Η ΗΘΙΚΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ (Δυτικές «εκκλησίες» ζητούν συγνώμη για την ως τώρα αντίθεσή τους με την ομοφυλοφιλία)

 

Η ΗΘΙΚΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ (Δυτικές «εκκλησίες» ζητούν συγνώμη για την ως τώρα αντίθεσή τους με την ομοφυλοφιλία)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 8η Ιουνίου 2026

Η ΗΘΙΚΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ

(Δυτικές «εκκλησίες» ζητούν συγνώμη για την ως τώρα αντίθεσή τους με την ομοφυλοφιλία)

     Έχουμε τονίσει πολλές φορές στις ανακοινώσεις μας ότι η έκπτωση από τη σώζουσα πίστη και την αποκεκαλυμμένη αλήθεια της Εκκλησίας μας οδηγεί ταυτόχρονα και σε έκπτωση του ήθους. Και τούτο διότι η απομάκρυνση από τη σωστική αγκαλιά της Εκκλησίας, όπου διαχέεται η άκτιστη χάρη του Θεού, και η υιοθέτηση αιρετικών δοξασιών αίρουν τη θεία χάρη, η οποία αγιάζει τον άνθρωπο και τον καθιστά αυθεντικό, ολοκληρωμένη ψυχοσωματική οντότητα.

     Αυτό είναι εμφανές στις αιρέσεις, όπου πλεονάζει η ανηθικότητα. Το πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί ο δυτικός Χριστιανισμός, ο οποίος, αφότου αποκόπηκε από το ενιαίο και αδιαίρετο σώμα της Εκκλησίας, βαίνει από πτώση σε πτώση και από ηθική κατάπτωση σε ηθική καταβαράθρωση. Η ιστορία του αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα μιας τραγικής πορείας, που φανερώνει περίτρανα την απομάκρυνσή του από την αυθεντικότητα του Χριστιανισμού. Στο όνομα του Χριστού διαπράχθηκαν τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (σταυροφορίες, ιεροί πόλεμοι, Ιερά Εξέταση, γενοκτονίες, φόνοι), αλλά και απίστευτες ηθικές παρεκτροπές (πορνείες, αιμομιξίες, βιασμοί, παιδεραστίες, ανείπωτες σεξουαλικές διαστροφές κ.λπ.), όχι τόσο από τον απλό λαό όσο από τους «εκκλησιαστικούς» ηγέτες του και κυρίως από τους «Πάπες», οι οποίοι, στη συντριπτική πλειονότητά τους, υπήρξαν από τους πλέον διεφθαρμένους θρησκευτικούς ηγέτες της ιστορίας. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι πολλοί «Πάπες» πέθαναν κατά τη διάρκεια οργίων, στις αγκαλιές ερωμένων και πορνών, (π.χ. Ιωάννης ΙΒ΄ (955–964 μ.Χ.), Αλέξανδρος ΣΤ΄ (1492–1503 μ.Χ. κ.α.) ενώ αρκετοί εξ αυτών απέκτησαν εξώγαμα τέκνα, τα οποία στη συνέχεια προωθούσαν σε ανώτερα εκκλησιαστικά αξιώματα (π.χ. Πίος Β΄1458-1464, Ιννοκέντιος Η΄ 1484-1492, Ιούλιος Β΄1503-1513, Παύλος Γ΄ 1534-1549, κ.α.). Επιγραμματικά αναφερόμαστε στην μεσαιωνική παρακμή του Παπισμού, στη δραματική περίοδο (9ος-15ος αιώνας) όπου η ηθική, πνευματική και πολιτική εξουσία των «Παπών» κατέρρευσε. Σηματοδοτήθηκε από ακραία διαφθορά, άνοδο της κοσμικής εξουσίας έναντι της θρησκευτικής, και οδήγησε άμεσα στην αμφισβήτηση του Παπισμού ως «εκκλησίας».

     Αξιοπαρατήρητη είναι και η σύγχρονη ηθική κατάπτωση του παπικού «κλήρου», με τις χιλιάδες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης αθώων παιδιών από διεφθαρμένους παιδεραστές φραγκοπαπάδες. Πρόκειται για ένα διαρκές σκάνδαλο που ταλανίζει εδώ και χρόνια την παπική «εκκλησία», την εκθέτει στα μάτια του σύγχρονου κόσμου και αδειάζει τα «ιερά» ταμεία της λόγω των αποζημιώσεων προς τα θύματα.

     Την παπική «εκκλησία» ακολουθούν κατά πόδας και οι πολυάριθμες προτεσταντικές «εκκλησίες» και ομολογίες στην ηθική σήψη. Τα δημοσιεύματα περί ανηθικότητας είναι συνεχή και φανερώνουν το μέγεθος του προβλήματος και στις παπικές αυτές διασπάσεις. Και λέγουμε «παπικές διασπάσεις», διότι στην ουσία ο ευρύτερος Προτεσταντισμός δεν διαφέρει ουσιωδώς από τον Παπισμό ούτε στις κακοδοξίες ούτε στην ηθική κατάπτωση.

     Αξίζει να αναφέρουμε παρενθετικά ότι τόσο ο Παπισμός όσο και ο Προτεσταντισμός αποτελούν διαχρονικό όνειδος για τον Χριστιανισμό. Οι χριστιανομάχοι προβάλλουν ως «αδύνατα σημεία» του Χριστιανισμού τις διαχρονικές ηθικές παρεκτροπές του παποπροτεσταντισμού.

    Η σημερινή κατάσταση στον αιρετικό δυτικό Χριστιανισμό βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της κατάπτωσής του, εξαιτίας της σύμπλευσής του με τη λεγόμενη Woke Agenda, την οποία θεωρεί ως «πρόοδο» και η οποία προωθεί την απελευθέρωση όλων των ανθρώπινων ορμεμφύτων και παθών και μαζί την απενεχοποίηση κάθε μορφής αμαρτωλότητας, με αποκορύφωμα την ομοφυλοφιλία.

     Ο δυτικός Χριστιανισμός, προκειμένου να φανεί «συγχρονισμένος» με την ηθική κατρακύλα του σύγχρονου αποστατημένου κόσμου, έπαψε σε μεγάλο βαθμό να θεωρεί την ομοφυλοφιλία σεξουαλική διαστροφή και, το χειρότερο, αμάρτημα, παρά το γεγονός ότι ολόκληρη η Θεία Αποκάλυψη (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) την καταδικάζει ως βδέλυγμα ενώπιον του Δημιουργού, ως ανατροπή της ανθρώπινης φυσιολογίας και οντολογίας.

     Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας αποτέλεσε δημοσίευμα, σύμφωνα με το οποίο η «εκκλησία» της Νορβηγίας «ζήτησε συγγνώμη» για τις επί δεκαετίες διακρίσεις κατά της ομοφυλοφιλίας[1].

     Σύμφωνα με αυτό: «Η Εκκλησία της Νορβηγίας προχώρησε σε ιστορική συγγνώμη προς τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα για δεκαετίες διακρίσεων. Ο επίσκοπος Όλαφ Φίκσε Τβέιτ αναγνώρισε ότι η Εκκλησία “προκάλεσε πόνο και ντροπή” και δεσμεύτηκε σε μια νέα εποχή αποδοχής και ενσωμάτωσης».

     Με άλλα λόγια, ο αιρετικός Νορβηγός «επίσκοπος» θεωρεί ξεκάθαρα ότι δεν είναι μόνο η «εκκλησία» του η οποία, κατ’ αυτόν, «προκάλεσε πόνο και ντροπή», αλλά και η Θεία Αποκάλυψη, οι Άγιες Γραφές και ο ίδιος ο Θεός, ο Οποίος καταδικάζει με απόλυτη σαφήνεια την ομοφυλοφιλία ως παρεκτροπή της ανθρώπινης οντολογίας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά «κήρυξε» και μια «νέα εποχή αποδοχής και ενσωμάτωσης» όσων εμμένουν σε αυτή την παρεκτροπή!

     Και συνεχίζει το δημοσίευμα: «Μια στιγμή ιστορικής σημασίας εκτυλίχθηκε (πρόσφατα) στο Όσλο, όταν η Εκκλησία της Νορβηγίας ζήτησε επίσημα συγγνώμη για δεκαετίες διακρίσεων και περιθωριοποίησης των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο London Pub, έναν χώρο-σύμβολο της νορβηγικής ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, όπου το 2022 σημειώθηκε τρομοκρατική επίθεση με δύο νεκρούς και εννέα τραυματίες».

     Η σύμπλευση της «εκκλησίας» της Νορβηγίας με τον σοδομισμό είναι πλέον ξεκάθαρη. Ο αιρετικός Νορβηγός «επίσκοπος», αντί να στηλιτεύσει το αμαρτωλό πάθος της ομοφυλοφιλίας και να καλέσει τους ομοφυλοφίλους σε μετάνοια, έθεσε την «εκκλησία» του σε θέση απολογίας για τη μέχρι πρότινος προσήλωσή της στη χριστιανική ηθική, η οποία θεωρεί την ομοφυλοφιλία θανάσιμη αμαρτία και πηγή πολλών κακών, με προεκτάσεις τόσο στην προσωπική υγεία όσο και στο κοινωνικό σύνολο. Έφθασε, μάλιστα, στο σημείο να αποθεώνει το πάθος αυτό και να ζητά συγγνώμη για τη μέχρι τώρα τήρηση της χριστιανικής ηθικής.

      Ιδού πώς έφθασε η «εκκλησία» της Νορβηγίας να ζητήσει συγγνώμη από τους σοδομιστές: «Για δεκαετίες, η Εκκλησία της Νορβηγίας θεωρούσε την ομοφυλοφιλία “κοινωνικό κίνδυνο” και απαγόρευε σε ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να χειροτονηθούν ή να τελέσουν γάμο εντός ναού. Η αλλαγή άρχισε να συντελείται σταδιακά από τη δεκαετία του 2000, παράλληλα με τη φιλελευθεροποίηση της νορβηγικής κοινωνίας. Το 2007, η Εκκλησία χειροτόνησε τον πρώτο ομοφυλόφιλο πάστορα, ενώ το 2017 τέλεσε τον πρώτο “γάμο” ομοφύλων. Το 2023, ο ίδιος ο επίσκοπος Τβέιτ συμμετείχε για πρώτη φορά στην παρέλαση του Oslo Pride, γεγονός που θεωρήθηκε ιστορική καμπή».

      Αυτό αποδεικνύει ότι ο αιρετικός «επίσκοπος» αναγνώρισε ως «λάθος» τη χριστιανική διδασκαλία και συντάχθηκε με την ομοφυλοφιλία. Δεν «ανοίχθηκε» απλώς προς τα άτομα που επιλέγουν να ζουν ως ομοφυλόφιλοι, αλλά προς αυτό καθαυτό το αμαρτωλό πάθος, επιβραβεύοντάς το με τη «χειροτονία» ομοφυλόφιλου πάστορα, την τέλεση «γάμων» ομοφύλων «ζευγαριών» και τη συμμετοχή του σε δημόσιες παρελάσεις «υπερηφάνειας», μέσω των οποίων διεκδικούνται τα λεγόμενα «δικαιώματα» των ομοφυλοφίλων. Με την παρουσία του σε αυτές, συντάσσεται και ο ίδιος με τα αιτήματά τους.

      Και όχι μόνον αυτό, αλλά η «συγγνώμη» του προς τους αμετανόητους σοδομιστές «συνοδεύτηκε από συγκίνηση και χειροκροτήματα, ενώ πολλοί πιστοί παρακολούθησαν τη λειτουργία που ακολούθησε στον Καθεδρικό Ναό του Όσλο». Η απόφασή του να ζητήσει συγγνώμη επισφραγίστηκε από «λειτουργία» στον Καθεδρικό Ναό του Όσλο. Μέχρι εκεί έφθασε η ασέβειά του και η ύβρις του!

     Βλάσφημες μπορούν να θεωρηθούν και οι δηλώσεις του: «Η Εκκλησία στη Νορβηγία προκάλεσε ντροπή, μεγάλη ζημία και πόνο στους ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπους. Αυτό δεν έπρεπε ποτέ να είχε συμβεί. […] Η διάκριση και η άνιση μεταχείριση προκάλεσαν απώλεια πίστης σε πολλούς». Για τον αιρετικό «επίσκοπο» φαίνεται να έχει μεγαλύτερη σημασία η «απώλεια πίστης» παρά η καθαρότητα της πίστεως.

     Η «συγγνώμη» του αιρετικού «επισκόπου» Όλαφ Φίκσε Τβέιτ προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. «Η Χάνε Μαρί Πέντερσεν-Έρικσεν, ομοφυλόφιλη πάστορας και επικεφαλής του δικτύου χριστιανών λεσβιών, χαρακτήρισε τη συγγνώμη “σημαντική πράξη επανόρθωσης”, η οποία “σηματοδοτεί το τέλος ενός σκοτεινού κεφαλαίου”. Άλλοι, ωστόσο, θεωρούν ότι η συγγνώμη ήρθε πολύ αργά. “Για εκείνους που πέθαναν από AIDS νιώθοντας πως ο Θεός τους τιμωρούσε, αυτή η συγγνώμη δεν φέρνει παρηγοριά”, δήλωσε ο Στέφεν Αντόμ από την Ένωση Φύλου και Σεξουαλικής Διαφορετικότητας της Νορβηγίας».

      Η «συγγνώμη» της «εκκλησίας» της Νορβηγίας προς τους «αδικημένους» σοδομιστές, λεσβίες, τρανς κ.λπ. δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά σύνηθες πια στον αποστατημένο δυτικό Χριστιανισμό. Σύμφωνα με το προαναφερθέν δημοσίευμα, «εντάσσεται σε ένα παγκόσμιο κύμα αυτοκριτικής από θρησκευτικούς οργανισμούς. Το 2023, η Εκκλησία της Αγγλίας και η Μεθοδιστική Εκκλησία της Ιρλανδίας προχώρησαν σε δημόσιες συγγνώμες για τη στάση τους απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, ενώ η Ενωμένη Εκκλησία του Καναδά έκανε λόγο για “δέσμευση σε πλήρη ένταξη και ριζική φιλοξενία”. Η συγγνώμη στο Όσλο δεν ήταν απλώς μια τελετή· ήταν μια συμβολική αλλά και ουσιαστική πράξη — μια αναγνώριση ότι η πίστη και η αγάπη δεν έχουν χώρο για διακρίσεις».

