Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ ΚΑΙ ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή, Ιουλίου 31, 2026

 

Σεβ. Κυθήρων: Σήμερα «πυρπολοῦμε» τήν παραδοσιακή καί χριστιανική οἰκογένεια μέ ὅ,τι καί μέ ὅσα αὐτό συνεπάγεται

  

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

Ἐν Κυθήροις τῇ 29ῃ Ἰουλίου 2026
Ἀριθ. Πρωτ.: 455

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026 (ὑπ’ ἀριθ. 258/2026)

Πρός
Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί
τόν Χριστώνυμον Λαόν
τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων

«Πατρικήν ἐβδελύξω σύ Ἐλέσα ἀσέβειαν,
μητρικῇ στηριχθεῖσα εὐσεβείᾳ πανάμωμε…»
(Ἐκ τοῦ Ἀπολυτικίου τῆς Ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Ἐλέσης)

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί, Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά·
Καλόν μῆνα καί εὐλογημένον Δεκαπενταύγουστον!

Ἡ Πρόοδος – Λιτάνευσις τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ καί ἡ φαιδρά ἑορτή τῆς Ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Ἐλέσης, Προστάτιδος καί Ἐφόρου τῆς νήσου τῶν Κυθήρων, καί τῆς ἁγίας οἰκογενείας τῆς Ἁγίας Σολομονῆς, μετά τῶν ἑπτά (7) Μακκαβαίων παίδων της καί τοῦ διδασκάλου των Ἐλεαζάρου, ἀνοίγουν τόν μῆνα τοῦ Αὐγούστου μέ τίς Δεσποτικές καί Θεομητορικές ἑορτές του καί τίς καθημερινές Ἱερές Παρακλήσεις τοῦ Δεκαπενταυγούστου εἰς τήν Παναγία μας.
Ἡ Ἁγία Ὁσιοπαρθενομάρτυς Ἐλέσα ἀνατράφηκε «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου» ἀπό τήν εὐσεβέστατη μητέρα της, ἡ ὁποία πολύ ἐνωρίς κατ’ ἄνθρωπον μετέστη εἰς τά οὐράνια σκηνώματα. Τότε ἡ Ἁγία Ἐλέσα, νεαρή κόρη, ἀπαρνήθηκε τόν ἀσεβῆ εἰδωλολάτρη πατέρα της καί ἦλθε διά νά μονάσῃ εἰς τά ἀκατοίκητα τότε Κύθηρα (374 μ.Χ.). Καί μή πειθομένη στίς παρακλήσεις τοῦ πατέρα της νά γυρίσῃ εἰς τήν πατρίδα της, σφαγιάσθηκε ἀπό τό ἀνόσιο χέρι του καί ἔβαψε τόν ἱερό αὐτό βράχο (τοῦ βουνοῦ τῆς Ἁγίας Ἐλέσης) μέ τά παρθενικά της αἵματα.
Τήν ἴδια ἡμέρα ἑορτάζεται καί ἡ ἱερή μνήμη τῆς ἁγίας οἰκογένειας τῆς Ἁγίας Σολομονῆς μέ τά ἑπτά παιδιά της, τά ὁποῖα, κατά τήν πρό Χριστοῦ ἐποχήν, ἐμαρτύρησαν, τό ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου, διά νά τηρήσουν τόν Μωσαϊκό νόμο, ὁ ὁποῖος ἀπαγόρευε τήν κρεωφαγία χοιρινοῦ κρέατος. Μέ τήν εὐσεβῆ ἀνατροφή καί χειραγωγία τῆς ἁγίας μητέρας τους Σολομονῆς καί τήν καθοδήγησι τοῦ θεοσεβοῦς διδασκάλου τους Ἐλεαζάρου ὑπέμειναν μέ Πίστη καί καρτερία τό φρικτό μαρτύριό τους διά νά ἀπολαύσουν τά ἄφθαρτα ἀγαθά τῆς ἐπουρανίου Βασιλείας, τοῦ Ἐπουρανίου Παραδείσου.
Δύο ἄξιες καί ἐνάρετες οἰκογένειες προβάλλονται κατά τήν σημερινή μας ἑορτή. Ἡ εὐσεβής χριστιανική οἰκογένεια τῆς Ἁγίας Ἐλέσης, μέ τόν ἀσεβῆ, ὅμως, καί εἰδωλολάτρη πατέρα καί σύζυγο, καί ἡ εὐλογημένη ἑβραϊκή οἰκογένεια τῆς Ἁγίας Σολομονῆς, μέ τόν σοφό διδάσκαλο καί χειραγωγό της Ἐλεάζαρο.
«Τίμα τόν πατέρα σου καί τήν μητέρα σου, ἵνα εὖ σοι γένηται (διά νά εὐτυχήσῃς) καί ἵνα μακροχρόνιος ἔσῃ ἐπί τῆς γῆς», ὥριζε ὁ Μωσαϊκός νόμος.
Καί εἰς τήν περίοδον τῆς Χάριτος, τήν ὄντως Νέαν Ἐποχήν τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁ Θεῖος Διδάσκαλος Ἰησοῦς Χριστός εὐλόγησε μέ τήν παρουσία Του καί τό πρῶτο θαῦμα, «τήν ἀρχήν τῶν σημείων», τόν γάμο εἰς τήν Κανᾶν τῆς Γαλιλαίας, τήν δημιουργία τῆς θεοδίδακτης οἰκογένειας.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἰς τήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολήν του προβάλλει, κατά τό πρότυπο τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ πρός τήν Νύμφην Του Ἐκκλησίαν, τήν θυσιαστική ἀγάπη τοῦ συζύγου πρός τήν σύζυγο καί τήν ὀφειλόμενη ὑπακοή καί τόν σεβασμό τῆς συζύγου πρός τόν ἄνδρα της. Μέ ἄλλα λόγια, τά ἀμοιβαῖα καθήκοντα τῶν χριστιανῶν συζύγων (πρβλ. Ἐφεσ. 5, 22-33).
Στήν ἴδια ἐπιστολή του ὁ θεῖος Παῦλος συμβουλεύει τά μέλη τῆς χριστιανικῆς οἰκογένειας ὡς ἑξῆς (παραθέτουμε τήν μετάφρασι): «Τά τέκνα νά ὑπακούετε εἰς τούς γονεῖς σας σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Κυρίου. Διότι αὐτό εἶναι δίκαιο… Καί οἱ πατέρες μή ἐρεθίζετε καί μή κινῆτε εἰς θυμόν καί ὀργήν τά τέκνα σας, ἀλλά νά τά ἀνατρέφετε καί παιδαγωγεῖτε «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου», δηλ. μέ παιδαγωγία καί νουθεσία σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Κυρίου» (Ἐφεσ. 6, 1-4).
Τίς ἴδιες περίπου παραινέσεις γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος καί εἰς τήν πρός Κολοσσαεῖς ἐπιστολήν του (ἀντιγράφουμε ἀπό τήν μετάφραση): «Οἱ γυναῖκες νά ὑπακούετε εἰς τούς ἄνδρες σας, καθώς ἁρμόζει σέ ἀνθρώπους, πού συνδέονται στενά μέ τόν Κύριον. Οἱ ἄνδρες νά ἀγαπᾶτε τίς γυναίκες σας καί νά μή πικραίνεσθε μέ αὐτές. Τά τέκνα νά ὑπακούετε εἰς τούς γονεῖς σας σέ ὅλα, διότι αὐτό εἶναι ἀρεστό εἰς τόν Κύριο. Οἱ πατέρες μή ἐρεθίζετε τά παιδιά σας, διά νά μή χάνουν τό θάρρος των καί ἀπελπίζωνται» (Κολ. 3, 18-21).

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Εἴδαμε μέχρι τώρα τήν χριστιανική ἀνατροφή τῆς Ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Ἐλέσης ἀπό τήν εὐσεβέστατη μητέρα της καί τήν θεοσεβῆ ἀγωγή καί παιδαγωγία, πού ἔλαβαν οἱ Μακκαβαῖοι παῖδες ἀπό τήν ἁγία μητέρα τους καί τόν σοφό κατά Θεόν καί ἐνάρετο διδάσκαλό τους Ἐλεάζαρο.
Εἴπαμε καί διά τήν πνευματική καί ὑλική εὐλογία, τήν ὁποῖα ἐχάρισε μέ τήν παρουσία Του εἰς τόν γάμο τῆς Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας ὁ φιλάνθρωπος Κύριος καί Θεός μας. Παραθέσαμε καί τά σχετικά ἀποσπάσματα τῶν ἐπιστολῶν πρός Ἐφεσίους καί Κολοσσαεῖς τοῦ Ἀπ. Παύλου, τά ὁποῖα ἀφοροῦν εἰς τά ἀμοιβαῖα καθήκοντα τῶν Χριστιανῶν συζύγων καί τῶν μελῶν τῆς Χριστιανικῆς οἰκογένειας (τοῦ ἄνδρα, τῆς γυναίκας καί τῶν παιδιῶν) μεταξύ των.
Μέ ὅλα τά παραπάνω προβάλλεται ἡ παραδοσιακή, ἡ θεάρεστη καί χριστιανική οἰκογένεια. Καί οἱ λόγοι αὐτοί εἶναι ἐπίκαιροι, ὠφέλιμοι καί ἀξιοπρόσεκτοι περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά. Σήμερα βάλλεται καί ὑπονομεύεται ἔμμεσα καί ἔντεχνα ἡ παραδοσιακή καί εὐλογημένη χριστιανική οἰκογένεια. Ἡ θεοστήρικτη οἰκογένεια, πού βασίζεται εἰς τήν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, καί ἰδιαίτερα τῆς Καινῆς Διαθήκης. Εἰς τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνας τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας (εἰς τό Ἐκκλησιαστικό καί Κανονικό Δίκαιο). Εἰς τό Ρωμαϊκό δίκαιο καί τό Συνταγματικό δίκαιο (εἰς τό Σύνταγμα τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους). Εἰς τήν μακραίωνα Ἐκκλησιαστικήν Παράδοσιν καί εἰς τήν ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων παράδοσιν καί Ἱστορίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ μας Γένους.
Καί ὅμως, ὁ φοβερός «λίβας» τῆς χρεωκοπημένης πνευματικά Δύσεως, τῆς «νέας ἐποχῆς» καί τῆς «νέας τάξης πραγμάτων» ἔφερε τά ἄνω κάτω εἰς τήν Ἑλληνορθόδοξη Πατρίδα μας. Δυστυχῶς νομοθετήθηκε καί ἐπισημοποιήθηκε «νέος τύπος οἰκογένειας» (δύο ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου μέ δικαίωμα τεκνοθεσίας). Καί αὐτός ὁ νεωτερισμός περνάει καί εἰς τήν σχολική ἐκπαίδευσι, μέ ἀρχή εἰς τά βιβλία τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου, πού θά κυκλοφορήσουν ἀπό τόν Σεπτέμβριο τοῦ ἔτους αὐτοῦ. Θά διδάσκωνται τά παιδιά μας ὄχι ἕνα, ὅπως συνέβαινε μέχρι τώρα, ἀλλά καί ἄλλους δύο «τύπους οἰκογένειας» (ἄνδρα μέ ἄνδρα καί γυναίκας μέ γυναίκα), διά νά ἐπιλέξουν μελλοντικά τόν «τύπο οἰκογένειας», πού τούς ταιριάζει. Φοβερή κατάπτωσις! Καί τό χειρότερο: προβάλλεται σκίτσο μέ περίπτυξι καί φίλημα ἀνθρώπου σέ ζῶο! Ποῦ ὁδηγοῦνται τά παιδιά μας, στή ζωολατρεία ἀντί στή θεολατρεία;

