Γεώργιος Ἀποστολάκης: Δὲν καταργοῦν τὰ μετρητά. Καταργοῦν τὴν ἐλευθερία. Ἀπὸ τὸ πλαστικὸ χρήμα στὸ ψηφιακὸ εὐρὼ καὶ στὸν πλήρη οἰκονομικὸ ἔλεγχο τοῦ πολίτη!

 

Γεώργιος Ἀποστολάκης: Δὲν καταργοῦν τὰ μετρητά. Καταργοῦν τὴν ἐλευθερία. Ἀπὸ τὸ πλαστικὸ χρήμα στὸ ψηφιακὸ εὐρὼ καὶ στὸν πλήρη οἰκονομικὸ ἔλεγχο τοῦ πολίτη!

Γράφει ὁ Γεώργιος Ἀποστολάκης, Ἀντιπρόεδρος Ἀρείου Πάγου ἐπὶ τιμῇ 

Ἡ πρόσφατη εἴδηση[1] ὅτι ἡ Εὐρωπαϊκὴ Ἕνωση προχωρεῖ στὴν καθιέρωση ἐνιαίου ὁρίου 10.000 εὐρῶ γιὰ πληρωμὲς μὲ μετρητὰ ἀπὸ τὸ 2027 παρουσιάζεται ὡς ἕνα ἀκόμη μέτρο γιὰ τὴν καταπολέμηση τοῦ ξεπλύματος χρήματος καὶ τῆς χρηματοδοτήσεως τῆς τρομοκρατίας. Πράγματι, ἡ νέα εὐρωπαϊκὴ νομοθεσία προβλέπει ὅτι συναλλαγὲς ἄνω τῶν 10.000 εὐρῶ θὰ πρέπει νὰ γίνονται μὲ ἰχνηλάσιμα μέσα πληρωμῆς. Νὰ σημειωθεῖ ὅτι ἡ εὐρωπαϊκὴ νομοθεσία δὲν ἐμποδίζει τὰ κράτη-μέλη νὰ θεσπίζουν χαμηλότερα ὅρια καὶ στὴν Ἑλλάδα ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη ἔθεσε τὸ ὅριο στὰ 500 εὐρώ.
Τὸ ἐρώτημα, ὅμως, εἶναι ἄλλο:
Πρόκειται πράγματι γιὰ ἕνα ἁπλὸ τεχνικὸ μέτρο κατὰ τῆς παρανομίας ἢ γιὰ ἕνα ἀκόμη βῆμα πρὸς μία κοινωνία ὅπου κάθε οἰκονομικὴ πράξη θὰ... παρακολουθεῖται, θὰ καταγράφεται καὶ τελικῶς θὰ ἐλέγχεται;

 

Ἀπὸ τὰ μετρητὰ στὸ πλαστικὸ χρήμα καὶ ἀπὸ ἐκεῖ στὸ ψηφιακὸ εὐρώ

Ἡ ἱστορία τῶν τελευταίων δεκαετιῶν δείχνει μία σταθερὴ κατεύθυνση.
Πρῶτα ἐνθαρρύνθηκε ἡ χρήση καρτῶν. Στὴ συνέχεια οἱ ἠλεκτρονικὲς συναλλαγὲς συνδέθηκαν μὲ φορολογικὰ κίνητρα καὶ ὑποχρεώσεις. Κατόπιν ἄρχισαν οἱ περιορισμοὶ στὰ μετρητά.
Τώρα θεσπίζονται πανευρωπαϊκὰ ἀνώτατα ὅρια. Καὶ ἤδη συζητεῖται ἡ ἐπόμενη φάση: τὸ ψηφιακὸ εὐρὼ καὶ οἱ κεντρικῶς ἐλεγχόμενες ψηφιακὲς πληρωμές.
Κάθε βῆμα παρουσιάζεται ὡς μικρὸ καὶ ἀθῷο.
Τὸ συνολικὸ ἀποτέλεσμα, ὅμως, εἶναι ἡ σταδιακὴ μεταφορὰ ὁλόκληρης τῆς οἰκονομικῆς ζωῆς τῶν πολιτῶν σὲ ἕνα πλήρως καταγεγραμμένο ψηφιακὸ περιβάλλον.

 

Τὰ μετρητὰ εἶναι ἐλευθερία

Τὰ μετρητὰ δὲν εἶναι ἁπλῶς ἕνας τρόπος πληρωμῆς. Εἶναι ἡ μοναδικὴ μορφὴ χρήματος ποὺ ἐπιτρέπει στὸν πολίτη νὰ πραγματοποιεῖ νόμιμες συναλλαγὲς χωρὶς τὴ διαμεσολάβηση τραπεζῶν, ἐταιρειῶν πληρωμῶν, ψηφιακῶν πλατφορμῶν ἢ κρατικῶν βάσεων δεδομένων.

Ὅταν πληρώνω μὲ μετρητά: Δὲν ἀπαιτεῖται ἠλεκτρονικὴ ἔγκριση. Δὲν δημιουργεῖται ψηφιακὸ ἀποτύπωμα. Δὲν ἐξαρτῶμαι ἀπὸ τὴν καλὴ λειτουργία κάποιου δικτύου. Δὲν χρειάζομαι ἄδεια τρίτων γιὰ νὰ διαθέσω τὴν περιουσία μου. 
Τὰ μετρητὰ ἀποτελοῦν, συνεπῶς, πρακτικὴ ἔκφραση τῆς προσωπικῆς καὶ οἰκονομικῆς ἐλευθερίας.

 

Τί προστατεύει πραγματικὰ τὸ Σύνταγμα

Τὸ Ἑλληνικὸ Σύνταγμα δὲν ἀναφέρει ρητῶς τὴ λέξη «μετρητά». Προστατεύει, ὅμως, τὴν ἀνθρώπινη ἀξία, τὴν ἐλεύθερη ἀνάπτυξη τῆς προσωπικότητας, τὴν οἰκονομικὴ ἐλευθερία, τὴν ἰδιοκτησία καὶ τὴν περιουσία τοῦ πολίτη.

Ἡ περιουσία δὲν εἶναι ἁπλῶς τὸ ποσὸ ποὺ διαθέτει κάποιος. Εἶναι καὶ ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο μπορεῖ νὰ τὴ χρησιμοποιεῖ. Ἂν ἕνας πολίτης ἐξαναγκάζεται νὰ χρησιμοποιεῖ ἀποκλειστικῶς ψηφιακὰ μέσα πληρωμῆς, τότε ἡ ἄσκηση τῆς περιουσιακῆς του ἐλευθερίας ἐξαρτᾶται πλέον ἀπὸ τρίτους: τράπεζες, παρόχους πληρωμῶν, κρατικὰ συστήματα καὶ τεχνολογικὲς ὑποδομές.

Ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἔννοια, τὸ δικαίωμα χρήσεως μετρητῶν δὲν εἶναι πολυτέλεια. Ἀποτελεῖ οὐσιώδη πλευρὰ τῆς προσωπικῆς καὶ οἰκονομικῆς αὐτονομίας τοῦ ἀνθρώπου.

 

Ἡ Ἑλβετία ἔστειλε ἕνα διαφορετικὸ μήνυμα

Ἐνῶ ἡ Εὐρώπη κινείται πρὸς τὸν περιορισμὸ τῶν μετρητῶν, οἱ Ἑλβετοὶ πολῖτες ἀκολούθησαν διαφορετικὴ πορεία. Στὶς 8 Μαρτίου 2026 ἐνέκριναν μὲ δημοψήφισμα συνταγματικὴ κατοχύρωση τῆς διαθεσιμότητος καὶ προστασίας τῶν μετρητῶν, ἀναγνωρίζοντας ὅτι ἡ φυσικὴ μορφὴ χρήματος πρέπει νὰ παραμείνει ἐγγυημένη γιὰ τὶς ἐπόμενες γενεές.
Ἡ ἐπιλογὴ αὐτὴ ἀποκτᾷ ἰδιαίτερη σημασία, διότι δὲν προέρχεται ἀπὸ κάποια περιθωριακὴ χώρα. Προέρχεται ἀπὸ τὴν Ἑλβετία. Ἀπὸ μία χώρα ποὺ ἀποτελεῖ ἱστορικῶς ἕνα ἀπὸ τὰ σημαντικότερα διεθνῆ χρηματοπιστωτικὰ κέντρα τοῦ κόσμου.
Ἂν ἀκόμη καὶ οἱ Ἑλβετοὶ θεωροῦν ἀναγκαία τὴ συνταγματικὴ προστασία τῶν μετρητῶν, τότε ἴσως τὸ ζήτημα δὲν εἶναι τόσο ἁπλὸ ὅσο παρουσιάζεται.

Τὸ ἐπιχείρημα τοῦ «ξεπλύματος» δὲν ἀρκεῖ

Κανεὶς δὲν ἀμφισβητεῖ τὴν ἀνάγκη ἀντιμετωπίσεως τοῦ ὀργανωμένου ἐγκλήματος. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἐὰν ὁ περιορισμὸς τῶν ἐλευθεριῶν ἑκατοντάδων ἑκατομμυρίων νομοταγῶν πολιτῶν ἀποτελεῖ ἀναγκαῖο μέσο γιὰ τὸν σκοπὸ αὐτόν.
Ἡ πραγματικότητα δείχνει ὅτι τὸ μεγαλύτερο μέρος τοῦ διεθνοῦς ξεπλύματος χρήματος πραγματοποιεῖται μέσω offshore ἐταιρειῶν, τραπεζικῶν λογαριασμῶν, πολυπλόκων χρηματοπιστωτικῶν προϊόντων καὶ διεθνῶν δικτύων μεταφορᾶς κεφαλαίων.

