Tύποι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ προφητεῖες

 

                 Tύποι τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ προφητεῖες

Τοῦ ἀειμνήστου Στέργιου Σάκκου, ὁμοτίμου καθηγητοῦ τῆς Θεολογικῆς τοῦ ΑΠΘ 

 

Πάμπολλες εἶναι οἱ προτυπώσεις τοῦ τιμίου σταυροῦ στὶς σελίδες τῆς ἁγίας Γραφῆς… Ἀναφέρουμε μερικοὺς ἀπό τούς τύπους τοῦ σταυροῦ…
* Τύπος τοῦ σταυροῦ ἦταν ἡ κιβωτὸς τοῦ Νῶε, διότι ἦταν ἀπὸ ξύλο, ὅπως ὁ σταυρός, κι ἔγινε μέσο τῆς σωτηρίας τοῦ ἀνθρώπινου γένους (Γεν. 6-8).
*Τύπος τοῦ σταυροῦ διέγραψε ἡ διάσωση τοῦ Μωυσῆ ἀπὸ τὴν ἐντολὴ τοῦ παιδοκτόνου τυράννου (Ἐξ 2, 1-10).
*Τύπος τοῦ σταυροῦ ὑποδήλωσε καὶ ὁ Ἰησοῦς τοῦ Ναυῆ, ὅταν ὕψωσε τὰ χέρια στὸν οὐρανὸ καὶ ζήτησε ἀπὸ τὸν Θεὸ τὴν παράταση τῆς ἡμέρας, μὲ ἀποτέλεσμα νὰ καθηλώσει τὸν ἥλιο καὶ τὴ σελήνη στὶς θέσεις τους (Ἰη 10, 12-13). Τότε παρατάθηκε τὸ φῶς καὶ ἐξολοθρεύθηκαν οἱ ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ˙ κατὰ τὴ σταύρωση τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ σκοτίσθηκε τὸ φῶς, γιὰ νὰ ἐξουδετερωθοῦν οἱ νοητοὶ ἐχθροὶ τοῦ Θεοῦ μὲ τὴν κατάβαση τοῦ Κυρίου στὸν ἅδη.
*Τύπος τοῦ σταυροῦ ἦταν τὰ δύο ξύλα πού ἀναζητοῦσε ἡ πτωχὴ χήρα ἀπὸ τὰ Σαρεπτὰ τῆς Σιδωνίας, ἡ ὁποία κατὰ τὸν καιρὸ τῆς πείνας φιλοξένησε στὸ σπίτι της τὸν προφήτη Ἠλία (Γ΄ Βας. 17, 12-15).
*Τύπος τοῦ σταυροῦ ἦταν ὁ Ἠλίας μὲ τὸ πύρινο ἅρμα, ὅταν ἀνέβαινε... στὸν οὐρανὸ (Δ’ Βας. 2, 11).
*Καὶ ὁ προφήτης Ἰωνᾶς, ὅταν μέσα στὸ κῆτος ἀνέπεμπε ἱκεσία πρὸς τὸν Θεό, τὸ σταυρὸ προδιέγραψε (Ἰωνᾶ 2). Δὲν λέγει βέβαια ἡ Γραφή, ἂν ὕψωσε τὰ χέρια του, ἀλλά ἔτσι τὸν φαντάζεται ἡ ἐκκλησιαστικὴ παράδοση. Αὐτὸ ψάλλει καὶ ὁ μελωδὸς Κοσμᾶς:

«Νοτίου θηρὸς ἐν σπλάγχνοις παλάμας Ἱωνᾶς σταυροειδῶς διεκπετάσας τὸ σωτήριον πάθος προδιετύπου σαφῶς»1.

*Σταυρὸς σχηματιζόταν καὶ ὅταν, καθὼς λέγει ἡ παράδοση, οἱ δήμιοι πριόνιζαν τὸν προφήτη Ἠσαΐα.

*Σταυρὸ σχημάτιζαν οἱ φλόγες μὲ τοὺς τρεῖς παῖδες στὴν κάμινο (Δαν. 3).

Τέτοιους τύπους προσπεράσαμε πολλούς, ὄχι μόνο διότι σὲ μία μελέτη δύσκολα κατορθώνει κανεὶς νὰ τοὺς συμπεριλάβει ὅλους, ἀλλά καὶ διότι ὅσο μελετᾶ, τόσο περισσότερους ἀνακαλύπτει. Ὁ ἀριθμός τους δὲν εἶναι ὁρισμένος, ὅπως δὲν εἶναι ὁρισμένος καὶ ὁ ἀριθμὸς τῶν σημείων πού ἀναφέρονται στὴν ἁγία Γραφή. Διότι, ἂν κανεὶς ἐπιχειρήσει νὰ τὰ μετρήσει ἀρχίζοντας ἀπὸ τὶς θεραπεῖες καὶ τὶς ἀναστάσεις, θὰ φθάσει νὰ μετρήσει καὶ τὰ «τάδε λέγει Κύριος…», καὶ τὰ «ἦσαν προσκαρτεροῦντες τὴ διδαχή… καὶ τῇ κλάσει τοῦ ἄρτου» (Πράξ 2, 42), διότι καὶ κάθε ἀποκάλυψη Θείων λόγων εἶναι σημεῖο καὶ κάθε τέλεση τοῦ μυστηρίου τῆς θείας Εὐχαριστίας εἶναι σημεῖο.

Στὸν πνευματικό μας περίπατο μέσα στὴν Παλαιὰ Διαθήκη εἴδαμε τὸ σταυρὸ τοῦ Κυρίου νὰ ἐμφανίζεται μυστηριωδῶς καὶ κατὰ ποικίλους τρόπους στοὺς ἄνδρες καὶ στὸ λαό, πού ἐπὶ χιλιάδες χρόνια ἦταν οἱ φορεῖς τῶν ὑποσχέσεων τοῦ Θεοῦ. Τὸν εἴδαμε νὰ ἐμφανίζεται

*στὸν Ἀδὰμ ὡς «ξύλον τῆς ζωῆς» (Γεν. 2, 9˙ 3, 22-24) καὶ ὡς πρωτευαγγέλιο (3, 15),

*στὸν Ἀβραὰμ ὡς φυτὸ σαβὲκ (Γεν. 22,13),

*στὸν Ἰακὼβ ὡς ράβδος (Γεν. 47, 31) καὶ σχῆμα εὐλογίας (48,13-20),

*στὸν Μωυσῆ στὴν Ἐρυθρὰ θάλασσα καὶ στὴν ἔρημο ὡς ράβδος (Ἐξ. 14, 16), ὡς ξύλο πού γλυκαίνει τὰ νερὰ (Ἐξ 15, 22-27), ὡς ξύλο πού ἀνοίγει πηγὴ νεροῦ στὸ βράχο (Ἐξ. 17, 1-7· Ἀριθμ. 20, 11), ὡς ξύλο ὅπου ὑψώνεται ὁ χάλκινος ὄφις (Ἀριθμ. 21, 8-9), ὡς σχῆμα προσευχῆς (Ἐξ. 17, 8-16),

*στὸν Ἀαρών ὡς ράβδος πού βλάστησε (Ἀριθμ 17, 16-27),

*στὸ λαὸ ὡς παράταξη (Ἀριθμ 2-3),

*στὸν Δαβὶδ ὡς βακτηρία καὶ ράβδος σιδηρᾶ (Ψαλμ. 2, 9- 22, 4· 44, 7· 73, 2˙ 109, 2), ὡς ἄφεση (Ψαλμ. 102, 11-12), ὡς ὑποπόδιο (Ψαλμ. 98, 5˙ 131, 7), ὡς σημεῖο (Ψαλμ. 59, 5-6˙85, 17),

*στοὺς προφῆτες ὡς «ἀξίνη» (Δ’ Βας. 6, 1-7), ὡς θανατηφόρο βότανο (Ἱερ. 11, 19), ὡς γράμμα ταῦ (Τ) (Ἰεζ. 9, 4).

Πάντοτε ἐμφανιζόταν σὲ περιστάσεις δύσκολες, σὲ καιροὺς θλίψεως ἔκτακτης ἡ συνηθισμένης. Πάντοτε ἔδινε πνοὴ ἐλπίδος, τῆς ὁποίας ἡ δύναμη καὶ τὸ μέγεθος δὲν ἐξηγοῦνται, ἂν ἐκληφθοῦν ὡς προερχόμενα μόνον ἀπὸ τὰ ὁρατὰ γεγονότα.

Ἡ θλίψη, ὁ κίνδυνος, ἡ ταλαιπωρία μπῆκαν στὴ ζωὴ τοῦ ἀνθρώπου μετὰ τὴ διατάραξη τῶν σχέσεών του μὲ τὸν Θεό. Ὁ τύπος τοῦ σταυροῦ, πού σώζει ἀπὸ τὴ δύσκολη θέση τοὺς ἀφοσιωμένους δούλους τοῦ Θεοῦ, δὲν ἦταν ἁπλῶς μία σωτήρια ἐπέμβασή του, ἀλλά μία ἐπέμβασή του πού ἐκφράζει πνεῦμα συμφιλίωσης. Ἦταν ἐπανάληψη τῆς ὑποσχέσεως τοῦ Θεοῦ, ὅτι ἔρχεται ἡ ἡμέρα τῆς ἀποκαταστάσεως τῶν σχέσεών μας˙ φθάνει ὁ καιρὸς τῆς καταλλαγῆς τοῦ παραστρατημένου ἀνθρώπου μὲ τὸν οὐράνιο Πατέρα. Ἡ καταλλαγὴ ἔμελλε νὰ γίνει μὲ τὸ σταυρό, καὶ τὰ προοίμια τῆς καταλλαγῆς βεβαιώνονταν ἀπό τούς τύπους του. «Ὁ τοῦ Χριστοῦ σταυρός», λέγει ὁ ἅγιος Γρηγόριος ὁ Παλαμᾶς, «προανεκηρύττετο καὶ προετυποῦτο μυστικῶς ἐκ γενεῶν ἀρχαίων, καὶ οὐδεὶς ποτε κατηλλάγη τῷ Θεῷ χωρὶς τῆς τοῦ σταυροῦ δυνάμεως»2. Ἡ δωρεά, πού δόθηκε ὁριστικὰ μὲ τὸ σταυρό, δινόταν ἐν μέρει ὡς πρόγευση καὶ ὡς ἐγγύηση τῆς μεγάλης ἐπαγγελίας.

Βέβαια, στὴν Παλαιὰ Διαθήκη δὲν προτυπώνεται, μόνον ὁ σταυρός. Ὅλα τὰ πρόσωπα, τὰ γεγονότα καὶ οἱ καταστάσεις τῆς Καινῆς Διαθήκης ἔχουν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη τὸν τύπο τους˙ κυρίως ὅμως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς καὶ ἔπειτα ἡ ἁγία του Ἐκκλησία, ὁ ζωηφόρος σταυρός, ἡ κυρία Θεοτόκος Μαρία, ὁ Τίμιος Ἰωάννης ὁ Πρόδρομος, οἱ ἅγιοι ἀπόστολοι, τὰ ἱερὰ μυστήρια…

Οἱ τύποι κυριαρχοῦν στὴν Παλαιὰ Διαθήκη. Ὁ σκοπὸς τους προφανής. Ἡ Παλαιὰ Διαθήκη ὁλόκληρη εἶναι μία προειδοποίηση καὶ ὑπόσχεση ὅτι ἔρχεται, ἔρχεται ὁ Λυτρωτὴς τῆς πεσμένης ἀνθρωπότητος. Ἡ ἀγγελία αὐτὴ δίνεται, ὅπως εἴδαμε, γιὰ πρώτη φορὰ κατὰ τὴ θλιβερὴ ὥρα τῆς πτώσεως τῶν προπατόρων μας. Στὴ συνέχεια ἐπαναλαμβάνεται μέχρι τὴ γέννηση τοῦ Σωτήρα, καὶ δίδεται εἴτε μὲ μυστικοὺς τύπους εἴτε μὲ ἐκτενέστερες προφητεῖες.

Κατὰ τὰ πανάρχαια χρόνια τῶν γεναρχῶν τῆς ἀνθρωπότητος καὶ τῶν πατριαρχῶν τοῦ Ἰσραὴλ δὶνεται ἡ ἀγγελία τῆς ἐλεύσεως τοῦ Σωτήρα περισσότερο μὲ τύπους καὶ λιγότερο μὲ λόγια. Ὅσο οἱ καιροὶ περνοῦν καὶ πλησιάζει τὸ πλήρωμα τοῦ χρόνου, πληθύνονται οἱ προφητεῖες καὶ ὑποχωροῦν οἱ τύποι. Αὐξάνεται ἡ ἐναγώνια προσμονὴ τοῦ Μεσσία, ὡριμάζει ὁ πόθος τῆς ἀπολυτρώσεως. Κατὰ τὸ μέτρο τῆς προσδοκίας δίνεται ὁ πλοῦτος καὶ ἡ λεπτομέρεια τοῦ μεγάλου ἀγγέλματος. Στὴν προφητικὴ ἐποχὴ οἱ προφητεῖες γίνονται ὁλόκληρα κηρύγματα καὶ περιγραφές, ἐνῶ οἱ τύποι σπανίζουν. Ὁ τύπος, λοιπόν, δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρὰ μία σιωπηρὴ καὶ ἀμυδρὴ προφητεία˙ εἶναι τὸ λυκαυγὲς τῆς προφητείας.

Ἀπὸ τὴ σκοπιὰ αὐτὴ πρέπει νὰ βλέπουμε καὶ τοὺς τύπους τοῦ σταυροῦ, πού προανήγγειλαν

*τὸ σχῆμα του,

*τὸ βαθύτερο νόημά του καὶ

*τὸ εἶδος τῆς περιστάσεως, κατὰ τὴν ὁποία ἐπρόκειτο νὰ ἐμφανισθεῖ.

Ὁ ἐσταυρωμένος καὶ ἀναστημένος Κύριός μας νὰ δώσει, ὥστε ὁ σταυρὸς νὰ εἶναι γιὰ μᾶς τὸ κύριο γνώρισμα τῆς ζωῆς μέχρι τὴν ὥρα τοῦ θανάτου μας.

 Ο ΖΩΗΦΟΡΟΣ ΣΤΑΥΡΟΣ: ΤΗΣ ΕΥΣΕΒΕΙΑΣ ΤΟ ΑΗΤΤΗΤΟΝ ΤΡΟΠΑΙΟΝ

(Θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως)

 ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου- Καθηγητού

       Φθάσαμε, με τη χάρη του Θεού, στην Γ΄ Κυριακή των Νηστειών, στην Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, κατά την οποία  προβάλλεται ο Τίμιος Σταυρός για προσκύνηση, για να αντλήσουμε από αυτόν δύναμη, να συνεχίσουμε ως την Ανάσταση, τον πνευματικό μας αγώνα. Να συνέρθουμε από την κόπωση των προηγούμενων ημερών και να αντικρούσουμε νικηφόρα τις λυσσώδεις επιθέσεις του διαβόλου εναντίον μας αυτή την ιερή περίοδο, ο οποίος πασχίζει να μας ματαιώσει τον αγώνα μας. Κι αυτό διότι, ο Τίμιος Σταυρός είναι το μεγάλο μας όπλο κατά του διαβόλου και των παγίδων του. Είναι το μεγάλο τρόπαιο νίκης κατά των αντιθέων δυνάμεων και η παρηγοριά κάθε πονεμένου.

       Ο Σταυρός του Κυρίου αποτελεί για τη χριστιανική μας πίστη, κορυφαίο σύμβολο θυσίας και αγιασμού. Ο Σταυρός μαζί με την Ανάσταση λειτουργούν ως δυο βασικοί άξονες πάνω στους οποίους κινείται η ζωή των πιστών Χριστιανών. Η Ανάσταση έπεται του Σταυρού και προϋποθέτει το Σταυρό και ο Σταυρός προμηνύει την Ανάσταση. Χωρίς Σταυρό δεν γίνεται Ανάσταση. Πάνω σε αυτές τις αρχές στηρίζεται η Θεολογία του Σταυρού και η σπουδαία σημασία της για τη ζωή της Εκκλησίας.

        Ο μέγας απόστολος των Εθνών Παύλος, ο κατ’ εξοχήν θεολόγος του Σταυρού, τονίζει συχνά στις θεόπνευστες επιστολές του ότι ο Σταυρός του Χριστού είναι γι’ αυτόν καύχηση. «Εμοί δε μη γένοιτο καυχάσθαι ει μη εν τω σταυρώ του Κυρίου  ημών Ιησού Χριστού» (Γαλ.6,13), διότι «ο λόγος γαρ ο του σταυρού τοις μεν απολλυμένοις μωρία εστί τοις δε σωζομένοις ημίν δύναμις Θεού εστι» (Α΄ Κορ.1,17). Ο Κύριος της δόξης «υπό χειρών ανόμων» καρφώθηκε επάνω στο ξύλο του Σταυρού, για να υποστεί το επώδυνο μαρτύριο της σταυρώσεως και να πεθάνει ως αίσχιστος κακούργος. Αλλά όμως η ανθρώπινη αυτή κακουργία, εξ αιτίας της άμετρης θείας αγάπης, λειτούργησε ευεργετικά για το θεοκτόνο ανθρώπινο γένος.

      Σύμφωνα με την υψηλή θεολογία του ουρανοβάμονος Παύλου ο Σταυρός του Χριστού, από ατιμωτικό και φρικτό φονικό όργανο θανατώσεως των κακούργων ανθρώπων, μετεβλήθη, μετά το σταυρικό θάνατο του Κυρίου, σύμβολο σωτηρίας, μέσο συμφιλίωσης με το Θεό και πηγή αγιασμού. Η ανθρώπινη κακία έδωσε στο Θεό πόνο και θάνατο δια του ξύλου του Σταυρού, η θεία ανεξικακία και άκρα φιλανθρωπία, έδωσε, αντίθετα, στο δήμιό Του αγάπη και λύτρωση! Η δύναμη λοιπόν του Σταυρού έγκειται στην ακένωτη αγάπη του Θεού, η οποία διοχετεύεται πλέον στην ανθρωπότητα και σε ολόκληρη τη δημιουργία μέσω του Σταυρού.

     Για να μπορεί όμως ο άνθρωπος να λάβει τον θείο αγιασμό μέσω του Σταυρού είναι απαραίτητο να πιστέψει στο Λυτρωτή Χριστό και στην  σταυρική απολυτρωτική Του Θυσία και να σταυρώσει και αυτός τον εαυτό του, όπως και ο Χριστός, να συσταυρωθεί μαζί Του, όχι βέβαια κυριολεκτικά όπως κάνουν κάποιοι παπικοί, που κάθε χρόνο τη Μ. Παρασκευή, οι οποίοι σταυρώνονται σε ξύλο σταυρού, αλλά να σταυρώσει, όχι το σώμα του, αλλά τον αμαρτωλό και κακό εαυτό του, «ταις του βίου ηδοναίς», όπως προτρέπει ο ιερός υμνογράφος της Μ. Εβδομάδος, «ίνα και συζήσωμεν αυτώ (τω Χριστώ)».

     Πρέπει να επισημάνουμε εδώ την φανερή αποστροφή, ακόμα και την έχθρα προς τον Σταυρό του Χριστού, πολλών αιρετικών χριστιανικών ομάδων. Στο σύνολό του, λοιπόν,  ο προτεσταντικός κόσμος δεν αποδίδει καμιά τιμή στο Σταυρό. Είναι γνωστό πως οι προτεστάντες δεν κάνουν το σημείο του Σταυρού και χρησιμοποιούν αυτόν μόνο ως διακοσμητικό στοιχείο! Οι Μάρτυρες του Ιεχωβά μάλιστα, χειρότερα από αυτούς, μάχονται με λύσσα το σημείο του Σταυρού, χαρακτηρίζοντάς το ως

ειδωλολατρικό σύμβολο, παρά το γεγονός ότι αποτελούσε για περισσότερα από εβδομήντα χρόνια το λογότυπο του περιοδικού τους! Δεν προφέρουν καν το όνομα Σταυρός και άντ’ αυτού τον ονομάζουν «πάσαλο». Στην Καινή Διαθήκη έχουν αντικαταστήσει την λέξη Σταυρός με τη λέξη «ξύλο», σε αντίθεση με τον απόστολο Παύλο, ο οποίος καυχιέται για τον Σταυρό του Κυρίου (Ρω.6,13)!

