Εξωσωματική Γονιμοποίηση: Το εφιαλτικό τίμημα στην υγεία των παιδιών που μας κρύβουν οι κλινικές

Ποια είναι τα πραγματικά ποσοστά επιτυχίας, οι άγνωστοι κίνδυνοι για την υγεία των παιδιών και το «ανεπίλυτο τραύμα» των γονέων που αποσιωπάται. Είναι λάθος να προωθούνται οι τεχνικές ART ως ασφαλείς και ισότιμες με την φυσική απόκτηση παιδιών.

Από τον Francisco Güell, BS, B.Ph., MBE, PhD, Institute for Culture and Society (ICS), University of Navarra, Spain.

Σύνοψη από το βιβλίο «The Last in Vitro» (2025)

Η ραγδαία εξάπλωση των Τεχνολογιών Υποβοηθούμενης Αναπαραγωγής (Assisted Reproduction Technologies – ART) τις τελευταίες δεκαετίες αναδιαμόρφωσε ριζικά τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία αντιλαμβάνεται την υπογονιμότητα, την μητρότητα και την πατρότητα. Αυτό που αρχικά παρουσιάστηκε ως μια κατ΄εξαίρεση ιατρική παρέμβαση, κατάφερε να αναχθεί σταδιακά σε μια «κανονική» λύση για όσους επιθυμούν να αποκτήσουν παιδιά. Περισσότερα από 15 εκ. παιδιά έχουν γεννηθεί ως σήμερα, μέσω ART σε όλο τον κόσμο. Σε χώρες όπως η Ισπανία, οι γεννήσεις με αυτές τις τεχνικές αντιπροσωπεύουν σχεδόν το 14% όλων των νεογνών, στις ΗΠΑ αντιπροσωπεύουν περίπου το 2,6% των ετήσιων γεννήσεων, ενώ στην Ελλάδα γεννώνται περί τα 5 – 6000 παιδιά ετησίως, σε συνολικό αριθμό 65-70.000 δηλ. αντιπροσωπεύουν το 7,5%-8,6% των γεννήσεων. (1)

Ωστόσο, αυτή η κανονικοποίηση συνοδεύεται από ένα σοβαρό κενό ενημέρωσης σε δύο θεμελιώδη ζητήματα: σχετικά με τα πραγματικά ποσοστά επιτυχίας αυτών των τεχνικών και σχετικά με τους κινδύνους για την υγεία που προκαλούν στα παιδιά. Αυτές οι παραλείψεις εγείρουν σημαντικά ερωτήματα στην ιατρική, για τις οικογενειακές μελέτες, την δημόσια υγεία, την ηθική της λήψης αποφάσεων για την αναπαραγωγική ικανότητα, ακόμη και στην προοπτική μελλοντικών συλλογικών δικαστικών αποζημιώσεων.

Η δημόσια αντίληψη είναι ενάντια στην πραγματικότητα

Οι δημόσιες αντιλήψεις για την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή έχουν διαμορφωθεί από μια ελλιπή και σε πολλές περιπτώσεις, παραπλανητική πληροφόρηση σχετικά με την αποτελεσματικότητα και την ασφάλεια. Οι κλινικές γονιμότητας συνήθως αναφέρουν τα ποσοστά επιτυχίας τους με βάση τα θετικά τεστ εγκυμοσύνης και όχι τις ζωντανές γεννήσεις, ενώ τα ζευγάρια ζητούν να έχουν ένα παιδί, όχι απλά ένα θετικό τεστ. Αυτή η διάκριση δεν είναι καθόλου ασήμαντη. Όταν αναλύονται τα επίσημα μητρώα ελέγχοντας ως ουσιαστικό αποτέλεσμα τις ζωντανές γεννήσεις τα ποσοστά επιτυχίας μειώνονται δραματικά με την ηλικία. Μεταξύ των γυναικών άνω των 40 ετών, η πιθανότητα να αποκτήσουν οι γυναίκες παιδί χρησιμοποιώντας τα δικά τους ωάρια είναι μειωμένος στο περίπου 5% ή 6%. Μέχρι την ηλικία των 45 ετών, έχει φτάσει στο μόλις 2%. Ωστόσο, ο δημόσιος διάλογος καλλιεργεί συστηματικά την εντύπωση ότι η αναπαραγωγική τεχνολογία μπορεί να ξεπεράσει με αποτελεσματικότητα τους βιολογικούς περιορισμούς της ηλικίας.

«Ο δημόσιος διάλογος αναπαράγει συστηματικά τις εντυπώσεις ότι η αναπαραγωγική τεχνολογία μπορεί να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά τους βιολογικούς περιορισμούς της ηλικίας»

Οι ψυχολόγοι γνωρίζουν καλά την σημαντική συναισθηματική εξάντληση που βιώνουν πολλά ζευγάρια μετά από χρόνια αποτυχημένων θεραπειών – μια εξάντληση που παραμένει σε μεγάλο βαθμό αόρατη στις δημόσιες συζητήσεις, όπου οι ιστορίες επιτυχίας και οι αισιόδοξες παρουσιάσεις της αναπαραγωγικής τεχνολογίας τείνουν να κυριαρχούν. Ωστόσο, αυτό το ψυχολογικό βάρος δεν περιορίζεται στις αποτυχημένες περιπτώσεις. Κάτι που ανησυχεί, το τραύμα είναι συχνά παρόν και στις επιτυχημένες περιπτώσεις. Τα χαμηλά ποσοστά ζωντανών γεννήσεων, σε συνδυασμό με τα σχετικά υψηλά ποσοστά εγκυμοσύνης, σημαίνουν ότι πολλές θετικές εγκυμοσύνες καταλήγουν σε απώλεια κύησης. Όταν ένα παιδί γεννιέται τελικά ζωντανό, η μητέρα έχει υποστεί στις περισσότερες περιπτώσεις αρκετές αποβολές, των οποίων την θλίψη δεν επεξεργάστηκε ποτέ πλήρως. Μετά από κάθε απώλεια, η εστίαση μετατοπίζεται στην πρόοδο και στην διατήρηση της ελπίδας για την επόμενη προσπάθεια. Ως αποτέλεσμα, οι περιγεννητικοί ψυχολόγοι και ψυχίατροι αναγνωρίζουν όλο και συχνότερα ότι ορισμένες γυναίκες που γίνονται μητέρες μετά από παρατεταμένη υπογονιμότητα και αναπαραγωγικές θεραπείες εισέρχονται στην περίοδο της λοχείας κουβαλώντας ανεπίλυτο αναπαραγωγικό τραύμα. Αυτό μπορεί να εκδηλωθεί ως επίμονο άγχος, υπερεπαγρύπνηση, δυσκολίες να χαρούν την μητρότητα, και, σε ορισμένες περιπτώσεις, δυσκολίες στην δημιουργία μιας χαλαρής και γεμάτης αυτοπεποίθηση σχέσης μητέρας-βρέφους, υπογραμμίζοντας την ανάγκη για εξειδικευμένη ψυχολογική υποστήριξη.