Ὄχι μέσω τοῦ συνταξιούχου ποὺ πληρώνει μὲ μετρητά. Ὄχι μέσω τοῦ μικροῦ ἐπαγγελματία. Ὄχι μέσω τῆς οἰκογενείας ποὺ θέλει νὰ διατηρεῖ ἕνα μέρος τῶν χρημάτων της ἐκτὸς τραπεζικοῦ συστήματος.

Ἡ καταπολέμηση τῆς ἐγκληματικότητος θὰ μποροῦσε νὰ ἐπιτευχθεῖ μὲ πολὺ πιὸ στοχευμένους ἐλέγχους στὰ πραγματικὰ κυκλώματα οἰκονομικοῦ ἐγκλήματος, χωρὶς νὰ περιορίζεται ἡ ἐλευθερία ὁλόκληρης τῆς κοινωνίας.

 

Γιατί τὰ μετρητὰ θὰ γίνουν ἀκόμη πιὸ σημαντικά

Οἱ τελευταῖες δεκαετίες μᾶς δίδαξαν ὅτι κανένα ψηφιακὸ σύστημα δὲν εἶναι ἄτρωτο. Κυβερνοεπιθέσεις. Τεχνικὲς βλάβες. Διακοπὲς ἠλεκτρικῆς ἐνεργείας. Καταρρεύσεις δικτύων. 
Σὲ ὅλες αὐτὲς τὶς περιπτώσεις τὰ μετρητὰ παραμένουν τὸ μοναδικὸ μέσο συναλλαγῆς ποὺ λειτουργεῖ ἀνεξαρτήτως τεχνολογικῶν ὑποδομῶν. 
Ἡ ὕπαρξή τους ἀποτελεῖ ζήτημα ὄχι μόνον ἐλευθερίας ἀλλὰ καὶ κοινωνικῆς ἀνθεκτικότητος.

 

Τὸ πραγματικὸ διακύβευμα

Ἡ συζήτηση γιὰ τὰ μετρητὰ δὲν ἀφορᾷ τὸ παρελθόν. Ἀφορᾷ τὸ μέλλον. 
Ἀφορᾷ τὸ ἐὰν ὁ ἄνθρωπος θὰ διατηρήσει τὴ δυνατότητα νὰ συμμετέχει στὴν οἰκονομικὴ ζωή χωρὶς νὰ εἶναι ὑποχρεωτικῶς συνδεδεμένος μὲ ἕνα ὁλοκληρωμένο σύστημα ψηφιακῆς ταυτοποιήσεως καὶ καταγραφῆς.
Τὸ δίλημμα δὲν εἶναι «μετρητὰ ἢ κάρτα». Τὸ πραγματικὸ δίλημμα εἶναι: Θὰ συνεχίσει ὁ πολίτης νὰ ἔχει δικαίωμα ἐπιλογῆς ἢ θὰ ὑποχρεωθεῖ σταδιακῶς νὰ ζεῖ ἀποκλειστικῶς μέσα σὲ ἕνα ψηφιακῶς ἐλεγχόμενο οἰκονομικὸ περιβάλλον; 
Ἡ Ἑλβετία ἔδωσε ἤδη τὴ δική της ἀπάντηση. Τὸ ἐρώτημα εἶναι ἐὰν οἱ λαοὶ τῆς Εὐρώπης θὰ θελήσουν νὰ δώσουν καὶ τὴ δική τους.

[1] https://www.newsbomb.gr/oikonomia/story/1741929/neo-evropaiko-orio-gia-pliromes-me-metrita-mexri-posa-xrimata-boroyme-na-dosoume

[2] Περισσότερα ἐδῶ: https://eksodos.gr/index.php/el/prosopikos-arithmos/i-istoriki-apofasi-ton-elveton-sxetika-me-to-fysiko-xrima

 

iepomenimera.gr 

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: Ο σύγχρονος μεγάλος πατέρας και διδάσκαλος της Εκκλησίας

 

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς: Ο σύγχρονος μεγάλος πατέρας και διδάσκαλος της Εκκλησίας

ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΠΟΠΟΒΙΤΣ: Ο ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΜΕΓΑΛΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ ΚΑΙ ΔΙΔΑΣΚΑΛΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

              Η σερβική Ορθοδοξία έχει να επιδείξει μια σειρά μεγάλων αγίων, οι οποίοι λάμπρυναν την Εκκλησία του Αγίου Σάββα. Ένας από αυτούς υπήρξε ο νεοφανής άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, μια όντως μεγάλη ασκητική και πατερική μορφή του περασμένου αιώνα.

       Γεννήθηκε την ημέρα του Ευαγγελισμού στα 1894, στην πόλη Βράνιε της νοτίου Σερβίας. Οι ευσεβείς γονείς του Σπυρίδων και Αναστασία του έδωσαν το όνομα Ευάγγελος. Καταγόταν από ιερατική οικογένεια και το επώνυμό του Πόποβιτς σημαίνει Παπαδόπουλος. Μεγάλωσε με ευσέβεια είχε την τύχη να δει να θεραπεύεται θαυματουργικά η μητέρα του στη Μονή Πτσίνσκι από τον άγιο Πρόχορο. Από μικρός συνήθιζε  να μελετά το Ευαγγέλιο και άλλα εκκλησιαστικά βιβλία. Ιδιαίτερα τον σαγήνευε η ανάγνωση συναξαρίων και πατερικών συγγραμμάτων. Θεωρούσε τους Πατέρες της Εκκλησίας ως τους αληθινούς σοφούς.

      Το 1905 ο μικρός Ευάγγελος γράφηκε στην Εκκλησιαστική Σχολή του Αγίου Σάββα στο Βελιγράδι, έχοντας ως δάσκαλό του τον φωτισμένο άγιο Νικόλαο Βελιμίροβιτς. Το 1914, μόλις τέλειωσε τη σχολή, ξέσπασε ο Α΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Κατατάχτηκε στο στρατό και υπηρέτησε ως νοσοκόμος. Ακολούθησε την τύχη του σερβικού στρατού και βρέθηκε εξόριστος στην Κέρκυρα. Καθ’ οδόν ένοιωσε την κλήση να γίνει μοναχός. Η κουρά του έγινε την 1^η Ιανουαρίου  του 1916 στην Σκόδρα, από τον Μητροπολίτη Βελιγραδίου Δημήτριο, δίνοντάς του το όνομα Ιουστίνος.

      Κατόπιν έφυγε από την Κέρκυρα, με τη βοήθεια του Μητροπολίτη Δημητρίου, για την Αγία Πετρούπολη για θεολογικές σπουδές. Όμως λόγω των πολιτικών εξελίξεων, έφυγε για την Οξφόρδη. Ύστερα από δύο χρόνια σπουδών υπέβαλε για έγκριση την διδακτορική του διατριβή με τίτλο: «Ή θρησκεία και ή φιλοσοφία του Ντοστογιέφσκι». Όμως αυτή απορρίφτηκε, λόγω της κριτικής του στις κακοδοξίες του δυτικού Χριστιανισμού και την υπεράσπιση του ορθοδόξου Ντοστογιέφσκι.

        Στα 1919, μετά το τέλος του πολέμου γύρισε στην πατρίδα του και διορίστηκε καθηγητής θεολογίας στο Σρέμσκι Κάρλοβτσι. Σύντομα παραιτήθηκε και μετέβηκε στην Αθήνα για τη συνέχιση των θεολογικών σπουδών του. Το 1926 έλαβε διδακτορικό πτυχίο στην Πατρολογία, με θέμα: «Το πρό­βλημα του προσώπου και της γνώσεως στον Άγιο Μακάριο τον Αιγύπτιο». Παράλληλα έμαθε άπταιστα την παλαιοσλαβική, την αρχαιοελληνική, την λατινική, την ρωσική, την νεοελληνική, την αγγλική, την γερμανι­κή και την γαλλική γλώσσα.

        Στη συνέχεια εργάστηκε ως  καθηγητής στις Εκκλησιαστικές Σχολές Καρλοβικίου, της Πριζρένης και του Μο­ναστηρίου (Βίτολα). Το 1930 η Σερβική Εκκλησία τον έστειλε στην Τσεχοσλοβακία για ιεραποστολή σε κοινότητες ορθοδόξων, που είχαν αποκηρύξει την Ουνία. Το έργο του εκεί υπήρξε μεγάλο και γι’ αυτό εξελέγη Επίσκοπος της νεοσυσταθείσας Επισκοπής Καρπαθίας, αξίωμα που δεν αποδέχτηκε λόγω ταπεινώσεως.