Ἀδελφοί μου,
Μέ μεγάλη λύπη κάμνω τήν ἀναφορά μου αὐτή στίς σοβαρές αὐτές πνευματικές καί ἠθικές ἐκτροπές, ὅταν μάλιστα αὐτές στοχεύουν στίς ἁγνές παιδικές καί νεανικές καρδιές.
Ἔχουμε τήν φοβερή κατάστασι καί ἀπειλή γενικεύσεως καί ἐξαπλώσεως τοῦ πολέμου στόν βορρᾶ καί τόν νότο, μέ τίς καταστροφικές συνέπειές του, καί, ἀντί νά συνετισθοῦμε καί νά ζητήσωμε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, «πυρπολοῦμε» τήν παραδοσιακή καί χριστιανική οἰκογένεια μέ ὅ,τι καί μέ ὅσα αὐτό συνεπάγεται.
Δι’ αὐτούς τούς λόγους ἡ κάθε χριστιανική οἰκογένεια εἶναι ἀνάγκη νά λειτουργῇ ὡς «κατ’ οἶκον ἐκκλησία» καί ὡς ἕνα σύγχρονο «κρυφό σχολειό». Ὁ πατέρας, ἡ μητέρα καί τά παιδιά νά τρώγουν εἰ δυνατόν, στό ἴδιο τραπέζι. Νά προσεύχωνται μαζί. Νά ἐκκλησιάζωνται. Νά κοινωνοῦν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Νά συζητοῦν μέ τά παιδιά αὐτά, πού λέγονται καί διδάσκονται στά Σχολεῖα καί νά
διορθώνωνται τά ὅσα καινοφανῆ καί ἀλλόκοτα σερβίρονται. Παλαιότερα οἱ χριστιανικές οἰκογένειες μελετοῦσαν ὅλοι μαζί τό Ἱερό Εὐαγγέλιο καί βίους Ἁγίων! Πόσον ἀπαραίτητος εἶναι σήμερα αὐτός ὁ πνευματικός συναγερμός! Οἱ καιροί εἶναι δύσκολοι καί «οὐ μενετοί», πολύ εὐμετάβολοι. «Ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας· ἀποθώμεθα οὖν τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός» (Ρωμ. 13, 12).
Εὐχόμενος ἀπό καρδίας νά εἶναι εὐλογημένη, εἰρηνική κατά Θεόν καί πολύκαρπη πνευματικά ἡ ἀρχόμενη σήμερα ἱερή περίοδος τοῦ Δεκαπενταυγούστου, μέ τήν δύναμι τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, τοῦ ὁποίου τήν πρόοδο καί ἱερή λιτάνευσι ἑορτάζουμε, μέ τήν Χάρι καί τίς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί μέ τίς εὐχές καί δεήσεις τῆς Ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Ἐλέσης καί τῶν ἁγίων Μακκαβαίων, καί ὁ Πανάγιος Θεός νά εὐλογῇ καί νά περισκέπῃ τίς οἰκογένειες, τήν Ἑλληνορθόδοξη Πατρίδα μας καί ὅλο τόν κόσμο, διατελῶ,

Μέ πατρικές εὐχές καί εὐλογίες

Ὁ Μητροπολίτης
†ὁ Κυθήρων & Ἀντικυθήρων Σεραφείμ



Δευτέρα, Ιουλίου 27, 2026

 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακὴ Η΄ Ματθαίου

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ -ΚΥΡΙΑΚΗ Η' ΜΑΤΘΑΙΟΥ (26-07-2026)

Κυριακή, Ιουλίου 19, 2026

 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ - Κυριακή Ζ΄ Ματθαίου  (19.07.2026)



Σάββατο, Ιουλίου 04, 2026

 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή Ε΄ Ματθαίου

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ - ΚΥΡΙΑΚΗ Ε’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (05-07-2026)



Κυριακή, Ιουνίου 21, 2026

 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή Γ΄ Ματθαίου

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ  - ΚΥΡΙΑΚΗ Γ’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ (21-6-2026)



Κυριακή, Μαΐου 24, 2026

 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ -ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 318 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ (24-05-2026)



Σάββατο, Μαΐου 09, 2026

 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή της Σαμαρείτιδος

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ - ΚΥΡΙΑΚH ΤΗΣ ΣΑΜΑΡΕΙΤΙΔΟΣ (10-05-2026)



Κυριακή, Απριλίου 26, 2026

 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή των Μυροφόρων

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη  Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ -ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (25-04-2026)



Σάββατο, Μαρτίου 21, 2026

 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή Δ΄ Νηστειών (Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος)

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ- ΚΥΡΙΑΚH Δ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ (22-03-2026)



Σάββατο, Μαρτίου 14, 2026

 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή Γ΄ Νηστειών (Σταυροπροσκυνήσεως )

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ - ΚΥΡΙΑΚH Γ' ΝΗΣΤΕΙΩΝ - ΤΗΣ ΣΤΑΥΡΟΠΡΟΣΚΥΝΗΣΕΩΣ (15-03-2026)



Κυριακή, Μαρτίου 08, 2026

 

Η ασκητική ζωή και οι αντιαιρετικοί αγώνες του Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά (Β’ Κυριακή των Νηστειών).

Η ΑΣΚΗΤΙΚΗ ΖΩΗ ΚΑΙ ΟΙ ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ, (Β΄ ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΝΗΣΤΕΙΩΝ).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως - Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 7η Μαρτίου 2026

    Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η Β΄ Κυριακή των Νηστειών, ημέρα κατά την οποία η αγία μας Εκκλησία προβάλλει και τιμά την μνήμη ενός μεγάλου και κορυφαίου Πατρός της Εκκλησίας μας, του εν αγίοις πατρός ημών Γρηγορίου αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης του Παλαμά, ο οποίος στη συνείδηση της Εκκλησίας μας θεωρείται  ως εφάμιλλος και ισάξιος των αγίων μεγάλων Πατέρων και ιεραρχών, Βασιλείου, Γρηγορίου και Χρυσοστόμου, γι’ αυτό και  εορτάζεται η μνήμη του δύο φορές το χρόνο, στις 14 Νοεμβρίου, ημέρα της κοιμήσεώς του και σήμερα. Ο άγιος Γρηγόριος θεωρείται ως ένας από τους μεγαλύτερους πολεμίους της αιρέσεως του Παπισμού, διότι με τους αντιπαπικούς του αγώνες και με τη συγκρότηση των αγίων Συνόδων του 1341, 1347 και 1351, που όλες μαζί αποτελούν την ενάτη Οικουμενική Σύνοδο της Εκκλησίας μας, ήλεγξε σφοδρότατα στο πρόσωπο του Βαρλαάμ και των ομοφρόνων του τον Παπισμό και ανέτρεψε τις αιρετικές διδασκαλίες, που είχε αναπτύξει μέχρι την εποχή του.

    Το κύριο χαρακτηριστικό γνώρισμα της ζωής του αγίου ήταν ο συνδυασμός της ασκητικής του ζωής και των αντιαιρετικών του αγώνων. Ο άγιος Γρηγόριος ήταν ο μεγάλος ασκητής, που έφθασε σε μεγάλα μέτρα αγιότητος, ο άνθρωπος που ανέβηκε όλη τη σκάλα των αρετών. Εκείνος ο οποίος διά συνεχούς νηστείας, αγρυπνίας και προσευχής πέρασε από τη  κάθαρση στον φωτισμό και από τον φωτισμό στην θέωση και αξιώθηκε μεγάλων  πνευματικών χαρισμάτων, κατ’ εξοχήν δε του χαρίσματος της Θεολογίας. Ταυτόχρονα όμως υπήρξε και ο μεγάλος υπέρμαχος της Ορθοδόξου πίστεως και ο σφοδρός πολέμιος της παναιρέσεως του Παπισμού. Ήταν ο άνθρωπος ο οποίος εξ’ αιτίας των αντιαιρετικών του αγώνων υπέμεινε με ακατάβλητο ηρωϊσμό και ομολογιακό φρόνημα πολλές θλίψεις, διωγμούς και φυλακίσεις, προκειμένου να διαφυλαχθεί η Εκκλησία από τις καινοτομίες, τις διαστρεβλώσεις και παραχαράξεις, που προσπαθούσε την εποχή εκείνη να εισαγάγει ο Παπισμός μέσα στο χώρο της Ορθοδοξίας.