     Εμείς οι Ορθόδοξοι, που διατηρούμε ανόθευτη τη χριστιανική διδασκαλία, προσκυνούμε τον τίμιο Σταυρό και αντλούμε από αυτόν δύναμη και αγιασμό. Κάθε χρόνο, εκτός από τις πολλές εορτές προσκύνησης του Σταυρού του Κυρίου, τον προσκυνούμε και την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, για να λάβουμε, όπως προαναφέραμε, δύναμη στον πνευματικό μας αγώνα αυτή την ιερή περίοδο. 

     Ο άγιος Κύριλλος Ιεροσολύμων έγραψε τα εξής σημαντικά για την δύναμη του Τιμίου και Ζωοποιού: «Το σημείο του Σταυρού είναι μεγάλη ασφάλεια. Δεν απαιτεί καμιά δαπάνη και για τούτο είναι προσιτό και στους φτωχούς. Δεν είναι κόπος ούτε για τους αρρώστους, επειδή η Χάρη είναι από το Θεό και είναι σημάδι των πιστών και φόβος για τους δαίμονες. Διότι πάνω στο Σταυρό, κατανίκησε τους δαίμονες, τους διαπόμπευσε, ολοφάνερα τους κατεξευτέλισε. Όταν, λοιπόν, δουν το Σταυρό, έρχεται στο νου τους ο Εσταυρωμένος. Φοβούνται Αυτόν, που σύντριψε τις κεφαλές του νοητού δράκοντα».

        Ο ιερός Χρυσόστομος μας προτρέπει: «Σχημάτισε στο μέτωπό σου το σημείο του Σταυρού και τότε δεν θα μπορέσει να σε βλάψει, σε τίποτε ο Διάβολος. Με την δύναμη του Σταυρού, έπαψαν πλέον οι δαίμονες να είναι φοβεροί και έγιναν ευκολοκαταφρόνητοι και δι’ αυτού, κατανικήθηκε και εξαφανίστηκε ο θάνατος και ταυτόχρονα έπαψε ο θάνατος να είναι θάνατος, αλλά ύπνος. O Σταυρός είναι το τρόπαιο νίκης εναντίον των δαιμόνων, είναι η μάχαιρα κατά της αμαρτίας, το ξίφος με το οποίο ο Xριστός κέντησε το φίδι. O Σταυρός που είναι το θέλημα του Πατέρα, η δόξα του Mονογενούς, το αγαλλίαμα του Πνεύματος, το κόσμημα των αγγέλων, η ασφάλεια της Eκκλησίας, το καύχημα του Παύλου, το τείχος των Αγίων, το φως όλης της οικουμένης». 

      Ο άγιος Γερμανός, Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, εγκωμιάζοντας τον Τίμιο Σταυρό, ο οποίος προβάλλεται για προσκύνηση, τον ονομάζει «βασιλική κλίνη». Κλίνη, πάνω στην οποία αναπαύθηκε ο Υιός και Λόγος του Θεού, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, κατά τη φρικτή θυσία του Γολγοθά.

     Η κατάνυξη και η χαρμολύπη της Μ. Τεσσαρακοστής και ιδιαίτερα η βίωση των Αγίων και Αχράντων Παθών του Χριστού μας, μπορούν να μας δώσουν την πραγματική χαρά της Αναστάσεως. Αυτό μας κάνει να υπομένουμε με καρτερία και υπομονή τα προβλήματα της ζωής, δηλαδή να υπομένουμε τον προσωπικό μας σταυρό (Ματθ.16,24), ελπίζοντας εξάπαντος στην επερχόμενη ανάσταση, μεταφορικά και κυριολεκτικά. Αυτή η ακράδαντη πίστη μας δίνει δύναμη και μας κάνει να αντιμετωπίζουμε τη ζωή με αισιοδοξία, σε αντίθεση με την παποπροτεστατική Δύση, η οποία ζητά εναγωνίως την ευδαιμονία χωρίς τη θυσία, δηλαδή ζητά την ανάσταση χωρίς το σταυρό. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να τη συναντήσει πουθενά. Η ελληνορθόδοξη παράδοσή μας έχει ως βάση την παύλειο αρχή: «ει δε απεθάνομεν συν Χριστώ, πιστεύομεν ότι και συζήσομεν αυτώ, ειδότες ότι Χριστός εγερθείς εκ νεκρών ουκέτι αποθνήσκει, θάνατος αυτού ουκέτι κυριεύει» (Ρωμ.6,8-9). Αυτό μας κάνει να ξεχωρίζουμε από την αιρετική Δύση, η οποία όζει από απαισιοδοξία, εξαιτίας του πνευματικού της θανάτου, μη έχοντας ελπίδα αναστάσεως, διότι δεν πιστεύει στη δύναμη του Σταυρού του Χριστού και δεν έχει την ταπεινή διάθεση να συσταυρωθεί μαζί Του, για να μπορέσει έτσι να συναναστηθεί με Αυτόν. Η Ορθοδοξία μας είναι η Εκκλησία του Σταυρού γι’ αυτό

βιώνει και ζει αδιάκοπα την ανείπωτη χαρά της Αναστάσεως, ως η πραγματική και μοναδική Εκκλησία της Αναστάσεως.

      Ο Χριστός μας καλεί, με την ανάγνωση του Ευαγγελίου της Κυριακής της Σταυροπροσκυνήσεως, να αναλάβουμε τον προσωπικό μας σταυρό και να Τον ακολουθήσουμε. Ο δικός μας σταυρός είναι η προσωπική μας υποχρέωση, ο αγώνας

μας, να αποβάλλουμε από μέσα μας το κακό και  την αμαρτία. Να κόψουμε τα πάθη μας. Να πολεμήσουμε το κακό όπου και αν βρίσκεται. Να εναντιωθούμε στο διάβολο, ο οποίος βρίσκεται δίπλα μας και προσπαθεί να μας παρασύρει στην αμαρτία, για να μας καταστρέψει. Να αποκολληθούμε από το βούρκο των αμαρτωλών έξεων και να στολιστούμε με αρετές. Να τρανώσουμε την πίστη μας στο Χριστό και να αποβάλλουμε από μέσα μας τα ολέθρια σπέρματα και ζιζάνια της απιστίας, τα οποία μας σπέρνει ο σατανάς. Να ζήσουμε βίο ενάρετο, προσαρμόζοντας τη ζωή μας στο μεγάλο πρότυπο, το Χριστό μας.

       Να δούμε τους συνανθρώπους μας ως αδελφούς μας και να πάψουμε να τους θεωρούμε εχθρούς μας και αντίζηλους. Να σταματήσουμε κάθε εχθρική διάθεση προς τον οποιοδήποτε θεωρούμε εχθρό μας, ό, τι κακό και αν μας προξένησε, και να συμφιλιωθούμε μαζί του. Να κάνουμε πράξη την αγάπη προς αυτούς, με έργα φιλανθρωπίας, έχοντας την βεβαιότητα πως ό, τι προσφέρουμε στον αναξιοπαθούντα συνάνθρωπό μας το προσφέρουμε στο Χριστό.

      Να εντάξουμε στην προσωπική μας σταυρική πορεία, την συνειδητή εκκλησιαστική μας ζωή. Να εκκλησιαζόμαστε ανελλιπώς. Να βρισκόμαστε συνεχώς σε κατάσταση μετάνοιας, να εξομολογούμαστε, να κοινωνάμε τακτικά το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου. Και τέλος καλούμαστε να ομολογούμε ευθαρσώς το Θεό σε κάθε μας λόγο, οπουδήποτε  βρισκόμαστε. Να δηλώνουμε την ορθόδοξη πίστη μας, ως την μόνη σώζουσα πίστη, για να έχουμε την ελπίδα ότι, όπως  ομολογούμε το Χριστό μας, έτσι θα μας ομολογήσει και Εκείνος, ενώπιον του Ουράνιου Πατέρα μας!

       Μπορεί να μας φαίνεται βαρύς αυτός ο σταυρός, αλλά δεν είναι. Είναι χρηστός, εύχρηστος, ελαφρός, όπως μας διαβεβαίωσε ο Κύριός μας. Αυτός με τη λυτρωτική Του χάρη τον κάνει ανάλαφρο και την σταυρική μας πορεία ευχάριστη.  Μας καλεί: Ελάτε κοντά μου όλοι οι κουρασμένοι και βαρυφορτωμένοι από το άχθος της αμαρτίας, από τα προβλήματα και τα βάσανα της ζωής και Εγώ θα σας αναπαύσω. Μπείτε στο δικό μου ζυγό, βαδίστε στη δική μου πορεία, παραδειγματιστείτε από τη δική μου πραότητα και ταπεινή και καταδεκτική καρδιά, η οποία φλέγεται από αγάπη για σας και βρείτε πραγματική και μόνιμη ανάπαυση στις κουρασμένες και ταλαιπωρημένες ψυχές σας. Εγώ θα κάνω ελαφρό και εύχρηστο το σταυρικό φορτίο της ζωής μας! Τέτοια παρηγορητικά λόγια αγάπης και συμπόνιας προς τον ταλαιπωρημένο άνθρωπο δεν ξεστόμισε ποτέ κανένας ιδρυτής θρησκείας, φιλόσοφος, κοινωνικός αναμορφωτής. Τα διακήρυξε ο μόνος πραγματικός φιλάνθρωπος, ο Ενανθρωπήσας Θεός μας, ο Κύριός μας και Λυτρωτής μας Χριστός. Εμείς δεν έχουμε παρά να αποδεχτούμε την πρόσκληση της σωτηρίας μας, να Του πούμε το μεγάλο και αποφασιστικό, Ναι! Να Του παραδοθούμε ψυχή τε και σώματι, να ανήκουμε μόνο σ’ Αυτόν. Να αλλάξουμε πορεία στη ζωή μας.

       Το κατανυκτικό κλίμα της Αγίας και Μεγάλης Τεσσαρακοστής μπορεί να μας βοηθήσει να πραγματοποιήσουμε αυτό το μεγάλο άλμα μας, από τους κακοτράχαλους και σκοτεινούς δρόμους της αμαρτίας, οι οποίοι οδηγεί στη φθορά και το θάνατο, στο ολόφωτο δρόμο της σωτηρίας, στην ένωσή μας με το Σωτήρα μας Χριστό, στην ουράνια βασιλεία του Θεού, στην αιώνια ζωή και μακαριότητα. Και κάτι τελευταίο και σημαντικό: να βάλλουμε το Σταυρό στη ζωή μας. Να Θωρακιστούμε με αυτόν. Να κάνουμε το σημείο του σταυρού, όταν σηκωνόμαστε από το κρεβάτι μας, όταν

τρώμε, όταν φεύγουμε από το σπίτι και σταυρώνουμε την πόρτα, όταν περνάμε μπροστά από εκκλησία. Όταν ακούμε κάτι καλό ή κακό. Όταν πάμε για ύπνο το βράδυ. Να Φοράμε πάντα επάνω μας σταυρό. Διότι «Χριστιανός χωρίς το σημείο του Σταυρού, μοιάζει με στρατιώτη χωρίς όπλο», όπως μας βεβαιώνει ο άγιος Θεοφάνης ο Έγκλειστος!

      Την Κυριακή της Σταυροπροσκυνήσεως, η Αγία μας Εκκλησία μας καλεί να προσκυνήσουμε τον Τίμιο Σταυρό, για να πάρουμε δύναμη και κουράγιο, να συνεχίσουμε μέχρι το τέλος τον πνευματικό μας αγώνα. Να τρέψουμε σε άτακτη φυγή τον αντίδικό μας διάβολο, ο οποίος πασχίζει να μας πάρει με το μέρος του και να μας αποσπάσει από το Θεό. Να καταλάβουμε ότι το πραγματικό μας συμφέρον είναι να είμαστε με το Θεό, έστω και αν μας φαίνεται δύσκολη αυτή η σχέση, παρά με τον πλάνο, ο οποίος μας ωραιοποιεί την αμαρτία, για να μας παρασύρει στον όλεθρο. Ας σπεύσουμε λοιπόν να γονατίσουμε μπροστά στο υπέρτατο και σωτήριο αυτό σύμβολο της Εκκλησίας μας, για να λάβουμε τη χάρη του Θεού και τη δύναμη να συνεχίσουμε τον πνευματικό μας αγώνα, φθάνοντας καθαρμένοι και αγιασμένοι στο Άγιο Πάσχα, να βιώσουμε οντολογικά το μέγα και κοσμοσωτήριο γεγονός της Θείας Εγέρσεως, την κατάργηση του θανάτου και την ελπίδα της δικής μας αναστάσεως!  

 

Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη δύναμις ἀπὸ τὸν Σταυρὸν

 

ΠΑΤΕΡΙΚΑΙ ΔΙΔΑΧΑΙ

Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη δύναμις ἀπὸ τὸν Σταυρὸν

Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος (Κολασ. α΄ 20) διακηρύσσει:

 «καὶ δι’ αὐτοῦ ἀποκαταλλάξαι τὰ πάντα εἰς αὐτόν, εἰρηνοποιήσας διὰ τοῦ αἵµατος τοῦ σταυροῦ αὐτοῦ, δι’ αὐτοῦ εἴτε τὰ ἐπὶ τῆς γῆς εἴτε τὰ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Κολασ. α΄, 20). (Δηλ.: Καὶ δι’ αὐτοῦ ὁ Θεὸς εὐηρεστήθη νὰ συνδιαλλάξῃ καὶ νὰ συµφιλίωσῃ ὅλα πρὸς τὸν ἑαυτόν του. Καὶ εἰρήνευσε µὲ τὸ αἷµα καὶ τὴν θυσίαν τοῦ σταυρικοῦ του θανάτου εἴτε τοὺς ἐπὶ γῆς ἀνθρώπους µὲ τὸν Θεὸν καὶ µεταξύ τους, εἴτε τοὺς ἐν οὐρανοῖς ἀγγέλους, τοὺς ὁποίους ἐσυµφιλίωσε µὲ ὅλους µας).

  Μεγάλη ἡ δύναμη τοῦ Σταυροῦ καὶ ὅπως λέγει ὁ Χρυσορρήμων Ἰωάννης:

  «Ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ βάση τῆς σωτηρίας μας, ὁ Σταυρὸς εἶναι ἡ προϋπόθεση τῶν ἄπειρων ἀγαθῶν. Χάρη σ’ αὐτὸν ἐμεῖς ποὺ προηγουμένως ἤμαστε ἀτιμασμένοι κι ἔκπτωτοι ἀπ’ τὸν Παράδεισο, τώρα ἀναδειχθήκαμε παιδιὰ τοῦ Θεοῦ. Χάρη σ’ αὐτὸν δὲ βρισκόμαστε πιὰ σὲ πλάνη, ἀλλὰ γνωρίσαμε τὴν ἀλήθεια. Χάρη σ’ αὐτὸν ἐμεῖς τώρα γνωρίσαμε τὸ Δημιουργὸ τῶν πάντων. Χάρη σ’ αὐτὸν ἐμεῖς οἱ δοῦλοι τῆς ἁμαρτίας ὁδηγηθήκαμε στὴν ἐλευθερία τῆς ἐνάρετης ζωῆς, χάρη σ’ αὐτὸν ἡ γῆ ἔγινε πιὰ οὐρανός.

• Στὸ Γεροντικὸ Ἁγ. Ὄρους τονίζεται ἡ σημασία τοῦ Σταυροῦ.

  Πρέπει λοιπὸν νὰ κάνουμε τὸ Σταυρό μας παντοῦ καὶ πάντοτε, διότι μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ φανερώνουμε, ἐξωτερικὰ τοὐλάχιστον, ὅτι πιστεύουμε στὸν ἐνανθρωπήσαντα Υἱό καὶ Λόγο τοῦ Θεοῦ, τὸν Κύριο καὶ Δεσπότη ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστό, ὁ ὁποῖος σὰν τέλειος ἄνθρωπος μὲ σῶμα καὶ ψυχή, γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, μὲ τὴν θέλησή Του, ἀνέβηκε στὸ Σταυρό, ἐπὶ τοῦ ὁποίου ἔχυσε τὸ πανάγιό Του αἷμα, καὶ σὰν τέλειος Θεός, συνάναρχος, συναΐδιος, ὁμοούσιος, ὁμότιμος καὶ ὁμόθρονος, μὲ τὸν ἄναρχό Του Πατέρα καὶ τὸ συνάναρχο καὶ Πανάγιο Πνεῦμα, ἀνέστησε μὲ τὴν θεϊκή Του δύναμη, αὐτὸν τὸν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ νεκρωθέντα ἄνθρωπον καὶ δι’ αὐτοῦ ἀνέστησε ὅλο τὸ Ἀδαμιαῖο γένος, ἀπὸ τὸν ζοφερὸ Ἅδη, ἐκεῖ ποὺ ἐπὶ 5.508 χρόνια, ἀπὸ κτίσεως καὶ δημιουργίας τοῦ κόσμου μέχρι τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου, γιὰ τὴν παρακοὴ τῆς ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ, ἐξωρίσθηκε ἀπὸ τὸν παράδεισο, καὶ ἔτσι μετὰ θάνατο βρέθηκε ὅλο τὸ ἀνθρώπινο γένος, ἁμαρτωλοὶ καὶ δίκαιοι, Προφῆτες κ.λπ. ὅλοι πήγαιναν στὸν Ἅδη. Ἀπὸ τὸν ὁποῖον ἐλευθέρωσε ὁ Θεάνθρωπος Ἰησοῦς μὲ τὴν Ἀνάστασή Του, ὅλους ἐκείνους ποὺ πίστεψαν καὶ περίμεναν τὴν λύτρωσή τους ἀπὸ τὸν Υἱὸ τῆς Παρθένου.

  Μὲ τὸ σημεῖο τοῦ Σταυροῦ, ὁ Ληστὴς ποὺ ὁμολόγησε τὸ Χριστὸ Θεὸ ἀληθινό ἐπάνω στὸ Σταυρό, ἔφυγε ἡ «στρεφομένη πύρινη ρομφαία», ποὺ φύλαγε κλειστὴ τὴν εἴσοδο τοῦ Παραδείσου, καὶ μπῆκε πρῶτος ὁ Ληστὴς αὐτὸς μέσα, σύμφωνα μὲ τὴν ὑπόσχεση ποὺ τοῦ ἔδωκε ὁ Κύριος ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, ὅταν ὁ Ληστὴς τοῦ εἶπε ἐκεῖνα τὰ ὡραῖα λόγια «μνήσθητί μου Κύριε ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου», καὶ ἄκουσε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ τοῦ λέγη: «σήμερον μετ’ ἐμοῦ ἔσῃ ἐν τῷ παραδείσῳ» (Λουκ. ΚΓ΄ 42, 43).

• Ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ μακαριστοῦ Μητροπολίτου Πενταπόλεως † ΙΓΝΑΤΙΟΥ «ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΜΕ ΕΣΤΕΙΛΕ Ο ΘΕΟΣ» μεταφέρουμε ἕνα χαρακτηριστικὸ παράδειγμα:

  «Ὁ Κογκολέζος R. εἶναι βαπτισμένος Ὀρθόδοξος Χριστιανός. Καὶ μάλιστα ἀπὸ τὰ παιδικά του χρόνια. Ἄνθρωπος τῆς Ἐκκλησίας. Μεγάλωσε. Ἔγινε οἰκογενειάρχης. Μεγάλωσαν καὶ τὰ προβλήματά του καὶ τὰ βάσανά του. Κουράστηκε. Ζαλίστηκε. Τοῦ ἦλθε λογισμός, ἀλλὰ καὶ ἄλλοι τοῦ εἶπαν: «Δὲν πᾶς σὲ ἐκεῖνον τὸν ὀνομαστὸ μάγο; Εἶναι δυνατός. Πολλοὶ τὸν συμβουλεύονται καὶ τοὺς λύνει τὰ προβλήματά τους».

  Πῆγε. Πῆρε σειρὰ καὶ περίμενε γιὰ τὴ συζήτηση. Ἦταν ἀνήσυχος: αὐτὸς ἀπὸ παιδὶ Χριστιανὸς καὶ τώρα στὸν μάγο γιὰ τὴ λύση τῶν προβλημάτων του;…

  Ἀλλὰ τώρα ἦλθε. Νὰ φύγη; Οὔτε ἔτσι τοῦ ἄρεσε, οὔτε ἀλλιῶς ἡσύχαζε.

  Ἦλθε ἡ σειρά του καὶ μπῆκε στὸ παραμέσα. Κάθισε ἀπέναντι στὸν μάγο. Παρατήρησε ὁ ἕνας τὸν ἄλλον.