       Κατά τη διάρκεια της γερμανικής κατοχής βρέθηκε στη δοκιμαζόμενη Σερβία, περιφερόμενος σε διάφορες Μονές. Παράλληλα είχε διοριστεί καθηγητής στο Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου. Όμως με την επικράτηση της κομμουνιστικής εξουσίας το 1945, άρχισαν οι διώξεις κατά της Εκκλησίας. Διώχτηκαν 200 καθηγητές από το Πανεπιστήμιο του Βελιγραδίου και μαζί τους ο Ιουστίνος. Κατέφυγε στην Ιερά Μονή  Σούκοβο του Πίροτ στη νότια Σερβία. Το 1946 και φυλακί­στηκε. Αργότερα δικάστηκε και καταδικάστηκε σε θάνατο ως «εχθρός του λαού»! Σώθηκε χάρις στην παρέμβαση του Πατριάρχη Γαβριήλ, ο οποίος μόλις είχε επιστρέψει από το Άουσβιτς και απαίτησε την αποφυλάκισή του.

        Όμως διωγμένος από παντού, χωρίς σύνταξη και στερημένος από στοιχειώδη δικαιώματα, βρήκε καταφύγιο, ως πνευματικός, στη γυναικεία Μονή Αρχαγγέλων στο Τσέλιε του Βάλιεβο νοτίου Σερβίας. Φυσικά ούτε εκεί βρήκε ησυχία, διότι οι άθεοι μαρξιστές τον παρακολουθούσαν ανελλιπώς και τον υπέβαλλαν συχνά  σε εξοντωτικές ανακρίσεις στο Βάλιεβο. Ήταν σχεδόν έγκλειστος στη Μονή, διότι του απαγορεύονταν η έξοδος, χωρίς άδεια των αρχών, ιδιαίτερα όταν συνεδρίαζε η Ιερά Σύνοδος, για να μην έρχεται σε επαφή με τους Επισκόπους και τους επηρεάζει.

        Ο έγκλειστος Ιουστίνος παρά τις απαγορεύσεις, τις εξουθενώσεις, τις φοβέρες και απειλές, προσευχόταν αδιάκοπα και ζούσε αυστηρή ασκητική ζωή. Τελούσε όλες τις ακολουθίες του ημερονυκτίου ανελλιπώς. Τελούσε καθημερινά τη Θεία Λειτουργία και νήστευε (δεν έτρωγε καθόλου) κάθε Παρασκευή, την πρώτη εβδομάδα της Μ. Τεσσαρακοστής και την Μ. Εβδομάδα. Μνημόνευε καθημερινά εκατοντάδες ονόματα στη Θεία Λειτουργία.

      Ο αυστηρός του όμως εγκλεισμός δεν στάθηκε εμπόδιο να γίνει γνωστός σε όλο τον κόσμο. Χιλιάδες ήταν οι επιστολές που έπαιρνε και επίσης χιλιάδες ήταν οι επισκέπτες του, από τη Σερβία και όλο τον κόσμο. Όταν έμενε μόνος στο ταπεινό κελί του, επί 28 χρόνια, έγραφε αδιάκοπα τα περισπούδαστα συγγράμματά του.       Κοιμήθηκε ειρηνικά, όχι τυχαία, την ημέρα του Ευαγγελισμού, ημέρα της γεννήσεώς του, στις 25 Μαρτίου του 1979. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του έγινε το 2015 και αποτέλεσε σπουδαίο γεγονός για τη σερβική Εκκλησία και όλη την Ορθοδοξία. Αισθάνθηκαν οι πάντες την άρρητη ευωδία, η οποία εξήλθε από τον τάφο του! Η Σερβική Εκκλησία τον ανακήρυξε άγιο και η μνήμη του ορίστηκε να τιμάται στις 14 Ιουνίου.

      Ο άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς ανήκει στις μεγάλες ιερατικές και θεολογικές μορφές της συγχρόνου Εκκλησίας, εφάμιλλος των μεγάλων Πατέρων της αρχαίας Εκκλησίας. Ο θεολογικός του λόγος καθαρός, ορθόδοξος, θεμελιωμένος στην Αγία Γραφή και τους Πατέρες της Εκκλησίας. Είναι ο θεολόγος του Θεανθρώπου, ο οποίος με θαυμάσιο πατερικό ύφος, θεολόγησε με καταπληκτική ακρίβεια την εν τω Θεανθρώπω απολύτρωση του ανθρωπίνου γένους. Υπήρξε συνεπής ορθόδοξος και στηλίτευε την αίρεση. Με σαφή λόγο απόδειξε την αίρεση του παπισμού και του προτεσταντισμού, ως απόλυτο εκφυλισμό της σώζουσα Ορθοδοξίας. Ιδιαίτερα επικριτικός υπήρξε για την σύγχρονη μάστιγα του Οικουμενισμού, τον οποίο χαρακτήρισε ως «παναίρεση». Μας κληροδότησε πολυπληθή αριθμό βαθυστόχαστων θεολογικών έργων, εφάμιλλα των μεγάλων Πατέρων της Εκκλησίας μας, πολλά των οποίων κυκλοφορούν και στην ελληνική γλώσσα.

      Ο νεοφανής άγιος Ιουστίνος είναι το μεγάλο τεκμήριο ότι η παρουσία των αγίων στην Εκκλησία μας είναι συνεχής και αδιάκοπη, έως τα έσχατα. Φανερώνει το μόνιμο θαύμα στη ζωή της Εκκλησίας μας!    

Όσιος Φιλόθεος ο εκ Σκλαταίνης Τρικάλων (13 ̉Ιουνίου)

 

Όσιος Φιλόθεος ο εκ Σκλαταίνης Τρικάλων (13 ̉Ιουνίου)

Όσιος Φιλόθεος ὁ ἐκ Σκλαταίνης Τρικάλων

(κτίτωρ τῆς ῾Ιερᾶς Μονῆς ῾Αγίου Στεφάνου῾Αγίων Μετεώρων - ῾Η μνήμη του ἑορτάζεται στὶς 13  ̉Ιουνίου)

̒Ο ῞Οσιος Φιλόθεος γεννήθηκε στὸ χωριὸ Σκλάταινα - Ρίζωμα - Τρικάλων.  ̉Απὸ μικρὸς ἔ­δειξε τὴν μεγάλη του ἀγάπη γιὰ τὴν ἐκκλησία καὶ τὸ Χριστό. ῞Οταν ἐνηληκι­ώθηκε ἄφησε τοὺς γονεῖς καὶ τὸ χωριό του καὶ ἦλθε στὸ βράχο τοῦ Πρωτομάρτυρος Στεφάνου ὅπου ἐπιδόθηκε στὴν ταπείνωσι, τὴν προσευχὴ καὶ τὴ νηστεία. Μὲ ἔξοδά του ἔκτισε ὄχι μόνον τὸ παλαιὸ καθολικὸ ἀλλὰ καὶ κελιὰ γιὰ τοὺς μοναχούς. ῾Ο ναΐσκος τοῦ ῾Αγίου Στεφάνου, ποὺ ἀ­νήγειρε ὁ ῞Οσιος εἶναι ξυλόστεγη μονόκλιτη βασιλι­κὴ μὲ ἐσωνάρθηκα.

῾Ο ὅσιος Φιλόθεος εἰκονίζεται σὲ τοιχογρα­φία εἰς τήν εἴσοδον τοῦ νάρθηκα μὲ φωτοστέφανο. Εἰς τὴν ἐπιγραφὴν ποὺ ὑπάρχει δια­βάζουμε: «Ο ΟΣΙΟΣ ΠΑΤΗΡ ΗΜΩΝ ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΚΑΙ ΚΤΗΤΩΡ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΤΕΦΑΝΟΥ ΥΠΑΡΧΩΝ ΕΚ ΧΩΡΑΣ ΣΚΛΑΤΑΙΝΗΣ». ῾Ο ῞Οσιος εἰκονίζε­ται ἐνδεδυμένος τὴν μοναχικὴν του περιβολὴν μὲ τὰ αὐ­στηρὰ ἀσκητικά του χαρακτηριστικά.  ̉Επὶ τῶν ἡ­μερῶν του τὸ μοναστήρι ἔ­γινε κοινόβιο. Κοιμήθηκε εἰρηνικὰ καὶ ἡ ἐκκλησία τὸν κατέταξε μεταξὺ τῶν ῾Αγίων.

   Στὴν γενέτηρά του, Ρίζωμα Τρικάλων, τὴν Κυριακὴ τοῦ Τυφλοῦ λιτα­νεύεται ἡ εἰκόνα του μετὰ τὴν πανυγυρικὴν Θείαν Λειτουργίαν ποὺ τελεῖται εἰς τὴν μνήμην του.

Παρακλητικὸς Κανὼν

Εἰς τὸν ῞Οσιον Φιλόθεον τὸν ἐκ Σκλαταίνης τῆς Τρίκκης

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξῆς:

῏Ηχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ...

Τῷ Φιλοθέῳ ἐκτενῶς νῦν προσδράμωμεν,* ἁ­μαρ­τωλοὶ καὶ ταπεινοὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν μετανοίᾳ κράζοντες ἐκ βάθους ψυχῆς.* ῞Οσιε βοήθη­σον σοὺς ἀχρείους ἱκέτας,* σπεῦσον ἀπολλύμεθα ἐκ βε­λῶν τοῦ Βελίαρ,* μὴ ἀποστρέψῃς ἱκέτας κε­νούς,* σὲ γὰρ προ­στάτην Ὀρθόδοξοι ἔχομεν.

Δόξα Πατρὶ... Τὸ αὐτὸ ἤ τὸ ̉ Απολυτίκιον

῏Ηχος πλ. α’. Τῆς ἐρήμου πολίτης...