      Στη Φινλανδία, ο πρώην «αρχιεπίσκοπος» της Λουθηρανικής «εκκλησίας» Κάρι Μάκινεν χαιρέτισε ανοιχτά την νομοθέτηση του «γάμου» ομοφύλων από την Πολιτεία, ενώ ο νυν «αρχιεπίσκοπος» Τάπιο Λούομα εξέφρασε επίσης τη χαρά του για την εξέλιξη, προσθέτοντας ότι «και σε ό,τι με αφορά θεωρώ πως η Εκκλησία πρέπει να επανεξετάσει τη θέση της για την έννοια του γάμου». Δήλωσε ακόμη ότι «τα ομόφυλα ζευγάρια είναι ευπρόσδεκτα σε όλες τις δραστηριότητες της εκκλησίας». Μάλιστα, η «Σύνοδος των Επισκόπων» έχει εγκρίνει πρόταση για την «προσθήκη παράλληλου μοντέλου γάμου», το οποίο θα επιτρέπει στους «ιερείς» να τελούν «γάμους» ομοφυλοφίλων «ζευγαριών»[2].

     Όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, δεν έμεινε εκτός αυτού του «κλίματος» ούτε η παπική «εκκλησία». Σύμφωνα με άλλο πρόσφατο δημοσίευμα[3], «Παπικοὶ ἐπίσκοποι εἰς ἀγρυπνίας ὑπὲρ τῆς “καταπολέμησης τῆς ὁμο-τρανσφοβίας”. Ἡ κατάπτωσις τοῦ παπισμοῦ φαίνεται νὰ μὴν ἔχει τέλος. Ἀπὸ ὅπλον κατὰ τῆς ἁμαρτίας, ἡ ἀγρυπνία, ἡ ὁποία στοχεύει εἰς τὴ μετάνοια, ἔγινε μέσον προπαγάνδας τῆς ὁμοφυλοφιλίας».

      Και επισημαίνει ότι: «Σημαντικὴ αὔξηση καταγράφεται τὸ 2026 στὴ συμμετοχὴ Παπικῶν ἐπισκόπων στὴν Ἰταλία σὲ ἀγρυπνίες καὶ προσευχητικὲς ἐκδηλώσεις ποὺ σχετίζονται μὲ ζητήματα ὁμοφυλοφιλίας καὶ ταυτότητας φύλου. Σύμφωνα μὲ ἰταλικὰ δημοσιεύματα, τουλάχιστον δώδεκα ἐπίσκοποι ἀναμένεται νὰ προΐστανται ἢ νὰ παραστοῦν σὲ λειτουργίες καὶ ἀγρυπνίες ποὺ ὀργανώνονται μὲ στόχο, ὅπως ἀναφέρεται, τὴν “ὑπέρβαση τῆς ὁμο-τρανσφοβίας”. Οἱ ἐκδηλώσεις αὐτὲς ἔχουν ἐξαπλωθεῖ σὲ περισσότερες ἀπὸ εἴκοσι ἐπισκοπὲς σὲ ὅλη τὴ χώρα. Σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις, οἱ ἀγρυπνίες πραγματοποιούνται μέσα σὲ καθολικοὺς ναούς, μὲ τὴ στήριξη τοπικῶν ἐπισκόπων ἢ ἐκκλησιαστικῶν ὀργανώσεων. Ὁρισμένες ἀπὸ αὐτὲς τὶς πρωτοβουλίες ἐντάσσονται σὲ εὐρύτερα ποιμαντικὰ προγράμματα ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν ἔνταξη καὶ τὴν ὑποστήριξη ΛΟΑΤΚΙ ἀτόμων». «Παράλληλα, οἱ ἐξελίξεις αὐτὲς συνδέονται μὲ τὴ συνεχιζόμενη συζήτηση στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Παπικῆς “ἐκκλησίας” γιὰ τὴ συνοδικότητα καὶ τὴν ποιμαντικὴ προσέγγιση θεμάτων σεξουαλικότητας καὶ ταυτότητας φύλου. Τὸ σχετικὸ πλαίσιο ἔχει ἐνισχυθεῖ μετὰ ἀπὸ πρόσφατα συνοδικὰ κείμενα καὶ συζητήσεις σὲ ἐθνικὸ καὶ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ ἀγρυπνίες αὐτὲς ἀποτελοῦν ἔκφραση ποιμαντικῆς φροντίδας καὶ προσπάθεια ὑπέρβασης διακρίσεων, στὸ πνεῦμα τοῦ σύγχρονου ἐκκλησιαστικοῦ διαλόγου».

     Ο Καρδινάλιος Reinhard Marx, «αρχιεπίσκοπος» του Μονάχου και του Φράιζινγκ στη Γερμανία, υποστηρίζει ανοιχτά την ένταξη των ομοφυλόφιλων ζευγαριών στην «Εκκλησία», έχοντας μάλιστα επιτρέψει την τέλεση τελετών ευλογίας για ζευγάρια του ιδίου φύλου στην «αρχιεπισκοπή» του. Πιο συγκεκριμένα, ακολουθώντας τις οδηγίες της «Γερμανικής Συνόδου», ο «αρχιεπίσκοπος» Marx ανακοίνωσε ότι επιτρέπεται η ευλογία ζευγαριών κάθε σεξουαλικού προσανατολισμού που δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να τελέσουν θρησκευτικό γάμο. Έχει δηλώσει δημόσια ότι η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί αμαρτία και ότι οι ομοφυλόφιλοι αποτελούν μέρος της δημιουργίας του Θεού!

     Τα ανωτέρω στοιχεία για την κατάπτωση του αιρετικού δυτικού Χριστιανισμού είναι εντελώς ενδεικτικά. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα είναι γενικευμένο και η ηθική σήψη κατατρώγει τα σωθικά του. Γι’ αυτό και η αποσύνθεσή του είναι ραγδαία, όπως έχουμε αποκαλύψει συχνά στις ανακοινώσεις μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αποχώρηση χιλιάδων Φινλανδών από τη Λουθηρανική «εκκλησία», ύστερα από τις δηλώσεις των πρώην και νυν «αρχιεπισκόπων» Κάρι Μάκινεν και Τάπιο Λούομα για την ομοφυλοφιλία. «Από εκείνη τη στιγμή έως σήμερα, 13.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν την Εκκλησία — άρα σταμάτησαν και να πληρώνουν τον εκκλησιαστικό φόρο. Ο αρχιεπίσκοπος Κάρι Μάκινεν γνώριζε ότι τα λόγια του θα εξόργιζαν και θα αποξένωναν μια μερίδα πιστών. Όμως φαίνεται ότι οι αρχές και ο προσωπικός του κώδικας αξιών τού επέβαλαν να συνταχθεί με τους υποστηρικτές των ατομικών ελευθεριών»[4].

      Περαίνουμε την ανακοίνωσή μας εκφράζοντας τη λύπη μας για την κατάντια του αιρετικού δυτικού Χριστιανισμού, ο οποίος εγκατέλειψε τις αρχές της γνήσιας χριστιανικής πίστης και ζωής και συντάχθηκε με τον πτωτικό κόσμο. Αναμφίβολα, η πλέον τρανή απόδειξη αυτής της ταύτισης αποτελεί η αποδοχή του θανάσιμου αμαρτήματος της ομοφυλοφιλίας ως δήθεν «φυσικής επιλογής», παρά το γεγονός ότι εκτρέπει τον άνθρωπο σε παράχρηση των σωματικών του οργάνων, αλλοιώνοντας την ανθρώπινη φυσιολογία και οντολογία.

     Καταφρονείται, έτσι, με τον πλέον ασεβή τρόπο η χριστιανική ανθρωπολογία περί άρρενος και θήλεος και εισάγεται μια πληθώρα πλασματικών «γενών», ανάλογα με τα αμαρτωλά πάθη (σοδομισμός, λεσβιασμός, τρανς, κουίρ, αμφισεξουαλικότητα κ.λπ.), με ανυπολόγιστες συνέπειες τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Παραβλέπεται, επίσης, η πληθώρα των βιβλικών αναφορών στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας και η κατηγορηματική αποστροφή του Θεού προς το πάθος αυτό.

      Η λύπη μας επιτείνεται όταν διαπιστώνουμε ότι πολλοί κληρικοί και θεολόγοι από ορθόδοξης πλευράς αντιμετωπίζουν με συμπάθεια τη σύμπλευση των δυτικών «εκκλησιών» με το πνεύμα του κόσμου και, εν προκειμένω, με την ομοφυλοφιλία. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε δει καμία επίσημη διαμαρτυρία ή τοποθέτηση επί του θέματος, ώστε να πληροφορηθεί το ορθόδοξο πλήρωμα ότι πρόκειται για σοβαρή εκτροπή και να μη παρασύρεται από την προπαγάνδα ότι δήθεν δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ της χριστιανικής πίστεως και της ομοφυλοφιλίας. Όσοι δεν διαθέτουν επαρκή γνώση των αβυσσαλέων διαφορών μεταξύ της Εκκλησίας μας και των αιρετικών δυτικών «εκκλησιών», παρασύρονται, θεωρώντας ως δήθεν «πρόοδο» τις αντιχριστιανικές αυτές επιλογές.

     Ακόμη περισσότερο, λυπούμαστε και ανησυχούμε διότι πολλοί εξ αυτών αναπτύσσουν σχέσεις με αυτές τις «εκκλησίες», ονοματίζοντας αυτές ως δήθεν αληθινές, παραβλέποντας τις χαώδεις δογματικές διαφορές που τις χωρίζουν από τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, την Αγία Ορθοδοξία μας και την ίδια στιγμή διαψεύδουν πανηγυρικά τους εαυτούς τους, διότι δεν προχωρούν στην διακοινωνία μαζί τους, που αποδεικνύει την ενότητα της Εκκλησίας, διότι γνωρίζουν ότι αυτοστιγμεί θα απωλέσουν όχι μόνον την Αρχιερωσύνη τους, αλλά και την ορθόδοξη ταυτότητά τους.

Με τις «θερμές» σχέσεις τους με αυτές, τις φιλοφρονήσεις και, το χειρότερο, με τέτοιου είδους εκκοσμικεύσεις, όπως η απενεχοποίηση της ομοφυλοφιλίας, αποστέλλονται άκρως λανθασμένα μηνύματα τόσο προς τους αιρετικούς — ότι δήθεν «ορθώς πράττουν» — όσο και προς το ορθόδοξο πλήρωμα, του οποίου αμβλύνεται σταδιακά το ορθόδοξο αισθητήριο.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

---

[1]https://www.lifo.gr/now/world/zitoyme-syggnomi-apo-ta-loatki-atoma-i-ekklisia-tis-norbigias-paradehetai-dekaeties   

[2] https://www.efsyn.gr/stiles/triti-matia/6325_o-finlandos-arhiepiskopos-kai-oi-gay/

[3] https://orthodoxostypos.gr/%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%bf%e1%bd%b6-%e1%bc%90%cf%80%ce%af%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%e1%bc%b0%cf%82-%e1%bc%80%ce%b3%cf%81%cf%85%cf%80%ce%bd%ce%af%ce%b1%cf%82-%e1%bd%91%cf%80/

[4] https://www.efsyn.gr/stiles/triti-matia/6325_o-finlandos-arhiepiskopos-kai-oi-gay/

Δελτίο Τύπου Περὶ τῆς ἀποφάσεως τοῦ ΣτΕ γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους γάμους καὶ υἱοθεσίες

 

Δελτίο Τύπου Περὶ τῆς ἀποφάσεως τοῦ ΣτΕ γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους γάμους καὶ υἱοθεσίες

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ 

ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ 
Θέσπιδος 11 ΜΑΡΟΥΣΙ 
ΤΗΛ. 210 8025211 estiapm@gmail.com 

Ἡ δημοσίευση τῆς ἀπόφασης ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἀκυρώσεως ποὺ κατέθεσε ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν μαζὶ μὲ ἄλλα δύο σωματεῖα στὸ ΣτΕ, ἐπιβεβαίωσε τοὺς φόβους μας γιὰ πλήρη συμπόρευση τοῦ ἀνωτάτου δικαστηρίου μὲ τὴ woke παράνοια ποὺ στανικὰ ἐπιβάλλεται στὴν πατρίδα μας. Δὲν πέφτουμε ἀπὸ τὰ σύννεφα. Ἡ δικαιοσύνη τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει δείξει σκανδαλώδη συμπόρευση μὲ τὴν ἐκτελεστικὴ ἐξουσία, ἡ ὁποία ἄλλωστε διορίζει μὲ ἰδεολογικὰ κριτήρια τὴν ἡγεσία τῆς δικαιοσύνης. 
Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ὁ σημερινὸς Πρόεδρος τοῦ ΣτΕ ποὺ διόρισε ἡ παροῦσα κυβέρνηση, εἶχε δώσει διαπιστευτήρια «προοδευτικότητας», ὅμοια μὲ ἐκεῖνα ποὺ εἶχε δώσει ἡ πρώην πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, Αἰκατερίνη Σακελλαροπούλου, καθὼς ὑπῆρξε μειοψηφῶν στὶς ἀποφάσεις τοῦ ΣτΕ γιὰ τὴν ὀρθόδοξη... κατεύθυνση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, ὅπου εἴχαμε πάλι προσφύγει. 

Παρὰ ταῦτα, ὑπῆρξαν ἕξι Δικαστὲς τῆς σύνθεσης τοῦ Δικαστηρίου ποὺ μὲ νομικὰ τεκμηριωμένη ἐπιχειρηματολογία, κατέδειξαν τὴν ἀντισυνταγματικότητα τοῦ νόμου γιὰ τοὺς γάμους καὶ τὶς υἱοθεσίες ἀπὸ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια. Ἡ ἱστορία καὶ κυρίως ὁ Θεὸς καταγράφουν αὐτὲς τὶς ὑγιεῖς φωνές, ὅπως καταγράφονται μὲ μελανὰ γράμματα οἱ πρωταίτιοι τῆς τραγικῆς ἐθνικῆς κατάπτωσης. 

