Ἡ παρερμηνεία τῆς ταυτίσεως Ἀποστόλου Πέτρου – “πέτρας τῆς ἀληθείας”

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

   Παπικοὶ γιὰ νὰ στηρίξουν τὴν κακοδοξία τοῦ παπικοῦ ἐξουσιαστικοῦ πρωτείου, παρερμηνεύουν τὸ χωρίο ἀπὸ τὸ Κατὰ Ματθαῖο Εὐαγγέλιο, «σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,18).

Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσχυρίζονται ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ στηρίζεται σὲ ἕνα ἄνθρωπο; Ἂν τὸν Ἀπόστολο Πέτρο ἐννοοῦσε ὁ Χριστός, θὰ ἀναφερόταν ἀπευθείας σ’ αὐτὸν, λέγοντάς του «ἐπὶ σὲ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν».

Ὁ Ἅγιος Κυπριανὸς ἀναφέρει ὅτι «ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι ἦταν ὅ,τι καὶ ὁ Πέτρος, δηλαδὴ προικισμένοι μὲ τὴν ἴδια τιμὴ καὶ ἐξουσία*» (De Unitate Ecclesiae).

Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἤλθεν «εἰς τὰ μέρη Καισαρείας τῆς Φιλίππου, ἠρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων· τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;» (Ματθ. 16,13). Ὁ Ἀπόστολος Πέτρος τοῦ εἶπε «σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ματθ. 16,16). Μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν ὁμολογία τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου, ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε «μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς. κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,17-18).

Ὁ λόγος αὐτὸς τοῦ Χριστοῦ παρερμηνεύεται ἀπὸ τοὺς Παπικούς, οἱ ὁποῖοι ταυτίζουν τὴν “πέτρα τῆς ἀληθείας” μὲ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο, καθότι ἡ παρερμηνεία αὐτὴ ὑπηρετεῖ τὸ παπικὸ ἐξουσιαστικὸ πρωτεῖο.

Αὐτὴ τὴν παρερμηνεία τὴν καταρρίπτει καὶ ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος. Ἡ αὐθαίρετη ταύτιση τῆς πέτρας τῆς ἀληθείας μὲ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο, καταρρίπτεται καὶ ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου στὸ ἔργο του (Retractationes) «“Σύ”, λέει ὁ Χριστός, “εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ”, τὴν ὁποίαν ὁμολόγησες, λέγοντας “Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ”, “οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν”· δηλαδὴ πάνω σὲ ἐμένα τὸν ἴδιο, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ”» Ἁγίου Αὐγουστίνου, Ὁμιλία LXXVI, 1)*.

Ἐπίσης στὴν 5η ὁμιλία του τῆς Πεντηκοστῆς ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος τονίζει ὅτι, «πάνω σὲ αὐτὴν τὴν Πέτρα θὰ οἰκοδομήσω τὴν Ἐκκλησία μου· ὄχι πάνω στὸν Πέτρο, ὁ ὁποῖος εἶσαι ἐσύ, ἀλλὰ στὴν Πέτρα, τὴν ὁποίαν ὁμολόγησες» (Ἁγίου Αὐγουστίνου, Ὁμιλία CCLXX, 2).

Στὸν 124ο Tractatus γιὰ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος ἀναφέρει ὅτι, «πάνω σὲ αὐτὴν τὴν Πέτραν τὴν ὁποίαν ὁμολόγησες θὰ οἰκοδομήσω τὴν Ἐκκλησία μου· ἐπειδὴ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἦταν ἡ Πέτρα» (Ἁγίου Αὐγουστίνου, Tractatus CXXIV In Ioann.)*.

Ἡ παρερμηνεία ὅμως στὸ χωρίο αὐτὸ ἀπὸ τὸ Κατὰ Ματθαῖο Εὐαγγέλιο, συνηγορεῖ τὴν κακοδοξία τοῦ παπικοῦ ἐξουσιαστικοῦ πρωτείου. Στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς Ἐκκλησίας γιὰ τὸν Παπισμὸ εἶναι ὁ Πάπας Ρώμης καὶ ὄχι ἡ ἀλήθεια. Ἡ ἀλήθεια εἶναι στῦλος καὶ ἑδραίωμα τῆς Ἐκκλησίας καὶ ὄχι ὁ Πάπας Ρώμης. «Ἡ ἀλήθειά ἐστι τῆς Ἐκκλησίας καὶ στῦλος καὶ ἑδραίωμα» (P.G. 90,93), κατὰ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τὸν Χρυσόστομο.

* Ἀπὸ τὸ σύγγραμμα τοῦ Ἐπισκόπου Ναζιανζοῦ Παύλου ντὲ Μπαγιεστὲρ “Ἡ μεταστροφή μου στὴν Ὀρθοδοξία”.

 

ΑΓΙΟΣ ΒΛΑΔΙΜΗΡΟΣ Ο ΙΣΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΚΑΙ ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΤΩΝ ΡΩΣΩΝ

     ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Η εκχριστιάνιση των Ρως (Ρώσων) είναι ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα της ιστορίας. Κι’ αυτό διότι οι πολυάριθμοι λαοί της βορειοανατολικής Ευρώπης, γνώρισαν το φως του Χριστού, και άφησαν οριστικά πίσω τον εφιαλτικό παγανισμό και μαζί του το βάρβαρο και απολίτιστο παρελθόν τους. Πρωτεργάτης σε αυτή την παλιγγενεσία υπήρξε ο άγιος Βλαδίμηρος, ο Μέγας Πρίγκιπας του Κιέβου, του οποίου δίκαια η Εκκλησία του απένειμε τον τίτλο του Ισαποστόλου.