Τῆς Σκλαταίνης τὸν γόνον καὶ Τρικκαίων τὸ καύχη­μα* καὶ τῶν ἀπ̉ αἰώνων ὁσίων μιμητὴν καὶ ὁμό­τρο­πον,* Φιλόθεον, τιμήσωμεν πιστοὶ* ῾Αγίων Μετε­ώ­ρων ἀθλητήν˙* τὸν πήξαντα ἐκ βάθρων τε τὴν μο­νήν* Στεφάνου πρώτου μάρτυρος Χριστοῦ.* Δόξα τῷ ἁγιά­σαντι αὐτόν˙* δόξα τῷ στεφανώσαντι˙* δόξα τῷ δω­ρουμένῳ δι̉ αὐτοῦ ἡμῖν τὰ κρείττονα.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ...  Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι·* εἰμὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο* ἐκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν* ἕως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ·* σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Νʹ Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος^[1].

ᾨδὴ αʹ.  Ἦχος πλ. δ'.  Ὑγρὰν διοδεύσας…

Προσπίπτω ὁ τάλας δεητικῶς* πρὸς σέ, ἀθλοφό­ρε,* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἢν συ παρά­σχου σῷ ἱκέτῃ* τῆς Σκλαταίνης, τέκνον πανόσιον. 

Φιλόθεε, δέομαι ταπεινῶς* μὴ ἐγκαταλείπεις* εἰς τὰς χείρας τοῦ πτερνιστοῦ* τὸν σόν, ἀκατάβλη­τε, ἱκέτην* ἀλλὰ σὺ σπεῦσον καὶ σῶσον πρεσβείαις σου.

Παράσχου ἱκέτῃ ὑπομονήν,* ἀγάπην καὶ πίστιν,* ὡς καὶ φρόνημα ταπεινόν,* Φιλόθεε πάντιμε τῆς Τρίκκης* κλέος, δόξα καὶ φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος.

Θεοτοκίον.

Πανάσπιλε, κόρη τῆς Ναζαρέτ* πρὸς σὲ κατά­φεύ­γω,* ὁ ἀχρεῖος, γονυκλινὴς* καὶ τὴν σὴν βο­ήθει­αν αἰτοῦμαι,* ὅπως ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς τῆς κολά­σεως.

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

̉Ορθοδόξων ἐδείχθης* φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος ὡς καὶ τὸ πρότυπον* τῶν δὲ νοσοῦντων  ἀεὶ* σὺ  ἰατρὸς καὶ προστάτης* καὶ χη­ρῶν ὑ­πέρμαχος* μάκαρ Φιλόθεε.

Σοῦ δεόμεθα, μάκαρ,* τὸν ψυχικὸν τάραχον* καὶ τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην* ταχὺ ἐκδίωξον* σὺ γάρ, Φιλό­θεε,* τὸν  Λυτρωτὴν  καὶ  Σωτῆρα,* ἐκτε­νῶς  ἱκέτευε* πάντες δεόμεθα.

Τοῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβεσον,* ἀ­γρούς, Θεοφόρε, καὶ οἰκίας* σὺ διαφύλα­ξον,* ἵ­να ὑμνοῦμέν σε* τὸν τοῦ Χριστοῦ  στρατιώ­την* τῶν πι­στῶν τὸ στήριγμα* καὶ καταφύγιον. 

Θεοτοκίον.

̉Ορθοδόξων ἐδείχθης, καταφυγὴ ῎Αχραντε, καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος, Θεομακάριστε, τῶν ἀσθε­νούντων ἀεί, σὺ ἰατρὸς καὶ προστάτις, καὶ χη­ρῶν ὑπέρμαχος, ἀκατανίκητος.  

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, Φιλόθεε, σοῦ ἱκέ­τας,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

̉Επίβλεψον ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

   Εἶ­τα Δέησις ὑπὸ ὁ ῾Ι­ε­ρεύς καὶ τὸ Κάθισμα.

Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμὴ...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνέ,* καὶ πιστῶν καταφύγιον* ἐ­κτε­νῶς βο­ῶμέν σοι,* Φιλόθεε ἔνδοξε, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς σοι πόθῳ καὶ  πί­στει  προσφεύγοντας. 

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα Κύριε…

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Θαυμα­τουργὲ Φιλόθεε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

Καταπράϋνον Ὅσιε,* τὸν θυμὸν ταῖς ἱκεσίαις σου,* ὡς προστάτην γὰρ σὲ ἔχομεν,* πάντες οἱ ἱκέταις σου, Φιλόθεε.

Τῶν παθῶν μου τὸν τάραχον,* μυροβόλε Φιλόθεε, κατάπαυσον* καὶ τὸν κλύδωνα κατεύνασον* τῶν ἐμῶν πταισμάτων, Θεοδόξαστε.

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου προστάτευσον* τοὺς ἱκέτας Σου, Δέ­σποι­να Πανύμνητε,* καὶ τοὺς εἰς Σὲ καταφεύγο­ντας* ὑ­γιείαν δίδου, Θεονύμφευτε. 

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

Δέχου προσευχὰς* καὶ προσάγαγε αὐτὰς ταχὺ* τῷ Πλαστουργῷ, Φιλόθεε θαυμαστέ,* ἵνα δο­ξά­ζω ἀ­παύστως σέ, Θεοδόξαστε.   

῞Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος* πα­ράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λιταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον. 

Νόσων ἰατρὸς* ἀνεδείχθης, Θεοδόξαστε,* διὸ σοι πάντες προσφεύγομεν θερμῶς* καὶ ἐξαιτοῦμεν παρασχεῖν ἡμῖν τὴν ἴασιν.

Θεοτοκίον.

῎Εμπλησον χαρᾶς εὐεργέτας τοῦ ἱκέτους σου* καὶ διαφύλαττε  αὐτούς,  Μαριάμ,* ἐκ  πάσης  βλά­βης* καὶ στενώσεως δεόμεθα.

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Τὰ τέκνα τῶν ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοι-μοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, τῆς Τρίκκης τὸ εὔχος,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγη­σον* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* Φιλόθεε, πιστῶν κα­τα­φύγιον. 

Νεότης σὺ καταφεύγει, ἔνδοξε,* καὶ θερμῶς σὲ ἱ­κετεύει ἀπαύστως* ῥῦσαι, παμμάκαρ Φιλόθεε, τάχος* ἐκ τῶν ποικίλων παγίδων ἱκέτας σου* καὶ Κύ­ριον τῶν οὐρανῶν* καταπράϋνον πάντες δεόμεθα.

Φιλόθεε, ̉Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διάσωζε ἐκ πά­σης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλλο­δόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ ποιμένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδει­ξον. 

Θεοτοκίον.

῾Ως τεῖχος, καταφυγῆς καλοῦμέν σε,*  ̉Ορθοδόξων οἱ χοροὶ, Θεοτόκε, καὶ ἰατρὸν ἐν τοῖς νό­σοις παμ­μάκαρ,* σὲ ὀνομάζομεν ἅπαντες, ῎Αχραντε, δεό­μεθά σου, Μαριάμ,* ἐκ τῶν παθῶν ἱκέτας διάσω­σον.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, Φιλόθεε, σοῦ ἱκέ­τας,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία.

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώ­πησον,* ὡς ἔ­χουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον. Ἦχος β´. Προστασία...

Σὲ προστάτην τῶν Χριστιανῶν ὀνομάζομεν* καὶ ἀ­κοίμητον φρουρὸν ἁπάντων καλοῦμέν σε·* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν ἱκέτιδας φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθα­σον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν πι­στῶς δεο­μένων σου.* ῾Ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ πλά­νης* καὶ σῶ­σον ἐκ τοῦ καρκίνου* τοὺς καταφεύγο­ντας πρὸς σέ,* φωτοφόρε Φιλόθεε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Τίμιος ἐναντίον Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ. (δίς)

Στίχος: Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον καὶ προσέ­σχε μοι.

Τίμιος  ἐναντίον  Κυρίου ὁ θάνατος τοῦ Ὁσίου αὐ­τοῦ.

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. στ΄ 17-22) ἁγί­ου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ ̉Ιησοῦς ἐπὶ τόπου πεδι­νοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πο­λὺ τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης τῆς ᾿Ιουδαίας καὶ ῾Ιερουσα­λὴμ καὶ τῆς παρα­λίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἳ ἦλθον ἀκοῦσαι αὐτοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐ­τῶν, καὶ οἱ ὀ­χλούμενοι ἀπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθερα­πεύοντο˙ καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἅπτεσθαι αὐ­τοῦ, ὅτι δύναμις παρ᾿ αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πά­ντας. Καὶ αὐτὸς ἐπάρας τοὺς ὀ­φθαλμοὺς αὐτοῦ εἰς τοὺς μα­θητὰς αὐτοῦ ἔλεγε˙ μακά­ριοι οἱ πτωχοί, ὅτι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πει­νῶντες νῦν, ὅτι χορτασθήσεσθε˙ μακάρι­οι οἱ κλαίο­ντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε ὅταν μισήσω­σιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσω­σιν ὑ­μᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πο­νηρὸν ἕνεκα τοῦ υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι. 