Ἡ κατάντια τῆς δικαιοσύνης, φυσικὰ δὲν ἀμνηστεύει τὸ πολιτικὸ ἔγκλημα τοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ τῶν βουλευτῶν ποὺ ψήφισαν αὐτὸ τὸν νόμο, οἱ ὁποῖοι φέρουν τὴν πρώτιστη εὐθύνη. Ἔστω καὶ ἂν κάποιοι ξέχασαν καὶ τοὺς ὑποδέχονται μετὰ βαΐων καὶ κλάδων, σὰν νὰ μὴ συνέβη τίποτα, εἶναι ἠθικὸ χρέος τοῦ λαοῦ, νὰ στείλει στὸ σπίτι τους μὲ τὴν πρώτη πολιτικὴ εὐκαιρία, ὅσους βουλευτὲς ἐπέτρεψαν νὰ ὑποστοῦν αὐτὴ τὴ δοκιμασία τὰ μικρὰ παιδιά, ἀπὸ ὅποια κομματικὴ παράταξη καὶ ἂν προέρχονται. Εἰδάλλως, ἡ εὐθύνη δὲν θὰ εἶναι μόνο τῶν πολιτικῶν καὶ τῶν δικαστῶν, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀμετανόητου λαοῦ. 

Οἱ ἀγῶνες μας γιὰ τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογένειας δὲν θὰ σταματήσουν ἐδῶ. Κάθε φωνὴ καὶ κάθε ὑγιὴς ἀντίδραση ἐνάντια στὴν ἀποστασία, ἀποσοδομοποιεῖ ἔστω λίγο τὴ σοδομοποιημένη κοινωνία μας. Ὅσο ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν παρατοῦν τὸν ἀγῶνα, εὐελπιστοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἀνατρέψει τὴ δυσώδη κατάσταση ἢ τοὐλάχιστον δὲν θὰ καταλογίσει στοὺς ἀνοιχτὰ διαφωνοῦντες καὶ ἀντιδρῶντες, συνενοχὴ διὰ τῆς ἀδράνειας καὶ ἡττοπαθοῦς ἀπάθειας. 

Οἱ «ἐπσταϊνιστὲς» σαρκολάτρες ποὺ κυβερνοῦν τὸν κόσμο θέλουν νὰ φαίνονται ἀνίκητοι γιὰ νὰ ἀποθαρρύνονται ὅσοι ὑγιεῖς νόες ἀντιστέκονται στὴν ἀτζέντα τους. Ὅμως, στὴν πραγματικότητα εἶναι ἀδύναμοι! Ἡ ἱστορία ἔχει ἀποδείξει ὅτι ὅλες οἱ «κοσμοκρατορίες» ἔχουν ἡμερομηνία λήξης, εἰδικότερα ἐκεῖνες ποὺ «λάκτισαν πρὸς κέντρα» χτυπῶντας τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. 

Καλοῦμε κάθε εὐσυνείδητο Ἕλληνα ποὺ πονάει γιὰ ὅσα συμβαίνουν, νὰ ἀγωνιστεῖ γιὰ τὴν δική του οἰκογένεια καὶ γενικότερα γιὰ τὸν ἱερὸ θεσμό. Μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν, δὲν ἔχουμε τὴν πολυτέλεια νὰ βάλουμε τὴν οἰκογένειά μας σὲ δεύτερη μοῖρα, πίσω ἀπὸ ἐπαγγελματικὲς ἢ ἄλλες ἐνασχολήσεις. Ὀφείλουμε νὰ δείξουμε ἔμπρακτα στὶς νέες γενιὲς τὸ ὑγιὲς πρότυπο τῆς οἰκογένειας, ὥστε ἡ προπαγάνδα τῆς woke δικτατορίας νὰ ἀπογυμνώνεται στὰ μάτια τους. 

Στοὺς πολιτικοὺς καὶ δικαστικοὺς ὑπεύθυνους ἀνεύθυνους, ὑπενθυμίζουμε ὅτι ἡ φύση ποὺ ὅρισε ὁ Θεός, δὲν ἀλλάζει οὔτε μὲ νόμους, οὔτε μὲ δικαστικὲς ἀποφάσεις. 

Ἀνέστη Χριστὸς καὶ πεπτώκασι δαίμονες. 

Ἡ φρίκη τῆς ἀφύσικης «οἰκογένειας» σὲ ἕνα βίντεο: Ζευγάρι ὁμοφυλόφιλων γελοῦν μὲ τὸ υἱοθετημένο μωρὸ ποὺ ζητάει κλαίγοντας τὴ μαμά του!

 

Ἡ φρίκη τῆς ἀφύσικης «οἰκογένειας» σὲ ἕνα βίντεο: Ζευγάρι ὁμοφυλόφιλων γελοῦν μὲ τὸ υἱοθετημένο μωρὸ ποὺ ζητάει κλαίγοντας τὴ μαμά του!

Τὸ ἀθῶο μωράκι ζητάει τὴ μητρικὴ ἀγκαλιὰ καὶ οἱ δύο ἄντρες τοῦ ἐπαναλαμβάνουν: «Δὲν ὑπάρχει μαμά, μόνο μπαμπᾶς καί... μπαμπάκας»! 

Συντάκτης: Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Ἕνα βίντεο ποὺ σοῦ σπαράζει τὴν καρδιὰ καὶ σοῦ προκαλεῖ φρίκη καὶ ὀργὴ γιὰ τὸν βασανιστικὸ βίο τῶν βρεφῶν ποὺ υἱοθετοῦνται ἀπὸ ὁμοφυλόφιλους «μπαμπᾶδες», κάνει τὸ γῦρο τοῦ κόσμου τὶς τελευταῖες μέρες. Εἶναι ἕνα βίντεο σκληρό, ἀπάνθρωπο καὶ ἀπολύτως ἐνδεικτικό τοῦ τί σημαίνει νὰ καταδικάζεις ἕνα παιδὶ ἀπὸ γεννησιμιοῦ στὸ νὰ ζήσει μιὰ σακατεμένη καὶ ἐντελῶς νοσηρὴ ζωή. 
Ἕνα βίντεο ποὺ ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη, τὸ ΣτΕ, ἡ τέως ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου, καὶ ὅλοι ὅσοι προώθησαν τὸν διαστροφικὸ νόμο γιὰ τοὺς γάμους καὶ τὶς υἱοθεσίες ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια, θὰ πρέπει νὰ βλέπουν... κάθε μέρα γιὰ νὰ «καμαρώνουν» τὸ κοινωνικὸ ἔγκλημα ποὺ κατόρθωσαν. 
Τὸ ἀποτρόπαιο βίντεο ἀνέβηκε στὰ social media ἀπὸ τὸν Ἀμερικανὸ τραγουδιστὴ τῆς country μουσικῆς, Shane McAnally, ὁ ὁποῖος βιντεοσκοποῦσε τὸν «σύζυγό» του, Michael Baum νὰ παίζει μὲ τὸ μωρὸ ποὺ ἀπέκτησαν ἀπὸ παρένθετη μητέρα. Ὁ Baum ρωτάει τὸ ἀγοράκι: «ποιόν θέλεις, τὸν μπαμπᾶ ἢ τόν... μπαμπάκα σου;». Τὸ ἄμοιρο μωράκι ἀπαντάει ἐνστικτωδῶς προσπαθῶντας νὰ σχηματίσει τὴ λέξη «μαμὰ» ἢ κάτι ποὺ τὸ θυμίζει. 
Ὁ Baum ἀπαντᾶ «ὄχι, δὲν ὑπάρχει μαμά. Θὲς τὸν μπαμπᾶ ἢ τὸν μπαμπάκα σου;». Τὸ μωράκι προσπαθεῖ καὶ πάλι αὐτόματα νὰ ἀρθρώσει τὴ λέξη «μαμά», ὅπως ὁρίζει ἡ βιολογικὴ φύση του, ὅπως προστάζει τὸ ἔνστικτο ἐπιβίωσής του, ὅπως τὸ ὠθεῖ ὁ ἐννιάμηνος δεσμὸς μέσα στὴ μήτρα τῆς μάνας του, ποὺ ὅμως πούλησε τὸ παιδί της σὰν νὰ ἦταν κουτάβι. 
Ὁ Baum ἐπιμένει χωρὶς οἶκτο, θέλοντας νὰ κάνει «δικαιωματιστικὴ» πλύση ἐγκεφάλου στὸ λίγων μηνῶν βρέφος: «ἀποκλείεται Χοσέ. Δὲν ὑπάρχει μαμά. Ἔχεις μπαμπᾶ ἢ μπαμπάκα. Ὄχι μαμά...». Τὸ μωράκι ἐνστικτωδῶς ἀρχίζει νὰ κλαίει ἀπὸ τὶς ἐπανειλημμένες ἀρνήσεις, καὶ τὰ δύο κυνικὰ ὑποκείμενα ποὺ παριστάνουν τοὺς γονεῖς, βάζουν τὰ γέλια. 

Καγχάζουν ξεδιάντροπα μπροστὰ στὸν ψυχικὸ ἀκρωτηριασμὸ ἑνὸς ἄδολου παιδιοῦ ποὺ ζητᾶ τὸ πιὸ φυσιολογικὸ πρᾶγμα τοῦ κόσμου. Περιγελοῦν τὴν τεχνητὴ ὀρφάνια του. Χάσκουν χαιρέκακα γιατί ἕνας νοσηρὸς νόμος (σὰν τὸν ἑλληνικὸ) τοὺς παρέδωσε ἕνα ζωντανὸ «ἀξεσουὰρ» γιὰ νὰ τὸ προγραμματίσουν ὅπως θέλουν. Ἡ ὅλη σκηνή σοῦ προκαλεῖ ναυτία καὶ ἐσωτερικὴ ὀδύνη γιὰ τὴν ἁγνὴ ψυχούλα. Τὸ μωρὸ ζητᾶ τὴ μητρικὴ ἀγκαλιὰ κι ἐκεῖνοι τὸ «ταΐζουν» μὲ τὴν τοξικὴ ἀτζέντα τους. Ξέχνα τὴ λέξη «μαμά», ἐμεῖς ὁρίζουμε τί εἶναι ἐπιτρεπτό, ἐμεῖς ἀποφασίζουμε τί ἔχεις ἀνάγκη, θὰ συμμορφωθεῖς στὴν αἰχμαλωσία σου θέλεις – δὲν θέλεις. 

Τὸ κερασάκι στὴν τούρτα αὐτῆς τῆς φρικωδίας, εἶναι ὅτι τὸ «ζεῦγος» ἀνέβασε σὲ ἄλλη ἀνάρτηση τὴ φωτογραφία τοῦ δύστυχου μωροῦ μὲ τὴν εἰρωνικὴ περιγραφή: «ὁμοφοβικὸ μωρό» (!), πιθανότατα γιατί ἔκανε τό... ἔγκλημα νὰ ζητάει τὴ μαμὰ ποὺ τὸ γέννησε. Σὰν δουλέμποροι ποὺ ὁ σκλάβος τους βγῆκε ἐλαττωματικὸς καὶ τὸν διαπομπεύουν μὲ δικαιωματιστικὲς ταμπέλες γιατί ζήτησε τὴν ἐλευθερία του. Ἕνα μωράκι, σκλάβος τοῦ ἀφύσικου καὶ τοῦ διαταραγμένου, σκλάβος μιᾶς ἑωσφορικῆς ματαιοδοξίας. 

Ὄχι μόνο δὲν ντράπηκαν νὰ ὑποβάλλουν σὲ ψυχολογικὰ βασανιστήρια τὸ ἀνυπεράσπιστο μωράκι, ὄχι μόνο χασκογέλαγαν γιὰ τὴν ἐπιβολή τους, ἀλλὰ εἶχαν καὶ τὸ θράσος νὰ τὸ ἀνεβάσουν στὸ διαδίκτυο γιὰ νὰ κάνουν ἐπίδειξη δύναμης πρὸς πᾶσα κατεύθυνση. Τί εἴδους ἄνθρωπος πρέπει νὰ εἶσαι γιὰ νὰ ἡδονίζεσαι νὰ λὲς σὲ ἕνα νεογέννητο δεκάδες φορὲς ὅτι δὲν ἔχει μαμά; Πόσο σαδισμὸ καὶ πόση σκληρότητα χρειάζεται κάτι τέτοιο; Ποιοί ἐξωνημένοι ἐπιστήμονες γνωμάτευσαν ὅτι αὐτὴ ἡ φρίκη εἶναι ὑγιὴς γονεϊκότητα; 

Καὶ ἂν ἀκόμα δεχόταν κάποιος ὅτι αὐτοὶ οἱ δύο τύποι εἶναι.... «μπαμπᾶδες», ποιός φυσιολογικὸς πατέρας θὰ κόμπαζε μπροστὰ στὴν ἀνημποριὰ τοῦ παιδιοῦ του; Δὲν εἶναι οὔτε «μπαμπᾶδες», οὔτε ὑποκατάστατα «μαμᾶς», εἶναι ξένα σώματα ποὺ μαϊμουδίζουν τὴν ἔννοια τῆς οἰκογένειας. 

Νὰ λοιπὸν ποιά πόρτα τοῦ φρενοκομείου ἀνοίξαμε καὶ στὴν Ἑλλάδα. Σύγχρονοι Ἠρώδηδες ποὺ διέταξαν τὴν ψυχοσωματικὴ «σφαγὴ» τῶν νηπίων. Ἀκόμα καὶ γιὰ ἕνα ζῶο ὑπάρχει κατακραυγὴ ἂν τὸ στερήσει κάποιος βίαια ἀπὸ τὴ μητέρα του, ἀλλὰ τὴν ψυχὴ ἑνὸς παιδιοῦ δὲν ἔχουν κανένα πρόβλημα νὰ τὴν κατασπαράζουνε. Μὲ κάθε ἐπισημότητα νομιμοποιήσαμε τὸν «ρὸζ» γενιτσαρισμὸ καὶ τὸν βαφτίσαμε «βέλτιστο συμφέρον τοῦ παιδιοῦ», τὴν ὥρα ποὺ τοῦ κόβουμε τὸν ὀμφάλιο λῶρο μὲ τὴ φύση. 