       Γεννήθηκε περί το 950 και ήταν νόθος γιος του ηγεμόνα του Κιέβου Σβιάτοσλαβ Α΄ και της υπηρέτριάς του Μαλούσας. Ανήκε στην βαραγγική δυναστεία και το πραγματικό του όνομα ήταν σκανδιναβικής προέλευσης: Βαλνταμάρ, αργότερα εκσλαβίστηκε σε Βολοντίμιρ (Βλαδίμηρος), που σημαίνει: αυτός που εξουσιάζει τον κόσμο. Επειδή ο πατέρας του απουσίαζε συνεχώς σε εκστρατευτικούς πολέμους την ανατροφή του είχε αναλάβει ο θείος του Ντομπρίνια και η πιστή χριστιανή γιαγιά του Χέλγκα. Ο Ντομπρίνια ήταν αδελφός της Μαλούσας και η Χέλγκε ήταν μητέρα του Σβιάτοσλαβ. Φαίνεται πως τα δύο αυτά πρόσωπα έπαιξαν καθοριστικό ρόλο για την μετέπειτα πορεία του Βλαδιμήρου και τις μεγάλες αποφάσεις που πήρε, οι οποίες έστρεψαν τη ροή της ιστορίας.

         Ο πατέρας του  Σβιάτοσλαβ πολεμώντας κατέλαβε τα βορειοανατολικά Βαλκάνια και μετέφερε την πρωτεύουσα του κράτους του στον Δούναβη, το 969 στην πόλη Περεγιασλάβετς. Ταυτόχρονα εγκατέστησε τους νεαρούς γιούς του ως τοπικούς ηγεμόνες σε διάφορες περιοχές του μεγάλου κράτους των Ρως. Τον γιό του Γιάροπολκ εγκατέστησε στο Κίεβο, τον Βλαδίμηρο στο Νόβγκοροντ και τον Όλεγκ στην Ντρέβλινα. Εξυπακούεται πως οι τρεις γιοί του διεκδικούσαν το θρόνο του πατέρα τους.

       Το 972 ο Σβιάτοσλαβ δολοφονήθηκε από τους Πεσενέγκους, κατά διαταγή του βυζαντινού αυτοκράτορα Ιωάννη Τσιμισκή (969-976). Η επέκτασή του στα Βαλκάνια θεωρήθηκε απειλή για το Βυζάντιο. Ο γιος του Γιάροπολκ φόρεσε το στέμμα του πατέρα του και μετέφερε την πρωτεύουσα στο Κίεβο. Αυτό όμως δεν άρεσε στον αδελφό του Όλεγκ, ο οποίος συμμάχησε με τον Βλαδίμηρο και υποκίνησαν εμφύλιο πόλεμο κατά του Γιάροπολκ. Όμως νικήθηκαν, ο Όλεγκ δολοφονήθηκε το 977 και ο Βλαδίμηρος έφυγε για την Σκανδιναβία να σωθεί από τη μανία του αδελφού του. Εκεί οργάνωσε στράτευμα από βαράγγους μισθοφόρους, τους οποίους εκπαίδευσε. Το 978 εκστράτευσε κατά του Γιάροπολκ και κατέλαβε το Νόβγκοροντ. Δύο χρόνια μετά κατέλαβε το Κίεβο χωρίς μάχη. Τελικά δολοφονήθηκε ο Γιάροπολκ και ο Βλαδίμηρος και το 980 φόρεσε το στέμμα του πατέρα του και ανακηρύχτηκε ηγεμόνας των Ρως.

         Ο Βλαδίμηρος αναδείχτηκε άξιος ηγέτης, ο οποίος εκτός από τους νικηφόρους πολέμους, ανέπτυξε και τη διπλωματία. Συνήψε συνθήκες με τους γειτονικούς λαούς (Τούρκους, Γιοτβιγκίους, Βουλγάρους και Πεσενέγκους), πετυχαίνοντας μια σχετική ειρήνη, η οποία τον βοήθησε να αναδιοργανώσει το κράτος του. Ανάπτυξε το εμπόριο, εκμεταλλευόμενος τις ποτάμιες οδούς. Ως χαρακτήρας ήταν ηγεμονικός και αδιάλλακτος. Τον διέκρινε η φιληδονία, έχοντας χαρέμι από πολλές γυναίκες, με τις οποίες απόκτησε 12 γιούς και 11 θυγατέρες.

        Κύριο επίσης μέλημά του υπήρξε η θρησκευτική μεταρρύθμιση. Ο ίδιος ήταν φανατικός ειδωλολάτρης. Αλλά υπό την επίδραση των νότιων γειτονικών μονοθεϊστικών λαών, προσπάθησε να μεταρρυθμίσει τον σλαβικό παγανισμό, ο οποίος κρατούσε το λαό σε απίστευτη δεισιδαιμονία. Ανάδειξε τη λατρεία του ανώτατου «θεού» Περούν, του σλαβικού παγανισμού, σε υπέρτατη θεότητα,

προωθώντας έτσι ένα είδους μονοθεϊσμού. Όμως η προσπάθειά του απέτυχε και γι’ αυτό αναζήτησε έξω από το κράτος καθαρή μονοθεϊστική θρησκεία. Ζήτησε εκπροσώπους του Χριστιανισμού, του Ιουδαϊσμού  και του Ισλάμ σε δημόσιο διάλογο, για να αναδειχτεί η καλλίτερη θρησκεία, που θα διάλεγε για το λαό του. Βυζαντινοί κληρικοί έφτασαν στο Κίεβο και διαλέχτηκαν με τους Ιουδαίους και Μουσουλμάνους, τους οποίους και κατατρόπωσαν. Βλαδίμηρος πείστηκε πως ο Χριστιανισμός και ιδιαίτερα η Ορθοδοξία, είναι η τελειότερη θρησκευτική πίστη και αποφάσισε να την ασπασθεί ο ίδιος και να την επιβάλει στο λαό του. Προφανώς έπαιξε πρώτιστο ρόλο η χριστιανική πίστη της γιαγιάς του Χέλγκε. Σημαντικό ρόλο έπαιξε επίσης η περιγραφή των απεσταλμένων του στην Κωνσταντινούπολη της λαμπρής Θείας Λειτουργίας στο ναό της Αγίας Σοφίας. 