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…

Ταῖς τοῦ ῾Οσίου Φιλοθέου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ…  

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη*  τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπης με εἰς τῶν δαιμόνων τὰς χείρας,* ἀ­θλητὰ Φιλόθεε,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν, τοῦ ἱκέτου σου˙* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύναμαι,* τῶν δαιμόνων τὰ τοξεύματα,* σκέπην οὐ κέκτημαι,* οὐδὲ ποῦ προσφύγω ὁ ἄθλιος,* πάντοθεν πολεμούμενος, καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου˙* δόξα Μετεώρων,* ἐλπὶς  σὺ  καὶ  προστάτης τῶν πιστῶν,* μὴ μου παρίδῃς τὴν δέησιν* τὸ συμφέρον ποίησον.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός: ̉ Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς.

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας…

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανίαν* καταπαύει ὁ Πλάστης, μά­καρ Φιλόθεε,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* αἰτοῦσι σαῖς πρεσβεῖαις* καὶ γονυκλινῶς σοῦ δέονται,* τὸν Ζωο­δότην  Χριστόν,* εὐμένισον  λιταῖς Σου.

Τῶν πτωχῶν σέ τροφέα* ὀνομάζομεν πάντες, μά­καρ Φιλόθεε,* καὶ τῶν ἀβοηθήτων* βοήθει­α καὶ σκέπη·* διὸ ἅπαντες ψάλλομεν* Χαῖρε, πι­στῶν χαρ­μονὴ* καὶ δόξα τῶν  ̉Αγγέλλων.

Θελητὴν τοῦ ἐλέους,* ὃν ἠγάπησας, πάτερ σεμνέ, δυσώπησον* ῥυσθῆναι τῶν πταισμάτων,* ψυχῆς τε μολυσμάτων,* τοὺς ἐν πίστει κραυγάζο­ντας·* Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός, εὐλογητὸς εἶ.

Θεοτοκίον.

Λειτουργοὺς τοῦ ῾Υψίστου,* Θεοτόκε Μαρία, πά­ντες δεόμεθα* παράσχου ὑγιείαν* ταπείνω­σιν καὶ ῥώ­σιν,* ἵνα πόθῳ βοῶμεν σοι˙* ῾Ο τῶν Πατέ­ρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογητὸς εἶ.

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα…

Τοὺς ̉Ορθοδόξους τοὺς σοι προσφεύγοντας πίστει* καί τήν σκέπην σου θερμῶς ποθοῦντας* παράσχου ἀ­παύ­στως,* Φιλόθεε, ὑγείαν.

Τὰς ἀσθενείας μου τῆς ψυχῆς ἰατρεύεις* καὶ σαρ­κός, Φιλόθεε, ὀδύνας,* διὸ σὲ δοξάζω ὁ τά­λας, μυ­ροβόλε.

Τοὺς πειρασμούς συ* τὰς προσβολὰς ἐκδιώκεις* καὶ παθῶν, Φιλόθεε, ἐφόδους* διὸ οἱ οἰκοῦ­ντες* ἐν Τρίκκῃ σὲ ὑμνοῦσι.

Θεοτοκίον.

Τὴν μαρτυρίαν τοῦ Σοῦ Υἱοῦ τοῖς ἀνθρώποις* βοή­θει, Θεοτόκε, διδῶμεν,* ἵνα λυτρωθῶμεν* πυ­­ρὸς τοῦ αἰωνίου.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον…

Φιλόθεε, τὰ βρέφη* φύλαττε ἐκ νόσων* καί ἐπηρει­ῶν ἀρχεκάκου δεόμεθα* καὶ τοῖς γονεῦσιν πα­ράσχου* ῥώσιν καὶ δύναμιν.

῾Ο ῞Υψιστος λιταῖς Σου,* Φιλόθεε μάκαρ,* τοῖς πι­στοῖς παρέχει τάχος μετάνοιαν* καὶ πᾶσι τοῖς αἰτοῦσι* τὴν Θείαν φώτισιν.

̉ Αγάπην καὶ εἰρήνην,* ῥώμην καὶ ὑγείαν,* ὑπομο­νήν καὶ πραότητα δίδου ἡμῖν* καὶ τῆς ὀσφῦ­ος τὰ ἄλγη* λιταῖς σου ἴασον.  

Θεοτοκίον.

Σοὶ Δέσποινα προσπίπτω* καὶ καθικετεύω* τοὺς  ̉Ὀρθοδόξους ἐκ πλάνης  διάσωσον* καὶ  κεκοιμημένοις λιταῖς σου* δίδου ἀνάπαυσιν. 

Καὶ εὐ­θὺς τὰ Με­γα­λυ­νά­ρια.

­῎Αξιόν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς,* μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­ο­τό­κον,* τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ παναμώ­μη­τον καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν.* Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ,* καὶ ἐνδοξο­τέ­ραν* ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν  ἀ­δι­α­φθό­ρως* Θε­ὸν  Λό­γον  τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄν­τως, Θε­ο­τό­κον,* σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

Χαίροις, τῆς Σκλαταίνης ὁ θησαυρός˙* χαίροις, τῶν Τρικκαίων ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός˙* χαί­ροις, Με­τεώρων οἰκιστὴς καὶ κτίτωρ* καὶ πάσης τῆς ῾Ελλάδος φρουρὸς ἀκοίμητος.

Χαίροις, ἀσθενοῦντων ὁ ἰατρὸς* καὶ τῶν ἐν ἀνά­γκαις* καταφύγιον ἰσχυρόν˙* χαίροις, τῆς Σκλα­ταίνης* ἀγλάϊσμα καὶ γόνος* καὶ τῶν πιστῶν τὸ κλέ­ος,* μάκαρ Φιλόθεε.

Δέχου παρακλήσεις σῶν ἱκετῶν,* δέχου ἱκεσίας,* καὶ προσάγαγε τῷ Θεῷ,* Φιλόθεε μάκαρ,* Σκλα­ταίνης βλαστὸς θεῖος,* καὶ τῆς Ὀρθοδοξίας,* κλέος καὶ σέμνωμα.

Εἰς τὸν Πρωτομάρτυρα, Θαυμαστέ,* ἐν τοῖς Με­τεώ­ροις ἀφιέρωσας σὴν Μονήν,* ἥτις ἀνεδεί­χθη τῶν νόσων ἰατρεῖον,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* ἐν ταύτῃ σπεύδουσι.

Φύλαττε, Φιλόθεε θαυμαστέ,* ἡμᾶς τοὺς  ̉Ορθοδό­ξους* ἐκ κινδύνων καὶ συμφορῶν* καὶ τοῖς ἐξαι­τοῦσι* βοήθειαν σὺ δίδου,* ἵνα τὸν Πλάστην πάντες θερμῶς δοξάζωμεν.

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡ­μᾶς.

Εἶτα τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν καὶ τὸ

̉̉̉Απολυτίκιον. ῏Ηχος α’. Τῆς ἐρήμου…

Τῆς Σκλαταίνης τὸν γόνον καὶ Τρικκαίων τὸ καύχη­μα* καὶ τῶν ἀπ̉ αἰώνων ὁσίων μιμητὴν καὶ ὁμότρο­πον,* Φιλόθεον, τιμήσωμεν πιστοὶ* ῾Αγίων Μετεώ­ρων ἀθλητήν˙* τὸν πήξαντα ἐκ βάθρων τε τὴν μο­νήν* Στεφάνου πρώτου μάρτυρος Χριστοῦ.* Δόξα τῷ ἁγιά­σαντι  αὐτόν˙* δόξα  τῷ  στεφανώσαντι˙* δόξα τῷ δωρουμένῳ δι̉ αὐτοῦ ἡμῖν τὰ κρείττονα.

Δέησις. Απόλυσις καὶ τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας ψάλ­λομεν τὰ ἑξῆς: 

῏Ηχος β’. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου…

Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* πρὸ τῆς ἱε­ρᾶς σου εἰκόνας,* ἔνδοξε Φιλόθεε,* παράσχου μετάνοι­αν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φωτισμὸν καὶ ταπείνω­σιν,* εἰρήνην καὶ πίστιν,* ἄγγελον ἀ­κοίμη­τον καὶ ὁ­δηγόν ἀσφαλῆ.* Πάτερ, τῆς Σκλαταίνης ὁ γόνος* καὶ Μονῆς τοῦ Πρωτομάρτυρος κτίτωρ* καὶ πιστῶν σὺ εἶ καταφύγιον.

῏Ηχος πλ. δ’.

Δέσποινα πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσε ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

῏Ηχος β’.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου. 

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.

̉ Α­μήν.