Προβλήματα υγείας στα παιδιά που γεννιούνται από ART

Ωστόσο, ίσως το πιο ανησυχητικό θέμα είναι τα σοβαρά προβλήματα υγείας που παρατηρούνται στα παιδιά που γεννιώνται από ART. Το ευρύ φάσμα των παθήσεων που παρατηρούνται στα παιδιά εμπίπτει σε τρεις κύριες κατηγορίες: συγγενείς διαταραχές που διαπιστώνονται πριν από την γέννηση, επιπλοκές που σχετίζονται με την προωρότητα και εκδηλώνονται κατά και μετά την γέννηση και ασθένειες που εμφανίζονται αργότερα κατά την παιδική ηλικία.

Μεταξύ των συγγενών παθήσεων, που διαπιστώνονται πριν από την γέννηση, έχουν αναφερθεί αυξημένοι κίνδυνοι σε όργανα πολλών συστημάτων, συμπεριλαμβανομένων οργάνων του καρδιαγγειακού, του αναπνευστικού, του νευρικού, του πεπτικού και του ουρογεννητικού συστήματος. Η επιστημονική βιβλιογραφία έχει επιπλέον διαπιστώσει υψηλότερη συχνότητα συνδρόμων που σχετίζονται με επιγενετικές αλλοιώσεις, όπως το σύνδρομο Beckwith-Wiedemann, το σύνδρομο Russell-Silver, το σύνδρομο Angelman και το σύνδρομο Prader-Willi. Αυτές οι παθήσεις είναι ιδιαίτερα ανησυχητικές, επειδή εμφανίζονται στα πρώτα στάδια ανάπτυξης και συχνά έχουν συνέπειες για όλη την ζωή τόσο για τα παιδιά όσο και για τις οικογένειές τους.

Μια δεύτερη κατηγορία αφορά παθήσεις που ανιχνεύονται αμέσως μετά την γέννηση, οφείλονται κυρίως στην προωρότητα και το χαμηλό βάρος γέννησης και επηρεάζουν δυσανάλογα τα παιδιά που συνελήφθησαν από ART. Τα στοιχεία δείχνουν ότι τα παιδιά που συλλαμβάνονται από εξωσωματική έχουν υψηλότερα ποσοστά πρόωρου τοκετού, ακραίας προωρότητας, χαμηλού βάρους γέννησης, νεογνικών επιληπτικών κρίσεων, ανάγκη για θεραπεία σε μονάδα εντατικής και περιγεννητική θνησιμότητα.

Τρίτον, υπάρχουν παθήσεις που μπορεί να εμφανιστούν χρόνια μετά την γέννηση. Πολλαπλές μελέτες συνδέουν την ART με αυξημένη συχνότητα εμφάνισης εγκεφαλικής παράλυσης, επιληψίας, διαταραχών του φάσματος του αυτισμού, υπέρτασης, άσθματος, αλλεργιών, διαβήτη τύπου 1, διαταραχών ομιλίας και ορισμένων παιδιατρικών καρκίνων, στους οποίους περιλαμβάνεται η λευχαιμία, το λέμφωμα, το μελάνωμα, το ρετινοβλάστωμα και οι όγκοι των νεφρών και του ήπατος.

«Οι χειρισμοί των γαμετών και των εμβρύων στα εργαστήρια εξωσωματικής μπορεί να επηρεάζουν τους μηχανισμούς που ρυθμίζουν την γονιδιακή έκφραση.»

Οι λόγοι ανησυχίας δεν οφείλονται μόνο στην ύπαρξη μεμονωμένων μελετών που δείχνουν αυξημένη συχνότητα των νόσων, αλλά και στο γεγονός ότι το ίδιο μοτίβο κινδύνων εμφανίζεται επανειλημμένα σε διαφορετικές χώρες, διαφορετικούς πληθυσμούς και διαφορετικά ερευνητικά πρωτόκολλα. Επίσης, ένα σημαντικό μεθοδολογικό πρόβλημα εμφανίζεται σε πολλές μελέτες που συγκρίνουν παιδιά που συλλαμβάνονται με ART, με παιδιά που έχουν συλληφθεί με φυσικό τρόπο. Μεταβλητές όπως η προωρότητα, το χαμηλό βάρος γέννησης ή οι πολλαπλές κυήσεις αντιμετωπίζονται συστηματικά ως «εξωτερικοί παράγοντες» ή «τυχαία ευρήματα», ενώ στην πραγματικότητα αποτελούν μέρος της αιτιώδους αληλλουχίας που σχετίζεται με την ίδια την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Η στατιστική επεξεργασία αυτών των στοιχείων μπορεί να μειώσει τεχνητά τον φαινομενικό αντίκτυπο στην υγεία των παιδιών. Με άλλα λόγια, η πραγματική αύξηση του κινδύνου μπορεί να είναι ακόμη μεγαλύτερη από ό,τι υποδηλώνουν οι τρέχουσες μελέτες.

Από την οπτική της αναπτυξιακής βιολογίας, η παρατηρούμενη αύξηση του κινδύνου έχει σημασία. Τα πρώιμα στάδια της εμβρυϊκής ανάπτυξης είναι εξαιρετικά ευαίσθητη περίοδος και ο χειρισμός των γαμετών και των εμβρύων σε εργαστηριακές συνθήκες μπορεί να επηρεάσει τους μηχανισμούς που ρυθμίζουν την γονιδιακή έκφραση. Διαδικασίες όπως η διέγερση των ωοθηκών, η καλλιέργεια εμβρύων, η ενδοκυτταροπλασματική έγχυση σπέρματος (ICSI) και η κρυοσυντήρηση λαμβάνουν χώρα κατά τη διάρκεια ενός κρίσιμου χρονικού-αναπτυξιακού παραθύρου κατά το οποίο το έμβρυο εγκαθιστά βασικά προγράμματα γενετικής και επιγενετικής ρύθμισης. Ακόμη και μικρές περιβαλλοντικές διαταραχές σε αυτό το στάδιο θα μπορούσαν να διαμορφώσουν την μελλοντική ευαισθησία σε ασθένειες.

Δωρεά ωαρίων, ανοσολογικές και γενετικές διαφορές με την μητέρα.

