«ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ» (HBO): ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΟΥ ΣΠΑΖΟΥΝ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ

 

«ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ» (HBO): ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΟΥ                                  ΣΠΑΖΟΥΝ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ

«Surviving the Jehovah’s Witnesses»

«ΕΠΙΖΩΝΤΕΣ ΤΩΝ ΜΑΡΤΥΡΩΝ ΤΟΥ ΙΕΧΩΒΑ» (HBO): ΜΑΡΤΥΡΙΕΣ ΠΟΥ ΣΠΑΖΟΥΝ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΔΕΚΑΕΤΙΩΝ

Στὶς 20 Φεβρουαρίου 2026, ἡ πλατφόρμα HBO Max κυκλοφόρησε τὸ ντοκιμαντὲρ «Surviving the Jehovah’s Witnesses», μιὰ σειρὰ ποὺ ἔγινε ἀμέσως ἀπὸ τὶς πιὸ συζητημένες θρησκευτικὲς παραγωγὲς τῶν τελευταίων ἐτῶν.

Πρώην μέλη τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβά — ἄνθρωποι ποὺ γεννήθηκαν μέσα στὴν κοινότητα, μεγάλωσαν σ’ αὐτήν, ἔζησαν τὴ διπλὴ ζωὴ τῆς ἐξωτερικῆς συμμόρφωσης καὶ τῆς ἐσωτερικῆς ἀγωνίας — μιλοῦν γιὰ πρώτη φορὰ δημόσια, χωρὶς νὰ κρύβουν τὸ πρόσωπό τους, γιὰ ὅσα ἔζησαν. (περισσότερα γιὰ τοὺς ΜτΙ μπορείτε νὰ διαβάσετε ἐδῶ)

 «παρέμειναν κρυμμένα γιὰ δεκαετίες»

Σύμφωνα μὲ τὴν ἐπίσημη περιγραφὴ τῆς πλατφόρμας, ἡ σειρὰ φέρνει στὸ φῶς «πλευρὲς τῆς πίστης ποὺ παρέμειναν κρυμμένες γιὰ δεκαετίες». Οἱ ἀφηγήσεις τῶν πρώην μελῶν ἀγγίζουν θέματα ποὺ ἡ ὀργάνωση δὲν συζητᾶ ποτὲ δημόσια: τὴν ὑποχρεωτικὴ προσηλυτιστικὴ δραστηριότητα, τὸν φόβο τοῦ Ἁρμαγεδδῶνος ποὺ ζοῦν τὰ παιδιά, τὸ σύστημα ἀποβολῆς (disfellowshipping) καὶ τοῦ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ (shunning), καὶ καταγγελίες σεξουαλικῆς κακοποίησης ποὺ ἀντιμετωπίστηκαν μέσα στὸ κλειστὸ σύστημα χωρὶς νὰ μαθευτοῦν ἔξω ἀπὸ τὴν ὀργάνωση.

Ἡ σειρὰ περιλαμβάνει καὶ τὴ μαρτυρία ἑνὸς ἐνεργοῦ πρεσβυτέρου τῆς ὀργάνωσης, ποὺ ἐμφανίζεται ἀπέναντι ἀπὸ τὰ πρώην μέλη — στοιχεῖο ποὺ δίνει στὴ σειρὰ μιὰ πολυεπίπεδη δομὴ διαλόγου, ἀποφεύγοντας τὴ μονόπλευρη παρουσίαση.

Ἕνα ἀπὸ τὰ θέματα ποὺ ἐπαναλαμβάνεται μὲ ὀδυνηρὴ κανονικότητα στὶς μαρτυρίες εἶναι ἡ ἐμπειρία τοῦ παιδιοῦ ποὺ μεγαλώνει κάτω ἀπὸ τὴ σκιὰ τῆς ἐπικείμενης «Μεγάλης Θλίψης» καὶ τοῦ Ἁρμαγεδδῶνος. Παιδιὰ ποὺ δὲν πῆγαν στὸ πανεπιστήμιο ἐπειδὴ «ὁ νέος κόσμος εἶναι κοντά». Ἔφηβοι ποὺ δὲν ἔκαναν φιλίες ἔξω ἀπὸ τὴν κοινότητα. Ἄνθρωποι ποὺ ἔφτασαν στὰ τριάντα χωρὶς ἐμπειρίες ποὺ ἄλλοι θεωροῦν δεδομένες.

Χαρακτηριστικὴ εἶναι ἡ μαρτυρία ἀπὸ τὴ σειρά: «Μεγαλώσαμε μαθαίνοντας ὅτι αὐτὸ τὸ σύστημα τελειώνει. Δὲν εἶχε νόημα νὰ σπουδάσεις, νὰ ἐπενδύσεις σὲ μιὰ καριέρα. Ὅταν βγῆκα ἔξω, ἤμουν τελείως ἀνέτοιμος γιὰ τὸν κόσμο.»

«Ἀποκοπή»

Τὸ πιὸ συγκλονιστικὸ κεφάλαιο τῆς σειρᾶς εἶναι ἀναμφίβολα ἐκεῖνο τοῦ κοινωνικοῦ ἀποκλεισμοῦ. Ὅταν κάποιος «ἀφαιρεῖται ἀπὸ τὴν ἐκκλησία» (ὣς τὸ 2024 λεγόταν «disfellowshipped», τώρα ἡ ὀργάνωση χρησιμοποιεῖ τὸν ὅρο «removed from the congregation»), ὅλα τὰ μέλη ὑποχρεοῦνται νὰ τὸν ἀγνοοῦν πλήρως — συμπεριλαμβανομένης τῆς οἰκογένειας.

Μιὰ ἀπὸ τὶς πιὸ σπαρακτικὲς μαρτυρίες στὴ σειρὰ εἶναι αὐτὴ μιᾶς γυναίκας ποὺ ἔπαψε νὰ πιστεύει στὴν ὀργάνωση στὰ εἴκοσί της: «Εἶπα στοὺς γονεῖς μου ὅτι θέλω νὰ φύγω. Ἀπὸ ἐκείνη τὴν ἡμέρα ἡ μητέρα μου δὲν μοῦ ξαναμίλησε. Κυριολεκτικά. Δέκα χρόνια σιωπή. Δὲν μὲ κάλεσε γιὰ τοὺς γάμους τῶν ἀδελφῶν μου. Ἡ κόρη μου δὲν γνωρίζει ποτὲ τὴ γιαγιά της.»

Αὐτὲς οἱ μαρτυρίες δὲν εἶναι μεμονωμένες. Ἡ ἐπιστημονικὴ ἔρευνα ποὺ δημοσιεύθηκε στὸ PMC (National Library of Medicine) τεκμηριώνει πὼς ὁ ἀποκλεισμὸς «ἀπειλεῖ τέσσερις βασικὲς κοινωνικὲς ἀνάγκες: τὴν αἴσθηση ἀνήκειν, τὴν αὐτοεκτίμηση, τὸν ἔλεγχο καὶ τὴν ὕπαρξη νοήματος». Ἕνας ἀπὸ τοὺς συμμετέχοντες στὴν ἔρευνα περιέγραψε τὴν κατάστασή του: «Τρία χρόνια ἐκτὸς κοινότητας, μόλις μερικὲς φορὲς μίλησα μὲ τὴ μητέρα μου. Πῆγα στὸ σπίτι της κλαίγοντας καὶ τῆς εἶπα: “Θέλω μόνο νὰ μοῦ μιλᾶτε.” Κι ἐκείνη μοῦ ἀπάντησε: “Ξέρεις τί πρέπει νὰ κάνεις γιὰ νὰ γυρίσεις.”»

« Σωματικῶς Παρών, Νοερῶς Ἀπών » (PIMO): ἡ διπλὴ ζωή

Ἕνα ἄλλο κεφάλαιο ποὺ ταρακούνησε ἰδιαίτερα τοὺς θεατὲς εἶναι ἡ φαινομενολογία τῆς «διπλῆς ζωῆς» — αὐτὸ ποὺ οἱ πρώην Μάρτυρες ἀποκαλοῦν PIMO (Physically In, Mentally Out): εἶσαι παρὼν στὶς συγκεντρώσεις, χτυπᾶς πόρτες γιὰ νὰ κηρύττεις, χαμογελᾶς στοὺς πρεσβυτέρους — καὶ ταυτόχρονα γνωρίζεις μέσα σου ὅτι δὲν πιστεύεις πιά.

Ἕνας συμμετέχων στὴ σειρὰ εἶπε: «Γιὰ χρόνια ἤμουν ἕνα ζόμπι στὶς συναντήσεις. Ἤξερα ὅτι αὐτὸ εἶναι ψέμα, ἀλλὰ ἡ ἰδέα νὰ χάσω τοὺς γονεῖς μου, τοὺς φίλους μου, τὰ πάντα — μ’ ἔκανε νὰ παγώνω. Δὲν εἶσαι ἐλεύθερος νὰ ἀμφιβάλεις ἐκεῖ μέσα. Ἡ ἀμφιβολία εἶναι ἁμαρτία.»

Ἡ σειρὰ δὲν ἀποφεύγει καὶ τὸ βαρύτερο θέμα μέ τὶς καταγγελίες σεξουαλικῆς κακοποίησης παιδιῶν ποὺ φέρεται νὰ συγκαλύφθηκαν ἐσωτερικά. Σύμφωνα μὲ τὸ TVmaze, «οἱ μαρτυρίες ἀποκαλύπτουν σκοτεινὰ μυστικά, ἀνάμεσά τους ὑποχρεωτικὸ προσηλυτισμὸ καὶ εἰκαζόμενη παιδικὴ κακοποίηση». Πρόκειται γιὰ ζήτημα ποὺ ἔχει ἤδη ἀπασχολήσει δικαστήρια σὲ πολλὲς χῶρες, μὲ πρόστιμα ποὺ φτάνουν τὰ δισεκατομμύρια δολάρια.

Τὸ Reddit: τί λέει ἡ κοινότητα r/exjw

Ἡ μεγαλύτερη διαδικτυακὴ ἔκρηξη συζήτησης ἔγινε στὴν κοινότητα r/exjw τοῦ Reddit, ὅπου συγκεντρώνονται χιλιάδες πρώην Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά. Ἐκεῖ, ἡ σειρὰ δὲν ἐκλαμβάνεται ἁπλῶς ὡς ντοκιμαντέρ, ἀλλὰ μετατρέπεται σὲ ἕνα εἶδος δημόσιας δικαίωσης ποὺ πολλοὶ ἀνέμεναν χρόνια.

«Χαίρομαι ποὺ τὰ ΜΜΕ ἀρχίζουν ἐπιτέλους νὰ δείχνουν ἐνδιαφέρον γιὰ τὴν ὀργάνωση», γράφει ἕνας χρήστης. «Ἐλπίζω νὰ ἀνοίξουν τὰ μάτια πολλῶν.»

Ἕνας ἄλλος ὅμως ἐκφράζει σκεπτικισμό: «Κανένας πραγματικὰ πιστὸς δὲν θὰ τὴν παρακολουθήσει. Θὰ τοὺς ποῦν ὅτι εἶναι ἀποστατικὴ προπαγάνδα.» Καὶ αὐτὴ ἡ παρατήρηση ἐπαληθεύεται ἀπὸ τὴν ἴδια τὴ λογικὴ τῆς ὀργάνωσης: ἡ ἀποφυγὴ κάθε «ἀρνητικοῦ» ὑλικοῦ γιὰ τοὺς Μάρτυρες εἶναι ὁδηγία ποὺ διδάσκεται συστηματικά.

Σχολιαστὴς παρομοίασε τὴν ἐμπειρία παρακολούθησης μὲ ταινία ψυχολογικοῦ θρίλερ: «Εἶναι σὰν τὸ “Sixth Sense”. Ὅταν ἀποκαλύπτεται ἡ ἀλήθεια, ξαναβλέπεις ὅλη σου τὴ ζωὴ ἀλλιῶς.» Ἄλλος ἀνέφερε: «Γιὰ πολλοὺς ἀπὸ μᾶς αὐτὸ τὸ ντοκιμαντὲρ εἶναι τὸ πρῶτο πράγμα ποὺ μποροῦμε νὰ δείξουμε σὲ κάποιον ἔξω ἀπὸ τὴν κοινότητα καὶ νὰ ποῦμε: “Αὐτὸ εἶναι τί ζοῦσα”.»

Εἶναι χαρακτηριστικὸ ἐπίσης ὅτι πολλοὶ χρήστες ἔγραψαν ὅτι τὰ ψυχολογικὰ προβλήματα μετὰ τὴν ἔξοδο δὲν εἶναι «προσωπικὴ ἀποτυχία» ἀλλὰ φυσικὴ συνέπεια χρόνων ἐλέγχου. Ἡ κοινωνία ποὺ βρίσκεται ἔξω ἀπὸ τὴν ὀργάνωση — ἡ λεγόμενη «κοσμικὴ» κοινωνία — θεωρεῖται ἀπὸ τοὺς ἐνεργοὺς Μάρτυρες ὡς ἐπικίνδυνη καὶ ἁμαρτωλή. Ὅταν λοιπὸν κάποιος φεύγει, δὲν ἔχει ἁπλῶς χάσει τὴ θρησκευτική του κοινότητα. Ἔχει χάσει τὸν κοινωνικό του κόσμο ὁλόκληρο.