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Οσι­ε τοῦ Θε­οῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…    

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς – Τα ιδιώματα της Εκκλησίας – Η μια και μοναδική Εκκλησία

 

Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς – Τα ιδιώματα της Εκκλησίας – Η μια και μοναδική Εκκλησία

Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε(Πόποβιτς)

 ΕΠΙΛΕΓΜΕΝΑ ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑΤΑ ΑΠΟ ΤΗ «ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ» ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΑΤΡΟΣ

             ΤΑ ΙΔΙΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ

     Τα ιδιώματα της Εκκλησίας είναι αναρίθμητα, επειδή στην ουσία είναι τα ιδιώματα του Θεανθρώπου Χριστού και δι’ Αυτού τα ιδιώματα της Τρισηλίου Θεότητος. Ωστόσο, οι άγιοι και θεόσοφοι Πατέρες της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου, καθοδηγούμενοι από το Πνεύμα το Άγιον, στο ένατο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως, τα συμπυκνώνουν σε τέσσερα: «Πιστεύω εἰς μίαν, ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν». Αυτά τα ιδιώματα της Εκκλησίας, η ενότητα, η αγιότητα, η καθολικότητα και η αποστολικότητα, πηγάζουν από την ίδια τη φύση της και τον σκοπό της. Καθορίζουν, σαφώς και επακριβώς, τον χαρακτήρα της Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας, δια του οποίου αυτή ως θεανθρώπινο καθίδρυμα και θεανθρωπίνη κοινωνία διαφέρει από κάθε ανθρώπινο καθίδρυμα και ανθρώπινη κοινωνία.

                  Η ΜΙΑ ΚΑΙ ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

     Όπως το Πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού είναι ένα και μοναδικό, έτσι και η Εκκλησία, που ιδρύθηκε δι’ Αὐτοῦ, ἐν Αὐτῷ καὶ ἐπ’ Αὐτοῦ, είναι μία και μοναδική. Η ενότητα της Εκκλησίας προέρχεται, αναπόφευκτα, από το ένα, το μοναδικό Πρόσωπο του Θεανθρώπου Χριστού. Ο αδιαίρετα ένας και μοναδικός θεανθρώπινος οργανισμός πάντων των κόσμων, η Εκκλησία, σύμφωνα με όλους τους ουρανογήινους νόμους δεν μπορεί να διασπασθεί. Οποιαδήποτε διάσπασή της θα σήμαινε τον θάνατό της. Όντας ολόκληρη ἐν τῷ Θεανθρώπῳ είναι, πρωτίστως και κατά πάντα, θεανθρώπινος ζωντανός οργανισμός και κατόπιν θεανθρώπινο καθίδρυμα.

    Στην Εκκλησία, τα πάντα είναι θεανθρώπινα: η ζωή, η πίστη, η αγάπη, το βάπτισμα, η ευχαριστία, όλη η ζωή της, όλη η αθανασία της, όλη η αιωνιότητά της, όλη η δομή της. Ναι! Σε αυτήν όλα είναι θεανθρώπινα, τα πάντα ένα, τα πάντα αδιαίρετα: και η χριστοποίηση και ο εξαγιασμός και η θέωση και η μεταμόρφωση και η τριαδοποίηση και η σωτηρία. Στην Εκκλησία, τα πάντα είναι οργανικώς και χαρισματικώς συνδεδεμένα, συγκροτώντας το ένα θεανθρώπινο σώμα υπό την μία Κεφαλή, τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό. Όλα τα μέλη της, αν και παραμένουν πάντοτε αυτοτελή, ελεύθερα και ακέραια πρόσωπα, ωστόσο είναι ενωμένα με τη μία Χάρη του Αγίου Πνεύματος δια των ιερών μυστηρίων και των αγίων αρετών, βρίσκονται σε οργανική ενότητα μεταξύ τους, αποτελούν ένα σώμα και ομολογούν μία πίστη, η οποία τα ενώνει μεταξύ τους και με τον Κύριο Ιησού Χριστό.

      Οι χριστοφόροι Απόστολοι θεοπνεύστως ευαγγελίζονται την ενότητα και την μοναδικότητα της Εκκλησίας, στηριζόμενοι στην ενότητα και στη μοναδικότητα του Ιδρυτού της, του Θεανθρώπου Κυρίου Ιησού Χριστού και της θεανθρωπίνης Προσωπικότητός Του: «Θεμέλιον γὰρ ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστιν Ἰησοῦς Χριστός (:Διότι κανένας δεν μπορεί να βάλει άλλο θεμέλιο λίθο εκτός από εκείνον που έχει ήδη τεθεί και που βρίσκεται τώρα αμετακίνητος και άσειστος στην βάση της οικοδομής. Και ο θεμέλιος αυτός λίθος είναι ο Ιησούς Χριστός)»[Α΄Κορ. 3,11].

Τα ιερά μυστήρια και οι άγιες αρετές, με την χριστονοσταλγική και φιλόχριστο δύναμή τους, ενώνουν με τον Χριστό όλα τα μέλη της Εκκλησίας, όλων των λαών και όλων των εποχών· είναι «πάντες εἷς… ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ»[ βλ. Γαλ. 3,28: «Οὐκ ἔνι Ἰουδαῖος οὐδὲ Ἕλλην, οὐκ ἔνι δοῦλος οὐδὲ ἐλεύθερος, οὐκ ἔνι ἄρσεν καὶ θῆλυ· πάντες γὰρ ὑμεῖς εἷς ἐστε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ(:Δεν υπάρχουν πλέον διαφορές εθνικότητος, κοινωνικής τάξεως και φύλου. Δεν υπάρχει διαφορά Ιουδαίου και Έλληνα, δεν υπάρχει διάκριση δούλου και ελεύθερου, δεν υπάρχει διάκριση άνδρα και γυναίκας. Διότι όλοι εσείς γίνατε ένας νέος άνθρωπος με την ένωσή σας με τον Ιησού Χριστό)» · πρβ. Κολ. 3,11·15: «Ὃπου οὐκ ἔνι Ἕλλην καὶ Ἰουδαῖος, περιτομὴ καὶ ἀκροβυστία, βάρβαρος, Σκύθης, δοῦλος, ἐλεύθερος, ἀλλὰ τὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσι Χριστός(:Σ’ αυτόν το νέο άνθρωπο δεν υπάρχει διάκριση Έλληνα και Ιουδαίου, περιτμημένου Ισραηλίτη και απερίτμητου εθνικού, βάρβαρου και Σκύθη, δούλου και ελεύθερου, αλλά και εθνικότητα και καταγωγή και αξίωμα και τα πάντα είναι ο Χριστός, όπως και μέσα σ’ όλους τους πιστούς πάλι είναι ο Χριστός)» - «καὶ ἡ εἰρήνη τοῦ Θεοῦ βραβευέτω ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν, εἰς ἣν καὶ ἐκλήθητε ἐν ἑνὶ σώματι· καὶ εὐχάριστοι γίνεσθε(:Και η ειρήνη που δίνει ο Θεός ας επιστατεί κι ας κυριαρχεί μέσα στις καρδιές σας. Γι’ αυτήν την ειρήνη εξάλλου προσκληθήκατε, ώστε να γίνετε ένα σώμα. Προσπαθείτε ακόμη να γίνεστε και ευχάριστοι μεταξύ σας)»].

Αυτή η ενότητα των πιστών αρχίζει με το πρωταρχικό μυστήριο, το άγιο Βάπτισμα, προεκτείνεται και ενδυναμώνεται με τα υπόλοιπα μυστήρια, κορυφώνεται με την Θεία Ευχαριστία, η οποία πραγματώνει την τελειότερη ενότητα των πιστών και με τον Χριστό, αλλά και μεταξύ τους [βλ. Α΄Κορ. 10,16-17: «Τὸ ποτήριον τῆς εὐλογίας ὃ εὐλογοῦμεν, οὐχὶ κοινωνία τοῦ αἵματος τοῦ Χριστοῦ ἐστι; τὸν ἄρτον ὃν κλῶμεν, οὐχὶ κοινωνία τοῦ σώματος τοῦ Χριστοῦ ἐστιν;  ὅτι εἷς ἄρτος, ἓν σῶμα οἱ πολλοί ἐσμεν· οἱ γὰρ πάντες ἐκ τοῦ ἑνὸς ἄρτου μετέχομεν(:Tο ποτήρι  μπροστά στο οποίο ο Κύριος απήγγειλε την ευχαριστήρια δοξολογία και το οποίο εμείς καθαγιάζουμε με ευχαριστήρια προσευχή δεν είναι  κοινωνία με του αίματος του Xριστού; O άρτος που τεμαχίζουμε στο μυστήριο της Θείας ευχαριστίας, δεν είναι κοινωνία με του σώματος του Xριστού; Kι επειδή είναι ένας ο ουράνιος αυτός  άρτος , γι’ αυτό ένα ηθικό σώμα είμαστε οι πολλοί. Διότι όλοι από τον έναν άρτο μετέχουμε και ενωνόμαστε όλοι με αυτόν, και έτσι διαμέσου αυτού γινόμαστε ένα και μεταξύ μας)»· Α΄Κορ. 12,12: «Καθάπερ γὰρ τὸ σῶμα ἕν ἐστι καὶ μέλη ἔχει πολλά, πάντα δὲ τὰ μέλη τοῦ σώματος τοῦ ἑνός, πολλὰ ὄντα, ἕν ἐστι σῶμα, οὕτω καὶ ὁ Χριστός(:Διότι, όπως το ανθρώπινο σώμα είναι ένα και έχει πολλά μέλη, και όλα τα μέλη του ενός σώματος, αν και είναι πολλά, αποτελούν ένα σώμα, έτσι και ο Χριστός με το πλήθος των πιστών είναι ένα σώμα πνευματικό)»].