Στὰ θλιμμένα καὶ ἀπορημένα μάτια κάθε τέτοιου παιδιοῦ, καθρεφτίζεται ὅλη ἡ καταβαράθρωση τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας. Ἂς εἶναι «περήφανοι» καὶ οἱ δικοί μας «φωστῆρες» ποὺ ψήφισαν αὐτὸ τὸ ἀνοσιούργημα καὶ εἶχαν τὸ ἀπύθμενο θράσος νὰ τὸ γιορτάσουν κιόλας. Ἀπὸ τὴν κρίση τῶν ἀνθρώπων μπορεῖ νὰ ξεφεύγουν – ἀπὸ τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ πῶς θὰ ξεφύγουν...; 

 

Τοῦ Σέβ. Μητροπολίτου Μάνης κ. Χρυσοστόμου Γ'

Ὁ Ἱερός Χρυσόστομος περί τῆς ὁμοφυλοφιλίας

(Συμβολή στήν ἐπικαιρότητα τοῦ θέματος)

Ἀξίζει γιά τό θέμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας ν’ ἀκούσουμε τί λέγουν καί ν’ ἀναγνώσουμε τί γράφουν οἱ σοφοί καί θεοφόροι ἅγιοι Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας. Καί τοῦτο, γιατί οἱ Πατέρες, δέν ἀποτελοῦν μία νεκρά παρακαταθήκη, οὔτε εἶναι ἐκτός πραγματικότητος. Εἶναι κατ’ ἐξοχήν ἐρμηνείς τοῦ πνεύματος τῶν θείων Γραφῶν, ἀλλά καί σπουδαῖοι μελετητές τοῦ ἀνθρωπίνου ὄντος. Τῷ ὄντι, ὡς γνῶστες τῆς θύραθεν παιδείας καί τῆς χριστιανικῆς γραμματείας ἀσχολήθηκαν μέ τόν ἄνθρωπο, τήν ἀρετή καί τήν κακία καί κυριολεκτικά πόνεσαν γιά τά ἀνθρώπινα καί μόχθησαν γι’ αὐτά καί ἀγωνίστηκαν γιά τήν τελειότητα τοῦ ἀνθρώπινου βίου μέ ἀπώτερο σκοπό τήν αἰωνιότητα.

Ἔτσι ἀπό τούς μεγάλους Ἕλληνες Πατέρες, ὁ σοφός καί θεοφόρος Πατήρ τῆς Ἐκκλησίας ὁ Χρυσορρήμων Ἰωάννης, δέν θά μποροῦσε νά σιωπήσει γιά τό ζήτημα τῆς ὁμοφυλοφιλίας, καθ’ ὅτι καί ἄριστος ἑρμηνευτής τῆς Ἁγίας Γραφῆς ὑπῆρξε καί τῆς ἀρετῆς καί τοῦ ἤθους πρότυπον, ἀναδείχθηκε στήν ἐποχή του. Ἦταν μέγας ἀνήρ, σπουδαῖος «ἐς τα μάλιστα τόν βίον θεσπέσιος καί λέγειν δεινός». Ἄλλ’ ὀφείλουμε ἐπίσης νά ἐπισημάνουμε, ὅτι ἄν καί ἔζησε τόν 4ο αἰῶνα, ἐν τούτοις, ὁ λόγος του καί ἡ γραφίδα του διακρίνονται ἀπό διαχρονικότητα, γιατί ἀκριβῶς ἀφοροῦν τόν ὅλο ἄνθρωπο καί τόν βίο του, τήν σχέση του μέ τό Θεό καί τόν ἑαυτό του. Συγκεκριμένα, ὁ Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος, στήν πρός Ρωμαίους ἐπιστολή του Ἀπ. Παύλου, τήν πλέον θεολογική, ἀφιερώνει 33 ὁμιλίες πού ἐκφωνήθηκαν στήν Ἀντιόχεια. Συγκεκριμένα στίς Ὁμιλίες τοῦ Γ’, Δ’ καί Ε’ ἀναφέρεται στήν ὀργή τοῦ Θεοῦ ἐναντίον τῶν ἀσεβῶν εἰδωλολατρῶν.

Εἰδικότερα, στήν Γ’ Ὁμιλία του ἑρμηνεύει ἀπό τό Α’ κεφάλαιο τῆς πρός Ρωμαίους Ἐπιστολή τοῦ Ἀποστόλου τούς στίχους 8-17 καί ὑπογραμμίζει ὅτι ὀφείλουμε νά δεχόμεθα μέ πίστη τά τοῦ Θεοῦ καί νά μήν ζητοῦμε τόν λόγο γιά τίς θεῖες ἐντολές.

Ἡ ἐντολή τοῦ Θεοῦ εἶναι ἐντολή. Ἔτσι εἶναι. Τό δημιούργημα δέν θά πεί στόν Δημιουργό, γιατί μέ δημιούργησες ἔτσι; Ὅπως ἀναφέρει ὁ Ἀπ. Παῦλος: «Ω ἄνθρωπε, σύ ποιός εἶσαι, ὁ ὁποῖος συζητεῖς καί ἀντιλέγεις πρός τόν Θεόν; «Μήπως εἶναι δυνατόν ποτέ τό πήλινον ἀγγεῖον νά πῇ εἰς τόν ἀγγειοπλάστην πού τό ἔπλασε: διατί μέ ἔκαμες ἔτσι;». Ἤ μήπως ὁ κεραμοποιός δέν εἶναι κύριος καί ἐξουσιαστής εἰς τόν πηλόν του, ὥστε νά κάμη ἀπό τό αὐτό φύραμα ἄλλο μέν σκεῦος διά χρῆσιν τιμητικήν καί ἄλλο διά χρῆσιν εὐτελῆ;» (Ρώμ. 9, 20-21). Λέγει δέ ὁ Ι. Χρυσόστομος ὅτι δέν πρέπει νά ἐξετάζουμε τήν προσταγῇ τοῦ Κυρίου, «τό τοῦ Δεσπότου τό πρόσταγμα» (Πρός Ρωμαίους ὁμιλία Γ’, ΕΠΕ 16 Β, σ. 360), ἀλλά ὀφείλουμε «νά ὑποχωροῦμε στό ἀκατάληπτο τῆς πρόνοιάς Του καί νά μή ζητᾶμε ποτέ εὐθύνες ἀπό τό Θεό γι’ αὐτά πού γίνονται καί ἄν ἀκόμη αὐτά (πού γίνονται) φαίνονται νά ἐνοχλοῦν πολλούς» (ὀπ. παρ. 361-363). Καί πάλιν ὑπογραμμίζει τήν θέση αὐτή ὁ ἱερός πατήρ λέγοντας: «Μηδέποτε τῶν ἐπιταγμάτων τοῦ Θεοῦ λόγον ἀπαιτεῖν, ἀλλ’ εἵκειν καί πείθεσθε μόνον» (ὀπ. παρ. 378), δηλ. νά μή ζητοῦμε ποτέ λόγο γιά τίς προσταγές τοῦ Θεοῦ ἀλλά νά ὑποχωροῦμε καί μόνο νά ὑπακούουμε.

Στίς Δ’ καί Ε’ Ὁμιλίες του, ὅπου ἑρμηνεύει τούς στίχους 18-27 κεφαλαίου Α’ τῆς πρός Ρωμαίους Ἐπιστολῆς στρέφεται κατά τῶν εἰδωλολατρῶν καί κάμνει λόγο γιά τήν ἀνεξικακία, προτρέπει σέ ἐγκράτεια ἀπό τά πάθη καί εἰδικότερα, ἑρμηνεύοντας τούς στίχους 26-27 ἀναφέρεται στίς παρά φύση σαρκικές σχέσεις ἀνδρῶν καί γυναικῶν, δηλαδή γιά τήν ὁμοφυλοφιλία.

Συγκεκριμένα, στήν Ε’ ὁμιλία του ἑρμηνεύει τούς στίχους τοῦ Ἀποστόλου: «Διά τοῦτο παρέδωκεν αὐτούς ὁ Θεός εἰς πάθη ἀτιμίας. Αἱ τε γάρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τήν φυσικήν χρῆσιν εἰς τήν παρά φύσιν, ὁμοίως δέ καί οἱ ἄρσενες ἀφέντες τήν φυσικήν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τήν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καί τήν ἀντιμισθίαν ἤν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες» (Ρώμ. 1, 26-27).

Λέγει, δηλαδή, ὁ Ἀπ. Παῦλος γιά τούς εἰδωλολάτρες, ὅτι ἀκριβῶς ἐπειδή λάτρευσαν ψευδεῖς καί φαύλους θεούς, παρεχώρησε ὁ Θεός νά παραδοθοῦν καί ὑποδουλωθοῦν σέ ἐξευτελιστικά πάθη. Διότι καί οἱ γυναῖκες των (χωρίς νά ἐντραποῦν καί σεβασθοῦν οὔτε τόν ἑαυτόν τους) ἄλλαξαν τήν φυσική χρήση τοῦ φύλου τους στήν παρά φύση καί ἐξετράπησαν σέ ἀκατονόμαστες πράξεις. Κατά παρόμοιο τρόπο καί οἱ ἄρρενες ἀφῆκαν τήν φυσική σχέση καί χρήση τῆς γυναικός καί ἐφλογίσθησαν στίς ἐμπαθεῖς ὀρέξεις μεταξύ τους, ὥστε ἄνδρες εἰς ἄνδρας νά ἐνεργοῦν ἀναίσχυντες καί ἐξευτελιστικές πράξεις καί νά λαμβάνουν τόν μισθόν, πού τούς ἔπρεπε γιά τήν πλάνην τους, ἀπό τόν ἴδιον τόν ἑαυτό τους.

 

Ἑρμηνεύοντας τούς στίχους αὐτούς (26 καί 27), ὁ Ι. Χρυσόστομος ὑπογραμμίζει, ὅτι ἡ ἀλλαγή τῆς φυσικῆς χρήσεως τοῦ φύλου στήν παρά φύσιν εἶναι «πάθος ἀτιμίας», ὅπως τό γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος. Αὐτοί, συνεχίζει ὁ ἰ. Πατήρ, πού κάμνουν αὐτά τά «ἄτιμα πάθη» ἔχουν φθάσει σέ μία ἀλλόκοτη λύσσα, «πρός τήν ἀλλόκοτον ταύτην λύσσαν ἐξώκειλαν», καθ’ ὅτι ἄφησαν τήν φυσική ἀπόλαυση καί ἦλθαν στήν παρά φύση καί ἔχουν προσβάλλει καί τήν ἴδια τή φύση. Προχωρεῖ ἀκόμα περισσότερο καί χρησιμοποιεῖ ὁ Ἀπ. Παῦλος, ὅπως ἐπισημαίνει ὁ Ι. Χρυσόστομος, εἰδικές λέξεις γιά τό πάθος αὐτό. Λέγει: «Ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους« (στίχ. 27). Σχολιάζει ὁ Χρυσόστομος: «Πρόσεχε ὅμως πώς καί μέ ἔμφαση χρησιμοποιεῖ τίς λέξεις. Γιατί δέν εἶπε, ὅτι ἀγάπησαν καί ἐπιθύμησαν ὁ ἕνας τόν ἄλλο, ἀλλά, «Κάηκαν ἀπό ἐπιθυμία μεταξύ τους». Βλέπεις ὅτι τό πᾶν τῆς ἐπιθυμίας προέρχεται ἀπό τήν πλεονεξία, ἐπειδή δέν ἀνέχεται νά μένει μέσα στά δικά της ὅρια. Γιατί, καθετί πού ξεπερνᾶ τούς νόμους πού ὅρισε ὁ Θεός, ἐπιθυμεῖ πράγματα ἀλλόκοτα καί ὄχι τά νόμιμα. Ὅπως λοιπόν πολλοί..., ὅταν διψοῦν ὑπερβολικά, ἐπιθυμοῦν πολλές φορές καί βοῦρκο, ἔτσι καί ἐκεῖνοι ἔπεσαν στόν παράνομο αὐτόν ἔρωτα. Ἐάν ὅμως ἐρωτᾶς, καί ἀπό πού προέρχεται ἡ δύναμη αὐτή τῆς ἐπιθυμίας; Ἡ ἀπάντηση εἶναι: Ἀπό τήν ἐγκατάλειψη τοῦ Θεοῦ. Καί ἡ ἐγκατάλειψη τοῦ Θεοῦ ἀπό πού; Ἀπό τήν παρανομία αὐτῶν πού τόν ἐγκατέλειψαν, «Κάνοντας ἄνδρες μέ ἄνδρες την ἀσχημοσύνη».

Μή νομίσεις λοιπόν, λέγει, ἐπειδή ἄκουσες πώς κάηκαν, ὅτι ἡ ἀρρώστια ὀφείλεται μόνο στήν ἐπιθυμία, γιατί πραγματικά το περισσότερο μέρος ὀφείλεται στήν ἀδιαφορία τους, πού ἄναψε καί τήν ἐπιθυμία. Γι’ αὐτό δέν εἶπε, παρασυρόμενοι ἤ κυριευόμενοι, πρᾶγμα πού λέγει ἀλλοῦ, ἀλλά τί; «Κατεργαζόμενοι (=κάνοντας). Θεώρησαν δέ, ἔργο τήν ἁμαρτία, καί ὄχι ἁπλά ἔργο, ἀλλά καί φροντισμένο» (Ὁμιλία Ε’, σ. 413). Σχολιάζει ἀκόμη τήν λέξη «ἀσχημοσύνη» λέγοντας: «Καί δέν εἶπε (= ὁ Παῦλος) ἐπιθυμία, ἀλλ’ ἀσχημοσύνη μέ κυριολεκτική σημασία. Γιατί πραγματικά καί τήν φύση ντρόπιασαν καί τούς νόμους καταπάτησαν. Μέ ἔμφαση λέγει: «Καί τήν φύσιν ἤσχυναν καί τούς νόμους ἐπάτησαν». Δηλ. ὁμιλεῖ γιά ντροπή καί παράβαση. Ἡ ὁμοφυλοφιλία κατά τόν θεῖον Παῦλον ἀποτελεῖ αἰσχύνη τῆς φύσεως καί καταπάτηση τοῦ νόμου τοῦ Θεοῦ. Ὁ δέ Ι. Χρυσόστομος λέγει ὅτι ἀποτελεῖ καί τήν ἐσχάτη καί βδελυρωτάτη μορφή πορνείας. Τονίζει: «Τοσούτων πορνείας χείρων» (Ὁμιλία Ε’, σελ. 416). Διότι ἡ πορνεία λέγει, «εἰ καί παράνομος, ἀλλά κατά φύσιν ἡ μίξις», ἐνῷ στήν ὁμοφυλοφιλία «καί παράνομος καί παρά φύσιν» (ὀπ. παρ. 414).