    Τονίζουμε, και μάλιστα με έμφαση, το συνδυασμό αυτών των δύο πτυχών της ζωής του αγίου, (δηλαδή την ασκητική του ζωή και τους αντιαιρετικούς του αγώνες), ιδιαίτερα σήμερα, που Εκκλησία μας μαστίζεται από μια άλλη φοβερή αίρεση την παναίρεση του Οικουμενισμού. Έχει σημασία σήμερα να γίνει αντιληπτό, ότι ο Μοναχισμός, εκτός από την ασκητική του διάσταση έχει και την ομολογιακή. Και τούτο, διότι πολύ συχνά σήμερα διατυπώνεται από πολλούς υψηλόβαθμους κληρικούς, πατριάρχες και αρχιερείς, αλλά και ακαδημαϊκούς θεολόγους, η αντίληψη ότι η αποστολή του Μοναχισμού είναι να οδηγήσει εκείνους που απαρνήθηκαν τον κόσμο και ακολούθησαν την αγγελομίμητη πολιτεία της μοναχικής ζωής, στην κάθαρση, τον φωτισμό και την θέωση. Ότι οι μοναχοί ποτέ δεν πρέπει να διακόπτουν την ησυχία τους, να είναι τέκνα υπακοής προς τους ποιμένες των, έστω και αν αυτοί συμβαίνει κάποτε να μην ορθοτομούν τον λόγο της αληθείας. Ισχυρίζονται ακόμη ότι δεν θα πρέπει να ασχολούνται με  θέματα αιρέσεων, για την αντιμετώπιση των οποίων είναι αρμόδιοι οι αρχιερείς και άλλα κατάλληλα πρόσωπα, που ορίζονται από αυτούς. Η ομολογιακή διάσταση του Ορθοδόξου Μοναχισμού, δυστυχώς σήμερα επιμελώς αποσιωπάται από τους οικουμενιστές, (προφανώς για λόγους ευνοήτους), ενώ προβάλλεται μονομερώς και κατά κόρον μόνον η ασκητική του διάσταση.

    Ωστόσο η αντίληψη αυτή, που θέλει τον μοναχό αυστηρά και αποκλειστικά προσηλωμένο στον αγιασμό της ψυχής του, όσο και αν φαίνεται ευλογοφανής, για όσους δεν γνωρίζουν τον πραγματικό χαρακτήρα του Μοναχισμού, δεν μπορεί να δικαιωθεί ούτε από τα συγγράμματα των αγίων Πατέρων μας, ούτε από τους βίους των οσίων της Εκκλησίας μας, ούτε από την Εκκλησιαστική μας Ιστορία, ούτε φυσικά και από τον βίο του αγίου Γρηγορίου, που εορτάζουμε σήμερα. Εάν μελετήσουμε τους βίους των αγίων μας, θα διαπιστώσουμε ότι οι μοναχοί δεν αγωνίστηκαν μόνο για τον προσωπικό τους αγιασμό, αλλά παράλληλα θεώρησαν χρέος τους, να αγωνιστούν και εναντίον των αιρέσεων της εποχής των και να θυσιαστούν υπέρ της Ορθοδόξου πίστεως. Σε πολλές μάλιστα περιπτώσεις υπήρξαν οι κύριοι, υπέρμαχοί της. Και για να μιλήσουμε ακριβέστερα, οι μοναχοί σε μεν περιόδους ειρήνης αγωνίζονταν να κατορθώσουν τις αρετές, σε περιόδους όμως που η Εκκλησία επολεμείτο από αιρέσεις, αγωνίζονταν με διάκριση και ταπείνωση, με εκκλησιαστικό ήθος και φρόνημα, αλλά και με ζήλο και πνεύμα αυτοθυσίας, για να μην νοθευτεί, αλλά να παραμείνει απαραχάρακτη η Ορθόδοξη πίστις. Μπορούμε να αντιπαραβάλουμε το θυσιαστικό ήθος των μοναχών, τον ηρωϊσμό και την αυτοθυσία τους, τα βασανιστήρια και τις εξορίες, που υπέμειναν για την καταπολέμηση των αιρέσεων και τέλος τους μαρτυρικούς των θανάτους, με τα μαρτύρια των αρχαίων μεγάλων μαρτύρων της Εκκλησίας κατά τους τρείς πρώτους αιώνες των διωγμών. Η διαφορά έγκειται στο γεγονός ότι τώρα, στην περίπτωση των αιρέσεων,  οι διώκτες δεν είναι πλέον οι ειδωλολάτρες Ρωμαίοι αυτοκράτορες, αλλά «χριστιανοί», εντός εισαγωγικών. Είναι αιρετικοί αυτοκράτορες, στρατιωτικοί, κληρικοί, επίσκοποι, ακόμη και πατριάρχες!

    Με πόνο ψυχής διαπιστώνουμε, ότι δυστυχώς η αγωνιστικότητα των μοναχών υποβαθμίστηκε σημαντικά τις τελευταίες δεκαετίες. Σήμερα που η φοβερή αυτή αίρεση του Οικουμενισμού βρίσκεται στο αποκορύφωμά της, σήμερα που η παναίρεση αυτή έχει νομιμοποιηθεί και συνοδικά από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης,  σήμερα που ο αγώνας θα έπρεπε να είχε ενταθεί και ισχυροποιηθεί ακόμη περισσότερο, συμβαίνει δυστυχώς το ακριβώς αντίθετο. Τώρα που τα βλέμματα του πιστού λαού του Θεού είναι στραμμένα στους μοναχούς, τόσο του Αγίου Όρους, όσο και εκτός αγίου Όρους, στα μοναστήρια της Ελλάδος, με πολλή θλίψη και απογοήτευση διαπιστώνει ότι, εκτός ολίγων εξαιρέσεων, φαίνεται να αδυνατούν να μιμηθούν τους αρχαίους μεγάλους Πατέρες. Πολλοί Ηγούμενοι, φοβούμενοι προφανώς μήπως υποστούν διωγμούς και καθαιρέσεις, σιωπούν ενόχως.

    Όλοι μας, αδελφοί μου, κληρικοί, μοναχοί και λαϊκοί, καλούμεθα σήμερα να συνειδητοποιήσουμε την ευθύνη μας για την διαφύλαξη της πίστεως από την φοβερή αυτή αίρεση του Οικουμενισμού, που έχει απλώσει παντού τα θανατηφόρα πλοκάμια της και έχει σαρώσει, (σάν μια φοβερή θύελλα), τα πάντα στο πέρασμά της. Η Ορθόδοξη πίστη δεν είναι ιδιοκτησία των επισκόπων, ώστε να μπορούν να την διαχειρίζονται όπως θέλουν, ή να την παίζουν στα ζάρια, αλλά είναι κοινό κτήμα όλων μας. Η μεγάλη αυτή αλήθεια φαίνεται ξεκάθαρα, κατ’ αρχήν από τους  λόγους του Κυρίου μας, ο οποίος καταδικάζει την αδιαφορία και την ένοχη σιωπή και προβάλλει τον έλεγχο της αιρέσεως ως καθήκον επιβεβλημένο και ως ομολογία πίστεως: «Πας ουν όστις ομολογήσει εν εμοί έμπροσθεν των ανθρώπων, ομολογήσω καγώ εν αυτώ έμπροσθεν του πατρός μου του εν ουρανοίς…» (Ματθ.10,32). Ο απόστολος Παύλος γράφει σχετικά στην προς Εφεσίους επιστολή του: «Και μη συγκοινωνείτε τοις έργοις τοις ακάρποις του σκότους, μάλλον δε και ελέγχετε», (5,11). Δηλαδή μη γίνεσθε με την ανοχή και την ένοχη σιωπή σας συγκοινωνοί και συνένοχοι στα έργα του σκότους, που δεν φέρνουν κανένα ωφέλιμο καρπό. Αντί να τα σκεπάζετε και να τα ανέχεσθε, οφείλετε μάλλον να ελέγχετε τα έργα αυτά και να τα βγάζετε στο φως, αποδεικνύοντες πόσο ολέθρια είναι. Άκαρπα έργα του σκότους δεν είναι μόνον οι ηθικές πτώσεις και οι κάθε είδους αμαρτίες και παραβάσεις του νόμου του Θεού. Κατ’ εξοχήν άκαρπο έργο του σκότους είναι η αίρεση και η πλάνη, η αποδοχή της οποίας οδηγεί στην απώλεια.  

    Συνήθως όταν ακούμε τον παραπάνω λόγο του Κυρίου, ο νούς μας συνειρμικά ανατρέχει στους αγίους μάρτυρες της Εκκλησίας, οι οποίοι στους τρείς πρώτους αιώνες των διωγμών ήλεγξαν την πλάνη της ειδωλολατρίας και αξιώθηκαν του μαρτυρικού στεφάνου. Ο λόγος όμως αυτός του Κυρίου δεν εφαρμόζεται μόνον στην περίπτωση των αγίων μαρτύρων και στην πλάνη των ειδώλων, αλλά και στην πλάνη της αιρέσεως, διότι και η αίρεση δεν είναι τίποτε άλλο, παρά ένα είδος αθεΐας και ειδωλολατρίας. Ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς σε μια επιστολή του ονομάζει την αίρεση δεύτερο γένος αθεΐας. Γράφει: «Δεύτερον δε γένος αθεΐας εστίν η πολυσχιδής και πολύμορφος απάτη των αιρετικών…Πάντες δε ούτοι και οι τοιούτοι ουδέν των αθέων διενηνόχασι». Δηλαδή όλοι αυτοί οι αιρετικοί και οι όμοιοι μ’ αυτούς, σε τίποτε δεν διαφέρουν από τους αθέους.

    Καλούμεθα λοιπόν όλοι μας να δώσουμε την μαρτυρία και την ομολογία μας, συμμετέχοντες στον αγώνα όλων εκείνων των ποιμένων, που αγωνίζονται κατά της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, πράγμα που εύχομαι να γίνει σε όλους μας με την Χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τις πρεσβείες του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά και όλων των αγίων.  Αμήν. 



 

               Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή Β΄ Νηστειών - 

                               Αγίου Γρηγορίου του Παλαμά

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ -ΚΥΡΙΑΚH Β' ΝΗΣΤΕΙΩΝ -ΑΓΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΤΟΥ ΠΑΛΑΜΑ (08.03.2026) 



Σάββατο, Φεβρουαρίου 14, 2026

 

«Ω, ΠΟΙΑ ΩΡΑ ΤΟΤΕ ΚΑΙ ΗΜΕΡΑ ΦΟΒΕΡΑ», (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΗΣ ΑΠΟΚΡΕΩ).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου


Εν Κυθήροις τη 15η Φεβρουαρίου 2026


    Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η τρίτη Κυριακή του Τριωδίου,  η Κυριακή της Απόκρεω, όπως ονομάζεται και την ημέρα αυτή η αγία μας Εκκλησία καθιέρωσε να μνημονεύουμε στο ευαγγελικό ανάγνωσμα την περικοπή εκείνη, που αναφέρεται στην Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, η οποία είναι μια περικοπή από το 25ο κεφάλαιο του κατά Ματθαίον ευαγγελίου. Όλα δε τα τροπάρια του Τριωδίου της ημέρας αυτής αναφέρονται ακριβώς στο φοβερό και φρικτό και συνταρακτικό αυτό γεγονός, το οποίο, όπως μας αποκαλύπτει η αγία Γραφή και ερμηνεύουν οι άγιοι Πατέρες μας, θα πραγματοποιηθεί στο τέλος της ιστορίας της ανθρωπότητος, όταν δηλαδή θα έρθει η συντέλεια του κόσμου.

    Η Κυριακή αυτή, μπορούμε να πούμε, ότι βρίσκεται σε αιτιώδη σχέση και συνάφεια με την προηγούμενη Κυριακή, αυτήν του ασώτου. Και τούτο διότι την προηγούμενη Κυριακή η Εκκλησία μας παρουσίασε όλη τη φιλανθρωπία και την αγάπη του Θεού προς τον αμαρτωλό άνθρωπο που μετανοεί ειλικρινά και συγχωρεί όλες τις αμαρτίες του, όσο πολλές και μεγάλες και αν είναι αυτές. Στη σημερινή μας αποκαλύπτει την δικαιοσύνη του. Θέλει έτσι να μας διδάξει, ότι ο Θεός είναι μεν φιλάνθρωπος, αλλά είναι και δίκαιος. Και όσο μεγάλη είναι η αγάπη του, άλλο τόσο μεγάλη είναι και η δικαιοσύνη του, έτσι ώστε ούτε η αγάπη του να υπερβαίνει τη δικαιοσύνη του, ούτε η δικαιοσύνη του την αγάπη του. Και στη μεν παρούσα ζωή εξαντλεί όλα τα περιθώρια της μακροθυμίας του, περιμένοντας τη μετάνοια του αμαρτωλού, ενώ στην μέλλουσα θα λειτουργήσει η δικαιοσύνη του. Μας προειδοποιεί, τρόπον τινά, ότι δεν θα πρέπει, βλέποντας τη φιλανθρωπία του, να κάνουμε κατάχρηση της μαρκοθυμίας του αμαρτάνοντας, αλλά να έχουμε υπ’ όψη μας ότι η κάθε παρανομία και αδικία την οποία διαπράττουμε και δεν μετανοούμε, δεν θα μείνει ατιμώρητη. 

    Θα έρθει, λοιπόν, κάποτε να κρίνει την ανθρωπότητα. Και θα την κρίνει επί τη βάσει του απολυτρωτικού του έργου και της ενσάρκου του Θείας Οικονομίας. Θα την κρίνει δηλαδή με κριτήριο το κατά πόσον οι άνθρωποι ανταποκρίθηκαν στη σωτηρία που Αυτός μας χάρισε με τον σταυρό και την ανάστασή του. Κατά πόσον επίστευσαν στον Χριστό, τον αγάπησαν και τήρησαν τις εντολές του και μάλιστα την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον. Στην παρούσα ζωή πολλές φορές, ίσως τις περισσότερες, επικρατεί η αδικία και η παρανομία. Οι δικαστές του παρόντος κόσμου πολλές φορές δεν αποδίδουν δικαιοσύνη, είτε εν γνώσει τους, είτε εν αγνοία τους, παρασυρόμενοι από ιδιοτελή κίνητρα και παράνομες σκοπιμότητες. Αντίθετα στο παγκόσμιο δικαστήριο του Θεού θα αποδοθεί πλήρης και αμερόληπτη δικαιοσύνη, διότι ο Θεός ούτε δωροδοκείται, ούτε κολακεύεται, ούτε εξαπατάται.

    Αλλά πότε θα έρθει αυτή η φοβερά ημέρα της κρίσεως; Κανείς, απολύτως κανείς, δεν το γνωρίζει, ούτε οι άγγελοι στον ουρανό, παρά μόνον ο Θεός. Τα μόνα που μας αποκάλυψε ο Θεός είναι τα λεγόμενα σημεία των καιρών, γεγονότα δηλαδή που θα προηγηθούν πριν από τη συντέλεια του κόσμου, όταν η ιστορία της ανθρωπότητος θα φθάσει στο τέρμα της. Εκείνα δε που θα συμβούν την ημέρα της Κρίσεως είναι γεγονότα που υπερβαίνουν κάθε περιγραφή, γεγονότα που οφθαλμός δεν είδε και αυτί δεν άκουσε και σκέψη ανθρώπου δεν τα συνέλαβε. Αν δε αυτά και μόνο λεγόμενα, γεμίζουν την ψυχή με φρίκη και δέος, ποιος είναι εκείνος, που θα αντέξει να τα δεί, τότε που θα πραγματοποιούνται; Όταν δε η αποστασία και οι αμαρτίες των ανθρώπων θα φθάσουν στο αποκορύφωμά τους, τότε θα εμφανιστεί ο Αντίχριστος, τον οποίο θα προσκυνήσει ως θεό η πλειονότητα των ανθρώπων, εγκαταλείποντας τον αληθινό Θεό, τον Κύριό μας Ιησού Χριστό. Όταν θα αρχίσουν να πραγματοποιούνται όλα αυτά τα φρικτά γεγονότα, τότε σύμφωνα με τον προφητικό λόγο του Κυρίου μας, ο ήλιος θα σκοτιστεί, η σελήνη δεν θα δώσει το φως της, τα άστρα θα πέσουν από τον ουρανό και οι δυνάμεις των ουρανών θα σαλευτούν. Τότε θα φανεί στον ουρανό ο σταυρός του Κυρίου μας, που θα προαναγγέλει την έλευση του Μεσσίου και τότε «θα θρηνήσουν όλες οι φυλές της γης». Φυλές της γης εδώ ονομάζονται όλοι εκείνοι, που τώρα ζουν αμέριμνοι, που δαπανούν τη ζωή τους μέσα  στην απιστία, την αδικία και τη ραθυμία. Μας προειδοποιεί ακόμη ο Κύριος, ότι η ημέρα εκείνη της Κρίσεως θα έρθει σαν παγίδα, σε όλους όσοι κάθονται πάνω στο πρόσωπο της γης, δηλαδή σε όλους εκείνους που ζουν με κραιπάλη και μέθη, παραδομένοι σε κάθε είδους αμαρτία. Σ’ εκείνους που είναι προσηλωμένοι σε βιωτικές μέριμνες και φροντίδες, στον πλούτο, τη δόξα και τις ηδονές του παρόντος κόσμου. Αντίθετα όλοι εκείνοι που τώρα ζουν σύμφωνα με το θέλημα του Θεού, θα γεμίσουν με ανέκφραστη χαρά και παρρησία.

    Σύμφωνα με την ευαγγελική περικοπή ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, όταν θα έρθει να κρίνει τον κόσμο, θα εμφανιστεί με απερίγραπτη δόξα, περιστοιχιζόμενος από όλους τους αγγέλους του. Κατά την πρώτη του παρουσία ήρθε ταπεινός και άσημος, κρύβοντας τη δόξα της Θεότητός του πίσω από την ανθρώπινη φύση του, την οποία ανέλαβε για την σωτηρία μας. Τότε θα φανεί ολόλαμπρος, ακτινοβολώντας από την ανατολή μέχρι τη δύση, περιαυγάζοντας τα πέρατα της οικούμενης με τις ακτίνες της Θεότητός του, ενώ κάποια παγκόσμιος και ζωοποιός σάλπιγγα θα ηχεί παντού. Τότε οι νεκροί θα αναστηθούν από τους τάφους και θα λάβουν νέα, άφθαρτα και αθάνατα σώματα, τα οποία θα ενωθούν με τις ψυχές των, για να παρασταθούν μπροστά στο φοβερό βήμα του κριτού. Εκείνος δε τότε θα καθίσει πάνω σε θρόνο δόξης. Θα συναχθούν μπροστά του όλα τα έθνη, όλοι όσοι έζησαν στον κόσμο αυτό από τον Αδάμ μέχρι τη συντέλεια του κόσμου.  Και θα τους ξεχωρίσει όπως ο τσομπάνης χωρίζει τα πρόβατα από τα κατσίκια. Πρόβατα ονομάζει τους δικαίους, αυτούς που βάδισαν τον δρόμο της αρετής, αυτούς που έγιναν όμοιοι με τον Χριστό, ο οποίος έγινε για μας το άκακο πρόβατο, που σήκωσε πάνω του τις αμαρτίες όλου του κόσμου, σύμφωνα με τον προφήτη Ησαΐα. Κατσίκια ονομάζει τους αμαρτωλούς, εκείνους που δεν πίστεψαν στον Χριστό, που κατεφρόνησαν τις εντολές του και έζησαν μέχρι τέλους της ζωής τους αμετανόητοι. Τους πρώτους θα τοποθετήσει στα δεξιά του, ενώ τους άλλους στα αριστερά του.

    Τότε θα πεί σ’ αυτούς, που θα βρίσκονται στα δεξιά του: Ελάτε εσείς που είστε ευλογημένοι από τον Πατέρα μου, να κληρονομήσετε την βασιλεία των ουρανών, που έχει ετοιμασθεί για σας από τότε που θεμελιώθηκε ο κόσμος. Ελάτε, όσοι χρησιμοποιήσατε τα φθαρτά και πρόσκαιρα πράγματα του παρόντος κόσμου σύμφωνα με το θέλημά μου, να κληρονομήσετε τώρα και τα επουράνια και μόνιμα αγαθά της βασιλείας των ουρανών. Διότι επείνασα και μου δώστε να φάω, εδίψασα και με ποτίσατε, ξένος ήμουν και με περιμαζέψατε, γυμνός και με ντύσατε, ασθενής και με επισκεφθήκατε, ήμουν στη φυλακή και ήρθατε σε μένα.     

