Δευτέρα, Απριλίου 27, 2026

Όταν η επιστήμη υποκλίνεται στο Ευαγγέλιο: Ψηφιακή σάρωση «ανέστησε» αρχαίες Επιστολές του Παύλου και δεν έχει αλλάξει «ούτε ένα γιώτα»!

Όταν η επιστήμη υποκλίνεται στο Ευαγγέλιο: Ψηφιακή σάρωση «ανέστησε» αρχαίες Επιστολές του Παύλου και δεν έχει αλλάξει «ούτε ένα γιώτα»!

Μια επιστημονική ανακάλυψη που προκαλεί ρίγος - Το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης ανέκτησε τα απαράλλακτα λόγια του Παύλου από τον 6ο αιώνα μ.Χ.

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Κάθε φορά που η επιστημονική έρευνα φέρνει στο φως νέα ιστορικά στοιχεία για τον Χριστιανισμό, δεν γίνεται να μην κατακλυστείς από θαυμασμό για την απόλυτη αξιοπιστία της Αγίας Γραφής. Η θεοπνευστία και η πιστότητα του τελειότερου βιβλίου που γνώρισε ποτέ ο κόσμος, είναι μια συναρπαστική αλήθεια που δεν παύει ποτέ να συγκινεί τις ευσεβείς ψυχές.

Μια πολύ σημαντική ανακάλυψη που ανακοινώθηκε αυτές τις μέρες από το Πανεπιστήμιο της Γλασκώβης, έρχεται να δείξει ότι η Εκκλησία φύλαξε ως μονάκριβη παρακαταθήκη τον Λόγο του Θεού και πράγματι εδώ και 2 χιλιετίες δεν άλλαξε «ούτε ένα γιώτα» από τα ευωδιαστά ρήματα της Καινής Διαθήκης.

Η ομάδα του καθηγητή Garrick Allen, σε συνεργασία με το Early Manuscripts Electronic Library (EMEL) κατάφερε να ανακτήσει ψηφιακά ένα μέρος του Κώδικα H (Codex Coislinianus) που χρονολογείται στον 6ο αιώνα μ.Χ. και περιείχε τις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου.

Οι ακαδημαϊκοί ερευνητές μπόρεσαν να ανακτήσουν 42 σελίδες από τον χαμένο Κώδικα, σε μια περγαμηνή που είχε επαναχρησιμοποιηθεί τον 13ο αιώνα στη Μονή Μεγίστης Λαύρας του Αγίου Όρους, για τη βιβλιοδεσία άλλων χειρόγραφων. Λόγω του υψηλότατου κόστους της περγαμηνής εκείνη την εποχή, αλλά και της φθοράς που θα είχε ενδεχομένως υποστεί ο Κώδικας H, οι μοναχοί «ανακύκλωσαν» τη γραφική ύλη όπως γινόταν συχνά τότε για να εξυπηρετηθούν οι χρηστικές ανάγκες.

Με τη μέθοδο της πολυφασματικής απεικόνισης, εντοπίστηκαν τα αόρατα ίχνη από το μελάνι που 1.500 χρόνια πριν, αντιγράφηκαν στη συγκεκριμένη περγαμηνή τα ουράνια θησαυρίσματα του Αποστόλου Παύλου. Γραμμένα – φυσικά – στην ατόφια γλώσσα του Ευαγγελίου, τα ελληνικά. Η δε ηλικία του χειρόγραφου πιστοποιήθηκε μέσω ραδιοχρονολόγησης με άνθρακα.

Για να αντιληφθούμε καλύτερα την παλαιότητα του κειμένου, ενδεικτικά να αναφέρω ότι κατά τον 6ο αιώνα μ.Χ. έζησε ο Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος, ο Άγιος Ιωάννης ο Ελεήμων, ο Άγιος Ρωμανός ο Μελωδός, ο Άγιος Σάββας ο Ηγιασμένος, ο Άγιος Γεράσιμος ο Ιορδανίτης. Ενώ, από το 527 μέχρι το 565 μ.Χ., ο αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο μέγας Ιουστινιανός.

Απαράλλακτα τα λόγια του Παύλου

Το πρώτο πράγμα που παρατηρεί κανείς στον ανακτημένο Κώδικα, προκαλεί δέος. Οι λόγοι του Παύλου είναι ευλαβικά απαράλλακτοι, ίδιοι ακριβώς με την Καινή Διαθήκη που έχουμε ως σήμερα στα σπίτια μας. Δεν υπάρχει η παραμικρή πρόσθεση ή αφαίρεση από το ιερό κείμενο. Οι πολύτιμοι μαργαρίτες είναι ατόφιοι όπως τους ενέπνευσε το Άγιο Πνεύμα και όπως τους παρέδωσε στην ανθρωπότητα ο μέγιστος Απόστολος. Το μόνο που αλλάζει είναι η κατανομή των κεφαλαίων, κάτι που δεν αφορά καθόλου το πρωτότυπο κείμενο, και που ούτως ή άλλως μεταβάλλεται εδώ και αιώνες από διάφορους ερμηνευτές της Γραφής.

Μάλιστα ο Κώδικας H θεωρείται το αρχαιότερο γνωστό χειρόγραφο που χρησιμοποιεί διαχωρισμούς κεφαλαίων. Μια ακόμη απτή απόδειξη ότι οι χριστιανοί εμβάθυναν στη θεολογική ανάλυση της Γραφής από τους πρώτους αιώνες. Σε αυτό συνηγορούν και οι διάφορες σημειώσεις που εντοπίστηκαν από τους επιστήμονες του Πανεπιστημίου της Γλασκώβης, ως σχόλια των μελετητών που εντρυφούσαν στα λόγια του Παύλου.

Ανακαλύψεις σαν και αυτή, δείχνουν πόσο γελοίοι και αδαείς είναι οι κουφιοκεφαλάκηδες που λένε ότι η Γραφή είναι «παραμύθια των παπάδων» που γράφτηκαν μεταγενέστερα για κάποιον… ιδιοτελή σκοπό. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη ανοησία από αυτή. To αρχαιότερο σωζόμενο χειρόγραφο της Καινής Διαθήκης χρονολογείται μεταξύ του 125-150 μ.Χ, ενώ το αρχαιότερο χειρόγραφο Επιστολών του Παύλου χρονολογείται γύρω στο 200-250 μ.Χ. Το κείμενο και σε αυτούς του πάπυρους, είναι αποστομωτικά αμετάβλητο. Κάθε επιστημονική ανακάλυψη αποδεικνύει περίτρανα ότι ο «Ιησούς Χριστός χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας».

Το Μωσαϊκό της Μεγιδδώ

Μια ακόμη συγκλονιστική ανακάλυψη που μπορεί να μην είναι νέα, αλλά το τελευταίο διάστημα συζητείται έντονα στο διαδίκτυο, είναι το περίφημο Μωσαϊκό της Μεγιδδώ που ανακαλύφθηκε το 2005 στο βόρειο Ισραήλ. Θεωρείται ένας από τους αρχαιότερους χώρους χριστιανικής λατρείας που έχουν βρεθεί παγκοσμίως και χρονολογείται περίπου στο 230 μ.Χ. Στην πιο σημαντική επιγραφή του μωσαϊκού δαπέδου που βρέθηκε εκεί, μία γυναίκα ονόματι Ακεπτούς έγραψε ότι πρόσφερε την τράπεζα της Θείας Ευχαριστίας «στον Θεό Ιησού Χριστό ως μνημόσυνο».

Πρόκειτα για μια συγκλονιστική μαρτυρία που δείχνει πέραν πάσης αμφιβολίας ότι οι πρώτοι χριστιανοί λάτρευαν συνειδητά ως Θεό τον Ιησού Χριστό. Να λοιπόν πώς φαίνεται ακόμη μια φορά ότι οι σατανικές αιρέσεις που αμφισβητούν τη θεότητα του Χριστού (όπως ο Αρειανισμός τον 4ο αιώνα, αλλά και οι Μάρτυρες του Ιεχωβά στις μέρες μας), είναι μια όψιμη και κατασκευασμένη πλάνη. Μονάχα η Ορθοδοξία κράτησε και συνεχίζει να κρατά την αδιαίρετη τριαδική αλήθεια σε όλους τους αιώνες.

Ένα άλλο εντυπωσιακό εύρημα του χριστιανικού Μωσαϊκού της Μεγιδδώ, είναι η επιγραφή ενός Ρωμαίου Εκατόνταρχου με το όνομα Γαϊανός (που ονομαζόταν και Πορφύριος) που αναφέρει ότι με δικά του χρήματα πλήρωσε για την κατασκευή του μωσαϊκού «φιλοτειμησάμενος», δηλαδή από φιλότιμο για το πνευματικό χρέος του.

Μέσα από αυτή την εκπληκτική επιγραφή, ζωντανεύουν όλες οι αναφορές των Ευαγγελίων και των Πράξεων των Αποστόλων, για τους Ρωμαίους Εκατόνταρχους που απαρνήθηκαν την ειδωλολατρία και πίστεψαν στον Χριστό. Το πύρινο κήρυγμα του Χριστού και των Αποστόλων είχε πράγματι εισχωρήσει βαθιά στις τάξεις του Ρωμαϊκού στρατού, κι έτσι λάμπει σαν τον ήλιο και η αλήθεια των συναξαριών μας που βρίθουν από Ρωμαίους στρατιωτικούς (σαν τον Χιλίαρχο Άγιο Γεώργιο ή τον Ανθύπατο Άγιο Δημήτριο) που μαρτύρησαν για την αναστημένη αγάπη του Χριστού.

Σε μια εποχή που λυσσομανά η αντιχριστιανική προπαγάνδα, είναι ωφέλιμο να ψηλαφούμε τα πολλά τεκμήρια της αξιοπιστίας της Αγίας Γραφής, τόσο για να δοξάζουμε περισσότερο τον Θεό που έχουμε, όσο και για να προσθέτουμε αδιάσειστα επιχειρήματα στη φαρέτρα της ομολογίας μας…

sportime.gr 27 Απρ 2026

ΑΓΙΟΝ ΦΩΣ: Κριτήριον λογισμοῦ ἢ παραλογισμοῦ;

Τοῦ κ. Νικολάου Ζαχαριάδη,

Καθηγητοῦ θεολόγου – Συγγραφέως

Μέγα ἀτόπημα… ἐν μέσῳ τῶν Ἁγίων ἡμερῶν τοῦ Πάσχα, πάντοτε κάποιος «μαϊντανὸς» θὰ ξεφυτρώσει, γιὰ νὰ χλευάσει – εἰρωνευτεῖ καὶ βλασφημήσει «ἐν μέσῳ βιομηχανίας ψευδολογίας» καὶ δὴ τορνευμένων ἀναληθειῶν τὸ συγκλονιστικὸ θαῦμα τῶν θαυμάτων, τὸ «ΑΓΙΟ ΦΩΣ».

Δυστυχῶς τὴ 16η Ἀπριλίου 2022 ἡμέρα Σάββατο καὶ ὥρα 5:20 ἀπόγευμα, ἀπὸ τὴ συχνότητα τοῦ κρατικοῦ ραδιοφώνου τῆς ΕΡΑ Α΄ Πρόγραμμα παρουσιάστηκε τὸ βιβλίο κάποιου ποὺ δηλώνει ἄθεος, μὲ τοὺς γνωστοὺς φωστῆρες του, μὲ τὸν τίτλο «Ἅγιο Φῶς οἱ ρίζες τῆς ἀμφισβήτησης», γεγονὸς ποὺ ὁ ἴδιος χαρακτήρισε ὡς «παραμυθάκια» καθώς καὶ τοὺς βίους τῶν Ἁγίων τῆς Ἐκκλησίας ΜΑΣ. Τὸ βιβλίο του ἀναφέρει ὅτι ἡ ἁφὴ τοῦ Ἁγίου Φωτός, δὲν ἀποτελεῖ θαῦμα, πραγματοποιεῖται μὲ ἀνθρώπινη παρέμβαση, μὲ ἕνα ἐπικερδῆ ἐκκλησιαστικὸ μηχανισμό, ποὺ κρατᾶ, τοὺς Ἕλληνες δέσμιους τῆς δεισιδαιμονίας καὶ τῆς ἀμάθειας, στηριζόμενος σὲ κείμενα τοῦ Νεόφυτου Καυσοκαλυβίτη, τὰ ὁποῖα ἀναπαρήγαγε ὁ Ἀδαμάντιος Κοραῆς ὡς δικά του. Αὐτὰ εἶναι «κλεψίτυπα». Ὁ Κοραῆς ὡς γνωστὸν ὑπῆρξε ὑπέρμαχος τοῦ μαύρου τρόμου τῆς Γαλλικῆς Ἐπανάστασης, δὲν ἔζησε στὴν Ἑλλάδα. Ὁ Κοραῆς ἦταν ἀντορθόδοξος καὶ πολέμησε μὲ μανία τὴν Ὀρθοδοξία. Πολέμησε μὲ λύσσα τὴν ΠΑΡΑΔΟΣΗ ΜΑΣ. Πολέμησε μὲ δόλο τὸν Ἱερὸ ΜΑΣ κλῆρο, χωρὶς νὰ ἔχει γνώση περὶ τῶν ἐκκλησιαστικῶν θεμάτων. Ὁ δὲ Νεόφυτος Ἁγιορείτης μοναχὸς Καυσοκαλυβίτης, ὁ ἀφελὴς καὶ πλανεμένος στηρίζεται στὴν ἀπιστία καὶ ἀθεΐα του σὲ μία ἐντελῶς ἀναπόδεικτη καὶ αὐθαίρετη μαρτυρία ποὺ δηλώνει ὅτι δῆθεν ὁ Πατριάρχης Ἱεροσολύμων Ἐφραὶμ ὁ Β (1866 – 1771) χαρακτήρισε ὡς «χειροποίητον μηχανουργία τὴν παρουσίαση τοῦ Ἁγίου Φωτὸς καὶ ἀναφέρει δῆθεν… “Οὗ κἀγώ φησι τὴν δραματουργίαν αὐτοψεί κατανοήσας». Ἡ μαρτυρία αὐτὴ τοῦ Νεόφυτου Καυσοκαλυβίτη εἶναι ἀναπόδεικτη καὶ ἂν ἀκόμα ἦταν τεκμηριωμένη, μὲ ἐντυπωσιάζει τὸ γεγονὸς ὅτι οἱ ἄπιστοι καὶ ἄθεοι ἐμμένουν σὲ αὐτὴν καὶ ἀφήνουν τὶς ἄλλες μαρτυρίες ἱερέων, λαϊκῶν, Ἐπισκόπων, Πατριαρχῶν ποὺ βίωσαν τὸ θαῦμα τὸ συγκλονιστικό τοῦ Ἁγίου Φωτὸς καὶ βιώνουν σὲ κάθε ἐποχή… Ὁ Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης ἐκμεταλλεύτηκε τὴν κόντρα ποὺ ὑπῆρχε μεταξὺ Ἁγίου Ὄρους καὶ Ἱεροσολύμων, στηριζόμενος σὲ ἀστήρικτες ψευδολογίες… προκειμένου νὰ ἱκανοποιήσει τοὺς δόλιους σκοπούς του. Ὁ Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης ἦταν μοναχὸς ἐκκλησιαστικός, συγγραφέας καὶ γεννήθηκε στὴν Πάτρα τὸ 1749· ἦταν καὶ διευθυντὴς τῆς Ἀθωνιάδας Σχολῆς τοῦ Ἁγίου Ὄρους. Εἶχε Ἑβραίους γονεῖς καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἐπῆρε τὸν συφερτὸν τῆς ψευδολογίας καὶ πλάνης περὶ Ἁγίου Φωτός.

Τὴν ψευδῆ μαρτυρία περὶ Ἁγίου Φωτὸς τοῦ Νεόφυτου Καυσοκαλυβίτη τὴν θεωροῦν σημαντικὴ οἱ ἀντίπαλοι τοῦ Ἁγίου Φωτός.

Ὁ Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης μνημονεύει προφορικὴ ἀπάντηση τοῦ Πατριάρχη Ἱεροσολύμων Ἐφραὶμ τοῦ Β΄. Γραπτὴ δήλωση τοῦ Πατριάρχη δὲν ΥΦΙΣΤΑΤΑΙ… Ἄρα Ἡ διάσωσή της ὀφείλεται στὸ Νεόφυτο τὸν ἀναξιόπιστο συγγραφέα, ποὺ ἀκολουθεῖ, τὶς πλάνες του καὶ ὁ Κοραῆς. Ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης Ἐφραὶμ ἀναφέρει ὅτι θὰ ἀφορίσει, ἐκείνους ποὺ μὲ λόγια καὶ ἔργα, ἐμποδίζουν τὴν μετάβαση τῶν πιστῶν στοὺς Ἁγίους Τόπους, καὶ θέλει νὰ πείσει ὁ Καυσοκαλυβίτης μὲ τὶς μηχανουργίες του ὅτι αὐτὸς ὁ ἄνθρωπος καταργεῖ τὴν Τελετὴ Ἁφῆς τοῦ Ἁγίου Φωτὸς ὡς χειροποίητον μηχανουργία!!! (πρβλ. Μεταλληνὸς Δ. Γεώργιος, ὅ. π. σελ. 435) Τὸ ἐρώτημα εἶναι πῶς μετὰ ἀπὸ αὐτὰ ὁ Πατριάρχης Ἐφραὶμ στράφηκε ἐναντίον τοῦ θαύματος τοῦ «Ἁγίου Φωτὸς», ἂν βέβαια ἦταν ὀρθὴ ἡ μαρτυρία τοῦ Νεόφυτου Καυσοκαλυβίτη, τὴν ὁποία μαρτυρία τὴν παίρνει καὶ ἀναπαραγάγει ὁ Κοραῆς. Ὡς Ἁγιορείτης ὁ Καυσοκαλυβίτης κατατρέχει τοὺς Ἁγιοταφίτες (Κων. Οἰκονόμου, «Σημειώσεις τινὲς ἐκ τοῦ Β’ Ἀντιρρητικοῦ» στὸ Μεταλληνὸς Δ. Γεώργιος ὅ. π. σελ. 397). Οἱ ἀντίπαλοι τοῦ Ἁγίου Φωτὸς θεωροῦν σημαντικὴ τὴν περὶ «Ἐπιταφίου Φωτὸς» τοῦ Καυσοκαλυβίτη. Ὁ Νεόφυτος Καυσοκαλυβίτης πλανήθηκε περὶ τοῦ Ἁγίου Φωτός. Οἱ ἁγιορεῖτες λένε «Εὔκολο εἶναι κάποιος νὰ πλανηθεῖ… δύσκολο νὰ ξεπλανηθεῖ». Εἶναι ἄχρηστος καὶ σκοτεινὸς ὁ νοῦς τοῦ ἀνθρώπου, ὅταν δὲν ἔχει τὸν φωτισμὸ τοῦ Θεοῦ. «Ἐξαπόστειλον τὸ φῶς ΣΟΥ καὶ τὴν ἀλήθειάν ΣΟΥ· αὐτὰ μὲ ὡδήγησαν» (Ψαλμὸς μβ’, 3). Νὰ ξέρετε ὅτι οἱ ἄπιστοι καὶ ἄθεοι ὅπως εἶναι ὁ Κοραῆς – ὁ Καυσοκαλυβίτης καὶ οἱ σύγχρονοι ἄθεοι (μαϊντανοὶ) ποὺ τονίζουν ὅτι «θαῦμα μὲ ραντεβοὺ δὲν γίνεται», εἶναι πάντα εὔπιστοι, προκειμένου νὰ ἀρνηθοῦν τὸ Θεό. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς προτρέπει μὲ τὸ «Ὡς τέκνα φωτὸς περιπατεῖτε, δοκιμάζοντες τί ἐστιν, εὐάρεστον τῷ Κυρίῳ» (Ἐφεσίους 5 κεφ. 8, 10).

ΙΣΤΟΡΙΚΑΙ ΜΑΡΤΥΡΙΑΙ ΠΕΡΙ ΑΓΙΟΥ ΦΩΤΟΣ

1. Τὸ 1579 οἱ Ἀρμένιοι δὲν ἄφηναν τὸν Πατριάρχη νὰ εἰσέλθει στὸ ἱερὸ κουβούκλιο καὶ ἔμεινε ἔξω μὲ τοὺς πιστούς, Ἔγινε τὸ συγκλονιστικὸ θαῦμα!!! Τὸ ΑΓΙΟ ΦΩΣ διέσχισε τὴν κολώνα ποὺ τὴν βλέπουμε μέχρι σήμερα. Τότε ὁ Χότζας ἀπὸ τὴ λάμψη τοῦ Ἁγίου Φωτὸς ὁμολόγησε τὸ θαῦμα καὶ εἶναι μάρτυρας τῆς ἐκκλησίας μας μὲ τὸ ὄνομα Ἅγιος Τουνόμ. Γιορτάζεται τὴν 18η Ἀπριλίου.

2. Ὑπάρχουν 42 ἱστορικὲς μαρτυρίες ἀδιαμφισβήτητες περὶ τοῦ θαύματος τοῦ «Ἁγίου Φωτὸς» ἀπὸ τὸν 9ο – 16ο αἰώνα ἀπὸ ὀρθόδοξους Ἄραβες – Μουσουλμάνους ἀκόμα καὶ ἄθεους ποὺ τὸ πίστεψαν…

3. Τὸ Ἅγιο Φῶς εἶναι γαλαζωτὸ καὶ γιὰ λίγα λεπτὰ δὲν καίει εἶναι (ἄκτιστο) κατὰ τὸν π. Γ. Μεταλληνό, μετὰ γίνεται κτιστό.

4. Στὴν περίπτωση τῶν θαυμάτων ὅπως εἶναι τὸ «Ἅγιο Φῶς», ὁ ὀρθόδοξος χριστιανός βλέπει ἐξωτερικὰ τὰ γεγονότα, ἀλλὰ τὴν θείαν ἐπέμβαση καὶ παρουσία τὴ ζεῖ ἐσωτερικὰ μὲ τὴν πίστη του.

5. Τὸ Ἅγιο Φῶς βγαίνει κάθε Μεγάλο Σάββατο ὑπὸ μορφὴ τοξοειδῶν λάμψεων – κατευθύνεται καὶ πλημμυρίζει τὸ χῶρο τοῦ Πανίερου Ναοῦ τῆς Ἀναστάσεως. Ἤμουνα αὐτόπτης μάρτυρας τοῦ θαύματος!!! Τέλος, κύριε Διευθυντὰ τοῦ Κρατικοῦ ραδιοφώνου τῆς ΕΡΤ σᾶς ἐρωτῶ. Πληρώνουμε τὸ Κρατικό μας ραδιόφωνο, γιὰ νὰ βάζετε δεδηλωμένους ἀθέους, νὰ βρίζουν μὲ ἀναλήθειες καὶ ψεύδη τὰ Ἱερὰ καὶ Ὅσια τοῦ Ἑλληνισμοῦ καὶ τῆς ἀγέραστης δασκάλας μας, πού λέγεται ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ; Παρόλες τὶς διαμαρτυρίες καὶ τὰ τηλεφωνήματά ΜΑΣ γιὰ τὴ συγκεκριμένη ἐκπομπὴ ποὺ διαφημίσατε προηγουμένως, μᾶς ἀγνοήσατε…

Γιατί μήπως τὸ ἐπιβάλλει ἡ Νέα Τάξη Πραγμάτων; Ὁ Χριστός, Θεὸς ἀληθινὸς μένει στὸν αἰώνα «Ἐξῆλθε νικῶν καὶ ἵνα νικήσῃ» (Ἀποκ. Κεφ. 6, στίχ. 2) «Γνώσεσθε τὴν Ἀλήθειαν (Περὶ Ἁγίου Φωτὸς) καὶ ἡ Ἀλήθεια ἐλευθερώσει ἡμᾶς» (Ἰωάν. Κεφ. 7, στίχ. 32).

Συμπερασματικά:

1. Δυστυχῶς τὴν ἀλήθεια πάρα πολλοὶ τὴν γνωρίζουν. 2. Ἐλάχιστοι τὴν βιώνουν. 3. Μετρημένοι στὰ δάχτυλα τὴν παρουσιάζουν μὲ θάρρος, δύναμη, παρρησία καὶ θέληση. Οἱ ἄθεοι παραποιοῦν τὴν ἀλήθεια… 4. Ἡ ἐκλεγμένη μας Κυβέρνηση θέλει νὰ ἐπιλέγει ἄθεους γιὰ ὑποψήφιους βουλευτές; 5. Ὁ ὀρθόδοξος πιστὸς Ἑλληνικὸς λαὸς δὲν ξεχνᾶ… καὶ τιμωρεῖ… «Μὴ πλανᾶσθε, Θεὸς οὐ μυκτηρίζεται» (Γαλ. Κεφ. 6, στίχ. 7).

Δασκάλα ἀπέρριψε ζωγραφιὰν μαθητρίας, λόγῳ «χριστιανοφοβίας»!

ΔΕΙΤΕ σὲ τί «μπουμπούκια» ἐμπιστευόμαστε τὴν εκπαίδευση τῶν παιδιῶν μας: «Πρὶν ἀπὸ λίγες μέρες, μία μικρὴ μαθήτρια Ε΄ Δημοτικοῦ σὲ σχολεῖο τοῦ Ν. Πέλλας, ἐπέστρεψε σπίτι χαρούμενη καὶ ἐνθουσιασμένη! Ἡ δασκάλα της εἶχε ζητήσει ἀπὸ τὰ παιδιὰ νὰ ζωγραφίσουν γιὰ τὸ “Ἀστεράκι τῆς Εὐχῆς”, τὴ δράση στήριξης παιδιῶν μὲ καρκίνο.