Η αυξανόμενη χρήση της δωρεάς γαμετών – και οι πιθανές βιολογικές, ψυχολογικές και οικογενειακές της συνέπειες – , είναι ένα άλλο ζήτημα το οποίο ο τομέας της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής έχει σε μεγάλο βαθμό κρατήσει μακριά από την δημόσια θέα. Όταν ένα έμβρυο συλλαμβάνεται χρησιμοποιώντας τα ίδια τα ωάρια της μητέρας του, δημιουργείται ένας ισορροπημένος βιοχημικός διάλογος μεταξύ μητέρας και εμβρύου. Αν και το σώμα της μητέρας αναγνωρίζει το έμβρυο ως γενετικά διακριτό, είναι όμως βιολογικά οικείο επειδή μοιράζεται το μισό γενετικό υλικό της. Αυτή η ισορροπία έχει σημασία, επειδή το ανοσοποιητικό σύστημα του εμβρύου αναπτύσσεται μέσα σε αυτόν τον βιολογικό «διάλογο». Ωστόσο, η δωρεά ωαρίων μπορεί να αυξήσει τον κίνδυνο παθολογικών δομικών αλλοιώσεων του DNA του, λόγω της μεγαλύτερης γενετικής και ανοσολογικής διαφοράς μεταξύ του εμβρύου και της μητέρας-λήπτριας, περιορίζοντας ενδεχομένως την σταθερότητα του γονιδιώματος κατά την εμβρυϊκή ανάπτυξη.

Ψυχικές και συναισθηματικές βλάβες στο παιδί.

Σε ψυχολογικό επίπεδο, άτομα που έχουν συλληφθεί από δότες συχνά αναφέρουν ότι η άγνοια της βιολογικής τους προέλευσης έχει επηρεάσει την δημιουργία της ταυτότητάς τους και την συναισθηματική τους ευεξία. Πολλαπλές μελέτες καταγράφουν υψηλότερα ποσοστά άγχους, κατάθλιψης και σύγχυσης ταυτότητας σε αυτόν τον πληθυσμό, μαζί με μια έντονη επιθυμία να γνωρίσουν τους βιολογικούς γονείς και τους γενετικούς συγγενείς τους.

Έχει αξία να σκεφτόμαστε τι δηλώνει αυτός ο ίδιος ο πληθυσμός και πώς μπορούν να αντιμετωπιστούν αυτά τα προβλήματα. Η ψυχολογική δυσφορία που αναφέρουν τα άτομα που έχουν συλληφθεί από δότες έχει οδηγήσει στη δημιουργία οργανώσεων υπεράσπισης σε αρκετές ευρωπαϊκές χώρες που ζητούν τον τερματισμό της ανωνυμίας των δωρητών, μεγαλύτερη αναγνώριση των ψυχολογικών τους αναγκών και αναγνώριση του δικαιώματος να γνωρίζει κανείς την βιολογική του προέλευση.

Τα άτομα που έχουν συλληφθεί από δότες αναφέρουν συχνά ότι η άγνοια της βιολογικής τους προέλευσης έχει επηρεάσει την διαμόρφωση της ταυτότητάς τους και την συναισθηματική τους ευεξία.

Ίσως ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι ορισμένες χώρες της Βόρειας Ευρώπης έχουν ήδη αναπτύξει πρωτόκολλα για τον μετριασμό αυτών των πιθανών βλαβών. Αυτά τα πρωτόκολλα συνιστούν την ενημέρωση των παιδιών που έχουν συλληφθεί από δότες, περίπου στην ηλικία των 12 ετών, σχετικά με τις συνθήκες της σύλληψής τους, ενώ παράλληλα προετοιμάζουν ψυχολογικά τόσο το παιδί όσο και τον δότη – μαζί με τις αντίστοιχες οικογένειές τους – για μια πιθανή μελλοντική συνάντηση. Τέτοιες πρωτοβουλίες βασίζονται στην υπόθεση ότι η έγκαιρη, υποστηριζόμενη πρόσβαση στο βιολογικό ιστορικό κάποιου μπορεί να μειώσει τις μεταγενέστερες δυσκολίες που σχετίζονται με την ταυτότητα, το άγχος ή τα συναισθήματα εξαπάτησης που αναφέρονται από ένα μέρος του πληθυσμού που έχει συλληφθεί από δότες.

«Λανθασμένη» υποβοηθούμενη γονιμοποίηση. Οι ανάγκη για νέο νομικό πλαίσιο.

Έχοντας κατά νου αυτά τα ζητήματα, θα πρέπει να δημιουργηθεί ένα νέο νομικό πλαίσιο σχετικά με την ιατρική ευθύνη στην υποβοηθούμενη αναπαραγωγή. Ήδη υπάρχουν νομικές ενέργειες που σχετίζονται με μια αίσθηση «παράνομης ζωής» ή την «παράνομης γέννησης». Αυτοί οι όροι αναφέρονται σε περιπτώσεις στις οποίες ασκούνται αγωγές εναντίον κλινικών από γονείς που υποστηρίζουν ότι αν ήταν πλήρως ενημερωμένοι, θα είχαν λάβει διαφορετικές αποφάσεις σχετικά με την γέννηση των παιδιών τους. Σε ορισμένες περιπτώσεις, τα ίδια τα παιδιά είναι οι ενάγοντες. Σε περιπτώσεις παιδιών που γεννήθηκαν από ART και εκδηλώνουν προβλήματα υγείας, μπορούμε να μιλήσουμε για «παράνομη υποβοηθούμενη γονιμοποίηση». Όπως και στις περιπτώσεις «παράνομης γέννησης», οι γονείς μπορεί να είχαν λάβει διαφορετικές αποφάσεις αν ήταν πλήρως ενημερωμένοι. Σύμφωνα με το προτεινόμενο πλαίσιο, τα εκατομμύρια ασθενών που υποβλήθηκαν σε ART (με ή χωρίς παιδί) θα μπορούσαν να κερδίσουν τις νομικές τους διεκδικήσεις, τεκμηριώνοντας την παραπληροφόρηση σχετικά με τα ποσοστά επιτυχίας («εννέα στα δέκα») και τους σχετιζόμενους κινδύνους. Δεδομένου του προηγούμενου άλλων επιτυχημένων αγωγών για «παράνομη γέννηση και ζωή», πιστεύω ότι οι αγωγές για παράνομη υποβοηθούμενη γονιμοποίηση θα μπορούσαν να γίνουν μια ισχυρή δύναμη για τις απολύτως απαραίτητες νομικές μεταρρυθμίσεις.

Μια κρυφή κρίση υγείας

Πιστεύουμε ότι αυτά τα προβλήματα συνιστούν μια κρυφή κρίση υγείας. Ανεξάρτητα από την θέση που έχει κάποιος σχετικά με την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή, όλοι πρέπει να είναι καλύτερα ενημερωμένοι για αυτή. Ο υπεύθυνος δημόσιος διάλογος σχετικά με την υποβοηθούμενη αναπαραγωγή θα παραμείνει ατελής αν δεν γίνει μια σοβαρή και διαφανής συζήτηση για τους κινδύνους για την υγεία, τα πραγματικά όρια αυτών των τεχνικών, την ποιότητα της ενημερωμένης συγκατάθεσης και τις οικογενειακές, κοινωνικές και δημόσιες επιπτώσεις της υποβοηθούμενης αναπαραγωγής.