     Έτσι αποφάσισε να κατηχηθεί και έλαβε το άγιο Βάπτισμα, στη Χερσώνα της Κριμαίας το 988. Θεώρησε υψίστης σημασίας ο γεγονός ότι έλαβε το φώτισμα από το λαμπρό Βυζάντιο. Ήθελε πιο στενές σχέσεις με τους βυζαντινούς και γι’ αυτό ζήτησε από τον αυτοκράτορα Βασίλειο Β΄ το Βουλγαροκτόνο (976-1025) να παντρευτεί την αδελφή του Άννα, χωρίζοντας τις δεκάδες συζύγους του. Η μορφωμένη βυζαντινή πριγκίπισσα έφερε μαζί της πλήθος μορφωμένων βυζαντινών λογίων, οι οποίοι εργάστηκαν δραστήρια για τον εκπολιτισμό των υπηκόων της.  Έφερε επίσης πληθώρα βυζαντινών κληρικών και θεολόγων να κατηχήσουν το λαό και να τον βαπτίσουν. Συγκινητικό φαινόμενο ήταν οι ομαδικές βαπτίσεις χιλιάδων Ρώσων στους ποταμούς και τις λίμνες της χώρας!

      Ο ίδιος ο Βλαδίμηρος άλλαξε κυριολεκτικά χαρακτήρα και ζωή, ζώντας με ευσέβεια και δικαιοσύνη και μεταρρυθμίζοντας το κράτος και τους θεσμούς σύμφωνα με τις αρχές του Ευαγγελίου. Υποστήριζε την Εκκλησία με όλες του τις δυνάμεις και την επεξέτεινε σε όλη την απέραντη επικράτειά του και κατέστρεψε όλα τα ειδωλολατρικά «ιερά». Ο λαός των Ρώσων βίωσε μια σπάνια περίοδο ευημερίας κατά τη διάρκεια της ηγεμονίας του.

      Ο Βλαδίμηρος, ύστερα από 35 χρόνια ηγεμονίας του, αρρώστησε και πέθανε ξαφνικά το 1015 ενώ κατευθύνονταν προς το Νόβογκορντ, τον οποίο διαδέχτηκε στο θρόνο ο μεγαλύτερος γιος του Σβιάτοπολκ. Η Εκκλησία εκτίμησε τις ανεκτίμητες υπηρεσίες του για τον εκχριστιανισμό των Ρώσων και την στήριξη προς Αυτήν και γι’ αυτό τον ανακήρυξε άγιο και ισαπόστολο. Ο άγιος Βλαδίμηρος τιμάται ως μέγας άγιος από τους Ρώσους και θεωρείται ο φωτιστής τους. Η μνήμη του εορτάζεται στις 15 Ιουλίου.

 

Ο Ορθόδοξος Επίσκοπος Βρισβάνης συμμετέχει σε οικουμενιστική τελετή, σε παπικό ναό

 

Άρθρο της Ελένης Παπασταματάκη

«Ἅπαντες οἱ τῆς Ἐκκλησίας διδάσκαλοι, πᾶσαι αἱ Σύνοδοι καί πᾶσαι αἱ θεῖαι Γραφαί, φεύγειν τούς ἑτερόφρονας παραινοῦσι καί τῆς αὐτῶν κοινωνίας διΐστασθαι» (Άγιος Μάρκος Ευγενικός)

---

Οι σημερινοί ιεράρχες, ως άλλοι Νεστόριοι και Μακεδόνιοι, δεν τιμούν το υψηλό αξίωμα τους, μετατρέποντας τους εαυτούς τους σε πνευματικούς νάνους και σε υπηρέτες του συγκριτιστικού πνεύματος. Και τι άλλο να πούμε, όταν καθημερινά γινόμαστε θεατές των πιο θλιβερών εικόνων, αυτών των συμπροσευχών Ορθοδόξων μετά αιρετικών, των συνεορτασμών τους και των οικουμενιστικών κηρυγμάτων τους.

Η παρούσα είδηση μας έρχεται από την μακρινή Αυστραλία, την πολύπαθη και καταπληγωμένη, όπου τα αληθινά Ορθόδοξα τέκνα της ασφυκτιούν και δεινοπαθούν κάτω από την σκέπη του αρχιεπισκόπου Αυστραλίας Μακαρίου, καθώς με τις δικές του ευλογίες πλήθος οικουμενιστικών εκτροπών επισυμβαίνουν, ενώ την ίδια στιγμή απομακρύνεται η παραδεδομένη πίστη των Αγίων Αποστόλων και Αγίων Πατέρων ως ξεπερασμένη και παρελθοντική.

Με την ευλογία του αρχιεπισκόπου Αυστραλίας, το αγαπητό του πνευματικό τέκνο, ο επίσκοπος Βρισβάνης κ. Βαρθολομαίος, αποδεχόμενος την πρόσκληση του παπικού αρχιεπισκόπου Βρισβάνης, παραβρέθηκε σε τελετή εντός του παπικού ναού του Αγίου Στεφάνου [1].

Η τελετή αυτή ήταν μια καθαρά οικουμενιστική τελετή που διοργανώθηκε στον παπικό ναό, παρόντων εκπροσώπων διαφόρων ομολογιών, στο πλαίσιο της «Εβδομάδας Προσευχής για την Ενότητα των Χριστιανών».

Έχουμε πικρή πείρα γι’ αυτό τον εορτασμό και στην πόλη μας τη Θεσσαλονίκη, όπου δυστυχώς Ορθόδοξοι ιερείς και θεολόγοι συμμετέχουν με αιρετικούς σε κοινή προσευχή στον παπικό ναό επί της οδού Φράγκων. Στην Κατάνυξη έχει αναρτηθεί εξαιρετικό εκτενές άρθρο [2].

Η «Εβδομάδα Προσευχής για την Ενότητα των Χριστιανών» αποτελεί άλλο ένα οικουμενιστικό γεγονός, που πραγματοποιείται σε παγκόσμια κλίμακα από τις 18 έως τις 25 Ιανουαρίου και το οποίο διοργανώνεται από κοινού από το ΠΣΕ (Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών) και το «Ρωμαιοκαθολικό Συμβούλιο», με στόχο την προώθηση της χριστιανικής ενότητας σύμφωνα με τους διοργανωτές. Από το 1908 παπικοί «εμπνεύστηκαν» αυτή τη διοργάνωση, η οποία επεκτάθηκε συμπεριλαμβάνοντας και τους αιρετικούς προτεστάντες και δυστυχώς και τους Ορθοδόξους. Φυσικά το ΠΣΕ συνέβαλε κατά πολύ στην προώθηση αυτού [3].