Καί ὁ Ι. Χρυσόστομος καθίσταται δριμύτερος. Χαρακτηρίζει τήν ὁμοφυλοφιλία «δολοφονία ψυχῆς καί σώματος», «ὕβρι», «μανία», «προδοσία». Εἰδικότερα γράφει: «Πῶ, πῶ μανία! Πῶ, πῶ παραφροσύνη! Ἀπό πού ἦρθε ἡ ἐπιθυμία αὐτή, πού προξένησε στήν ἀνθρώπινη φύση τά κακά τῶν ἐχθρῶν, ἤ καλύτερα καί χειρότερα ἀπ’ αὐτό τόσο, ὅσο καί ἡ ψυχή εἶναι ἀνώτερη ἀπό τό σῶμα; Πόσο πιό ἀνόητοι εἶστε ἐσεῖς ἀπό τά ἄλογα ζῶα καί πιό ἀναιδεῖς ἀπό τούς σκύλους! Γιατί πουθενά δέν ὑπάρχει τέτοια σχέση σ’ αὐτά, ἀλλά ἡ φύση γνωρίζει καλά τούς δικούς της νόμους. Ἐσεῖς ὅμως μέ τό νά φέρεστε ὑβριστικά κάνατε τό δικό σας φῦλο πιό ἀτιμωτικό καί ἀπό τά ζῶα» (Ὀπ. παρ. σελ. 421).

Μάλιστα, ὁ Ι. Χρυσόστομος ἑρμηνεύοντας τό χωρίο του Ἀπ. Παύλου «Ἀποκαλύπτεται γάρ ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἀπ’ οὐρανοῦ ἐπί πᾶσαν ἀσέβειαν καί ἀδικίαν ἀνθρώπων των τήν ἀλήθειαν ἐν ἀδικίᾳ κατεχόντων» (Ρώμ. 1,18), θαυμάσια μᾶς συνιστᾶ νά προσέξουμε τήν σύνεση τοῦ Ἀποστόλου. Λέγει, ὅτι ἀφοῦ εἶπε γιά τά περισσότερον χρηστά ἀγαθά, στή συνέχεια στρέφει τόν λόγο καί στά περισσότερον φοβερά. Μίλησε γιά τήν σωτηρία τῶν ἀνθρώπων ἀλλά συνεχίζει καί μέ τήν τιμωρία. Γράφει συγκεκριμένα ὅτι «ἐπειδή οἱ περισσότεροι ἄνθρωποι τίς πιό πολλές φορές δέν προσελκύονται στήν ἀρετή τόσο ἀπό τήν ὑπόσχεση τῶν χρηστῶν ὅσο ἀπό τόν φόβο τῶν δυσαρέστων, προσελκύει αὐτούς καί ἀπό τά δύο. Γι’ αὐτό καί ὁ Θεός δέν ὑποσχέθηκε βασιλεία μόνο, ἀλλ’ ἀπείλησε καί τή γέεννα» (Πρός Ρωμαίους, ὁμιλία Δ’, σελ. 383). Καί συνεχίζοντας λέγει ὅτι ἡ ἀσέβεια τῶν εἰδωλολατρῶν ἔγινε ἡ αἰτία καί τῆς διαστροφῆς τῶν νόμων τῆς φύσεως. «Ξένον γάρ τρόπον παρανομίας ἐπενόησαν καί ἀλλοκότους καί ἀθέσμους τῶν μίξεων νόμους». Δηλ. ἐπενόησαν παράξενο τρόπο παρανομίας καί ἐφεῦρον ἀλλόκοτους καί ἀνεπίτρεπτους νόμους γιά τίς σαρκικές αὐτῶν ἐπαφές. Καί συνεχίζει ὅτι «καί τοσαύτη τῆς κακίας ἡ φορά, ὡς ἅπαντας τῆς λύμης ἀναπλασθῆναι πάσης καί μηδενίαν λοιπόν διόρθωσιν αὐτούς ἐπιδέχεσθαι, ἀλλ’ ἀφανισμοῦ δεῖσθαι παντελοῦς» (ὀπ. παρ. σελ. 20). Ἐδῶ εἶναι ἡ δίκαιη τιμωρία.

Ἄλλ’ ὁ Ι. Χρυσόστομος γιά νά βοηθήσει τούς συνανθρώπους του στή μή διάπραξη τῆς ὁμοφυλοφιλίας ἔρχεται καί ὑπενθυμίζει τήν τιμωρία. Γράφει γιά τήν καταστροφή των Σοδόμων, γιά τήν ἠθική ἀκολασία τῶν κατοίκων της σημειώνοντας ὅτι τό ἁμάρτημά τους ἦταν τόσο μεγάλο, ὥστε ὁ Θεός ἄφησε νά φανεῖ ἡ γέενα τοῦ πυρός πρίν τήν ὥρα της (ὀπ. παρ. σελ. 417-418). «Οἱ δέ παράνομοι οὗτοι οἱ κατά τήν των Σοδόμων χώραν οἰκοῦντες, ἀφανισθήσονται ἅπαντες. Ὦσπερ γάρ ἡ ἀρετή σωτηρίας ὑπόθεσιν γίνεται (=γίνεται ἀφορμή σωτηρίας) ταίς ταύτην μετιούσιν, οὕτως ἡ πονηρία ἀφανισμοῦ αἰτία καθίσταται» (Εἰς τήν Γένεσιν, ὁμιλία ΜΒ, 18).

 

Ἀκόμη αἰτία τῆς ὁμοφυλοφιλίας θεωρεῖ ὁ Ι. Χρυσόστομος τήν ἀπώλεια τοῦ φόβου τοῦ Θεοῦ καί τήν ἀπεμπόληση τῶν θείων ἐντολῶν. Συγκεκριμένα γράφει: «Γιά νά μή γίνει λοιπόν αὐτό (=νά γίνουμε ἀναιδεῖς) ἄς ἔχομε μπροστά μας σωστά τό φόβο τοῦ Θεοῦ. Γιατί τίποτε, πραγματικά τίποτε, δέν καταστρέφει τόν ἄνθρωπο ἔτσι, ὅπως τό νά χάσει κανείς αὐτή τήν ἄγκυρα, ὅπως τίποτε δέν τόν σώζει τόσο, ὅσο τό νά βλέπει κανείς διαρκῶς ἐκεῖ. Ἄν λοιπόν, ὅταν ἔχουμε μπροστά μας κάποιον ἄνθρωπο, γινόμαστε πιό διστακτικοί, στό νά κάνουμε ἁμαρτήματα, καί πολλές φορές κοκκινίσαμε ἀπό ντροπή μπροστά καί στούς δούλους πού εἶναι πιό ἤπιοι στήν κρίση τους, καί δέν κάνουμε τίποτε τό παράλογο, σκέψου πόση ἀσφάλεια θ’ ἀπολαύσουμε, ὅταν ἔχουμε μπροστά μας τό Θεό. Γιατί πουθενά δέν θά μᾶς ἐπιτεθεῖ ὁ διάβολος, ὅταν συμπεριφερόμαστε ἔτσι, ἐπειδή θά κουράζεται ἄσκοπα. Ἐάν ὅμως μᾶς δεί νά περιπλανόμαστε ἔξω καί νά περιφερόμαστε χωρίς χαλινάρι παίρνοντας ἀπό μᾶς τήν ἐξουσία, θά μπορέσει παντοῦ στή συνέχεια νά μᾶς ἀποπλανήσει. Καί αὐτό πού παθαίνουν στήν ἀγορά οἱ ἐπιπόλαιοι ἀπό τούς δούλους πού ἐγκαταλείπουν τίς ἀναγκαῖες ὑπηρεσίες, γιά τίς ὁποῖες τούς ἔστειλαν οἱ κύριοί τους, καί ἀφοσιώνονται ἄσκοπα καί χωρίς λόγο στούς περαστικούς καί σπαταλοῦν ἐκεῖ τόν ἐλεύθερο χρόνο τους, τό ἴδιο παθαίνουμε καί ἐμεῖς, ὅταν ἀπομακρυνθοῦμε ἀπό τίς ἐντολές τοῦ Θεοῦ» (Πρός Ρωμαίους, ὁμιλία Ε’, σελ. 421-423).

Μάλιστα ὁ Ι. Χρυσόστομος ἐπισημαίνει ὅτι αὐτό τό πάθος εἶναι ἔργο τοῦ διαβόλου, ὁ ὁποῖος ἀνοίγει ἕνα πόλεμο κατά τοῦ ἀνδρός καί τῆς γυναικός καί τῆς διαιωνίσεως τοῦ ἀνθρωπίνου γένους. Γράφει: «Καί πρόσεξε πώς γίνεται μεγάλη σύγχυση καί ἀπό τά δύο μέρη. Γιατί δέν πῆγε μόνο τό κεφάλι κάτω, ἀλλά καί τά πόδια πάνω, καί ἔγιναν ἐχθροί τοῦ ἑαυτοῦ τους καί μεταξύ τους, κάνοντας κάποια φοβερή μάχη πιό παράνομη ἀπό κάθε ἐμφύλιο πόλεμο καί πολύμορφη καί πολύτροπη... Ἔπρεπε οἱ δύο νά εἶναι ἕνα, ἐννοῶ τή γυναῖκα καί τόν ἄνδρα «Γιατί θά εἶναι», λέγει, «οἱ δύο ἕνα σῶμα». Τό ἔκανε αὐτό ἡ ἐπιθυμία τῆς συνουσίας καί ἕνωνε τά φῦλα μεταξύ τους. Καταστρέφοντας ὅμως αὐτή τήν ἐπιθυμία ὁ διάβολος καί μεταφέροντας αὐτή σ’ ἄλλο τρόπο, ξεχώρισε ἔτσι τά φῦλα μεταξύ τους, καί ἔκαμε τό ἕνα νά γίνει δύο μέρη, ἀντίθετα μέ τό νόμο τοῦ Θεοῦ. Γιατί αὐτός (δηλαδή ὁ Θεός), λέγει, «θά εἶναι οἱ δύο μία σάρκα», ἐνῷ ὁ διάβολος χώρισε τή μία στά δύο (ὀπ. παρ. 411 ἐπ.).

Ἔπειτα ὁ Ι. Χρυσόστομος δέν ἀγνοεῖ ὅτι στήν ἀρχαία Ἑλλάδα ὑπῆρχε τό φαινόμενο αὐτό τῆς ὁμοφυλοφιλίας καί εἰδικότερα γράφει καί γιά τήν κατάσταση αὐτή τά ἑξῆς: «Ἄλλ’ ὅμως δέ θεώρησαν πώς τό πρᾶγμα αὐτό εἶναι ἀσχημοσύνη, ἀλλ’ ἐπειδή τό θαύμασαν σάν σεμνό καί ἀνώτερο ἀπό τό ἀξίωμα τῶν δούλων, τό ἐπέτρεψαν στούς ἐλεύθερους πολῖτες. Καί πολλά βιβλία τῶν φιλοσόφων θά μποροῦσε νά βρεῖ κανείς νά εἶναι γεμᾶτα ἀπό τήν ἀρρώστια αὐτή. Ὅμως δέ λέμε πώς γι’ αὐτό εἶναι νόμιμο τό πρᾶγμα, ἀλλά πώς καί αὐτοί πού δέχθηκαν τό νόμο αὐτό εἶναι δυστυχισμένοι καί ἄξιοι γιά πολλά δάκρυα (ὀπ. παρ. σελ. 415 ἐπ.). Ὁμιλεῖ ὁ Ι. Χρυσόστομος ὄχι μόνο γιά νόσο καί παρανομία, ἀλλά γιά δυστυχία τῶν ἀνθρώπων αὐτῶν πού μετέρχονται τό πάθος αὐτό, «δακρύων ἀξίους εἶναι πολλῶν» (ὀπ. παρ. σελ. 417).

Ὡστόσο δέν δείχνει κακία ὁ Ι. Χρυσόστομος πρός αὐτούς τούς ἁμαρτάνοντας μέ τό πάθος αὐτό. Εἶναι λέγει ἀσθενεῖς πνευματικά, πληγωμένοι ἀπό τόν διάβολο, αἰχμάλωτοι ἀπό τόν πονηρό καί χρειάζονται τήν σωτηρία. Φέρει τό παράδειγμα τοῦ Λώτ, ὁ ὁποῖος συμπεριφέρθηκε μέ πραότητα καί σωφροσύνη πρός τούς Σοδομίτες πού ἤθελαν νά διαπράξουν τήν ἁμαρτία. Καί τούς λέγει «Μηδαμώς ἀδελφοί, μή πονηρεύσησθε» (Γέν. 19,7). Σχολιάζει δέ, ἐν προκειμένῳ, ὁ Ι. Χρυσόστομος: «Ω της τοῦ δικαίου μακροθυμίας, ὦ ταπεινοφροσύνης ὑπερβολή. Τοῦτο ἀληθῶς ἀρετή, τό μετ’ ἐπιεικείας τοῖς τοιούτοις προσφέρεσθαι. Οὐδείς γάρ τον νοσοῦντα θεραπεῦσαι βουλόμενος καί τόν μαινόμενον σωφρονίσαι, μετά θυμοῦ καί αὐστηρίας τοῦτο ποιεῖ» (Εἰς τήν Γένεσιν, ὁμιλία ΜΓ’, σελ. 66). Καί συνεχίζει ὁ Ι. Χρυσόστομος σχολιάζοντας: «Διότι πρόσεχε πώς ὀνομάζει ἀδελφούς ἐκείνους πού θέλουν νά διαπράττουν τάς παρανομίας αὐτοῦ τοῦ εἴδους, θέλων νά τούς κάνει νά νοιώσουν ἐντροπήν καί νά προσεγγίση τήν συνείδησίν των καί ν’ ἀπομακρύνη αὐτούς ἀπό τό μιαρόν ἐπιχείρημά των» (ὀπ. παρ. σελ. 67).