Σημείωση: Ο Francisco Güell, BS, BPh, MBE, PhD, είναι ερευνητής στο Ινστιτούτο Πολιτισμού και Κοινωνίας (ICS) του Πανεπιστημίου της Ναβάρα, στην Ισπανία. Το έργο του αφορά στις βιολογικές, ιατρικές, ηθικές και κοινωνικές επιπτώσεις των υποβοηθούμενων τεχνολογιών αναπαραγωγής (ART), με ιδιαίτερη έμφαση στην υγεία των παιδιών. Έχει συντονίσει ερευνητικά έργα που χρηματοδοτούνται από την Ευρώπη και συμβουλεύει διεθνή ιδρύματα σχετικά με την πολιτική για την αναπαραγωγική υγεία.

Παραπομπή:
1. https://www.naftemporiki.gr/health/1482106/n-vrachnis-nea-epicheirimatika-montela-stin-exosomatiki-gonimopoiisi/

Πηγή: ifstudies.org

Σχετικό άρθρο: https://mumdadandkids.gr/vioithiki-iatriki/mia-olokliromeni-ekthesi-gia-tous-kindynous-tis-eksosomatikis-gonimopoiisis-art-kai-tis-epimerous-praktikes-tis

 «Μαμά, Μπαμπάς και Παιδιά»

 

Τα εμβόλια Covid κατέστρεψαν την αναπαραγωγική ικανότητα των γυναικών, πάνω από 60%  

«Έχουμε πλέον σαφείς ενδείξεις ότι τα εμβόλια mRNA για την COVID-19 έχουν παραλύσει την αναπαραγωγική ικανότητα της ανθρωπότητας» έγραψε επιδημιολόγος του Ιδρύματος McCullough Nicolas Hulscher.

Οι αποκαλύψεις και οι επιβεβαιώσεις μέσω ερευνών και μελετών για τις επιπτώσεις των εμβολίων mRNA κατά του κορωνοϊού, συνεχίζονται και η μία είναι πιο ζοφερή από την άλλη.
Μία ακόμη επιβεβαίωση για τις επιπτώσεις τους στη αναπαραγωγική ικανότητα των γυναικών έρχεται από τον επιδημιολόγο του Ιδρύματος McCullough, Nicolas Hulscher ο οποίος έκανε ένα πρώτο σχόλιο για την μελέτη του ιδρύματος πάνω στις επιπτώσεις των εμβολίων mRNA όπως αυτά που δημιουργήθηκαν για την COVID-19, στις γεννήσεις.
«Έχουμε πλέον σαφείς ενδείξεις ότι τα εμβόλια mRNA για την COVID-19 έχουν παραλύσει την αναπαραγωγική ικανότητα της ανθρωπότητας» είπε και συνέχισε.
«Σε ζωικά μοντέλα, καταστρέφουν περισσότερο από το 60% του πεπερασμένου αποθέματος ωαρίων των γυναικών».
Σε ανθρώπινα δεδομένα (n=1,3 εκατομμύρια), οι εμβολιασμένες γυναίκες έχουν ~33% λιγότερες επιτυχημένες εγκυμοσύνες από τις μη εμβολιασμένες!
Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά και όπως αρκετοί πλέον επιστήμονες παραδέχονται ότι η πλήρης έκταση των επιπτώσεων και της επίδρασης των εμβολίων στον ανθρώπινο οργανισμό δεν έχει ελεγχθεί.

Τα εμβόλια mRNA καταστρέφουν την αναπαραγωγή – Απώλειες 80% στα έμβρυα, 40% αύξηση της μητρικής θνησιμότητας!

Υπενθυμίζεται πως, προ μηνών σε μια συγκλονιστική αποκάλυψη με πηγή έγγραφα της Pfizer, η ερευνήτρια Naomi Wolf έφερε στο φως στο Ευρωκοινοβούλιο σοκαριστικά στοιχεία για την πρόκληση βλάβης στην ανθρώπινη αναπαραγωγή, αντί για το αναπνευστικό σύστημα, όπως θα περίμενε κανείς από το εμβόλιο.
Η Wolf αναφέρει ότι τα λιπιδικά νανοσωματίδια, βασικό συστατικό του εμβολίου, έχουν σχεδιαστεί ώστε να διαπερνούν κάθε μεμβράνη στο ανθρώπινο σώμα, συμπεριλαμβανομένου του πλακούντα.
Αυτή η ιδιότητα οδηγεί σε σοβαρές συνέπειες, όπως η δημιουργία ασβεστοποιήσεων στον πλακούντα, που εμποδίζουν τη μεταφορά θρεπτικών συστατικών και οξυγόνου στα έμβρυα.
Το αποτέλεσμα είναι καταστροφικό: μαίες αναφέρουν ότι οι πλακούντες διαλύονται, οδηγώντας σε πρόωρους τοκετούς, σοβαρές αιμορραγίες στις μητέρες και μια ανησυχητική αύξηση της μητρικής θνησιμότητας κατά 40% στον δυτικό κόσμο.
Επιπλέον, τα έγγραφα αποκαλύπτουν ότι η Pfizer γνώριζε πως τα νανοσωματίδια μπορούν να εισχωρήσουν στους όρχεις εμβρύων αρσενικού φύλου, προκαλώντας βλάβες στα κύτταρα Leydig, τα οποία είναι υπεύθυνα για την ανάπτυξη των χαρακτηριστικών της αρρενωπότητας και της γονιμότητας.
Αυτό εγείρει φόβους ότι τα αγόρια αυτά ενδέχεται να μην αναπτυχθούν φυσιολογικά, ακόμη και αν δεν εμβολιαστούν ποτέ.

Κινητικότητα του σπέρματος

Παράλληλα, μια ανδρολογική μελέτη επιβεβαιώνει ότι το εμβόλιο κατά της Covid μειώνει σημαντικά την κινητικότητα του σπέρματος στους άνδρες.
Ακόμη πιο ανησυχητικό είναι το γεγονός ότι η Pfizer είχε προειδοποιήσει τους άνδρες συμμετέχοντες στις κλινικές δοκιμές να αποφεύγουν τη σεξουαλική επαφή με μη εμβολιασμένες γυναίκες ή να χρησιμοποιούν δύο μορφές αντισύλληψης.
Η εταιρεία όρισε την «έκθεση» στον ιό όχι μόνο μέσω του σπέρματος, αλλά και μέσω της επαφής με το δέρμα ή ακόμη και της αναπνοής.
Από τις 270 εγκυμοσύνες που καταγράφηκαν στις δοκιμές, τα αρχεία για 234 «χάθηκαν» μυστηριωδώς.
Από τις υπόλοιπες 36, πάνω από το 80% κατέληξαν σε απώλεια του εμβρύου.
Τα στοιχεία αυτά, σύμφωνα με την Wolf, υποδεικνύουν ότι η Pfizer και η Von der Leyen είχε πλήρη επίγνωση των κινδύνων.
Το κρίσιμο ερώτημα που προκύπτει είναι: γιατί η έρευνα της εταιρείας επικεντρώθηκε τόσο έντονα στην αναπαραγωγική βλάβη;
Οι αποκαλύψεις αυτές εγείρουν σοβαρά ερωτήματα για τις προθέσεις και τις επιπτώσεις του εμβολίου, καλώντας για περαιτέρω διερεύνηση και διαφάνεια.

www.bankingnews.gr

Τὰ ἐμβόλια κατὰ τῆς Covid σχετίζονται μὲ τὴν ἐμφάνιση ἕξι τύπων καρκίνου!