  -Ἦλθα νὰ μοῦ λύσης…

  – Μὰ ἐσὺ τί δουλειὰ ἔχεις ἐδῶ; Ἄλλοι καὶ ἄλλοι ἔρχονται καὶ παίζω τὸν ρόλο μου. Σὺ φορᾶς στὸν λαιμό σου σταυρό! Δὲν ὑπάρχει πιὸ μεγάλη δύναμη, πιὸ ἰσχυρὸ ὅπλο ἐναντίον μου ἀπὸ τὸν Σταυρό. Φῦγε ἀπὸ μένα. Ἐγὼ δὲν μπορῶ νὰ κάνω τίποτε γιὰ σένα.

  Ὁ R. δὲν εἶπε τίποτε. Ἔσκυψε τὸ κεφάλι. Ἔφυγε. Γεμάτος ντροπὴ γιὰ τὸ πάθημά του, μὰ πιὸ πολὺ γεμάτος θαυμασμὸ καὶ εὐγνωμοσύνη στὸν Θεὸ γιὰ τὴν προστατευτική, θαυματουργικὴ δύναμη τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.

  Τὰ ἐξομολογήθηκε ὅλα μὲ μετάνοια στὸν Πνευματικό του. Καὶ ἡ ἀπόφασή του: ποτὲ νὰ μὴ χάση ξανὰ τὴν πίστη στὸν Χριστό, στὸν Σταυρό Του!».

orthodoxostypos

 

Ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν: «Ὁ Ἐσταυρωμένος καὶ ἡ θέση του στό Ἅγιο Βῆμα»

 

 

«Ψηλαφητόν σκότος»

οι αιρετικές θέσεις του Μητροπολίτου Περιστερίου

και των ομοϊδεατών του

 

«Εὔχομαι ὁ Μητροπολίτης νὰ τείνει εὐήκοον οὗς καὶ νὰ ἀναδιπλωθεῖ. Ἡ ἀπόσυρση τοῦ βλάσφημου «γραφίματος» εἶναι ἐπιβεβλημένη μὲ τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ κατεπείγοντος» (Μοναχός Ιωσήφ Βιγλιώτης)

Λάβαμε προς δημοσίευση στην ηλεκτρονική μας διεύθυνση infokatanixis@gmail.com το ακόλουθο κείμενο του Αγιορείτη Κελλιώτη Γέροντα Ιωσήφ Βιγλιώτη

---

Ἅγιον Ὄρος
11 Νοεμβρίου 2024

«Ψηλαφητὸν σκότος»¹ οἱ αἱρετικὲς θέσεις
τοῦ Μητροπολίτου Περιστερίου καὶ τῶν ὁμοϊδεατῶν του

Ὑπὸ Ἰωσὴφ μοναχοῦ Βιγλιώτου

 

Τὸ κείμενο τῶν ἀπαντήσεων ξεπέρασε τὸ ἐπιστολικὸ ὅριο.

«Τὸ σύντομο ἀπαιτεῖ νὰ παραλειφθοῦν πολλὰ ἀπὸ τὰ ἀναγκαῖα, ἐνῷ τό νὰ θέλει ὁ λόγος νὰ εἶναι ὁλοκληρωμένος, σημαίνει ἡ γραφή μας νὰ φθάση σὲ μῆκος»² λέγει ὁ Ἅγιος Φώτιος. Σὲ προϊδεάζω, π.Γιγάντιε, καταγράφοντας, ὑπὸ μορφὴν περιεχομένων, ποιά εἶναι τὰ θέματα ποὺ θὰ προσεγγιστοῦν.

Α΄. Ἀποδεικνύεται ὅτι ὅ,που κι ἂν τοποθετηθεῖ ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστός, δὲν εἶναι «στατικός, ἀκίνητος καὶ αἰώνια νεκρὸς» πού θέλει ὁ Μητροπολίτης. Διαφορετικὰ θὰ πιστεύαμε σὲ ἕναν πεθαμένο, νεκρό, ἄρα ἀνύπαρκτο Θεό.

Β΄. Κονιορτοποιεῖται ἡ βλάσφημη θέση τοῦ Μητροπολίτη, ὅτι τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ ἔχουμε σῶμα «πεθαμένου Θεοῦ», γιατί ἂν ἦταν ἔτσι θὰ εἴχαμε Θεοεγκατάλειψη γιὰ τρεῖς ἡμέρες. Αὐτὸ συνιστᾶ Ἀρειοθεοπασχίτικη αἵρεση.

Γ΄.Ἀποδεικνύεται ὅτι ὁ Μητροπολίτης ὑποστηρίζει ἀναληθῶς ὅτι ἡ προσκύνηση τοῦ Ἐσταυρωμένου εἶναι συνήθεια μόνο τῶν Λατίνων, ἐνῷ, δυστυχῶς γι’ αὐτὸν, ἡ προσκύνηση τοῦ Ἐσταυρωμένου εἶναι βασικὴ προϋπόθεση στὸ νὰ εἶναι ἢ νὰ γίνει κάποιος Χριστιανός. Ἐπίσης ἡ ἐκ μέρους του… «βάπτιση» τοῦ Ἐσταυρωμένου σὲ Τίμιο Σταυρὸ εἶναι πρωτάκουστη. Ἀποδεικνύεται τὸ βλάσφημο τῶν συλλογισμῶν αὐτῶν.

Δ΄. Ἀποδεικνύεται ἀνακριβὲς ὅτι τὶς Παρασκευὲς δὲν ὑπάρχει ἀναφορὰ σὲ Ἐσταυρωμένο.

Ε΄. Παράθεση ὕμνων ποὺ καταρρίπτουν τὸν ἰσχυρισμό τοῦ Μητροπολίτη ὅτι «δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ὕμνος, ἕνα τροπάριο ποὺ νὰ ἀναφέρεται σὲ ‘’ Ἐσταυρωμένο’’ καί σέ λατρεία Ἐσταυρωμένου». Ἀποδεικνύεται, ἐπίσης, ὅτι ἡ ἄστοχη εἰρωνικὴ προσηγορία ἐκ μέρους τοῦ Μητροπολίτη «Ἐσταυρωμενολάτρες» περιποιεῖ ὑψίστην τιμὴν γιὰ τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανούς, ἐνῷ προσιδιάζει εὔστοχα, ἡ ἀπὸ μέρους τῶν εὐσεβῶν στοὺς ἐχθροὺς τῆς λατρείας τοῦ Ἐσταυρωμένου ἡ ἐπωνυμία, «Ἐσταυρωμενομάχοι».

ΣΤ΄. Ἰσχυρίστηκε ὅτι μετὰ τὴν Ἀνάσταση – Ἀνάληψη δὲν ἐπανερχόμαστε ποτὲ στὴν Σταύρωση. Τὰ ἐπιχειρήματα ἀποδεικνύουν τὸ ἀντίθετο.

Ζ΄. Ἀβάσιμος ὁ ἰσχυρισμός του ὅτι ἡ ἐπικέντρωση στὸν Ἐσταυρωμένο Χριστὸ ἐξαφάνισε τὴν Ἀνάσταση. Τὰ ἐπιχειρήματα ἀποδεικνύουν τό ἀντίθετο.

Η΄. Κατάρριψη τοῦ πρωτοφανοῦς …«ἐπιχειρήματος» ὅτι πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ὑπάρχει ἡ Ἁγία Τριάδα καὶ ὅτι δὲν ἔχει θέση τίποτε ἄλλο ἐκεῖ.

Θ΄. Κατάρριψη τῆς βλάσφημης θέσης ὅτι δὲν σώζει ἡ Σταύρωση παρὰ μόνο ἡ Ἀνάσταση.

Ι΄. Κατάρριψη τῆς χλευαστικῆς τοποθέτησής του ἀπέναντι στὸν κλαυθμό καὶ ἰδιαίτερα τήν Μεγάλη Παρασκευή.

ΙΑ΄. Ἐσταυρωμένοι στὸ Ἅγιον Ὅρος. Γιατί στὸν Νάρθηκα τριῶν Μονῶν. Τί ἐπικρατοῦσε παλαιότερα καὶ τί ἐπικρατεῖ σήμερα.

Τὰ εὔστοχα ἐρωτήματα ποὺ μοῦ ἀπηύθυνες ἐσὺ καὶ ἄλλοι σεβαστὲ μου ἐν Χριστῷ ἀδελφὲ π. Γιγάντιε, μὲ ἀνάγκασαν νὰ πάρω εὐλογία, καὶ μὲ θερμὴ δέηση γιὰ θεία φώτιση, ἔλευσης ἐπ’ ἐμέ, τοῦ εὐτελοῦς καὶ νάνου, ἂν καὶ παντελῶς ἀνάξιος, μικρᾶς ἀκτῖνας θείου φωτὸς ἐκ τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, νὰ σοῦ γράψω γιὰ τὸ φλέγον ζήτημα τῆς ἀποπομπῆς τοῦ Ἐσταυρωμένου Χριστοῦ, ἀλλὰ καὶ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Βῆμα Ναῶν.

Ἐπειδὴ κατὰ τὸν Σολομῶντα «παγίς (: παγίδα) ἰσχυρά ἀνδρὶ τὰ ἴδια χείλη»³ ὡς ἀφετηρία καὶ πρώτη πηγὴ ἄντλησης γιὰ τὴν χάραξη αὐτῶν τῶν γραμμῶν θὰ χρησιμοποιηθεῖ τὸ 25σέλιδο κείμενο⁴, τευχίδιο ποὺ συνέγραψε ὁ ἐπίσκοπος, μὲ τίτλο «Ἡ λανθασμένη θεολογικά…»⁵ «εἰ δὴ Ὁμήρου ( ἐδῶ : μητροπολίτου) ταῦτα»⁶, ( : ἐὰν βέβαια εἶναι τοῦ Μητροπολίτου αὐτά τά γραπτά ).

«Σκάβοντας ἐκεῖ μὲ τὸν λόγο, ἂς ἀνακαλύψωμε τὴν εὐρισκόμενην στὸ βάθος ἀπάτη»⁷ ὅπως ἔλεγε καὶ συνήθιζε νὰ κάνει ὁ Ἁγιορείτης Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς.

Α΄. Ἂς ἀκούσουμε πρῶτα τί πρεσβεύει καὶ διακηρύττει ὁ ἐπίσκοπος ^. «καὶ μένει ἐκεῖ ὁ Χριστὸς αἰώνια Ἐσταυρωμένος καὶ νεκρὸς»⁸. Διαβάζοντας «πάρα κάτω» τὸ ἐπίμαχο κείμενο, μένουμε ἄφωνοι^. «Ὁπότε μένοντας ἐκεῖ πίσω σταυρωμένος καὶ κρεμασμένος ὅλον τὸν χρόνο, δὲν ἔχει ἀναστηθεῖ !…»⁹ sic καὶ «πιὸ κάτω» (μετὰ τὸ πέρας τῆς Θ.Λειτουργίας)^. «βρισκώμαστε στὴ συνέχεια μπροστὰ σὲ ἕναν Χριστὸ μόνιμα ‘’ Ἐσταυρωμένο’’ καὶ πεθαμένο…καί μάλιστα πεθαμένο ἐκεῖ ὅλον τὸν χρόνο… Ἀπελπισία !…»¹⁰ sic.

Ἄθελὰ του τὰ ἔγραψε ὁ Μητροπολίτης; Ἐν γνώσει του ἢ ἐν ἀγνοίᾳ; «οὐκ οἶδα, ὁ Θεὸς οἶδεν (: δὲν γνωρίζω, ὁ Θεὸς γνωρίζει). Μὲ αὐτή, ὅμως τὴ συλλογιστικὴ γραπτή του (εὐτυχῶς γιὰ ἐμᾶς), ἀποτύπωση καὶ ἔκφραση, κατρακυλᾶ σὲ ἀσεβῆ καὶ αἱρετικὰ βάραθρα (δυστυχῶς γι’ αὐτόν).

Οἱ ἁγιογράφοι, ζωγράφοι καὶ φωτογράφοι, ὅταν ἀποτυπώνουν ἕνα θέμα δημιουργοῦν τὴν αἴσθηση ὅτι τὸ στιγμιαῖο γεγονὸς παρέμεινε αἰωνίως ἔτσι;

Οἱ ἄνεμοι πάντα λυσσασμένοι; Πάντα τὰ κύματα βουνὰ κι ὁ ναυτικός… «παγωμένος» (στατικὸς αἰώνια) στὸ κατάρτι, τὰ πανιά; Ὁ ἀθλητὴς αἰωνίως στὸν ἀέρα; «Μὰ ἔτσι τὸν ἀποτύπωσε ὁ φακός». Αἰώνιο τὸ ἅλμα; Δὲν εἶχε πρὶν καὶ μετά ἡ ζωὴ τοῦ ἀθλητῆ; Οὔτε ἐφημερόπτερο ποὺ ζεῖ τὸ πολὺ μιὰ μέρα; Οὔτε δευτερόλεπτο ἕνα; Μὲ τὰ δυὸ τὰ χέρια κάτω πάντα ὁ ἐπίσκοπος; Δὲν τὰ σήκωσε ποτὲ νὰ πεῖ : «Ἵλεως, ἵλεως γενοῦ ἡμῖν Δέσποτα ἐπὶ ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν…»;

Συχνὰ οἱ ἁγιογράφοι εἰκονίζουν τοὺς Ἁγίους Μάρτυρες μὲ τοὺς δημίους νὰ κρατοῦν φάσγανον (: ξίφος) ἐλάχιστα πιὸ ψηλὰ ἀπὸ τοὺς λαιμούς τους. Τί σημαίνει αὐτό; Οἱ Ἅγιοι δὲν φονεύτηκαν; Δὲν ἁγίασαν; Καὶ πῶς τοὺς γιορτάζουμε; Καὶ πῶς ἔρχονται ὅταν τοὺς καλοῦμε σὲ βοήθεια; Ποιός ἄφρων θὰ ἐκφράσει τὴν ἄποψη ὅτι ὁ στατικὰ εἰκονιζόμενος ἐπὶ αἰῶνες ἐντὸς τῆς φάτνης ἢ τοῦ Ἰορδάνου Χριστός, εὑρίσκεται μέχρι σήμερα, «στατικὸς καὶ ἀκίνητος ἐκεῖ, ‘’αἰωνίως’’ ‘’ἐσαεὶ’’», ὅπως ὑποστήριξε ὁ Μητροπολίτης γιὰ τὸν εἰκονιζόμενο Ἐσταυρωμένο;

Μὲ μεγάλη δόση εἰρωνείας γιά τόν Ἐσταυρωμένο Χριστόὁ γράψας τὸ ἐπίμαχο τευχίδιο ἀναφέρει ὅτι ὁ…« ‘’ Ἐσταυρωμένος’’ δὲν μπορεῖ νὰ ἔρθει γιατί εἶναι πεθαμένος ἐπάνω στὸν σταυρό, καὶ ὡς ἐκ τούτου στατικὸς καὶ ἀκίνητος ὁλόκληρο τὸν χρόνο… Λέμε ποτὲ σὲ ἀκίνητο καὶ πεθαμένο “ Ἔλα”; Ἀστεῖα πράγματα ! Ἔρχεται αὐτὸς ποὺ κινεῖται»¹¹sic.

Ἀναφωνοῦμεν ἀπὸ ἔκπληξη γιὰ τὸ ἄκουσμα^. «Ἡμέτερος εἶ (: δικός μας εἶσαι ) ἢ τῶν ὑπεναντίων»¹²; καὶ αὐτοστιγμεὶ ἀπὸ τὸ ἄκουσμα ὁ νοῦς μας ταξιδεύει στὴν Σταύρωση τοῦ Χριστοῦ ^. «οἱ παραπορευόμενοι (: οἱ περαστικοὶ)ἐβλαστήμουν αὐτὸν κινοῦντες τὰς κεφαλὰς αὐτῶν καὶ λέγοντες»¹³ παραπλήσια τῶν ἀνωτέρω. Καί ὁ προφήτης ὁ μέγας Δαυΐδ ἐκεῖνος προεῖδε τὰ περὶ τοῦ Σταυροῦ γεγονότα, τὴν εἰρωνεία, τὴν χλεύη, τὸν γέλωτα^. «πάντες οἱ θεωροῦντες με ἐξεμυκτήρισάν με, ἐλάλησαν ἐν χείλεσιν, ἐκίνησαν κεφαλήν»¹⁴. Στὰ χρόνια τοῦ χρυσοῦ στὴ γλῶσσα Ἰωάννου, ἐπικρατοῦσαν, ὅπως καὶ σήμερα, τυφωνικοὶ ἄνεμοι σύγχυσης καὶ ἀθεΐας^. «Κἄν(καὶ ἐὰν) εἴπωμεν ὅτι ὁ Ἐσταυρωμένος ζῇ, γέλως εὐθύς, καίτοι (ἂν καὶ) τῆς οἰκουμένης βοώσης ἁπάσης, καὶ πάλαι καὶ νῦν ^. τότε μὲν ἀπὸ τῶν σημείων (θαυμάτων), νῦν δὲ ἀπὸ τῶν ἐπιστρεψάντων^. οὐ γὰρ δὴ (δὲν εἶναι λοιπόν) νεκροῦ ταῦτα τὰ κατορθώματα!».¹⁵ Ἐφιστᾶ τὴν προσοχὴ ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης^. «εἰρωνεύεστε καὶ παίζετε μὲ πράγματα ποὺ δὲν εἶναι παιχνίδια».¹⁶

Β΄. Κι ἐνῷ ταξιδεύουμε μέσα στὸ κείμενο σὰν σὲ φουρτούνα, ξαφνικά (! ) θεατὲς σὲ νέο ναυάγιο! Δημιουργεῖ φρίκη τὸ ἄκουσμα! Ἄκουσον, ἄκουσον ! Ὅτι τὴν Μεγάλη Παρασκευὴ δὲν τελεῖ Θεία Λειτουργία ἡ Ἐκκλησία «ἀκριβῶς γιὰ νὰ μὴν προσφέρει Σῶμα “πεθαμένου Θεοῦ”» (!!! ) στοὺς ἀνθρώπους…»¹⁷ sic. (Τὰ θαυμαστικὰ εἶναι δικά μας ).

Κάποιοι, λέγει ὁ Μ.Βασίλειος, προξενοῦν «ἀφορμάς πρὸς τὸ κατασμικρύνειν τοῦ Μονογενοῦς τὴν θεότητα»¹⁸, ξεχνῶντας ὅτι «ὁ Χριστὸς εἶναι «ἀχρόνως τῷ Πατρὶ συννημένος»¹⁹ καὶ ὅπου Σταυρός, ἐκεῖ καὶ ὁ Χριστός, ἐκεῖ καὶ ὁ Πατήρ. «Σῶμα πεθαμένου Θεοῦ» !!! Πρέπει νὰ ἔχει κανεὶς πολὺ τόλμη, μεγάλο θράσος, ἢ μεγάλη ἀνοησία γιὰ νὰ γράψη κάτι τέτοιο. Ἂν γιὰ τρεῖς ἡμέρες ὁ Χριστὸς ἦταν πεθαμένος, (κατὰ τὸν συγγραφέα), τότε ὀλόσωστα θεολόγησε ἕνας ἄγνωστος μὴ θεολόγος καὶ πρὸς τὸ παρόν, ὄχι θερμὸς πιστός, περαστικὸς ἀπὸ ἐμᾶς, διαβάτης προσκυνητής, ὁ ὁποῖος εἶπε εὐφυῶς^. «Τότε, σύμφωνα μὲ αὐτόν, γιὰ τρεῖς μέρες δὲν εἴχαμε Θεό». Ἂν δὲν διαμαρτύρονται οἱ ὑπεύθυνοι, φωτίζει ὁ ἐν Τριάδι ἀληθὴς καὶ μόνος ζῶν Θεός, καὶ «οἱ λίθοι κεκράξονται»²⁰ ὑπὲρ Χριστοῦ τοῦ «λίθου ὃν ἀπεδοκίμασαν»²¹, «ἡ δὲ πέτρα ᾖν ὁ Χριστὸς»²². Κι ἂν κάποιος διαμαρτυρηθεῖ ὑπὲρ τῆς ἀληθείας (τοῦ Χριστοῦ πού εἶπε) «ἐγὼ εἰμὶ ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωὴ»²³, τότε αἴρουν «λίθους ἵνα βάλωσιν ἐπ’ αὐτὸν»²⁴.