 Η Εκκλησία, αν και μία κατά την ουσία της, είναι ταυτοχρόνως πολυπληθής κατά τα πρόσωπα. Είναι εικόνα και προτύπωση της Υπεραγίας Τριάδος: η ενότητα στην Τριαδικότητα και η Τριαδικότητα στην ενότητα. Και αυτό οφείλεται στο γεγονός ότι το Δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος, ο Θεός Λόγος, έγινε άνθρωπος και έτσι δι’ Εαυτού εξομοίωσε την Εκκλησία με την Αγία Τριάδα. Ουσιαστικά, η Εκκλησία του Κυρίου Ιησού Χριστού αποτελεί την ακριβέστερη χαρισματικο-ενάρετη εικόνα της Υπεραγίας Τριάδος επί της γης, εξ ολοκλήρου γεμάτη με τις χαρισματικές θείες δυνάμεις της τριαδοποιήσεως και της θεανθρωποποιήσεως. Στην Εκκλησία γίνεται πραγματικότητα η Αρχιερατική προσευχή του Σωτήρος: «ἵνα πάντες ἓν ὦσι, καθώς σύ, πάτερ, ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν σοί, ἵνα καὶ αὐτοὶ ἐν ἡμῖν ἓν ὦσιν… ἵνα ὦσιν ἓν καθώς ἡμεῖς ἕν ἐσμεν, ἐγὼ ἐν αὐτοῖς καὶ σύ ἐν ἐμοί, ἵνα ὦσι τετελειωμένοι εἰς ἕν(:Σε παρακαλώ για όλους αυτούς, για να είναι όλοι ένα με την αγάπη και την ομοφροσύνη που θα κυριαρχεί μεταξύ τους. Όπως εσύ, Πάτερ, είσαι ενωμένος με Εμένα κι εγώ ενωμένος με Εσένα, επειδή έχουμε και οι δύο την ίδια ουσία και φύση, έτσι σε παρακαλώ να είναι κι αυτοί ένα έχοντας κοινωνία και ένωση με μας… για να είναι μεταξύ τους ένα, όπως κι εμείς είμαστε ένα. Και η ενότητα αυτή θα συντελεσθεί με το να ζω εγώ μέσα στον καθένα απ’ αυτούς ξεχωριστά και να τους ενώνω σ’ ένα πνευματικό σώμα, καθώς και Συ ως φυσικός Πατέρας μου θα είσαι μέσα μου. Έτσι θα είναι τελειοποιημένοι, έχοντας τέλεια ομόνοια και αγάπη και ένωση μεταξύ τους)» [Ιω.17,21·22-23]. Τέτοια είναι η θεανθρωπίνη μοναδικότητα της πίστεως, τέτοια και η θεανθρωπίνη μοναδικότητα της Εκκλησίας, η οντολογία της πίστεως, η οντολογία της Εκκλησίας. Κατά πάντα και δια πάντα εξαρτώμενη η μία από την άλλη. Κατά πάντα και δια πάντα αμφότερες εξ ολοκλήρου του Θεανθρώπου, ἐν τῷ Θεανθρώπῳ και κατά τον Θεάνθρωπον.

       Η ενότητα και η μοναδικότητα της Θεανθρωπίνης πίστεως είναι η βάση και το θεμέλιο ολόκληρης της Εκκλησίας του Χριστού. Σε αυτήν την πίστη, τα πάντα είναι ο Θεάνθρωπος Κύριος Ιησούς Χριστός, ο Οποίος, ως Εκκλησία, ένωσε στο Πρόσωπό Του εσαεί τον ουρανό με την γη, τους αγγέλους με τους ανθρώπους και,  το σημαντικότερο από όλα, τον Θεό με τον άνθρωπο. Είναι ιστορικά προφανές και αναμφίβολο ότι στην θεανθρώπινη πίστη εμπεριέχονται όλα τα θεανθρώπινα ιερά μυστήρια και οι άγιες αρετές που επιτελούν την χριστοποίηση, την θεανθρωποποίηση, την θέωση, την τριαδοποίηση και δι’ αυτών την σωτηρία μας. Από την πίστη, ως πρωταρετή, εκπηγάζουν όλες οι άγιες αρετές και όλα τα ιερά μυστήρια. Αυτές είναι που, δια του Θεανθρώπου, του σαρκωθέντος Θεού Λόγου, μας ενώνουν με την Τρισάγιο Θεότητα. Αυτή είναι για εμάς η τελειότερη και πληρέστερη ενότητα, η παν-ενότητα.

   Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής ευαγγελίζεται την εξής θεανθρωπίνη αλήθεια: «Στην Εκκλησία, κατά την Θεία Πρόνοια, όλοι οι άνθρωποι γίνονται ως μία φύση και ως μία βούληση, συνενούμενοι Πνεύματι Αγίω με τον Θεό και μεταξύ τους»[Μαξίμου Ομολογητού, Προς Θαλάσσιον 2, PG90, 272CD]. Αυτή η αλήθεια είναι όλη παρούσα, όλη ζωντανή, όλη εμφανής, όλη ζωοποιός και αθάνατος στις ακολουθίες της Ορθοδόξου Εκκλησίας, στον χαρισματικό-ενάρετο θεανθρώπινο βίο της. Η θεανθρώπινη πίστη του Χριστού προσφέρει στον άνθρωπο ό,τι του είναι απαραίτητο για την αιώνιο ζωή σε όλους τους θείους κόσμους.

     Χωρίς αυτήν την πίστη, το ανθρώπινο ον είναι η φρίκη της φρίκης, η κατάρα της κατάρας. Με αυτήν την πίστη παραμένουμε και υπάρχουμε, αιωνίως, στην Εκκλησία του Σωτήρος. Αυτή είναι όλη εκ της Εκκλησίας και όλη ἐν τῇ Ἐκκλησίᾳ. Μια και μοναδική σε όλες τις διαστάσεις της, αυτή η πίστη είναι η παραδοθείσα «ἅπαξ τοῖς ἁγίοις» [Ιουδ. 1,3: «Ἀγαπητοί, πᾶσαν σπουδὴν ποιούμενος γράφειν ὑμῖν περὶ τῆς κοινῆς σωτηρίας, ἀνάγκην ἔσχον γράψαι ὑμῖν παρακαλῶν ἐπαγωνίζεσθαι τῇ ἅπαξ παραδοθείσῃ τοῖς ἁγίοις πίστει(: Αγαπητοί, ενώ είχα σφοδρό πόθο να σας γράψω για την κοινή σωτηρία, που σε όλους μας χάρισε ο Χριστός, αναγκάστηκα από τις περιστάσεις να σας γράψω για να σας προτρέψω να αγωνίζεστε με δύναμη υπέρ  της πίστεως, η οποία δια του προφορικού κηρύγματος παραδόθηκε μία φορά για πάντα στους Χριστιανούς)»], με τον Θεάνθρωπο Κύριο Ιησού Χριστό και την θεανθρώπινη οικονομία Του της σωτηρίας, την Ορθόδοξη Εκκλησία.

      Ο άγιος Ιωάννης Κασσιανός ευαγγελίζεται την θεία αλήθεια λέγοντας: «Αναμφιβόλως, εκείνος που δεν τηρεί την πίστη της Εκκλησίας, είναι εκτός Εκκλησίας»[Ιωάννου Κασσιανού, Περί της ενσαρκώσεως του Κυρίου, Κατά Νεστορίου 3,14, PL50,70^Α].