 

    Τὰ ἐμβόλια κατὰ τῆς Covid σχετίζονται μὲ τὴν ἐμφάνιση ἕξι                                               τύπων  καρκίνου!

Ἀποκαλυπτικὴ μελέτη στὴ Νότια Κορέα καὶ σὲ δεῖγμα 8,4 ἑκατ. πολιτῶν - Ἀφορᾶ κακοήθεια σὲ προστάτη, πάγκρεας, μαστό, θυρεοειδῆ, παχὺ ἔντερο καὶ πνεύμονες! 
Τὰ ἐμβόλια κατὰ τῆς Covid ἐνδέχεται νὰ αὐξάνουν τὸν κίνδυνο ἐμφάνισης ὁρισμένων μορφῶν καρκίνου, σύμφωνα μὲ μιὰ πρόσφατη μελέτη στὴ Nότια Κορέα. 
Συγκεκριμένα, οἱ Κορεάτες ἐρευνητές, δήλωσαν πὼς βρῆκαν ἀποδείξεις ὅτι τὰ ἐμβόλια αὔξησαν τὸν κίνδυνο ἐμφάνισης ἕξι τύπων καρκίνου, συμπεριλαμβανομένων τοῦ πνεύμονα, τοῦ μαστοῦ καὶ τοῦ προστάτη. 
Ὁ κίνδυνος φαινόταν μεγαλύτερος γιὰ ἄτομα ἄνω τῶν 65 ἐτῶν, ἔγραψαν σὲ ἕνα περιοδικὸ ποὺ ἀνήκει σὲ ἕναν ἔγκυρο ἐπιστημονικὸ ἐκδότη. 
Ἡ νέα μελέτη δημοσιεύθηκε στὸ περιοδικὸ Biomarker Research , ποὺ ἀνήκει στὴν Springer Nature, ἡ ὁποία ἐκδίδει μερικὰ ἀπὸ τὰ πιὸ ἔγκριτα ἐπιστημονικὰ... περιοδικὰ στὸν κόσμο. 
Συγγραφεὶς εἶναι Κορεάτες γιατροὶ ὀρθοπεδικῆς χειρουργικῆς καὶ ἐντατικῆς θεραπείας, οἱ ὁποῖοι ἀνέλυσαν τὰ ἰατρικὰ ἀρχεῖα περισσότερων ἀπὸ 8,4 ἑκατομμυρίων ἐνηλίκων, μεταξὺ τοῦ 2021 καὶ 2023. 

• Οἱ συμμετέχοντες κατηγοριοποιήθηκαν σὲ δύο ὁμάδες μὲ βάση τὸ ἐὰν εἶχαν λάβει ἐμβόλιο κατὰ τῆς Covid, συμπεριλαμβανομένου ἑνὸς ἐνισχυτικοῦ ἐμβολίου. 

Τὰ ποσοστὰ διάγνωσης καρκίνου συγκρίθηκαν στὴ συνέχεια μὲ τὸ καθεστὼς ἐμβολιασμοῦ γιὰ νὰ προσδιοριστεῖ ὁ κίνδυνος ὁρισμένων μορφῶν καρκίνου, ἕνα χρόνο μετὰ τὴ λήψη τοῦ ἐμβολίου. 

Κατέγραψαν ὅτι μετὰ ἀπὸ ἕνα χρόνο, ὅσοι εἶχαν κάνει τοὐλάχιστον ἕνα ἐμβόλιο κατὰ τῆς Covid εἶχαν 35% αὐξημένο κίνδυνο νὰ διαγνωστοὺν μὲ καρκίνο τοῦ θυρεοειδοῦς καὶ 34% κίνδυνο γιὰ καρκίνο τοῦ στομάχου.  

Αὐτὸς ὁ κίνδυνος αὐξήθηκε σὲ 53% καὶ 68% γιὰ τὸν καρκίνο τοῦ πνεύμονα καὶ τοῦ προστάτη ἀντίστοιχα. Ἐν τῷ μεταξύ, οἱ καρκίνοι τοῦ μαστοῦ καὶ τοῦ παχέος ἐντέρου εἶχαν αὐξημένο κίνδυνο 20% καὶ 28% ἀντίστοιχα, ἰσχυρίστηκαν οἱ γιατροί. 

• Στὸ σχετικὸ ἄρθρο, ἀνέφεραν ὅτι «τὰ ἐμβόλια cDNA συσχετίστηκαν μὲ αὐξημένους κινδύνους καρκίνου τοῦ θυρεοειδοῦς, τοῦ στομάχου, τοῦ παχέος ἐντέρου, τοῦ πνεύμονα καὶ τοῦ προστάτη». 

Τὰ ἐμβόλια mRNA, ὅπως αὐτὰ ποὺ παρασκευάζονται ἀπὸ τὴν Pfizer καὶ τὴν Moderna, «συνδέθηκαν μὲ αὐξημένους κινδύνους καρκίνου τοῦ θυρεοειδοῦς, τοῦ παχέος ἐντέρου, τοῦ πνεύμονα καὶ τοῦ μαστοῦ», πρόσθεσαν οἱ συγγραφεῖς. 
«Οἱ ἐμβολιασμένοι ἄνδρες ἦταν πιὸ εὐάλωτοι σὲ καρκίνους τοῦ στομάχου καὶ τοῦ πνεύμονα, ἐνῷ οἱ ἐμβολιασμένες γυναῖκες ἦταν πιὸ εὐάλωτες σὲ καρκίνους τοῦ θυρεοειδοῦς καὶ τοῦ παχέος ἐντέρου», τονίζουν ἀκόμα. 

 

Dr. Bell: «ΠΟΥ – Στις 19 Ιουλίου η απόφαση για την εθνική κυριαρχία»

 

 

Ο Dr. David Bell, πρώην στέλεχος της WHO, προειδοποιεί για τον νέο “πανδημικό βιομηχανικό μηχανισμό” που θα χρηματοδοτηθεί από τους φορολογούμενους και θα ενισχύσει τη Big Pharma. Στις 19 Ιουλίου λήγει η προθεσμία για τα κράτη να απορρίψουν τις νέες Διεθνείς Υγειονομικές Ρυθμίσεις (IHR), οι οποίες –σύμφωνα με τον Bell– απειλούν να περιορίσουν την εθνική κυριαρχία στο όνομα της «πανδημικής πρόληψης».