Σαφῶς, συνεπῶς, ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος ὁμιλεῖ γιά ἁμαρτία, γιά πάθος ἀτιμίας, γιά ἀνατροπή τῶν φυσικῶν νόμων ἀλλά καί γιά «ὑπόμνηση», μία διαθήκη τρόπον τινα, ὡς ὑπενθύμιση στίς ἑπόμενες γενιές, τῆς καταστροφῆς, οὕτως ὥστε νά μή τύχουν καί αὐτές, τῆς τιμωρίας. Γράφει πολύ χαρακτηριστικά: «Ἐπειδή γάρ ἀνέτρεψαν τούς τῆς φύσεως νόμους καί ξένας καί παρανόμους ἐπενόησαν μίξεις, διά τοῦτο ξένον τιμωρίας τόν τρόπον ἐπήγαγε, (ὁ Θεός ἐπέβαλε νέον τρόπον τιμωρίας ἀπ’ ἐκεῖνον τοῦ κατακλυσμοῦ) διά την ἐκείνων παρανομίαν, καί τῆς γῆς τήν γαστέρα πηρώσας, καί καταλιπῶν ὑπόμνημα διηνεκές ταίς μετά ταῦτα γενεαῖς, ὥστε μή τοῖς αὐτοῖς ἐπιχειρεῖν, ἵνα μή τοῖς αὐτοῖς περιπέσωσι» (ὀπ. παρ. σελ. 30-32).

Γι’ αὐτό καί στή συνέχεια ὁ Ι. Χρυσόστομος, παρακαλεῖ καί συμβουλεύει: «Δι’ ὁ, παρακαλῶ, ἐξ ὧν ἕτεροι τήν δίκην ἔδοσαν, ἡμεῖς σωφρονιζόμεθα» (ὀπ. παρ. 32). Δηλαδή, σᾶς παρακαλῶ νά συνετιζόμεθα ἀπ’ ὅλα αὐτά, γιά τά ὁποῖα, ἄλλοι τιμωρήθηκαν.¬¬¬

Ἔτσι ἑρμηνεύει τήν ἁμαρτία αὐτή ὁ Ἱερός Πατήρ, ὁ «Οἰκουμενικός Διδάσκαλος» κατά τόν αὐτοκράτορα Θεοδόσιον Β’ καί ὁ «τρισμακάριστος ἄνθρωπος» κατά τόν Μ. Φώτιον καί ἀσφαλῶς, «ὁ νοῶν νοείτω».  

 

 

Ἀπόσπασμα ὁμιλίας τοῦ Ἀρχιμανδρίτου Σαράντη Σαράντου 

Περί ομοφυλοφιλίας

...Θά πρέπει παιδαγωγικῶς νά ξεχωρίσουμε τούς ὁμοφυλοφίλους ἤ τίς ὁμοφυλοφίλους πού δέν ἔχουν πέσει στή σαρκική ἁμαρτία καί ἐκείνους ἤ ἐκεῖνες πού ἔχουν «ἀπελευθερωθεῖ ἀπό τά ταμποῦ τοῦ παρελθόντος» καί ἔχουν σαρκικές σχέσεις καί ἴσως προχωροῦν σέ μιά μοντέρνα συμβίωση ὁμοφυλοφίλων. 
Οἱ πρῶτοι δίνουν σκληρές μάχες γιά νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τό δαίμονα τῆς ὁμοφυλοφιλίας πού προσπαθεῖ νά κατακτήσει μέ τούς αἰσχρότερους λογισμούς τό νοῦ τοῦ ἀγωνιστῆ ὁμοφιλόφιλου καί στή συνέχεια νά μαυρίσει τήν ψυχή του μήπως καί καταφέρει νά γκρεμίσει τόν ἀγωνιζόμενο. 
Οἱ δεύτεροι πού ἔχουν ἰσοπεδωθεῖ ἀπό τή συγκατάθεση στή σαρκική ὁμοφυλοφιλική ἁμαρτία θά πρέπει νά ζητοῦν...ἐμπόνως τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, νά ἐξομολογοῦνται συχνά καί μέ εἰλικρίνεια καί κάποια στιγμή θά τύχουν τοῦ Θείου ἐλέους. Θά καταφέρουν, τοῦ Κυρίου συνεργοῦντος, νά διαλύσουν «τάς μηχανάς τοῦ ἐχθροῦ» καί νά ἀποτινάξουν τή βδελυκτή σαρκική ὁμοφυλοφιλική ἁμαρτία καί νά ἀκυρώσουν τίς μεθοδεῖες τοῦ διαβόλου. Χρειάζεται ἡ συμπαρά­σταση τοῦ πνευματικοῦ πατέρα δίπλα τους, ἡ ἐν Χριστῷ καθοδήγησή τους μέχρι νά καταλάβουν ὅτι δέν εἶναι ἀδύνατη ἡ διόρθωση καί ἡ εὐθυδρόμηση ἀφοῦ «τά ἀδύνατα παρ’ ἀνθρώποις, δυνατά παρά τῷ Θεῷ».
Ταπεινῶς φρονῶ, ὅτι στή σύγχρονη «μοιχαλίδα καί ἁμαρτωλό» γενιά πού φαίνεται νά ὀργιάζει ἡ ὁμοφυλοφιλία, οἱ πνευματικοί εἶναι οἱ μόνοι πού δείχνουν ἀληθινή κατανόηση στούς βαριά ἁμαρτάνοντες ὁμοφυλοφίλους καί τούς βοηθοῦν νά ἔρθουν σέ ἐπίγνωση τῆς καταστάσεώς τους, νά μετανοήσουν, νά γίνουν ζωντανά μέλη τῆς Ἐκκλησίας καί νά σωθοῦν.
Εἶναι αὐτονόητο ὅτι μέσα στούς κύκλους τούς ἱερατικούς ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι ἀδιανόητη. Ἀκόμη καί τά πιό ἁπλᾶ σαρκικά ἁμαρτήματα εἶναι κωλύματα τῆς Ἱερωσύνης. Οἱ ἅγιοι τῆς Ἐκκλησίας μας πιστεύουν ὅτι, ὅπως ἡ παραμικρή τριχίτσα στό μάτι τοῦ ἀνθρώπου προκαλεῖ τσούξιμο καί πόνο καί πολλή δακρύρροια μέχρι νά ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τό μάτι, ἔτσι καί ἡ ψυχή τοῦ ὑποψηφίου κληρικοῦ καί πολύ περισσότερο τοῦ ἐν ἐνεργείᾳ κληρικοῦ δέν μπορεῖ νά ἀναπαυθεῖ ἀπό τήν ἱερατική διακονία ἀλλά βασανίζεται καί ὑποφέρει, ἄν ὑπάρχει τό παραμικρό σαρκικό ἁμάρτημα.
Ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι τό πιό βαρύ ἁμάρτημα, τό ὁποῖο κωλύει ὁριστικά καί ἀμετάκλητα τήν Ἱερωσύνη (καί φυσικά σέ κανένα ὁμοφυλόφιλο ἡ Ἐκκλησία δέν ἐπιτρέπει νά ἀναρριχηθεῖ στήν ἱερωσύνη, ἔστω καί ἄν ἔχει σταματήσει τήν ἁμαρτία πρό χρόνων). Ὁ Μέγας Βασίλειος θεωρεῖ τήν ἀρσενοκοιτία ἤ τό λεσβιασμό ὡς κτηνῶδες ἁμάρτημα «Ἀρρενοφθόροι καί ζωοφθόροι τῆς αὐτῆς καταδίκης εἰσίν ἠξιωμένοι» (Ζ΄ Κανών Μ. Βασιλείου). Ὁ ἅγιος Γρηγόριος Νύσσης χαρακτηρίζει τήν ἀρσενοκοιτία στόν Δ΄ Κανόνα του «παρά φύσιν». Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Νηστευτής παρατηρεῖ στόν ΙΘ΄ Κανόνα του, κατά τήν ἑρμηνεία τοῦ Πηδαλίου τοῦ ἁγίου Νικοδήμου τοῦ Ἁγιορείτου τά ἑξῆς: «Διορίζεται ὁ παρών κανών ὅτι, ἀνίσως κανένας, ὅταν ἦτο παιδίον ἑπτά χρόνων, ἐφθάρη ἀπό κανένα, ἀγκαλά καί τότε διά τό ἀτελές τῆς ἡλικίας καί γνώσεως δέν ἥμαρτεν, ἱερεύς ὅμως νά μή γίνεται, ἐπειδή καί ἐτσακίσθη τό σκεῦος τοῦ σώματός του καί ἄχρηστον ἔγινεν εἰς τήν τῆς ἱερωσύνης ὑπηρεσίαν...».
Ὁ ἅγιος γέροντας Παΐσιος πολλάκις μιλοῦσε γιά τήν ἰσχύ τῶν πνευματικῶν νόμων. Ἐπειδή ἡ ὁμοφυλοφιλία εἶναι βδελυκτό ἁμάρτημα ἐνώπιον τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ καί προσβάλλει τήν πάνσοφη καί προσωπική δημιουργική Του πρόνοια γιά τόν ἄνθρωπο, ἐπιτρέπει ἡ βουλή τοῦ Θεοῦ, ἐν τῇ λειτουργίᾳ τῶν πνευματικῶν νόμων, νά ἀπορρυθμίζεται τό ἀνοσοποιητικό σύστημα τοῦ ἀνθρωπί­νου ὀργανισμοῦ, μέ ἀποτέλεσμα νά ὑφίσταται δεινή περιπέτεια ὑγείας, μέ φορά πρός τό θάνατο. Γιατί τά ΜΜΕ ἐλαχιστοποιοῦν τόν ὑψηλό κίνδυνο τοῦ Aids πολυδιαφημίζοντας τήν ὁμοφυλοφιλία; Ἤ δέν γνωρίζουν τήν κατά γεωμετρική πρόοδο αὔξηση τῶν φορέων καί τῶν ἀσθενῶν τοῦ Aids ἀνά τήν οἰκουμένη; 
Εἶναι ἀπογοητευτικές οἱ περιγραφές πού μᾶς κάνουν κατά τήν ἱερά ἐξομολόγηση ὁμοφυλόφιλοι ἀσθενεῖς μέ Aids. Διαλυμένες προ­σωπικό­τητες, θλιβερά ἐρείπια παλεύουν νά ἐπιβιώσουν, ἐναλλάσ­σοντας βαριές θεραπεῖες, μετανοιωμένοι γιά τίς ἀπερίσκεπτες παθιασμένες ὁμοφυ­λοφιλικές ἐπαφές, πού τούς καταντοῦν περιθωριακούς σκελετούς ἀξιολύ­πητους. Μανιώδεις ἀναζητητές τῆς διάστροφης, ἀπολυτοποιημέ­νης, δαιμονιώδους ἡδονῆς παρασύρουν καί ἄλλους καί ἄλλους ἐρωτικούς τάχα συντρόφους, πού ἀφρόνως ἀρχικά τούς ἐμπιστεύονται καί τελικά μένουν ἄθλιοι ἐξαπατημένοι, μόνοι μονότατοι, στήν ὑπαρξιακή τους μοναξιά.
Γιά νά μή συμβεῖ ὅλο τό παραπάνω μόλυσμα, μέ τή φοβερή παθογένειά του καί τίς ἀσύλληπτες τραγικές παρενέργειές του προτείνει ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος τή χρήση τῶν δραστικῶν ἐν Χριστῷ πνευματικῶν φαρμάκων. Κύρια θεραπευτική ὁδηγία του εἶναι ἡ ἐπίγνωση τῆς ἁπανταχοῦ παρουσίας τοῦ Θεοῦ. Τίποτα δέν καταστρέφει τόν ἄνθρωπο περισσότερο, ὅσο ἡ ἄγνοια καί ἡ ἐγκληματική λήθη τοῦ Θεοῦ. Ὅμως τίποτε δέν τόν σῴζει τόσο, ὅσο τό νά βλέπει κανείς νοερά τόν Πανάγαθο Κύριο, Τόν Σταυρωθέντα δι’ ἡμᾶς καί Ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν καί νά ἐπικαλεῖται τό Πανάγιο Ὄνομά Του. Ἔτσι καί μόνο τό μόλυσμα τῆς ὁμοφυλοφιλίας μπορεῖ νά πάψει ὁριστικά νά εἶναι ἀσυγχώρητο αμάρτημα.

 

 

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ  ΚΕΛΛΙΩΤΕΣ  ΠΑΤΕΡΕΣ

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 30.1 //11.2.2024.                                                                  

 

            ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΚΕΛΛΙΩΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΞΗ ΤΗΣ  11^ης  ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2024 (ν. ἡμ.)  ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ  ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ-ΑΝΟΣΙΟΥΡΓΗΜΑ  ΓΙΑ ΤΟΝ «ΓΑΜΟ», «ΥΙΟΘΕΣΙΑ» ΚΑΙ «ΤΕΚΝΟΘΕΣΙΑ» ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ

Πατέρες καί ἀδελφοί,

Ἀπευθύνουμε τόν ἐν Χριστῷ χαιρετισμό μας στὴν Ὀρθόδοξη Σύναξη στήν πόλη τῶν Ἀθηνῶν,  ὅπου ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος κήρυξε τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖον : «Τοὺς μὲν οὗν χρόνους τῆς ἀγνοίας ὑπεριδὼν ὁ Θεὸς τανὺν παραγγέλει τοῖς ἀνθρώποις πᾶσι πανταχοῦ μετανοεῖν» (Πράξ. Ἀποστ., κεφ.ΙΖ΄, στιχ.30).