    Εδώ ο Κύριος φαίνεται να χαρίζει την βασιλεία του μόνο σε όσους έδειξαν έμπρακτη αγάπη προς τον πλησίον. Όμως αν προσέξουμε καλύτερα το ευαγγελικό ανάγνωσμα, θα δούμε ότι ο Κύριος δεν κάνει λόγο μόνο για τους ελεήμονες, διότι προηγουμένως ονόμασε πρόβατα τους εργάτες της αρετής, όλους δηλαδή εκείνους που έγιναν όμοιοι με τον Χριστό, με το να κάνουν κτήμα τους τις αρετές του Χριστού και με το να είναι έτοιμοι να θυσιάσουν και τη ζωή τους ακόμη για την αγάπη του Χριστού. Εδώ μνημονεύεται ιδιαίτερα η αγάπη προς τον πλησίον, επειδή είναι η κορωνίδα όλων των αρετών, είναι η οροφή που σκεπάζει όλο το οικοδόμημα των αρετών. Επομένως ο Κύριος προσφέρει την βασιλεία του σε όλους όσους έχουν επισφραγίσει τις άλλες αρετές με τα έργα της αγάπης.

    Τότε οι δίκαιοι θα αποκριθούν: Κύριε πότε σε είδαμε να πεινάς και σε εθρέψαμε, ή να διψάς και σε ποτίσαμε; Βλέπουμε εδώ, από την απάντηση που δίνουν οι δίκαιοι, να  αποδεικνύουν ότι έχουν και άλλη, σπουδαία και μεγάλη αρετή, αυτήν της ταπεινοφροσύνης. Διότι θεωρούν τους εαυτούς των αναξίους όλων αυτών των επαίνων, ωσάν να μην έπραξαν κανένα καλό στη ζωή τους. Τότε ό Κύριος θα τους απαντήσει, ότι η έμπρακτη αγάπη που έδειξαν προς τον πλησίον, είναι σαν να έγινε προς Αυτόν τον ίδιο. Στη συνέχεια θα πει και προς τους εξ’ αριστερών; Φύγετε από μένα οι καταραμένοι στο αιώνιο πυρ, που έχει ετοιμασθεί για τον διάβολο και τους αγγέλους του. Η φωτιά αυτή, για την οποία ομιλεί εδώ ο Κύριος, δεν είναι κτιστή και υλική, διότι θα κατακαίει και θα βασανίζει όχι μόνο τα σώματα, αλλά και τις ψυχές, θα βασανίζει όχι μόνο τους ανθρώπους, αλλά και τους δαίμονες, που είναι άσαρκοι και επί πλέον δεν θα τελειώνει ποτέ, αλλά θα είναι αιώνια. Τότε οι εξ’ αριστερών θα απαντήσουν: Κύριε πότε σε είδαμε να πεινάς, ή να διψάς, ή ξένον, ή γυμνό, ή ασθενή, ή φυλακισμένο και δεν σε υπηρετήσαμε; Βλέπουμε εδώ, πάλι από την απάντηση, που δίνουν οι αμαρτωλοί και άπιστοι, να αποδεικνύουν, ότι είναι γεμάτοι από υπερηφάνεια και εγωϊσμό. Οι μεν δίκαιοι εγκωμιαζόμενοι για την φιλανθρωπία τους, ταπεινώνονται περισσότερο, δεν δικαιώνουν τους εαυτούς των. Οι υπερήφανοι αντίθετα, όταν κατηγορούνται για την ασπλαχνία τους, δεν προσπίπτουν ταπεινωμένοι, αλλά αντιλέγουν και προσπαθούν να δικαιώσουν τους εαυτούς των. Και κλείνει η περικοπή με τη φράση του Κυρίου μας: Ότι αυτοί μεν θα μεταβούν στην αιώνια κόλαση, οι δε δίκαιοι στην αιώνια ζωή.      

    Ας ελεήσωμε λοιπόν αδελφοί μου και εμείς τους εαυτούς μας, με το να δείξουμε έμπρακτη αγάπη προς τους αδελφούς μας, ας ευεργετήσουμε, για να ευεργετηθούμε. Ας αγοράσουμε τα αιώνια, δίνοντας τα πρόσκαιρα. Ας επιδείξωμε έργα αγάπης, ελεώντας τους πτωχούς, επιστρέφοντας τους πεπλανημένους στη ζωή της Εκκλησίας, καλλιεργώντας και τρέφοντας πνευματικά τις ψυχές των ανθρώπων με τον λόγο του Θεού, δικαιώνοντας τους αδικουμένους, βοηθώντας με κάθε τρόπο αυτούς που είναι ασθενείς, είτε σωματικά, είτε πνευματικά και συγχωρώντας αυτούς που μας επιβουλεύονται και θέλουν το κακό μας. Ας εργασθούμε τώρα, εν όσω ζούμε ακόμη στην παρούσα ζωή, διότι όταν φύγουμε από αυτό τον κόσμο, δεν θα υπάρχουν πλέον περιθώρια μετανοίας και εργασίας των εντολών.  Ας φοβηθούμε την φοβερή εκείνη απόφαση του Κριτού προς εκείνους που έμειναν άσπλαχνοι, για να μην κατακριθούμε μαζί μ’ αυτούς. Και γενικά ας επιδείξωμε την μεταξύ μας αγάπη με κάθε τρόπο και με κάθε έργο και λόγο, ώστε να επιτύχουμε την από τον Θεό αγάπη και κληρονομήσωμε την αιώνια βασιλεία του μαζί με όλους τους αγίους. Αμήν.



Παρασκευή, Φεβρουαρίου 13, 2026

 

«Κραυγή αγωνίας από τον Συνοδικό μητροπολίτη Κυθήρων: “Κανονικό έγκλημα” το Ουκρανικό – Πώς κοιμούνται αυτοί που πρωτοστάτησαν;» Τι                                είπε για τον Ονούφριο

Σε μια συνέντευξη-ποταμό που θα συζητηθεί, ο Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ σπάει τη σιωπή του στο vimaorthodoxias.gr και εξαπολύει έναν πύρινο λόγο ενάντια στις φρικαλεότητες που εκτυλίσσονται στην Ουκρανία.

Συνέντευξη στον Γιώργο Θεοχάρη

Με γλώσσα αιχμηρή και «ιερή αγανάκτηση», ο Σεβασμιώτατος εν διστάζει να χαρακτηρίσει την απόδοση της αυτοκεφαλίας ως ένα «κανονικό έγκλημα», οι καρποί του οποίου είναι οι σημερινοί διωγμοί, οι λεηλασίες ναών και οι κακοποιήσεις πιστών που θυμίζουν το ολοκαύτωμα των πρώτων χριστιανικών αιώνων.

Ο Μητροπολίτης αποκαλύπτει το παρασκήνιο της επεισοδιακής Συνόδου της Ιεραρχίας το 2019, καταγγέλλοντας την απουσία ουσιαστικής ψηφοφορίας και τη μεθοδευμένη έκδοση δελτίου τύπου που εμφάνισε μια πλασματική ομοφωνία. Δηλώνοντας απερίφραστα πως ο ίδιος δεν αναγνωρίζει τον Επιφάνιο και δεν συλλειτουργεί με όσους τον αποδέχονται, θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα προς τους πρωτεργάτες της ουκρανικής κρίσης: «Πώς κοιμούνται αυτοί οι άνθρωποι;». Μια αποκλειστική μαρτυρία που αναδεικνύει τον βαθύ πόνο μιας ψυχής που αρνείται να συμβιβαστεί με την αντικανονικότητα και τη βαρβαρότητα.

Δημοσιογράφος: Σεβασμιότατε ευλογείτε. Καταρχήν για τις καταιγιστικές εξελίξεις στην εκκλησία της Ουκρανίας, με τις λεηλασίες ναών, αρπαγή λειψάνων που μεταδίδουν ακόμα και τα διεθνή μεγάλα πρακτορεία ειδήσεων ανά τον κόσμο… Τι έχετε να σχολιάσετε εσείς; Εννοώ στην εκκλησία του Ονουφρίου, αυτά που γίνονται εις βάρους των μοναστηριών και ναών που ανήκουν στην Εκκλησία του Μητροπολίτη Ονουφρίου.

Μητροπολίτης Κυθήρων: Μάλιστα. Λοιπόν, αγαπητέ μου, λυπούμαι. Μαθαίνω, πληγώνεται η ψυχή μου και πληγώνεται και η καρδιά κάθε ορθοδόξου. Πρόκειται για βαρβαρότητες, πρόκειται για απαίσιες ενέργειες. Δεν είναι χριστιανοί αυτοί. Δεν είναι άνθρωποι. Δεν είναι τίποτε δηλαδή, οι οποίοι τόσο σκληρά φέρονται κατά των Ορθοδόξων, κατά της Ορθοδόξου Κανονικής Εκκλησίας της Ουκρανίας υπό τον Μακαριώτατο κύριο Ονούφριο.

 Έχω πάρει θέση για αυτό το θέμα από το 2018-19 που ήμουν συνοδικός μητροπολίτης και το συζητούσαμε αυτό τακτικά στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο. Λέγαμε τον προβληματισμό μας όλοι εκεί για αυτό το πράγμα που θα γινόταν· θα γινόταν η αυτοκεφαλία σε αχειροτόνητους, σε σχισματικούς, σε αναθεματισμένους και λοιπά. Αυτό το συζητούσαμε όλη τη χρονιά.

 Μητροπολίτης Κυθήρων: Το 2019 τον Οκτώβριο, μετά την τακτική σύνοδο που κάναμε, προσετέθη μία ημέρα έκτακτης συνόδου που δυστυχώς ο Μακαριότατος εισηγήθηκε για την αυτοκεφαλία της Ουκρανίας υπό τον Επιφάνιο. Αντέδρασα τότε μέσα εκεί, και άλλοι αρχιερείς αντιδράσανε για αυτό το θέμα. Αλλά μετά, χωρίς να γίνει ψηφοφορία –ούτε φανερή, ούτε κρυφή, ούτε δια ανατάσεως χειρών– αλλά επειδή μίλησαν και αρκετοί υπέρ της αυτοκεφαλίας (μπορεί να μιλήσαμε όλοι μαζί 33 και όλοι οι υπόλοιποι δεν είχαν μιλήσει, δεν είχαν εκφραστεί), την ώρα που ήταν Σάββατο και έφευγαν –μερικοί είχανε φύγει– συνετάσσετο δελτίο τύπου. Εκεί στο δελτίο τύπου, σαν να γινόταν ψηφοφορία. Μα δεν είναι στο δελτίο τύπου, δεν κάνουμε ψηφοφορία. Απλώς καταγράφεται αυτό και κατεγράφη ότι αποφάσισε η Εκκλησία της Ελλάδος.

Αυτό λοιπόν μετεδόθη, ότι έλαβε απόφαση η Εκκλησία της Ελλάδος. Εγώ διαφώνησα και το έγραψα μετά και λέω: δεν ελήφθη κάποια απόφαση από την Ιεραρχία, δηλαδή με ψηφοφορία. Αυτό το είχε πει και ένας μητροπολίτης, είπε “αν θέλετε απόφαση να κάνουμε ψηφοφορία”. Δεν έγινε.

Δημοσιογράφος: Το μνημονεύουν όλοι οι αρχιερείς της Ελλαδικής Εκκλησίας τον Επιφάνιο;

Μητροπολίτης Κυθήρων: Δεν το ξέρω. Δεν νομίζω. Εγώ δεν τον μνημονεύω πάντως. Νομίζω ότι αρκετοί δεν τον μνημονεύουν. Πέρασε στα δίπτυχα αλλά εγώ προσωπικά δεν το αποδέχομαι, δεν τον μνημονεύω και δεν επικοινωνώ και με εκείνους που έχουν συλλειτουργήσει. Δεν θέλω να συλλειτουργήσω, γιατί θεωρώ ότι αυτό το πράγμα είναι αντικανονικό και βλέπετε τα αποτελέσματα τώρα. Έχουμε γεγονότα πρωτοχριστιανικής εποχής, ολοκαύτωμα έχουμε των τριών αιώνων των διωγμών. Φοβερό.

Και αυτοί οι οποίοι πρωτοστάτησαν έχουν μεγάλη ευθύνη ενώπιον του Θεού.

Δημοσιογράφος: Ίσως να το μετάνιωσαν λέτε αυτοί που πήραν την απόφαση για την αυτοκεφαλία;

Μητροπολίτης Κυθήρων: Είχα ακούσει ανεπισήμως ότι το μετάνιωσαν, αλλά πρέπει αυτό το πράγμα να το πουν ευσταθώς και να άρουν όλο αυτόν τον διωγμό ο οποίος γίνεται εις βάρος του κανονικού μητροπολίτου και της κανονικής ιεραρχίας και του πιστού λαού που είναι εκατομμύρια.

Δημοσιογράφος: Βεβαίως, βλέπουμε εικόνες από το πρακτορείο Reuters που πραγματικά μας κάνουν να μείνουμε άναυδοι. Κακοποιούν πιστούς, κληρικούς. Πώς κοιμούνται αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι πρωτοστάτησαν;

Μητροπολίτης Κυθήρων: Σας το λέω με ιερή αγανάκτηση αυτό, σας το λέω από καρδιάς. Εγώ στις εγκυκλίους μου –Πρωτοχρονιάτικη, Χριστουγεννιάτικη– μνημονεύω πάντοτε αυτό το θέμα, ότι εδώ πρόκειται περί κανονικού εγκλήματος. Είναι φοβερό και βλέπουμε τα αποτελέσματα. «Εκ του καρπού το δένδρον γιγνώσκεται» δεν είπε ο Χριστός; Ορίστε, τα βλέπετε αυτά.

Δημοσιογράφος : Πάντως ο Μητροπολίτης Ονούφριος δεν έχει δημιουργήσει προβλήματα στην εκκλησία της Ουκρανίας. Είναι ένας φιλήσυχος μητροπολίτης

Μητροπολίτης Κυθήρων: Τον ευλαβούμε βαθύτατα και τον μνημονεύω με όλη μου την καρδιά.

Δημοσιογράφος:Ευχαριστώ πολύ Σεβασμιώτατε 

Μητροπολίτης Κυθήρων: Δεχτείτε αυτό τον πόνο της ψυχής μου γιατί πονάω πάρα πολύ. Να δώσει ο Θεός να λήξει αυτό το δράμα του ουκρανικού λαού. Το δράμα είναι φοβερό.

 Δημοσιογράφος: Σαφέστατα, θα μεταφερθεί στο «Βήμα Ορθοδοξίας». Ευχαριστώ πολύ.



Σάββατο, Φεβρουαρίου 07, 2026

 

ΤΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέως - Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 8η Φεβρουαρίου 2026

    Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, είναι η Κυριακή του ασώτου, επειδή ακριβώς η Εκκλησία μας αναγινώσκει την ημέρα αυτή την γνωστή σε όλους μας παραβολή του ασώτου. 

Η παραβολή αυτή, μπορούμε να πούμε ότι είναι συνέχεια της προηγουμένης, της παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου, που ακούσαμε την προηγούμενη Κυριακή, διότι σ’ εκείνη μεν η Εκκλησία μας εισάγει στην συντριβή της καρδιάς και την συναίσθηση της αμαρτωλότητος, που είχε ο τελώνης, ως δύο απαραίτητα γνωρίσματα της αληθινής μετάνοιας, ενώ στη σημερινή μας παρουσιάζει την δύναμη της μετανοίας και το μέγεθος της ευσπλαγχνίας του Δεσπότου Χριστού. Αποτυπώνει με τον πλέον παραστατικό τρόπο την τραγωδία του κάθε ανθρώπου, που απομακρύνεται από τον Θεό και παραδίδεται στα πάθη και στις επιθυμίες του. Κορυφαίοι ερμηνευτές της Εκκλησίας μας παρατηρούν ότι πουθενά, σε καμιά άλλη παραβολή δεν παρουσιάζεται με τόση ένταση η κατάντια της αμαρτίας. Αλλά και σε καμιά άλλη δεν αποκαλύπτεται τόσο παραστατικά το μεγαλείο της άπειρης αγάπης του Θεού, ο Οποίος συγχωρεί τον αμαρτωλό, όσο πολλές και μεγάλες και αν είναι οι αμαρτίες του, αρκεί να μετανοήσει ειλικρινά και να επιστρέψει στον ουράνιο πατέρα.

    Στη διήγηση της παραβολής περιγράφονται με τον πιο γλαφυρό και παραστατικό τρόπο όλα τα γνωρίσματα της αληθινής μετανοίας. Ας τα δούμε με πολλή συντομία. Ο νεώτερος υιός, αφού έφυγε από το σπίτι και δαπάνησε όλη την πατρικη περιουσία, γλεντώντας και διασκεδάζοντας, έφθασε σε ένα τραγικό κατάντημα. Πεινάει, βόσκει γουρούνια, νοιώθει ότι χάνεται, προσπαθεί να χορτάσει με τα ξυλοκέρατα που τρώγανε τα γουρούνια, βρωμάει ολόκληρος, μοιάζει με ένα ζωντανό νεκρό. Αυτό είναι το τίμημα της αμαρτίας. Εκεί μας καταντάει η ζωή της ασωτίας. Ο άσωτος νόμισε ότι φεύγοντας από το σπίτι του πατέρα, θα απελευθερωθεί, θα γλεντήσει τη ζωή του, θα βρεί το νόημα της ζωής. Τελικά όμως έγινε δούλος, ένα ερείπιο σωματικό και ψυχικό, έχασε τον εαυτό του, νεκρώθηκε.

    Όμως κάποια στιγμή ήρθε στα καλά του. Όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής: «εις εαυτόν δε ελθών είπε, πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δε λιμώ απόλλυμαι».  Μέχρι τότε ζούσε σε κατάσταση τρέλας και παραφροσύνης. Δεν ήξερε ούτε τι έλεγε, ούτε τι έπραττε, διότι τέτοια είναι η φύση της αμαρτίας. Σκοτίζει την ψυχή, ενώ παράλληλα την αιχμαλωτίζει στην πρόσκαιρη απόλαυση των ηδονών. Όταν ο άσωτος έφθασε σε έσχατο βάθος κακών, τότε θυμήθηκε πόσο ευχάριστα ζούσε στο σπίτι του πατέρα του, χωρίς να του λείπει τίποτε, ενώ τώρα κινδυνεύει να πεθάνει από την πείνα. Άρχισε να συναισθάνεται το κατάντημά του, αυτή δε η συναίσθηση, μπορούμε να πούμε, ότι είναι το πρώτο βήμα προς την αληθινή μετάνοια. Και τούτο διότι είναι αδύνατον ο άνθρωπος να μετανοήσει αληθινά, αν προηγουμένως δεν συναισθανθεί την αμαρτωλότητά του, δεν νοιώσει το κατάντημά του. Εν όσω ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση πωρώσεως και αναισθησίας, εν όσω δηλαδή δικαιώνει τον εαυτό του, είναι αδύνατον να μετανοήσει. Και αν κάποιος του πεί: Πήγαινε να εξομολογηθείς, απαντάει: Γιατί να εξομολογηθώ, αφού δεν έχω αμαρτίες;

    Ο άσωτος καθώς συναισθάνεται το βάθος των κακών, στο οποίο έφθασε, είχε δύο επιλογές μπροστά του: Είτε να ταπεινωθεί και να επιστρέψει στον πατέρα του, είτε να βυθιστεί στην απόγνωση, μη μπορώντας να πιστεύσει ότι ο πατέρας θα τον συγχωρούσε. Εδώ και πάλι θα πρέπει να τονίσουμε, πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος της απογνώσεως. Ο διάβολος, ο οποίος συνεχώς εργάζεται την καταστροφή μας, εκείνη την ώρα βάζει μέσα στο νου μας λογισμούς απελπισίας. Μας λέει: Τώρα εσύ έφθασες σε μεγάλο βάθος κακών. Δεν υπάρχει για σένα σωτηρία. Δεν πρόκειται να σε συγχωρήσει ο Θεός. Είναι όμως έτσι; Η ίδια η παραβολή μας διδάσκει, ότι ο Θεός μας δέχεται και μας συγχωρεί, όσο πολλές και όσο μεγάλες και αν είναι οι αμαρτίες μας, αρκεί να μετανοήσουμε ειλικρινά. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι άπειρη και δεν υπάρχει αμαρτία που να υπερβαίνει την αγάπη του Θεού.    

    Στη συνέχεια ο άσωτος παίρνει την μεγάλη απόφαση. Είπε: «Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου και ερώ αυτώ, πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου». Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου και θα του πω, πατέρα μου, αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιόν σου. Θυμήθηκε ο άσωτος ότι έχει έναν ευσπλαγχνικό πατέρα, που τον αγαπάει και ότι εάν επιστρέψει, δεν θα τον διώξει, αλλά και πάλι θα τον δεχθεί, έστω και σαν μισθωτό και όχι σαν υιό του. Πήρε την απόφαση να επιστρέψει, αλλά παράλληλα και να ομολογήσει την ενοχή του. Αυτή δε η απόφαση της επιστροφής, μπορούμε να πούμε, είναι το δεύτερο μεγάλο βήμα προς την αληθινή μετάνοια. Ο άσωτος δεν προσπαθεί να δικαιολογηθεί, ούτε να αυτοδικαιωθεί. Δεν προσπαθεί να καλύψει την ενοχή του και να αρχίσει να φέρνει επιχειρήματα, ότι τάχα φταίει το ένα, ή ότι φταίει το άλλο. Να πει για παράδειγμα: Πατέρα, μπορεί και εγώ σαν άνθρωπος να έκανα κάποια λαθάκια στη ζωή μου. Τι να κάνουμε, όλοι μας κάνουμε λάθη. Έλα τώρα να ξεχάσουμε τα παλιά και ό,τι έγινε, έγινε! Ο άσωτος δεν μιλάει έτσι, δεν μιλάει με θράσος και αυθάδεια, αλλά είναι βαθιά - βαθιά συντετριμμένος. Ρίχνει όλο το βάρος της ενοχής επάνω του. Αυτή δε ομολογία της ενοχής είναι το τρίτο μεγάλο βήμα προς την αληθινή μετάνοια. Το λέμε αυτό, διότι και εμείς σε πάμπολλες περιπτώσεις, όταν πάμε να εξομολογηθούμε στον πνευματικό, προσπαθούμε με χίλιους δυό τρόπους να καλύψουμε τις αμαρτίες μας και να ρίξουμε την ενοχή μας σε άλλους. 

    Ο άσωτος αφού πήρε πλέον την απόφαση της επιστροφής, την έβαλε σε πράξη. Διότι όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής παρακάτω: «και αναστάς ήλθε προς τον πατέρα αυτού». Δεν έμεινε μόνο στις καλές σκέψεις και στις καλές αποφάσεις. Όταν οι καλές σκέψεις δεν γίνονται πράξεις, δεν έχουν καμιά αξία ενώπιον του Θεού. Μ’ άλλα λόγια ο Θεός ζητάει από μας την έμπρακτη μετάνοια και όχι την μετάνοια που εκφράζεται μόνο με λόγια. Αυτή δε η έμπρακτη μετάνοια είναι ένα ακόμη μεγάλο βήμα προς την αληθινή μετάνοια. Μια μετάνοια που περιορίζεται μόνο σε λόγια δεν μπορεί να είναι αληθινή. Είναι ψεύτική και υποκριτική. Πολλοί χριστιανοί σήμερα, καθώς συναισθάνονται την αμαρτωλότητά τους, έρχονται βέβαια στην εξομολόγηση και ομολογούν τα σφάλματά τους, αλλά δεν αγωνίζονται στη συνέχεια να αλλάξουν ζωή και να αποβάλουν τα πάθη τους. Βλέπετε ότι στην προκειμένη περίπτωση ο άσωτος αφού γύρισε στο σπίτι του πατέρα, γύρισε πλέον οριστικά και αμετάκλητα, χωρίς να παλινδρομήσει και πάλι πίσω την προηγούμενη άσωτη ζωή του. Το πάθημα του έγινε μάθημα.

    Αντίθετα εμείς θέλουμε να σωθούμε χωρίς κόπους και χωρίς αγώνα πνευματικό, ερωτοτροπώντας μάλιστα με την αμαρτία. Προσπαθούμε να συνδυάσουμε την κοσμική ζωή με τη ζωή της μετανοίας. Το αποτέλεσμα είναι ότι η όλη σχέση μας με τον Θεό γίνεται επιφανειακή, περιορίζεται σε μερικούς θρησκευτικούς τύπους, αλλά δεν αγγίζει το βάθος της καρδιάς μας. Κάνουμε κάποιες καλές πράξεις, τηρούμε κάποια θρησκευτικά καθήκοντα, ίσα - ίσα για να νομίζουμε ότι είμαστε καλοί χριστιανοί, ενώ κατά βάθος η καρδιά μας είναι προσκολλημένη σε άλλα πράγματα του παρόντος κόσμου και όχι στον Χριστό.

    Στη συνέχεια βλέπουμε το υπέροχο μεγαλείο της αγάπης και της ευσπλαγχνίας του Θεού Πατέρα, ο οποίος μόλις είδε το παραστρατημένο παιδί του να επιστρέφει συντετριμμένος με ειλικρινή μετάνοια, τρέχει και το σφίγγει στην αγκαλιά του. Δεν σιχαίνεται τις ακαθαρσίες που έχει πάνω του. Δεν το επιπλήττει, δεν το ελέγχει, αλλά σκύβει και το φιλάει. Και όχι μόνο το συγχωρεί, αλλά και το αποκαθιστά στη θέση του υιού, πράγμα που δείχνει το μέγεθος της αγάπης του. Από αγάπη ήρθε στον κόσμο και φόρεσε τη φύση μας. Ήρθε, όχι για να καλέσει τους δικαίους, αλλά τους αμαρτωλούς σε μετάνοια, όπως ο ίδιος το διεκήρυξε. Ήρθε για να ανοίξει την αγκαλιά του πάνω στον σταυρό και να δεχθεί τον κάθε αμαρτωλό, που μετανοεί. Όμως η αγάπη αυτή του Θεού λειτουργεί λυτρωτικά και σώζει τον άνθρωπο μόνο με μια προϋπόθεση, την προϋπόθεση της αληθινής μετανοίας. Η πόρτα του παραδείσου έχει μια κλειδαριά, που ανοίγει με δύο κλειδιά. Το ένα το κρατάει ο Θεός και είναι το κλειδί της αγάπης. Το άλλο το κρατάει ο άνθρωπος και είναι το κλειδί της μετανοίας. Κανένα κλειδί από μόνο του δεν μας ανοίγει την πόρτα του παραδείσου. Χρειάζεται να λειτουργήσουν και τα δύο κλειδιά ταυτόχρονα.

    Ας φροντίσουμε αδελφοί μου, εν όσω ακόμη ζούμε στην παρούσα ζωή και αναπνέουμε, να μετανοήσουμε ειλικρινά, πριν έρθει η ώρα του θανάτου, διότι μετά θάνατον ο Θεός δεν δέχεται την μετάνοιά μας. Το κλειδί της μετανοίας λειτουργεί μόνο στην παρούσα ζωή, όχι στην μέλλουσα. Καλούμαστε όλοι μας, καθώς ακούσαμε σήμερα την παραβολή αυτή, να βάλουμε στη θέση του ασώτου υιού τον ίδιο τον εαυτό μας. Και όπως μιμηθήκαμε τον άσωτο στη ζωή της ασωτείας, έτσι τώρα ας τον μιμηθούμε και στην μετάνοια. Πράγμα το οποίο εύχομαι να γίνει σε όλους μας με τη Χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τις πρεσβείες της Κυρίας Θεοτόκου και όλων των αγίων. Αμήν. 



Παρασκευή, Φεβρουαρίου 06, 2026

 

Με αφορμή τις οικουμενιστικές συμπροσευχές για την ενότητα των χριστιανών.Σχολιασμός εσφαλμένων ερμηνειών των Ιερών Κανόνων που                αφορούν τις συμπροσευχές με αιρετικούς.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΙΣ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΤΙΚΕΣ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ.

Σχολιασμός εσφαλμένων ερμηνειών των Ιερών Κανόνων που αφορούν τις συμπροσευχές με αιρετικούς.

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου – συγγραφέως - Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 5η Φεβρουαρίου 2026

    Οι συμπροσευχές Ορθοδόξων με αιρετικούς δυστυχώς έχουν καταστεί πλέον θεσμός, ένα σύνηθες φαινόμενο μέσα στο χώρο και της Ορθοδοξίας παρά την σαφή απαγόρευση πλήθους Ιερών Κανόνων της Εκκλησίας.

 Ο Ιανουάριος μήνας, με αποκορύφωμα την προτελευταία εβδομάδα, (από 18 έως 25 Ιανουαρίου), έχει καθιερωθεί, ως γνωστόν, εδώ και πολλές δεκαετίες παγκοσμίως ως ο μήνας των συμπροσευχών. Όλες οι αιρετικές χριστιανικές παρασυναγωγές, (δυστυχώς μεταξύ αυτών και εμείς οι Ορθοδόξοι), με πολύ ζήλο και θερμή προαίρεση συνεργάζονται μεταξύ τους και συνδιοργανώνουν από κοινού τέτοιες εκδηλώσεις σχεδόν παντού, σε όλον τον πλανήτη. Μια ματιά στο διαδίκτυο αρκεί για να μας πείσει γι’ αυτή την τραγική πραγματικότητα. Και παλαιότερα είχαμε σχολιάσει με ανακοινώσεις μας το θλιβερό αυτό φαινόμενο. Στην παρούσα ανακοίνωσή μας θα περιοριστούμε να σχολιάσουμε κάποιες εσφαλμένες και αυθαίρετες ερμηνείες των Ιερών Κανόνων που αφορούν τις συμπροσευχές, τις οποίες διαπιστώσαμε σε οικουμενιστικούς κύκλους και όχι μόνον. 

    Πιό συγκεκριμένα κάποιοι, (μεταξύ αυτών δυστυχώς και επίσκοποι), προσπάθησαν να δώσουν μια δική τους αυθαίρετη ερμηνεία στον 45ο Ιερό Κανόνα των Αγίων Αποστόλων. Ο εν λόγω  Ιερός Κανών λέγει  επί λέξει: «Επίσκοπος, ή πρεσβύτερος, ή διάκονος αιρετικοίς συνευξάμενος μόνον αφοριζέσθω, ει δε επέτρεψεν αυτοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθω». Ισχυρίζονται ότι για να υπάρξει όντως συμπροσευχή πρέπει  απαραιτήτως ο αιρετικός να φοράει άμφια. Ωστόσο ο εν λόγω Ιερός Κανόνας είναι έτσι διατυπωμένος, ώστε δεν αφήνει κανένα περιθώριο παρερμηνείας και δεν μας επιτρέπει να βγάλουμε ένα τέτοιο συμπέρασμα.

Ισχυρίσθηκαν επίσης ότι η μετοχή «συνευξάμενος» υποδηλώνει και διαγορεύει δήθεν την διά της φωνής, απεύθυνση προς τον Θεόν ευχών ταυτόχρονα από τον Ορθόδοξο κληρικό και τον αιρετικό. Και ότι επομένως δεν αφορά στην ενδιάθετη, (μυστικώς γενομένη), συμπροσευχή, αλλά την συμπροσευχή που γίνεται «εις επήκοον πάντων». Η μετοχή «συνευξάμενος» είναι μετοχή αορίστου του ρήματος συνεύχομαι, το δε ρήμα «συνεύχομαι», προερχόμενο από την πρόθεση «συν» και το ρήμα «εύχομαι», σημαίνει την από κοινού προσευχή μαζί με κάποιον άλλον και τίποτε πέραν τούτου. Στο λεξικό της αρχαίας ελληνικής γλώσσης, Ιωάννου Σταματάκου,[1] διαβάζουμε: «συνεύχομαι: εύχομαι, (προσεύχομαι) από κοινού μετά τινος, ενώνω τας ευχάς μου με τας ιδικάς του». Το λεξικό μας δίνει ξεκάθαρο το νόημα του ρήματος «συνεύχομαι», τονίζοντας το στοιχείο της «από κοινού μετά τινος» προσευχής, χωρίς να επεκτείνεται σε άλλες περαιτέρω επεξηγήσεις. Μ’ άλλα λόγια το λεξικό δεν μας δίδει καμία περαιτέρω ερμηνεία ότι το εν λόγω ρήμα μπορεί να σημαίνει εκτός από την «από κοινού μετά τινος» προσευχή και την «εις επήκοον πάντων» συμπροσευχή. Το ότι δε είναι δυνατόν κάποιος να συμπροσεύχεται με κάποιον άλλον και με την ενδιάθετη, (μυστικώς γενομένη), συμπροσευχή, αυτό μπορεί να το κατανοήσει ακόμη και ένας απλοϊκός πιστός. Ας φέρουμε ένα παράδειγμα για να γίνουμε πιο κατανοητοί. Διαβάζουμε πολλές φορές στο διαδίκτυο ότι στην τάδε Ιερά Μητρόπολη, στην τάδε πανήγυρη συλλειτούργησαν οι τάδε αρχιερείς, ενώ συμμετείχαν σ’ αυτήν συμπροσευχόμενοι στο ιερό, (προφανώς μυστικώς), οι ταδε αρχιερείς.      

    Επεχείρησαν επίσης να στηρίξουν την παραπάνω αυθαίρετη ερμηνεία του ρήματος «συνεύχομαι», επικαλούμενοι το δεύτερο τμήμα του ως άνω Ιερού Κανόνος: «Ει δε επέτρεψεν αυτοίς ως κληρικοίς ενεργήσαι τι, καθαιρείσθω». Μ’ άλλα λόγια ισχυρίζονται ότι το δεύτερο τμήμα επεξηγεί το πρώτο, αποκλείοντας την τυχόν ενδιάθετη συμπροσευχή. Ωστόσο το δεύτερο τμήμα εξετάζει μία τελείως διαφορετική περίπτωση συμπροσευχής. Την περίπτωση εκείνη στην οποία ο Ορθόδοξος κληρικός όχι μόνο θα συμπροσευχηθεί με τον αιρετικό, αλλά επί πλέον θα του επιτρέψει «ενεργήσαι τι», να πράξει δηλαδή κάτι, να προχωρήσει, για παράδειγμα, σε μια ιεροπραξία. Το ότι τα δύο τμήματα του ως άνω Ιερού Κανόνος σαφώς διακρίνονται απ’ αλλήλων και εξετάζουν δύο τελείως διαφορετικές περιπτώσεις συμπροσευχής, φαίνεται και από το γεγονός ότι επιβάλλουν στους παραβάτες δύο διαφορετικές ποινές: Στην πρώτη περίπτωση την ποινή του αφορισμού και στη δεύτερη αυτή της καθαιρέσεως. Στην πρώτη περίπτωση έχουμε απλή συμπροσευχή, γι’ αυτό και η ποινή είναι ελαφρότερη, (αυτή του αφορισμού), ενώ στη δεύτερη την ποινή της καθαιρέσεως, που είναι σαφώς βαρύτερη από τον αφορισμό. Το ότι τα δύο τμήματα του ως άνω Ιερού Κανόνος εξετάζουν δύο τελείως διαφορετικές περιπτώσεις συμπροσευχής φαίνεται και από το γεγονός, ότι  στο πρώτο τμήμα ο συντάκτης του Κανόνος χρησιμοποιεί τη μετοχή «συνευξάμενος» ενώ στο δεύτερο το απαρέμφατο «ενεργήσαι», θέλοντας ακριβώς να δηλώσει δύο τελείως διαφορετικές περιπτώσεις.

    Κάποιοι άλλοι προσπάθησαν ανεπιτυχώς να δώσουν μία ακόμη, εξ’ ίσου αυθαίρετη ερμηνεία στο νόημα του ως άνω Ιερού Κανόνος. Προκειμένου να στηρίξουν τον ισχυρισμό τους ότι συμπροσευχή με αιρετικούς σημαίνει μόνον την «εις επήκοον πάντων» συμπροσευχή και να αποκλείσουν την ενδιάθετη, (μυστικώς γενομένη), επικαλούνται τον 10ον Ιερόν Κανόνα των αγίων Αποστόλων. Σύμφωνα με τον εν λόγω Ιερό Κανόνα: «Ει τις ακοινωνήτω, καν εν οίκω συνεύξηται, ούτος αφοριζέσθω». Ο παραπάνω Ιερός Κανόνας σαφέστατα αναφέρεται σε μια ειδική περίπτωση συμπροσευχής. Στην περίπτωση εκείνη που ο Ορθόδοξος και ο αιρετικός θα συμπροσευχηθούν «εν οίκω», (δηλαδή σε σπίτι και όχι σε κάποιο ναό), με προσευχές, είτε εκφώνως, είτε όχι. Στην προκειμένη περίπτωση ο Ιερός Κανόνας προσδιορίζει μόνο  τον τόπο και όχι τον τρόπο της συμπροσευχής, εάν δηλαδή η συμπροσευχή θα γίνεται  «εις επήκοον πάντων», ή μυστικώς. Επίσης η χρησιμοποίηση της λέξεως «καν» που σημαίνει «και αν ακόμη», από τον συντάκτη του Ι. κανόνος υποδηλώνει τον συμπληρωματικό χαρακτήρα του εν λόγω Ιερού Κανόνος σε σχέση με τους άλλους, που αναφέρονται σε συμπροσευχές και ιδίως του 45ου των Αγίων Αποστόλων, για τον οποίο έγινε λόγος προηγουμένως.

    Ωστόσο η εν οίκω συμπροσευχή σε καμιά περίπτωση δεν  μπορεί να ταυτισθεί με την συμπροευχή μέσα στο ναό, διότι στο ναό έχουμε συμπροσευχή κάτω από τελείως διαφορετικές συνθήκες. Κατά την ώρα της κοινής λατρείας εντός του ιερού ναού έχουμε κατ’ αρχήν τον ιερέα, ο ποίος απαγγέλει εκφωνήσεις και ευχές, τους ψάλτες που ψάλλουν τροπάρια και τον λαό που συμπροσεύχεται μυστικά με την ενδιάθετη προσευχή. Μέσα στον ναό δηλαδή έχουμε συνδυασμό τόσον της εις επήκοον πάντων συμπροσευχής, (ιερέας, ψάλτες), όσον και της μυστικής τοιαύτης, (ο λαός). Επομένως είναι μεγάλο ερμηνευτικό λάθος να ταυτίζουμε την εν οίκω συμπροσευχή με την εν τω ναώ τοιαύτη, με σκοπό να αποκλείουμε την μυστικώς γινομένη. Εξ άλλου πουθενά σε κανένα Ιερό Κανόνα που αφορά τις συμπροσευχές δεν συναντούμε την φράση «εις επήκοον πάντων».

    Κλείνοντας, πιστεύουμε ότι το εξόχως τραγικό δεν τόσο οι συμπροσευχές με αιρετικούς, ούτε οι λανθασμένες ερμηνείες που αναπτύξαμε προηγουμένως, όσο το γεγονός ότι η Διοικούσα Εκκλησία δυστυχώς προ πολλού έχει παύσει να ασχολείται με τις παραβάσεις των Ιερών Κανόνων που τις απαγορεύουν, χωρίς ωστόσο να τολμάει να τους καταργήσει με επίσημη συνοδική πράξη. Το αποτέλεσμα είναι το θλιβερό αυτό φαινόμενο να παίρνει όλο και μεγαλύτερες διαστάσεις, με ό,τι αυτό συνεπάγεται στην περαιτέρω εξάπλωση του Οικουμενισμού, δεδομένου ότι αυτές ως γνωστόν αποτελούν ένα εργαλείο στα χέρια των οικουμενιστών για την προώθηση της ενώσεως όλων των χριστιανικών ομολογιών και στη συνέχεια όλων των θρησκειών με τελικό στόχο την πανθρησκεία. Η Διοικούσα Εκκλησία δυστυχώς φαίνεται να ζή σ’ ένα δικό της κόσμο, διότι δυνατεί να αφουγκρασθεί τη φωνή του ποιμνίου της. Ας ευχηθούμε κάποτε να αφυπνιστεί και να πράξει το αυτονόητο καθήκον της.


[1]Εκδ. «Βιβλιοπρομηθευτική», Αθήνα 1994, σελ. 950.