 

Ελεύθερη Πένα

 

Ὁ Π.Ο.Υ. ἐν μέσῳ πολλῶν ἀντιδράσεων ἀπέτυχε νά υἱοθετήσει τή «Συνθήκη γιά τίς πανδημίες»

 

Γράφει ὁ Νικόδημος Καλλιντέρης

 

Σημαντική εἴδηση πού στήν Ἑλλάδα πέρασε στά ψιλά... Κοινῶς, «θάφτηκε»!

Παρά τά δύο χρόνια κατά τά ὁποῖα διεξάγονταν διαπραγματεύσεις, τελικά τά 194 κράτη-μέλη τοῦ Παγκόσμιου Ὀργανισμοῦ Ὑγείας (Π.Ο.Υ.) δέν κατόρθωσαν νά συμφωνήσουν στήν υἱοθέτηση τῆς «Συνθήκης γιά τίς Πανδημίες» (Pandemic Treaty).

Ἡ ἐν λόγῳ Συνθήκη, ἰδίως στήν ἀρχική της μορφή, δημιουργοῦσε ἕνα ἄκρως συγκεντρωτικό μοντέλο διαχείρισης τῶν ὑγειονομικῶν κρίσεων πού περιελάμβανε μεταξύ ἄλλων δεσμευτικές γιά τά κράτη-μέλη ἀποφάσεις γιά τήν ἐπιβολή ἐγκλεισμῶν (lockdowns), ὑποχρεωτικῶν ἐμβολιασμῶν, κλείσιμου ἐθνικῶν συνόρων, πιστοποιητικῶν ἐμβολιασμῶν καί ὑγείας καί ἄλλων περιοριστικῶν μέτρων. Ὁ Π.Ο.Υ. καί οἱ μή δημοκρατικά νομιμοποιημένοι ἀλλά δοτοί ἀξιωματοῦχοι του, διά τῆς Συνθήκης θά ἀποκτοῦσαν μιά ἄνευ προηγουμένου ἰσχύ στή χάραξη μιᾶς παγκόσμιας πολιτικῆς ὑγείας σέ ἔκτακτες περιστάσεις!

Σέ πολλές χῶρες ὑπῆρξαν ἀπό τήν πρώτη στιγμή σθεναρές ἀντιδράσεις ἀπό πολιτικούς, κόμματα καί τήν κοινωνία τῶν πολιτῶν μέ ἀποτέλεσμα στίς τελικές διαπραγματεύσεις νά παρουσιαστεῖ ἕνα ἐν μέρει διαφορετικό ἀπό τό ἀρχικό κείμενο, τό ὁποῖο καί πάλι ὅμως δέχτηκε τά πυρά πολλῶν εἰδικῶν γιά τήν ὑφαρπαγή ἐξουσίας ἀπό τά ἐθνικά κράτη καί τή συγκέντρωσή της στούς γραφειοκράτες τοῦ Π.Ο.Υ.

Ὁ Π.Ο.Υ. ἐπρόκειτο νά υἱοθετήσει τή Συμφωνία στήν ἐτήσια συνέλευσή του πού λαμβάνει χώρα αὐτές τίς ἡμέρες στή Γενεύη τῆς Ἑλβετίας. Ὁ ἐμφανῶς ἀπογοητευμένος μέ τήν ἐξέλιξη Γενικός Διευθυντής τοῦ Π.Ο.Υ. Tedros Adhanom Ghebreyesus δήλωσε ὅτι «αὐτό δέν εἶναι ἀποτυχία. Θά προσπαθήσουμε τά πάντα - πιστεύοντας ὅτι ὅλα εἶναι δυνατά - καί θά τό κάνουμε αὐτό γιατί ὁ κόσμος χρειάζεται ἀκόμα μιά Συνθήκη γιά τίς πανδημίες».

Ἀπό τούς πολιτικούς πού ἔδωσαν μάχη γιά τήν ἀνάδειξη τῶν κινδύνων γιά τά δικαιώματα τῶν πολιτῶν καί τούς δημοκρατικούς θεσμούς ἀπό τίς προβλέψεις τῆς Συνθήκης ξεχώρισε ὁ Ὁλλανδός Εὐρωβουλευτής Rob Roos, ὁ ὁποῖος μέ τίς συνεχεῖς παρεμβάσεις του τούς τελευταίους μῆνες ἐξήγησε τόν τρόπο μέ τόν ὁποῖο ἡ Συνθήκη θά μεταβίβαζε τεράστια πολιτική ἰσχύ στήν Κίνα καί στούς λομπίστες τῶν φαρμακοβιομηχανιῶν τήν ὥρα πού ὁ ἁπλός πολίτης θά ἔστεκε ἀδύναμος ἀπέναντι στούς μή ἐκλεγμένους γραφειοκράτες τοῦ Π.Ο.Υ. Ἐπίσης, ἐντόπισε τούς κινδύνους μιᾶς ἑνιαίας καί παγκόσμιας πολιτικῆς ὑγείας γιά τήν ἀντιμετώπιση μιᾶς ἐνδεχόμενης πανδημίας λέγοντας ὅτι «κατά τή διάρκεια μιᾶς πανδημίας, ἡ καλύτερη προσέγγιση δέν θά εἶναι ἡ ἴδια παντοῦ. Κάποιος σκέφτεται τίς διαφορές στόν πολιτισμό ἀλλά καί τήν πυκνότητα τοῦ πληθυσμοῦ ἤ πῶς ἐπιτυγχάνεται ἡ κατάλληλη ἰσορροπία μεταξύ τοῦ κινδύνου καί τῆς ἐλευθερίας σέ κάθε πολιτισμό».

Εἶναι πάντως ἀπογοητευτικό πού παρά τό πάθημα τῆς πρόσφατης ὑγειονομικῆς κρίσης τοῦ κορωνοϊοῦ μέ τά αὐταρχικά μέτρα καί τίς ἀντιεπιστημονικές ὑποχρεωτικότητες, δέν βγάλαμε τά ὀρθά συμπεράσματα. Καί κάπως ἔτσι ἐξηγεῖται ἡ σιωπή νεκροταφείου στή χώρα μας γιά τό τόσο σοβαρό θέμα τόσο σέ θεσμικό τοὐλάχιστον ἐπίπεδο...

 

Νικόδημος Καλλιντέρης

 

Απόσυρση εμβολίων και παρενέργειες.