Συναχθήκαμε, ἀγωνιζόμενοι τὸν Καλὸν Ἀγῶνα, γιὰ νὰ δηλώσουμε μὲ διαύγεια πνεύματος καί καθαρότητα συνείδησης  τὴν παντελῆ ἀντίθεση καὶ τὴν σθεναρὴ ἀντίστασή μας στὴν βδελυκτὴ ἀπόφαση τῆς κάθε κυβέρνησης νὰ νομοθετήσει ὑπὲρ τοῦ  «γάμου» «υἱοθεσίας» καὶ  «τεκνοθεσίας» ὁμοφυλοφίλων ἀνδρῶν  (ἀρσενοκοιτῶν, σύμφωνα μὲ τήν ὁρολογία τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου) καί ὁμοφυλοφίλων γυναικῶν, ὡς ἄκρον ἄωτον τῆς πνευματικῆς ἐρημώσεως ποὺ ἐπιφέρει ἡ λαίλαπα τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Μία λαίλαπα, ἡ ὁποία ἐδῶ καί χρόνια μεθοδικά, ὑποχθόνια καὶ μέ ἐξ ὁλοκλήρου ἀντιχριστιανικούς νόμους ἐγκαθιστᾷ μία μοναδικὴ στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους τυραννία σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα ( οἰκονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά, ὑγειονομικά, θρησκευτικά), μά κυρίως πνευματικά.

Ἀκούσαμε πρόσφατα τίς διάφορες ἀπόψεις  τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἐκπροσώπους τῆς Ἑλλαδικῆς Ἱεραρχίας περί τοῦ «δικαιώματος»  ἐλεύθερης ἐπιλογῆς τοῦ ἀνθρώπου ὡς πρός τόν γενετήσιο προσανατολισμό. Ἕνα «δικαίωμα» τὸ ὁποῖο ἀφ' ἑνὸς τὶς προηγούμενες δεκαετίες εἶχε χαρακτηριστεῖ ὡς ψυχοπαθολογική διαταραχή ἀπὸ τὴν διεθνῆ ἐπιστημονική κοινότητα, καὶ ἀφ' ἑτέρου  ὡς ἡ πιό εὐφάμαρτη καὶ φρικτὴ διαστροφὴ τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Μίας Ἁγίας Ἀποστολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Ἁπλὰ μᾶς ἀποκρύπτουν τὸν ἀπώτερο δόλιο σκοπὸ τους : ἀφοῦ ἀναβαθμίσουν τὸ περιβόητο «σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης» (τὸ ὁποῖο καλύπτει νομικῶς κληρονομικά, ἀσφαλιστικὰ καὶ λοιπὰ κοινωνικὰ δικαιώματα μεταξὺ τῶν συμβαλλομένων) σὲ πλήρη γάμο –μὲ τὴν ἤπια ἀντιμετώπιση  τῆς Ἱεραρχίας-, ἀνοίγουν τὴν κερκόπορτα τῆς υἱοθεσίας καί τεκνοθεσίας τέκνων (τὸ δὲ τελευταῖο πραγματοποιεῖται μὲ τὴν ἐμπλοκὴ παρένθετης μητέρας)!!!

Πατέρες καί ἀδελφοί,

Οἱ ὑπερασπιστὲς τῆς ἐν λόγῳ ἀντιεκκλησιαστικῆς καὶ ἀντιεθνικῆς στάσεως ὑπὲρ τῆς διαστροφῆς συμπεριφέρονται ὑπεροπτικὰ καὶ ἀλλαζονικά. Ἀντιθέτως, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἐκδικεῖται, οὔτε ἀνταποδίδει ὕβρι στὴν ὕβρι, λάσπη στὴν λάσπη, βία στὴ βία. Ἀλλὰ καὶ δὲν ἀνέχεται πάνω της κάθετι βρωμερό, διεστραμμένο καὶ κατ’ οὐσίαν βέβηλο, ὁμολογῶντας πάντα τὴν Ἀλήθεια.

Βουλευτὲς τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοβουλίου,

Ποιός σᾶς εἶπε, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Τρισυποστάτου Θεοῦ ἡμῶν ἀναγνωρίζει «δικαίωμα» στὴ διαστροφή; Ὄχι μόνο τὸ καυτηριάζει, ἀλλὰ καὶ ἀποκόπτει- ἀφορίζει ὅλους τοὺς ἀμετανόητους τύπους, ποὺ αὐτοπροσδιορίζονται ἐλευθέρα βουλήσει  ὡς ὁμοφυλόφιλοι, ἀλλὰ καὶ τοὺς προστάτες καί προωθητές αὐτῶν!

Αὐτὸ καυτηριάζει τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ τοῦ στόματος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή: «αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι....»  (Ρωμ.κεφ.Α΄, στιχ.26-27). Ὄχι ἁπλῶς πενθεῖ ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὴ διαστροφή, ὄχι μόνο ὀφείλει νὰ χτυπήση πένθιμα τὶς καμπάνες, γιατί βρέθηκαν κόμματα καὶ βουλευτές νὰ προτείνουν νομιμοποίηση «γάμου» μεταξὺ ὁμοφυλοφίλων, ἀλλὰ καὶ ὀφείλει νὰ ἀφορίση ἀμέσως ὅσους θεωρητικὰ ὑποστηρίζουν τὴν ὁμοφυλοφιλία, ὅσους ζοῦν προκλητικὰ καί ἀμετανόητα  ὡς ὁμοφυλόφιλοι, ὅσους προπαγανδίζουν τὴν ὁμοφυλοφιλία, ὅσους θέλουν τελικά νὰ σοδομοποιήσουν τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία…..

Ὁ ἀγῶνας ἄρνησης ἀποδοχῆς  τοῦ ἐπικειμένου νομοσχεδίου-ἀνοσιουργήματος εἶναι κυρίως πνευματικός καί ψυχοσωτήριος.  Ἀρνούμαστε γιὰ λόγους Πίστεως ἑνὸς ἐπιπλέον  ἀντιεκκλησιαστικοῦ καί ἀντιεθνικοῦ νομοθετικοῦ ἐκτρώματος ποὺ προσπαθεῖ νὰ μᾶς πολιτογραφήσει στὸ σύστημα τοῦ ἀντιχρίστου. Ἀρνούμαστε νὰ δεχθοῦμε τὴν περαιτέρω πνευματικὴ λοβοτομὴ τοῦ Χριστεπώνυμου Ἑλληνορθόδοξου  λαοῦ.

Ἐπαναλαμβάνουμε: μία μοναδικὴ ἐπιλογὴ ἔχουμε ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί: νὰ συμμορφωθοῦμε ὑπακούοντας στὸ θέλημα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ὄχι τῶν ἀνθρώπων τοῦ μάταιου κόσμου τοῦ αἰῶνος τούτου, τὸ ὁποῖο εἶναι νὰ σωθῇ κάθε ἄνθρωπος, ἀφοῦ πρῶτα ἔλθῃ σὲ εἰλικρινῆ μετάνοια. 

Ὁ Χριστός ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήση ( Ἀποκάλυψη, κεφ.ΣΤ΄, στιχ.2).

Ἀγωνίζεσθε τόν Καλόν Ἀγῶνα καί χαίρετε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίω καὶ Θεῷ ἡμῶν πάντοτε.

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ   ΚΕΛΛΙΩΤΕΣ   ΠΑΤΕΡΕΣ

 

ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ

ΤΗΣ ΙΕΡΑΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΤΗΣ ΙΕΡΑΡΧΙΑΣ

ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΓΑΜΟΥ

 

Πρωτ. 373
Ἀριθ. Διεκπ. 204
Ἀθήνα, 29 Ἰανουαρίου 2024
Ε Γ Κ Υ Κ Λ Ι Ο Σ 3 0 8 5

Πρός
τό Χριστεπώνυμο Πλήρωμα
τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

Τέκνα ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά,

Ὅπως ἔχετε ἐνημερωθῆ, μόλις πρίν ἀπό λίγες ἡμέρες, δηλαδή τήν 23η Ἰανουαρίου 2024, συνῆλθε ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού εἶναι ἡ Ἀνωτάτη Ἀρχή τῆς Ἐκκλησίας μας, γιά νά μελετήση τό θέμα πού ἀνέκυψε στίς ἡμέρες μας, δηλαδή τήν θέσπιση τοῦ «πολιτικοῦ γάμου» τῶν ὁμοφυλοφίλων, μέ ὅλες τίς συνέπειες πού ἐπιφέρει αὐτό στό οἰκογενειακό δίκαιο.
Ἡ Ἱεραρχία συζήτησε ἐπαρκῶς τό θέμα αὐτό μέ ὑπευθυνότητα καί νηφαλιότητα, ἀποδεικνύοντας γιά μιά ἀκόμη φορά τήν ἑνότητά της, καί στήν συνέχεια ὁμόφωνα ἀποφάσισε τά δέοντα πού ἔχουν ἀνακοινωθῆ.
Μιά ἀπό τίς ἀποφάσεις πού ἔλαβε εἶναι νά ἐνημερώση τό πλήρωμά της, τό ὁποῖο θέλει νά ἀκούση τίς ἀποφάσεις της καί τίς θέσεις της. Μέσα στό πλαίσιο αὐτό, ἡ Ἱεραρχία ἀπευθύνεται πρός ὅλους ἐσᾶς, γιά νά διατυπώση τήν ἀλήθεια γιά τό σοβαρό αὐτό θέμα.

1. Τό ἔργο τῆς Ἐκκλησίας, διά μέσου τῶν αἰώνων, εἶναι διπλό, δηλαδή θεολογικό, μέ τό νά ὁμολογῆ τήν πίστη της, ὅπως τήν ἀποκάλυψε ὁ Χριστός καί τήν ἔζησαν οἱ Ἅγιοί της, καί ποιμαντικό, μέ τό νά ποιμαίνη τούς ἀνθρώπους στήν κατά Χριστόν ζωή.
Αὐτό τό ἔργο της φαίνεται στήν Ἁγία Γραφή καί στίς ἀποφάσεις τῶν Οἰκουμενικῶν καί Τοπικῶν Συνόδων, οἱ ὁποῖες θέσπισαν ὅρους γιά τήν ὀρθόδοξη πίστη καί ἱερούς κανόνες, πού καθορίζουν τά ὅρια μέσα στά ὁποῖα πρέπει νά κινοῦνται ὅλα τά μέλη της, Κληρικοί, Μοναχοί καί Λαϊκοί.
Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία ποιμαίνει, δηλαδή θεραπεύει τίς πνευματικές ἀσθένειες τῶν ἀνθρώπων, ὥστε οἱ Χριστιανοί νά ζοῦν σέ κοινωνία μέ τόν Χριστό καί τούς ἀδελφούς τους, νά ἀπαλλαγοῦν ἀπό τήν φιλαυτία καί νά ἀναπτυχθῆ ἡ φιλοθεΐα καί ἡ φιλανθρωπία, δηλαδή ἡ ἰδιοτελής, φίλαυτη ἀγάπη νά γίνη ἀνιδιοτελής ἀγάπη.

2. Ὁ Θεός ἀγαπᾶ ὅλους τούς ἀνθρώπους, δικαίους καί ἀδίκους, ἀγαθούς καί κακούς, ἁγίους καί ἁμαρτωλούς∙ αὐτό κάνει καί ἡ Ἐκκλησία. Ἄλλωστε, ἡ Ἐκκλησία εἶναι πνευματικό Νοσοκομεῖο πού θεραπεύει τούς ἀνθρώπους, χωρίς νά ἀποκλείη κανέναν, ὅπως δείχνει ἡ παραβολή τοῦ Καλοῦ Σαμαρείτου, τήν ὁποία εἶπε ὁ Χριστός (Λουκ. ι΄, 3037). Τό ἴδιο κάνουν καί τά νοσοκομεῖα καί οἱ ἰατροί γιά τίς σωματικές ἀσθένειες. Ὅταν οἱ ἰατροί κάνουν χειρουργικές ἐπεμβάσεις στούς ἀνθρώπους, κανείς δέν μπορεῖ νά ἰσχυρισθῆ ὅτι δέν ἔχουν ἀγάπη.
Ἀλλά οἱ ἄνθρωποι ἀνταποκρίνονται διαφορετικά σέ αὐτήν τήν ἀγάπη τῆς Ἐκκλησίας∙ ἄλλοι τήν ἐπιθυμοῦν καί ἄλλοι ὄχι. Ὁ ἥλιος ἀποστέλλει τίς ἀκτῖνες του σέ ὅλη τήν κτίση, ἄλλοι ὅμως φωτίζονται καί ἄλλοι καίγονται, καί αὐτό ἐξαρτᾶται ἀπό τήν φύση αὐτῶν πού δέχονται τίς ἡλιακές ἀκτῖνες.
Ἔτσι, ἡ Ἐκκλησία ἀγαπᾶ ὅλα τά βαπτισθέντα παιδιά της καί ὅλους τούς ἀνθρώπους πού εἶναι δημιουργήματα τοῦ Θεοῦ, μικρούς καί μεγάλους, ἀγάμους καί ἐγγάμους, Κληρικούς, Μοναχούς καί Λαϊκούς, ἐπιστήμονες καί μή, ἄρχοντες καί ἀρχομένους, ἑτεροφύλους καί ὁμοφυλοφίλους, καί ἀσκεῖ τήν φιλάνθρωπη ἀγάπη της, ἀρκεῖ, βέβαια, νά τό θέλουν καί οἱ ἴδιοι καί νά ζοῦν πραγματικά στήν Ἐκκλησία.