      Όπως ακριβώς, οι άγιοι Απόστολοι, έτσι και οι Πατέρες και οι Διδάσκαλοι της Εκκλησίας με θεοσοφία και χερουβικό ζήλο ομολογούν την ενότητα και την μοναδικότητα της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Έτσι εξηγείται αφενός η νοητή φλόγα του ζήλου των αγίων Πατέρων της Εκκλησίας ενόψει ενδεχόμενων αποσχίσεων από την Εκκλησία και αφετέρου η αυστηρή τους στάση έναντι των αιρέσεων και των σχισμάτων. Από αυτήν την άποψη, οι Άγιες Οικουμενικές και Τοπικές Σύνοδοι είναι εξαιρετικής θεανθρωπίνης σημασίας. Σύμφωνα με το χριστοφόρο πνεύμα και την χριστοφόρο θέση τους η Εκκλησία δεν είναι μόνον μία, αλλά και μοναδική. Όπως δεν μπορούν να υπάρχουν πολλά σώματα εν Χριστώ, έτσι δεν μπορούν να υπάρχουν και πολλές Εκκλησίες. Κατά το θεανθρώπινο είναι της η Εκκλησία είναι μία και μοναδική, όπως ακριβώς και ο Θεάνθρωπος Χριστός είναι Ένας και Μοναδικός. Συνεπώς ο διχασμός και η διαίρεση της Εκκλησίας ούτε υπήρξε, ούτε και θα υπάρξει· αυτό που υπήρξε και θα υπάρξει είναι η αποκοπή από το σώμα της, όπως η εκούσια αποκοπή του μη φέροντος καρπόν κλήματος από την Άμπελο του Κυρίου Ιησού Χριστού[ βλ. Ιω.15,1-6: «Ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος ἡ ἀληθινή, καὶ ὁ πατήρ μου ὁ γεωργός ἐστι. Πᾶν κλῆμα ἐν ἐμοὶ μὴ φέρον καρπόν, αἴρει αὐτό, καὶ πᾶν τὸ καρπὸν φέρον, καθαίρει αὐτό, ἵνα πλείονα καρπὸν φέρῃ. Ἢδη ὑμεῖς καθαροί ἐστε διὰ τὸν λόγον ὃν λελάληκα ὑμῖν. μείνατε ἐν ἐμοί, κἀγὼ ἐν ὑμῖν. καθὼς τὸ κλῆμα οὐ δύναται καρπὸν φέρειν ἀφ᾿ ἑαυτοῦ, ἐὰν μὴ μείνῃ ἐν τῇ ἀμπέλῳ, οὕτως οὐδὲ ὑμεῖς, ἐὰν μὴ ἐν ἐμοὶ μείνητε. ἐγώ εἰμι ἡ ἄμπελος, ὑμεῖς τὰ κλήματα. Ὁ μένων ἐν ἐμοὶ κἀγὼ ἐν αὐτῷ, οὗτος φέρει καρπὸν πολύν, ὅτι χωρὶς ἐμοῦ οὐ δύνασθε ποιεῖν οὐδέν. Ἐὰν μή τις μείνῃ ἐν ἐμοί, ἐβλήθη ἔξω ὡς τὸ κλῆμα καὶ ἐξηράνθη, καὶ συνάγουσιν αὐτὰ καὶ εἰς τὸ πῦρ βάλλουσι, καὶ καίεται (:Εγώ είμαι η κληματαριά η πραγματική και άφθαρτη και πνευματική. Εγώ θα αντικαταστήσω και θα ανακαινίσω την παλαιά άμπελο της συναγωγής ιδρύοντας την Εκκλησία μου, της οποίας θα είμαι η κεφαλή. Και ο Πατέρας μου είναι ο αμπελουργός.  Κάθε άνθρωπος που σαν πνευματικό κλήμα είναι ενωμένος μαζί μου με την πίστη, όπως ένα κλαδί με τον κορμό, δεν παράγει, όμως, καρπούς αρετής, ο αμπελουργός Πατέρας μου τον  αποκόπτει και τον αποχωρίζει από την κληματαριά. Και κάθε πνευματικό κλήμα που είναι καρποφόρο, το καθαρίζει και το κλαδεύει, για να αποδώσει περισσότερο καρπό. Εσείς τώρα είστε καθαροί. Και σας έχει καθαρίσει ο λόγος της αλήθειας που σας έχω πει και διδάξει. Είστε, λοιπόν, πνευματικά κλήματα, καθαρισμένα και ετοιμασμένα για να παραγάγετε καρπό. Μείνετε ενωμένοι μαζί μου, για να μείνω κι Εγώ ενωμένος με σας. Όπως το κλήμα δεν μπορεί να κάνει από μόνο του καρπό, εάν δεν μείνει προσκολλημένο στην κληματαριά, έτσι ούτε και σεις δεν θα καρποφορήσετε έργα αρετής και αγιότητος, εάν δεν μείνετε ενωμένοι μαζί μου. Εγώ είμαι η κληματαριά κι εσείς τα κλαδιά της. Εκείνος που μένει ενωμένος μαζί μου κι Εγώ μένω μέσα του, αυτός αποδίδει άφθονο και εκλεκτό καρπό. Διότι χωρίς Εμένα και χωρίς να έχετε τη ζωτική δύναμη που πηγάζει από Εμένα, δεν μπορείτε να κάνετε τίποτε για τον εξαγιασμό σας και τη σωτηρία σας. Όποιος δεν μείνει ενωμένος μαζί μου, οπωσδήποτε θα πεταχθεί έξω όπως το άκαρπο και άχρηστο κλήμα. Και τότε θα ξεραθεί και δεν θα του μείνει κανένα ίχνος χάριτος και πνευματικής δυνάμεως και ζωής. Και τα πνευματικά κλήματα που ξεράθηκαν έτσι, τα μαζεύουν οι άγγελοι και τα ρίχνουν στη φωτιά της κολάσεως, κι εκεί καίγονται αδιάκοπα και ακατάπαυστα)»].

     Στο πέρασμα του χρόνου αποσχίσθηκαν και εξέπεσαν από τη μία, μοναδική και αδιαίρετη Εκκλησία του Χριστού διάφοροι αιρετικοί και σχισματικοί, οι οποίοι έπαυσαν να είναι μέλη της και σύσσωμοι του Θεανθρωπίνου σώματός της. Έτσι, πρώτοι απ’ όλους, εξέπεσαν οι γνωστικοί, μετά οι αρειανιστές, οι πνευματομάχοι, οι μονοφυσίτες, οι εικονομάχοι, οι ρωμαιοκαθολικοί, οι προτεστάντες, οι ουνίτες και συνολικά όλοι εκείνοι που ανήκουν στην αιρετικο-σχισματική λεγεώνα.

        ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

            επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

·       Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε(Πόποβιτς), Δογματική Ορθόδοξη φιλοσοφία της αληθείας, Ιερά Μεγίστη Μονή Βατοπεδίου, έκδοση 3^η, 2022, σελίδες 279-282.

·       Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

 

Φιλοπαπικοί καί οἰκουμενιστές θέτουν σέ κίνδυνο τήν Ὀρθοδοξία.  

Ἀποσπάσματα ἀπό τήν εἰσαγωγή τοῦ βιβλίου ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ καί ΠΑΠΙΣΜΟΣ, τοῦ ἀρχιμανδρίτου Σπυρίδωνος Μπιλάλη, ἐκδόσεις «ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΤΥΠΟΥ», Ἀθῆνα 2014.

Ὁ παπικός θεσμός ἀποδεικνύεται ἀντιβιβλικός, ἀντιπαραδοσιακός καί ἄγνωστος εἰς τήν ζωήν καί τήν ἱστορίαν τῆς ἀρχαίας Ἐκκλησίας.

Τό συνοδικόν σύστημα καί ὁ παπικός θεσμός, συγκριτικῶς μελετώμενα, παρουσιάζουν τήν μεγάλην ἐκκλησιολογικήν ἀντίθεσιν μεταξύ Ἀνατολῆς καί Δύσεως.

Ὅταν προδίδεται ἡ ἀλήθεια ἐν ὀνόματι τῆς ἀγάπης, τότε πᾶσα ἀπόπειρα ἑνώσεως τῶν Ἐκκλησιῶν καταδικάζεται ἐκ τῶν προτέρων εἰς πλῆρες ναυάγιον.

Ἡ ἀγάπη, ὅταν τίθεται εἰς τήν ὑπηρεσίαν τῆς σκοπιμότητος καί ὄχι τῆς ὀρθοδόξου ἀληθείας, μεταβάλλεται εἰς κακέκτυπον ἀγάπης, οὐδεμίαν σχέσιν ἔχουσα μέ τήν «καινήν ἐντολήν» τοῦ Χριστοῦ.

Ἡ ἀποστολή τῆς Ὀρθοδοξίας εἶναι μία: Νά παραμείνῃ ὁ ἀμετακίνητος δείκτης τῶν ὁρίων τῆς ὀρθοδόξου πίστεως, τά ὁποῖα ἐτέθησαν ἐφάπαξ ὑπό τῆς Ἁγίας Γραφῆς καί τῆς Ἀποστολικῆς Παραδόσεως, τῆς διαφυλαχθείσης ὑπό τῆς ὁμοφώνου μαρτυρίας τῶν οἰκουμενικῶν Συνόδων καί τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

Ὑπέρ πᾶσαν ἄλλην ἐποχήν, σήμερον, οἱ ἀμέσως ἤ ἐμμέσως θέτοντες εἰς κίνδυνον τήν Ὀρθοδοξίαν διά τῶν φιλοπαπικῶν καί οἰκουμενιστικῶν κηρυγμάτων, εἶναι ἀνάγκη νά ἀκούσουν τό αἰώνιον σάλπισμα τοῦ Ὅρου τῆς Ζ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου: «Μετά πάσης ἀκριβείας ἐρευνήσαντες καί διασκεψάμενοι καί τῷ σκοπῷ τῆς ἀληθείας ἀκολουθήσαντες, οὐδέν ἀφαιροῦμεν, οὐδέν προστίθεμεν, ἀλλά πάντα τά τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας(*) ἀμείωτα διαφυλάττομεν… ἡμεῖς τούς θεσμούς τῶν Πατέρων φυλάττομεν· ἡμεῖς τούς προστιθέντας ἤ ἀφαιροῦντας, ἐκ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας(**) ἀναθεματίζομεν».

—————————————–

Ἐπεξηγηματικές σημειώσεις:

 (*) «…πάντα τά τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀμείωτα διαφυλάττομεν». Δηλαδή, ὅσα ἔχουν ὁρισθεῖ ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί τούς Ἁγίους Πατέρες σχετικά μέ τήν Μία , Ἁγία, Καθολική  καί Ἀποστολική Ἐκκλησία, τά διατηροῦμε ἀναλλοίωτα, ὅπως μᾶς παραδόθηκαν.

(**) «ἐκ τῆς Καθολικῆς Ἐκκλησίας ἀναθεματίζομεν». Δηλαδή, τούς αἱρετικούς τούς βγάζουμε ἔξω ἀπό τήν Μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλησία. Δέν τούς θεωροῦμε μέλη τῆς Ἐκκλησίας, ἕως ὅτου ἀναγνωρίσουν τήν πλάνη τους καί μετανοήσουν εἰλικρινῶς.

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός