Οικουμενισμός και Ορθοδοξία: Ποιος τελικά βρίσκεται εντός και ποιος εκτός Εκκλησίας;

 

Οικουμενισμός και Ορθοδοξία: Ποιος τελικά βρίσκεται εντός και ποιος εκτός Εκκλησίας;

Οικουμενισμός και Ορθοδοξία: Ποιος τελικά βρίσκεται εντός και ποιος εκτός Εκκλησίας;

Γεώργιος Επιφανίου καθηγητής Θεολογίας

Απάντηση στις πρόσφατες δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου περί όσων «τίθενται εκτός Εκκλησίας» και εξέταση της πατερικής διδασκαλίας για την αίρεση, την αποτείχιση και τα όρια της Ορθόδοξης Εκκλησίας με αφορμή την υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού.

Οι πρόσφατες δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου Κύπρου, σύμφωνα με τις οποίες όσοι αντιδρούν στον Οικουμενισμό και υιοθετούν αντιοικουμενιστικές ή αποτειχιστικές θέσεις «τίθενται εκτός Εκκλησίας», άνοιξαν εκ νέου μια συζήτηση που δεν αφορά απλώς διοικητικά ζητήματα ή προσωπικές αντιπαραθέσεις. Αγγίζει τον πυρήνα της ορθόδοξης αυτοσυνειδησίας και θέτει ένα θεμελιώδες ερώτημα: ποιος τελικά απομακρύνεται από την πίστη των Αγίων Πατέρων; Εκείνος που αντιστέκεται στον Οικουμενισμό ή εκείνος που τον θεωρεί θεμιτή και αναγκαία έκφραση της εκκλησιαστικής ζωής;

Το ερώτημα αυτό δεν είναι καινούργιο. Απασχολεί την Ορθόδοξη Εκκλησία εδώ και δεκαετίες και έχει προκαλέσει έντονες αντιπαραθέσεις σε πολλές τοπικές Εκκλησίες. Ωστόσο, οι πρόσφατες εξελίξεις στην Εκκλησία της Κύπρου και ιδιαίτερα η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού έδωσαν νέα ένταση σε μια συζήτηση που πολλοί θεωρούσαν ότι παρέμενε περιορισμένη στους θεολογικούς κύκλους.

Τι είναι ο Οικουμενισμός;

Για τους υποστηρικτές του, ο Οικουμενισμός αποτελεί μια προσπάθεια διαλόγου μεταξύ των χριστιανικών ομολογιών με σκοπό την προσέγγιση και την αποκατάσταση της ενότητας. Για τους επικριτές του όμως, ο σύγχρονος Οικουμενισμός έχει υπερβεί κατά πολύ τα όρια ενός απλού διαλόγου.

Κατά την αντιοικουμενιστική θεολογική προσέγγιση, το πρόβλημα δεν βρίσκεται στη συζήτηση με τους ετεροδόξους. Η Εκκλησία πάντοτε συζητούσε με αιρετικούς και πλανεμένους. Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η Ορθοδοξία παύει να παρουσιάζεται ως η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία και αρχίζει να αντιμετωπίζεται ως μία εκκλησιαστική πραγματικότητα ανάμεσα σε πολλές άλλες.

Οι επικριτές του Οικουμενισμού θεωρούν ότι πολλές σύγχρονες οικουμενικές πρακτικές οδηγούν στην έμμεση αποδοχή της λεγόμενης «θεωρίας των κλάδων», σύμφωνα με την οποία καμία χριστιανική κοινότητα δεν κατέχει μόνη της την πλήρη αλήθεια και όλες αποτελούν τμήματα της μίας Εκκλησίας. Μια τέτοια αντίληψη, υποστηρίζουν, βρίσκεται σε ευθεία σύγκρουση με την παραδοσιακή ορθόδοξη εκκλησιολογία.

Γιατί ονομάστηκε «παναίρεση»;

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς υπήρξε ίσως η σημαντικότερη μορφή που συνέδεσε τον όρο «παναίρεση» με τον Οικουμενισμό. Για τον μεγάλο Σέρβο θεολόγο και άγιο, ο Οικουμενισμός δεν αποτελούσε απλώς μία ακόμη αίρεση. Ήταν ένα σύστημα σκέψης που επιχειρούσε να δικαιώσει και να συνθέσει όλες τις προηγούμενες αιρέσεις κάτω από μια κοινή εκκλησιολογική ομπρέλα.

Κατά την άποψη αυτή, όταν η αλήθεια εξισώνεται με την πλάνη και όταν οι αιρέσεις αντιμετωπίζονται ως ισότιμοι δρόμοι προς τον Χριστό, τότε υπονομεύεται το ίδιο το θεμέλιο της ορθόδοξης πίστης.

Δεν είναι τυχαίο ότι πλήθος παραδοσιακών θεολόγων, μοναχών και πνευματικών μορφών του 20ού αιώνα εξέφρασαν έντονες επιφυλάξεις για την πορεία του οικουμενικού κινήματος. Οι ανησυχίες αυτές δεν περιορίζονταν σε δευτερεύοντα ζητήματα, αλλά αφορούσαν την ίδια την ταυτότητα της Εκκλησίας.

Η μαρτυρία των Αγίων Πατέρων

Η ιστορία της Εκκλησίας δείχνει ότι οι μεγάλοι ομολογητές της πίστεως συχνά βρέθηκαν αντιμέτωποι με ισχυρές εκκλησιαστικές πλειοψηφίες.

Ο Μέγας Αθανάσιος εξορίστηκε επανειλημμένα. Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής διώχθηκε σκληρά. Ο Άγιος Μάρκος ο Ευγενικός έμεινε σχεδόν μόνος απέναντι στην ψευδοένωση της Φλωρεντίας.

Κανείς από αυτούς δεν επικαλέστηκε τη διοικητική ισχύ ή τις πλειοψηφίες. Επικαλέστηκαν την πίστη που παρέλαβαν από τους Πατέρες.

Γι’ αυτό πολλοί αντιοικουμενιστές διερωτώνται: εάν η αντίσταση σε θεωρούμενες εκκλησιολογικές εκτροπές συνιστά λόγο εξόδου από την Εκκλησία, τότε πώς ερμηνεύεται η στάση όλων αυτών των Αγίων; Δεν αντιστάθηκαν και εκείνοι σε ισχυρές εκκλησιαστικές τάσεις της εποχής τους;

Ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου

Ιδιαίτερη θέση στη συζήτηση κατέχει ο 15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου.

Οι υποστηρικτές της αντιοικουμενιστικής θέσης θεωρούν ότι ο κανόνας αυτός προβλέπει τη δυνατότητα διακοπής εκκλησιαστικής κοινωνίας με επίσκοπο ο οποίος κηρύττει δημόσια και απροκάλυπτα διδασκαλία που θεωρείται αιρετική.

Κατά την ερμηνεία τους, η αποτείχιση δεν αποτελεί σχίσμα αλλά πράξη προστασίας της Εκκλησίας από την πλάνη.

Ακριβώς γι’ αυτόν τον λόγο θεωρούν προβληματική κάθε γενική αναφορά ότι όσοι αντιδρούν στον Οικουμενισμό τίθενται αυτομάτως εκτός Εκκλησίας. Υποστηρίζουν ότι μια τέτοια προσέγγιση αγνοεί μια μακρά κανονική και πατερική παράδοση.

Οι δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου και τα ερωτήματα που εγείρονται

Οι δηλώσεις του Αρχιεπισκόπου προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις όχι μόνο για το περιεχόμενό τους αλλά και για το μήνυμα που πολλοί πιστοί θεωρούν ότι εκπέμπουν.

Διότι εάν όσοι αντιδρούν στον Οικουμενισμό χαρακτηρίζονται ως άνθρωποι που θέτουν εαυτούς εκτός Εκκλησίας, τότε ανακύπτει ένα κρίσιμο ερώτημα: τι θέση κατέχουν στην εκκλησιαστική συνείδηση οι Άγιοι και οι Γέροντες που προειδοποιούσαν επί δεκαετίες για τους κινδύνους του Οικουμενισμού;

Μπορεί η θεολογία του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς να θεωρείται περιθωριακή; Μπορεί η ομολογιακή στάση του Αγίου Μάρκου του Ευγενικού να αντιμετωπίζεται ως υπερβολή; Μπορούν οι πατερικές προειδοποιήσεις να υποκατασταθούν από μια νέα εκκλησιολογική γλώσσα που αποφεύγει συστηματικά τις δογματικές διακρίσεις;

Οι ερωτήσεις αυτές δεν μπορούν να απορριφθούν με χαρακτηρισμούς. Απαιτούν θεολογικές απαντήσεις.

Η υπόθεση Τυχικού

Για πολλούς πιστούς η υπόθεση του Μητροπολίτη Τυχικού δεν αποτελεί απλώς μια διοικητική διαφορά. Αντιλαμβάνονται ότι πίσω από αυτήν βρίσκεται μια βαθύτερη σύγκρουση δύο διαφορετικών προσεγγίσεων.

Από τη μία πλευρά βρίσκεται η άποψη που δίνει έμφαση στην ανάγκη υπακοής και συνοχής της εκκλησιαστικής διοίκησης.

Από την άλλη πλευρά βρίσκεται η αντίληψη ότι η ομολογία της πίστεως προηγείται κάθε διοικητικής σκοπιμότητας και ότι η ιστορία της Εκκλησίας έχει δικαιώσει επανειλημμένα όσους αντιστάθηκαν όταν θεωρούσαν ότι κινδυνεύει η αλήθεια.

Για πολλούς υποστηρικτές του Τυχικού, η στάση τους δεν αποτελεί πράξη ανταρσίας αλλά προσπάθεια υπεράσπισης της πατερικής παραδόσεως.

Το πραγματικό διακύβευμα

Το ζήτημα τελικά δεν είναι ποιος κατέχει αξιώματα ούτε ποιος διαθέτει μεγαλύτερη διοικητική ισχύ.

Το πραγματικό ερώτημα είναι αν η σύγχρονη οικουμενιστική πρακτική παραμένει εντός των ορίων που χάραξαν οι Άγιοι Πατέρες ή αν συνιστά μια νέα εκκλησιολογική αντίληψη ξένη προς την ορθόδοξη παράδοση.

Οι επικριτές του Οικουμενισμού επιμένουν ότι η Εκκλησία δεν σώζεται με διπλωματικές ισορροπίες ούτε με αόριστες εκκλήσεις για ενότητα. Σώζεται με την αλήθεια. Και η αλήθεια, όπως διδάσκει η πατερική παράδοση, δεν είναι αποτέλεσμα συμβιβασμού αλλά πιστότητας στην αποστολική πίστη.

Η ιστορία έχει δείξει πολλές φορές ότι εκείνοι που αρχικά χαρακτηρίστηκαν ακραίοι, ανυπάκουοι ή ταραξίες, αργότερα αναγνωρίστηκαν ως ομολογητές και άγιοι. Γι’ αυτό και κάθε εποχή καλείται να εξετάζει τα γεγονότα όχι με κριτήριο τη συγκυρία, αλλά με κριτήριο την πίστη που «ἅπαξ παρεδόθη τοῖς ἁγίοις».

Το ερώτημα λοιπόν παραμένει ανοικτό και απαιτεί σοβαρή θεολογική απάντηση: όταν καταδικάζεται ο Οικουμενισμός ως παναίρεση, πρόκειται για εκτροπή από την Ορθοδοξία ή για συνέχιση της πατερικής ομολογίας; Και όταν όσοι εκφράζουν αυτή την ανησυχία κατηγορούνται ότι θέτουν εαυτούς εκτός Εκκλησίας, μήπως η συζήτηση πρέπει να επιστρέψει όχι στους χαρακτηρισμούς, αλλά στην ίδια την πατερική διδασκαλία και την κανονική παράδοση της Εκκλησίας;

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

 

Άγιος Λουκάς ο Ιατρός, Αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας

ΑΓΙΟΣ ΛΟΥΚΑΣ Ο ΙΑΤΡΟΣ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΣΥΜΦΕΡΟΥΠΟΛΕΩΣ ΚΑΙ ΚΡΙΜΑΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Μια από τις δραματικότερες περιόδους της εκκλησιαστικής μας ιστορίας είναι και ο 20^ος αιώνας, όπου δοκιμάστηκαν σκληρά πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίας από τα μαρξιστικά καθεστώτα. Χιλιάδες κληρικοί όλων των βαθμών καθώς και εκατομμύρια πιστοί διώχτηκαν, βασανίστηκαν και έχασαν τη ζωή τους, με μόνη αιτία ότι πίστευαν στο Θεό και ήταν Ορθόδοξοι Χριστιανοί. Ένας από αυτούς τους χιλιάδες κληρικούς  ήταν και ο άγιος Λουκάς ο Ιατρός, αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας.

        Γεννήθηκε το 1877 στο Κέρτς της Κριμαίας και το κοσμικό του όνομα ήταν Βαλεντίν Γιασενέσκι. Ο πατέρας του ήταν παπικός και ορθόδοξη μητέρα του, η οποία τον ανάθρεψε τυπικά ορθόδοξα. Νωρίς είχαν μετακομίσει στο Κίεβο, όπου ο Βαλεντίν σπούδασε ιατρική. Έλαβε το πτυχίο του το 1903 ως οφθαλμίατρος.

      Στα 1904 ξέσπασε ο Ρωσο – Ιαπωνικός πόλεμος, όπου ο Βαλεντίν βρέθηκε στο μέτωπο ως επιτυχημένος στρατιωτικός χειρούργος ιατρός. Εκεί γνώρισε τη σύζυγό του Άννα Βασιλίεβνα Λάνσκαγια, με την οποία απέκτησε τέσσερα παιδιά. Μετά το τέλος του πολέμου εργάστηκε ως ιατρός σε διάφορες περιοχές. Οι επιτυχίες του τον έκαμαν διάσημο. Μελέτησε και εφάρμοσε πρωτοποριακές μεθόδους αναισθησίας, ενώ στον τομέα της οφθαλμολογίας ήταν πρωτοπόρος. Ασχολήθηκε ιδιαίτερα με τη θεραπεία των πυογόνων λοιμώξεων.

      Το 1917  εκλέχτηκε καθηγητής στο Πανεπιστήμιο της Τασκένδης. Όμως την ίδια χρονιά είχε ξεσπάσει η επανάσταση των Μπολσεβίκων, η οποία κήρυξε απηνή διωγμό κατά της Εκκλησίας. Οι πιστοί υφίσταντο παντοειδείς διώξεις. Ο Βαλεντίν ήδη είχε ανακαλύψει την ορθόδοξη πνευματικότητα και είχε γίνει πιστός Ορθόδοξος Χριστιανός και γι’ αυτό έγινε στόχος των αθέων μαρξιστών. Στο Πανεπιστήμιο εκδήλωνε ανοικτά την πίστη του, προκαλώντας την αγανάκτηση και το μίσος των άθεων συναδέλφων του. Κάποιος νοσοκόμος τον συκοφάντησε και το καθεστώς τον συνέλαβε. Ευτυχώς, με θαυματουργικό τρόπο, αθωώθηκε και αφέθηκε ελεύθερος. Όμως πέθανε η σύζυγός του από φυματίωση και αναγκάστηκε να εμπιστευτεί την επιμέλεια των παιδιών του στην πιστή νοσοκόμα Σοφία Σεργκέγεβνα.

         Από τις πρώτες ημέρες το άθεο καθεστώς δημιούργησε μια ψευδοεκκλησία, τη λεγόμενη «Ζώσα Εκκλησία», για να ελέγχει τους πιστούς, να τους διαιρεί και να τους απομακρύνει από την αληθινή Εκκλησία. Ο Βαλεντίν έμεινε πιστός στην αληθινή μαρτυρική και διωκόμενη Εκκλησία. Μετά την υπεράσπιση με σθένος του αρχιεπισκόπου Τασκένδης Ιννοκεντίου, εκείνος του πρότεινε να χειροτονηθεί πρεσβύτερος. Δέχτηκε και στις 21 – 1 -1921 έγινε η χειροτονία του. Παράλληλα συνέχιζε να εργάζεται στο Πανεπιστήμιο. Το 1923, μετά την απομάκρυνση του Ιννοκεντίου εκλέχτηκε αρχιεπίσκοπος Τασκένδης, αφού εκάρη πρώτα μοναχός, λαμβάνοντας το όνομα Λουκάς. Ταξίδεψε κρυφά στο Πεντζικέντ για να λάβει τη χειροτονία του ως επίσκοπος.

        Αυτό θεωρήθηκε ως αντικαθεστωτική ενέργεια, συνελήφθη και φυλακίστηκε. Στη φυλακή ολοκλήρωσε το πρωτοπόρο επιστημονικό του σύγγραμμα: «Δοκίμια για την χειρουργική των πυογόνων λοιμώξεων», το οποίου απαγόρευσαν την έκδοση επειδή ο συγγραφέας επέμενε να γραφεί στο εξώφυλλο η επισκοπική του ιδιότητα! Κατόπιν αποφασίστηκε η μετακίνησή του στη Μόσχα, όπου έπαθε το πρώτο του καρδιακό επεισόδιο, και κατόπιν στη Σιβηρία  στην πόλη Γενισέισκ και αργότερα 2000 χιλιόμετρα μακρύτερα, στην πόλη Τουρουχάνσκ. Οι συνθήκες διαβίωσής του ήταν τραγικές, τα ενδύματα ελαφρά και το φαγητό σπάνιο. Παρ’ όλα αυτά ο Λουκάς προσέφερε δωρεάν τις ιατρικές του υπηρεσίες στο λαό της περιοχής. Αυτό δεν άρεσε στους άθεους του καθεστώτος, οι οποίοι τον μετακίνησαν πάνω από τον αρκτικό κύκλο, στο χωριό Πλάχινο. Η υγεία του επιδεινώθηκε επικίνδυνα. Έμεινε δύο μήνες και κατόπιν επέστρεψε στο Τουρουχάνσκ, λόγω απαίτησης των κατοίκων. Μετά οκτώ μήνες, αφέθηκε ελεύθερος.

       Γύρισε στην Τασκένδη, αλλά αντιμετώπιζε απίστευτες διώξεις από τους καθεστωτικούς, επειδή δεν ήθελε να αποβάλλει το σχήμα του κληρικού. Δεν του επέτρεπαν να ασκεί το ιατρικό επάγγελμα φορώντας τα ράσα. Ούτε να μπει στο χειρουργείο φορώντας τον Τίμιο Σταυρό. Αναγκάστηκε σε παραίτηση από το επισκοπικό θρόνο και κατόπιν οδηγήθηκε ξανά στη Βόρεια Ρωσία ως εξόριστος. Εκεί έχασε την όρασή του από το ένα μάτι. Εκδίδονται τα συγγράμματά του χωρίς τη θέλησή του, και χωρίς την αρχιερατική του ιδιότητα. Αφέθηκε ελεύθερος και εγκαταστάθηκε στο Λένινγκραντ, όπου ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού δωρεάν. Αυτό ενόχλησε το καθεστώς τον οποίο συνέλαβαν και πάλι και τον οδήγησαν στη Σιβηρία εξορία.  

        Τον Ιούνιο του 1941 εισβάλουν τα χιτλερικά στρατεύματα στη Ρωσία. Ο εξόριστος επίσκοπος ιατρός ζήτησε να πάει εθελοντής στο μέτωπο. Εκεί έδειξε πρωτοφανή ηρωισμό και αυτοθυσία, σώζοντας χιλιάδες τραυματίες. Το Κόμμα αναγνώρισε την προσφορά του και τον έκανε αρχίατρο και υπεύθυνο 150 στρατιωτικών νοσοκομείων. Μετά το τέλος του πολέμου, το 1946 βραβεύτηκε με το βραβείο Στάλιν, για την προσφορά του στην πατρίδα και την επιστήμη.

      Στα 70 του χρόνια έγινε αρχιεπίσκοπος Συμφερουπόλεως και Κριμαίας, αναλαμβάνοντας ένα τιτάνιο ποιμαντικό και φιλανθρωπικό έργο. Προσπάθησε με απίστευτες δυσκολίες να αναδιοργανώσει την τοπική εκκλησία. Οι εγκάθετοι του Κόμματος τον πολεμούσαν λυσσαλέα. Δεν του επιτρέπουν να ασκήσει το επάγγελμα του ιατρού σε δημόσιο νοσοκομείο, γι’ αυτό αναγκάζεται να ασκεί την ιατρική εθελοντικά, χωρίς αμοιβή. Κήρυττε νυχθημερόν και έγραφε. Όμως η όρασή του άρχισε να μειώνεται δραματικά. Το 1956 τυφλώθηκε οριστικά. Εν τω μεταξύ νέο κύμα διώξεων κατά της Εκκλησίας είχε κηρύξει ο Νικήτας Κρουτσώφ. Και πάλι στο στόχαστρο ο ασθενής, ταλαιπωρημένος και τυφλός επίσκοπος Λουκάς. Τα Χριστούγεννα του 1960 λειτούργησε για τελευταία φορά. Την Κυριακή των Αγίων Πάντων, 11 Ιουνίου 1961 κοιμήθηκε ειρηνικά. Στην εξόδιο ακολουθία του, παρ’ όλα τα εμπόδια, που έβαλε το καθεστώς, συμμετέσχε χιλιάδες λαού, ώστε η κηδεία του θύμιζε λαϊκή επανάσταση. Στη συνείδηση του λαού ήταν ήδη άγιος. Το Νοέμβριο του 1995 έγινε η αγιοκατάταξή του και το Μάρτιο του 1996 έγινε η ανακομιδή των λειψάνων του, τα οποία ευωδίαζαν. Η μνήμη του τιμάται στις 11 Ιουνίου και θεωρείται θαυματουργός.             

Άγιος Απόστολος Βαρνάβας

 

Άγιος Απόστολος Βαρνάβας

 

Ο ΑΓΙΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΝΑΒΑΣ

     ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

            Ένας από τους πλέον δραστήριους Αποστόλους υπήρξε και ο άγιος Βαρνάβας, μια πραγματικά σημαντική μορφή της Καινής Διαθήκης και της αρχαίας Εκκλησίας, στην οποία προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες. Συγκαταλέγεται στους  Εβδομήκοντα Αποστόλους, τους οποίους απέστειλε στον κόσμο ο Χριστός να κηρύξουν το ευαγγέλιο της Βασιλείας του Θεού.

     Γεννήθηκε στην Κύπρο και για κάποιο λόγο μετανάστευσε στην Παλαιστίνη. Το πραγματικό του όνομα ήταν Ιωσής ή Ιωσήφ και ήταν ιουδαϊκής καταγωγής, απ’ τη φυλή του Λευί, απ’ την οποία, ως γνωστόν, λαμβάνονταν οι ιερείς και οι υπηρέτες του Ναού. Αναφέρεται ως θείος του Ευαγγελιστή Μάρκου (Κολ.4,10), καθότι η μητέρα του Μάρκου, Μαρία, ήταν αδελφή του Βαρνάβα. Η στενή αυτή συγγενική σχέση που είχε με τη Μαρία, τον έφερε πιο κοντά στον Χριστό, γιατί ως γνωστόν η Μαρία ήταν ανάμεσα στις γυναίκες που ακολουθούσαν και διακονούσαν τον Κύριο. Το σπίτι της μάλιστα χρησιμοποιήθηκε σαν τόπος συγκέντρωσης της πρώτης Εκκλησίας και στο υπερώο αυτής της οικίας ήταν, που ο Χριστός έφαγε με τους δώδεκα μαθητές του, τελώντας τον περίφημο Μυστικό Δείπνο, όπου τους παρέδωσε το Μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας.

      Οι απόστολοι τον ονόμασαν «Βαρνάβα», που σημαίνει «υιός παρακλήσεως», δηλαδή «γιος παρηγοριάς» (Πράξεις 4:36), προφανώς επειδή παρηγορούσε και βοηθούσε τους φτωχούς και ασκούσε υπερβαλλόντως την φιλανθρωπία. Στο Βιβλίο των Πράξεων (Πράξ.4,37), αναφέρεται ότι πούλησε αγρόκτημά του και παρέδωσε ολόκληρο το αντίτιμο στο κοινό ταμείο της Εκκλησίας. Πούλησε στη συνέχεια όλη την περιουσία του, για να μην έχει κανένα περισπασμό στη ζωή, και την έθεσε στη διάθεση των Αποστόλων. Έγινε ένας από τους εβδομήντα μαθητές του Χριστού και μάλιστα ο κορυφαίος των Αποστόλων.

       Ο Βαρνάβας κατείχε ξεχωριστή θέση ανάμεσα στους Αποστόλους, ιδιαίτερα γιατί πρόσφερε την περιουσία του στους πτωχούς κι ήταν πάντοτε για τους δυστυχισμένους ο παρήγορος άγγελός τους. Όπως μάλιστα αναφέρει γι’ αυτόν ο Ευαγγελιστής Λουκάς στις Πράξεις των Αποστόλων (κεφ.11,23-24), «ην ανήρ αγαθός και πλήρης Πνεύματος Αγίου και πίστεως», δηλαδή ήταν άνθρωπος ενάρετος και φωτισμένος απ’ το Άγιο Πνεύμα για την πίστη που ακολουθούσε με πιστότητα και συνέπεια. Επίσης κάνει λόγο και στα κεφάλαια 4, 13 και 15 για τη σπουδαία δράση του.  Ήταν προφήτης και δάσκαλος στην Αντιόχεια. Αν και δεν ήταν ένας από τους 12 αποστόλους, περιγράφεται ως «απόστολος» καθώς «ήταν σταλμένος από το Άγιο Πνεύμα».

     Το ιεραποστολικό του έργο αρχίζει όταν, γνωρίστηκε και συνδέθηκε στενά με τον απόστολο Παύλο από την Ταρσό, με τον οποίο συνεργάστηκε επί χρόνια ως πιστός ακόλουθός του και πολύτιμος συνεργάτης του. Τον ακολούθησε πιστά και με αφοσίωση στις περιοδείες του και είχε για βοηθό του τον ανεψιό του, Ευαγγελιστή Μάρκο.     

      Το Άγιο Πνεύμα διαμήνυσε στους Αποστόλους να ξεχωρίσουν τον Παύλο και τον Βαρνάβα για να τους στείλουν να  το Ευαγγέλιο της σωτηρίας στα Έθνη. Έτσι ο Βαρνάβας ακολούθησε τον Παύλο στις περιοδείες του, αν και μετά από κάποιο σημείο χώρισαν μετά από «ζωηρή διαφωνία» και ως εκ τούτου ο Παύλος συνέχισε την περιοδεία του έχοντας μαζί του τον Ευαγγελιστή Λουκά, ενώ ο Βαρνάβας έμεινε στην Κύπρο μαζί με τον Μάρκο, όπου οργάνωσαν την εκεί Εκκλησία.

      Η Ορθόδοξη Εκκλησία της Κύπρου θεωρεί τον Βαρνάβα ιδρυτή και προστάτη της. Σύμφωνα με αρχαία παράδοση ο Απόστολος Βαρνάβας, μετά τις περιοδείες του με τον Παύλο, έφτασε στην Κύπρο, όπου κήρυξε με θέρμη το Ευαγγέλιο, μεταστρέφοντας πολλούς Ιουδαίους και Εθνικούς στην χριστιανική πίστη. Κατόπιν έγινε Επίσκοπος Σαλαμίνος, όπου ποίμανε με ζήλο για αρκετά χρόνια. Αλλά οι φανατικοί Ιουδαίοι και ειδωλολάτρες, εξαιτίας μεγάλου μίσους, τον συνέλαβαν, τον βασάνισαν και τον φόνευσαν με λιθοβολισμό, στην επισκοπή του, τη Σαλαμίνα.   

      Κοντά στην αρχαία πόλη της Σαλαμίνας βρίσκεται το μοναστήρι του Αποστόλου Βαρνάβα, που εκεί υπάρχει και ο τάφος του και όπου βρέθηκε και το χειρόγραφο Ευαγγέλιο του Μάρκου στο στήθος του, κατόπιν οράματος του Αρχιεπισκόπου Κύπρου Ανθέμιου.  

      Στην Κύπρο υπάρχουν πολλοί ναοί αφιερωμένοι στον Απόστολο Βαρνάβα και ένας στην κατεχόμενη σταυροπηγιακή μονή.

      Στη βυζαντινή αγιογραφία κάποτε παρουσιάζεται με τον Απόστολο Παύλο να κρατούν μια Εκκλησία.

      Η μνήμη του αγίου εορτάζεται στις 11 Ιουνίου.

Απόστολος Βαρθολομαίος ή Ναθαναήλ

 

Απόστολος Βαρθολομαίος ή Ναθαναήλ

 

ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ - ΝΑΘΑΝΑΗΛ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Ένας από τους πλέον αφοσιωμένους μαθητές του Κυρίου υπήρξε και ο απόστολος Βαρθολομαίος ή Ναθαναήλ. Οι πληροφορίες που έχουμε γι’ αυτόν διασώθηκαν στην Καινή Διαθήκη και είναι δυστυχώς ελάχιστες και συγκεχυμένες. Αναφέρεται ως μαθητής και από τους τέσσερις ευαγγελιστές ως έκτος στον αποστολικό κύκλο (Ματθαίος 10, 3. Μάρκος 3, 18. Λουκάς 6, 14), ενώ στις Πράξεις ως έβδομος.

      Σύμφωνα με τον ευαγγελιστή Ιωάννη, καταγόταν από την πόλη Κανά της Γαλιλαίας. Να αναφέρουμε εδώ πως η Γαλιλαία βρισκόταν στα βορειοδυτικά της Παλαιστίνης, αρκετά μακριά από το κέντρο του Ιουδαϊσμού, την Ιερουσαλήμ. Στην περιοχή εγκαταστάθηκαν κατά τα ελληνιστικά χρόνια πολλοί Έλληνες, οι οποίοι μεταλαμπάδευσαν εκεί τον ελληνικό πολιτισμό, την ελληνική παιδεία, τον ελληνικό τρόπο ζωής, επιδρώντας καταλυτικά για τους ντόπιους Ιουδαίους, οι οποίοι μυήθηκαν στον ελληνικό τρόπο ζωής. Στην Γαλιλαία κυριαρχούσε ένας συγκρητισμός, όσον αφορά τις θρησκείες. Υπήρχαν οι Ιουδαίοι, οι οποίοι είχαν επηρεαστεί από τους εθνικούς, υπήρχαν οι εθνικοί, υπήρχαν οι προσήλυτοι, δηλαδή οι εθνικοί που είχαν ασπασθεί την ιουδαϊκή θρησκεία και τέλος οι «σεβόμενοι τον Θεόν», δηλαδή οι εθνικοί, οι οποίοι έτρεφαν σεβασμό προς το Θεό των Ιουδαίων. Να επισημάνουμε πως οι Ιουδαίοι δεν έτρεφαν τα καλλίτερα αισθήματα για τους Γαλιλαίους, εξαιτίας της ανάμιξής τους με τους εθνικούς, αποκαλώντας σκωπτικά την περιοχή ως «Γαλιλαία των Εθνών», δηλαδή χώρα των ειδωλολατρών!

      Δεν είναι τυχαίο πως ο Κύριος άρχισε το κήρυγμά Του στην Γαλιλαία και πως οι πρώτοι από τους μαθητές του ήταν Γαλιλαίοι, διότι το κοσμοπολίτικο περιβάλλον της περιοχής ευνοούσε το μήνυμα της παγκοσμιότητας του Χριστού. Είναι απόλυτα σίγουρο πως  οι πρώτοι μαθητές Του, Γαλιλαίοι στην καταγωγή (Ανδρέας, Πέτρος, Φίλιππος, Ιάκωβος και Ιωάννης) είχαν κατά κάποιο τρόπο αποκολληθεί από τις μικροεθνικιστικές ιουδαϊκές αντιλήψεις περί Μεσσία και γι’ αυτό Τον ακολούθησαν με προθυμία και αποδέχτηκαν το κήρυγμά του για τη σωτηρία ολοκλήρου του κόσμου.

       Το όνομα Βαρθολομαίος σημαίνει «Γιος του Θολεμά» ή Θολομί (Βαρ Τολμαΐ). Φαίνεται πως το όνομά του ήταν Ναθαναήλ, αλλά είχε επικρατήσει, για κάποιο λόγο το πατρωνυμικό του Βαρθολομαίος. Ο Ιωάννης προτίμησε το Ναθαναήλ το οποίο στα ελληνικά μεταφράζεται ως ο «Θεός δίνει». Η εκκλησιαστική παράδοση, αλλά και η σύγχρονη επιστημονική έρευνα, δέχονται την ταύτιση των Βαρθολομαίου και Ναθαναήλ, ως ένα και το αυτό πρόσωπο.

         Ο Βαρθολομαίος ήταν ευσεβής Ιουδαίος και διακατέχονταν από αδημονία για τον ερχομό του Μεσσία. Σύμφωνα την Συριακή παράδοση, ονομαζόταν αρχικά Ιησούς και αναγκάστηκε να αλλάξει το όνομά του κατόπιν όταν προσχώρησε στον κύκλο των μαθητών του Χριστού, να μην έχει το ίδιο όνομα με Εκείνον. Θεωρείται ότι είναι το ίδιο πρόσωπο με τον Ναθαναήλ, καθώς στα συνοπτικά ευαγγέλια αναφέρεται πάντοτε ο Φίλιππος μαζί με τον Βαρθολομαίο, χωρίς να αναφέρεται καθόλου ο Ναθαναήλ, ενώ στο κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο αναφέρεται συνεχώς ο Φίλιππος με το Ναθαναήλ, χωρίς να αναφέρεται πουθενά ο Βαρθολομαίος. Γι’ αυτό και υπάρχει μια σύγχυση με το πρόσωπό του.

      Φαίνεται ότι ήταν φίλος με τον Φίλιππο, ο οποίος του μίλησε για τον Μεσσία: «Ὃν ἔγραψε Μωϋσῆς ἐν τῷ νόμῳ καὶ οἱ προφῆται, εὑρήκαμεν, Ἰησοῦν τὸν υἱὸν τοῦ Ἰωσὴφ τὸν ἀπὸ Ναζαρέτ» (Ιωάν.1,46). Ο Ναθαναήλ ακούγοντας προσεκτικά τον Φίλιππο απόρησε αναρωτώμενος αν γίνεται από τη Ναζαρέτ, την πόλη καταγωγής του Ιησού, να προέλθει κάτι καλό. Ο Φίλιππος τότε κάλεσε το Ναθαναήλ να πλησιάσει τον Κύριο. Ο Ιησούς με ένα πολύ τιμητικό και κολακευτικό λόγο μόλις

είδε τον Ναθαναήλ και αφού διέγνωσε ότι πρόκειται για σημαντικό άνθρωπο, είπε: «Ἴδε ἀληθῶς Ἰσραηλίτης ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι» (Ιωάν,1,47). Εν συνεχεία ακολούθησε σύντομος διάλογος μεταξύ Ιησού και Ναθαναήλ, γενόμενος αιτία να ενταχθεί στον κύκλο των μαθητών Του.

       Την επόμενη ημέρα οι έξι πλέον μαθητές οδήγησαν τον Κύριο στο γάμο της Κανά. Η διήγηση του Ιωάννη δεν αφήνει αμφιβολία πως νυμφαγωγός στο γάμο της Κανά ήταν ο Φίλιππος. Έκτοτε δεν αναφέρεται τίποτε γι’ αυτόν.

     Σύμφωνα με εξωβιβλικές πηγές, ο Επιφάνιος Επίσκοπος Κύπρου αναφέρει την πληροφορία πως Ναθαναήλ ήταν το δεύτερο πρόσωπο, με τον Κλεόπα, στους οποίους εμφανίστηκε ο Ιησούς στην πορεία προς του Εμμαούς (Λουκ.24,13). Φαίνεται πως υπήρξε από τους πειθαρχημένους και αφοσιωμένους μαθητές του Χριστού.

      Μετά την Πεντηκοστή, σύμφωνα με τον αλεξανδρινό εκκλησιαστικό δάσκαλο Πάνταινο, πήγε μαζί με τον απόστολο Ιούδα στην Ινδία, όπου κήρυξε το Ευαγγέλιο. Ακολούθως πήγαν στην Αρμενία, όπου κήρυξαν και μετέστρεψαν πολλούς στο Χριστό. Μάλιστα θεωρούνται ως οι ιδρυτές και θεμελιωτές της Αρμενικής Εκκλησίας.

      Έχουμε την πληροφορία πως κατά τον 2^ο αιώνα κυκλοφόρησε ένα ψευδεπίγραφο «ευαγγέλιο» φέροντας το όνομα του Βαρθολομαίου, το οποίο δεν σώζεται. Πιθανόν να πρόκειται για αιρετικό κείμενο των γνωστικών κύκλων. Σώθηκε επίσης άλλο κείμενο ψευδεπίγραφο κείμενο με τίτλο: «Ερωτήσεις Βαρθολομαίου», σωσμένο σε διάφορες διαλέκτους. Κι ακόμα, αποσπάσματα από το νόθο κείμενο «Περί Αναστάσεως του Ιησού Χριστού».

       Η παράδοση αναφέρει πως βρήκε μαρτυρικό θάνατο στην Ουρβανούπολη, περί το 68 μ. Χ. Σταυρώθηκε με το κεφάλι προς τα κάτω, με διαταγή του ειδωλολάτρη βασιλιά Αστυάγη. Κατόπιν οι ειδωλολάτρες δήμιοί του, έκλεισαν το σκήνωμά του σε κλειστό μεταλλικό κουτί και το έριξαν στη θάλασσα. Βρέθηκε μετά από χρόνια στις νήσους Λιπάρες της Σικελίας, όπου οι χριστιανοί το περιμάζεψαν και έχτισαν περικαλλή ναό προς τιμήν του. Αργότερα τεμάχια των ιερών λειψάνων του μεταφέρθηκαν σε διάφορα μέρη της Ευρώπης, όπως στην Φρανκφούρτη και το Καντέρμπουρι.

     Η μνήμη του τιμάται στις 11 Ιουνίου και η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του στις 24 Αυγούστου.

Ὁ ἀνειλικρινὴς φίλος καὶ τὰ γνωρίσματα τῆς ψευδοφιλίας

 

Ὁ ἀνειλικρινὴς φίλος καὶ τὰ γνωρίσματα τῆς ψευδοφιλίας

Ἅγιος Νεκτάριος Πενταπόλεως ὁ Θαυματουργός

Ο ἀνειλικρινὴς φίλος εἶναι ἄνθρωπος ἰδιοτελής, ἄφιλος, κρυψίνους, ἐγωιστής, ὑποκριτής. Φορᾶει τὸ προσωπεῖο τῆς φιλίας γιὰ νὰ ὠφεληθεῖ ἀπὸ ὁτιδήποτε χρήσιμο μπορεῖ νὰ προκύψει. Λέει ψέματα ὅταν μιλᾶει γιὰ φιλία καὶ ἔχει δόλο μέσα του ὅταν παριστάνει τὸν ἀφοσιωμένο. Ὁ ἴδιος θέλει τὴ βοήθεια τοῦ φίλου του, ὅταν ὅμως ἐκεῖνος τοῦ ζητᾶει βοήθεια, τὴν ἀρνεῖται, προφασιζόμενος χίλιες δυὸ δικαιολογίες.
Ὁ ἴδιος θέλει τὴ βοήθεια τοῦ φίλου του, ὅταν ὅμως ἐκεῖνος τοῦ ζητᾶει βοήθεια, τὴν ἀρνεῖται, προφασιζόμενος χίλιες δυὸ δικαιολογίες. Ἐπιδεικνύει φιλία ὅταν ὅλα πᾶνε καλά, ἀλλὰ ὅταν ὁ φίλος του περνᾶει δύσκολα τὸν ἀπαρνεῖται. Τὸν θυμᾶται ὅταν αὐτὸς εἶναι εὐτυχισμένος καὶ ἀπὸ μακριὰ ζητᾶει νὰ μάθει γι᾿ αὐτόν. Εὔχεται εὐτυχία σ᾿ αὐτὸν ποὺ ἤδη εὐτυχεῖ καὶ ὑγεία στὸν ὑγιῆ.
Σὲ αὐτὸν ποὺ πράττει σωστά, τοῦ εὔχεται εὐπραγία. Ἐνῶ ἔχει δόξα, τοῦ εὔχεται εὐδοξία, κι ἐνῶ ὁ φίλος του εἶναι πλούσιος, τοῦ στέλνει πλούσια δῶρα. Κάνει δὲ ὅ,τι μπορεῖ γιὰ νὰ δείξει φιλία πρὸς ἐπίδειξη.
Τὸν ξεχνᾶει ὅμως γρήγορα ὅταν πέσει σὲ ἀτύχημα καὶ... δὲν ρωτᾶει γι᾿ αὐτόν. Ἐνῶ εἶναι γείτονάς του, δὲν ἐνδιαφέρεται· τὸν ἀποφεύγει καὶ τὸν καταριέται. Τοῦ καταλογίζει ἀνοησία γιὰ τὸ γεγονὸς ὅτι δυσκολεύεται κάπου, τὸν ξεχνᾶει στὴν ἀσθένειά του, δὲν τὸν πλησιάζει στὴ δυστυχία του, σὰν ἀτυχήσει τὸν ἀποστρέφεται, ταπεινωμένο τὸν ἐξουθενώνει, ὅταν πτωχεύσει δὲν θέλει κὰν νὰ τὸν βλέπει, ὅταν πεινᾶει δὲν τὸν φροντίζει, ἀκόμη καὶ ὅταν πάει νὰ πεθάνει δὲν τὸν ἐλεεῖ. Τέτοιος εἶναι ὁ ἀνειλικρινὴς φίλος. 

πηγή

Η ΗΘΙΚΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ (Δυτικές «εκκλησίες» ζητούν συγνώμη για την ως τώρα αντίθεσή τους με την ομοφυλοφιλία)

 

Η ΗΘΙΚΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ (Δυτικές «εκκλησίες» ζητούν συγνώμη για την ως τώρα αντίθεσή τους με την ομοφυλοφιλία)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 8η Ιουνίου 2026

Η ΗΘΙΚΗ ΚΑΤΑΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΔΥΤΙΚΟΥ ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ Η ΣΥΜΠΛΕΥΣΗ ΤΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΑΠΟΣΤΑΣΙΑ

(Δυτικές «εκκλησίες» ζητούν συγνώμη για την ως τώρα αντίθεσή τους με την ομοφυλοφιλία)

     Έχουμε τονίσει πολλές φορές στις ανακοινώσεις μας ότι η έκπτωση από τη σώζουσα πίστη και την αποκεκαλυμμένη αλήθεια της Εκκλησίας μας οδηγεί ταυτόχρονα και σε έκπτωση του ήθους. Και τούτο διότι η απομάκρυνση από τη σωστική αγκαλιά της Εκκλησίας, όπου διαχέεται η άκτιστη χάρη του Θεού, και η υιοθέτηση αιρετικών δοξασιών αίρουν τη θεία χάρη, η οποία αγιάζει τον άνθρωπο και τον καθιστά αυθεντικό, ολοκληρωμένη ψυχοσωματική οντότητα.

     Αυτό είναι εμφανές στις αιρέσεις, όπου πλεονάζει η ανηθικότητα. Το πλέον αντιπροσωπευτικό παράδειγμα αποτελεί ο δυτικός Χριστιανισμός, ο οποίος, αφότου αποκόπηκε από το ενιαίο και αδιαίρετο σώμα της Εκκλησίας, βαίνει από πτώση σε πτώση και από ηθική κατάπτωση σε ηθική καταβαράθρωση. Η ιστορία του αποτελεί αδιάψευστο μάρτυρα μιας τραγικής πορείας, που φανερώνει περίτρανα την απομάκρυνσή του από την αυθεντικότητα του Χριστιανισμού. Στο όνομα του Χριστού διαπράχθηκαν τα πλέον ειδεχθή εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας (σταυροφορίες, ιεροί πόλεμοι, Ιερά Εξέταση, γενοκτονίες, φόνοι), αλλά και απίστευτες ηθικές παρεκτροπές (πορνείες, αιμομιξίες, βιασμοί, παιδεραστίες, ανείπωτες σεξουαλικές διαστροφές κ.λπ.), όχι τόσο από τον απλό λαό όσο από τους «εκκλησιαστικούς» ηγέτες του και κυρίως από τους «Πάπες», οι οποίοι, στη συντριπτική πλειονότητά τους, υπήρξαν από τους πλέον διεφθαρμένους θρησκευτικούς ηγέτες της ιστορίας. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο ότι πολλοί «Πάπες» πέθαναν κατά τη διάρκεια οργίων, στις αγκαλιές ερωμένων και πορνών, (π.χ. Ιωάννης ΙΒ΄ (955–964 μ.Χ.), Αλέξανδρος ΣΤ΄ (1492–1503 μ.Χ. κ.α.) ενώ αρκετοί εξ αυτών απέκτησαν εξώγαμα τέκνα, τα οποία στη συνέχεια προωθούσαν σε ανώτερα εκκλησιαστικά αξιώματα (π.χ. Πίος Β΄1458-1464, Ιννοκέντιος Η΄ 1484-1492, Ιούλιος Β΄1503-1513, Παύλος Γ΄ 1534-1549, κ.α.). Επιγραμματικά αναφερόμαστε στην μεσαιωνική παρακμή του Παπισμού, στη δραματική περίοδο (9ος-15ος αιώνας) όπου η ηθική, πνευματική και πολιτική εξουσία των «Παπών» κατέρρευσε. Σηματοδοτήθηκε από ακραία διαφθορά, άνοδο της κοσμικής εξουσίας έναντι της θρησκευτικής, και οδήγησε άμεσα στην αμφισβήτηση του Παπισμού ως «εκκλησίας».

     Αξιοπαρατήρητη είναι και η σύγχρονη ηθική κατάπτωση του παπικού «κλήρου», με τις χιλιάδες περιπτώσεις σεξουαλικής κακοποίησης αθώων παιδιών από διεφθαρμένους παιδεραστές φραγκοπαπάδες. Πρόκειται για ένα διαρκές σκάνδαλο που ταλανίζει εδώ και χρόνια την παπική «εκκλησία», την εκθέτει στα μάτια του σύγχρονου κόσμου και αδειάζει τα «ιερά» ταμεία της λόγω των αποζημιώσεων προς τα θύματα.

     Την παπική «εκκλησία» ακολουθούν κατά πόδας και οι πολυάριθμες προτεσταντικές «εκκλησίες» και ομολογίες στην ηθική σήψη. Τα δημοσιεύματα περί ανηθικότητας είναι συνεχή και φανερώνουν το μέγεθος του προβλήματος και στις παπικές αυτές διασπάσεις. Και λέγουμε «παπικές διασπάσεις», διότι στην ουσία ο ευρύτερος Προτεσταντισμός δεν διαφέρει ουσιωδώς από τον Παπισμό ούτε στις κακοδοξίες ούτε στην ηθική κατάπτωση.

     Αξίζει να αναφέρουμε παρενθετικά ότι τόσο ο Παπισμός όσο και ο Προτεσταντισμός αποτελούν διαχρονικό όνειδος για τον Χριστιανισμό. Οι χριστιανομάχοι προβάλλουν ως «αδύνατα σημεία» του Χριστιανισμού τις διαχρονικές ηθικές παρεκτροπές του παποπροτεσταντισμού.

    Η σημερινή κατάσταση στον αιρετικό δυτικό Χριστιανισμό βρίσκεται στο χειρότερο σημείο της κατάπτωσής του, εξαιτίας της σύμπλευσής του με τη λεγόμενη Woke Agenda, την οποία θεωρεί ως «πρόοδο» και η οποία προωθεί την απελευθέρωση όλων των ανθρώπινων ορμεμφύτων και παθών και μαζί την απενεχοποίηση κάθε μορφής αμαρτωλότητας, με αποκορύφωμα την ομοφυλοφιλία.

     Ο δυτικός Χριστιανισμός, προκειμένου να φανεί «συγχρονισμένος» με την ηθική κατρακύλα του σύγχρονου αποστατημένου κόσμου, έπαψε σε μεγάλο βαθμό να θεωρεί την ομοφυλοφιλία σεξουαλική διαστροφή και, το χειρότερο, αμάρτημα, παρά το γεγονός ότι ολόκληρη η Θεία Αποκάλυψη (Παλαιά και Καινή Διαθήκη) την καταδικάζει ως βδέλυγμα ενώπιον του Δημιουργού, ως ανατροπή της ανθρώπινης φυσιολογίας και οντολογίας.

     Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας αποτέλεσε δημοσίευμα, σύμφωνα με το οποίο η «εκκλησία» της Νορβηγίας «ζήτησε συγγνώμη» για τις επί δεκαετίες διακρίσεις κατά της ομοφυλοφιλίας[1].

     Σύμφωνα με αυτό: «Η Εκκλησία της Νορβηγίας προχώρησε σε ιστορική συγγνώμη προς τη ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητα για δεκαετίες διακρίσεων. Ο επίσκοπος Όλαφ Φίκσε Τβέιτ αναγνώρισε ότι η Εκκλησία “προκάλεσε πόνο και ντροπή” και δεσμεύτηκε σε μια νέα εποχή αποδοχής και ενσωμάτωσης».

     Με άλλα λόγια, ο αιρετικός Νορβηγός «επίσκοπος» θεωρεί ξεκάθαρα ότι δεν είναι μόνο η «εκκλησία» του η οποία, κατ’ αυτόν, «προκάλεσε πόνο και ντροπή», αλλά και η Θεία Αποκάλυψη, οι Άγιες Γραφές και ο ίδιος ο Θεός, ο Οποίος καταδικάζει με απόλυτη σαφήνεια την ομοφυλοφιλία ως παρεκτροπή της ανθρώπινης οντολογίας. Και όχι μόνο αυτό, αλλά «κήρυξε» και μια «νέα εποχή αποδοχής και ενσωμάτωσης» όσων εμμένουν σε αυτή την παρεκτροπή!

     Και συνεχίζει το δημοσίευμα: «Μια στιγμή ιστορικής σημασίας εκτυλίχθηκε (πρόσφατα) στο Όσλο, όταν η Εκκλησία της Νορβηγίας ζήτησε επίσημα συγγνώμη για δεκαετίες διακρίσεων και περιθωριοποίησης των ΛΟΑΤΚΙ+ ατόμων. Η τελετή πραγματοποιήθηκε στο London Pub, έναν χώρο-σύμβολο της νορβηγικής ΛΟΑΤΚΙ+ κοινότητας, όπου το 2022 σημειώθηκε τρομοκρατική επίθεση με δύο νεκρούς και εννέα τραυματίες».

     Η σύμπλευση της «εκκλησίας» της Νορβηγίας με τον σοδομισμό είναι πλέον ξεκάθαρη. Ο αιρετικός Νορβηγός «επίσκοπος», αντί να στηλιτεύσει το αμαρτωλό πάθος της ομοφυλοφιλίας και να καλέσει τους ομοφυλοφίλους σε μετάνοια, έθεσε την «εκκλησία» του σε θέση απολογίας για τη μέχρι πρότινος προσήλωσή της στη χριστιανική ηθική, η οποία θεωρεί την ομοφυλοφιλία θανάσιμη αμαρτία και πηγή πολλών κακών, με προεκτάσεις τόσο στην προσωπική υγεία όσο και στο κοινωνικό σύνολο. Έφθασε, μάλιστα, στο σημείο να αποθεώνει το πάθος αυτό και να ζητά συγγνώμη για τη μέχρι τώρα τήρηση της χριστιανικής ηθικής.

      Ιδού πώς έφθασε η «εκκλησία» της Νορβηγίας να ζητήσει συγγνώμη από τους σοδομιστές: «Για δεκαετίες, η Εκκλησία της Νορβηγίας θεωρούσε την ομοφυλοφιλία “κοινωνικό κίνδυνο” και απαγόρευε σε ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα να χειροτονηθούν ή να τελέσουν γάμο εντός ναού. Η αλλαγή άρχισε να συντελείται σταδιακά από τη δεκαετία του 2000, παράλληλα με τη φιλελευθεροποίηση της νορβηγικής κοινωνίας. Το 2007, η Εκκλησία χειροτόνησε τον πρώτο ομοφυλόφιλο πάστορα, ενώ το 2017 τέλεσε τον πρώτο “γάμο” ομοφύλων. Το 2023, ο ίδιος ο επίσκοπος Τβέιτ συμμετείχε για πρώτη φορά στην παρέλαση του Oslo Pride, γεγονός που θεωρήθηκε ιστορική καμπή».

      Αυτό αποδεικνύει ότι ο αιρετικός «επίσκοπος» αναγνώρισε ως «λάθος» τη χριστιανική διδασκαλία και συντάχθηκε με την ομοφυλοφιλία. Δεν «ανοίχθηκε» απλώς προς τα άτομα που επιλέγουν να ζουν ως ομοφυλόφιλοι, αλλά προς αυτό καθαυτό το αμαρτωλό πάθος, επιβραβεύοντάς το με τη «χειροτονία» ομοφυλόφιλου πάστορα, την τέλεση «γάμων» ομοφύλων «ζευγαριών» και τη συμμετοχή του σε δημόσιες παρελάσεις «υπερηφάνειας», μέσω των οποίων διεκδικούνται τα λεγόμενα «δικαιώματα» των ομοφυλοφίλων. Με την παρουσία του σε αυτές, συντάσσεται και ο ίδιος με τα αιτήματά τους.

      Και όχι μόνον αυτό, αλλά η «συγγνώμη» του προς τους αμετανόητους σοδομιστές «συνοδεύτηκε από συγκίνηση και χειροκροτήματα, ενώ πολλοί πιστοί παρακολούθησαν τη λειτουργία που ακολούθησε στον Καθεδρικό Ναό του Όσλο». Η απόφασή του να ζητήσει συγγνώμη επισφραγίστηκε από «λειτουργία» στον Καθεδρικό Ναό του Όσλο. Μέχρι εκεί έφθασε η ασέβειά του και η ύβρις του!

     Βλάσφημες μπορούν να θεωρηθούν και οι δηλώσεις του: «Η Εκκλησία στη Νορβηγία προκάλεσε ντροπή, μεγάλη ζημία και πόνο στους ΛΟΑΤΚΙ+ ανθρώπους. Αυτό δεν έπρεπε ποτέ να είχε συμβεί. […] Η διάκριση και η άνιση μεταχείριση προκάλεσαν απώλεια πίστης σε πολλούς». Για τον αιρετικό «επίσκοπο» φαίνεται να έχει μεγαλύτερη σημασία η «απώλεια πίστης» παρά η καθαρότητα της πίστεως.

     Η «συγγνώμη» του αιρετικού «επισκόπου» Όλαφ Φίκσε Τβέιτ προκάλεσε ποικίλες αντιδράσεις. «Η Χάνε Μαρί Πέντερσεν-Έρικσεν, ομοφυλόφιλη πάστορας και επικεφαλής του δικτύου χριστιανών λεσβιών, χαρακτήρισε τη συγγνώμη “σημαντική πράξη επανόρθωσης”, η οποία “σηματοδοτεί το τέλος ενός σκοτεινού κεφαλαίου”. Άλλοι, ωστόσο, θεωρούν ότι η συγγνώμη ήρθε πολύ αργά. “Για εκείνους που πέθαναν από AIDS νιώθοντας πως ο Θεός τους τιμωρούσε, αυτή η συγγνώμη δεν φέρνει παρηγοριά”, δήλωσε ο Στέφεν Αντόμ από την Ένωση Φύλου και Σεξουαλικής Διαφορετικότητας της Νορβηγίας».

      Η «συγγνώμη» της «εκκλησίας» της Νορβηγίας προς τους «αδικημένους» σοδομιστές, λεσβίες, τρανς κ.λπ. δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά σύνηθες πια στον αποστατημένο δυτικό Χριστιανισμό. Σύμφωνα με το προαναφερθέν δημοσίευμα, «εντάσσεται σε ένα παγκόσμιο κύμα αυτοκριτικής από θρησκευτικούς οργανισμούς. Το 2023, η Εκκλησία της Αγγλίας και η Μεθοδιστική Εκκλησία της Ιρλανδίας προχώρησαν σε δημόσιες συγγνώμες για τη στάση τους απέναντι στα ΛΟΑΤΚΙ+ άτομα, ενώ η Ενωμένη Εκκλησία του Καναδά έκανε λόγο για “δέσμευση σε πλήρη ένταξη και ριζική φιλοξενία”. Η συγγνώμη στο Όσλο δεν ήταν απλώς μια τελετή· ήταν μια συμβολική αλλά και ουσιαστική πράξη — μια αναγνώριση ότι η πίστη και η αγάπη δεν έχουν χώρο για διακρίσεις».

      Στη Φινλανδία, ο πρώην «αρχιεπίσκοπος» της Λουθηρανικής «εκκλησίας» Κάρι Μάκινεν χαιρέτισε ανοιχτά την νομοθέτηση του «γάμου» ομοφύλων από την Πολιτεία, ενώ ο νυν «αρχιεπίσκοπος» Τάπιο Λούομα εξέφρασε επίσης τη χαρά του για την εξέλιξη, προσθέτοντας ότι «και σε ό,τι με αφορά θεωρώ πως η Εκκλησία πρέπει να επανεξετάσει τη θέση της για την έννοια του γάμου». Δήλωσε ακόμη ότι «τα ομόφυλα ζευγάρια είναι ευπρόσδεκτα σε όλες τις δραστηριότητες της εκκλησίας». Μάλιστα, η «Σύνοδος των Επισκόπων» έχει εγκρίνει πρόταση για την «προσθήκη παράλληλου μοντέλου γάμου», το οποίο θα επιτρέπει στους «ιερείς» να τελούν «γάμους» ομοφυλοφίλων «ζευγαριών»[2].

     Όπως ήταν φυσικό και αναμενόμενο, δεν έμεινε εκτός αυτού του «κλίματος» ούτε η παπική «εκκλησία». Σύμφωνα με άλλο πρόσφατο δημοσίευμα[3], «Παπικοὶ ἐπίσκοποι εἰς ἀγρυπνίας ὑπὲρ τῆς “καταπολέμησης τῆς ὁμο-τρανσφοβίας”. Ἡ κατάπτωσις τοῦ παπισμοῦ φαίνεται νὰ μὴν ἔχει τέλος. Ἀπὸ ὅπλον κατὰ τῆς ἁμαρτίας, ἡ ἀγρυπνία, ἡ ὁποία στοχεύει εἰς τὴ μετάνοια, ἔγινε μέσον προπαγάνδας τῆς ὁμοφυλοφιλίας».

      Και επισημαίνει ότι: «Σημαντικὴ αὔξηση καταγράφεται τὸ 2026 στὴ συμμετοχὴ Παπικῶν ἐπισκόπων στὴν Ἰταλία σὲ ἀγρυπνίες καὶ προσευχητικὲς ἐκδηλώσεις ποὺ σχετίζονται μὲ ζητήματα ὁμοφυλοφιλίας καὶ ταυτότητας φύλου. Σύμφωνα μὲ ἰταλικὰ δημοσιεύματα, τουλάχιστον δώδεκα ἐπίσκοποι ἀναμένεται νὰ προΐστανται ἢ νὰ παραστοῦν σὲ λειτουργίες καὶ ἀγρυπνίες ποὺ ὀργανώνονται μὲ στόχο, ὅπως ἀναφέρεται, τὴν “ὑπέρβαση τῆς ὁμο-τρανσφοβίας”. Οἱ ἐκδηλώσεις αὐτὲς ἔχουν ἐξαπλωθεῖ σὲ περισσότερες ἀπὸ εἴκοσι ἐπισκοπὲς σὲ ὅλη τὴ χώρα. Σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις, οἱ ἀγρυπνίες πραγματοποιούνται μέσα σὲ καθολικοὺς ναούς, μὲ τὴ στήριξη τοπικῶν ἐπισκόπων ἢ ἐκκλησιαστικῶν ὀργανώσεων. Ὁρισμένες ἀπὸ αὐτὲς τὶς πρωτοβουλίες ἐντάσσονται σὲ εὐρύτερα ποιμαντικὰ προγράμματα ποὺ σχετίζονται μὲ τὴν ἔνταξη καὶ τὴν ὑποστήριξη ΛΟΑΤΚΙ ἀτόμων». «Παράλληλα, οἱ ἐξελίξεις αὐτὲς συνδέονται μὲ τὴ συνεχιζόμενη συζήτηση στὸ ἐσωτερικὸ τῆς Παπικῆς “ἐκκλησίας” γιὰ τὴ συνοδικότητα καὶ τὴν ποιμαντικὴ προσέγγιση θεμάτων σεξουαλικότητας καὶ ταυτότητας φύλου. Τὸ σχετικὸ πλαίσιο ἔχει ἐνισχυθεῖ μετὰ ἀπὸ πρόσφατα συνοδικὰ κείμενα καὶ συζητήσεις σὲ ἐθνικὸ καὶ παγκόσμιο ἐπίπεδο. Ἐκκλησιαστικοὶ κύκλοι ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ ἀγρυπνίες αὐτὲς ἀποτελοῦν ἔκφραση ποιμαντικῆς φροντίδας καὶ προσπάθεια ὑπέρβασης διακρίσεων, στὸ πνεῦμα τοῦ σύγχρονου ἐκκλησιαστικοῦ διαλόγου».

     Ο Καρδινάλιος Reinhard Marx, «αρχιεπίσκοπος» του Μονάχου και του Φράιζινγκ στη Γερμανία, υποστηρίζει ανοιχτά την ένταξη των ομοφυλόφιλων ζευγαριών στην «Εκκλησία», έχοντας μάλιστα επιτρέψει την τέλεση τελετών ευλογίας για ζευγάρια του ιδίου φύλου στην «αρχιεπισκοπή» του. Πιο συγκεκριμένα, ακολουθώντας τις οδηγίες της «Γερμανικής Συνόδου», ο «αρχιεπίσκοπος» Marx ανακοίνωσε ότι επιτρέπεται η ευλογία ζευγαριών κάθε σεξουαλικού προσανατολισμού που δεν μπορούν ή δεν επιθυμούν να τελέσουν θρησκευτικό γάμο. Έχει δηλώσει δημόσια ότι η ομοφυλοφιλία δεν αποτελεί αμαρτία και ότι οι ομοφυλόφιλοι αποτελούν μέρος της δημιουργίας του Θεού!

     Τα ανωτέρω στοιχεία για την κατάπτωση του αιρετικού δυτικού Χριστιανισμού είναι εντελώς ενδεικτικά. Στην πραγματικότητα, το πρόβλημα είναι γενικευμένο και η ηθική σήψη κατατρώγει τα σωθικά του. Γι’ αυτό και η αποσύνθεσή του είναι ραγδαία, όπως έχουμε αποκαλύψει συχνά στις ανακοινώσεις μας. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η αποχώρηση χιλιάδων Φινλανδών από τη Λουθηρανική «εκκλησία», ύστερα από τις δηλώσεις των πρώην και νυν «αρχιεπισκόπων» Κάρι Μάκινεν και Τάπιο Λούομα για την ομοφυλοφιλία. «Από εκείνη τη στιγμή έως σήμερα, 13.000 άνθρωποι εγκατέλειψαν την Εκκλησία — άρα σταμάτησαν και να πληρώνουν τον εκκλησιαστικό φόρο. Ο αρχιεπίσκοπος Κάρι Μάκινεν γνώριζε ότι τα λόγια του θα εξόργιζαν και θα αποξένωναν μια μερίδα πιστών. Όμως φαίνεται ότι οι αρχές και ο προσωπικός του κώδικας αξιών τού επέβαλαν να συνταχθεί με τους υποστηρικτές των ατομικών ελευθεριών»[4].

      Περαίνουμε την ανακοίνωσή μας εκφράζοντας τη λύπη μας για την κατάντια του αιρετικού δυτικού Χριστιανισμού, ο οποίος εγκατέλειψε τις αρχές της γνήσιας χριστιανικής πίστης και ζωής και συντάχθηκε με τον πτωτικό κόσμο. Αναμφίβολα, η πλέον τρανή απόδειξη αυτής της ταύτισης αποτελεί η αποδοχή του θανάσιμου αμαρτήματος της ομοφυλοφιλίας ως δήθεν «φυσικής επιλογής», παρά το γεγονός ότι εκτρέπει τον άνθρωπο σε παράχρηση των σωματικών του οργάνων, αλλοιώνοντας την ανθρώπινη φυσιολογία και οντολογία.

     Καταφρονείται, έτσι, με τον πλέον ασεβή τρόπο η χριστιανική ανθρωπολογία περί άρρενος και θήλεος και εισάγεται μια πληθώρα πλασματικών «γενών», ανάλογα με τα αμαρτωλά πάθη (σοδομισμός, λεσβιασμός, τρανς, κουίρ, αμφισεξουαλικότητα κ.λπ.), με ανυπολόγιστες συνέπειες τόσο σε προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο. Παραβλέπεται, επίσης, η πληθώρα των βιβλικών αναφορών στο ζήτημα της ομοφυλοφιλίας και η κατηγορηματική αποστροφή του Θεού προς το πάθος αυτό.

      Η λύπη μας επιτείνεται όταν διαπιστώνουμε ότι πολλοί κληρικοί και θεολόγοι από ορθόδοξης πλευράς αντιμετωπίζουν με συμπάθεια τη σύμπλευση των δυτικών «εκκλησιών» με το πνεύμα του κόσμου και, εν προκειμένω, με την ομοφυλοφιλία. Μέχρι σήμερα δεν έχουμε δει καμία επίσημη διαμαρτυρία ή τοποθέτηση επί του θέματος, ώστε να πληροφορηθεί το ορθόδοξο πλήρωμα ότι πρόκειται για σοβαρή εκτροπή και να μη παρασύρεται από την προπαγάνδα ότι δήθεν δεν υπάρχει αντίθεση μεταξύ της χριστιανικής πίστεως και της ομοφυλοφιλίας. Όσοι δεν διαθέτουν επαρκή γνώση των αβυσσαλέων διαφορών μεταξύ της Εκκλησίας μας και των αιρετικών δυτικών «εκκλησιών», παρασύρονται, θεωρώντας ως δήθεν «πρόοδο» τις αντιχριστιανικές αυτές επιλογές.

     Ακόμη περισσότερο, λυπούμαστε και ανησυχούμε διότι πολλοί εξ αυτών αναπτύσσουν σχέσεις με αυτές τις «εκκλησίες», ονοματίζοντας αυτές ως δήθεν αληθινές, παραβλέποντας τις χαώδεις δογματικές διαφορές που τις χωρίζουν από τη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού, την Αγία Ορθοδοξία μας και την ίδια στιγμή διαψεύδουν πανηγυρικά τους εαυτούς τους, διότι δεν προχωρούν στην διακοινωνία μαζί τους, που αποδεικνύει την ενότητα της Εκκλησίας, διότι γνωρίζουν ότι αυτοστιγμεί θα απωλέσουν όχι μόνον την Αρχιερωσύνη τους, αλλά και την ορθόδοξη ταυτότητά τους.

Με τις «θερμές» σχέσεις τους με αυτές, τις φιλοφρονήσεις και, το χειρότερο, με τέτοιου είδους εκκοσμικεύσεις, όπως η απενεχοποίηση της ομοφυλοφιλίας, αποστέλλονται άκρως λανθασμένα μηνύματα τόσο προς τους αιρετικούς — ότι δήθεν «ορθώς πράττουν» — όσο και προς το ορθόδοξο πλήρωμα, του οποίου αμβλύνεται σταδιακά το ορθόδοξο αισθητήριο.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

---

[1]https://www.lifo.gr/now/world/zitoyme-syggnomi-apo-ta-loatki-atoma-i-ekklisia-tis-norbigias-paradehetai-dekaeties   

[2] https://www.efsyn.gr/stiles/triti-matia/6325_o-finlandos-arhiepiskopos-kai-oi-gay/

[3] https://orthodoxostypos.gr/%cf%80%ce%b1%cf%80%ce%b9%ce%ba%ce%bf%e1%bd%b6-%e1%bc%90%cf%80%ce%af%cf%83%ce%ba%ce%bf%cf%80%ce%bf%ce%b9-%ce%b5%e1%bc%b0%cf%82-%e1%bc%80%ce%b3%cf%81%cf%85%cf%80%ce%bd%ce%af%ce%b1%cf%82-%e1%bd%91%cf%80/

[4] https://www.efsyn.gr/stiles/triti-matia/6325_o-finlandos-arhiepiskopos-kai-oi-gay/

Ἀπόρθητο στὰ λόγια, διάτρητο στὴν πράξη: Ἕξι μῆνες ξεκλείδωτο τὸ Gov.gr Wallet!

 

Ἀπόρθητο στὰ λόγια, διάτρητο στὴν πράξη: Ἕξι μῆνες ξεκλείδωτο τὸ Gov.gr Wallet!

Ἀπὸ τὶς πιὸ χαρακτηριστικὲς εἰκόνες τῆς ἐποχῆς μας εἶναι νὰ βλέπεις πολιτικοὺς, τεχνοκράτες καὶ κάθε λογῆς «εἰδικοὺς» νὰ κηρύσσουν μὲ σχεδὸν θρησκευτικὸ ζῆλο τὴν ἀνάγκη νὰ περάσουν τὰ πάντα στὸ κινητό. Ταυτότητες, διπλώματα, πιστοποιητικά, προσωπικοὶ ἀριθμοί, συναλλαγές, ὑπογραφές, ἄδειες, ἔγγραφα. Ὅλα σὲ μία ὀθόνη. Ὅλα σὲ μία ἐφαρμογή. Ὅλα κάτω ἀπὸ τὸ σύνθημα τῆς «διευκόλυνσης».
Καὶ ἔπειτα ἔρχεται ἡ πραγματικότητα.
Σύμφωνα μὲ τὶς πληροφορίες ποὺ δημοσιοποιήθηκαν, στὸ Gov.gr Wallet ἐντοπίστηκε καὶ ἐπαληθεύτηκε μία κρίσιμη εὐπάθεια, ἡ ὁποία φέρεται νὰ παρέμεινε ἀνοιχτὴ γιὰ περισσότερο ἀπὸ ἕξι μῆνες. Τὸ πρόβλημα φαίνεται νὰ εἶχε ἐμφανιστεῖ μὲ τὴν κυκλοφορία τῆς ἔκδοσης 3.0.0 τὸν Σεπτέμβριο τοῦ 2025 καὶ νὰ διορθώθηκε μόλις στὶς 22 Ἀπριλίου.

Ἔξι ὁλόκληροι μῆνες.

Ἔξι μῆνες κατὰ τοὺς ὁποίους ἑκατομμύρια πολῖτες εἶχαν ἐγκατεστημένο στὶς συσκευὲς τους ἕνα ψηφιακὸ πορτοφόλι ποὺ φιλοξενεῖ μερικὰ ἀπὸ τὰ... πιὸ εὐαίσθητα προσωπικὰ δεδομένα. Καὶ τὸ πιὸ εἰρωνικὸ; Ὅτι οἱ ἴδιοι ποὺ διαβεβαίωναν καθημερινὰ γιὰ τὴν «ἀπόλυτη ἀσφάλεια» καὶ τὴν «ψηφιακὴ θωράκιση» τοῦ κράτους, φαίνεται νὰ μὴν εἶχαν ἀντιληφθεῖ μία τόσο σοβαρὴ ἀδυναμία.

Ὅπως ἀναφέρθηκε, χρειάστηκαν μόλις 75 λεπτά σὲ ἕναν εἰδικὸ πληροφορικῆς γιὰ νὰ τὴν ἐντοπίσει.

Ἀλλὰ φυσικὰ δὲν χρειάζεται νὰ ἀνησυχοῦμε. Μᾶς τὸ ἔχουν ξεκαθαρίσει οἱ ἀρμόδιοι: τὸ μέλλον εἶναι ψηφιακό. Ἄλλωστε, τί μπορεῖ νὰ πάει στραβὰ ὅταν ὅλη ἡ ζωή σου, ἡ ταυτότητά σου, τὸ δίπλωμά σου, τὰ πιστοποιητικά σου καὶ κάθε διοικητικὴ συναλλαγή σου συγκεντρώνονται σὲ ἕνα καὶ μόνο σημεῖο;

Ἡ λογικὴ τοῦ «βάλτε τα ὅλα σὲ μία ἐφαρμογή» μοιάζει μὲ τὴ λογικὴ ἐκείνου ποὺ φυλάει ὅλα τὰ κλειδιὰ τοῦ σπιτιοῦ, τοῦ αὐτοκινήτου καὶ τοῦ χρηματοκιβωτίου στὴν ἴδια τσέπη καὶ θεωρεῖ ὅτι ἔγινε πιὸ ἀσφαλής.

Οἱ φανατικοὶ τῆς πλήρους ψηφιοποίησης μᾶς ἔλεγαν ὅτι τὸ χαρτὶ εἶναι ξεπερασμένο, ὅτι τὰ φυσικὰ ἔγγραφα εἶναι πρόβλημα, ὅτι ἡ τεχνολογία θὰ λύσει κάθε δυσκολία. Δὲν μᾶς εἶπαν ὅμως ὅτι κάθε νέα συγκέντρωση δεδομένων δημιουργεῖ καὶ ἕναν νέο συγκεντρωτικὸ κίνδυνο. Δὲν μᾶς εἶπαν ὅτι ἕνα τεχνικὸ λάθος, μία κακὴ ἀναβάθμιση, μία παραβίαση ἢ μία κυβερνοεπίθεση μπορεῖ νὰ ἀγγίξει μονομιάς ὅσα παλαιότερα ἦταν διασκορπισμένα καὶ δυσκολότερα προσβάσιμα.

Καὶ βέβαια, κάθε φορὰ ποὺ κάποιος ἐξέφραζε ἐπιφυλάξεις, χαρακτηριζόταν «ὀπισθοδρομικός», «συνωμοσιολόγος» ἢ «φοβικὸς μὲ τὴν τεχνολογία». Σήμερα ὅμως τὰ γεγονότα θυμίζουν κάτι πολὺ ἀπλό: ἡ τεχνολογία δὲν εἶναι θεός. Δὲν εἶναι ἀλάνθαστη. Καὶ κυρίως, δὲν γίνεται αὐτομάτως ἀσφαλής ἐπειδὴ τὸ διαφημίζει ἕνα υπουργεῖο.

Τὸ πραγματικὸ ἐρώτημα δὲν εἶναι ἂν θὰ χρησιμοποιοῦμε τεχνολογία. Αὐτὸ εἶναι δεδομένο. Τὸ ἐρώτημα εἶναι πόση ἐξάρτηση θὰ ἐπιτρέψουμε νὰ δημιουργηθεῖ ἀπὸ συστήματα ποὺ μποροῦν νὰ παρουσιάσουν σφάλματα, κενὰ ἀσφαλείας ἢ καὶ καταχρήσεις.

Διότι ὅταν ὅλες οἱ λειτουργίες τῆς ζωῆς σου περνοῦν μέσα ἀπὸ μία ψηφιακὴ πύλη, τότε ἡ πύλη αὐτὴ παύει νὰ εἶναι ἁπλῶς ἕνα ἐργαλεῖο. Μετατρέπεται σὲ μηχανισμὸ ἐξάρτησης.

Καὶ ἐκεῖ ποὺ μᾶς ὑποσχέθηκαν περισσότερη ἐλευθερία, πολλοὶ βλέπουν νὰ σχηματίζονται ἀργὰ ἀλλὰ σταθερὰ νέες μορφὲς ἠλεκτρονικῶν δεσμῶν.

Ἡ ὑπόθεση τοῦ Gov.gr Wallet δὲν εἶναι μόνο μία τεχνικὴ ἀστοχία. Εἶναι μία ἰσχυρὴ ὑπενθύμιση ὅτι ἡ ἐλευθερία τοῦ πολίτη δὲν προστατεύεται μὲ συνθήματα, παρουσιάσεις καὶ ψηφιακὰ πυροτεχνήματα. Προστατεύεται μὲ διαφάνεια, λογοδοσία, πραγματικοὺς ἐλέγχους καὶ κυρίως μὲ τὴν παραδοχὴ ὅτι κανένα σύστημα δὲν εἶναι ἀπρόσβλητο.
Ὅσο κι ἂν κάποιοι προσπαθοῦν νὰ μᾶς πείσουν γιὰ τὸ ἀντίθετο.

Άγιος Παναγής Μπασιάς: Ένας σύγχρονος δια Χριστόν Σαλός

 

Άγιος Παναγής Μπασιάς: Ένας σύγχρονος δια Χριστόν Σαλός

ΑΓΙΟΣ ΠΑΝΑΓΗΣ ΜΠΑΣΙΑΣ: ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΔΙΑ ΧΡΙΣΤΟΝ ΣΑΛΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

         Τα Επτάνησα είναι κοιτίδα πολλών αγίων της Εκκλησίας μας. Ένας από αυτούς υπήρξε ο νεοφανής άγιος Παναγής Μπασιάς από το Ληξούρι της Κεφαλονιάς. Έζησε στην εποχή, όταν τα Επτάνησα άλλαζαν συνεχώς κατακτητές και η Εκκλησία μας στέναζε κάτω από τις αφόρητες πιέσεις των αιρετικών παπικών, οι οποίοι για ολόκληρες εκατονταετίες συνεργάζονταν στενά με τους κατακτητές δυτικούς για τον αφελληνισμό των κατοίκων και την υποταγή στον αιρεσιάρχη πάπα.  

        Γεννήθηκε  στο Ληξούρι το 1801. Γονείς ήταν ο Μιχαήλ Τυπάλδος Μπασιάς και η Ρεγγίνα το γένος Δελλαπόρτα, ευσεβείς και ευκατάστατοι. Έλαβε σοβαρή γραμματική μόρφωση. Γνώριζε επίσης την Ιταλική, Γαλλική και Λατινική γλώσσα.

       Αρχικά διορίστηκε γραμματοδιδάσκαλος και εξάσκησε το λειτούργημα του διδασκάλου, αλλά σύντομα εμπνεύστηκε από τα ριζοσπαστικά κηρύγματα των Κοσμά Φλαμιάτου και Ευσεβίου Πανά, μεγάλων εκκλησιαστικών αναστημάτων της εποχής, οι οποίοι υπεράσπιζαν την Ελλάδα και την Ορθοδοξία και συντάχτηκε μαζί τους. Οι άγγλοι (κυρίαρχοι της Επτανήσου) υποτιθέμενοι προστάτες, τυραννούσαν το λαό και επιβουλεύονταν το ορθόδοξο φρόνημά του. Άφησε λοιπόν το δημόσιο σχολείο, το οποίο προπαγάνδιζε την αγγλική κυριαρχία, και άρχισε να παραδίδει μαθήματα κατ’ οίκον.

       Σε ηλικία 20 ετών, μετά τον θάνατον του πατέρα του, έχοντας έμφυτη κλίση για τον μοναχισμό και επηρεαζόμενος από την προσωπικότητα του Πολιούχου μεγάλου Ασκητού, Αγίου Γερασίμου και του γείτονά του, επίσης μεγάλου Ασκητού, Αγίου Ανθίμου, εγκατέλειψε τα πάντα και πήγε  στο νησάκι «Ξηροσκόπελο», στην Κάτω Λειβαθώ, στη Μονή Βλαχερνών, τόπος εξορίας Κληρικών από τους Άγγλους. Εκεί συνάντησε και τον εξόριστο περίφημο Ζακύνθιο Κληρικό Νικόλαο Καντούνη και έλαβε το μοναχικός σχήμα και μοναχικό όνομα Παΐσιος.

      Δεν έμεινε όμως εκεί πολύ διάστημα, διότι αναγκάστηκε να γυρίσει στο Ληξούρι να προστατέψει τη χήρα μητέρα του και την απροστάτευτη αδελφή του. Αν και ζούσε στον κόσμο, ολόκληρη η ζωή του αποδείχτηκε ένας συνεχής ασκητικός αγώνας και μια συνεπής βίωση των μοναχικών ιδεωδών και αρχών. Στα 1836 χειροτονείται διάκονος και Πρεσβύτερος από τον Αρχιεπίσκοπο Κεφαλληνίας Παρθένιο Μακρή. Στο εξής ζούσε για την Εκκλησία, για το Χριστό και για τους πιστούς αδελφούς του. Αρνήθηκε να διοριστεί σε ενορία και εγκαταστάθηκε στη μικρή Μονή του Αγίου Σπυρίδωνος. Για πενήντα χρόνια λειτουργούσε καθημερινά, κήρυττε με φλόγα ψυχής. Έτρεχε στα σπίτια των κατοίκων για να τους βοηθήσει υλικά και πνευματικά. Το πρόβλημα του καθενός γινόταν και δικό του πρόβλημα. Πούλησε όλα του τα υπάρχοντα και τα μοίρασε στους φτωχούς. Αναδείχτηκε επίσης εξαίρετος εξομολόγος. Πλήθη βασανισμένων ανθρώπων έτρεχαν για να πάρουν παρηγοριά και να ελαφρώσουν τα βαριά φορτία τους από τον  αυτόν ενάρετο κληρικό.

     Με την προσωπική του κάθαρση και αγιότητα, έλαβε από το Θεό το χάρισμα της προφητείας και προέλεγε τα μέλλοντα συμβαίνειν σε πρόσωπα, οικογένειες και γενικότερα της κοινωνίας. Αξιώθηκε επίσης να επιτελεί στο όνομα του Χριστού θαύματα.

      Ταυτόχρονα είχε αναπτύξει και μια αξιοθαύμαστη εθνική και πατριωτική δράση. Στις 21 Μαΐου 1864 γεύτηκε τη χαρά της Ενώσεως της Επτανήσου με την Μητέρα Ελλάδα, για την οποίαν εργάστηκε και ο ίδιος με τον ιδικό του αντιστασιακό τρόπο, στο πλευρό των ηρώων ριζοσπαστών, διατηρώντας και καλλιεργώντας την Ορθόδοξη παράδοση, σε τόσο δύσκολες πολιτικές και κοινωνικές περιόδους.

         Το 1867 με τους φοβερούς σεισμούς της Παλλικής γκρεμίστηκε το σπίτι του και έκτοτε φιλοξενήθηκε στο σπίτι του εξαδέλφου του Ιωάννου Γερουλάνου, πατέρα του γνωστού χειρουργού και ακαδημαϊκού Μαρίνου Γερουλάνου.

         Ήταν ταπεινός. Δεν ήθελε να μιλούν γι’ αυτόν και για τούτο αποφάσισε να ασκήσει την αρχαία και μεγάλη αρετή της δια Χριστόν σαλότητας. Προσποιούταν τον πνευματικά ανάπηρο, να θεωρούν οι άλλοι τα πνευματικά του χαρίσματα και τις αρετές του ως προϊόντα ανθρώπου χαμηλής νοημοσύνης. Παρ’ όλα αυτά έχαιρε εκτίμησης από το σύνολο των κατοίκων, εκτός ελαχιστότατων περιπτώσεων. Ως και ο γνωστός ληξουριώτης αντικληρικός λογοτέχνης Ανδρέας Λασκαράτος τον συμπαθούσε και τον εκτιμούσε!  

       Από τις κακουχίες, τι στερήσεις και τον ασκητικό του αγώνα κλονίστηκε η υγεία του έμεινε πέντε χρόνια κλινήρης. Τον είχε επισκεφθεί στο σπίτι του ο Μητροπολίτης Κεφαλληνίας Γερμανός Καλλιγάς, του οποίου προείπε την εκλογή του ως Αρχιεπισκόπου Αθηνών!  Κοιμήθηκε ειρηνικά, σε ηλικία 88 ετών, την 7^η Ιουνίου 1888. Η κηδεία του έγινε πάνδημη. Τον αποχαιρέτισε όλος ο λαός της Κεφαλονιάς, με επικεφαλής τον Αρχιεπίσκοπο Γερμανό Καλλιγά.

       Η φήμη του δεν έσβησε ποτέ από τις μνήμες των ευσεβών Κεφαλλήνιων. Ώσπου η μητέρα μας Εκκλησία στα 1986 τον κατέταξε στα αγιολόγιά της. Η ανακομιδή των ιερών λειψάνων του υπήρξε μεγάλο γεγονός, των οποίων η ευωδία επιβεβαίωσε την αγιότητά του. Η μνήμη του εορτάζεται στις 7 Ιουνίου, ημέρα της οσιακής κοίμησής του. Τα χαριτόβρυτα λείψανά του φυλάσσονται στον Ιερό Ναό Αγίου Σπυρίδωνος Ληξουρίου.

        Από όλες τις αρετές του ξεχωρίζει η ταπείνωσή του, η οποία, εξυψώνει τον άνθρωπο και τον τοποθετεί κάτω από το θρόνο του Θεού. Σε αντίθεση με την υπερηφάνεια, η οποία γκρεμίζει τον άνθρωπο στα πιο βαθιά βάραθρα της κολάσεως. Η υπερηφάνεια είναι η αγιάτρευτη ρίζα του κακού στον άνθρωπο, η οποία τον κρατά μακριά από την αγιαστική χάρη του Θεού και πως η ταπείνωση είναι το σωτήριο αντίδοτο της καταστροφικής πορείας, που οδηγεί τον άνθρωπο η εγωπάθεια. Είναι το χειρότερο εμπόδιο για τη σωτηρία του ανθρώπου. Αυτή η εγωιστική αυτάρκεια, ως μια λίαν νοσηρή κατάσταση εμποδίζει τη συναίσθηση της αμαρτωλότητας και τη διάθεση για μετάνοια. Εγωισμός και μετάνοια είναι δυο έννοιες εντελώς αντίθετες και ασυμβίβαστες μεταξύ τους. Η μία αναιρεί την άλλη. Οι πύλες της ψυχής του εγωπαθούς ανθρώπου είναι ερμητικά κλειστές για τη θεία χάρη και κατά συνέπεια είναι αδύνατη η σωτηρία του, όσο εμμένει στην εγωιστική του περιχάραξη. Ο άγιος Παναγής, υπήρξε η ενσάρκωση της ταπεινοφροσύνης, ο οποίος δίδασκε την ταπεινότητα περισσότερο με τη ζωή του παρά με τα λόγια του.       

       Τέτοιους κληρικούς, σαν και τον άγιο Παναγή Μπασιά, έχουμε ανάγκη αυτές τις δύσκολες και αποκαλυπτικές ημέρες που ζούμε.