Ὅσοι χλεύασαν τὸν Ἐσταυρωμένο καὶ τὴν θεϊκὴ Του δύναμη, ὑπέπεσαν ἀνοήτως στὶς αἱρέσεις τοῦ Ἀρείου, τῶν μαθητῶν τοῦ Ἀνομοίου (Ἀετίου καὶ Εὐνομίου, Δ΄αἰῶνας) καὶ τῶν Θεοπασχιτῶν (Ε΄αἰῶνας). Λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς^. «Ὁ Ἄρειος ἐπιμένων στὴν ἁπλότητα τοῦ Θεοῦ ἐθεώρει ἀφρόνως κτίσμα τὸν Υἱὸν καὶ ἔλεγε πολυθέους τούς μὴ φρονοῦντας οὕτως, ὡς δοξάζοντας δῆθεν πολλά, ἀγνοῶν ὁ ταλαίπωρος ὅτι γίνεται αὐτὸς ἄθεος καὶ πολύθεος, κατατέμνων εἰς κτιστὰ καὶ ἄκτιστα τὸν ἕνα Θεὸν καὶ διὰ τοῦ Υἱοῦ καταβιβάζων καὶ τὸν Πατέρα σὲ κτίσμα»²⁵. Σύμφωνα λοιπὸν μὲ τὸν Ἄρειο, ὁ Χριστὸς δὲν διέφερε τῶν κοινῶν νεκρῶν γιατί ἦταν κτίσμα. Ὡς ἐκ τούτου ὁ νεκρὸς ἐπὶ Σταυροῦ Χριστός, κατ’ αὐτόν, ἦταν ἕνα κοινὸ σῶμα χωρὶς τὴν θεότητά Του. Οἱ Θεοπασχίτες πάλι, σύμφωνα μὲ τὸν Ἅγιο Ἰωάννη Δαμασκηνὸ «λένε ὅτι μαζὶ μὲ τὴν σάρκα τοῦ Λόγου ἔπαθε καὶ ἡ θεότητά του»²⁶, ὁπότε μὲ τὸν θάνατο τοῦ Χριστοῦ βρισκόμαστε μπροστὰ σὲ ἕνα «σῶμα πεθαμένου Θεοῦ»²⁷, δηλαδὴ ἀπουσία Θεοῦ ὅπως προείπαμε. Σύμφωνα μὲ τὰ λεγόμενα τῶν παλαιῶν (Ἀρειοθεοπασχιτῶν ) καὶ τῶν σημερινῶν ὁμοίων τους Ἐσταυρομενομάχων, συμφωνοῦν στὸ ὅ,τι ἕνας τέτοιος Ἀρειοθεοπασχίτης Χριστὸς δὲν ἀκούει στὸ κάλεσμα «Ἔλα», γιατί, σύμφωνα μὲ αὐτοὺς εἶναι αἰώνια νεκρός. Ἀλλά, ξεδιαλύνει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων^. «Οὐ γὰρ ἦν ἄνθρωπος εὐτελής(: τιποτένιος)ὁ πάσχων, ἀλλὰ Θεὸς ἐνανθρωπήσας».²⁸ καὶ ὁ θεόληπτος Δαμασκηνὸς^. «οὔτε γὰρ τὰ ἀνθρώπινα ἀνθρωπίνως ἐνήργησεν – οὐ γὰρ ψιλός (: ἁπλοῦς ) ἦν ἄνθρωπος – οὐδὲ τὰ θεῖα κατὰ Θεὸν μόνον – οὐ γὰρ ἦν(: γιατί δὲν ἦταν) γυμνός (: μόνον) Θεός – ἀλλὰΘεὸς ὁμοῦ ὑπάρχων καὶ ἄνθρωπος»²⁹. «Μὴ σὺ γε τοῖς βροτέοισιν ἀτιμάζεις θεότητα»³⁰ (μετάφρ. ἡμέτερη) : Ἐσὺ βέβαια μὴν ἀτιμάζεις τὴν θεότητα γιὰ τ’ ἀνθρώπινα. Ἐν προκειμένῳ^. Βλέπεις ἄνθρωπο νεκρό; Ναὶ ἀλλὰ εἶναι Θεός^. «βροτός (: ἄνθρωπος) ἀλλὰ Θεὸς»³¹.

Ἔτσι λοιπόν, ἀκούει τὶς παρακλήσεις καὶ τὶς προσευχές. Δὲν εἶναι νεκρὸς Θεὸς, ὁ Χριστός. Τὸ ὅτι ὁ συγγραφέας τοῦ τευχιδίου καταφέρεται ἐναντίον τοῦ Ἀρείου, τῶν Λατίνων κ.λπ. δὲν μᾶς ἐνθουσιάζει καθόλου. Τὴν ἴδια ἀκριβῶς τακτικὴ εἶχαν διάφοροι αἱρετικοί, ὅπως π.χ. ὁ Καλαβρὸς Βαρλαάμ. Ἔγραφε ἐναντίον τῶν Λατίνων, ἀλλὰ τεχνιέντως τοὺς ὑποστήριζε, ἕως ὅτου ὁ Ἁγιορείτης Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς τόν ἀντιλήφθηκε, ξεσκέπασε καὶ κονιορτοποίησε.

Γ΄. Σὲ μιὰ ἄλλη σελίδα (σελ.22), τό «κίτρινο βιβλίο» ἀναπτύσσει μιὰ ἄλλη πρωτάκουστη καὶ κατάπτυστη θεολογία. Λέγει^. «ἡ Ἐκκλησία σταυροπροσκυνᾶ -στὶς 14 Σεπτεμβρίου καὶ τὴν Κυριακὴ τῆς Σταυροπροσκυνήσεως- καὶ ὄχι ἐσταυρωμενο-προσκυνᾶ» (!!!) «ἐνῷ τὸν Ἐσταυρωμένο μόνο τὴν Μ.Παρασκευή (!!!) καὶ γιὰ μιὰ μόνο ἡμέρα (!!!). Διότι ὁ Χριστὸς ἀναστήθηκε καὶ δὲν βρίσκεται ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ, γι’ αὐτὸ ἀκριβῶς δὲν λέγεται πλέον Ἐσταυρωμένος ἀλλὰ Τίμιος Σταυρός…» (!!!). (Τὰ θαυμαστικὰ εἶναι δικά μας).

Πὲς μου ποῦ τὸ βρῆκες ; Ποῦ τὸ γράφει αὐτό ; Ἀλλὰ δὲν ὑπάρχει. «Πόθεν (ἀπὸ ποῦ ἦλθες) εἰς τούτους τοὺς ὄντως ἀφωτίστους καὶ πολυσκίους λόγους ἐλήλυθας, ὦ φιλόσοφε»; λέγει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ³² . Ξένον ἄκουσμα! Ὄντως ξένον! Ἀλλότριον τῆς Ἐκκλησίας! Τί νὰ πρωτοσχολιάσει κανείς! Τὰ «ἄθεα γράμματα» ποὺ ἔλεγε ὁ Ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός. Τί λέγει «ὁ πρωτοστάτης τοῦ δράματος;»³³. «Ἡ ἐκκλησία» ὅπως λέγει «σταυροπροσκυνᾶ καὶ ὄχι Ἐσταυρωμενο – προσκυνᾶ»; Ἴσως δὲν διάβασε αὐτὸ ποὺ λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνὸς ὅτι, ὅπου εἶναι τὸ σημεῖο τοῦ Χριστοῦ ἐκεῖ εἶναι καὶ Αὐτὸς (ὁ Χριστός)^. «Ἔνθα γὰρ ἂν ᾖ τὸ σημεῖον, ἐκεῖ καὶ αὐτὸς ἔσται»³⁴ . Οὔτε τὸ ἄλλο ποὺ λέει ὁ ἴδιος, ὅτι ὅλα αὐτὰ ποὺ εἶναι ἀφιερωμένα στὸν Θεὸ τὰ προσκυνοῦμε προσφέροντας τὸν σεβασμὸ στὸν ἴδιο^. «Πάντα τοίνυν τὰ Θεῷ ἀνακείμενα προσκυνοῦμεν, αὐτῷ (σ’ αὐτὸν)τὸ σέβας προσάγοντες».³⁵ Ἴσως δὲν γνωρίζει ὅτι ὅταν οἱ πιστοὶ δοῦν τὸν Σταυρὸ ἐνθυμοῦνται τόν Ἐσταυρωμένο, ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Κύριλλος Ἱεροσολύμων^. «ὅταν γὰρ ἴδωσι τὸν Σταυρόν, ὑπομιμνήσκονται τοῦ Ἐσταυρωμένου»³⁶. Βλέπεις ὅτι ἡ Ἐκκλησία Ἐσταυρωμένο – προσκυνᾶ; Προσκυνᾶς τὸν Σταυρό; Προσκυνᾶς καὶ τὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό.

Καὶ ἄν, κατὰ τὴν ἄποψή του μετὰ τὴν Σταύρωση δὲν λέγεται Ἐσταυρωμένος ἀλλὰ Τίμιος Σταυρός, γιατί ὁ τῆς Ἀναστάσεως Ἄγγελος τὸν ἀποκαλεῖ Ἐσταυρωμένο; «οἶδα γὰρ ὅτι Ἰησοῦν ζητεῖτε τόν Ἐσταυρωμένον»³⁷. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος^. «ἡμεῖς δέ (: ἐμεῖς ὅμως) κηρύσσομεν Χριστὸν Ἐσταυρωμένον»³⁸. Ὁ ἴδιος πάλι^. «οὐ γὰρ ἔκρινα τοῦ εἰδέναι τι ἐν ὑμῖν εἰ μή (: δὲν ἔκρινα νὰ γνωρίζετε κάτι ἄλλο παρὰ) Ἰησοῦν Χριστόν, καὶ τοῦτον Ἐσταυρωμένον»³⁹ Καὶ τὸ ἄλλο σπουδαῖο ποὺ ἔστειλε στοὺς ἀνόητους Γαλάτες^. «Ὦ ἀνόητοι Γαλάτες^. ποιός σᾶς φθόνησε καὶ δὲν πείθεσθε στὴν ἀλήθεια ἀφοῦ μπροστὰ σὲ σᾶς ζωγράφησα τὸν Ἰησοῦν Χριστὸν Ἐσταυρωμένο»⁴⁰. Τὰ κατωτέρω, «τὴν τοῦ Κυρίλλου (Ἱεροσολύμων), φωνὴν ἐπισείοντες τὴν λέγουσαν»⁴¹ «ΤὸνἘσταυρωμένονκαταγγέλομεν, (: κηρύττουμε), καὶ τρέμουσι νῦν δαίμονες»⁴². Ὁ ἴδιος ἐπαναλαμβάνει «Μὴ τοίνυν ἐπαισχύνου (: νὰ μὴ ντρέπεσαι) τὸν Ἐσταυρωμένο (γιὰ τὸν Ἐσταυρωμένο)»⁴³. «Μὴ τοίνυν ἐπαισχυνθῶμεν ὁμολογῆσαι τόν Ἐσταυρωμένον»⁴⁴. «Μὴἀρνήση τόν Ἐσταυρωμένον»⁴⁵. Δὲν τὸν ἀρνούμεθα γιατί ἐνθυμούμεθα τὰ πρὶν καὶ τὰ μετὰ τῆς Σταυρώσεως. Ἐὰν μόνον Σταυρο – προσκυνοῦμε καὶ ὄχι Ἐσταυρωμενο – προσκυνοῦμε, τότε εἶναι σὰν νὰ λέμε ὅτι κάποιος ἀσθενὴς θὰ εὐχαριστεῖ τὸ ἄψυχο νυστέρι ποὺ ἀπὸ μόνο του δὲν μπορεῖ νὰ κάνει κάτι, καὶ ὄχι τὸν γιατρὸ ποὺ εἶναι ἡ ζωή, τὸ μυαλό, ἡ κίνηση καὶ ὁ δημιουργὸς τοῦ νυστεριοῦ. Μόνο ὅταν εἶναι παρὼν ὁ γιατρὸς παίρνει ζωὴ τὸ ἄψυχο νυστέρι καὶ σώζει ἀπὸ τὸν θάνατο. Ἀπόντος τοῦ γιατροῦ τὸ νυστέρι ἀπὸ μόνο του δὲν ἐνεργεῖ. Ἔτσι καὶ μὲ τὸν Τίμιο Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ ἢ στοὺς τύπους αὐτοῦ τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, παρίσταται ὁ ἴδιος ὁ Χριστός, γιατί ὅπως λέγει ὁ ἐκ Δαμασκοῦ Ἰωάννης^. «Ἔνθα γὰρ ἄν ἦ τὸ σημεῖον, ἐκεῖ καὶ αὐτός ἔσται» «Ὅπου ὑπάρχει τὸ σύμβολο (τοῦ Σταυροῦ), ἐκεῖ θὰ βρίσκεται καὶ ὁ ἴδιος»⁴⁶. Λέγει ὁ Ἅγιος Μάρκος ὁ ἐρημίτης^. «Ὅλων τῶν κακῶν προηγεῖται ἡ ἄγνοια, δεύτερη μετὰ ἀπὸ αὐτὴν ἔρχεται ἡ ἀπιστία»⁴⁷. Πὲς μας : «Ἐκ ποίας Γραφῆς τὰ τοιαῦτα;»⁴⁸ Ποῦ τὸ γράφει αὐτό;… Ἴσως ἔγινε καὶ δὲν πληροφορηθήκαμε Δεύτερη Βάπτιση Χριστοῦ, Ἐσταυρωμένου αὐτὴ τὴ φορά, μὲ ἀλλαγὴ ὀνόματος ἀπὸ Ἐσταυρωμένο σὲ Τίμιο Σταυρό, ὄχι ἐν Ἰορδάνῃ ἀλλὰ ἐν Περιστερίῳ, χωρὶς τὴν κάθοδο ὅμως, τοῦ τότε κατερχομένου ἐν εἴδει περιστερᾶς Ἁγίου Πνεύματος. Ἐμεῖς προσκυνοῦμε καὶ τὸν Ἐσταυρωμένο καὶ τὸν Τίμιο Σταυρὸ τοῦ Χριστοῦ μας, καὶ τοὺς τύπους (τοὺς διαφόρους Σταυροὺς) ποὺ ἔχουν τὸν τύπο (: τὸ σχῆμα) τοῦ Τιμίου Σταυροῦ, ἔστω κι ἂν ἔχει κατασκευαστεῖ ἀπὸ ἄλλο ὑλικό, διότι «ἐκεῖ καὶ αὐτὸς(ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστὸς) ἔσται»⁴⁹.

Δ΄. Ἀνακριβὲς εἶναι καὶ αὐτὸ ποὺ ἰσχυρίζεται ὅτι «σὲ ὅλες τις Παρακευὲς τοῦ χρόνου δὲν ὑπάρχει ἀναφορὰ σὲ ‘’Ἐσταυρωμένο’’»⁵⁰. Γιατί προσπαθεῖ συνεχῶς, μὲ κάθε τρόπο νὰ ἀπομειώνει τόν «Ἐσταυρωμένο»; Καὶ γιατί μόνο τὶς Παρασκευές;

Τὰ Ἐκκλησιαστικὰ κείμενα χρησιμοποιοῦν πολλὲς περιφραστικὲς ἐκφράσεις, οἱ ὁποῖες ἀναφέρονται σὲ κάποιο σπουδαῖο πρόσωπο ἢ γεγονός. Γιὰ παράδειγμα, ὅταν λέμε^. «ἐπὶ σταυροῦ τὰς ἀχράντους σου χεῖρας ἁπλώσας» ποιός εἶναι αὐτὸς ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὴν Ἐκκλησιαστικὴ ὑμνολογία, ἅπλωσε τὰ ἄχραντα χέρια του ἐπὶ σταυροῦ; Ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστός. Ἂν κάποιος μὲ ἑωσφορικὸ πεῖσμα ψάχνει αὐτούσια τὴν λέξη «Ἐσταυρωμένος», ἂς πεισθεῖ μὲ τὸν ἑπόμενο συλλογισμό. Οἱ λέξεις Μεσσίας καὶ Χριστὸς μποροῦν νὰ ἐναλλαχθοῦν χωρὶς νὰ ὑπάρξει κανένα ἀπολύτως πρόβλημα. Ἐνθουσιασμένος ὁ Ἀνδρέας λέει στὸν Σίμωνα Πέτρο ^. «εὑρήκαμε τὸν Μεσσίαν ὃ ἐστι μεθερμηνευόμενον Χριστός (: ποὺ σημαίνει Χριστός). Ἡ Σαμαρείτιδα λέει στὸν Χριστό^. «οἶδα (: γνωρίζω) ὅτι Μεσσίας ἔρχεται ὁ λεγόμενος (ποὺ σημαίνει) Χριστὸς» καὶ ὁ Χριστός^. «ἐγὼ εἰμὶ (εἶμαι) ὁ λαλῶν σοι»⁵¹. Μεσσίας λοιπὸν σημαίνει Χριστὸς καὶ Χριστὸς σημαίνει Μεσσίας. Τὴν ἐναλλαγὴ τῶν λέξεων αὐτῶν Μεσσίας-Χριστός, τὴν δεχόμαστε παρ’ ὅτι εἶναι ἐτερόρριζες. Αὐτό μᾶς δίνει τὸ δικαίωμα νὰ ἐναλλάξουμε καὶ τὰ ὁμόρριζα συμφραζόμενα^. π.χ. «Σταυρῷ προσηλωθεὶς» (ἄρα Ἐσταυρωμένος). Ἐὰν ὅμως ἐπιμείνει στὸ ἄγραφο τότε θὰ πρέπει κάποιος νὰ τοῦ πεῖ αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἅγιος Γρηγόριος ὁ Θεολόγος «πάλιν καὶ πολλάκις ἀνακυκλοῖς ἡμῖν (σὲ μᾶς) τὸ ἄγραφον^. σὺ δὲ πόθεν τὸ ἀγέννητον λαβών ἔχεις (: ἐσὺ ὅμως ἀπὸ ποῦ ἔλαβες καὶ χρησιμοποιεῖς τὸ ἀγέννητον), ἢ τὸ ἄναρχον ἢ καὶ ἡμεῖς (: ἐμεῖς) τὸ ἀθάνατον»; «δὲν εἶναι φανερὸ ὅτι τὰ παίρνεις ἀπὸ ἐκείνους ποὺ τὰ συνάγουν, ἂν καὶ δὲν λέγονται στὴν Γραφή;»⁵². Δεδομένων τῶν ἀνωτέρω δυνάμεθα νὰ ἁλιεύσωμε πολλὰ ἐδάφια ποὺ ἐννοεῖται ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστὸς στὴν Ἁγία Γραφή, στοὺς Πατέρες καὶ στὰ ὑμνολογικὰ βιβλία τῆς Ἐκκλησίας μας.

Στὴν Ὀκτώηχο Παρακλητική, ἡ ὁποία εἶναι ἕνα ὀγκωδέστατο ὑμνολογικὸ βιβλίο τῆς Ἐκκλησίας ποὺ χρησιμοποιεῖται σχεδὸν καθημερινὰ στοὺς Ναούς, θὰ παρουσιάσουμε ἐλάχιστα ἀπὸ τὰ τροπάρια τοῦ Ὄρθρου τοῦ πρώτου ἤχου τῆς πρώτης ἀπὸ τὶς ὀκτὼ Παρασκευὲς (ὀκτὼ ἦχοι, ὀκτὼ ἑβδομάδες ποὺ ἀλλάζουν κάθε Σάββατο τὸ ἀπόγευμα). Στὰ καθίσματα^. «Σταυρωθέντος σου Χριστὲ» (ἄρα Ἐσταυρωμένος), «Σταυρῷ προσηλωθεὶς» (Καὶ ἐδῶ Ἐσταυρωμένος). Στὶς ὠδὲς Α΄, Γ΄,Δ΄ «Ὦσπερ ἀμνὸν ἐπὶ Σταυροῦ… ἀναρτηθέντα τὸν Χριστόν…»( Ἐσταυρωμένος). «Ἐπὶ Σταυροῦ παλάμας ἥπλωσας» (Ἐσταυρωμένος). «Ἐπὶ Σταυρῷ σε θεασάμεναι ὑψούμενον» (Ἐσταυρωμένος). «Πῶς βλέψω σε ἐπὶ τοῦ ξύλου ἀνηρτημένον» (Ἐσταυρωμένος). Αὐτά τά ἐλαχιστότατα ἀπὸ ἐλάχιστο τμῆμα τοῦ ὀγκωδέστατου βιβλίου τῆς Παρακλητικῆς. Καταρρίφθηκε, χάριτι τοῦ Ἐσταυρωμένου Κυρίου μας ὁ μῦθος ὅτι δὲν ὑπάρχει ἀναφορὰ σὲ Ἐσταυρωμένο στὶς Παρασκευὲς τοῦ χρόνου.