   Τα γεγονότα των τελευταίων ημερών σχετικά με τα εμβόλια της Astra Zeneca έφεραν και πάλι στην επιφάνεια το θέμα των εμβολιασμών κατά την περίοδο του κορονοϊού. Είναι πολλοί που άρχισαν να ανησυχούν. Αλλά από ότι φαίνεται κάπως όψιμα. Η σημερινή συζήτηση δεν θα γίνει για να δικαιώσουμε τον εαυτό μας, για όσα λέγαμε την περίοδο της πανδημίας. Εξάλλου, η συχνή και αντισυστημική αρθρογραφία μας δεν έγινε για να προβάλλουμε μόνο τις ιδέες μας και τις σκέψεις μας, αλλά κυρίως για να προστατεύσουμε τους συνανθρώπους μας, οι οποίοι δικαιούνται βέβαια να εμβολιαστούν, αλλά θα έπρεπε να το κάνουν με επίγνωση των κινδύνων που αυτό συνεπάγετο.

 Ούτε η συνεχής αναφορά σε θέματα πανδημίας έχει να κάνει με μια προσκόλληση στο παρελθόν. Θεωρώ ότι αφενός μεν θα πρέπει να γνωρίζουμε τους κινδύνους που διατρέξαμε και διατρέχουμε, αφετέρου να είμαστε αρκετά ενημερωμένοι ώστε να αποφύγουμε σε μια επόμενη ευκαιρία υπό το κράτος του πανικού να κάνουμε πράγματα τα οποία δεν είναι επιστημονικά ορθά. Τι είδαμε λοιπόν τις ημέρες αυτές; Είδαμε μια εταιρεία,  την πρώτη η οποία κυκλοφόρησε εμβόλιο να τα αποσύρει, αφού προηγουμένως είχε ήδη αποσύρει και την αίτηση αδειοδότησής του. Γιατί συνέβη αυτό; Αυτό θα εξηγήσουμε αμέσως.

Απόσυρση εμβολίων και παρενέργειες.Οι περιπτώσεις της Astra Zeneca και της Johnson & Johnson.

Πριν όμως από αυτό να πούμε ότι δεν ήτανε η Astra Zeneca η πρώτη εταιρεία που απέσυρε το εμβόλιο της. Όπως έχουμε αναφέρει και είναι πασίγνωστο μια άλλη εταιρεία, η Johnson & Johnson, στα κρυφά, σταμάτησε την παραγωγή του εμβολίου και έκλεισε το αντίστοιχο τμήμα, το οποίο είχε την ευθύνη τους.  Και αυτό προφανώς το έκανε για τους ίδιους λόγους. Και ακολούθησε στη συνέχεια η πιο θορυβώδης διακοπή της κυκλοφορίας του εμβολίου της Astra Zeneca.

Πριν ακόμη κυκλοφορήσουν τα εμβόλια σε άρθρο μας είχαμε τονίσει ότι η μέθοδος η οποία ακολουθείται στην περίπτωση του κορονοϊού, είναι εντελώς ανορθόδοξη. Με το πρόσχημα του επείγοντος κινδύνου είχε ανατραπεί ότι γνωρίζαμε μέχρι τότε για τον έλεγχο, την ασφάλεια και την κυκλοφορία εμβολίων. Ενώ σύμφωνα με την πάγια τακτική χρειαζόντουσαν πολλά χρόνια κλινικών μελετών για να μπορέσει να κυκλοφορήσει ένα εμβόλιο στην περίπτωση του κορονοϊού αυτό έγινε μέσα σε λίγους μήνες. Οι φανατικοί υποστηρικτές βέβαια των εμβολίων άρχισαν να λένε ότι η κλινική δοκιμή θα γινόταν στον γενικό πληθυσμό και όταν είχαν εμβολιαστεί αρκετές εκατοντάδες χιλιάδες ή και εκατομμύρια ανθρώπων, πρόβαλλαν δήθεν την μη ύπαρξη επιπλοκών ως ένδειξη ότι τα εμβόλια ήταν ασφαλή. Είχαμε και τότε επισημάνει ότι δεν αρκεί μονάχα το πλήθος των εμβολιαζόμενων, αλλά χρειάζεται και ο χρόνος για να αξιολογηθεί ένα εμβόλιο.

 Στην περίπτωση του εμβολίου της Astra Zeneca, εκείνο το οποίο είχε παρατηρηθεί άμεσα, ήταν ότι προκαλούσε μια σειρά από επιπλοκές, μεταξύ των οποίων και πολύ σοβαρές θρομβώσεις. Σύμφωνα βέβαια με τη ρήση του πρωθυπουργού, το καλύτερο εμβόλιο είναι το γρήγορο εμβόλιο. Έτσι λοιπόν άρχισε να εμβολιάζεται ο πληθυσμός με το εμβόλιο αυτό αγνοώντας και αποκρύπτοντας τις επιπλοκές. Οι ιθύνοντες, και το λέω αυτό υπεύθυνα, προσπάθησαν να κρύψουν αυτού του είδους την επιπλοκή. Δεν θα αναφερθώ στα γνωστά περί της συμπεριφοράς του  τότε υπουργού Υγείας, αλλά και των περίφημων καθηγητών που εμφανίζονταν στις τηλεοράσεις. Θα σας μεταφέρω μια προσωπική μου εμπειρία.

Ένα πραγματικό περιστατικό με σοβαρές θρομβώσεις.

Μια ασθενής μου χειρουργημένη από διπλή βαλβιδοπάθεια υπό αντιπηκτική αγωγή που επέμενε να εμβολιστεί με το εμβόλιο αυτό γιατί εμπιστευόταν τη Βρετανική ιατρική που το προτιμούσε παρουσίασε συμπτώματα αστάθειας. Στην αξονική τομογραφία που ακολούθησε βρέθηκαν σοβαρές θρομβώσεις στην περιοχή της παρεγκεφαλίδας, που είναι υπεύθυνη για την ισορροπία του ατόμου. Έσπευσα να το αναφέρω αυτό στον Εθνικό Οργανισμό Φαρμάκων, όμως η αντίδραση από μέρους τους ήταν από αδιάφορη έως επιθετική. Μετά από πολλή δυσκολία κατάφερα να βρω κάποιους υπεύθυνους, οι οποίοι μου είπαν ότι η ασθενής θα έπρεπε να υποβληθεί σε έλεγχο πηκτικότητας. Μήπως ήταν άλλοι οι λόγοι για τους οποίους εμφανίστηκε αυτή η θρόμβωση; Όμως, τους εξήγησα ότι η ασθενής είχε πριν από 10 μέρες εμβολιαστεί με το εμβόλιο της Astra Zeneca και δεν υπήρχε κανείς άλλος λόγος θρόμβωσης γιατί  την παρακολουθούσα πολύ καιρό και διότι όπως προανέφερα βρισκόταν σε αντιπηκτική αγωγή.

Άρνηση αποδοχής αναφοράς παρενέργειας.

Εκείνοι επέμειναν να αρνούνται τη σύνδεση της επιπλοκής με τον εμβολιασμό και για το λόγο αυτό αναγκαστήκαμε να κάνουμε όλο τον έλεγχο πήξεως. Φυσικά, όπως αναμενόταν, τα αποτελέσματα ήταν αρνητικά και γι’ αυτό επανήλθα προσπαθώντας να τους πείσω ότι αυτή ήταν μια πολύ σοβαρή επιπλοκή που θα έπρεπε να αναφερθεί. Δυστυχώς η προσπάθεια απέβη άκαρπη και η άρνηση εκ μέρους τους  μου δημιούργησε την πεποίθηση ότι δεν ήταν τυχαία, αλλά ήταν με άνωθεν εντολή να μην δέχονται τέτοιου είδους αναφορές. Στην πορεία είδα αρκετές ακόμη θρομβώσεις πιο απλές και πιο ήπιες ευτυχώς και πάντα συναντούσα άρνηση όταν προσπαθούσα να τις υποβάλω ως επιπλοκές του εμβολίου. Μάλιστα «σοφοί» συνάδελφοι μου έλεγαν να μην το κάνω γιατί θα βρω το μπελά μου.

 Την ίδια ώρα οι περίφημοι καθηγητές ανέφεραν ότι όλο αυτό ήταν ένας θόρυβος, τον οποίο είχε κάνει για πολιτικούς  και οικονομικούς λόγους η Γερμανία που ήταν η πρώτη που ανέφερε πολλά επεισόδια θρομβώσεων και ότι το εμβόλιο ήταν εντελώς ασφαλές. Βέβαια, στη συνέχεια, υπό την πίεση των υπόλοιπων ευρωπαϊκών κρατών που άρχισαν να περιορίζουν τον εμβολιασμό με το εμβόλιο της  Astra Zeneca αναγκάστηκε και η ελληνική κυβέρνηση, τελευταία από όλους, να το επιβάλλει στις ηλικίες άνω των 60 ετών. Δεν θα ήθελα στο άρθρο αυτό να κάνω συζήτηση για την λογική της επιλογής  που είναι προφανής και κυνική, η επιλογή των ανθρώπων μιας ηλικίας και άνω ως πειραματόζωα για να υποβληθούν στον εμβολιασμό αυτό προστατεύοντας υποτίθεται νεότερους. Είναι σαφές ότι πρόκειται για μια ευγονική επιλογή την οποία θα ήθελα να συζητήσουμε σε μια άλλη ευκαιρία.

Το εμβόλιο της Astra Zeneca αποσύρεται.

 Σήμερα που είναι σαφέστατο ότι το εμβόλιο προκάλεσε εκατομμύρια θανάτους παγκοσμίως, άλλους από αυτούς καταγεγραμμένους και άλλους όχι το εμβόλιο αποσύρεται. Για να καθησυχάσουν τον πληθυσμό οι ειδικοί και υπεύθυνοι λένε ότι πλέον ότι έγινε έγινε σαν οι θάνατοι να είναι κάτι το οποίο το ξεχνούμε και ότι από εδώ και πέρα κανείς δεν κινδυνεύει από το εμβόλιο. Θα ήθελα να τους πω ότι η αξιολόγηση των εμβολίων δεν γίνεται από τις άμεσες επιπλοκές τους. Προέκυψε να είναι μια πάρα πολύ σοβαρή επιπλοκή η θρόμβωση, η οποία εμφανίστηκε το πρώτο χρονικό διάστημα, όμως αυτή τη στιγμή τρέχουν μελέτες οι οποίες μελετούν την επίπτωση των εμβολίων μετά από την πάροδο αρκετών ετών και είναι συνετό και σοβαρό, έστω και την τελευταία στιγμή να πούμε  στους ανθρώπους ότι θα πρέπει να περιμένουμε τις μελέτες αυτές για να δούμε μετά την πάροδο κάποιων ετών, εάν πραγματικά ισχύει ότι τα εμβόλια συνδέονται με κακοήθεις όγκους ή αυτοάνοσα νοσήματα.

Η αποτίμηση των εμβολίων χρειάζεται χρόνο.

Βιαστήκαμε υποτίθεται την περίοδο εκείνη να προβάλλουμε την ασφάλεια των εμβολίων για να προστατεύσουμε τον πληθυσμό από τον κορονοϊό. Αυτή τη στιγμή που δεν υπάρχει τέτοιος κίνδυνος, θα ήταν πάρα πολύ σοφό να περιμένουμε με ψυχραιμία να δούμε τι ακριβώς έγινε. Στο μεγάλο πείραμα που αφορούσε δισεκατομμύρια ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο. Πάντως, η πιο κυνική ομολογία της σκοπιμότητας των εμβολιασμών έγινε από γνωστό δημοσιογράφο μεσημβρινής εκπομπής οδηγό της κοινής γνώμης, ο οποίος αναφερόμενος στα 100 εκατομμύρια λίρες που διεκδικούνται αυτή τη στιγμή από θύματα του εμβολίου της Astra Zeneca είπε ότι ναι μεν είναι μεγάλο το ποσό, αλλά δεν κινδυνεύει η εταιρεία γιατί είναι πολύ λιγότερο από τα χρήματα τα οποία εισέπραξε από τα εμβόλια τα οποία κυκλοφόρησε.

Απόσυρση εμβολίων και παρενέργειες.Η πικρία ότι όλο αυτό ήταν ένα παγκόσμιο πείραμα.

 Η τελική πικρία σε όλους μας είναι ότι όχι απλώς έγινε ένα παγκόσμιο πείραμα, όχι απλώς αναγκάστηκαν κάποιοι άνθρωποι να κάνουν το εμβόλιο υποχρεωτικά, αλλά και εκείνοι οι οποίοι έχοντας γνώση των πιθανών παρενεργειών τους προπηλακίστηκαν, κατηγορήθηκαν, απολύθηκαν από τις εργασίες τους, έγιναν δακτυλοδεικτούμενοι, πλήρωσαν πρόστιμα και αναγκάστηκαν πραγματικά προκειμένου να προστατεύσουν τον εαυτό και τις οικογένειές τους, να υποστούν ένα σωρό εξευτελισμούς. Αφού δεν έχουμε το θάρρος να ζητήσουμε συγγνώμη από τους πεθαμένους, ας ζητήσουμε τουλάχιστον συγγνώμη από αυτούς τους οποίους τόσο πολύ ταλαιπωρήσαμε και θα ήταν ευχής έργον να βρισκόταν ένας πραγματικά μοναδικός θαρραλέος επιστήμονας που αντί να μασάει τα λόγια του και να λέει όσα ακούμε αυτή την περίοδο να βγει και να ζητήσει ένα μεγάλο ΣΥΓΓΝΩΜΗ.

 

Νικόλαος Παναγιωτόπουλος – Καρδιολόγος

cardiodoctor.gr