Εὔγλωττη εἶναι καὶ ἡ ἐπισήμανση ποὺ κάνουν πολλοὶ χρήστες: ἡ ὀργάνωση πιθανότατα θὰ ἀγνοήσει τελείως τὴ σειρά — ὅπως ἔκανε μὲ παρόμοιες παλαιότερες ἔρευνες τοῦ NBC (2002) καὶ τῆς Oprah Winfrey (2020). Ἡ ἐπίσημη θέση τῆς ὀργάνωσης εἶναι στρατηγική: ἂν ἀπαντᾶς, προσελκύεις τὴν προσοχή.

Ορθόδοξη θεώρηση

Γιὰ τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, τὸ δόγμα τῶν Μαρτύρων τοῦ Ἰεχωβά εἶναι αἵρεση — καὶ ὄχι μὲ τὴ σύγχρονη ἔννοια τῆς «παρεκκλίνουσας ἄποψης», ἀλλὰ μὲ τὴν κυριολεκτικὴ πατερικὴ ἔννοια: μιὰ διδασκαλία ποὺ ἀκρωτηριάζει τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴ σωτηρία τοῦ ἀνθρώπου. Οἱ Μάρτυρες τοῦ Ἰεχωβά ἀρνοῦνται τὴ Θεότητα τοῦ Υἱοῦ — τὸν παρουσιάζουν ὡς κτίσμα, καὶ ἀπορρίπτουν τὴν Ἁγία Τριάδα, τὴν ἀθανασία τῆς ψυχῆς, τὴ λειτουργικὴ ζωή, τὰ μυστήρια. Ἀπὸ ὀρθόδοξη σκοπιά, δὲν πρόκειται γιὰ «διαφορετικὴ ἐκδοχὴ τοῦ Χριστιανισμοῦ» ἀλλὰ γιὰ ριζικὴ ἀποστροφὴ ἀπ’ αὐτόν.

Αὐτὸ ποὺ ὅμως ἀναδεικνύει τὸ ντοκιμαντὲρ μὲ τρόπο ποὺ δὲν ἐπιτρέπει ἀδιαφορία εἶναι κάτι ἐπιπλέον: ὅτι ἡ ὀργάνωση χρησιμοποιεῖ τὸ ὄνομα τοῦ Θεοῦ γιὰ νὰ ἀσκεῖ ἔλεγχο ἐπὶ τῆς ψυχῆς καὶ τῆς κοινωνικῆς ζωῆς τοῦ ἀνθρώπου. Ὁ φόβος, ὁ ἐκβιασμὸς τῆς οἰκογενειακῆς ἀγάπης, ἡ ἀπαγόρευση τῆς ἀμφιβολίας — ὅλα αὐτὰ δὲν εἶναι τυχαῖες παθολογίες μιᾶς ἐκτροπῆς· εἶναι δομικὰ χαρακτηριστικὰ ἑνὸς συστήματος θρησκευτικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ.

Ὁ Κύριος εἶπε «ἡ ἀλήθεια ἐλευθερώσει ὑμᾶς» (Ἰω. 8:32). Ἡ ἀληθινὴ πίστη δὲν κρατᾶ τὸν πιστὸ ὅμηρο μέσω φόβου ἀποκλεισμοῦ καί τρομοκρατίας, δὲν κόβει τοὺς δεσμοὺς αἵματος, δὲν ἀπαιτεῖ τὴν ἄρνηση τῆς πραγματικότητας. Εἶναι ἀποκαλυπτικὸ ὅτι ἡ Ἐκκλησία — ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ — δὲν ἔχει ποτὲ ἀνάγκη τέτοιων μηχανισμῶν ἐλέγχου γιὰ νὰ κρατήσει τὸ ποίμνιό της. Ἀντίθετα, ἡ Ἐκκλησία προσκαλεῖ σὲ ἐλεύθερη κοινωνία, προσφέρει τὴ δυνατότητα τῆς μετανοίας χωρὶς κοινωνικὸ κόστος, καὶ θεωρεῖ τὴν ἀμφιβολία ὄχι ἁμαρτία ἀλλὰ ἀφετηρία εἰλικρινοῦς ἀναζήτησης.

Αὐτὸ εἶναι τελικῶς καὶ τὸ μεγάλο ἀπολογητικὸ δίδαγμα ποὺ προσφέρει ἕνα ντοκιμαντὲρ σὰν αὐτό: ἡ σύγκριση δὲν χρειάζεται ἐπιχειρήματα. Ἀρκεῖ νὰ δεῖ κανεὶς δίπλα-δίπλα τὴ μητέρα ποὺ δὲν μίλησε στὴν κόρη της δέκα χρόνια «γιὰ τὸ καλό της», καὶ τὴν εἰκόνα τῆς Παναγίας ποὺ κρατᾶ τὸν Υἱό της — καὶ νὰ καταλάβει ποιά εἶναι ἡ ἀγάπη ποὺ δὲν φοβᾶται.

Ἡ σειρὰ αὐτή, παρὰ τὴν προέλευσή της ἀπὸ κοσμικὸ παραγωγό, λειτουργεῖ ὡς ἀφυπνιστικὸ κάλεσμα γιὰ κάθε χριστιανὸ ποὺ νοιάζεται γιὰ τοὺς ἀνθρώπους γύρω του — ὥστε νὰ μπορεῖ νὰ ἀναγνωρίσει τὰ σημάδια, νὰ μὴν ἀδιαφορήσει ὅταν βλέπει κάποιον παγιδευμένο, καὶ νὰ προσφέρει αὐτὸ ποὺ ἡ ὀρθόδοξη πνευματικότητα ἔχει πάντοτε: τὴ θεραπεία τοῦ ἀνθρώπου μέσω τῆς ἀγάπης, τῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς χάριτος τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ.

Πηγές

•Surviving the Jehovah’s Witnesses — HBO Max (ἐπίσημη σελίδα)

•Hulu — ἐπίσημη περιγραφὴ σειρᾶς

•TVmaze — Surviving the Jehovah’s Witnesses

•Reddit r/exjw — κοινότητα πρώην Μαρτύρων

•Reddit — Surviving the Jehovah’s Witnesses (νήμα συζήτησης)

•JWfacts — Shunning & Disfellowshipping

•JWfacts — Ἐμπειρίες πρώην Μαρτύρων (shunning)

•PMC / National Library of Medicine — «What Happens to Those Who Exit Jehovah’s Witnesses»

•Bitter Winter — Disfellowshipping and Shunning

Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας. https://www.entaksis.gr/surviving-the-jehovahs-witnesses/

Οι Τελετές των Illuminati στην Αθήνα

 

                          Οι Τελετές των Illuminati στην Αθήνα

Το protothema μέσα στις τελετές των Illuminati στην Αθήνα: Πολιτικοί, ρουσφέτια και οι απαράβατοι κανόνες της αδελφότητας

Για πρώτη φορά, μέσω του ΘΕΜΑ Uncut τηλεοπτική κάμερα καταγράφει εικόνες μέσα στο ίδιο το κτίριο όπου πραγματοποιούνται οι τελετές της αδελφότητας

Για χρόνια, οι Illuminati κινούνταν στο όριο ανάμεσα στον μύθο και την πραγματικότητα. Φήμες, θεωρίες, ψίθυροι και αποσπασματικές μαρτυρίες συνέθεταν ένα σκοτεινό παζλ, χωρίς ποτέ να φωτίζεται το εσωτερικό του. Μέχρι σήμερα.

Στη νέα εκπομπή του ΘΕΜΑ UNCUT με τον Φρίξο Δρακοντίδη «Οι Τελετές των Illuminati στην Αθήνα», η έρευνα περνά σε άλλο επίπεδο.

Για πρώτη φορά, τηλεοπτική κάμερα καταγράφει εικόνες μέσα στο ίδιο το κτίριο όπου πραγματοποιούνται οι τελετές της αδελφότητας. Έναν χώρο που παρέμενε απολύτως απροσπέλαστος, ακόμα και για όσους γνώριζαν την ύπαρξή του.

Η εκπομπή δεν αναπαράγει θεωρίες συνωμοσίας ούτε ανακυκλώνει φήμες. Αντίθετα, επιχειρεί να απαντήσει με τεκμήρια και εικόνα σε ερωτήματα που για δεκαετίες προκαλούν αμηχανία.

Ποιοι συμμετέχουν, πώς οργανώνονται οι τελετές, ποια σύμβολα κυριαρχούν και ποιος είναι ο πραγματικός ρόλος της αδελφότητας στη σύγχρονη κοινωνία.

Με μαρτυρίες ειδικών, ιστορική τεκμηρίωση και αποκλειστικά πλάνα, ο θεατής καλείται να δει όσα μέχρι σήμερα περιγράφονταν μόνο ψιθυριστά.

Αν νομίζατε ότι τα ξέρατε όλα αυτά, η συγκεκριμένη εκπομπή θα σας αναγκάσει να ξανασκεφτείτε.

https://www.protothema.gr/greece/article/1745027/mesa-stis-teletes-ton-illouminati-stin-athina-politikoi-rousfetia-kai-oi-aparavatoi-kanones-tis-adelfotitas/

https://www.youtube.com/watch?v=p1GmS29DPAs

 

Τοῦ Σέβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ'

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος περί τῆς ὁμοφυλοφιλίας

(Συμβολή στήν ἐπικαιρότητα τοῦ θέματος)

Ἀξίζει γιά τό θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας ν’ ἀκούσουμε τί λέγουν καί ν’ ἀναγνώσουμε τί γράφουν οἱ σοφοί καί θεοφόροι ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Καί τοῦτο, γιατί οἱ Πατέρες, δέν ἀποτελοῦν μία νεκρά παρακαταθήκη, οὔτε εἶναι ἐκτός πραγματικότητος. Εἶναι κατ’ ἐξοχήν ἐρμηνείς τοῦ πνεύματος τῶν θείων Γραφῶν, ἀλλά καί σπουδαῖοι μελετητές τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος. Τῷ ὄντι, ὡς γνῶστες τῆς θύραθεν παιδείας καί τῆς χριστιανικῆς γραμματείας ἀσχολήθηκαν μέ τόν ἄνθρωπο, τήν ἀρετή καί τήν κακία καί κυριολεκτικά πόνεσαν γιά τά ἀνθρώπινα καί μόχθησαν γι’ αὐτά καί ἀγωνίστηκαν γιά τήν τελειότητα τοῦ ἀνθρώπινου βίου μέ ἀπώτερο σκοπό τήν αἰωνιότητα.

Ἔτσι ἀπό τούς μεγάλους Ἕλληνες Πατέρες, ὁ σοφός καί θεοφόρος Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χρυσορρήμων Ἰωάννης, δέν θά μποροῦσε νά σιωπήσει γιά τό ζήτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας, καθ’ ὅτι καί ἄριστος ἑρμηνευτής τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὑπῆρξε καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ ἤθους πρότυπον, ἀναδείχθηκε στήν ἐποχή του. Ἦταν μέγας ἀνήρ, σπουδαῖος «ἐς τα μάλιστα τόν βίον θεσπέσιος καί λέγειν δεινός». Ἄλλ’ ὀφείλουμε ἐπίσης νά ἐπισημάνουμε, ὅτι ἄν καί ἔζησε τόν 4ο αἰῶνα, ἐν τούτοις, ὁ λόγος του καί ἡ γραφίδα του διακρίνονται ἀπό διαχρονικότητα, γιατί ἀκριβῶς ἀφοροῦν τόν ὅλο ἄνθρωπο καί τόν βίο του, τήν σχέση του μέ τό Θεό καί τόν ἑαυτό του. Συγκεκριμένα, ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή του Ἀπ. Παύλου, τήν πλέον θεολογική, ἀφιερώνει 33 ὁμιλίες πού ἐκφωνήθηκαν στήν Ἀντιόχεια. Συγκεκριμένα στίς Ὁμιλίες τοῦ Γ’, Δ’ καί Ε’ ἀναφέρεται στήν ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐναντίον τῶν ἀσεβῶν εἰδωλολατρῶν.

Εἰδικότερα, στήν Γ’ Ὁμιλία του ἑρμηνεύει ἀπό τό Α’ κεφάλαιο τῆς πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου τούς στίχους 8-17 καί ὑπογραμμίζει ὅτι ὀφείλουμε νά δεχόμεθα μέ πίστη τά τοῦ Θεοῦ καί νά μήν ζητοῦμε τόν λόγο γιά τίς θεῖες ἐντολές.

Ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐντολή. Ἔτσι εἶναι. Τό δημιούργημα δέν θά πεί στόν Δημιουργό, γιατί μέ δημιούργησες ἔτσι; Ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἀπ. Παῦλος: «Ω ἄνθρωπε, σύ ποιός εἶσαι, ὁ ὁποῖος συζητεῖς καί ἀντιλέγεις πρός τόν Θεόν; «Μήπως εἶναι δυνατόν ποτέ τό πήλινον ἀγγεῖον νά πῇ εἰς τόν ἀγγειοπλάστην πού τό ἔπλασε: διατί μέ ἔκαμες ἔτσι;». Ἤ μήπως ὁ κεραμοποιός δέν εἶναι κύριος καί ἐξουσιαστής εἰς τόν πηλόν του, ὥστε νά κάμη ἀπό τό αὐτό φύραμα ἄλλο μέν σκεῦος διά χρῆσιν τιμητικήν καί ἄλλο διά χρῆσιν εὐτελῆ;» (Ρώμ. 9, 20-21). Λέγει δέ ὁ Ι. Χρυσόστομος ὅτι δέν πρέπει νά ἐξετάζουμε τήν προσταγῇ τοῦ Κυρίου, «τό τοῦ Δεσπότου τό πρόσταγμα» (Πρός Ρωμαίους ὁμιλία Γ’, ΕΠΕ 16 Β, σ. 360), ἀλλά ὀφείλουμε «νά ὑποχωροῦμε στό ἀκατάληπτο τῆς πρόνοιάς Του καί νά μή ζητᾶμε ποτέ εὐθύνες ἀπό τό Θεό γι’ αὐτά πού γίνονται καί ἄν ἀκόμη αὐτά (πού γίνονται) φαίνονται νά ἐνοχλοῦν πολλούς» (ὀπ. παρ. 361-363). Καί πάλιν ὑπογραμμίζει τήν θέση αὐτή ὁ ἱερός πατήρ λέγοντας: «Μηδέποτε τῶν ἐπιταγμάτων τοῦ Θεοῦ λόγον ἀπαιτεῖν, ἀλλ’ εἵκειν καί πείθεσθε μόνον» (ὀπ. παρ. 378), δηλ. νά μή ζητοῦμε ποτέ λόγο γιά τίς προσταγές τοῦ Θεοῦ ἀλλά νά ὑποχωροῦμε καί μόνο νά ὑπακούουμε.

Στίς Δ’ καί Ε’ Ὁμιλίες του, ὅπου ἑρμηνεύει τούς στίχους 18-27 κεφαλαίου Α’ τῆς πρός Ρωμαίους Ἐπιστολῆς στρέφεται κατά τῶν εἰδωλολατρῶν καί κάμνει λόγο γιά τήν ἀνεξικακία, προτρέπει σέ ἐγκράτεια ἀπό τά πάθη καί εἰδικότερα, ἑρμηνεύοντας τούς στίχους 26-27 ἀναφέρεται στίς παρά φύση σαρκικές σχέσεις ἀνδρῶν καί γυναικῶν, δηλαδή γιά τήν ὁμοφυλοφιλία.

Συγκεκριμένα, στήν Ε’ ὁμιλία του ἑρμηνεύει τούς στίχους τοῦ Ἀποστόλου: «Διά τοῦτο παρέδωκεν αὐτούς ὁ Θεός εἰς πάθη ἀτιμίας. Αἱ τε γάρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τήν φυσικήν χρῆσιν εἰς τήν παρά φύσιν, ὁμοίως δέ καί οἱ ἄρσενες ἀφέντες τήν φυσικήν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τήν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καί τήν ἀντιμισθίαν ἤν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες» (Ρώμ. 1, 26-27).

Λέγει, δηλαδή, ὁ Ἀπ. Παῦλος γιά τούς εἰδωλολάτρες, ὅτι ἀκριβῶς ἐπειδή λάτρευσαν ψευδεῖς καί φαύλους θεούς, παρεχώρησε ὁ Θεός νά παραδοθοῦν καί ὑποδουλωθοῦν σέ ἐξευτελιστικά πάθη. Διότι καί οἱ γυναῖκες των (χωρίς νά ἐντραποῦν καί σεβασθοῦν οὔτε τόν ἑαυτόν τους) ἄλλαξαν τήν φυσική χρήση τοῦ φύλου τους στήν παρά φύση καί ἐξετράπησαν σέ ἀκατονόμαστες πράξεις. Κατά παρόμοιο τρόπο καί οἱ ἄρρενες ἀφῆκαν τήν φυσική σχέση καί χρήση τῆς γυναικός καί ἐφλογίσθησαν στίς ἐμπαθεῖς ὀρέξεις μεταξύ τους, ὥστε ἄνδρες εἰς ἄνδρας νά ἐνεργοῦν ἀναίσχυντες καί ἐξευτελιστικές πράξεις καί νά λαμβάνουν τόν μισθόν, πού τούς ἔπρεπε γιά τήν πλάνην τους, ἀπό τόν ἴδιον τόν ἑαυτό τους.

 

Ἑρμηνεύοντας τούς στίχους αὐτούς (26 καί 27), ὁ Ι. Χρυσόστομος ὑπογραμμίζει, ὅτι ἡ ἀλλαγή τῆς φυσικῆς χρήσεως τοῦ φύλου στήν παρά φύσιν εἶναι «πάθος ἀτιμίας», ὅπως τό γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος. Αὐτοί, συνεχίζει ὁ ἰ. Πατήρ, πού κάμνουν αὐτά τά «ἄτιμα πάθη» ἔχουν φθάσει σέ μία ἀλλόκοτη λύσσα, «πρός τήν ἀλλόκοτον ταύτην λύσσαν ἐξώκειλαν», καθ’ ὅτι ἄφησαν τήν φυσική ἀπόλαυση καί ἦλθαν στήν παρά φύση καί ἔχουν προσβάλλει καί τήν ἴδια τή φύση. Προχωρεῖ ἀκόμα περισσότερο καί χρησιμοποιεῖ ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Ι. Χρυσόστομος, εἰδικές λέξεις γιά τό πάθος αὐτό. Λέγει: «Ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους« (στίχ. 27). Σχολιάζει ὁ Χρυσόστομος: «Πρόσεχε ὅμως πώς καί μέ ἔμφαση χρησιμοποιεῖ τίς λέξεις. Γιατί δέν εἶπε, ὅτι ἀγάπησαν καί ἐπιθύμησαν ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ἀλλά, «Κάηκαν ἀπό ἐπιθυμία μεταξύ τους». Βλέπεις ὅτι τό πᾶν τῆς ἐπιθυμίας προέρχεται ἀπό τήν πλεονεξία, ἐπειδή δέν ἀνέχεται νά μένει μέσα στά δικά της ὅρια. Γιατί, καθετί πού ξεπερνᾶ τούς νόμους πού ὅρισε ὁ Θεός, ἐπιθυμεῖ πράγματα ἀλλόκοτα καί ὄχι τά νόμιμα. Ὅπως λοιπόν πολλοί..., ὅταν διψοῦν ὑπερβολικά, ἐπιθυμοῦν πολλές φορές καί βοῦρκο, ἔτσι καί ἐκεῖνοι ἔπεσαν στόν παράνομο αὐτόν ἔρωτα. Ἐάν ὅμως ἐρωτᾶς, καί ἀπό πού προέρχεται ἡ δύναμη αὐτή τῆς ἐπιθυμίας; Ἡ ἀπάντηση εἶναι: Ἀπό τήν ἐγκατάλειψη τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ ἐγκατάλειψη τοῦ Θεοῦ ἀπό πού; Ἀπό τήν παρανομία αὐτῶν πού τόν ἐγκατέλειψαν, «Κάνοντας ἄνδρες μέ ἄνδρες την ἀσχημοσύνη».

Μή νομίσεις λοιπόν, λέγει, ἐπειδή ἄκουσες πώς κάηκαν, ὅτι ἡ ἀρρώστια ὀφείλεται μόνο στήν ἐπιθυμία, γιατί πραγματικά το περισσότερο μέρος ὀφείλεται στήν ἀδιαφορία τους, πού ἄναψε καί τήν ἐπιθυμία. Γι’ αὐτό δέν εἶπε, παρασυρόμενοι ἤ κυριευόμενοι, πρᾶγμα πού λέγει ἀλλοῦ, ἀλλά τί; «Κατεργαζόμενοι (=κάνοντας). Θεώρησαν δέ, ἔργο τήν ἁμαρτία, καί ὄχι ἁπλά ἔργο, ἀλλά καί φροντισμένο» (Ὁμιλία Ε’, σ. 413). Σχολιάζει ἀκόμη τήν λέξη «ἀσχημοσύνη» λέγοντας: «Καί δέν εἶπε (= ὁ Παῦλος) ἐπιθυμία, ἀλλ’ ἀσχημοσύνη μέ κυριολεκτική σημασία. Γιατί πραγματικά καί τήν φύση ντρόπιασαν καί τούς νόμους καταπάτησαν. Μέ ἔμφαση λέγει: «Καί τήν φύσιν ἤσχυναν καί τούς νόμους ἐπάτησαν». Δηλ. ὁμιλεῖ γιά ντροπή καί παράβαση. Ἡ ὁμοφυλοφιλία κατά τόν θεῖον Παῦλον ἀποτελεῖ αἰσχύνη τῆς φύσεως καί καταπάτηση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Ὁ δέ Ι. Χρυσόστομος λέγει ὅτι ἀποτελεῖ καί τήν ἐσχάτη καί βδελυρωτάτη μορφή πορνείας. Τονίζει: «Τοσούτων πορνείας χείρων» (Ὁμιλία Ε’, σελ. 416). Διότι ἡ πορνεία λέγει, «εἰ καί παράνομος, ἀλλά κατά φύσιν ἡ μίξις», ἐνῷ στήν ὁμοφυλοφιλία «καί παράνομος καί παρά φύσιν» (ὀπ. παρ. 414).

Καί ὁ Ι. Χρυσόστομος καθίσταται δριμύτερος. Χαρακτηρίζει τήν ὁμοφυλοφιλία «δολοφονία ψυχῆς καί σώματος», «ὕβρι», «μανία», «προδοσία». Εἰδικότερα γράφει: «Πῶ, πῶ μανία! Πῶ, πῶ παραφροσύνη! Ἀπό πού ἦρθε ἡ ἐπιθυμία αὐτή, πού προξένησε στήν ἀνθρώπινη φύση τά κακά τῶν ἐχθρῶν, ἤ καλύτερα καί χειρότερα ἀπ’ αὐτό τόσο, ὅσο καί ἡ ψυχή εἶναι ἀνώτερη ἀπό τό σῶμα; Πόσο πιό ἀνόητοι εἶστε ἐσεῖς ἀπό τά ἄλογα ζῶα καί πιό ἀναιδεῖς ἀπό τούς σκύλους! Γιατί πουθενά δέν ὑπάρχει τέτοια σχέση σ’ αὐτά, ἀλλά ἡ φύση γνωρίζει καλά τούς δικούς της νόμους. Ἐσεῖς ὅμως μέ τό νά φέρεστε ὑβριστικά κάνατε τό δικό σας φῦλο πιό ἀτιμωτικό καί ἀπό τά ζῶα» (Ὀπ. παρ. σελ. 421).

Μάλιστα, ὁ Ι. Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τό χωρίο του Ἀπ. Παύλου «Ἀποκαλύπτεται γάρ ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἀπ’ οὐρανοῦ ἐπί πᾶσαν ἀσέβειαν καί ἀδικίαν ἀνθρώπων των τήν ἀλήθειαν ἐν ἀδικίᾳ κατεχόντων» (Ρώμ. 1,18), θαυμάσια μᾶς συνιστᾶ νά προσέξουμε τήν σύνεση τοῦ Ἀποστόλου. Λέγει, ὅτι ἀφοῦ εἶπε γιά τά περισσότερον χρηστά ἀγαθά, στή συνέχεια στρέφει τόν λόγο καί στά περισσότερον φοβερά. Μίλησε γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ἀλλά συνεχίζει καί μέ τήν τιμωρία. Γράφει συγκεκριμένα ὅτι «ἐπειδή οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι τίς πιό πολλές φορές δέν προσελκύονται στήν ἀρετή τόσο ἀπό τήν ὑπόσχεση τῶν χρηστῶν ὅσο ἀπό τόν φόβο τῶν δυσαρέστων, προσελκύει αὐτούς καί ἀπό τά δύο. Γι’ αὐτό καί ὁ Θεός δέν ὑποσχέθηκε βασιλεία μόνο, ἀλλ’ ἀπείλησε καί τή γέεννα» (Πρός Ρωμαίους, ὁμιλία Δ’, σελ. 383). Καί συνεχίζοντας λέγει ὅτι ἡ ἀσέβεια τῶν εἰδωλολατρῶν ἔγινε ἡ αἰτία καί τῆς διαστροφῆς τῶν νόμων τῆς φύσεως. «Ξένον γάρ τρόπον παρανομίας ἐπενόησαν καί ἀλλοκότους καί ἀθέσμους τῶν μίξεων νόμους». Δηλ. ἐπενόησαν παράξενο τρόπο παρανομίας καί ἐφεῦρον ἀλλόκοτους καί ἀνεπίτρεπτους νόμους γιά τίς σαρκικές αὐτῶν ἐπαφές. Καί συνεχίζει ὅτι «καί τοσαύτη τῆς κακίας ἡ φορά, ὡς ἅπαντας τῆς λύμης ἀναπλασθῆναι πάσης καί μηδενίαν λοιπόν διόρθωσιν αὐτούς ἐπιδέχεσθαι, ἀλλ’ ἀφανισμοῦ δεῖσθαι παντελοῦς» (ὀπ. παρ. σελ. 20). Ἐδῶ εἶναι ἡ δίκαιη τιμωρία.

Ἄλλ’ ὁ Ι. Χρυσόστομος γιά νά βοηθήσει τούς συνανθρώπους του στή μή διάπραξη τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἔρχεται καί ὑπενθυμίζει τήν τιμωρία. Γράφει γιά τήν καταστροφή των Σοδόμων, γιά τήν ἠθική ἀκολασία τῶν κατοίκων της σημειώνοντας ὅτι τό ἁμάρτημά τους ἦταν τόσο μεγάλο, ὥστε ὁ Θεός ἄφησε νά φανεῖ ἡ γέενα τοῦ πυρός πρίν τήν ὥρα της (ὀπ. παρ. σελ. 417-418). «Οἱ δέ παράνομοι οὗτοι οἱ κατά τήν των Σοδόμων χώραν οἰκοῦντες, ἀφανισθήσονται ἅπαντες. Ὦσπερ γάρ ἡ ἀρετή σωτηρίας ὑπόθεσιν γίνεται (=γίνεται ἀφορμή σωτηρίας) ταίς ταύτην μετιούσιν, οὕτως ἡ πονηρία ἀφανισμοῦ αἰτία καθίσταται» (Εἰς τήν Γένεσιν, ὁμιλία ΜΒ, 18).

 

Ἀκόμη αἰτία τῆς ὁμοφυλοφιλίας θεωρεῖ ὁ Ι. Χρυσόστομος τήν ἀπώλεια τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀπεμπόληση τῶν θείων ἐντολῶν. Συγκεκριμένα γράφει: «Γιά νά μή γίνει λοιπόν αὐτό (=νά γίνουμε ἀναιδεῖς) ἄς ἔχομε μπροστά μας σωστά τό φόβο τοῦ Θεοῦ. Γιατί τίποτε, πραγματικά τίποτε, δέν καταστρέφει τόν ἄνθρωπο ἔτσι, ὅπως τό νά χάσει κανείς αὐτή τήν ἄγκυρα, ὅπως τίποτε δέν τόν σώζει τόσο, ὅσο τό νά βλέπει κανείς διαρκῶς ἐκεῖ. Ἄν λοιπόν, ὅταν ἔχουμε μπροστά μας κάποιον ἄνθρωπο, γινόμαστε πιό διστακτικοί, στό νά κάνουμε ἁμαρτήματα, καί πολλές φορές κοκκινίσαμε ἀπό ντροπή μπροστά καί στούς δούλους πού εἶναι πιό ἤπιοι στήν κρίση τους, καί δέν κάνουμε τίποτε τό παράλογο, σκέψου πόση ἀσφάλεια θ’ ἀπολαύσουμε, ὅταν ἔχουμε μπροστά μας τό Θεό. Γιατί πουθενά δέν θά μᾶς ἐπιτεθεῖ ὁ διάβολος, ὅταν συμπεριφερόμαστε ἔτσι, ἐπειδή θά κουράζεται ἄσκοπα. Ἐάν ὅμως μᾶς δεί νά περιπλανόμαστε ἔξω καί νά περιφερόμαστε χωρίς χαλινάρι παίρνοντας ἀπό μᾶς τήν ἐξουσία, θά μπορέσει παντοῦ στή συνέχεια νά μᾶς ἀποπλανήσει. Καί αὐτό πού παθαίνουν στήν ἀγορά οἱ ἐπιπόλαιοι ἀπό τούς δούλους πού ἐγκαταλείπουν τίς ἀναγκαῖες ὑπηρεσίες, γιά τίς ὁποῖες τούς ἔστειλαν οἱ κύριοί τους, καί ἀφοσιώνονται ἄσκοπα καί χωρίς λόγο στούς περαστικούς καί σπαταλοῦν ἐκεῖ τόν ἐλεύθερο χρόνο τους, τό ἴδιο παθαίνουμε καί ἐμεῖς, ὅταν ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ» (Πρός Ρωμαίους, ὁμιλία Ε’, σελ. 421-423).

Μάλιστα ὁ Ι. Χρυσόστομος ἐπισημαίνει ὅτι αὐτό τό πάθος εἶναι ἔργο τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος ἀνοίγει ἕνα πόλεμο κατά τοῦ ἀνδρός καί τῆς γυναικός καί τῆς διαιωνίσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Γράφει: «Καί πρόσεξε πώς γίνεται μεγάλη σύγχυση καί ἀπό τά δύο μέρη. Γιατί δέν πῆγε μόνο τό κεφάλι κάτω, ἀλλά καί τά πόδια πάνω, καί ἔγιναν ἐχθροί τοῦ ἑαυτοῦ τους καί μεταξύ τους, κάνοντας κάποια φοβερή μάχη πιό παράνομη ἀπό κάθε ἐμφύλιο πόλεμο καί πολύμορφη καί πολύτροπη... Ἔπρεπε οἱ δύο νά εἶναι ἕνα, ἐννοῶ τή γυναῖκα καί τόν ἄνδρα «Γιατί θά εἶναι», λέγει, «οἱ δύο ἕνα σῶμα». Τό ἔκανε αὐτό ἡ ἐπιθυμία τῆς συνουσίας καί ἕνωνε τά φῦλα μεταξύ τους. Καταστρέφοντας ὅμως αὐτή τήν ἐπιθυμία ὁ διάβολος καί μεταφέροντας αὐτή σ’ ἄλλο τρόπο, ξεχώρισε ἔτσι τά φῦλα μεταξύ τους, καί ἔκαμε τό ἕνα νά γίνει δύο μέρη, ἀντίθετα μέ τό νόμο τοῦ Θεοῦ. Γιατί αὐτός (δηλαδή ὁ Θεός), λέγει, «θά εἶναι οἱ δύο μία σάρκα», ἐνῷ ὁ διάβολος χώρισε τή μία στά δύο (ὀπ. παρ. 411 ἐπ.).

Ἔπειτα ὁ Ι. Χρυσόστομος δέν ἀγνοεῖ ὅτι στήν ἀρχαία Ἑλλάδα ὑπῆρχε τό φαινόμενο αὐτό τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί εἰδικότερα γράφει καί γιά τήν κατάσταση αὐτή τά ἑξῆς: «Ἄλλ’ ὅμως δέ θεώρησαν πώς τό πρᾶγμα αὐτό εἶναι ἀσχημοσύνη, ἀλλ’ ἐπειδή τό θαύμασαν σάν σεμνό καί ἀνώτερο ἀπό τό ἀξίωμα τῶν δούλων, τό ἐπέτρεψαν στούς ἐλεύθερους πολῖτες. Καί πολλά βιβλία τῶν φιλοσόφων θά μποροῦσε νά βρεῖ κανείς νά εἶναι γεμᾶτα ἀπό τήν ἀρρώστια αὐτή. Ὅμως δέ λέμε πώς γι’ αὐτό εἶναι νόμιμο τό πρᾶγμα, ἀλλά πώς καί αὐτοί πού δέχθηκαν τό νόμο αὐτό εἶναι δυστυχισμένοι καί ἄξιοι γιά πολλά δάκρυα (ὀπ. παρ. σελ. 415 ἐπ.). Ὁμιλεῖ ὁ Ι. Χρυσόστομος ὄχι μόνο γιά νόσο καί παρανομία, ἀλλά γιά δυστυχία τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν πού μετέρχονται τό πάθος αὐτό, «δακρύων ἀξίους εἶναι πολλῶν» (ὀπ. παρ. σελ. 417).

Ὡστόσο δέν δείχνει κακία ὁ Ι. Χρυσόστομος πρός αὐτούς τούς ἁμαρτάνοντας μέ τό πάθος αὐτό. Εἶναι λέγει ἀσθενεῖς πνευματικά, πληγωμένοι ἀπό τόν διάβολο, αἰχμάλωτοι ἀπό τόν πονηρό καί χρειάζονται τήν σωτηρία. Φέρει τό παράδειγμα τοῦ Λώτ, ὁ ὁποῖος συμπεριφέρθηκε μέ πραότητα καί σωφροσύνη πρός τούς Σοδομίτες πού ἤθελαν νά διαπράξουν τήν ἁμαρτία. Καί τούς λέγει «Μηδαμώς ἀδελφοί, μή πονηρεύσησθε» (Γέν. 19,7). Σχολιάζει δέ, ἐν προκειμένῳ, ὁ Ι. Χρυσόστομος: «Ω της τοῦ δικαίου μακροθυμίας, ὦ ταπεινοφροσύνης ὑπερβολή. Τοῦτο ἀληθῶς ἀρετή, τό μετ’ ἐπιεικείας τοῖς τοιούτοις προσφέρεσθαι. Οὐδείς γάρ τον νοσοῦντα θεραπεῦσαι βουλόμενος καί τόν μαινόμενον σωφρονίσαι, μετά θυμοῦ καί αὐστηρίας τοῦτο ποιεῖ» (Εἰς τήν Γένεσιν, ὁμιλία ΜΓ’, σελ. 66). Καί συνεχίζει ὁ Ι. Χρυσόστομος σχολιάζοντας: «Διότι πρόσεχε πώς ὀνομάζει ἀδελφούς ἐκείνους πού θέλουν νά διαπράττουν τάς παρανομίας αὐτοῦ τοῦ εἴδους, θέλων νά τούς κάνει νά νοιώσουν ἐντροπήν καί νά προσεγγίση τήν συνείδησίν των καί ν’ ἀπομακρύνη αὐτούς ἀπό τό μιαρόν ἐπιχείρημά των» (ὀπ. παρ. σελ. 67).

Σαφῶς, συνεπῶς, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὁμιλεῖ γιά ἁμαρτία, γιά πάθος ἀτιμίας, γιά ἀνατροπή τῶν φυσικῶν νόμων ἀλλά καί γιά «ὑπόμνηση», μία διαθήκη τρόπον τινα, ὡς ὑπενθύμιση στίς ἑπόμενες γενιές, τῆς καταστροφῆς, οὕτως ὥστε νά μή τύχουν καί αὐτές, τῆς τιμωρίας. Γράφει πολύ χαρακτηριστικά: «Ἐπειδή γάρ ἀνέτρεψαν τούς τῆς φύσεως νόμους καί ξένας καί παρανόμους ἐπενόησαν μίξεις, διά τοῦτο ξένον τιμωρίας τόν τρόπον ἐπήγαγε, (ὁ Θεός ἐπέβαλε νέον τρόπον τιμωρίας ἀπ’ ἐκεῖνον τοῦ κατακλυσμοῦ) διά την ἐκείνων παρανομίαν, καί τῆς γῆς τήν γαστέρα πηρώσας, καί καταλιπῶν ὑπόμνημα διηνεκές ταίς μετά ταῦτα γενεαῖς, ὥστε μή τοῖς αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν, ἵνα μή τοῖς αὐτοῖς περιπέσωσι» (ὀπ. παρ. σελ. 30-32).

Γι’ αὐτό καί στή συνέχεια ὁ Ι. Χρυσόστομος, παρακαλεῖ καί συμβουλεύει: «Δι’ ὁ, παρακαλῶ, ἐξ ὧν ἕτεροι τήν δίκην ἔδοσαν, ἡμεῖς σωφρονιζόμεθα» (ὀπ. παρ. 32). Δηλαδή, σᾶς παρακαλῶ νά συνετιζόμεθα ἀπ’ ὅλα αὐτά, γιά τά ὁποῖα, ἄλλοι τιμωρήθηκαν.¬¬¬

Ἔτσι ἑρμηνεύει τήν ἁμαρτία αὐτή ὁ Ἱερός Πατήρ, ὁ «Οἰκουμενικός Διδάσκαλος» κατά τόν αὐτοκράτορα Θεοδόσιον Β’ καί ὁ «τρισμακάριστος ἄνθρωπος» κατά τόν Μ. Φώτιον καί ἀσφαλῶς, «ὁ νοῶν νοείτω».  

  

15η Μαΐου 2024
ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΠΡΩΗΝ ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ 
ΠΡΟΣ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΝ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΑΜΕΡΙΚΗΣ Κύριον κ. ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΝ ΝΕΑΝ ΥΟΡΚΗΝ – Η.Π.Α.

ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΕ, ΕΙΣΘΕ ΠΡΟΔΟΤΗΣ ΤΟΥ ΗΘΙΚΟΥ ΝΟΜΟΥ! ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΤΕ ΑΜΕΣΩΣ!

 

Σεβασμιώτατε,

«Φίλος μέν Πλάτων, φιλτάτη δ’ ὅμως ἡ ἀλήθεια!»

Ἐπικαλούμενος τά λόγια αὐτά τοῦ σοφοῦ Ἀριστοτέλη διά τόν φίλον του Πλάτωνα, ἀλλά καί τά πρεσβεῖα τῆς εἰς Ἐπίσκοπον χειροτονίας μου, καθ’ ὅσον ὁ Πανάγαθος Κύριος ἀνέδειξε την ἐλαχιστότητά μου εἰς Ἀρχιερέα κατά τήν 17ην.08.1976, ἀποτολμῶ σήμερον μίαν τολμηράν ἐνέργειαν, ἥτις ἀποτελεῖ δημόσιον ἔλεγχον Ὑμῶν διά τά ὑφ’ Ὑμῶν πραττόμενα καί ἐκφραζόμενα, πειθαρχῶν εἰς τήν φωνήν τῆς Ἀρχιερατικῆς μου συνειδήσεως καί ἐφαρμόζων τά κελεύ-σματα τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου, εἰπόντος: «Τά δημοσίως λεγόμενα καί πραττόμενα, δημοσίως καί νά ἐλέγχωνται»(1) ΔΙΑ ΠΡΩΤΗΝ ΦΟΡΑΝ ἀπευθύνομαι σήμερον πρός Ὑμᾶς διά τῆς παρούσης Ἀνοικτῆς Ἐπιστολῆς, προκειμένου νά ἐπιστήσω τήν προσοχήν Ὑμῶν εἴς τινα σημεῖα τῆς Ἀρχιερατικῆς Ὑμῶν συμπεριφορᾶς, τά ὁποῖα συνθέτουν ΕΚΚΛΗΣΙΑΣΤΙΚΟΝ ΕΓΚΛΗΜΑ, ἀποτελοῦν δέ ΠΑΡΑΧΑΡΑΞΙΝ ΚΑΙ ΑΛΛΟΙΩΣΙΝ τοῦ πε-ριεχομένου τῆς ἀμωμήτου ἡμῶν Πίστεως, καί συνεπῶς συνιστοῦν ΠΡΟΔΟΣΙΑΝ τῆς ἁγίας Ὀρθοδοξίας μας καί τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἡμῶν Παραδόσεως!

Ίδού, κατ’ἀρχήν, τό Ὑμέτερον ΕΓΚΛΗΜΑ:

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΟΙ ΛΕΠΤΟΜΕΡΕΙΕΣ

— Η ΕΡΩΤΗΣΙΣ ΤΟΥ ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΟΥ:

«Σας ασκήθηκε έντονη κριτική επειδή κάνατε την πρώτη βάφτιση παιδιών ομόφυλου ζευγαριού στην Ελλάδα. Μετά απ’ όλα αυτά που γράφτηκαν και ακούστηκαν, έχετε μετανιώσει;»

— Η ΑΠΑΝΤΗΣΙΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ κ. ΕΛΠΙΔΟΦΟΡΟΥ:

«Κατ’ αρχάς, να διευκρινίσουμε, επειδή και αυτό παρερμηνεύθηκε, ότι μιλάμε για τελετή βάφτισης και όχι γάμου. Όταν μου ζήτησαν οι γονείς να βαφτίσω τα παιδιά τους, όπως ὤφειλα να πράξω, δέχθηκα με μεγάλη χαρά. Άλλωστε, οι ανάδοχοι ήταν ορθόδοξοι και δεν είχα κανέναν απολύτως λόγο να αρνηθώ. Αυτό το καινοφανές επιχείρημα και πραγματικά απίστευτο κριτήριο που χρησιμοποιούν κάποιοι, ότι δηλαδή πρέπει να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους με βάση την ερωτική τους ζωή, δεν είναι Ορθοδοξία, δεν λογίζεται καν ως μια ανθρώπινη στάση. Δεν μπορούμε να ανάγουμε τη σεξουαλική συμπεριφορά και την ερωτική ζωή του καθενός ως το μοναδικό κριτήριο, είτε για να τον αποδεχθούμε, είτε για να τον απορρίψουμε. Αυτά είναι πρωτόγνωρα πράγματα και θα έλεγα ότι στην Ελλάδα είναι απόρροια ενός εισαγόμενου δυτικού πουριτανισμού. …… Έτσι φτάσαμε, και στην Ελλάδα, σε αυτό το ακραίο φαινόμενο, να γίνεται η σεξουαλική συμπεριφορά ενός ανθρώπου κριτήριο για οποιαδήποτε διάκριση σε επαγγελματικό, κοινωνικό ή πολιτικό χώρο, ακόμα και μέσα στην Εκκλησία. Είναι εντελώς αντιχριστιανικό και ποτέ ο ελληνικός πολιτισμός δεν ζύγισε κανέναν άνθρωπο σύμφωνα με την ερωτική του συμπεριφορά. Πρέπει να καταδικάζουμε κάθε είδους βία, λεκτική και σωματική, και να αποδοκιμάζουμε το μίσος και την προκατάληψη που εδράζονται στη διαφορετικότητα κάθε ανθρώπου.

Δεν μπορούμε να ανάγουμε τη σεξουαλική συμπεριφορά και την ερωτική ζωή του καθενός ως το μοναδικό κριτήριο είτε για να τον αποδεχθούμε, είτε για να τον απορρίψουμε. Αυτά είναι πρωτόγνωρα πράγματα και θα έλεγα ότι στην Ελλάδα είναι απόρροια ενός εισαγόμενου δυτικού πουριτανισμού. …………… »

(Πηγή: LIFO «Το να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους με βάση την ερωτική τους ζωή δεν είναι Ορθοδοξία»

ΚΑΙ ΙΔΟΥ ΤΩΡΑ ΤΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΙΚΑ ΛΑΘΗ ΣΑΣ!

Τά φαρμακερά λόγια Σας:

1. «Αυτό το καινοφανές επιχείρημα και πραγματικά απίστευτο κριτήριο που χρησιμοποιούν κάποιοι ότι δηλαδή πρέπει να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους με βάση την ερωτική τους ζωή, δεν είναι Ορθοδοξία, δεν λογίζεται καν ως μια ανθρώπινη στάση».

2. «Έτσι φτάσαμε, και στην Ελλάδα, σε αυτό το ακραίο φαινόμενο, να γίνεται η σεξουαλική συμπεριφορά ενός ανθρώπου κριτήριο για οποιαδήποτε διάκριση σε επαγγελματικό, κοινωνικό ή πολιτικό χώρο, ακόμα και μέσα στην Εκκλησία».

3. «Δεν μπορούμε να ανάγουμε τη σεξουαλική συμπεριφορά και την ερωτική ζωή του καθενός στο μοναδικό κριτήριο είτε για να τον αποδεχθούμε, είτε για να τον απορρίψουμε. Αυτά είναι πρωτόγνωρα πράγματα και θα έλεγα ότι στην Ελλάδα είναι απόρροια ενός εισαγόμενου δυτικού πουριτανισμού».

4. «Αυτό το καινοφανές επιχείρημα και πραγματικά απίστευτο κριτήριο που χρησιμοποιούν κάποιοι, ότι δηλαδή πρέπει να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους με βάση την ερωτική τους ζωή, δεν είναι Ορθοδοξία».

Σεβασμιώτατε Κύριε Ἐλπιδοφόρε,

Ἀδελφικῶς Σᾶς ἱκετεύω ΝΑ ΠΑΡΑΙΤΗΘΗΤΕ ΑΜΕΣΩΣ ἀπό τόν Ἀρχιεπισκοπικόν Σας Θρόνον καί νά μεταβῆτε σέ κάποιο Μοναστῆρι, ὅπου θά ἐγκατασταθῆτε μονίμως, θά ἀνακρίνετε τόν Ἑαυτόν Σας, θά συνειδητοποιήσετε τό συντελεσθέν ΕΓΚΛΗΜΑ ΣΑΣ, θά ἐξομολογηθῆτε καί θά παραμείνετε ἐκεῖ, χύνοντας καθημερινῶς ποταμούς δακρύων μετανοίας, ΩΣΤΕ ΝΑ ΤΥΧΕΤΕ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΕΛΕΟΥΣ ΚΑΙ ΝΑ ΣΩΣΕΤΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗΝ ΣΑΣ! Διότι, δυστυχῶς, μέ τά ἀνωτέρω ἀναγραφόμενα λόγια Σας ἔχετε ΠΡΟΔΩΣΕΙ ΤΟΝ ΣΩΤΗΡΑ ΧΡΙΣΤΟΝ, ἐφ’ ὅσον ἔχετε ποδοπατήσει, ἔχετε ἀνατρέψει τόν Ἠθικόν Νόμον Του, δηλαδή ἔχετε ἀπορρίψει τό ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ!!!!

Σᾶς ἱκετεύω νά σκεφθῆτε:

● Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν δέν συνιστοῦν ΑΜΑΡΤΙΑΝ τά ἑξῆς παραπτώματα;

1.Μοιχεία,
2.Πορνεία,
3.Ἀρσενοκοιτία,
4.Παιδεραστία,
5.Συγκυλισμός,
6.Αὐνανισμός,
7.Κτηνοβασία
καί πολλά ἄλλα σαρκικά πάθη;

Πῶς, λοιπόν, Ὑμεῖς ἰσχυρίζεσθε, «ότι δεν είναι Ορθοδοξία το να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους με βάση την ερωτική τους ζωή»;;;;

● Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐπίσης, ὅταν προσέλθῃ ἔνας χριστιανός εἰς τό Μυστήριον τῆς Ἐξομολογήσεως καί ὁμολογήσει, ὅτι διατηρεῖ παράνομον σεξουαλικήν σχέσιν, ὅτι δηλ. ζεῖ ἀνήθικον βίον, ΔΕΝ ΤΟΥ ΑΠΑΓΟΡΕΥΟΜΕΝ ΤΗΝ ΠΡΟΣΕΛΕΥΣΙΝ ΕΙΣ ΤΟ ΜΥΣΤΗΡΙΟΝ ΤΗΣ ΘΕΙΑΣ ΚΟΙΝΩΝΙΑΣ;

Ἰδού τί μᾶς λέγει μία πρόχειρος ἀναζήτησις εἰς τό Ἱερόν Πηδάλιον καί δή καί εἰς τήν μερίδα τοῦ Μεγ. Βασιλείου:

● ΚΑΝΩΝ ΝΗ΄
«Ὁ μοιχεύσας, ἐν ιε΄ (δηλ. 15) ἔτεσιν ἀκοινώνητος ἔσται τῶν Ἁγιασμάτων….»

● ΚΑΝΩΝ ΝΘ’
«Ὁ πόρνος ἐν ἑπτά (7) ἔτεσιν ἀκοινώνητος ἔσται τῶν Ἁγιασμάτων….»

● ΚΑΝΩΝ ΞΒ’
«Ὁ τήν ἀσχημοσύνην ἐν τοῖς ἄρρεσιν ἐπιδεικνύμενος, τῷ χρόνῳ τοῦ ἐν τῇ μοιχείᾳ παρανομοῦντος οἰκονομηθήσεται».

● ΚΑΝΩΝ ΞΓ’
«Ὁ ἐν ἀλόγοις τήν ἑαυτοῦ ἀσέβειαν ἐξαγορεύων, τόν αὐτόν χρόνον ἐξομοογούμενος, παραφυλάξεται».

● ΚΑΝΩΝ ΞΖ’
«Ἡ ἀδελφομιξία τόν τοῦ φονέως χρόνον ἐξομολογήσεται».

● ΚΑΝΩΝ ΞΘ’
«Ἀναγνώστης, ἐάν τῇ ἑαυτοῦ μνηστῇ πρό τοῦ γάμου συναλλάξειεν, ἐνιαυτόν ἀργήσας, εἰς τό ἀναγιγνώσκειν δεχθήσεται, μένων ἀπρόκοπος, κλεψιγαμήσας δέ ἄνευ μνηστείας, παυθήσεται τῆς ὑπηρεσίας….».

● ΚΑΝΩΝ Ο’
«Διάκονος ἐν χείλεσι μιανθείς, καί μέχρι τούτου ἡμαρτηκέναι ὁμολογήσας, τῆς λειτουργίας ἐπισχεθήσεται. Τό δέ μετέχειν τῶν Ἁγιασμάτων μετά τῶν Διακόνων ἀξιωθήσεται, τό αὐτό δέ καί Πρεσβύτερος. Εἰ δέ τι πλέον τούτου φωραθείη ἡμαρτηκώς, ἐν οἵῳ ἄν εἴη βαθμῷ, καθαιρεθήσεται».

Πῶς, λοιπόν, Ὑμεῖς, Σεβασμιώτατε, ἰσχυρίζεσθε, ὅτι «Δεν μπορούμε να ανάγουμε τη σεξουαλική συμπεριφορά και την ερωτική ζωή του καθενός στο μοναδικό κριτήριο, είτε για να τον αποδεχθούμε, είτε για να τον απορρίψουμε» ;;;;

● Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐπίσης δέν ὑπάρχουν ἱεροί Κανόνες, οἱ ὁποῖοι νομοθετοῦν τάς προϋποθέσεις, διά τῶν ὁποίων ὁ πιστός Χριστιανός ἐντάσσεται εἰς τό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, τ.ἔ. τήν Ἐκκλησίαν;

● Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐπίσης δέν ὁριοθετοῦνται αἱ προϋποθέσεις διά τήν εἴσοδον ὑποψηφίου τινός προσώπου εἰς τάς τάξεις τοῦ ἱεροῦ Κλήρου; Ἡ ΑΓΝΟΤΗΣ τοῦ σώματος δέν εἶναι Η ΠΡΩΤΗ ἀπό αὐτάς τάς προϋποθέσεις;

Πῶς, λοιπόν, Ὑμεῖς ἰσχυρίζεσθε, ὅτι «αυτό το καινοφανές επιχείρημα και πραγματικά απίστευτο κριτήριο που χρησιμοποιούν κάποιοι, ότι δηλαδή πρέπει να διαχωρίζουμε τους ανθρώπους με βάση την ερωτική τους ζωή, δεν είναι Ορθοδοξία»;;;;

● Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐπίσης ἔχομεν τήν ἀφήγησιν περί τῆς δημιουργίας τοῦ ἀνθρωπίνου Γένους:

«Καί εἶπεν ὁ Θεός∙ ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ’ εἰκόνα ἡμετέραν καί καθ’ ὁμοίωσιν, …… Καί ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. Καί εὐλόγησεν αὐτούς ὁ Θεός, λέγων∙ αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε καί πληρώσατε τήν γῆν καί κατακυριεύσατε αὐτῆς… (Γενέσεως, κεφ. 1ον, στ. 26-28).

Πῶς, λοιπόν, Ὑμεῖς ἰσχυρίζεσθε, ὅτι «… φτάσαμε, και στην Ελλάδα, σε αυτό το ακραίο φαινόμενο, να γίνεται η σεξουαλική συμπεριφορά ενός ανθρώπου κριτήριο για οποιαδήποτε διάκριση σε επαγγελματικό, κοινωνικό ή πολιτικό χώρο, ακόμα και μέσα στην Εκκλησία» ;;;;

● Εἰς τήν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν ἐπίσης ἔχομεν την ἐντολήν τοῦ Ἁγίου Αποστόλου Παύλου πρός τούς Κορινθίους: Ἐντέλλεται, ὅτι ὁ πιστός χριστιανός ΟΦΕΙΛΕΙ νά ἀποκόψῃ καί νά ἀποβάλῃ ἀπό τόν κῦκλον τῶν ἐπαφῶν του τόν πόρνον, τόν ἀνήθικον, τόν ὁμοφυλόφιλον! Εἰς τήν Α΄ πρός Κορινθίους ἐπιστολήν Του (κεφάλαιον 5ον) γράφει τά ἑξῆς φοβερά λόγια:

«Ἔγραψα ὑμῖν ἐν τῇ ἐπιστολῇ μή συναναμίγνυσθαι πόρνοις, … νυνί δέ ἔγραψα ὑμῖν μή συναναμίγνυσθαι, ἐάν τις ἀδελφός ὀνομαζόμενος ᾖ πόρνος ἤ πλεονέκτης ἤ εἰδωλολάτρης ἤ λοίδορος ἤ μέθυσος ἤ ἅρπαξ, τῷ τοιούτῳ μηδέ συνεσθίειν… Καί ἐξαρεῖτε τόν πονηρόν ἐξ ὑμῶν αὐτῶν», δηλ. «Βγάλτε τόν ἀσεβῆ ἄνθρωπον ἀπό ἀνάμεσά σας»!

Πῶς, λοιπόν, Ὑμεῖς ἰσχυρίζεσθε, ὅτι «δεν μπορούμε να ανάγουμε τη σεξουαλική συμπεριφορά και την ερωτική ζωή του καθενός στο μοναδικό κριτήριο, είτε για να τον αποδεχθούμε, είτε για να τον απορρίψουμε. Αυτά είναι πρωτόγνωρα πράγματα και θα έλεγα ότι στην Ελλάδα είναι απόρροια ενός εισαγόμενου δυτικού πουριτανισμού».

Σεβασμιώτατε Κύριε Ἐλπιδοφόρε,

Δυστυχῶς, «πλανᾶσθε πλάνην οἰκτράν»! Μολονότι εἶσθε καί Πανεπιστημιακός Διδάσκαλος, ἀγνοεῖτε τό περιεχόμενον τῆς 6ης ΕΝΤΟΛΗΣ ΤΟΥ ΘΕΟΥ πρός τόν ἄνθρωπον, ἡ ὁποία λέγει τό: «Οὐ μοιχεύσεις»!

Πῶς, λοιπόν, Ὑμεῖς ἀποφαίνεσθε, ὅτι εἶναι «καινοφανές καί πραγματικά ἀπίστευτο κριτήριο… νά διαχωρίζουμε τούς ἀνθρώπους μέ βάση τήν ἐρωτική τους ζωή», δηλ. Ὑμεῖς καταργεῖτε τόν Νόμον τοῦ Θεοῦ; Ντροπή Σας! Αἶσχος! Μέ ἄλλα λόγια ἀμνηστεύετε τήν ἀνηθικότητα καί ἀλλοιώνετε την Ὀρθοδοξίαν!

Ἐπισφραγίζομεν τά πτωχά ταῦτα λόγια μας μέ τούς λόγους τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου πρός τούς Χριστιανούς τῆς Κορίνθου, διά τῶν ὁποίων καθορίζεται ἡ πνευματική μας πορεία, τοιουτοτρόπως δέ ἀπορρίπτεται εἰς τόν κάλαθον τῶν ἀχρήστων ἡ Ὑμετέρα ἀντιχριστιανική διδαχή, κατά τήν ὁποίαν:

«Τό νά διαχωρίζουμε τούς ἀνθρώπους μέ βάση τήν ἐρωτική τους ζωή δέν εἶναι Ὀρθοδοξία».

Ἰδού οἱ λόγοι τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου Παύλου:

«Ἀδελφοί, πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐ πάντα συμφέρει∙ πάντα μοι ἔξεστιν, ἀλλ’ οὐκ ἐγώ ἐξουσιασθήσομαι ὑπό τινος. Τά βρώματα τῇ κοιλίᾳ καί ἡ κοιλία τοῖς βρώμασιν… Τό δέ σῶμα οὐ τῇ πορνείᾳ, ἀλλά τῷ Κυρίῳ καί ὁ Κύριος τῷ σώματι∙ … Οὐκ οἴδατε ὅτι τά σώματα ὑμῶν μέλη Χριστοῦ ἐστίν; Ἅρας οὖν τά μέλη τοῦ Χριστοῦ ποιήσω πόρνης μέλη; Μή γένοιτο. Ἤ οὐκ οἴδατε ὅτι ὁ κολλώμενος τῇ πόρνῃ ἕν σῶμα ἐστιν; …… ὁ δέ κολλώμενος τῷ Κυρίῳ ἕν πνεῦμα ἐστι. Φεύγετε τήν πορνείαν…… Οὐκ οἴδατε ὅτι το σῶμα ὑμῶν ναός τοῦ ἐν ὑμῖν Ἁγίου Πνεύματος ἐστιν…… Δοξάσατε δή τόν Θεόν ἐν τῷ σώματι ὑμῶν καί ἐν τῷ πνεύματι ὑμῶν, ἅτινά ἐστι τοῦ Θεοῦ».

Καί ἐν κατακλεῖδι στρέφομεν τήν προσοχήν Ὑμῶν εἰς τά φοβερά ταῦτα λόγια τοῦ Σωτῆρος ἡμῶν Χριστοῦ:

«Ἀμήν λέγω ὑμῖν, ὅτι πάντα ἀφεθήσεται τοῖς υἱοῖς τῶν ἀνθρώπων τά ἁμαρτήματα καί αἱ βλασφημίαι, ὅσας ἄν βλασφημήσωσιν. Ὅς δ’ἄν βλασφημήσῃ εἰς τό Πνεῦμα τό Ἅγιον, οὐκ ἔχει ἄφεσιν εἰς τόν αἰῶνα, ἀλλ΄ἔνοχος ἐστιν αἰωνίου κρίσεως» (Μάρκ. Κεφ. 3, 28-29).

Ταῦτα μετά πολλῆς παρρησίας ἔγραψα πρός Ὑμᾶς καί Σᾶς εὔχομαι ΚΑΛΗΝ ΜΕΤΑΝΟΙΑΝ! Ἐπί δέ τούτοις διατελῶ

Ἐλάχιστος ἐν Χριστῷ Ἀδελφός

Ο ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗΣ

+ Ο πρ. ΚΑΛΑΒΡΥΤΩΝ ΚΑΙ ΑΙΓΙΑΛΕΙΑΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟΝ: Εἶμαι ἀπολύτως βέβαιος, ὅτι θά στενοχωρηθῆτε πολύ ἀπό τό περιεχόμενον τῆς παρούσης Ἀνοικτῆς Ἐπιστολῆς μου, ἥτις ἀποτελεῖ ἕνα ΡΑΠΙΣΜΑ πρός τό Πρόσωπόν Σας, διά τοῦτο καί ἐπικαλοῦμαι τούς λόγους τοῦ ἐν Ἁγίοις Πατρός ἡμῶν Ἰωάννου τοῦ Χριστοστόμου, εἰπόντος:

«Ἀλλ’ ἐπειδή περί βλασφημίας ἡμῖν ὁ λόγος ἐγένετο νῦν, μίαν ὑμᾶς ἅπαντας αἰτῆσαι βούλομαι χάριν ἀντί τῆς δημηγορίας ταύτης, καί τῆς διαλέξεως, ἵνα μοι τούς ἐν τῇ πόλει βλσφημοῦντας σωφρονίσητε. Κἄν ἀκούσῃς τινός ἐν ἀμφόδῳ (δηλ. εἰς τόν δρόμον) ἤ ἐν ἀγορᾷ μέσῃ βλασφημοῦντος τόν Θεόν, ἐπιτίμησον, κἄν πληγάς ἐπιθεῖναι δέῃ, μή παραιτήσῃ. Ράπισον αὐτοῦ τήν ὄψιν, σύντριψον τό στόμα, ἁγίασόν σου τήν χεῖρα διά τῆς πληγῆς, κἄν ἐγκαλῶσιν τινές, κἄν εἰς δικαστήριον ἕλκωσιν, ἀκολούθησον, κἄν ἐπί τοῦ βήματος ὁ δικαστής ἀπαιτήσῃ, εἰπέ μετά παρρησίας, ὅτι τόν ΒΑΣΙΛΕΑ τῶν Ἀγγέλων ἐβλασφήμησεν». (Βλ. Πατρολογία Migne, τόμος 49, σελ. 32).

Ἰδού τό συντελεσθέν ἔγκλημα:

«Κύριε, σῶσον τούς εὐσεβεῖς»!

______________________
( 1 ) βλ. Πατρολογία ΕΠΕ, 23, 393.

 

 

Ὀρθοδοξία καί Ζέν, Φῶς καί σκοτάδι

 

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ
Θέσπιδος 11  ΜΑΡΟΥΣΙ
ΤΗΛ. 210 8025211 estiapm@gmail.com

Σέ συνέχεια προηγούμενου κειμένου μας γιά τήν ἵδρυση του πρώτου Ζεν μοναστηριού στην Ελλάδα καί μία σύντομη πρώτη ἀνάλυση, ἀκολουθεῖ μιά πιό βαθειά συγκριτική προσέγγιση τῶν δύο αὐτῶν ἀντιθέτων καί ἀσυμβίβαστων ἐννοιῶν.

Πολύ ἑλκυστική ἡ σιωπή τοῦ ζέν βουδισμοῦ γιά τόν Εὐρωπαῖο πού κρύβει μέσα του μία μυστική ἀναζήτηση τοῦ θείου, δέν λέμε τοῦ Θεοῦ. Ἀλλά καί πιό εἰδικά ὁ βουδισμός δυστυχῶς ἀσκεῖ γοητεία καί σέ χριστιανούς πού δέν «πατοῦν» καλά στά «πόδια» τῆς πίστης τους. Μιλάει καί αὐτός γιά φωτισμό, γιά βίωμα, γιά σοφία, γιά σιωπή, γιά ἀπάθεια, γιά λύτρωση. Ἄς δοῦμε ἐνδεικτικά τίς φαινομενικές ὁμοιότητες βουδιστικῆς καί ὀρθοδόξου ἀσκήσεως, ἀφοῦ ἐπισκεφτοῦμε ἀρχικῶς τήν ἴδια τή λέξη «ζέν».

Ἡ ἰαπωνική λέξη Ζέν προέρχεται ἀπό τήν ἰαπωνική προφορά τῆς κινεζικῆς λέξης Τσάν, ἡ ὁποία μέ τή σειρά της προέρχεται ἀπό τή σανσκριτική λέξη dhyana, πού σημαίνει "διαλογισμός" .

Διαλογισμός, θά πεῖ κάποιος ἀπερίσκεπτα, ὑπάρχει καί στόν Χριστιανισμό, ὑπό τή μορφή τῆς προσευχῆς. Αὐτό, ὅμως, δέν ἰσχύει, διότι ὁ ἄνθρωπος μέ τήν προσευχή ἐγκαταλείπει τήν αὐτονομία του καί ὑποτάσσεται στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί ὄχι τοῦ ἑαυτοῦ του. Ἔτσι ἡ προσευχή δέν ἀποτελεῖ διαδικασία αὐτοεμβύθισης τοῦ αὐτονομημένου ἀνθρώπου, ἀπό τήν ὁποία ἀναμένεται ἀφύπνιση κάποιων κρυφῶν δυνάμεών του. Ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης τῆς Κλίμακος, ἡ προσευχή δέν μπορεῖ νά «διδαχθεῖ» ἀπό ἀνθρώπους ὡς «γνώση». Δέν εἶναι κάποια «τεχνική» πού μπορεῖ κανείς νά τή μάθει καί νά τήν ἀσκεῖ. Γιά τόν διαλογιζόμενο, ὅμως, δέν ἔχει σημασία ἡ θρησκεία στήν ὁποία ἀνήκει ἤ ὁ Θεός στό ὄνομα τοῦ ὁποίου διαλογίζεται. Ξεκάθαρα δηλαδή δέν ὑπάρχει κάποιος θεός ἔξω καί ἐκτός ἀπό μένα. Ὁ χριστιανός προσεύχεται, δέν διαλογίζεται, ὅπως κάνει ὁ ὀπαδός τῆς ὁμάδας, πού ἐπικαλεῖται μία θεότητα, δηλαδή ἕνα δαιμόνιο,  οὔτε προσεύχεται στόν ἑαυτό του ἤ τόν γκουρού του ἤ μπροστά σέ μία ἀπρόσωπη δύναμη ἤ ὑπερσυνειδητότητα. Ὁ χριστιανός προσεύχεται «ἐνώπιος ἐνωπίῳ» μπροστά σ᾽ ἕναν προσωπικό Θεό, σέ ἕναν ἐλεήμονα Σωτήρα, στόν σταυρωθέντα καί ἀναστημένο Ἰησοῦ Χριστό, πού κένωσε τόν ἑαυτό Του καί πῆρε δούλου μορφή, γιά νά προσλάβει τόν ἄνθρωπο καί νά τόν κάνει συγκληρονόμο Του, θεόν κατά χάριν. Ἡ παραμικρή αὐτοπεποίθηση τοῦ ἀνθρώπου στίς δικές του δυνάμεις ἐμποδίζει τήν ἐπέμβαση τοῦ Θεοῦ. Ἡ σχέση μέ τόν ἀληθινό Θεό εἶναι πράγματι σχέση πρόσωπο μέ πρόσωπο, ἀντικριστή σχέση. Στόν διαλογισμό ἐπίσης λείπει ἡ ταπείνωση τοῦ Τελώνη. Ὁ ὀπαδός τῆς ὁμάδας πού διαλογίζεται εἴτε μέ τή βοήθεια τοῦ μάντρα, ( ἐπαναλαμβανόμενοι ἦχοι διά τῶν ὁποίων προκαλοῦνται δονήσεις ὥστε νά φτάνουν δῆθεν στήν ἐπίγνωση τοῦ ἑαυτοῦ τους καί τοῦ ἄλλου ἤ στήν ἀλλαγή τῶν ἀρνητικῶν συνηθειῶν καί προτύπων σέ θετικά) εἴτε διαφορετικά, χρησιμοποιώντας τή νόηση καί ὄχι τήν καρδιά, ἀδρανοποιεῖ τίς αἰσθήσεις καί ἐπιτυγχάνει βαθμιαίως τήν ἀφαίρεση, τήν ἀδράνεια. Ἀργότερα μέ τόν καιρό, ἡ νοητική ἀδράνεια γίνεται κατάσταση, δεύτερη φύση του. Τό ἄτομο ὅταν διαλογίζεται μένει παγωμένο καί ἀδιάφορο σάν ἄγαλμα τοῦ Βούδα, ἡ καρδιά δέν συμμετέχει. Ἡ πορεία του, ἄν δέν ἀνακάμψει, εἶναι πορεία καθόδου πρός τόν Ἅδη, χωρίς ἐλπίδα γιά Ἀνάσταση. Καμμία ἑπομένως σχέση  μέ  προσευχή.

Ἀντίθετα, στον ὀρθόδοξο χριστιανό, πού προσεύχεται νοερά, νοῦς καί καρδιά, συμψάλλουν τήν εὐχή καί συνευφραίνονται. Ὁ χριστιανός, μέ φρόνημα πένθιμο καί παρακλητικό, συνομιλεῖ μέ τόν «ἀγαπημένο». Προσφέρει στόν Χριστό δάκρυα συγγνώμης καί δέχεται ἀπό Αὐτόν παραμυθία, τή χάρη τῆς λύτρωσης καί τήν ὑπόσχεση γιά ἀνάσταση.

Μέ τόν διαλογισμό ἰσχυρίζονται οἱ ὀπαδοί τοῦ Ζέν πώς μποροῦν νά ἀποκτήσουν τή Φώτιση. Ποιά φώτιση καί μέ ποιόν τρόπο; Κατά τό πρῶτο στάδιο πρέπει νά ἀπεξαρτηθοῦν ἀπό τίς γήινες ἀπολαύσεις. Σέ ἑπόμενο στάδιο νά γίνουν κύριοι τοῦ νοῦ τους. Νά παραμείνουν ἁγνοί καί ἤρεμοι κάτω ἀπό ὁποιεσδήποτε συνθῆκες. Νά ἀποβάλουν ἀπό τή σκέψη τους, τίς ψευδαισθήσεις, τά πάθη καί τίς κακές ἐπιθυμίες, γιά νά κατανοήσουν τήν ἀληθινή φύση τους. Νά ἀντιληφθοῦν ὅτι ὁ ἐξωτερικός κόσμος δέν εἶναι ἀντικειμενικά πραγματικός, ἀλλά ἀπατηλός, φαινομενικός. Ὅταν  συνειδητοποιήσουν τό Πραγματικό Ἐγώ μποροῦν νά ἀφυπνίσουν τό θεῖο φῶς, πού ὑπάρχει ἤδη μέσα τους.

Στήν ὀρθόδοξη ἀσκητική ὅμως ἀπατηλός κόσμος εἶναι ὁ κόσμος τῆς ἁμαρτίας. Ἀπ’ αὐτόν ἀγωνίζεται νά ἀπαλλαγεῖ ὁ ἄνθρωπος. Ἐπιπλέον κανένα φῶς δέν κρύβεται μέσα του. Τό φῶς τοῦ Χριστοῦ εἶναι ἐκτός τῆς καρδιᾶς του καί τό εἰσάγει μέσα του διά τῶν μυστηρίων τῆς Ἐκκλησίας μέ πρῶτο καί καλύτερο τό βάπτισμα.

Ὁ ἐξαγνισμός τοῦ νοῦ στόν βουδισμό ἐπιτυγχάνεται μέ τό νά ἀφήσει ὁ ἄνθρωπος τόν νοῦ του ἥσυχο, δηλαδή νά ἐφαρμόσει τήν πρακτική τῆς «ὄχι-σκέψης». Τό σταμάτημα τῆς σκέψης ἠρεμεῖ τόν νοῦ. Κεντρικό σημεῖο τῆς βουδιστικῆς πίστης εἶναι τό μή - Ἐγώ (anātman), ἡ ἀπόλυτη μή-ὕπαρξη τοῦ ἀτομικοῦ προσώπου. Τό μή ἐγώ πού ἀκούγεται τόσο φιλοσοφημένη «ψαγμένη» ἔκφραση, δέν σημαίνει ταπείνωση, τό νά πολεμᾶ κανείς τό ἐγωϊστικό του φρόνημα, ἀλλά στήν κυριολεξία ἐννοεῖ τήν ἀνυπαρξία. Στόν Βουδισμό ἡ θλίψη, ὁ πόνος καί ἡ δυστυχία τῆς ζωῆς ὀφείλονται στόν ἐγωισμό. Ἄν σταματήσεις νά νοιάζεσαι καί νά σκέφτεσαι γιά τόν ἑαυτό σου καί τόν ἄλλο, μέχρι νά μήν ἐπιθυμεῖς τίποτε, φτάνεις στή λύτρωση.

Ὅπως διαπιστώνουμε, γιά τούς βουδιστές τό κεντρικό ζήτημα δέν εἶναι ἡ θεότητα ἤ μή τοῦ Βούδα – οἱ ἀνατολικές θρησκεῖες δέν δέχονται τήν ὕπαρξη προσωπικοῦ Θεοῦ, ἀλλά λατρεύουν πλῆθος θεοτήτων (θεοποιημένοι ἄνθρωποι ἤ θεοποιημένα ὄντα) - ἀλλά ἡ Αλήθεια τῆς Ὀδύνης (dukkha) καί ἡ διδασκαλία γιά τόν τερματισμό της. Αἰτία τῆς ὀδύνης εἶναι ἡ ἐπιθυμία. Ἡ ἱκανοποίηση τοῦ ἐγώ. Δέν μπορεῖς νά αἰσθανθεῖς χαρά καί γαλήνη ἐν μέσῳ ὀδύνης. Ἄρα γιά νά μήν ἔχεις ὀδύνη πρέπει νά πάψεις νά ἐπιθυμεῖς.

Μά τά ἴδια δέν ἰσχύουν καί στήν ὀρθόδοξη ἀσκητική; Ὅτι δηλαδή ἡ δυστυχία, ὁ πόνος εἶναι συνέπεια τοῦ προπατορικοῦ ἁμαρτήματος σύμφωνα μέ τό ὁποῖο ὁ ἐγωϊσμὀς τῶν πρωτοπλάστων τούς ὁδήγησε νά ὑπακούσουν τόν ὄφι ἀντί τοῦ Θεοῦ.   Καί ἀπό τότε ξεκίνησε ἡ ὀδύνη τοῦ θανάτου. Εἶναι περιττό νά ποῦμε ὅτι ὁ βουδιστής δέν ἔχει ὑπ’ ὄψιν του κανένα προπατορικό ἁμάρτημα, κανέναν ὄφι. Ζεῖ τήν δυστυχία, τήν ὁποία ματαίως ἀγωνίζεται νά τήν τερματίσει ἀπό μόνος του, ἔχοντας πεποίθηση στόν ἑαυτό του. Ἐνῶ ὁ χριστιανός εἶναι ἀπαραίτητο νά περάσει ἀπό τόν σταυρό γιά νά φτάσει στήν ἀνάσταση. Τή μεταπτωτική ὀδύνη ὁ χριστιανός θέλει νά τήν τερματίσει, καλύτερα νά τήν μεταβάλλει, ἀλλά μόνο μέ τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διά τῆς ὁποίας μπορεῖ νά τό πετύχει μετατρέποντάς τήν σέ θεῖο ἔρωτα.  Γιά νά μπορέσει νά σηκώσει τόν σταυρό του πρέπει πρῶτα τίς ἐπιθυμίες του νά τίς μετατρέψει σέ χριστοεπιθυμίες. Ἡ σκέψη εἶναι δῶρο Θεοῦ στόν ἄνθρωπο. Ὁ Ἀδάμ στόν Παράδεισο δέν ἀρνήθηκε ποτέ τή σκέψη του. Ἐξάλλου ἀκόμη καί τή βουδιστική φιλοσοφία πρῶτα τή σκέφτεσαι καί μετά ματαίως προσπαθεῖς νά τήν ἐφαρμόσεις, ἄν τό ἐπιθυμήσεις νά τό κάνεις. Ἀντιλαμβάνεται κανείς τόν ἀντιφατικό τρόπο στάσης ζωῆς, ἐφ’ ὅσον θέλοντας καί μή, καί σκεφτόμαστε καί ἐπιθυμοῦμε. Ἀκόμη καί νά ἐπιθυμεῖς νά μήν ἐπιθυμεῖς ἀποτελεῖ μία ἐπιθυμία.  

Ὡς πρός τήν ἀπαλλαγή ἀπό τήν ὕλη, τίς ἐξαρτήσεις, τίς σκέψεις, θά ἀναρωτηθεῖ κάποιος, «τό ἴδιο δέν κάνει καί ἕνας ἐρημίτης πού στοχεύει στήν ἀποταγή; Δέν ἀγωνίζεται νά ἀποβάλει τά πάθη του καί τίς αἰσχρές ἐπιθυμίες; Δέν θέλει νά κρατᾶ καθαρό τόν νοῦ;  Σάν πρώτη ἀπάντηση πού μπορεῖ νά δώσει κανείς εἶναι, πώς ἄν κάνουμε τό ἴδιο, τότε γιατί νά ἀκολουθήσουμε ἕναν ἴδιο δρόμο;

Φυσικά καί δέν ἐννοοῦμε τά ἴδια. Γιά τόν Χριστιανό ἀποταγή τοῦ κόσμου σημαίνει νά μεταμορφώσει τό κοσμικό του φρόνημα σέ θεῖο, τόν κοσμικό τρόπο σκέψεως τῆς ζωῆς σέ ἁγιασμένο καί νά ἀποκτήσει νοῦν Χριστοῦ, δηλαδή πνευματικό τρόπο μέ τόν ὁποῖο νά βλέπει τά πράγματα γύρω του. Ἀρχή τῆς πρός τόν Χριστό ἀγάπης εἶναι ἡ περιφρόνηση τῶν ὁρατῶν διδάσκει ὁ ἅγ. Νικήτας ὁ Στηθᾶτος. Τά πάθη μας θέλουμε νά τά μεταμορφώσουμε σέ ἀρετές με  τή χάρη τοῦ Θεοῦ, ὄχι μόνοι μας, καί μέ τά θεραπευτικά μέσα τῆς Ἐκκλησίας, νηστεία, ἀγρυπνία, προσευχή. Καί καθαρός νοῦς δέν σημαίνει ἄδειος νοῦς, ὅπως στόν Βουδισμό, ἀλλά γεμᾶτος ἀπό τήν ἄκτιστη χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού πληρώνει, ἁγιάζει καί φωτίζει ὅλον τόν ἄνθρωπο, ἁπλά, μυστικά καί ἀβίαστα.

Μία ἄλλη φαινομενική ὁμοιότητα εἶναι ὅτι στόν ζέν Βουδισμό τονίζεται ἡ βίωση τῆς σοφίας. Βεβαίως καί στήν ὀρθόδοξη ἀσκητική γίνεται λόγος γιά τήν βίωση τῆς Σοφίας τοῦ Θεοῦ, μέ τή διαφορά πώς πρόκειται γιά ἐνυπόστατη σοφία, πού εἶναι ὁ Υἱός τοῦ Θεοῦ. Ἐνῶ ἡ σοφία τοῦ βουδισμοῦ εἶναι μιά ἀόριστη σοφία πού σίγουρα δέν πηγάζει ἀπό κανέναν θεό. Γιά τούς βουδιστές δέν ὑφίσταται ἐξάλλου ἕνας θεός ἤ περισσότεροι θεοί. Ἑπομένως θά πηγάζει ἤ ἀπ΄τόν ἄνθρωπο ἤ ἀπ’ τό σύμπαν. Ὁ ἄνθρωπος ὅμως εἶναι πεπερασμένος καί πολύ λίγος γιά νά κυνηγάει τή σοφία του, πού καί αὐτήν, πάλι κάποιος τοῦ τήν ἔχει δώσει. Τό σύμπαν ἀπό τήν ἄλλη εἶναι πολύ ἀπρόσωπο γιά νά διαθέτει αὐτόνομα σοφία. Ὁπότε τί μᾶς μένει; Μία σοφία δαιμονικῆς προελεύσεως.

Ὁ  ζέν βουδισμός ἀναζητᾶ τήν ἐπίτευξη τῆς Νιρβάνα σ’ αὐτόν ἐδῶ τόν κόσμο. Στήν κατάσταση τῆς Νιρβάνα , (πνευματική κατάσταση στήν ὁποία ὁ ἄνθρωπος νιώθει ἀπόλυτη ἠρεμία καί γαλήνη), ὁ πιστός ἑνώνεται μέ τήν Παγκόσμια Ζωή ἤ τόν Βούδα, ἀφοῦ ἔχει φθάσει στό στάδιο τῆς φώτισης.

Βούδας ἤ Μπούντχα σημαίνει «Ἀφυπνισμένος» ἤ «Φωτισμένος».

Βούδας ( φωτισμένος) μπορεῖ νά γίνει ὅποιος ἀφυπνίζεται στήν ἀληθινή φύση τῆς ὕπαρξης καί ἀπελευθερώνεται ἀπό τόν κύκλο τῆς γέννησης, τοῦ θανάτου καί τῆς ἀναγέννησης καί πετυχαίνει τήν παντογνωσία. Ἑπομένως αὐτός πού ἔχει τό ὄνομα Βούδας ποτέ δέν παρουσίασε τόν ἑαυτό του σάν κάτι διαφορετικό ἀπό ἄνθρωπο. Ἀντιθέτως ὁ Χριστός ἦταν τέλειος Θεός καί τέλειος ἄνθρωπος.

Ὅ ἄνθρωπος λοιπόν σύμφωνα μέ τή βουδιστική πίστη μπορεῖ νά φτάσει στή φώτιση (Κινεζικά βου (wu),) μέ τόν διαλογισμό.

Θα’ λεγε κάποιος ὅτι καί στήν ὀρθόδοξη πίστη ἔχουμε φώτιση καί ἀντίστοιχη ἀπάθεια. Μόνο πού στήν πρώτη περίπτωση χάνεις τή συνείδησή σου, ἐκμηδενίζεσαι, ἐνῶ στή δεύτερη τήν διατηρεῖς. Ὡς ἐπίσης στήν πρώτη περίπτωση ἡ νιρβάνα ἔρχεται ὡς ἀποτέλεσμα τῶν δικῶν σου ἀσκήσεων, ἐνῶ τήν ἀπάθεια στή χαρίζει ὁ Χριστός.

Ὅσο γιά τό στάδιο τῆς φώτισης  γεννῶνται κάποια ἐρωτήματα. Τί εἴδους φώτιση εἶναι αὐτή; Ὑπάρχει φωτισμός ἄνευ Ἁγίου Πνεύματος; Τό Ἄγιο Πνευμα ἐξαναγκάζεται νά μᾶς φωτίσει, ὅταν ἐμεῖς ἀκολουθοῦμε κάποιες περιορισμένες ἀνθρώπινες τεχνικές; Ὑποτάσσεται ἐκεῖνο σέ μᾶς ἤ ἐμεῖς σέ Ἐκεῖνο;

Γιά τίς ἀνατολικές θρησκεῖες ἡ σωτηρία ἤ καλύτερα ὁ ὕψιστος βαθμός λύτρωσης εἶναι ἡ διάλυση τοῦ ἀνθρωπίνου προσώπου μέσα στήν παγκόσμια ἐνέργεια ἤ ζωτική δύναμη (τσί ἤ κι) . Τὀ ἄτομο γίνεται ἕνα μέ τή φύση ἤ τό σύμπαν. Στόν ζέν Βουδισμό ἡ ἀλλαγή εἶναι βασικό στοιχεῖο τῆς ζωῆς. Ἡ διαρκής ἀλλαγή προκαλεῖ εὐχαρίστηση, ἐνῶ ἡ στασιμότητα  προκαλεῖ ἀνία καί θλίψη. Καί πάλι πέφτει σέ ἀντίφαση μέ τήν προηγούμενη θεωρία περί καταργήσεως τῆς ἐπιθυμίας. Πῶς ἀλλάζει ὁ ἄνθρωπος, ἄν δέν ἐπιθυμεῖ νά ἀλλάξει;

Στήν ὀρθόδοξη ἀσκητική ὑπάρχει ἡ ἔννοια τῆς ἀλλαγῆς ὡς πορεία ἀπό τό φθαρτό στό ἄφθαρτο, ἀπό τό θνητό στό ἀθάνατο, ἀκόμη καί στόν Παράδεισο ὑπάρχουν ἐπίπεδα. μέ τήν διαφορά ὅμως ὅτι αὐτή ἡ ἀλλαγή πραγματοποιεῖται ἀπό τόν Υἱό καί Λόγο τοῦ Θεοῦ πού εἶναι ἡ ὄντως Ἀνάσταση. Ἐντελῶς διαφορετική ἀντίληψη ὡς πρός τό ποιός ἐπιφέρει τήν διαρκῆ ἀλλαγή. Δέν διαλύεται ὁ ἄνθρωπος μέσα στίς ἄκτιστες ἐνέργειες τοῦ Θεοῦ, ὅπως ὁ βουδιστής στήν παγκόσμια ἐνέργεια. Διότι ὁ βουδιστής ἀρνεῖται ὅτι ὁ Χριστός εἶναι ὁ μόνος Θεός Σωτήρας καί Λυτρωτής μας.

Ὁ ζέν Βουδισμός ἐπίσης δίνει ἔμφαση στήν ἄμεση πνευματική πρακτική μέ τήν ἀλληλεπίδραση μέ ἕναν δάσκαλο. Τό ἴδιο θά ἔλεγε κανείς γίνεται καί στόν ὀρθόδοξο χῶρο μέ τούς πιστούς. Ἔχουν ἕναν πνευματικό-ἐξομολόγο πού τούς βοηθᾶ νά κατανοήσουν τόν ἑαυτό τους, ἀλλά καί τούς ἄλλους. Μέ τή διαφορά πώς ἡ κατανόηση σκοπεύει στό νά μπεῖ μέσα μας ὁ Χριστός, κι΄ ὄχι νά μείνει κενή ἡ καρδιά μας. Ἐμεῖς δέν ἐφαρμόζουμε τεχνικές. Ἐλεύθερα ὄντα εἴμαστε. Ὁ ἐγωϊσμός μας χτυπιέται κυρίως κατά τήν ἐξομολόγηση σέ πνευματικό.

Ἡ παγκόσμια ζωή πού θέλουν νά δοῦν οἱ ὀπαδοί τοῦ ζαζεν εἶναι ἀόριστη ἄχρωμη ἄγευστη. Μέ τό Ζαζέν οἱ ἄνθρωποι σπᾶνε τά δεσμά τοῦ ἐγωισμοῦ τους καί μποροῦν νά συνδεθοῦν μέ τήν Παγκόσμια Ζωή. Μέ τήν ἐπίμονη αὐτοσυγκέντρωση καί αὐτοπειθαρχία μποροῦν οἱ ἄνθρωποι νά ἀποβάλουν ἀπό μέσα τους ὅλες τίς σκέψεις καί τίς προσκολλήσεις καί τό καθημερινό στρές. Ἐν ἀντιθέσει μέ τούς ἁγίους  πού φθάνουν στή θέα τοῦ ἀκτίστου φωτός ὄχι ὡς ἐπιβράβευση τῶν δικῶν τους ἀγώνων ἀλλά ὡς δῶρο πού τούς χαρίζει ὁ Θεός. Θέα τοῦ ἀκτίστου φωτός, εἶναι κάτι ἔξω ἀπό μᾶς. Ὅταν μιλᾶμε γιά πανταχοῦ παρουσία τοῦ Θεοῦ, μιλᾶμε γιά τή χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος πού ἀπ’ έξω μπῆκε μέσα μας, ὅταν ἀκολουθήσαμε τίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ. Δέν ὑπῆρχε ἤδη καί ἀφυπνίστηκε μέ τεχνικές. Δέν εἶναι τυχαῖο ὅτι οἱ ἰαπωνικές πολεμικές τέχνες ἔχουν ἐπηρεαστεῖ ἀπό τίς ζέν ἀντιλήψεις.

Οἱ ζέν μοναχοί καί οἱ σαμουράι μοιράζονταν κοινές ἀξίες ὅπως σκληρή πειθαρχία, ἔντιμη πενία, ἀξιοπρέπεια, θάρρος, γενναιότητα, αὐτοθυσία, νηστεία, αὐτοέλεγχο. Μοιάζουν ἐπιφανειακά ὅλα αὐτά θά λέγαμε καί μέ τήν ὀρθόδοξη χριστιανική ἀντίληψη. Πειθαρχία στίς ἐντολές τοῦ Χριστοῦ, ἀκτημοσύνη, παρρησία, γενναῖο μαρτυρικό φρόνημα, αὐτοθυσία χάριν τοῦ συνανθρώπου πού εἶναι κατ’ εἰκόνα καί καθ’ὁμοίωσιν τοῦ Θεοῦ, νηστεία τροφῶν καί παθῶν, ἐγκράτεια. καί ἕνας χριστοκεντρικός κώδικας καθοδηγήσεως πρός τήν Βασιλεία τῶν Οὐρανῶν.  Ὅμως δέν πρόκειται γιά ἴδια νοήματα. καί αὐτό διότι ἐνῶ οἱ πολεμικές τέχνες βασίζονται στή φιλοσοφία τοῦ ζεν, δέν συνάδουν μέ τό πνεῦμα τοῦ Εὐαγγελίου, τό ὁποῖο μᾶς καλεῖ νά δοῦμε τόν ἄλλον, ὄχι πολεμικά, ὡς ἐχθρό, ἀλλά μέ ἀγάπη, ὡς εἰκόνα Θεοῦ, πού φθάνει μέχρι καί τό νά συγχωρεῖς καί νά ἀγαπᾶς ἀκόμη καί τόν ἐχθρό σου. Πού σαφῶς ἀπό τή στιγμή πού καί αὐτός γίνεται ἀντικείμενο τῆς ἐν Χριστῷ ἀγάπης σου, παύει νά εἶναι καί ἐχθρός. Γι΄ αὐτό καί στήν πραγματικότητα ὁ ἀληθινός Χριστιανός δεν ἔχει ἐχθρούς.

orthros.eu