Ε΄. Συνεχίζοντας Βαρλααμίτικη τακτικὴ τὸ ἐπίμαχο κείμενο, μᾶς προκαλεῖ ^. «ἂς βροῦν κάποιοι ἕναν ὕμνο, ἕνα τροπάριο ποὺ νὰ ἀναφέρεται σὲ ‘’ Ἐσταυρωμένο’’ καὶ σὲ λατρεία τοῦ Ἐσταυρωμένου», καὶ γιὰ νὰ προσδώσει ὡς «αὐθεντία», κῦρος τῶν λεγομένων του, ἀποκοιμίζοντας τοὺς ἀδαεῖς, ἐμφανίζεται ὡς ὑπερορθόδοξος ἀγωνιστὴς τῆς πίστεώς μας, ὑποστηρίζοντας ὅτι «τέτοια λατρεία ὑπάρχει στοὺς δυτικοὺς Χριστιανούς, ὄχι στὴν καθ’ ἡμᾶς Ὀρθόδοξη παράδοση⁵³.

Χρειάζεται ἰδιαίτερη προσοχὴ ὅσοι ἔχουν τὸν μέγιστο καὶ ἀξιοσέβαστο βαθμὸ τῆς ἀρχιερωσύνης, μήπως ἀντὶ νὰ εἶναι εἰς τύπον Χριστοῦ, φθάνουν νὰ ἐκφράζονται μὲ τὰ λεγόμενά τους αὐτά, κατὰ τοῦ Χριστοῦ. Γιὰ τὴν θεότητα τοῦ Χριστοῦ ἀναφερθήκαμε ἐνωρίτερα. Παρέμεινε Θεὸς καὶ μετὰ τὴ νέκρωση τοῦ Σώματός Του. Ὅσο γιὰ τὸν ἰσχυρισμὸ ὅτι δὲν ὑπάρχει οὔτε ἕνας ὕμνος, οὔτε ἕνα τροπάριο, ὁ ὁποῖος νὰ ἀναφέρεται σὲ λατρεία Ἐσταυρωμένου, λυπούμεθα γιὰ τὴν ἀνακρίβεια ἀλλὰ καὶ τὴν βλασφημία ὅτι λατρεία Ἐσταυρωμένου ἀπουσιάζει στὰ καθ’ ἡμᾶς γιατί ὑπάρχει μόνο στοὺς δυτικούς. Ἂς παρουσιάσουμε ἕνα ἀπὸ τὰ πολλά : «Ὅτε (ὅταν) παρέστης τῷ Καϊάφᾳ ὁ Θεός», «καὶ παρεδόθης τῷ Πιλάτῳὁ Κριτὴς»⁵⁴. Ποιός παρουσιάστηκε ἔμπροσθεν τοῦ Καϊάφα καὶ παρεδόθη στὸν Πιλάτο; Ο ΘΕΟΣ ΚΑΙ ΚΡΙΤΗΣ ΧΡΙΣΤΟΣ. Στὸν Σταυρὸ ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστὸς ἔπαψε, ὅταν πέθανε νὰ εἶναι Θεός; Ὄχι βέβαια. Εἶναι δυνατὸν ἐπισκοπικὰ χείλη νὰ πρεσβεύουν ὅ,τι καὶ οἱ Χιλιαστές; Ὅ,τι καὶ ὁ Ἄρειος; Ὅ,τι καὶ οἱ Θεοπασχίτες; ΒΕΒΑΙΩΣ ΚΑΙ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ ΤΟΝ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ. Ὄχι γιατί εἶναι ἕνας θεὸς μὲ μικρὸ τὸ ἀρχικὸ γράμμα θήτα, ἀλλὰ ἐπειδή ΕΙΝΑΙ Ο ΘΕΟΣ ΜΑΣ!!! Ἐὰν ὅταν πέθανε ὁ Χριστὸς ἔπαψε νὰ εἶναι Θεός, τότε θὰ εἴχαμε μιὰ οἰκτρὴ Θεοεγκατάλειψη. Μακρυὰ ἀπὸ ἐμᾶς τέτοια βλασφημία!

Ἂς παρουσιαστοῦν καὶ κάποια ἄλλα ἐλάχιστα τροπάρια^. «Ὁ Σταυρός σου Κύριε, ζωὴ καὶ ἀνάστασις ὑπάρχει τῷ λαῷ σου^. καὶ ἐπ’ αὐτῷ πεποιθότες, σέ τόν σταυρωθέντα (ἄρα Ἐσταυρωμένος), Θεὸν ἡμῶν ὑμνοῦμεν ἐλέησον ἡμᾶς»⁵⁵. Ο ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΘΕΟΣ ΜΑΣ, ΑΡΑ ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ !!!. Ἕτερον^. «Τὸν δι’ ἡμᾶς Σταυρωθέντα, (τὸν Ἐσταυρωμένο) δεῦτε πάντες ὑμνήσωμεν…» καί στὸ τέλος «…σὺ ὑπάρχεις ὁ Υἱός μου καὶ Θεός μου»⁵⁶. Τὸ δίστιχο τοῦ Συναξαρίου (α΄σκέλος) τονίζει. «Ζῶν εἶ Θεὸς σύ, καὶ νεκρωθεὶς ἐν ξύλῳ (ἄρα Ἐσταυρωμένος)»… Ἂν καὶ νεκρώθηκες στὸν Σταυρό, ΠΑΡΑΜΕΝΕΙΣ ΖΩΝΤΑΝΟΣ, ΓΙΑΤΙ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ ΘΕΟΣ!!! Καὶ ἐπιπόλαια γράφεται ὅτι εἶναι «πεθαμένος Θεός»;⁵⁷. «Βέβηλον ἔπος τῶν χειλέων»⁵⁸ !!!

Ὅσοι λοιπόν, καὶ μεταξὺ αὐτῶν ὁ πρῶτος ὑποστηρικτὴς τῆς αἱρετικῆς ἔκφρασης αὐτῆς Μητροπολίτης, θεωροῦν ὅτι χρησιμοποιῶντας τὴν λέξη «Ἐσταυρωμενολάτρες» εἰρωνεύονται καὶ ὑποτιμοῦν τοὺς εὐσεβεῖς Χριστιανούς, ἂς γνωρίζουν καλὰ ὅτι αὐτὸ περιποιεῖ τιμὴ στοὺς Χριστιανούς. Αὐτοὶ ποὺ μάχονται ὅμως τὸν Ἐσταυρωμένο, δικαίως καὶ ἀξίως καλοῦνται (ὀνομάζονται ) «Ἐσταυρωμενομάχοι» ἢ «Χριστομάχοι», ὅπως «Παραβάτη» τὸν Ἰουλιανὸ ποὺ μεταξὺ ἄλλων καινοτόμησε καὶ νομοθέτησε τὴν ἀλλαγὴ τῆς προσωνυμίας τῶν Χριστιανῶν. Τοὺς ὀνόμαζε περιφρονητικά, Γαλιλαίους.⁵⁹

Αὐτά τότε. Σήμερα, νέον δόγμα, ὄχι «ὑπὸ Καίσαρος», ἀλλὰ ὑπὸ Μητροπολίτου αὐτὴν τὴν φορά, «ἐξεφωνήθη» καὶ πλειὰς Μητροπολιτῶν καὶ Ἱερέων, δυστυχῶς, λόγῳ παραπληροφόρησης παραπλανήθη, καὶ πολλοὶ Ἐσταυρωμένοι μετατοπίσθηκαν σὲ «ἀθέατο τόπο». Ἐν ἀντιθέσει μὲ αὐτὸ ποὺ ὑποστήριξε ὁ Μητροπολίτης ὅτι «δὲν ὑπάρχουν ὕμνοι καὶ τροπάρια ποὺ νὰ ἀναφέρονται σὲ Ἐσταυρωμένο», πλειάδα αὐτῶν ἀναφέρονται σ’ Αὐτόν.

Περατώνουμε τὸν λόγο αὐτόν Ὁ Ἐσταυρωμένος Χριστὸς εἶναι Θεός. Ἄρα ὅσοι λατρεύουν τόν Ἐσταυρωμένο λατρεύουν τὸν Χριστὸ ποὺ εἶναι Θεός μας. Ποῦ εἶδαν τὴν ὑπερβολὴ καὶ τὴν ἀκρότητα στὴν λατρεία αὐτὴ τοῦ Ἐσταυρωμένου, ἀφοῦ εἶναι ὁ Θεός μας;

Ἂς περατώσουμε αὐτὸν τὸν λόγο μὲ τὴν καταληκτική παράκληση καὶ ὁμολογία τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου Δαμασκηνοῦ στὸν λόγο του «Περὶ Σταυροῦ καὶ πίστεως στὴν Ἀκριβὴ Ἔκφραση Ὀρθοδόξου πίστεως» ^. «Οἱ τοῦτο προσκυνοῦντες ( Ἐμεῖς ποὺ προσκυνοῦμε αὐτὸ -τὸν Σταυρό-), τῆς μερίδος τύχοιμεν (νὰ ἀξιωθοῦμε τῆς μερίδος ) Χριστοῦ τοῦ Ἐσταυρωμένου. Ἀμήν»⁶⁰.

ΣΤ΄. Ὀνόμασαν «Ἐσταυρωμένο» τῆς Μεγάλης Παρασκευῆς μόνο. Ὑποστήριξαν ὅτι δὲν πρέπει νὰ ἐπανερχόμεθα ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση καὶ Ἀνάληψη πίσω στὴ Σταύρωση.

α) Αὐτὴ τὴν φορὰ τὴν ἔκπληξη καὶ τὴν ἀπάντηση θὰ τὴν πάρουν ἀπὸ τὶς ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΕΣ ἀκολουθίες τῆς Παρακλητικῆς. Εἶναι γνωστὸ τοῖς πᾶσι ὅτι οἱ Κυριακὲς θεωροῦνται ἀναστάσιμες ἡμέρες, γιὰ τὸν λόγο αὐτὸ ἀπαγορεύονται οἱ γονυκλισίες. Ἄρα λογικά, κατ’ αὐτούς, δὲν ἔχει θέση τὸ πισωγύρισμα Ἀνάσταση-Σταύρωση- Ἀναστάση… Ἀλλὰ ἐδῶ, δὲν εἶναι ἔτσι. Ἐδῶ πλέκονται καὶ τὰ δύο κορυφαῖα γεγονότα, ἡ Σταύρωση καὶ ἡ Ἀνάσταση! Νὰ ἡ ἔκπληξη ἀλλὰ καὶ ἡ «χαριστικὴ βολὴ» στοὺς πεισμόνως διαφωνοῦντες. «Πρὸς ἀποφυγὴν παρεξηγήσεων ἀπ’ αὐτοὺς ποὺ ψάχνουν ἕνα λεξίδιο γιὰ νὰ τὸ κάνουν ξιφίδιο ὅπως εἶπε ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, ἡ «…χαριστικὴ βολὴ» εἶναι ἕνα καλοκάγαθο χαμόγελο!!!».

Ἂς ἀκούσουμε ἀπὸ τὰ Καθίσματα τοῦ Ὄρθρου τοῦ α΄ἤχου^. «Σταυρῷ προσηλωθεὶς (ἄρα Ἐσταυρωμένος) ἑκουσίως Οἰκτίρμων…τό κράτος συνέτριψας δυνατὲ τῷ θανάτῳ σου». «Γυναῖκες…τοῖς μαθηταῖς ἐκήρυτταν τὴν ἔγερσιν ... Χριστός… συνήγειρε πάντας, τὸν τῆς κατακρίσεως φόβον, λύσας δυνάμει Σταυροῦ (ὅταν Σταυρώθηκες καὶ ἤσουν Ἐσταυρωμένος)». «Ἐν τῷ Σταυρῷ προσηλωθεὶς (Ἐσταυρωμένος) ἡ ζωὴ τῶν ἁπάντων … ἀνέστης τριήμερος Σωτήρ… Δόξα τοῖς σοῖς παθήμασι Χριστέ^. δόξᾳ τῇ ἀναστάσει σου...». Βλέπεις; Σὲ ἕνα τροπάριο πηγαίνει καὶ ἔρχεται δυὸ φορές. Ποῦ εἶναι τὸ πρόβλημα; Τί ὑπερτιμήθηκε; Ἢ τί ὑποτιμήθηκε; Κανένα ἀπὸ τὰ δύο. Τὸ ἕνα εἶναι προϋπόθεση τοῦ ἄλλου. Δὲν θὰ ὑπῆρχε Ἀνάσταση ἂν δὲν ὑπῆρχε Σταύρωση κ.λπ.

β) Ἄλλη μιὰ ἔκπληξη στὴν Ἀναστάσιμη ἡμέρα τῆς Κυριακῆς. Ὑπάρχει στὸν Ὄρθρο Κανόνας Σταυροαναστάσιμος!!!Στὸν α΄ἦχο ἀναγράφεται «Ποίημα Κοσμᾶ». Ἂς ἀκούσουμε ἀπὸ τὴν α΄ ὠδὴ ἕνα μόνο, λόγῳ ἐλλείψεως χώρου^. «Χριστὸς ὑψοῖ με (μὲ ὑψώνει) σταυρούμενος (Ἐσταυρωμένος), Χριστὸς συνανιστᾷ με νεκρούμενος (μὲ ἀνασταίνει μαζί του )». Παρατρέχουμε τὰ ἄλλα καὶ λέμε τρία ἀπὸ τοὺς Αἴνους (πάντα τῆς Κυριακῆς τοῦ α΄ἤχου)^. «Τὴν θεοπρεπῆ σου συγκατάβασιν δοξάζοντες ὑμνοῦμεν σε Χριστέ. Ἐτέχθης… ἔπαθες… ἑκουσίως ὑπέμεινας σταυρὸν (ἄρα Ἐσταυρωμένος), ἀνέστης…». «Ὅτε προσηλώθης τῷ ξύλῳ τοῦ σταυροῦ..» (Ἐσταυρωμένος). «…Τί συκοφαντεῖτε τὴν ἔγερσιν τοῦ σταυρωθέντος (τοῦ Ἐσταυρωμένου)^. ἀνέστης…».

γ) Καὶ ἄλλη ἔκπληξη!!! Θείας Λειτουργίας Μακαρισμοὶ Κυριακῆς (Παρακλητικὴ α΄ἤχου)^. «Διὰ βρώσεως ἐξήγαγε… διὰ σταυροῦ δὲ (ὅταν ἤσουν Ἐσταυρωμένος) τὸν ληστήν… τὴν ἀνάστασιν». «Προσκυνῶ σου τὰ παθήματα, (καὶ τὴν Σταύρωσιν ἄρα Ἐσταυρωμένος) δοξολογῶ καὶ τὴν ἀνάστασιν…». «Ἐσταυρώθης (Ἐσταυρωμένος) ἀναμάρτητε… ἀλλ’ ἐξανέστης ὡς Θεός…». Προσέξατε ὅτι δὲν κουράζουν οἱ ἐπαναλήψεις οὔτε προβληματίζει ἡ ἐναλλαγὴ Σταύρωσης – Ἀνάστασης κι αὐτὸ γιατί εἶναι ἀπὸ τὰ κορυφαῖα σωτήρια γεγονότα τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς πίστεως. Χάριτι τοῦ Ἐσταυρωμένου καὶ Ἀναστάντος Χριστοῦ διελευκάνθη καὶ αὐτὴ ἡ πτυχή.

Ζ΄. «Κατὰ τὴν τῶν ἀντιλεγόντων λέσχην»⁶¹ «ἡ ἔμφαση καὶ ἡ συναισθηματικὴ ἐπικέντρωση στὸν Ἐσταυρωμένο Χριστό, γεγονὸς ὁρατὸ καὶ χειροπιαστό… ἀπομείωσε τὴν Ἀνάσταση (!!!) γεγονὸς κατανοητό, ἀόρατο καὶ μὴ χειροπιαστὸ» καὶ τὴν ἐξαφάνισε (!!!) ἐντελῶς ἀπὸ τὴν ζωὴ τῶν ἀνθρώπων⁶² (!!!).

Σ’ αὐτὰ θὰ τοῦ ἀπαντήσει ἡ κοσμοχαρμόσυνος ἀκολουθία τῆς Ἁγίας καὶ Μεγάλης Κυριακῆς τοῦ Πάσχα.

Αὐτὴ εἶναι ἡ κορυφαία καὶ πλέον ἀποστομωτικὴ ἔκπληξη!!!

«Ὡς ἐνιαύσιος ἀμνός… ὑπὲρ πάντων τέθυται (: θυσιάστηκε, ἄρα Ἐσταυρώθη ἄρα Ἐσταυρωμένος)… ἐκ τοῦ τάφου ὡραῖος … δικαιοσύνης ἔλαμψεν ἥλιος» (Ἀνάσταση)⁶³. «Σαρκὶ ὑπνώσας ὡς θνητὸς (ποῦ «ὕπνωσε» ; Στὸν Σταυρὸ ὅταν ἦταν Ἐσταυρωμένος) τριήμερος ἐξανέστης (Ἀνάσταση)⁶⁴. Στοὺς Αἴνους ψάλλονται τέσσερα «Ἀναστάσιμα» τῆς Ὀκτωήχου (πάλι ἡ Παρακλητική!) ^. «Ὑμνοῦμεν… τὸ σωτήριον Πάθος –(Ἐσταυρωμένος)… δοξάζομέν σου τὴν Ἀνάστασιν». «Ὁ Σταυρὸν ὑπομείνας( Ἐσταυρωμένος) καὶ ἀναστὰς ἐκ τῶν νεκρῶν». «Τήν… Ἐτέχθης … ἔπαθες … ἑκουσίως ὑπέμεινας Σταυρόν. ( Ἐσταυρωμένος) Ἀνέστης».

Μετὰ τὸ Συναξάριον ἀναγιγνώσκεται τρεῖς φορὲς τὸ «Ἀνάστασιν Χριστοῦ θεασάμενοι… τὸν Σταυρόν σου... καὶ τὴν Ἁγίαν Σου Ἀνάστασιν… Ἁγίαν Ἀνάστασιν ..διὰ τοῦ Σταυροῦ,τήν Ἀνάστασιν αὐτοῦ, Σταυρόν γὰρ ὑπόμεινας … θανάτῳ θάνατον ὤλεσεν» (Ἀνάσταση). (Ἀναγιγνώσκεται τὴν ἴδια ἡμέρα μαζὶ μὲ ἄλλα τροπάρια ἀντὶ Μεσονυκτικοῦ, Ὧρες, Ἀπόδειπνα ἕως τὸ Σάββατο τῆς Διακαινισήμου).

Οἱ Θεοφώτιστοι μελωδοὶ ἐναρμονίζονται πλήρως μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς πρὸς αὐτῶν Ἁγίους Πατέρες. Ἀκοῦμε τὸν Ἅγιο Ἰωάννη τόν Χρυσόστομο^. «Ἐπειδὴ τοὺς ὡμίλησε περὶ τοῦ πάθους καὶ τῆς Σταυρώσεως ὑπομνήσας ἐνδιάμεσως τὴν Βασιλεία (τῶν Οὐρανῶν) καὶ ὑπαινιχθεὶς ἔτσι τὴν Ἀνάσταση του»⁶⁵. Δὲν πρέπει νὰ λανθάνη τῆς προσοχῆς μας ὅτι τὴν συμπόρευση τῶν δυὸ κορυφαίων αὐτῶν γεγονότων τὴν συναντοῦμε στὸ Ἱερὸ Εὐαγγέλιο ποὺ ἐναποτίθεται ἐπὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζης. Στὰ δύο του ἐξώφυλλα εἰκονίζονται ἀπὸ τὴν μία πλευρὰ ἡ Σταύρωση καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ Ἀνάσταση. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στὶς δυὸ ὄψεις τοῦ «Σταυροῦ εὐλογίας», ὁ ὁποῖος εὑρίσκεται καὶ αὐτὸς ἐπὶ τῆς Ἁγίας Τραπέζης.