3. Ἡ Θεολογία τῆς Ἐκκλησίας γιά τόν Γάμο ἀπορρέει ἀπό τήν Ἁγία Γραφή, τήν διδασκαλία τῶν Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καί τήν διάταξη τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου.
Στό βιβλίο τῆς Γενέσεως γράφεται: «Καί ἐποίησεν ὁ Θεός τόν ἄνθρωπον, κατ’ εἰκόνα Θεοῦ ἐποίησεν αὐτόν, ἄρσεν καί θῆλυ ἐποίησεν αὐτούς. Καί εὐλόγησεν αὐτούς λέγων˙ αὐξάνεσθε καί πληθύνεσθε καί πληρώσατε τήν γῆν καί κατακυριεύσατε αὐτήν καί ἄρχετε τῶν ἰχθύων τῆς θαλάσσης καί τῶν πετεινῶν τοῦ οὐρανοῦ καί πάντων τῶν κτηνῶν καί πάσης τῆς γῆς καί πάντων τῶν ἑρπετῶν τῶν ἑρπόντων ἐπί τῆς γῆς» (Γεν., 1, 2728).
Αὐτό σημαίνει ὅτι «ἡ δυαδικότητα τῶν δύο φύσεων καί ἡ συμπληρωματικότητά τους δέν ἀποτελοῦν κοινωνικές ἐπινοήσεις, ἀλλά παρέχονται ἀπό τόν Θεό»∙ «ἡ ἱερότητα τῆς ἕνωσης ἄνδρα καί γυναίκας παραπέμπει στήν σχέση τοῦ Χριστοῦ καί τῆς Ἐκκλησίας»∙ «ὁ χριστιανικός Γάμος δέν εἶναι ἁπλῆ συμφωνία συμβίωσης, ἀλλά ἱερό Μυστήριο, διά τοῦ ὁποίου ὁ ἄνδρας καί ἡ γυναίκα λαμβάνουν τήν Χάρη τοῦ Θεοῦ γιά νά προχωρήσουν πρός τήν θέωσή τους»∙ «ὁ πατέρας καί ἡ μητέρα εἶναι συστατικά στοιχεῖα τῆς παιδικῆς καί τῆς ἐνήλικης ζωῆς».
Ὅλη ἡ θεολογία τοῦ Γάμου φαίνεται καθαρά στήν ἀκολουθία τοῦ Μυστηρίου τοῦ Γάμου, στά τελούμενα καί τίς εὐχές. Σ’ αὐτό τό Μυστήριο ἡ ἕνωση ἀνδρός καί γυναικός ἱερολογεῖται ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μέ τίς ἀπαραίτητες προϋποθέσεις. Τά ἀποτελέσματα τοῦ ἐν Χριστῷ Γάμου εἶναι ἡ δημιουργία καλῆς συζυγίας καί οἰκογενείας, ἡ γέννηση παιδιῶν, ὡς καρποῦ τῆς ἀγάπης τῶν δύο συζύγων, ἄνδρα καί γυναίκας, καί ἡ σύνδεσή τους μέ τήν ἐκκλησιαστική ζωή. Ἡ μή ὕπαρξη παιδιῶν χωρίς τήν εὐθύνη τῶν συζύγων, δέν διασπᾶ τήν ἐν Χριστῷ συζυγία.
Ἡ χριστιανική παραδοσιακή οἰκογένεια ἀποτελεῖται ἀπό πατέρα, μητέρα καί παιδιά, καί σέ αὐτήν τήν οἰκογένεια τά παιδιά ἀναπτύσσονται, γνωρίζοντας τήν μητρότητα καί τήν πατρότητα πού θά εἶναι ἀπαραίτητα στοιχεῖα στήν μετέπειτα ἐξέλιξή τους.
Ἐξ ἄλλου, ὅπως φαίνεται στό «Εὐχολόγιο» τῆς Ἐκκλησίας, ὑπάρχει σαφέστατη σύνδεση μεταξύ τῶν Μυστηρίων τοῦ Βαπτίσματος, τοῦ Χρίσματος, τοῦ Γάμου, τῆς Ἐξομολογήσεως καί τῆς Θείας Κοινωνίας τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Κάθε διάσπαση αὐτῆς τῆς σύνδεσης δημιουργεῖ ἐκκλησιολογικά προβλήματα.
Ἑπομένως, βαπτιζόμαστε καί χριόμαστε γιά νά κοινωνήσουμε τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Γίνεται ὁ Γάμος ὥστε οἱ σύζυγοι καί ἡ οἰκογένεια νά συμμετέχουν στό Μυστήριο τῆς θείας Εὐχαριστίας καί νά κοινωνοῦν τοῦ Σώματος καί τοῦ Αἵματος τοῦ Χριστοῦ. Κάθε διάσπαση τῆς σχέσεως αὐτῆς τῶν Μυστηρίων συνιστᾶ τήν ἐκκοσμίκευση.
Ἡ Ἐκκλησία βασίζεται σέ αὐτήν τήν Παράδοση, πού δόθηκε ἀπό τόν Θεό στούς Ἁγίους, καί δέν μπορεῖ νά ἀποδεχθῆ κάθε ἄλλη μορφή Γάμου, πολλῷ δέ μᾶλλον τόν λεγόμενο «ὁμοφυλοφιλικό γάμο».

4. Σέ ἕνα εὐνομούμενο Κράτος ἡ Πολιτεία μέ τά συντεταγμένα ὄργανά της ἔχει τήν ἁρμοδιότητα νά καταρτίζη νομοσχέδια καί νά ψηφίζη νόμους, ὥστε στήν κοινωνία νά ὑπάρχη ἑνότητα, εἰρήνη καί ἀγάπη.
Ἡ Ἐκκλησία, ὅμως, εἶναι θεσμός ἀρχαιότατος, ἔχει διαχρονικές παραδόσεις αἰώνων, συμμετέχει σέ ὅλες τίς κατά καιρούς δοκιμασίες τοῦ λαοῦ, συνετέλεσε ἀποφασιστικά στήν ἐλευθερία του, ὅπως φαίνεται ἀπό τήν ἱστορία, τήν παλαιότερη καί τήν πρόσφατη, καί πρέπει ὅλοι νά στέκονται μέ σεβασμό, τόν ὁποῖο κατά καιρούς διακηρύσσουν. Ἄλλωστε καί ὅλοι οἱ ἄρχοντες, ἐκτός ἀπό μερικές ἐξαιρέσεις, εἶναι δυνάμει καί ἐνεργείᾳ μέλη της. Ἡ Ἐκκλησία οὔτε συμπολιτεύεται οὔτε ἀντιπολιτεύεται, ἀλλά πολιτεύεται κατά Θεόν καί ποιμαίνει ὅλους. Γι’ αὐτό καί ἔχει ἰδιαίτερο λόγο πού πρέπει νά γίνεται σεβαστός.
Στό θέμα τοῦ λεγομένου «πολιτικοῦ γάμου τῶν ὁμοφυλοφίλων», ἡ Ἱερά Σύνοδος ὄχι μόνον δέν μπορεῖ νά σιωπήση, ἀλλά πρέπει νά ὁμιλήση, ἀπό ἀγάπη καί φιλανθρωπία σέ ὅλους. Γι’ αὐτό ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος στήν πρόσφατη ἀπόφασή της μέ ὁμόφωνο καί ἑνωτικό τρόπο, γιά λόγους τούς ὁποίους αἰτιολόγησε, δήλωσε ὅτι «εἶναι κάθετα ἀντίθετη πρός τό προωθούμενο νομοσχέδιο».
Καί αὐτή ἡ σαφής ἀπόφασή της στηρίζεται στό ὅτι «οἱ ἐμπνευστές τοῦ νομοσχεδίου καί οἱ συνευδοκοῦντες σέ αὐτό προωθοῦν τήν κατάργηση τῆς πατρότητας καί τῆς μητρότητας καί τήν μετατροπή τους σέ οὐδέτερη γονεϊκότητα, τήν ἐξαφάνιση τῶν ρόλων τῶν δύο φύλων μέσα στήν οἰκογένεια καί θέτουν πάνω ἀπό τά συμφέροντα τῶν μελλοντικῶν παιδιῶν τίς σεξουαλικές ἐπιλογές τῶν ὁμοφυλοφίλων ἐνηλίκων».
Ἐπί πλέον, ἡ θέσπιση τῆς «υἱοθεσίας παιδιῶν» «καταδικάζει τά μελλοντικά παιδιά νά μεγαλώνουν χωρίς πατέρα ἤ μητέρα σέ ἕνα περιβάλλον σύγχυσης τῶν γονεϊκῶν ρόλων», ἀφήνοντας δέ ἀνοικτό παράθυρο γιά τήν λεγόμενη «παρένθετη κύηση», πού θά δώση κίνητρα «γιά τήν ἐκμετάλλευση εὐάλωτων γυναικῶν» καί ἀλλοίωση τοῦ ἱεροῦ θεσμοῦ τῆς οἰκογενείας.
Ὅλα αὐτά ἡ Ἐκκλησία, ἡ ὁποία πρέπει νά ἐκφράζη τό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί νά καθοδηγῆ ὀρθόδοξα τά μέλη της, δέν μπορεῖ νά τά ἀποδεχθῆ, διότι διαφορετικά θά προδώση τήν ἀποστολή της. Καί τό κάνει αὐτό ὄχι μόνο ἀπό ἀγάπη στά μέλη της, ἀλλά ἀπό ἀγάπη καί στήν ἴδια τήν Πολιτεία καί τούς θεσμούς της, ὥστε νά προσφέρουν στήν κοινωνία καί νά συντελοῦν στήν ἑνότητά της.
Ἀποδεχόμαστε, βέβαια, τά δικαιώματα τῶν ἀνθρώπων τά ὁποῖα κινοῦνται σέ ἐπιτρεπτά ὅρια, σέ συνδυασμό μέ τίς ὑποχρεώσεις τους, ἀλλά ἡ νομιμοποίηση τοῦ ἀπολύτου «δικαιωματισμοῦ», πού εἶναι θεοποίηση τῶν δικαιωμάτων, προκαλεῖ τήν ἴδια τήν κοινωνία.

5. Ἡ Ἐκκλησία ἐνδιαφέρεται γιά τήν οἰκογένεια, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ τό κύτταρο τῆς Ἐκκλησίας, τῆς κοινωνίας καί τοῦ Ἔθνους. Σέ αὐτό πρέπει νά συντείνη καί ἡ Πολιτεία, ὅπως διαλαμβάνεται στό ἰσχῦον Σύνταγμα ὅτι «ἡ οἰκογένεια ὡς θεμέλιο τῆς συντήρησης καί προαγωγῆς τοῦ Ἔθνους, καθώς καί ὁ Γάμος, ἡ μητρότητα καί ἡ παιδική ἡλικία τελοῦν ὑπό τήν προστασία τοῦ Κράτους» (ἄρ. 21).
Σύμφωνα δέ μέ τόν Καταστατικό Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, πού εἶναι νόμος τοῦ Κράτους (590/1977), «ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος συνεργάζεται μετά τῆς Πολιτείας, προκειμένου περί θεμάτων κοινοῦ ἐνδιαφέροντος ὡς… τῆς ἐξυψώσεως τοῦ θεσμοῦ τοῦ γάμου καί τῆς οἰκογενείας» (ἄρ. 2).
Ἔτσι, προτρέπουμε τήν Πολιτεία νά προβῆ στήν ἀντιμετώπιση τοῦ Δημογραφικοῦ προβλήματος «πού ἐξελίσσεται σέ βόμβα ἕτοιμη νά ἐκραγεῖ» καί εἶναι τό κατ’ ἐξοχήν ἐθνικό θέμα τῆς ἐποχῆς μας, τοῦ ὁποίου ἡ ἐπίλυση ὑπονομεύεται ἀπό τό πρός ψήφιση νομοσχέδιο, καί τήν καλοῦμε νά ὑποστηρίξη τίς πολύτεκνες οἰκογένειες πού προσφέρουν πολλά στήν κοινωνία καί τό Ἔθνος.
Ὅλα τά ἀνωτέρω ἡ Ἱεραρχία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀνακοινώνει σέ ὅλα τά μέλη της «μέ αἴσθημα ποιμαντικῆς εὐθύνης καί ἀγάπης», διότι ὄχι μόνο ὁ λεγόμενος «γάμος τῶν ὁμοφυλοφίλων» εἶναι ἀνατροπή τοῦ Χριστιανικοῦ Γάμου καί τοῦ θεσμοῦ τῆς πατροπαράδοτης ἑλληνικῆς οἰκογένειας, ἀλλάζοντας τό πρότυπό της, ἀλλά καί διότι ἡ ὁμοφυλοφιλία ἔχει καταδικαστῆ ἀπό τήν σύνολη ἐκκλησιαστική παράδοση, ἀρχῆς γενομένης ἀπό τόν Ἀπόστολο Παῦλο (Ρωμ. α΄, 2432), καί ἀντιμετωπίζεται μέ τήν μετάνοια, ἡ ὁποία εἶναι ἀλλαγή τρόπου ζωῆς.
Ἐννοεῖται, βέβαια, ὅτι ὑφίσταται ἡ βασική ἀρχή ὅτι, ἐνῶ ἡ Ἐκκλησία καταδικάζει τήν κάθε ἁμαρτία ὡς ἀπομάκρυνση τοῦ ἀνθρώπου ἀπό τό Φῶς καί τήν ἀγάπη τοῦ Θεοῦ, συγχρόνως ἀγαπᾶ τόν κάθε ἁμαρτωλό, διότι καί αὐτός ἔχει τό «κατ’ εἰκόνα Θεοῦ» καί μπορεῖ νά φθάση στό «καθ’ ὁμοίωσιν», ἐάν συνεργήση στήν Χάρη τοῦ Θεοῦ.
Αὐτόν τόν ὑπεύθυνο λόγο ἀπευθύνει ἡ Ἱερά Σύνοδος σέ σᾶς, τούς εὐλογημένους Χριστιανούς, τά μέλη της, καί σέ ὅλους ὅσοι ἀναμένουν τόν λόγο της, διότι ἡ Ἐκκλησία «ἀληθεύει ἐν ἀγάπῃ» (Ἐφ. δ΄, 15) καί «ἀγαπᾶ ἐν ἀληθείᾳ» (Β΄ Ἰω. α΄, 1).

 

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος
† Ὁ Καρυστίας καί Σκύρου Σεραφείμ
† Ὁ Μονεμβασίας καί Σπάρτης Εὐστάθιος
† Ὁ Νικαίας Ἀλέξιος
† Ὁ Νικοπόλεως καί Πρεβέζης Χρυσόστομος
† Ὁ Ἱερισσοῦ, Ἁγίου Ὄρους καί Ἀρδαμερίου Θεόκλητος
† Ὁ Μαρωνείας καί Κομοτηνῆς Παντελεήμων
† Ὁ Κίτρους καί Κατερίνης Γεώργιος
† Ὁ Ἰωαννίνων Μάξιμος
† Ὁ Ἐλασσῶνος Χαρίτων
† Ὁ Θήρας, Ἀμοργοῦ καί Νήσων Ἀμφιλόχιος
† Ὁ Γόρτυνος καί Μεγαλοπόλεως Νικηφόρος
† Ὁ Αἰτωλίας καί Ἀκαρνανίας Δαμασκηνός

Ὁ Ἀρχιγραμματεύς
Ἀρχιμ. Ἰωάννης Καραμούζης