Για τις χώρες του νοτίου ημισφαιρίου η «γιορτή» αυτή πραγματοποιείται κοντά στην εορτή της Πεντηκοστής και για το λόγο αυτό εορτάστηκε στην Αυστραλία στις αρχές Ιουνίου. Για την επίτευξη αυτής της οικουμενιστικής τελετής συγκεκριμένες ομάδες συντάσσουν ένα βασικό λειτουργικό κείμενο βασισμένο σε ένα βιβλικό θέμα, στο πλαίσιο της προετοιμασίας της «γιορτής». Για το 2025 το θέμα που έχει επιλεγεί είναι από το Ευαγγέλιο του Ιωάννη «Το πιστεύεις αυτό;» (Ιω. 11-26) . Για αυτή την χρονιά τις σχετικές προσευχές για παγκόσμια χρήση ετοίμασε η οικουμενιστική αδελφότητα της Κοινότητας Μπόζε [4].

Σε αυτή, λοιπόν, την τελετή κήρυξε ο Ορθόδοξος επίσκοπος κ. Βαρθολομαίος, συνδέοντας την Χριστιανική Ενότητα με την Επέτειο των 1700 χρόνων από την Σύγκληση της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου στη Νίκαια της Βιθυνίας και το εδάφιο από το κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο 11-26 (πιστεύεις τούτο;), που αποτελεί το φετινό θέμα της Εβδομάδας Προσευχής.

Στις φωτογραφίες που συνοδεύουν την ανάρτηση ο Ορθόδοξος επίσκοπος συμμετέχει ενεργά στην προσευχή μετά των παρισταμένων αιρετικών καθώς ανάβει κερί, μέρος της συμπροσευχής, διαβάζει την «προσευχή» που συνέταξε η οικουμενιστική αδελφότητα του Μπόζε μαζί με τους παπικούς και προτεστάντες και κηρύττει στους συγκεντρωμένους πιστούς, παπικούς κατά κύριο λόγο αφού σε παπικό ναό τελείται.

Τί σχέση έχουν με την Ορθοδοξία όλα αυτά;

Αγνοεί ή περιφρονεί τους Ιερούς Κανόνες ο Ορθόδοξος επίσκοπος;

Κανών ΜΕ’ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων:
“Ἐπίσκοπος, ἤ Πρεσβύτερος, ἥ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος, μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δέ ἐπέτρεψεν αὐτοῖς, ὡς Κληρικοῖς, ἐνεργῆσαί τι, καθαιρείσθω”.

Κανών ΞΕ’ τῶν Ἁγ. Ἀποστόλων:
“Εἴ τις Κληρικός, ἤ Λαϊκός εἰσέλθοι εἰς συναγωγήν Ἰουδαίων, ἤ αἱρετικῶν προσεύξασθαι, καί καθαιρείσθω, καί ἀφοριζέσθω”.

Κανών ΛΓ’ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
“ὅτι οὐ δεῖ αἱρετικοῖς ἤ σχισματικοῖς συνεύχεσθαι”.

Κανών ΛΖ΄ τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου:
“ὅτι οὐ δεῖ παρά τῶν Ἰουδαίων ἤ αἱρετικῶν τά πεμπόμενα ἑορταστικά λαμβάνειν, μηδέ συνεορτάζει αὐτοῖς”.

Κανών Α’ τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, (ἐπικυρώνει τούς Κανόνες τῶν ἐν Λαοδικείᾳ καί Ἀντιοχείᾳ Τοποικῶν Συνόδων καί τοῦ Ἁγ. Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας).

Κανών Β΄ τῆς ΣΤ’ Οικουμενικῆς Συνόδου, (ἐπικυρώνει τούς Ἀποστολικούς Κανόνες, τούς Κανόνες τῶν ἐν Λαοδικείᾳ καί Ἀντιοχείᾳ Τοπικῶν Συνόδων καί τοῦ Ἁγ. Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας).

Κανών Α΄ τῆς Ζ’ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, (ἐπικυρώνει τούς Ἀποστολικούς Κανόνες, τούς Κανόνες τῶν ἐν Λαοδικείᾳ καί Ἀντιοχείᾳ Τοπικῶν Συνόδων καί τοῦ Ἁγ. Τιμοθέου Ἀλεξανδρείας). [5]

Το βαρέλι δυστυχώς δεν έχει πάτο…

Ο επίσκοπος κ. Βαρθολομαίος ευχαρίστησε τον παπικό αρχιεπίσκοπο γι’ αυτή την μεγάλη τιμή μεταφέροντας και την ευγνωμοσύνη του Αρχιεπισκόπου κ. Μακαρίου.

Πού φτάσαμε αδερφοί μου! Να θεωρούν οι Ορθόδοξοι Ιεράρχες τιμή που τους καλούν οι αιρετικοί στις αιρετικές τελετές τους…

Να αναφέρουμε εδώ και μία ακόμα σχετική είδηση, η οποία αφορά την παρουσία του εν λόγω επισκόπου Βρισβάνης κ. Βαρθολομαίου σε προσευχητική σύναξη, την οποία διοργάνωσε ο δήμαρχος Βρισβάνης. Σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα, ο κ. Βαρθολομαίος με την ευλογία του Αρχιεπισκόπου Αυστραλίας αποδέχτηκε την πρόσκληση του δημάρχου Βρισβάνης να παραστεί στην προσευχητική σύναξη στο Δημαρχείο της πόλης, στις 6 Ιουνίου 2025. Η ομιλία ενός δημοσιογράφου στην εκδήλωση αφορούσε την σημασία της υπεράσπισης του χριστιανισμού σε έναν κόσμο που επικρίνεται και χλευάζεται.

Αξιοσημείωτη είναι η απουσία της μοναδικότητας της Ορθοδοξίας, ενώ προάγεται το οικουμενιστικό μοντέλο, όπου όλα τα δόγματα, συμπεραλαμβανομένης της Ορθοδοξίας, έχουν τη δική τους θέση, το μερίδιο της αλήθειας που τους αναλογεί. Γι’ αυτό και αναφέρονται σε έναν χριστιανισμό με μια γενική έννοια.

Μιας και περί Αυστραλίας ην ο λόγος δεν θα βρίσκαμε καλύτερο επίλογο από τα χρυσά λογάκια του μακαριστού αγωνιστή Ομολογητή θεολόγου κ. Νικολάου Σωτηρόπουλου, που με πολλούς κόπους όργωσε ιεραποστολικώς την Αυστραλία, την Ήπειρο με την πανσπερμία ομολογιών, και ύψωσε το λάβαρο της Ορθοδοξίας, και αντί να τιμηθεί από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο αφορίστηκε. Φευ! της αποστασίας και της πλάνης των σύγχρονων εκκλησιαστικών ταγών!

«Πρέπει να ξεκαθαρίζουμε τα πράγματα, για να μην έρχονται αυτοί που δεν ξέρουν γραφές, δεν ξέρουν θεολογία, τα έχουν συγκεχυμένα τα πράγματα μέσα και μας κλονίζουν σε βασικά μάλιστα πράγματα».

Επιτρέπεται ο έλεγχος;

Όχι μόνον επιτρέπεται ο έλεγχος, αλλά και επιβάλλεται, είναι αναγκαίος για το καλό της ανθρωπίνης κοινωνίας. […]

Μπορεί να σταθεί οτιδήποτε χωρίς έλεγχο; Στην οικογένεια, στο σχολείο, στον στρατό, στην κυβέρνηση; […]

[28:00] Η Γραφή είναι κατάφορτη από το ελεγκτικό στοιχείο, γεμάτη από λόγους για ελέγχους και γεμάτη από παραδείγματα ελέγχων. […]

[33:30] Αναφέρουμε πρώτα ως ελεγκτή τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό. Έλεγξε ο Κύριος, μίλησε με σκληρή γλώσσα στους Ιουδαίους: «ὑμεῖς ἐκ τοῦ πατρὸς τοῦ διαβόλου ἐστέ, καὶ τὰς ἐπιθυμίας τοῦ πατρὸς ὑμῶν θέλετε ποιεῖν» (Κατά Ιωάννη Άγιο Ευαγγέλιο, Κεφάλαιο Η’ (45-52). […]

[35:34] Γνωστά είναι τα «Ουαί» της Μεγάλης Δευτέρας:
 «Ουαί δε υμίν, γραμματείς και Φαρισαίοι υποκριταί…
 Ουαί υμίν, μωροί και τυφλοί…
 Ουαί υμίν, ότι παρομοιάζετε τάφοις κεκονιαμένοις, οίτινες έξωθεν μεν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν δε γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας». […]

[01:11:40] Όχι μόνο οι λαϊκοί επιτρέπεται να κρίνουν, υπάρχει μάλιστα και μια προτροπή του Αποστόλου που είναι γενική για τους λαϊκούς: «Μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε» (Προς Εφ. 5:11), αυτό είναι για όλους τους χριστιανούς. «Μην κάνετε, λέει, τα έργα του σκότους, αλλά και να ελέγχετε»[6].

Βοά η αλήθεια δια στόματος του Ομολογητή θεολόγου Νικολάου Σωτηρόπουλου:

«Πολεμήσαμε τους εχθρούς της Ορθοδοξίας. Ομιλήσαμε εναντίον των αιρέσεων που απειλούν την Ορθοδοξία ιδίως στο εξωτερικό. Περισσότερη έμφαση κατά τα κηρύγματα μας δώσαμε στα θέματα Παπισμός και Οικουμενισμός. Διαπιστώσαμε με πολλή θλίψη ότι στο εξωτερικό συντελείται προδοσία της Πίστεως. Ότι πολλοί κληρικοί είναι φιλοπαπικοί και οικουμενιστές. Ο αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας είναι δυστυχώς φιλοπαπικός, είπε και έγραψε ότι εμείς οι Ορθόδοξοι έχουμε την υπεροψία της αληθείας.

Την Ομολογία ότι έχουμε την αλήθεια την ονομάζει υπεροψία… Λόγος σοβαρός! Ο αρχιεπίσκοπος και οι κληρικοί του κάνουν σοβαρές παραβάσεις των Ιερών Κανόνων, που ρυθμίζουν τις σχέσεις με τους αιρετικούς. Κάνει συμπροσευχές ο αρχιεπίσκοπος και μέρος του ιερατείου με τους αιρετικούς, ιεροπραξίες με αιρετικούς, συνεορτασμούς με αιρετικούς και ανταλλαγές δώρων…Τι λένε εκεί οι παπόφιλοι και οικουμενιστές κληρικοί; Αργά ή γρήγορα θα αφομοιωθούμε με τους Καθολικούς. Έχουν δηλαδή καταθέσει τα όπλα. Και μάλλον θέλουν την αφομοίωση με τους Καθολικούς».

·         [1] https://greek.vema.com

·         [2] https://katanixi.gr

·         [3] https://mission.spaziospadoni.org

·         [4] https://katanixi.gr

·         [5] https://www.hristospanagia.gr

·         [6] https://katanixi.gr

·         [7] https://www.youtube.com

 

 

Μνημειώδης ἐλεγκτικὴ ἀνοικτὴ ἐπιστολὴ πρὸς τὸν Πατρ. Βαρθολομαῖον

 

  Ο ΦΛΟΓΕΡΟΣ ἀρχιμανδρίτης – ἱεροκήρυκας τῆς Ἱ. Μ. Αἰτωλίας καὶ Ἀκαρνανίας π. Παῦλος Ντανᾶς, ἔστειλε ἀνοικτὴ ὁμολογητικὴ ἐπιστολὴ στὸν Οἰκουμενικὸ Πατριάρχη Βαρθολομαῖο, ἐλέγχοντας εὐθαρσῶς τὰ ἀπαράδεκτα λεγόμενα καὶ πραττόμενά του, γιὰ τὸν θάνατο τοῦ πεθαμένου «Πάπα» Φραγκίσκου. Μεταξὺ τῶν ἄλλων τόνισε: «…προσεύχεσθε “νὰ τὸν ἀνταμείψει ὁ Κύριος τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου γιὰ τοὺς πολλοὺς κόπους του γιὰ τὴν Ἐκκλησία καὶ γιὰ τὸν ἄνθρωπο καὶ νὰ ἀναδείξει ἐπὶ τοῦ Θρόνου τοῦ Ἁγίου Πέτρου ἕνα ἄξιο διάδοχό του”. Λησμονεῖτε ὅτι τὸ Θρόνο τοῦ Ἁγίου Πέτρου τὸν κατέχουν ἀπὸ τὸ Σχίσμα καὶ μέχρι τώρα αἱρετικοὶ Πάπες; Ἄρα, γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὁ Θρόνος τοῦ Ἁγίου Πέτρου εἶναι κενός, ἐπειδὴ οἱ παπικοὶ ὡς αἱρετικοί, ποὺ εἶναι στεροῦνται ἀποστολικῆς διαδοχῆς καὶ ἱερωσύνης. Ποιοὶ εἶναι οἱ κόποι τοῦ Πάπα Φραγκίσκου γιὰ τὴν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Παρέμεινε ἀμετανόητος αἱρετικός, ἀβάπτιστος, ἐκτὸς Ἐκκλησίας, τῆς Κιβωτοῦ τῆς Σωτηρίας. Καταδίκασε μὲ τὴν ἐμμονή του στὴν πλάνη καὶ ἑκατομμύρια Ρωμαιοκαθολικῶν πιστῶν. Καὶ ἀξίζει γιὰ ὅλα αὐτὰ ἀνταμοιβὴ ἀπὸ τὸν Κύριο; Εὔχεσθε καὶ ἐπιθυμεῖτε νὰ ἀναδείξει ὁ Κύριος ἕνα ἄξιο διάδοχο τοῦ Πάπα Φραγκίσκου, δηλαδὴ ἕνα ἀκόμη αἱρετικὸ καταληψία τοῦ θρόνου τῆς Παλαιᾶς Ρώμης! Ἐμεῖς εὐχόμαστε καὶ ἐπιθυμοῦμε ὁ Κύριος νὰ παρακινήσει σὲ μετάνοια τὸν Πάπα, τὸ Κονκλάβιο καὶ τὰ ἑκατομμύρια τῶν παπικῶν, ὥστε νὰ βαπτιστοῦν ὀρθόδοξοι, νὰ ἀναδείξει ἕνα Ὀρθόδοξο Πάπα Ρώμης ὁμόδοξο καὶ ὁμότροπο τοῦ Κλήμεντος, Ἱππολύτου καὶ Σιλβέστρου»! Ὑποβάλλουμε τὰ σέβη μας στὸν ὀρθόδοξο ὁμολογητὴ π. Παῦλο καὶ εὐχόμαστε νὰ βρεῖ καὶ ἄλλους μιμητές του στὴν ὀρθόδοξη ὁμολογία καὶ τὸν ἔλεγχο!

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: Ὁ φωτισμένος ἀσκητής τῶν νεώτερων χρόνων (14 Ἰουλίου †)

 

Ὁ Ἅγιος Νικόδημος ὁ Ἁγιορείτης: Ὁ φωτισμένος ἀσκητής τῶν                     νεώτερων χρόνων (14 Ἰουλίου †)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητοῦ

Στίς 14 Ἰουλίου ἡ Ἐκκλησία μας ἑορτάζει τή μνήμη τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτη. Πρόκειται γιά μιά σπουδαία ἐκκλησιαστική προσωπικότητα τοῦ 18ου αἰῶνα, ἡ ὁποία ἔβαλε τή δική της σφραγῖδα στήν Ἐκκλησία καί τό Γένος μας τήν κρίσιμη ἐκείνη περίοδο, ὅπου ἡ Ὀθωμανική αὐτοκρατορία βρισκόταν στό ἀπόγειο τῆς δύναμής της. Συνετέλεσε ἐπίσης στήν ἀποσόβηση τοῦ κινδύνου τῆς ἀλλοιώσεως τοῦ ὀρθοδόξου φρονήματος, ἀπό τήν ἐπέλαση πολυαρίθμων παπικῶν καί προτεσταντικῶν «ἱεραποστόλων», οἱ ὁποῖοι ἀσκοῦσαν ἀσφυκτικό προσηλυτισμό εἰς βάρος τῶν ὑποδούλων Ὀρθοδόξων Ἑλλήνων. Ὁ ἅγιος Νικόδημος, μέ τόν πολύπλευρο ἀγῶνα του βοήθησε τά μέγιστα γιά τή σωτηρία τῆς Ὀρθοδοξίας καί...τοῦ Ἑλληνισμοῦ.

Γεννήθηκε στή Νάξο τό 1749. Τό κοσμικό του ὄνομα ἦταν Νικόλαος Καλλιβρούτσης. Οἱ γονεῖς του Ἀντώνιος καί Ἀθανασία φρόντισαν νά τοῦ δώσουν χριστιανική ἀνατροφή καί νά τόν μορφώσουν μέ τό ὑστέρημά τους. Φοίτησε ἀρχικά στή Σχολή τοῦ Ἁγίου Γεωργίου στή Νάξο, ἔχοντας διδάσκαλο τόν ἀδελφό τοῦ ἁγίου Κοσμᾶ τοῦ Αἰτωλοῦ, Χρύσανθο. Στή συνέχεια πῆγε στή Σμύρνη γιά ἀνώτερες σπουδές, στήν περίφημη Εὐαγγελική Σχολή. Ἦταν τέτοια ἡ ἐπίδοσή του ὥστε ὁ μητροπολίτης Ἰερόθεος τόν προόριζε γιά μελλοντικό διευθυντή τῆς Σχολῆς. Σπούδασε Θεολογία, Φιλολογία, Φιλοσοφία, Οἰκονομία, Ἰατρική, Ἀστρονομία, ἀκόμα καί Στρατιωτικά. Ἔμαθε ἄπταιστα γαλλικά, ἰταλικά καί λατινικά, ἔχοντας ἰσχυρότατη μνήμη.

Στά 1770 ἐπέστρεψε στήν Νάξο καί ἐργάστηκε ὡς γραμματέας στή Μητρόπολη. Τό 1775 ἀποφάσισε νά μονάσει. Ἴσως νά ἐμπνεύστηκε τή μοναχική ζωή ἀπό τήν μητέρα του, ἡ ὁποία εἶχε καρεί καί αὐτή μοναχή στή Νάξο, μέ τό μοναχικό ὄνομα Ἀγαθή. Πῆγε στό Ἅγιο Ὄρος, στή Μονή Διονυσίου, ὅπου ἐκάρη μοναχός καί ἔλαβε τό μοναχικό ὄνομα Νικόδημος καί ὑπέδειξε ἐξ' ἀρχῆς ὑποδειγματική μοναχική ζωή. Οἱ πατέρες τῆς Μονῆς, ἐκτιμῶντας τή σπάνια μόρφωσή του καί τήν καλλιγραφία του, του, τοῦ ἀνέθεσαν ὡς ἐργόχειρο, τήν ἀντιγραφή τῶν κωδίκων τῆς Μονῆς. Αὐτό τό θεώρησε πραγματική εὐλογία καί εὐκαιρία νά βρίσκεται στήν πλουσιότατη βιβλιοθήκη τῆς Μονῆς καί στίς βιβλιοθῆκες τῶν ἄλλων Μονῶν τοῦ Ἁγίου Ὄρους καί νά μελετᾶ μέ πάθος τούς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας καί τούς ἀρχαίους συγγραφεῖς. Παράλληλα εἶχε ἀρχίσει νά ἀλληλογραφεῖ μέ πολλούς λογίους τῆς ἐποχῆς του. Ἰδιαίτερα ἀλληλογραφοῦσε μέ τόν μαρτυρικό Οἰκουμενικό Πατριάρχη καί Ἐθνομάρτυρα ἅγιο Γρηγόριο Ε΄ καί τόν ἅγιο Ἀθανάσιο τόν Πάριο. Νυχθημερόν ἔγραφε ἀδιάκοπα, συγγράφοντας πλειάδα βιβλίων καί ἀναδεικνυόμενος ὡς ἕνας ἀπό τούς γονιμότερους ἐκκλησιαστικούς συγγραφεῖς τοῦ 18ου αἰῶνα.

Ὡς θεολόγος προσπαθοῦσε νά ἐκφράζει τή βιβλική καί ἁγιοπατερική διδασκαλία καί νά ἀποκρούει τίς δυτικές ἐπιδράσεις στή Θεολογία καί τήν πράξη τῆς Ἐκκλησίας, πού κόμιζαν οἱ δυτικοί αἱρετικοί «ἱεραπόστολοι». Τό σπουδαιότερο θεολογικό του ἔργο εἶναι τό «Πηδάλιο», ὁ ὁποῖος μέ τή βοήθεια τοῦ συμμοναστοῦ του, ἱερομονάχου Ἀγαπίου τοῦ Κρητός, στά 1790 κατόρθωσε νά συγκεντρώσει, νά κωδικοποιήσει καί νά ἑρμηνεύσει ὅλους τούς Ἱερούς Κανόνες τῆς Ἐκκλησίας. Πρόκειται γιά πραγματικό ἆθλο γιά τά μέσα καί τίς συνθῆκες τῆς ἐποχῆς ἐκείνης. Ἡ σπουδαιότητα τοῦ «Πηδαλίου» ἀποδεικνύεται ἀπό το ὅτι παραμένει ὡς τά σήμερα τό μοναδικό ἐγχειρίδιο τοῦ Κανονικοῦ καί Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου τῆς Ἐκκλησίας μας! Ἡ δέ ἑρμηνεία του στούς Ἱερούς Κανόνες ἀποτελεῖ ἀξεπέραστη αὐθεντία!

Ὁ ἅγιος Νικόδημος συνέγραψε καί ἄλλα ἔργα, ψυχωφελοῦς περιεχομένου, τά ὁποῖα χαρακτηρίζονται  ὡς ἐφάμιλλα τῶν πνευματικῶν συγγραμμάτων τῶν ἀρχαίων Πατέρων καί ἀσκητῶν τῆς Ἐκκλησίας μας. Ἀναφέρουμε μερικά ἀπό αὐτά: «Ἀόρατος Πόλεμος», «Πνευματικά Γυμνάσματα», «Συμβουλευτικόν Ἐγχειρίδιον», κ.α. Σημαντικό του ἔργο ὑπῆρξε τό «Νέο Μαρτυρολόγιο», στό ὁποῖο κατέγραψε τά συναξάρια τῶν πολυπληθῶν Νεομαρτύρων, στηρίζοντας τό ὑπόδουλο Γένος καί ἀποτρέποντας τούς ἐξισλαμισμούς. Ἀνάδειξε τούς ἡρωικούς Νεομάρτυρες ὡς πνευματικούς φάρους καί πρότυπα πρός μίμηση, γιά τούς Ὀρθοδόξους, σέ μιά ἐποχή καμπῆς, ὅπου γινόταν μαζικοί ἐξισλαμισμοί.

Ὁ ἅγιος Νικόδημος μᾶς εἶναι γνωστός καί ἀπό τήν πρωταγωνιστική δράση του στό λεγόμενο κίνημα τῶν Κολλυβάδων. Τό κίνημα αὐτό ξεκίνησε ἀπό μιά μερίδα ἁγιορειτῶν μοναχῶν, οἱ ὁποῖοι ἀντιτάχτηκαν ἀρχικά στή συνήθεια νά τελοῦνται τά ἱερά μνημόσυνα τήν Κυριακή. Κατ' αὐτούς δέν ἐπιτρέπεται ἡ τέλεσή τους τήν Κυριακή, διότι εἶναι ἡμέρα χαρμόσυνη, ἡμέρα ἀφιερωμένη στήν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου καί πρότειναν νά τελοῦνται τό Σάββατο, ἤ ἄλλῃ ἡμέρᾳ τῆς ἑβδομάδος. Ἐναντίων τῶν Κολλυβάδων συγκροτήθηκε ἀντικίνημα τῶν λεγομένων Ἀντικολλυβάδων, οἱ ὁποῖοι, ἐπηρεασμένοι ἀπό τή νοοτροπία τῶν αἱρετικῶν τῆς Δύσης, ἀνάλαβαν σοβαρή ἀντίδραση, ἀκόμα καί διώξεις κατά τῶν Κολλυβάδων. Μάλιστα στά 1776 Σύνοδος τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου καταδίκασε τό κίνημα τῶν Κολυβάδων καί ὅσοι ἐνέμεναν στίς ἀρχές του ὑπέστησαν διώξεις. Ὁ ἅγιος Νικόδημος ἐξορίστηκε στίς Βόρειες Σποράδες, ὅπου μετέφερε τό κολλυβαδικό πνεῦμα.

Πολύ γρήγορα ὅμως τό κίνημα τῶν Κολλυβάδων πῆρε τή μορφή ἀγῶνα ἀνανέωσης τῆς Ἐκκλησίας, ὡς ἐπιστροφή στίς γνήσιες πρακτικές της ἀρχαίας Ἐκκλησίας. Μερικές ἀπό τίς ἀνανεωτικές προτάσεις τῶν Κολλυβάδων ἦταν ἡ συχνή Θεία Κοινωνία τῶν πιστῶν, ἡ ἐμμονή στήν παράδοση τῆς Ἐκκλησίας καί στό πνεῦμα τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ἡ καταξίωση τῆς ἀσκητικῆς ζωῆς, ἡ μελέτη τῆς Ἁγίας Γραφῆς, ἡ ἀπόρριψη τῶν λατινογενῶν στοιχείων στή ζωή τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἀπόρριψη τῆς τυπολατρίας  καί κυρίως ἡ ἀπόρριψη τῆς ἐκκοσμίκευσης στήν Ἐκκλησία. Παράλληλα προωθοῦσαν τήν παιδεία, ὡς βασικό παράγοντα τῆς πνευματικῆς ὁλοκλήρωσης τοῦ ἀνθρώπου, διαμορφώνοντας ἔτσι ἕναν Ἑλληνικό καί Ὀρθόδοξο Διαφωτισμό.

Ἀξίζει νά τονίσουμε τή θετική ἐπίδραση τοῦ κολλυβαδικοῦ κινήματος στόν νέο Ἑλληνισμό, διότι, αὐτό κυρίως, συνετέλεσε στήν πνευματική ἀναγέννηση τοῦ λαοῦ μας, στό νεοσύστατο ἑλληνικό κράτος. Μεγάλες μορφές τῆς ἐκκλησιαστικῆς καί πνευματικῆς μας ζωῆς εἶχαν ἐπηρεασθεῖ βαθύτατα ἀπό τούς Κολλυβάδες Πατέρες, ὅπως ὁ ἅγιος Νικόλαος Πλανᾶς, ὁ Παπουλάκος, ὁ Παπαδιαμάντης, ὁ Μωραϊτίνης, ὁ ἅγιος Νεκτάριος, κ.α. Ὁ σύγχρονος γνήσιος μοναχισμός ἀκολουθεῖ τίς ἀρχές τοῦ κολλυβαδικοῦ κινήματος.

Ὁ ἅγιος Νικόδημος κοιμήθηκε στίς 14 Ἰουλίου τοῦ 1809 καί σέ ἡλικία 60 ἐτῶν. Τό 1955 ἀνακηρύχτηκε ἅγιος. Τά τελευταῖα του λόγια ἦταν, ὡς ἀπάντηση στούς μαθητές του, οἱ ὁποῖοι θαύμαζαν τήν ἠρεμία τῶν τελευταίων στιγμῶν του: «Τό Χριστό ἔβαλα μέσα μου καί πῶς νά μήν ἡσυχάσω;»! Ἡ ὁσιακή του ζωή καί τό πλουσιότατο συγγραφικό του ἔργο τόν συγκαταλέγουν στούς μεγάλους Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας.

Ἡ μνήμη του τιμᾶται στίς 14 Ἰουλίου, ἡμέρα τῆς ὁσιακῆς του κοιμήσεως.

Στή συνείδηση τοῦ ὀρθοδόξου πληρώματος ὁ ἅγιος Νικόδημος θεωρεῖται ὡς μιά ἀπό τίς μεγάλες μορφές τῆς Ἐκκλησίας μας, ἐφάμιλλος τῶν ἁγίων Πατέρων. Μέ τόν προσωπικό του ἀγῶνα γιά κάθαρση καί ἁγιασμό, ἀλλά καί τήν προσφορά του στά ἱερά γράμματα, σημάδεψε τήν ἐποχή του. Καί τό σπουδαιότερο: δημιούργησε προϋποθέσεις γιά τήν ἐπάνοδο στή γνήσια ὀρθόδοξη πίστη καί ζωή.

 

 

Ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων Λαμπαδάριος

Επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Άγιο Όρος

Ἐὰν ἐπισκέφθηκε τὸ Ἅγιο Ὄρος, γιὰ νὰ μετανοήσει καὶ νὰ ἐξομολογηθεῖ γιὰ τὰ ἀντιχριστιακὰ νομοσχέδια ποὺ ἐπέβαλε, τότε καλῶς.

  Ἐὰν ὅμως πῆγε, γιὰ νὰ ἐξαγοράσει τὶς συνειδήσεις τῶν Καθηγουμένων, καὶ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν εὔνοια τῶν Πατέρων μὲ τὰ 100 ἑκατομμύρια Εὐρώ, τότε λυπᾶμαι γιὰ τὸ ὅτι οἱ Ἁγιορεῖτες ὑποδέχονται αὐτὸν καὶ τοὺς συνεργάτες του.

Ἐὰν ἔχουν συνείδηση χριστιανική, τότε νὰ ἀνακαλέσουν τὸ νομοσχέδιο γιὰ τοὺς ὁμοφυλοφίλους, τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ καὶ τὶς νέες ταυτότητες, κ.λπ.

Εἰδεμή, ἂς λυπηθοῦμε τοὺς Ἁγιορεῖτες Καθηγουμένους καὶ Πατέρες ποὺ εὐελπιστοῦν ὄχι στὴν μετάνοια τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ, ἀλλὰ στὸ ποιὸς θὰ πάρει τὴν μερίδα τοῦ λέοντος.

Ὁ Ἅγιος Θεὸς καὶ ἡ Παναγία νὰ μᾶς φωτίζει ὅλους.

† Ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων Λαμπαδάριος

Ἐφησυχάζων Μητροπολίτης Πατριαρχείου

Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς

George Lampadarios