Η΄. Ἕνα ἀπὸ τά … «ἐπιχειρήματα» ποὺ χρησιμοποιήθηκαν ἦταν αὐτὸ τὸ περὶ συμβολισμῶν. Συγκεκριμένα ὅτι πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα εὑρίσκεται ἡ Ἁγία Τριάδα. Λέει λοιπόν^. «Κοντολογὶς τὰ Τρία Πρόσωπα τῆς Ἁγίας Τριάδος εἶναι παρόντα πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ‘’ἀοράτως συνόντα’’ σὲ μᾶς, καὶ δὲν ἔχει θέση τίποτε ἄλλο ἐκτὸς ἀπὸ Αὐτὰ σὲ αὐτὸν τὸν χῶρο τῆς Μεγάλης Ἐσχατολογικῆς Κόγχης τοῦ Ἱεροῦ Βήματος. Ὅ,τι ἄλλο ὑπάρχει ἢ προστίθεται ἐκεῖ, μόνο ἀλλοίωση καὶ σύγχυση μπορεῖ νὰ προκαλέσει κα ἀποπροσανατολισμό …»⁶⁶.

Πρωτοφανὲς ἐπιχείρημα. Ποῦ ὑπάρχει; Ποιός τὸ εἶπε; Σεβαστοὶ οἱ συμβολισμοί! Ἀνίεροι ὅμως οἱ μετέπειτα χειρισμοί, οἱ βλάσφημες διὰ γραφίδος καὶ λόγου τοποθετήσεις καὶ θέσεις, ἡ φιλοσοφικοαρειανοθεοπασχιτικὴ σκέψη, ἐνῷ δεσπόζει ἡ ἀπουσία Ὀρθόδοξης ἐπιχειρηματολογίας (Ἁγίας Γραφῆς καὶ Ἀγίων Πατέρων).

Ἐπὶ τοῦ «σωτηρίου Γολγοθᾶ»⁶⁷ ἔχει τοποθετηθεῖ μαρμάρινη Ἁγία Τράπεζα καὶ πίσω ἀπ’ αὐτὴν Ἐσταυρωμένος σὲ φυσικὸ ἀνθρώπινο μέγεθος ἐπὶ Σταυροῦ. Ὁ Ἐσταυρωμένος εἶναι μετὰ τὸ 1810. Τὸ 1808 ἡ φωτιὰ ποὺ ξέσπασε στὸν Ναὸ τῆς Ἀναστάσεως ἔκαψε πολλὰ πράγματα. Θαυματουργικὰ σώθηκε ὁ Ἐσταυρωμένος μὲ τὸν Σταυρό. Ὅλος ὁ καμένος Σταυρὸς γέμισε φυσαλίδες. Τὸ θαυμαστότερο εἶναι ὅτι ὁ Ἐσταυρωμένος, ποὺ ἦταν ἁγιογραφημένος ἐπάνω στὸ Ξύλο τοῦ Σταυροῦ, δὲν ἔπαθε ἀπολύτως τίποτε. Μεταφέρθηκε στὸν Ἱερὸ Ναὸ τῆς Μικρῆς Γαλιλαίας ποὺ εὑρίσκεται ἐπὶ τοῦ Ὅρους τῶν Ἐλαιῶν. Αὐτὸς ὁ παλαιὸς ἀντικαταστάθηκε μὲ τὸν σημερινὸ ὑπάρχοντα (μετὰ τὸ 1810). Πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα καὶ τὸν Ἐσταυρωμένο τὸ κενὸ εἶναι τόσο μικρὸ ποὺ μετὰ βίας περνάει ἄνθρωπος. Ἀπὸ ἐκεῖ δὲν περνάει κανείς. Οὔτε ὁ Πατριάρχης. Ἐκεῖ ποῦ βρίσκεται ἡ Ἁγία Τριάδα;

Οἱ τρεῖς πλευρὲς τοῦ Παναγίου Τάφου ἐφάπτονται τῶν τοίχων ποὺ τὸν περιβάλλουν. Ὅταν τελεῖται Θεία Λειτουργία ἐπὶ τοῦ Παναγίου Τάφου, (τελεῖται ὅταν δὲν λειτουργεῖ Ἐπίσκοπος) ποὺ εὑρίσκεται ἡ Ἁγία Τριάδα; Ἐκτὸς τοῦ Παναγίου Τάφου;

Ἂς σημειωθεῖ ὅτι ὅλοι οἱ Ναοὶ στοὺς Ἁγίους Τόπους πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα ἔχουν τόν Ἐσταυρωμένο. Τὴν ρίζα τῆς ἀγάπης πρὸς τὸν Ἐσταυρωμένο τὴν ἀπέκτησαν ἀπὸ τοὺς Σταυροφόρους; Ὄχι ἀπὸ τὸν τῆς Ἀναστάσεως Ἄγγελο; Ὄχι ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Παῦλο; Ὄχι ἀπὸ τὸν Ἅγιο Κύριλλο Ἱεροσολύμων; Ὄχι ἀπὸ ὅλους τοὺς Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας; Θὰ ἔπρεπε νὰ περιμένουν χίλια χρόνια μετὰ ὄχι ἁπλῶς γιὰ νὰ ἀγαποῦν, ἀλλὰ νὰ λατρεύουν τον Ἐσταυρωμένο;

Ὁ πρῶτος Ναὸς ποὺ κτίστηκε ἀπὸ τὸν Ἅγιο Ἀθανάσιο τὸν Ἀθωνίτη (πρὸ τοῦ 962) ἦταν πρὸς τιμὴ τῶν Ἁγίων Ἀναργύρων. Μὲ τὴν ὑπόδειξη τῆς Παναγίας μας, κτίστηκε αὐθημερὸν καὶ ἀμέσως τὸν λειτούργησε γιατί, ὅ,τι ἔχτιζε τὴν ἡμέρα, τὸ γκρέμιζαν οἱ δαίμονες τὴ νύχτα, γιατί πλησίον ὑπῆρχε παλαιὸς ἐγκαταλελειμμένος τόπος εἰδωλολατρικῶν θυσιῶν καὶ εἶχαν ἐξουσία οἱ δαίμονες. Ἡ Ἁγία Τράπεζα τοῦ Ναοῦ εἶναι ἐντοιχισμένη στὸν ἀνατολικὸ τοῖχο τοῦ μικρότατου Ἱεροῦ Βήματος. Τέτοιους Ναοὺς τὸ Ἅγιον Ὅρος ἔχει δεκάδες. Ἐντὸς τῶν Ἱερῶν Μονῶν, στὶς κόδρες π.χ. Παρεκκλήσιο Ἁγίου Ἀθανασίου Ἀθωνίτου, ὅπου εὑρίσκετο τὸ Κελλὶ του κ.λπ. Πολλοὺς τέτοιους Ναοὺς, ἐπίσης, συναντοῦμε κατάσπαρτους στὴν Ἑλλάδα, τὴν Οἰκουμένη ὅλη. Ἐκεῖ, σ’ αὐτοὺς τοὺς Ναοὺς ποῦ εὑρίσκεται ἡ Ἁγία Τριάδα; Ἐκτὸς τοῦ Ναοῦ; Ἂς μὴν ὑποτιμοῦμε, λοιπόν, τόσο πολὺ τὴν μεγαλωσύνη τῆς Ἁγίας Τριάδος. Ἡ Ἁγία Τριάδα εἶναι σὲ ὅλο τὸ Ναὸ καὶ σὲ ὅλο τὸν κόσμο. Πανταχοῦ παρών ὁ Θεός! Χάριτι τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ διελευκάνθη καὶ αὐτὸ τὸ ζήτημα.

Θ΄. Ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τὸν γραφέα τοῦ τευχιδίου πῆραν θάρρος κάποιοι ἄλλοι, ἐπιπόλαιοι καὶ ὅπως λέει ὁ Ἅγιος Ἰσίδωρος Πηλουσιώτης «Ἡ ἀνοησία τοῦ καθενὸς ὅταν ἑνωθεῖ μαζὶ μὲ τῶν ἄλλων, γίνεται μεγαλύτερη ἐπειδὴ αὐξήθηκε τὸ πλῆθος»⁶⁸. Ἄκριτα καὶ χωρὶς ἐπιχειρήματα, ὡς ἄλλοι σφενδονῖται σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο Ἅγιο «ὅπλισαν τὴν γλῶσσαν ἐναντίον τῶν ἐναρέτων»⁶⁹, «κραυγάζοντες καὶ λέγοντες» ἀνοήτως ὅτι δὲν σώζει ἡ Σταύρωση, ἀλλὰ μόνο ἡ Ἀνάσταση (!!!).

Τά θεολογικὰ θέματα δὲν ἐκφράζονται μὲ τὸν στοχασμό, ἀλλὰ μὲ ἐπιχειρήματα ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Ἁγίους Πατέρες. Τὸ ὅ,τι ἡ Σταύρωση εἶναι δυσκολότερη ἀπὸ τὴν Ἀνάσταση, τὸ διαφωτίζει, ποιός ἄλλος; Ὁ χρυσοῦς στὴν γλῶσσα καὶ διαυγὴς στὴν διάνοια Ἰωάννης σχολιάζοντας τό «μπορεῖτε νὰ πιεῖτε τὸ ποτήρι ποὺ πρόκειται νὰ πιῶ»⁷⁰. Ἂς ἀπολαύσουμε τὸ σχόλιο του^. «…ποτήρι, ἐπειδὴ μὲ εὐχαρίστηση δεχόταν τὸν Σταυρό, καὶ βάπτισμα, ἐπειδὴ μὲ αὐτὸν καθάρισε τὴν οἰκουμένη^. καὶ ὄχι μόνο αὐτό, ἀλλὰ καὶ γιὰ τὴν εὐκολία τῆς Ἀναστάσεως. Διότι, ὅπως ἀκριβῶς ἐκεῖνος ποὺ βαπτίζεται μὲ νερό, σηκώνεται μὲ μεγάλη εὐκολία, χωρὶς νὰ ἐμποδίζεται καθόλου ἀπὸ τὴν φύση τῶν ὑδάτων, ἔτσι καὶ αὐτός, ἀφοῦ κατέβηκε στὸν θάνατο, ἀνέβηκε μὲ μεγάλη εὐκολία καὶ γι’ αὐτὸ ὀνομάζει αὐτὸ βάπτισμα»⁷¹. Ἡ κάθοδος ἁπλοῦ κολυμβητῆ σὲ θαλάσσιο βάθος, π.χ. πέντε μέτρων, ἀπαιτεῖ πολὺ προσπάθεια καὶ κόπο. Ἡ λεγόμενη ἄνωση ὅμως τὸν ἀνεβάζει εὔκολα καὶ γρήγορα. Κατ’ αὐτὴν τὴν ἀντιστοιχία ἡ Σταύρωση ἦταν τὸ δυσκολότερο ἀπὸ ὅλα τὰ ἐπίγεια στάδια τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, γιατί περιεῖχε πολύ χλεύη, πόνο καὶ στὸ τέλος τὴν ἀπάνθρωπη Σταύρωση.

Οἱ θεοφώτιστοι Ἅγιοι Πατέρες συνηγοροῦν καταφατικὰ στὴ θέση ὅτι σώζει ἡ Σταύρωση καὶ ὄχι στὴν ἀντίθετη ποὺ ὑποστηρίζουν οἱ νέοι … «θεολόγοι». «Ὁρᾶτε ὅπως (:βλέπετε ὅτι) καὶ πρό τοῦ τὸν Σταυρὸν παγῆναι (: νὰ ἐμπηχθῇ, νὰ καρφωθῇ) Σταυρὸς ἦν ὁ σώζων;». Καὶ πάλιν ὁ ἴδιος ^. «Ὁ τοῦ Χριστοῦ Σταυρὸς προανεκηρύττετο καὶ προετυποῦτο μυστικῶς ἐκ γενναιῶν ἀρχαίων, καὶ οὐδεὶςποτε κατηλλάγη τῷ Θεῷ χωρίς τῆς τοῦ Σταυροῦ δυνάμεως»⁷². Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Δαμασκηνὸς ὀνομάζει τὸν Γολγοθᾶ «ὁ Γολγοθᾶς ὁ σωτήριος»⁷³, τὸ δὲ Πάθος, τὴν σταύρωση τοῦ Χριστοῦ «σωτήριον πάθος»⁷⁴ . Ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς τὸν ὀνομάζει «ξύλον σωτήριον»⁷⁵. Ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος ἔχει τὴν δική του συμμετοχὴ στὸ θέμα^. «Ἵνα μή τις λέγῃ καὶ πῶς ἔνι (πῶς εἶναι δυνατὸν) εἰς τὸν Σταυρωθέντα (Ἐσταυρωμένον) πιστεύσαντες σωθῆναι… ἀλλ’ ἐπειδὴ ‘’ Ἠγάπησεν ὁ Θεὸς τὸν κόσμον’’ διὰ τοῦτο ὁ ἔμψυχος αὐτὸς ναὸς σταυροῦται^.ἵνα πᾶς ὁ πιστεύων εἰς αὐτὸν μὴ ἀπόλυται ἀλλ’ ἔχει ζωὴν αἰώνιον. Ὁρᾷς τήν τοῦ Σταυροῦαἰτίανκαὶ τὴν ἐξ’ αὐτοῦ σωτηρίαν;»⁷⁶. Ὁ Ἀθωνίτης καὶ μέγας θεολόγος Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ἐπεξηγεῖ^. «Προχωρῶντας δὲ ὁ Μωϋσῆς καὶ τὸν τύπον αὐτὸν καὶ τὸ σχῆμα τοῦ Σταυροῦ καὶ τὴν δι’ αὐτοῦ τοῦ τύπουσωτηρίαν προανέδειξε σαφέστατα»⁷⁷. «Ὁ ἀπὸ τὸν Ἄρειο Πάγο θεοφάντωρ» Διονύσιος, δέχεται τὴν σωτήρια δύναμι τοῦ Σταυροῦ^. «Εἰπὲ δὲ αὐτῷ^. Τί λέγεις περὶ τῆς ἐν τῷ σωτηρίῳ σταυρῷ γογονυίας ἐκλείψεως;»⁷⁸. Πάλιν ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς^. «… ὁ θάνατος τοῦ Χριστοῦ … σεπτὸς καὶ σωτήριος…»⁷⁹ (δὲν θὰ ἦταν … ἄρα εἶναι σεπτὸς καὶ σωτήριος). Ὁ Θεοδώρητος Κύρρος ἀναφέρει στὸν βίο ἑνὸς ἄλλου Πέτρου ἀπὸ τὸν μαθητὴ τοῦ Χριστοῦ καὶ Ἀπόστολο, ὅτι αὐτὸς εἶπε σὲ ἄρρωστη μὲ ὀφθαλμιαῖα πάθηση^. «… δέξαι τὸ θεόσδοτον φάρμακον. Ταῦτα εἰπὼν ἐπέθηκε τὴν χεῖρα τῷ ὀφθαλμῷ καὶ τοῦ σωτηρίου Σταυροῦ τὸ σημεῖον τυπώσας τὴν νόσον ἀπήλασεν»⁸⁰. Ὁ Πέτρος αὐτὸς εἶχε πάει στὴν Παλαιστίνη «ἵνα τούς τὰ σωτήρια παθήματα δεξαμένους θεασάμενος τόπους…»⁸¹. Χάριτι τοῦ Ἐσταυρωμένου Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀποδείξαμε ὅτι ἡ Σταύρωση σώζει γιατί ἴδιος ὁ Θεὸς εἶναι στὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, στὰ Θεοφάνεια, στὴν Σταύρωση, στὴν Ἀνάσταση καὶ στὴν Ἀνάληψη. Ὅλες αὐτὲς οἱ ἰδιαίτερες ἐπὶ γῆς στιγμὲς τοῦ Χριστοῦ σώζουν γιατί ἡ θεότητά του δὲν ἐνεκρώθη ποτέ.

Ι΄. Τὸ καινοφανὲς καὶ κενοφανὲς κείμενο ἀναφέρει, ὅτι ἀφοῦ τελειώσει ἡ Θεία Λειτουργία «βρισκόμαστε στὴ συνέχεια μπροστὰ σὲ ἕναν Χριστὸ μόνιμα ‘’ Ἐσταυρωμένο ‘’ καὶ πεθαμένο… καὶ μάλιστα πεθαμένο ἐκεῖ ὅλον τὸν χρόνο… Ἀπελπισία!…». Σὰν αὐτὴν τὴν ἀπελπισία ποὺ διακρίνει τοὺς Δυτικοὺς Ἐσταυρωμενολάτρες Χριστιανοὺς πού, ἐπικεντρωμένοι στὸν νεκρὸ «Ἐσταυρωμένο καὶ ἔχοντας γι’ αὐτὸν τὸν λόγο ἀπολέσει τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, βρίσκονται σὲ μόνιμα ὑπαρξιακὰ ἀδιέξοδα ποὺ ἐμφανίζονται ὡς ψυχολογικὰ προβλήματα, καὶ καταφεύγουν στὶς λύσεις ποὺ προσφέρει ἡ Ψυχολογία…»⁸²sic. Καὶ πάλι σὲ ἄλλο σημεῖο «ἔχοντας ἀπολέσει παντελῶς τὴν αἴσθηση καὶ τὴν ἐμπειρία τῆς Ἀνάστασης τοῦ Χριστοῦ καὶ τὴν προσδοκία τῆς Ἀνάστασης τῶν νεκρῶν», (σ.σ. ἡ ἀνόητη καὶ ἀνακριβὴς αὐτὴ θέση τοῦ ἐπισκόπου ἀπαντήθηκε ἐνωρίτερα), συνεχίζει λοιπὸν τὸ κείμενό του^. «καὶ κάθεται καὶ πελαγοδρομεῖ μὲ ἀτέρμονο συναισθηματικὸ κλάμα γιὰ τόν… ‘’καημένο τὸν Χριστὸ’’ ποὺ πάσχει καὶ ὑποφέρει ἐπάνω στὸν Σταυρὸ μισοπεθαμένος καὶ στὴν συνέχεια μόνιμα πεθαμένος, καθηλωμένος καὶ κρεμασμένος πάνω στὸν Σταυρὸ ὅλον τὸν χρόνο»⁸³. Θεωρεῖ ὅτι αὐτό ἔπαθε ἡ Δυτικὴ Χριστιανοσύνη, Ρωμαιοκαθολικὴ καὶ Προτεσταντική καὶ τὸ κληροδότησε σ’ ἐμᾶς.

Ἐδάκρυσε ὁ Χριστός «ἐπί νεκρῷ», τόν Λάζαρον. «Ἐπὶ νεκρῷ ἐδάκρυσας Σωτήρ, φιλάνθρωπε, ἵνα δείξῃς πᾶσι τοῖς λαοῖς», ὅτι ἐνῷ εἶσαι Θεός, ἐνεφανίσθης σ’ ἐμᾶς ἄνθρωπος, καὶ μὲ τὴ θέλησί σου ἐδάκρυσες, προβάλλοντας αὐτὰ σ’ ἐμᾶς, «τύπους… ἐνδιαθέτου στοργῆς» (: τύπους ἐγκάρδιας ὁλόψυχης στοργῆς)⁸⁴.

Ἔκλαψαν οἱ μαθητὲς τοῦ Χριστοῦ καὶ μάλιστα ὄχι μία, ὄχι δυό, ἀλλὰ τρεῖς ἡμέρες, μέχρι τὴν τρίτη ἡμέρα ποὺ ἀναστήθηκε. «Ἐκείνη (ἡ Μαγδαληνὴ Μαρία)… πορευθεῖσα ἀπήγγειλε τοῖς μετ’ αὐτοῦ γεονομένοις, (: στοὺς μαθητὲς δηλαδή), πενθοῦσι καὶ κλαίουσι»⁸⁵ (: ποὺ πενθοῦσαν καὶ ἔκλαιγαν). Πενθοῦσαν καὶ ἔκλαιγαν στὴν οἰκία ποὺ διέμεναν, δὲν ἔκλαψαν γιὰ τὸν Σταυρό; Ἔκλαιγαν οἱ μαθήτριες τοῦ Χριστοῦ στὸν τάφο τοῦ Χριστοῦ, μετὰ τὴν Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ, ὅπως ἡ Μαρία «κλαίουσα ἔξω»⁸⁶ δὲν θὰ ἔκλαιγαν καί κατὰ τὴν Σταύρωση; Ἦσαν «μακρόθεν» τοῦ Σταυροῦ γυναῖκες πολλὲς ποὺ διακονοῦσαν τὸν Ἰησοῦν⁸⁷ «αἱ ( : οἱ ὁποῖες) καὶ ἐκόπτοντο καὶ ἐθρήνουν αὐτὸν»⁸⁸. Καὶ ἡ Παναγία Θεοτόκος Μαρία; Λένε κάποιοι ὅτι δὲν ἔκλαψε, γιατί δὲν ἀναφέρεται στὰ Εὐαγγέλια κάτι τέτοιο. Στὴν Ὑπαπαντὴ τοῦ Χριστοῦ, ὁ δίκαιος Συμεών «εἶπε πρὸς Μαριὰμ τὴν μητέρα αὐτοῦ» (τοῦ Χριστοῦ), «… καὶ σοῦ δὲ αὐτῆς ( : σὲ ἐσὲ τὴν ἴδια) τὴν ψυχὴν διελεύσεται ρομφαία»⁸⁹. Δίκοπο μαχαίρι θὰ διαπεράσει τὴν καρδιά σου. Θρηνοῦσαν καὶ ἔκλαιγαν ὅλες καὶ ὅλοι αὐτοὶ καὶ δὲν ἔκλαιγε ἡ Παναγία; Ἂν εἶναι δυνατόν!

Ἡ Μαρία καὶ οἱ Ἰουδαῖοι ἔκλαιγαν γιὰ τὸν Λάζαρο ποὺ εἶχε πεθάνει πρὶν τέσσερις ἡμέρες⁹⁰. Γιὰ τὸν θάνατο τοῦ Ἀρχιδιακόνου Στεφάνου «ἐποίησαν κοπετὸν μέγαν»⁹¹. Ὅταν πέθανε ἡ Ἁγία Ταβιθά, οἱ χῆρες ποὺ εἶχαν εὐεργετηθεῖ ἀπ’ αὐτὴν ἔκλαιγαν⁹². Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἶπε στοὺς Ἐφεσίους ὅτι δὲν θὰ τὸν ξαναδοῦν πάλι ὅλοι⁹³ τότε «ἱκανός (: ἀρκετὸς) ἐγένετο κλαυθμὸς πάντων καὶ ἐπιπεσόντες ἐπὶ τὸν τράχηλον τοῦ Παύλου κατεφίλουν αὐτόν, ὀδυνώμενοι μάλιστα ἐπὶ τῷ λόγῳ, ὧ εἰρήκει (: ποὺ εἶχε πεῖ), ὅτι οὐκέτι μέλλουσι τὸ πρόσωπον αὐτοῦ θεωρεῖν»⁹⁴ (: ὅτι δὲν πρόκειται νὰ ξαναδοῦν τὸ πρόσωπό του).

Γιὰ τὸν Στέφανο, ἔκλαυσαν «ἐπ’ αὐτῷ». Γιὰ τὴν Ταβιθά, ἔκλαψαν. Γιὰ τὸν Παῦλο, ἔκλαψαν. Γιὰ τὸν Λάζαρο ἐπίσης. Γιὰ τὰ Ἅγια Πάθη τοῦ Χριστοῦ, ἀσυγκίνητοι; Ναί, θὰ πεῖ κάποιος, εἶπε στὶς γυναῖκες νὰ μὴν κλαῖνε γι’ αὐτόν, ἀλλὰ νὰ κλαῖνε γιὰ τὸν ἑαυτό τους⁹⁵. Αὐτὸ ὅμως δὲν σταμάτησε τοὺς μαθητὲς καὶ τὶς μαθήτριές του ἀπὸ τὸ νὰ μὴν κλάψουν γιὰ τὰ φοβερὰ ἐκεῖνα γεγονότα. Δὲν ἄκουσες τὸν Χριστό μας ὁ ὁποῖος ἐπαίνεσε τὴν πράξη τῆς γυναικός τῆς ἀλειψάσης Αὐτὸν μὲ μύρο; «…ἔργον καλὸν εἰργάσατο εἰς ἐμέ… βαλοῦσα γὰρ αὕτη τὸ μύρον τοῦτο ἐπὶ τοῦ σώματός μου, πρὸς τὸ ἐνταφιάσαι με ἐποίησεν καὶ ὅπου κηρυχθεῖ τὸ Εὐαγγέλιο σὲ ὅλο τὸν κόσμο θὰ διαλαληθῇ ὅ,τι ἔκανε εἰς μνήμην αὐτῆς»⁹⁶. Προεικόνηση τοῦ ἐνταφιασμοῦ Του! Ἄκουσε καὶ ἄλλο^. «Ἠγόρασαν ἀρώματα» Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ Μαρία ἡ τοῦ Ἰακώβου καὶ Σαλώμη «ἵνα ἐλθοῦσαι ἀλείψωσι τὸνἸησοῦν»⁹⁷ (τὸν νεκρὸν Ἰησοῦν). Ὁ Εὐαγγελιστὴς Λουκᾶς ἀναφέρει ἀνωνύμως γυναῖκες οἱ ὁποῖες «ἑτοίμασαν ἀρώματα καὶ μύρα»⁹⁸καὶ τὴν ἑπομένη «ἦλθον ἐπὶ τὸ μνῆμα φέρουσι ἅἡτοίμασαν ἀρώματα» καὶ κάποιοι ἄλλοι μαζὶ μ’ αὐτὲς⁹⁹. Θὰ τὶς εἰρωνευτεῖτε καὶ αὐτές; Ἦταν ὅλα αὐτὰ περιττά; Ὁ Χριστὸς ποὺ δάκρυσε «ἐπὶ Λαζάρῳ» καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι ποὺ ἔκλαιγαν κατὰ τὶς ὧρες τῆς Σταύρωσης τοῦ Χριστοῦ καὶ μετὰ ἦταν ἐπηρεασμένοι ἀπὸ τοὺς Ρωμαιολατινοπροτεστάντες καὶ χρειάζοντο τὴν ὑποστηρικτικὴ ἀρρωγὴ τῆς σύγχρονης Ψυχολογίας; Τὸ «μὴ λυπῆσθε καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ οἱ μὴ ἔχοντες ἐλπίδα»¹⁰⁰ ὑπὲρ ἡμῶν εἶναι (: εἶναι ὑπέρ μας). Δὲν ἀπαγόρευσε τελείως τὴν λύπη γιὰ τοὺς νεκρούς, ἀλλὰ τὸ πένθος μας νὰ μὴν παρομοιάζει μὲ αὐτὸ τῶν μὴ Χριστιανῶν.

Ὁ ἀββᾶς Ποιμὴν κάποια ἡμέρα περιῆλθε σὲ ἔκστασι. Ὁ ἀββᾶς Ἰωσὴφ εἶχε πολὺ θάρρος σ’ αὐτὸν καὶ ἀφοῦ τοῦ ἔβαλε μετάνοια τὸν παρεκάλεσε νὰ τοῦ πεῖ ποῦ ἦταν. Τοῦ εἶπε ὁ ἀββᾶς Ποιμὴν μὲ πολὺ δυσκολία ὅμως^. «Ὁ λογισμός μου ἦταν ὅπου ἐστέκετο ἡ Ἁγία Μαρία ἡ Θεοτόκος, καὶἔκλαιεδίπλα στὸν Σταυρό. Καὶ ἐγὼ ἤθελα νὰ κλαίω πάντα ἔτσι»¹⁰¹. Ἀκούσας ὅτι ἐκοιμήθη ὁ ἀββᾶς Ἀρσένιος, δακρύσας εἶπε^. «Μακάριος εἶσαι ἀββᾶ Ἀρσένιε, γιατί ἔκλαυσες τὸν ἑαυτό σου σ’ αὐτὸν ἐδῶ τὸν κόσμο. Γιατί ὁ μὴ κλαίωντὸν ἑαυτό του ἐδῶ, θὰ κλαύσει αἰωνίως ἐκεῖ». Καὶ ὁ ἀββᾶς Ἀρσένιος καὶ ὁ Ἀββᾶς Ποιμὴν ἔχρηζαν τήν ἐκ τῆς Ψυχολογίας βοήθεια;

Ἄξιον μνείας τὰ περὶ Ὁσίου Ἀθανασίου τοῦ Ἀθωνίτου γιὰ τὸ θέμα. Ὁ Ὅσιος ἔφερε πάντοτε χειρομάνδηλον εἰς τὸ στῆθος του, τὸ ὁποῖον ἦτο συνήθως «διάβροχον δάκρυσι»¹⁰². Μιὰ λεπτομέρεια ἀπὸ τὴν πενθική του συμπεριφορὰ πρὸς τοὺς νεκροὺς ἀδελφοὺς πρὶν τὴν Ἐξόδιο ἀκολουθία^. Δάκρυα «κρουνηδὸν» χάριν τῶν τέκνων του.

Ἄκουσε καὶ τὸν Μ. Ἀθανάσιο^. «Καὶ ἐν δάκρυσιν ἐν νυκτὶ παρακαλεῖν τὸν Κύριον»¹⁰³. Αὐτὰ τὴν νύκτα. Γιὰ τὴν ἡμέρα^. «Ὅταν ἀνατέλλει ὁ ἥλιος νὰ βλέπῃ τὸ βιβλίο στὰ χέρια σου, καὶ μετὰ τὴν τρίτην ὥραν (ἐνάτην πρωϊνὴν) νά κάνεις συνάξεις, γιατί αὐτὴν τὴν ὥρα ὑψώθηκε τὸ Ξύλον τοῦ Σταυροῦ. Τὴν ἕκτη ὥρα (δωδεκάτην μεσημβρινὴν) ὁμοίως νὰ κάνεις τὶς προσευχὲς «μετὰ ψαλμῶν καὶ κλαυθμοῦ καὶ δεήσεως», γιατί αὐτὴν τὴν ὥρα ἐκρεμάσθη ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ. Τὴν ἐνάτην ὥρα (τὴν τρίτην ἀπογευματινὴν) «πάλιν ἐν ὕμνοις καὶ δοξολογίαις, μετὰ δακρύων ἐξομολογουμένη τὰ παραπτώματά σου τὸν Θεὸν ἱκέτευε, ὅτι ἐν αὐτῇ τῇ ὥρᾳ, ὁ Κύριος κρεμάμενος ἐπὶ Σταυροῦ ἀπέδωκε τὸ πνεῦμα…»¹⁰⁴. Ἔπαθε ὁ Χριστὸς σταυρικὸ θάνατο γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Δακρύοντες ἐμεῖς καθημερινὰ γιὰ τὸ ὑπὲρ ἡμῶν τῶν ἁμαρτωλῶν σωτήριον Πάθος Του.

Λέγει ὁ Ἅγιος Ἰωάννης Χρυσόστομος^. «Τώρα εἶναι καιρὸς πολέμου καὶ μάχης, ἀγρυπνίας καὶ προφυλάξεως, ὀπλίσεως καὶ παρατάξεως». Σὺ ὅμως γελᾶς καὶ παίζεις; «Εἶναι καιρὸς πολέμου καὶ σὺ μεταχειρίζεσαι τὰ τῶν χορευόντων;»¹⁰⁵. Εἶναι καιρὸς πνευματικῶν ἀγώνων καὶ σὺ κάνεις ὅ,τι κάνουν οἱ χορευτές; Κι ἂν δὲν χορεύεις, χτυπᾶς παλαμάκια στοὺς χορευτές;

Ἕνας ἄλλος λόγος ποὺ εἴμεθα δακρυορροῦντες εἶναι ὅτι τὰ δάκρυα εἶναι φάρμακον. «Μεγάλη γὰρ ἀρετὴ ἐστι τὸ δάκρυον καὶ μέγα κατόρθωμα, καὶ μεγάλαι ἁμαρτίαι καὶ ἀνομίαι διὰ δακρύωνἀπαλείφονται. Μαρτυρεῖ δὲ μοί (:μοῦ τὸ βεβαιώνει) τὸ Ἅγιον Εὐαγγέλιον»¹⁰⁶. Ἐκεῖ φέρνει γιὰ παράδειγμα τὸν Πέτρο ὁ ὁποῖος μετὰ τὴν τριτὴ ἀκοὴ τῆς λαλιᾶς τοῦ ἀλέκτορος (: τοῦ πετεινοῦ), «ἐξελθὼν ἔξω ἔκλαυσε πικρῶς»¹⁰⁷ καὶ τονίζει ὅτι ἀπὸ ἐκεῖνον τὸν κλαυθμὸν ἐξάλειψε τὴν τόσο μεγάλη ἁμαρτία τῆς ἀρνήσεως^. «Τί ἦταν χειρότερο ἀπὸ τὸ κακὸ αὐτό, ὅτι τρεῖς φορὲς μὲ ὅρκο ἀρνήθηκε τὸν δεσπότην (τὸν Κύριο) καὶ τὴν τόσο μεγάλη ἀνομία διὰ δακρύων (μὲ τὰ δάκρυα) ἐξήλειψε»¹⁰⁸. «Ὁρᾷς (:βλέπεις) ἡλίκην (:πόση) δύναμιν ἔχουσι τὰ δάκρυα;»¹⁰⁹ . Ἀλλὰ αὐτὸ τὸ χάρισμα δὲν τὸ ἔχουν ὅλοι^. «Οὐχ οἱ πολλοὶ ἔχουσι τὸ χάρισματῶν δακρύων, ἀλλ’ ὅσοι τὸν νοῦν ἔχουσιν ἄνω, ὅσοι τῶν γηίνων ἐπιλανθάνονται, ὅσοι τῆς σαρκὸς πρόνοιαν οὐ ποιοῦσιν, οἵτινες οὐκ ἐπίστανται ὅλως, εἰ εἴη κόσμος (:οἱ ὁποῖοι δὲν γνωρίζουν κἂν ἐὰν ὑπάρχει κόσμος), οἵτινες ἐνέκρωσαν τὰ μέλη τά ἐπὶ τῆς γῆς, τούτοις μόνοις δίδοταιπένθος δακρύων»¹¹⁰. Τὸ χάρισμα τῶν δακρύων ἔχουν μόνον οἱ ἀνωτέρω ἀναγραφόμενοι.

Ἀπαγόρευση τοῦ κλαυθμοῦ καὶ μάλιστα τὶς ἡμέρες τῶν Ἁγίων Παθῶν! Σὰν νὰ μήν βγῆκαν ἀπὸ στόματα ἀνθρώπων ἀλλὰ παγοκολῶνας ἢ τοῦ ἀναίσθητου και ἀσυγκίνητου ἀμονιοῦ, ἢ ἀπὸ τὰ ἀσυγκίνητα βράχια. Ναί, ἀλλὰ καὶ τὰ βράχια τότε ἔσπασαν «ἐρράγησαν»! Καὶ ὁ ἥλιος, ἀντάρτης στὴ φυσικὴ πορεία «τὰς ἀκτῖνας ἐναπέκρυψε». Δὲν ἄντεχε τὸ φρικτὸ θέαμα. Σκότος ἐπὶ ὧρες τρεῖς! Ἐσεῖς οὔτε δάκρυα δύο; Ἔστω ἕνα! Γιατί κανένα;

Πῶς θὰ σταματήσεις τὰ μάτια ὅταν ἀκούσεις τὰ Εὐαγγέλια καὶ τοὺς ὕμνους τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος; Πῶς δὲν θὰ γίνει ἡ καρδιά σου χίλια κομμάτια ὅταν ἀκούσεις τὸ «Σήμερον κρεμᾶται ἐπὶ ξύλου…»¹¹¹ ! Πῶς θὰ ψάλλεις τὸν «εὐσυμπάθητον θρῆνον» τοῦ Ἰωσήφ τοῦ Ἀριμαθαίας Κηδευτοῦ χωρὶς νὰ τρέμουν τὰ πόδια σου; «…Οἴμοι γλυκύτατε Ἰησοῦ!…», «…δι’ ἐμὲ ἑκουσίως ὑπελθόντα θάνατον…». Εἶναι δυνατόν νὰ μὴν ἀντιλαλήσει στ’ αὐτιά σου ; «Πῶς σε κηδεύσω Θεέ μου»; Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν γίνεις ὅλος ἄλλος, ὅταν ἀκούσεις στὸ τέλος τὸν Παιᾶνα^. «…ἢ ποῖα ᾄσματα μέλψω, τῇ σῇ ἐξόδῳ Οἰκτίρμον; Μεγαλύνω τὰ Πάθη Σου, ὑμνολογῶ καὶ τὴν Ταφήν Σου. Σὺν τῇ Ἀναστάσει, κραυγάζων^. Κύριε δόξα σοι».

Ὡς πρὸς τὰ περὶ ἐμοῦ. Τὰ προηγούμενα σπουδαῖα μοῦ πρόσθεσαν βαθειὰ κατάνυξη καὶ ὑπέρμετρη ὄχι ἁπλῶς ἀγάπη, ἀλλά Λατρεία πρὸς τὸν Σωτῆρα Χριστόν! Δὲν θέλω νὰ ξαναγελάσω ποτὲ πάλι! Ζητῶ συγνώμη γονατιστὸς, μετὰ κλαυθμοῦ καὶ δακρύων συγνώμη ἀπὸ ὅλον τὸν κόσμο καὶ ἰδιαίτερα ἀπὸ τὸν ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τοῦ κόσμου καί ἐμοῦ τοῦ εὐτελοῦς Ἐσταυρωμένο Κύριον Ἰησοῦν Χριστὸν γιὰ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν, τὰ ἀστεῖα καὶ τούς γέλωτες ποὺ κατὰ καιροὺς κακῶς καὶ ἀνοήτως ἔπραξα.

Βρῆκα ἕνα ράκος (:κουρέλι) γιὰ νὰ σκουπίζω τὰ δάκρυά μου, ὅπως ὁ ἀββᾶς Ἀρσένιος, ὁ Ἅγιος Ἀθανάσιος ὁ Ἀθωνίτης καὶ ὅλοι οἱ Ἅγιοι καί νὰ κλαίω κάτω ἀπὸ τὸν Σταυρὸ μαζὶ μὲ τὸν ἀββᾶ Ποιμένα «ὅπου ἡ Ἁγία Μαρία ἡ Θεοτόκος ἕστηκε (: ἐστέκετο), καὶ ἔκλαιεν ἐπὶ τοῦ Σταυροῦ τοῦ Σωτῆρος»¹¹².

Ὅσοι ἐπιμένουν καὶ δὲν θέλουν τὸν κλαυθμό γιὰ τὸν Χριστό, εἶναι σὰν νὰ μᾶς λένε ὅτι δὲν πρέπει νὰ τὸν ἀγαποῦμε. Γιὰ τὰ πολὺ ἀγαπημένα μας πρόσωπα ἀπὸ τὴν πολλὴ ἀγάπη μας πρὸς αὐτὰ δακρύζουμε καὶ κλαῖμε. Ἐμεῖς τὸν Χριστὸ δὲν τὸν ἀγαπᾶμε ἁπλῶς. ΤΟΝ ΛΑΤΡΕΥΟΥΜΕ! Μὲ τὰ δάκρυά μας πρὸς Αὐτόν, δείχνουμε καὶ τὴν ἄπειρη ἀγάπη μας πρὸς Αὐτόν. Κλαῖμε ἀπὸ θεῖο ἔρωτα, ποὺ αὐτὸ δὲν ἔχει καμμία σχέση μὲ τὶς σαρκικὲς καὶ τὶς ψυχιατρικὲς παθογένειες. Ἀλλά ποῦ νὰ μιλήσεις σήμερα γιὰ θεῖο ἔρωτα, χαρμολύπη…

Αὐτὰ γιὰ τὸ θέμα αὐτό π.Γιγάντιε. Σὺ ὡς φιλομαθὴς ποὺ εἶσαι, ἀναζήτησε καὶ πρόσθεσε τὶς ἀναφορὲς τῆς Ἁγίας Γραφῆς καὶ τῶν Ἁγίων Πατέρων, ἰδιαιτέρως τῶν Νηπτικῶν. Μὴν ξεχάσεις νὰ ἀνατρέξεις στοὺς λόγους τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τῆς Κλίμακος, ἰδιαίτερα στὸν Ζ΄ (7^ο ) λόγο του «Περὶ χαροποιοῦ πένθους» καὶ στοὺς βίους τῶν Ἁγίων. Αὐτὰ καταχώρισέ τα εὐλαβικὰ στὴ δική σου μνήμη καὶ γραφή. Θὰ σὲ βοηθήσουν πάρα πολύ στὴν πνευματική σου ζωή.

Γιὰ τὸ θέμα αὐτό^. «ταῦτα οἱ τόν Ἐσταυρωμένον προσκυνοῦντες»¹¹³ (: Αὐτὰ πιστεύομε ἐμεῖς ποὺ προσκυνοῦμε τόν Ἐσταυρωμένο).

ΙΑ΄. Γιὰ ὅσους ὑποστηρίζουν ὅτι τὰ μοναστήρια τοῦ Ἁγίου Ὅρους δὲν ἔχουν Ἐσταυρωμένους πίσω ἀπὸ τὶς Ἅγιες Τράπεζες ἀλλὰ τοὺς ἔχουν στὸν Νάρθηκα.

Κάποιες Ἱερὲς Μονὲς ὅπως^. Βατοπεδίου, Ἰβήρων, Διονυσίου εἶναι ἀληθὲς ὅτι στὸν Νάρθηκα ἔχουν μεγάλους Ἐσταυρωμένους ἁγιογραφημένους σὲ μεγάλους περίτεχνους Σταυρούς. Ὁ Ἐσταυρωμένος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων προέρχεται ἀπὸ τὸ Κελλὶ τοῦ Ἁγίου ἀσκητῆ παπᾶ-Τύχωνα. Χάριν εὐλαβείας πρὸς τὸν Ἅγιο Γέροντα μετέφεραν οἱ Ἰβηρίτες Πατέρες τὸν Ἐσταυρωμένο αὐτὸν καὶ τὸν τοποθέτησαν στὸν Νάρθηκα τοῦ Καθολικοῦ τῆς Μονῆς. Ὡς πρὸς τοὺς ἕτερους δυὸ Ἐσταυρωμένους, αὐτοὶ κοσμοῦσαν τὶς κορυφὲς τῶν παλαιῶν Τέμπλων τῶν δύο Μονῶν. Γενομένης ἀντικαταστάσεως τῶν Τέμπλων αὐτῶν ἦταν ἀδύνατη ἡ ἐπαναφορά τους λόγῳ τοῦ ὕψους τῶν Σταυρῶν αὐτῶν. Τοποθετήθηκαν λοιπόν, στοὺς Νάρθηκες αὐτῶν τῶν Ἱερῶν Μονῶν. Συνεπῶς δὲν ἐκπληροῦν κάποια παλαιὰ Ἁγιορείτικη παράδοση. (Κατέγραψα ταῦτα ἀπὸ παλαιούς, εὐλαβέστατους, Ἁγιορεῖτες φυσικά, Γέροντες). Δὲν εἶναι λοιπὸν τί καὶ πῶς σκέφτεται ἐπιπόλαια ὁ καθεὶς ἢ πῶς στοχάζεται, ἀλλὰ μετὰ προσοχῆς νὰ διερευνᾶται τὸ ἱστορικὸ βάθος καὶ τὸ γιατί. Στὸ Ἅγιον Ὅρος δὲν ὑπάρχει κοινὴ θέση σ’ αὐτό. Ἄλλα Μοναστήρια ἔχουν ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης Ἐσταυρωμένους καὶ ἄλλα Σταυρούς. Σταυροὺς ὄπισθεν τῆς Ἁγίας Τραπέζης ἔχουν οἱ Ἱερὲς Μονὲς Λαύρας καὶ Βατοπεδίου, οἱ ὁποῖοι θεωροῦνται τοῦ Μεγάλου, καὶ Ἁγίου, Κωνσταντίνου καὶ ἀπολαμβάνουν ἰδιαιτέρας τιμῆς καὶ φήμης. Ο Ἐσταυρωμένος τῆς Ἱ.Μονῆς Παντοκράτορος τοῦ 15^ου αἰῶνος φυλάσσεται λόγῳ παλαιότητος στὸ σκευοφυλάκιο τῆς Μονῆς. Εἶναι ἕνα ἀποδεικτικὸ στοιχεῖο τί ἐπικρατοῦσε στὸ Ἅγιον Ὅρος.

Σεβαστὲ καὶ ἀγαπητὲ ἐν Κυρίῳ π.Γιγάντιε, ὅταν ὑπάρχει ἕνα πρόβλημα ὑγείας, ὁ ἰατρὸς τρέχει νὰ σώση αὐτὸ τὸ μέλος τοῦ σώματος ποὺ ἀσθενεῖ, καὶ ὄχι τὰ ὑγιῆ. Ἔτσι κι ἐμεῖς τώρα δὲν ἀσχοληθήκαμε μὲ τὴν Γέννηση τοῦ Χριστοῦ, τὰ Θεοφάνεια, τὴν Ἀνάσταση, τὴν Ἀνάληψη. Ὅλα κύρια, σωτήρια καὶ προσκυνητά. Αὐτὴ τὴ στιγμὴ ὅμως ἡ Σταύρωση, ὁ Σταυρὸς καὶ ὁ Ἐσταυρωμένος εἶναι κάποια ἀπὸ τὰ κινδυνευόμενα. Στὶς ἡμέρες μας ἐλεεινὰ εὐτελίζονται καὶ ἀπομειώνονται ἀπὸ τοὺς ἐχθροὺς τῆς πίστης μας ἢ ἀδαεῖς δικούς μας.

Ὅπως λέγει ὁ Μέγας Ἀθανάσιος Ἀλεξανδρείας καὶ τῆς Οἰκουμένης ὁ φωτήρ^. «Ἔγραψα ἐπειδὴ ἐρώτησες περὶ τῆς πίστεως μας, καὶ ἐξ’ αἰτίας ἐκείνων ποὺ ἀρέσκονται νὰ φλυαροῦν μὲ νέες ἐπινοήσεις, καὶ οἱ ὁποῖοι δὲν σκέφτονται ὅτι αὐτὸς ποὺ ὁμιλεῖ ἀπὸ τὸν ἑαυτό του λέει πολλὰ ψεύδη»¹¹⁴ καὶ «ὅταν δὲ ὀρθοτομεῖται ὁ λόγος τῆς ἀληθείας¹¹⁵, τότε κοσμίως διαμαρτυρόμεθα». «Καὶ ἂν δὲν ἀκουγόμαστε μέχρι κάτω, θὰ ἀνεβοῦμε σὲ ὅρος ὑψηλὸν»¹¹⁶καὶ «θὰ φωνάξουμε ἐκεῖ»¹¹⁷ βροντοφωνεῖ ὁ ἐπώνυμος τῆς θεολογίας Γρηγόριος, γιατί «ὅσοι ἀστοχοῦν περὶ τὴν ἀλήθειαν»¹¹⁸ «θὰ προχωροῦν ὅλο καὶ περισσότερο στὴν ἀσέβεια καὶ ἡ διδασκαλία τους θὰ ἐξαπλωθεῖ σὰν γάγγραινα»¹¹⁹.

Τὸ χαοτικὸ κείμενο τοῦ Μητροπολίτη καὶ τῶν ὁμοφρόνων ὁμοϊδεατῶν του εἶναι «νέες πλάκες γραμμένες μὲ ἀσέβεια»¹²⁰, «τὸ νέφος ποὺ σκοτείνιασε τὸν ἥλιο»¹²¹ ἀφοῦ καταφέρθηκε κατὰ τοῦ Νοητοῦ Ἡλίου, βάλλων λίθους κατ’ αὐτοῦ. Ἡ ὅλη ὑπόθεση τῆς ἔξωσης τοῦ Ἐσταυρωμένου ἀπὸ τὸ Ἱερὸ Βῆμα, ἔφθασε σὲ ἀπρόσμενα ἀποτελέσματα. Παραλλάσσοντας τὸ γνωστὸ γνωμικό^. ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΝΤΡΟ, τὰ φύλλα καλύτερα, τοὺς δῆθεν θιγόμενους συμβολισμοὺς ποὺ ἐπικαλέστηκε ὁ Μητροπολίτης, ΝΑ ΚΑΕΙ ΤΟ ΔΑΣΟΣ, νὰ διασαλευθοῦν τὰ ἴδια τὰ περὶ Θεοῦ δόγματα. Ἀφοῦ ἐξαφανίζει τόν Ἐσταυρωμένο μὴ δεχόμενος Ἐσταυρωμενοπροσκύνηση, καταργεῖ τὸν Χριστό, ἄρα καὶ τὸν Πατέρα («ἐγὼ καὶ ὁ Πατὴρ ἕν ἐσμὲν»¹²²) ἄρα καταργεῖ τὴν Ἁγία Τριάδα, δεχόμενος μάλιστα καὶ ἄκουσον, ἄκουσον (!!!) «ἀπουσία Θεοῦ». Γιὰ τοὺς λόγους αὐτοὺς καὶ ἄλλους πολλοὺς ποὺ περιλαμβάνει τὸ εὐτελὲς τευχίδιο, θὰ καταχωρηθῇ στὴν ἀντιχριστιανικὴ γραμματεία.

Ὅλοι κάνουμε λάθη. Εὔχομαι ὁ Μητροπολίτης νὰ τείνει εὐήκοον οὗς καὶ νὰ ἀναδιπλωθεῖ. Ἡ ἀπόσυρση τοῦ βλάσφημου «γραφίματος» εἶναι ἐπιβεβλημένη μὲ τὸν χαρακτηρισμὸ τοῦ κατεπείγοντος. Εὔχομαι τὴν ἄμεση ἐπιστροφὴ τοῦ Ἐσταυρωμένου στὴν θέση ποὺ τοῦ ἀξίζει.

Εἶμαι εὐγνώμων στὸν Μητροπολίτη, γιατί ἀσχολούμενος μὲ τὸ θέμα αὐτό, λόγῳ τῶν ἐνεργειῶν του καὶ τῶν δημοσιευμάτων του, μοῦ προξένησε ἀντίθετα ἀποτελέσματα ἀπὸ αὐτὰ ποὺ περίμενε^. Γ Ι Γ Α Ν Τ Ω Σ Ε ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΙΑ ΜΟΥ ΠΡΟΣ ΤΟΝ Ε Σ Τ Α Υ Ρ Ω Μ Ε Ν Ο ΘΕΟΝ ΗΜΩΝ ΚΥΡΙΟΝ ΙΗΣΟΥΝ ΧΡΙΣΤΟΝ.

Αὐτῷ ἡ δόξα, ἡ τιμὴ καὶ ἡ προσκύνησις
σὺν τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι
νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.

Ἀμήν

Ὑστερόγραφο: Ἐγράφη «ὅ,τι ἔδωσε ὁ Θεὸς»¹²³. Εὐγνωμόνως καὶ μετὰ δακρύων Τὸν εὐχαριστοῦμε! Αὐτὸ τὸ κείμενο ποὺ σοῦ στέλνει ἕνας νᾶνος στὸν νοῦ π.Γιγάντιε, συν- ἔγραψαν πολλοί, πάρα πολλοί! Ὅσοι παρότρυναν στὴν συγγραφή, ὅσοι ἔστειλαν τὴν Ἱερατικὴ καὶ μοναχική τους εὐχή, ὅσοι προσευχήθηκαν γιὰ θεία φώτιση καὶ πόνεσαν γιὰ τὰ ἀσεβέστατα σοφίσματα, γιὰ τὰ ραπίσματα, τὸν εὐτελισμό, τὸν διασυρμὸ καὶ τὴν ἔξωση τοῦ Ἐσταυρωμένου ἐκ τοῦ Ἱεροῦ Βήματος καὶ τὴν τοποθέτησή Του, ὅπως ἀναγράφεται στὸ τευχίδιο σὲ «ἀθέατο σημεῖο»¹²⁴ (στὸ ἀποθηκάκι του νεοκώρου;) «πρός… τιμὴν τῶν Ἱερέων» (μετὰ ἀπὸ παραπληροφόρηση Ἀρχιερέων), στὰ ἀνήλια, ὅπως τότε, βάθη τοῦ Πραιτωρίου, ἐπαναλαμβάνοντας μετὰ ἀπὸ δυὸ χιλιάδες χρόνια τόν διασυρμό, τήν χλεύη, τὴν φυλακή, τὸ Πάθος καὶ τὴν Σταύρωσή Του.

ΠΑΡΑΠΟΜΠΕΣ:

• 1.Ἔξοδ. 10,21.
• 2.Ἀγ. Φωτ. ΕΠΕ 3,358.
• 3.Παροιμ 6,2.
• 4.Ἔκτασης κειμένου ἀπό 7-32 σελίδα.
• 5.ΤΕΥΧΙΔΙΟ : «Ἡ λανθασμένη θεολογικὰ καὶ αὐθαίρετα μόνιμη τοποθέτηση τοῦ Ἐσταυρωμένου τῆς Μ.Παρασκευής μέσα στὸ Ἱερὸ Βῆμα καὶ πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα», συγγρ.Μητρ. Περιστερίου, κ.Γρηγ.Δ.Παπαθωμᾶς, 2024.
• 6.Μ.Βασιλείου, ΕΠΕ 7, 344.
• 7.Ἁγ Γρ. Παλ., Ε.Π.Ε. 6, 533.
• 8.μνημ. ἔργο σελ.8.
• 9.ἔ.ἀ. σελ.20.
• 10.ἔ.ἀ.
• 11.μνημ. ἔργο σελ.17.
• 12.πρβλ. Ἰησ. Ναυῆ, 5,13.
• 13.Μαρκ.25,29.
• 14.Ψαλμ.21,8.
• 15.Ἁγ. Ἰω.Χρυσ. ΕΠΕ 20,50.
• 16.Ἁγ. Ἰω.Πηλ. ΕΠΕ 3,453.
• 17.μνημ. ἔργο σελ.32.
• 18.Μ.Βασ. 7,34.
• 19.ἔ.ἀ.
• 20.Λουκ.19,40.
• 21.Ματθ.21,42. Μάρκ.12,10. Λουκ.20,17.
• 22.Α΄Κορ.10,4.
• 23.Ἰω. 14,6.
• 24.Ἰω. 8,59.
• 25.Ἁγ. Γρηγ.Παλ. ΕΠΕ 4, 441.
• 26.Ἁγ. Ἱω.Δαμ. ΕΠΕ 8,535.
• 27.μνημ. ἔργο σελ.32.
• 28.Ἁγ. Κυρ. Ἱερ. Κατήχηση ΙΓ΄ ΣΤ΄.
• 29.Ἁγ. Ἱω.Δαμ. ΕΠΕ 1,392.
• 30.Ἁγ. Γρ.Θεολ. ΕΠΕ 8,258.
• 31.ἔ.ἀ.
• 32.Ἁγ. Γρ. Παλ.ΕΠΕ 1,574.
• 33.Ἁγ. Ἱσ.Πηλ. ΕΠΕ2, 187 καὶ 189.
• 34.Ἁγ. Ἱω.Δαμ. ΕΠΕ 1,454.
• 35.ἔ.ἀ.
• 36.Ἁγ. Κυρίλ. Ἱερ.Κατήχηση Φωτιζ.ΙΓ΄ΛΣΤ΄.
• 37.Ματθ.28,5.Μαρκ.16,6.
• 38.Α΄Κορ.1,23.
• 39.Α΄Κορ.2,2.
• 40.Γαλ.3,1.
• 41.Φωτίου ΕΠΕ 7,530.
• 42.Κατηχ.Δ΄, ΙΓ΄.
• 43.Κατ.ΙΓ’ ΛΔ΄.
• 44.ἔ.ἀ. ΙΓ΄ΛΣΤ΄.
• 45.ἔ.ἀ. ΙΓ΄ΛΜ΄.
• 46.Ἁγ. Ἰω.Δαμ.ΕΠΕ1, 455.
• 47.Ἁγ.Μαρκ. Ἔρημ.ΦΕΠΕ 13,65.
• 48.Μ. Ἀθαν.ΕΠΕ 3,172.
• 49.Ἁγ. Ἰω.Δαμ. ἔ.ἀ.
• 50.μνημ. ἔργο σελ.23.
• 51.Ἱω.4,25.
• 52.Ἁγ.Γρ.Παλ.ΕΠΕ 7,326.
• 53.μνημ. ἔργο σελ.23.
• 54.Τριώδιον. Ἀκολουθία τῶν Παθῶν ΙΒ΄Ἀντίφωνο, Κάθισμα.
• 55.ἔ.ἀ. ΙΕ΄ Ἀντίφωνον.
• 56.ἔ.ἀ. Κοντάκιον.
• 57.μνημ. ἔργο σελ.32.
• 58.ἔ.ἀ. Τροπάριον, η΄ ὠδῆς.
• 59.Ἁγ. Γρηγ.Θεολ. ΕΠΕ 3,100 καὶ 104.
• 60.Ἁγίου Ἰω. Δαμ.ΕΠΕ 1,456.
• 61.Ἅγιος Γρηγ.Παλ. ΕΠΕ 6,30.
• 62.μνημ. ἔργο σελ.23.
• 63.Ὄρθρος, Τροπ. δ΄ ὠδῆς.
• 64.Ἐξαποστειλάριον.
• 65.Ἰω. Χρυσ.ΕΠΕ 12,197.
• 66.μνημ. ἔργο σελ. 20-21.
• 67.πρβλ. Ἀγ. Ἰω.Δαμ. ΕΠΕ 1, 452.
• 68.Ἄγ. Ἰσιδ.Πηλ.ΕΠΕ 5,293.
• 69.Ἄγ. Ἰσιδ.Πηλ.ΕΠΕ 2,153.
• 70.Ματθ.20,22.
• 71.Ἴωαν. Χρυσ. ΕΠΕ 35,289 καὶ 291.
• 72.Ἁγ.Γρηγ.Παλ.ΕΠΕ 9,282.
• 73.Ἰω.Δαμασκ.ΕΠΕ 1,452.
• 74.ἔ.ἀ.5,498.
• 75.Ἅγ.Γρ.Παλ.ΕΠΕ 9,398.
• 76.Ἁγ. Ἰω.Χρυσ, ΕΠΕ 13,436.
• 77.Ἁγ.Γρηγ.Παλ.ΕΠΕ 9,302.
• 78.Ἁγ.Διον. Ἀρεοπ.ΦΕΠΕ 3,508.
• 79.Ἁγ. Γρηγ.Παλ. ΕΠΕ 9,322.
• 80.Θεοδ.Κυρρ. ΦΕΠΕ 4,226.
• 81.ἔ.ἀ.4,220.
• 82.μνημ. ἔργο σελ.20.
• 83.μνημ. ἔργο σελ.24-25.
• 84.Τριώδιο Σάβ.Λαζάρου Τρόπ.Ζ’ ὠδή.
• 85.Μάρκ.16,9 καὶ 10.
• 86.Ἰωάν.20,11.
• 87.Ματθ.27,55.
• 88.Λουκ.23,27.
• 89.Λουκ.2,35.
• 90.Ἰω.11,33.
• 91.Πράξ.8,2.
• 92.Πράξ.9,39.
• 93.Πράξ.20,25
• 94.Πράξ.20,37-38.
• 95.Λουκ.23,28.
• 96.Ματθ.26,7-13.
• 97.Μαρκ.16,1.
• 98.Λουκ.23,56.
• 99.Λουκ.24,1.
• 100.Α΄Θεσ.4,13.
• 101.Ἀποφθέγματα Γερόντων ΦΕΠΕ 1,591.
• 102.Ὅσ. Ἄθαν. Ἀθων.Νικοδ.Μπιλάλη Νεοσκητιώτου, Τόμ.Α΄141.
• 103.Μ. Ἀθαν.ΕΠΕ 11,191.
• 104.Μ. Ἀθαν.ΕΠΕ 11,90.
• 105.Ἁγ. Ἰω.Χρυσ.ΕΠΕ 21, 129.
• 106.Μ. Ἀθαν. ΕΠΕ11,198.
• 107.Ματθ.26,75
• 108.ἔ.ἀ.200.
• 109.ἔ.ἀ.
• 110.ἔ.ἀ.
• 111.Μ.Πέμπτη, Ἀκολουθία τῶν Ἁγίων Παθῶν, ΙΕ΄ Ἀντίφωνον.
• 112.Ἀποφθ. Γερ., ΦΕΠΕ σελ.591.
• 113.Ἅγ.Γρηγ.Θεολ.ΕΠΕ 3,216.
• 114.Μ. Ἀθαν. ΕΠΕ 12,195.
• 115.Β΄Τιμ.2,15.
• 116.Ἤσ.40,9.
• 117.Ἄγ.Γρηγ.Θεολ.ΕΠΕ 4,201.
• 118.Β΄Τιμ.2,18.
• 119.Β΄Τιμ.2,16-17.
• 120.Ἁγ. Γρηγ.Θεολ.ΕΠΕ 10,281.
• 121.πρβλ. Ἁγ.Γρ.Θεολ.7,326.
• 122.Ἱω. Ι΄22-30.
• 123.πρβλ.Ἁγ.Γρ.Παλ.ΕΠΕ 7,174.
• 124.μνημ. ἔργο σελ.9.
•