Ἡ μικρή, ποὺ παρακολουθεῖ καὶ μαθήματα ζωγραφικῆς, ἔβαλε ὅλη της τὴν ψυχὴ καὶ ζωγράφισε ἕνα κοριτσάκι χωρὶς μαλλιὰ (δυστυχῶς ἄρρωστο, ὅπως εἶχε στὸ μυαλό της) νὰ κουνιέται χαρούμενα σὲ μία κούνια. Ἀπὸ πάνω της, τὸν Χριστὸ μὲ φωτοστέφανο, νὰ εὐλογεῖ, ἐνῶ πικραλίδες νὰ φεύγουν στὸν ἄνεμο, μὲ εὐχὲς γραμμένες μέσα: “Ὑγεία”, “Ἐλπίδα”, “Εὐτυχία”.

Τὴν ἑπόμενη μέρα, ὅμως, γύρισε κλαμένη! Ἡ δασκάλα ἀπέρριψε τὴ ζωγραφιά της, μὲ τὴ δικαιολογία ὅτι “δὲν ἔχουν ὅλα τὰ παιδιὰ τὴν ἴδια θρησκεία” καὶ ἄρα δὲν μπορεῖ νὰ συμμετάσχει στὸν διαγωνισμό. Ὁ πατέρας τῆς μαθήτριας, ἐξοργισμένος, μᾶς περιέγραψε: “Ἡ μικρὴ εἶχε φτιάξει κάτι τόσο ὄμορφο καὶ γεμάτο ἀγάπη. Καὶ τὴν ἔκοψαν λόγῳ Χριστοῦ;”. […]

Σὲ μία ἐποχὴ ποὺ ἡ Ὀρθοδοξία καὶ ἡ παράδοση δέχονται συνεχεῖς ἐπιθέσεις, τέτοια περιστατικὰ σὲ δημόσιο σχολεῖο προκαλοῦν ὀργή. Μία παιδικὴ ἔκφραση ἀγάπης καὶ ἐλπίδας λογοκρίθηκε, γιατί περιεῖχε τὸν Χριστό; Ἐκεῖ στὴ Βουλὴ συμφωνεῖτε μὲ αὐτό; Τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας συμφωνεῖ;» (Πηγή: voicenews)! Ἂν ἡ μαθήτρια ἦταν μουσουλμάνα καὶ ζωγράφιζε κάτι ἀπὸ τὸ Ἰσλάμ, ἡ «εὐαίσθητη» δασκάλα θὰ ἀπέρριπτε τὴν ζωγραφιά της; Ἀναμφίβολα ὄχι! Μόνο ὁ Χριστὸς ἐνοχλεῖ! Ἄλλωστε, ὅπως εἶναι γνωστό, πολλοὶ δάσκαλοι δὲν διδάσκουν στὰ Δημοτικὰ τὸ μάθημα τῶν θρησκευτικῶν, γιὰ λόγους «συνειδησιακοὺς» καὶ τὸ ἀντικαθιστοῦν μὲ …εἰκαστικὲς ἐνασχολήσεις τῶν μαθητῶν!

orthodoxostypos

Κυριακή, Απριλίου 26, 2026

Οι επτά Διάκονοι και ο Κοινωνισμός της Εκκλησίας μας

ΟΙ ΕΠΤΑ ΔΙΑΚΟΝΟΙ ΚΑΙ Ο ΚΟΙΝΩΝΙΣΜΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

Η Κυριακή των Μυροφόρων είναι αφιερωμένη, εκτός από τους αγίους και τις αγίες Μυροφόρους, οι οποίοι επιμελήθηκαν για την θεόσωμη αποκαθήλωση και ταφή του Κυρίου μας, και στους επτά Διακόνους της πρώτης Εκκλησίας.

Σύμφωνα με το Βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων, η νεαρά Εκκλησία των Ιεροσολύμων αύξανε αλματωδώς. Πλήθος ανθρώπων, Ιουδαίων, αλλά και Ελληνιστών, δηλαδή Ιουδαίων, οι οποίοι είχαν υιοθετήσει την ελληνική γλώσσα και τον ελληνικό τρόπο ζωής, ή πρώην εθνικών, οι οποίοι είχαν προσηλυτισθεί στον Ιουδαϊσμό, πίστευαν στο κήρυγμα των αποστόλων, βαπτίζονταν και εντάσσονταν στην Εκκλησία. Μέσα στην Εκκλησία άλλαζε η ζωή τους, διότι εντάσσονταν στη χριστιανική αδελφότητα, όπου όλα τα μέλη θεωρούσαν όλους τους άλλους αδελφούς εν Χριστώ, υιοθετημένους από το Θεό εν τω Χριστώ (Γαλ.4,7). Δεν ήταν η Εκκλησία μια άλλη διαφορετική θρησκεία από τον Ιουδαϊσμό ή τον παγανιστικό εθνισμό, αλλά κάτι ασύγκριτα ανώτερο από την έννοια της θρησκείας. Η Εκκλησία είναι η «καινή κτίση» (Β΄Κορ.5,17), ο καινούριος κόσμος του Θεού, η βασιλεία Του επί της γης, η οποία ήρθε να αντικαταστήσει τον παλιό πτωτικό και γερασμένο από την αμαρτία και τη φθορά κόσμο.

Έτσι και στην αρχαία Εκκλησία δεν εξαντλούνταν οι δραστηριότητες των μελών της μόνο στη λατρεία, αλλά επεκτείνονταν σε όλες τις εκφάνσεις της ζωής τους. Το ιερό κείμενο αναφέρει πως «του δε πλήθους των πιστευσάντων ην η καρδία και η ψυχή μια, και ουδὲ εις τι των υπαρχόντων αυτώ έλεγεν ίδιον είναι, αλλ᾿ ην αυτοίς άπαντα κοινά… ουδὲ γαρ ενδεής τις υπηρχεν εν αυτοίς· όσοι γαρ κτήτορες χωρίων ή οικιών υπήρχον, πωλούντες έφερον τὰς τιμὰς των πιπρασκομένων και ετίθουν παρὰ τοὺς πόδας των αποστόλων· διεδίδετο δὲ εκάστῳ καθότι αν τις χρείαν είχεν» (Πραξ.4,32-35). Εφαρμόστηκε για πρώτη φορά η περιπόθητη κοινοκτημοσύνη των αγαθών. Ορατό δε σημείο της συναδελφώσεως των μελών της Εκκλησίας ήταν οι περίφημες «αγάπες», δηλαδή τα καθημερινά κοινά δείπνα, όπου έτρωγαν αδελφωμένοι, χωρίς διακρίσεις.

Κάποιοι χριστιανοί, οι οποίοι προέρχονταν από την αίρεση των φαρισαίων, οι οποίοι συνέχιζαν να αποστρέφονται τους εθνικούς ως ακάθαρτους, όπως τους θεωρούσαν οι Ιουδαίοι, έκαναν κάποιες διακρίσεις στις «αγάπες» σε όσους χριστιανούς προέρχονταν από τους εθνικούς, κυρίως στις χήρες και τα ορφανά. Αυτό βεβαίως θεωρήθηκε απαράδεκτο, διότι όλοι τους με το άγιο Βάπτισμα είχαν αποβάλλει τον παλαιό άνθρωπο, μαζί με τις πράξεις, τις επιθυμίες και τις καταβολές του, και ενδύθηκαν το Χριστό (Γαλ.3,27). Ουδεμία διάκριση επιτρέπονταν μέσα στην ευχαριστιακή σύναξη της Εκκλησίας. Γι’ αυτό επενέβηκαν οι απόστολοι και αποκατέστησαν την αταξία αυτή με την προσωπική τους εργασία.

Η απασχόληση των αποστόλων να τηρούν την τάξη, να μοιράζουν, χωρίς διακρίσεις, τις τροφές και να εφαρμόζουν την ισότητα των μελών, τους αποσπούσε από το κυρίως έργο τους, το κήρυγμα του Ευαγγελίου. Γι’ αυτό λοιπόν «προσκαλεσάμενοι οι δώδεκα το πλήθος των μαθητών είπον· ουκ αρεστόν εστιν ημάς καταλείψαντας τον λόγον του Θεού διακονείν τραπέζαις. επισκέψασθε ουν, αδελφοί, άνδρας εξ υμών μαρτυρουμένους επτά, πλήρεις Πνεύματος Αγίου και σοφίας, ους καταστήσομεν επὶ της χρείας ταύτης· ημείς δε τη προσευχή και τη διακονίᾳ του λόγου προσκαρτερήσομεν. και ήρεσεν ο λόγος ενώπιον παντός του πλήθους· και εξελέξαντο Στέφανον, άνδρα πλήρη πίστεως και Πνεύματος Αγίου, και Φίλιππον και Πρόχορον και Νικάνορα και Τίμωνα και Παρμενάν και Νικόλαον προσήλυτον Αντιοχέα, ους έστησαν ενώπιον των αποστόλων, και προσευξάμενοι επέθηκαν αυτοίς τας χείρας» (Πραξ.6,2-7).

Η εκλογή, και ο τρόπος εκλογής των Επτά Διακόνων έχει πολλή μεγάλη σημασία για την Εκκλησία μας. Ο θεσμός των διακόνων έρχεται να υλοποιήσει την εντολή του Χριστού για την αλληλοδιακονία των ανθρώπων: «ος εὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας εν υμίν, έσται υμών διάκονος, και ος εὰν θέλῃ υμών γενέσθαι πρώτος, έσται πάντων δούλος· και γαρ ο υιὸς του ανθρώπου ουκ ήλθε διακονηθήναι, αλλὰ διακονήσαι, καὶ δούναι την ψυχὴν αυτού λύτρον αντὶ πολλών» (Μαρκ.10,43-45). Όπως ο Χριστός ήρθε να διακονήσει τον άνθρωπο, έτσι και όσοι θέλουν να είναι γνήσιοι μαθητές Του, οφείλουν να διακονούν αλλήλους. Η όποια διακονία στον άνθρωπο που την έχει ανάγκη, είναι σαν να γίνεται στον Ίδιο το Χριστό, «αμὴν λέγω υμίν, εφ᾿ όσον εποιήσατε ενὶ τούτων τωνν αδελφών μου των ελαχίστων, εμοὶ εποιήσατε» (Ματθ.25,39).

Αλλά και ο τρόπος της εκλογής είναι σημαντικός. Δεν τους όρισαν οι απόστολοι, αλλά σύστησαν στους πιστούς να εκλέξουν αυτούς που θέλουν να τους υπηρετούν, χωρίς καμιά διάκριση αριστοκρατών ή άσημων, πλουσίων ή φτωχών, ανδρών ή γυναικών. Ιδού η καθολική δημοκρατία της Εκκλησίας μας, η οποία εφαρμόστηκε δύο χιλιάδες χρόνια πριν εφαρμοστεί στην πολιτική!

Οι Επτά Διάκονοι είχαν σαφώς κοινωνικό ρόλο στην αρχαία Εκκλησία. Την ίδια εποχή είχε καθιερωθεί και ο θεσμών των διακονισσών, με ύψιστες κοινωνικές αρμοδιότητες. Αλλά με τον καιρό ατόνησε ο θεσμός των διακόνων, όταν σταμάτησαν οι «αγάπες». Ο θεσμός των διακονισσών εξέλειπε εντελώς και ο θεσμός των ανδρών διακόνων περιορίστηκε στη διακονία της λατρείας και αποτέλεσε τον πρώτο βαθμό της ιεροσύνης.

Ευχής μας είναι να δοθούν στους σύγχρονους διακόνους, πέρα από τη διακονία τους στη λατρεία, τα καθήκοντα που είχαν στην αρχαία Εκκλησία, να διακονούν ουσιαστικά το σημερινό κουρασμένο και ταλαιπωρημένο άνθρωπο. Είναι επίσης ανάγκη να δει η Εκκλησία μας και την ανασύσταση του θεσμού των διακονισσών, προκειμένου να έχει και η γυναίκα ουσιαστική συμμετοχή στην εκκλησιαστική ζωή.

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή των Μυροφόρων

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ -ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ (25-04-2026)

Τί μᾶς προσφέρει ἡ Ἀνάστασις τοῦ Χριστοῦ;

Ἡ Ἀνάσταση τοῦ Χριστοῦ εἶναι τὸ μοναδικὸ γεγονὸς στὴν Ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους ποὺ πρόσφερε τὴν Ζωήν, Σωτηρίαν καὶ Ἀθανασίαν στὸν ἄνθρωπον.

Διὰ τῆς Ἀναστάσεώς Του, καταργήθηκε ἡ δύναμις τοῦ ἐχθροῦ Διαβόλου.

Ἔσπασαν οἱ πυλωροὶ τοῦ Ἅδου.

Ὁ Ἅδης ἄδειασε καὶ οἱ ψυχὲς ποὺ ἦταν αἰχμαλωτισμένες ἀπὸ αἰῶνος ἀπελευθερώθηκαν.

Οἱ Προπάτορες Ἀδὰμ καὶ Εὔα, ὡς γενάρχες τοῦ ἀνθρωπίνου γένους, ἀπελευθερώθηκαν καὶ εἰσῆλθαν πρῶτοι στὸν Παράδεισον.

Ὁ ληστὴς ὁμολόγησε καὶ σώθηκε.

Ὁ Θάνατος καταργήθηκε καὶ ἐμεῖς, ὅσοι πιστεύουν στὸν Ἀναστάντα Χριστό, θὰ ἀπολαύσουμε Ζωὴν Αἰώνιον.

Διὰ τῆς Ἀναστάσεώς Του, βεβαιώνεται καὶ ἡ δική μας ἀνάσταση, διότι ὅπως διὰ τοῦ πρώτου Ἀδὰμ εἰσῆλθε ἡ ἁμαρτία καὶ ὁ θάνατος, ἔτσι καὶ διὰ τοῦ δεύτερου Ἀδάμ, τοῦ Χριστοῦ, ἐμεῖς συμμετέχουμε στὴ Ζωὴ καὶ στὴν Γενικὴ Ἀνάσταση τῶν πάντων.

Ἔτσι, ἀξιωνόμαστε νὰ γίνουμε κατὰ χάριν παιδιὰ τοῦ Θεοῦ καὶ συγκληρονόμοι Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ἂς ὁμολογήσουμε ὅλοι μαζὶ μὲ εὐγνωμοσύνη καὶ μὲ μία βροντερὴ φωνὴ τό:

Χριστὸς Ἀνέστη! Ἀληθῶς Ἀνέστη ὁ Κύριος!

† Ο Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων

Ἡ Διακονία τῶν «ΕΠΤΑ», «...διακονεῖν τραπέζαις...»

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ «ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΑ ΑΝΑΓΝΩΣΜΑΤΑ», σελ. 101, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».

Ἀποστολικό ἀνάγνωσμα (Πράξ. στ΄ 1-7)

Ἡ αὔξηση τῶν μελῶν τῆς πρώτης Ἐκκλησίας ἐπέφερε ἀναπόφευκτα καί αὔξηση τῶν ἀναγκῶν. Οἱ Ἀπόστολοι διαπίστωσαν κάποτε ὅτι δέν ἐπαρκοῦσαν σέ ὅλο τό φάσμα τῆς ζωῆς τῶν πιστῶν. Νά διακονοῦν δηλαδή καί τίς δύο διαστάσεις τῆς ζωῆς των, τήν πνευματική καί τήν βιοτική.
Δέν ἀρνήθηκαν, λοιπόν, οὔτε ὑποτίμησαν οἱ Ἀπόστολοι τήν «διακονία τῶν τραπεζῶν», ἀλλά ἀναγκαστικά προέβησαν σέ καταμερισμό τῶν διακονημάτων, κρατῶντας αὐτοί τό ἔργο τῆς δικῆς τους ἀποστολῆς, τήν προσευχή (μυστήρια, λατρεία) καί τή διακονία τοῦ λόγου (κήρυγμα), τήν πνευματική διακονία.
Ἡ Ἐκκλησία θά ἔχει πάντα ὡς μοναδικό σκοπό τήν θέωση τῶν μελῶν της, τόν ἁγιοπνευματικό φωτισμό τους. Ὁ σκοπός ὅμως αὐτός θά ἔμενε... ἀπραγματοποίητος, ἄν δέν ἀνῆκε στόν Χριστό ΟΛΗ ἡ ζωή τους, καί στήν ὑλική - βιοτική διάστασή της. Ἡ Ἐκκλησία τούς προσέφερε πληρότητα ζωῆς, διακονώντας ὅλη τή ζωή τους.
Δέν προσέφερε ὅμως μόνο πρότυπο κοινωνικῆς διαρθρώσεως ἡ πρώτη Ἐκκλησία, ἀλλά καί ὑπόδειγμα «πολιτικῆς» δεοντολογίας. Τοῦτο φαίνεται στόν τρόπο ἐνεργείας τῶν Ἀποστόλων. Δέν ὑποδεικνύουν αὐτοί τά πρόσωπα, ἀλλά μόνο τά προσόντα τους. Γίνεται ἐκλογή, ἡ ὁποία ἀνατίθεται στό πλῆθος τῶν πιστῶν, σ’ ὁλόκληρο τόν Λαό τοῦ Θεοῦ. Τούς ἐκλέγουν ἐκεῖνοι, οἱ ὁποῖοι καί πρόκειται νά δεχθοῦν τήν διακονία τους. Πῶς θά μποροῦσε, ἄλλωστε, ποτέ νά διακονήσει σωστά τόν Λαό ἐκεῖνος, πού εἶναι ἀπό τόν Λαό ἀνεπιθύμητος, γιά ὁποιοδήποτε λόγο, ἤ ἀκατἀλληλος γιά ἕνα τέτοιο ἔργο; Ἔτσι θεμελειώνεται ἁγιοπνευματικά ὁ μόνος γνήσιος τρόπος ἀναδείξεως τῶν ὁποιωνδήποτε διακόνων (ἀρχόντων, ὅπως συνηθίσαμε νά λέμε) τοῦ Λαοῦ.
Μέ τόν φωτισμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος οἱ Ἀπόστολοι καθόρισαν νά βρίσκονται καί τά πνευματικά καί τά ὑλικά προβλήματα τοῦ Λαοῦ τοῦ Θεοῦ στά χέρια Ἁγίων καί Πνευματοφόρων, γιά νά βρίσκουν καί ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι τήν λύση τους.

--------------------------------------
Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς
Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Κυριακή των Μυροφόρων Τα πρότυπα των γυναικών. (+Μητροπολίτου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτου)

Κυριακὴ τῶν Μυροφόρων

Τὰ πρότυπα τῶν γυναικῶν.

Συντάκτης (†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος Ν. Καντιώτης

Ἡ Κυριακὴ αὐτή, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἀφιερωμένη στὴ μνήμη τῶν Μυροφόρων. Οἱ Μυροφόρες ἦταν ἕνας ὅμιλος ἐκλεκτῶν, ὑπερόχων γυναικῶν, ποὺ εἶχαν ἀγάπη πρὸς τὸν Κύριο ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν ἀκολουθοῦσαν (βλ. Μάρκ. 15,41) καὶ «διηκόνουν αὐτῷ ἀπὸ τῶν ὑπαρχόντων αὐταῖς» (Λουκ. 8,3). Καὶ τὸ κυριώτερο· κατὰ τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα τῶν Παθῶν δὲν ἔλειψαν οὔτε λεπτὸ ἀπὸ κοντά του στὴν πορεία τοῦ μαρτυρίου. Γι ̓ αὐτὸ καὶ ἀξιώθηκαν, πρῶτες αὐτές, ν ̓ ἀκούσουν τὸ κοσμοχαρμόσυνο μήνυμα τῆς Ἀναστάσεως. Δὲν εἶνε τυχαῖο ὅτι· τὸ μὲν «Χριστὸς γεννᾶται» δὲν τὸ ἄκουσαν φιλόσοφοι ἀλλὰ βοσκοὶ τῆς Βηθλεέμ, τὸ δὲ «Χριστὸς ἀνέστη» δὲν τὸ ἄκουσαν μεγάλοι τῆς γῆς ἀλλὰ ἁπλοϊκὲς γυναῖκες.

* * *

Ἂς μεταφερθοῦμε, ἀγαπητοί μου, νοερῶς στὸν φρικτὸ Γολγοθᾶ. Εἶνε «ὥρα τρίτη καὶ ἐσταύρωσαν αὐτόν» (Μάρκ. 15,25). Κατὰ τὸ ἑβραϊκὸ ὡρολόγιο ἡ τρίτη ὥρα ποὺ ἀκοῦμε ἀντιστοιχεῖ μὲ τὴ δική μας ἐνάτη πρωινή, 9 τὸ πρωί. Τὴ νύχτα τὸν δίκασαν, τὸ πρωὶ μὲ τὴν ἔγκρισι τοῦ Πιλάτου βγῆκε ἡ ἀπόφασι. Τὸν ἔδεσαν μ ̓ ἕνα σχοινί, σὰν τὰ ὑποζύγια, τὸν ἔσυραν μέσ ̓ ἀπ ̓ τὰ καλντερίμια τῆς Ἰερουσαλήμ, τὸν ἀνέβασαν στὸ Γολγοθᾶ, καὶ στὶς 9 τὸν σταύρωσαν. Οἱ ἅγιες γυναῖκες τὸν συνώδευαν.

Ἡ σταύρωσις εἶνε ἕνας βραδὺς ἐπώδυνος βασανισμὸς μέσα σὲ σπασμούς, σφαδασμοὺς καὶ πόνους φρικτούς. Ἦταν ἀτιμωτικὴ ποινὴ τοῦ ̔Ρωμαϊκοῦ καθεστῶτος, στὴν ὁποία καταδικάζονταν ἀποφώλια (=ἀπαίσια) τέρατα τῆς κοινωνίας. Οἱ κακοῦργοι ποὺ σταυρώνονταν, λόγῳ τῆς σκληρῆς ἰδιοσυγκρασίας τους, ἔμεναν ἐπάνω στὸ σταυρὸ ἀρκετά. Ὁ Ἰώσηπος καὶ ἄλλοι ἱστορικοὶ λένε, ὅτι ἄντεχαν μέχρι καὶ τρεῖς ἢ τέσσερις μέρες, γιατὶ τὰ τραύματά τους δὲν ἦταν θανάσιμα. Ὅταν πλέον ἔφτανε ὁ θάνατος, ἀκολουθοῦσε κάτι μακάβριο· ἔρχονταν ἀπὸ ψηλὰ ὄρνεα καὶ καταβρόχθιζαν τὶς σάρκες τῶν πτωμάτων, ἐνῷ ἀπὸ κάτω σκυλιὰ μὲ πηδήματα ἅρπαζαν ὅποιο κομμάτι μποροῦσαν. Τί ἔμενε; ἕνας γυμνὸς σκελετὸς ποὺ κατέρρεε στὴ γῆ. Τέτοιο ἦταν τὸ τέλος τῶν μεγάλων ἐγκληματιῶν.

Ὁ Ἰησοῦς πόσο ἔζησε ἐπὶ τοῦ σταυροῦ μετέωρος μεταξὺ οὐρανοῦ καὶ γῆς; Λεπτοφυὴς καὶ εὐγενὴς ὅσο κανείς ἄλλος, δὲν ἄντεξε πολὺ καὶ σύντομα ἐξέπνευσε – ἀλλὰ τί εἶπα; ὄχι, ἥμαρτον! Δὲν τελείωσε ἔτσι. Μποροῦσε νὰ μείνῃ πολὺ περισσότερο. Ἔμεινε στὴ ζωὴ ὅσο ἤθελε, καὶ ὅταν ἔκρινε ὅτι ἦρθε ἡ ὥρα, τότε ὁ ἴδιος κάλεσε τὸ θάνατο νὰ ἔλθῃ· καὶ ὁ θάνατος σὰν ὑπηρέτης, ὑπακούοντας σ ̓ Αὐτόν, ἦλθε (βλ. Παρακλ., ἦχ. πλ. β ́, Κυρ. Καν. Ἀν. ᾠδ. α ́, τρ. 3ο). Ἐμεῖς δὲν μποροῦμε νὰ ὁρίσουμε τὴν ὥρα τῆς ἐξόδου μας, δὲν εἴμαστε κύριοι τῆς ζωῆς καὶ τοῦ θανάτου· ὁ Χριστὸς ὅμως, ὅταν ἦλθε ἡ ὥρα, ἀφοῦ ἔλαβε καὶ τὸ ὄξος, «εἶπε, Τετέλεσται , καὶ κλίνας τὴν κεφαλὴν παρέδωκε τὸ πνεῦμα» (Ἰω. 19,30).

Ἐπάνω στὸ σταυρὸ ἔμεινε 6 ὧρες, ἀπὸ 9 πρωὶ μέχρι 3 ἀπόγευμα· «ἀπὸ δὲ ἕκτης ὥρας σκότος ἐγένετο ἐπὶ πᾶσαν τὴν γῆν ἕως ὥρας ἐνάτης» (Ματθ. 27,45)· 3 ὧρες φῶς, 3 ὧρες σκότος· 3 ὧρες φῶς γιὰ τοὺς πιστούς, 3 ὧρες σκότος γιὰ τοὺς ἀπίστους «ἐφ ̓ ὅλην τὴν γῆν» (Μάρκ. 15,33).

Σὲ λίγο πλησίαζε ἡ ὥρα νὰ δύσῃ ὁ ἥλιος. Τί θὰ γινόταν τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ; Ἡ ἑβραϊκὴ ἡμέρα ἄρχιζε ὄχι μὲ τὴν ἀνατολὴ τοῦ ἥλιου ἀλλὰ μὲ τὴ δύσι. Συνεπῶς, μόλις ἔδυε ὁ ἥλιος θὰ ἄρχιζε τὸ Σάββατο καὶ θ ̓ ἀνέτελλε τὸ ἰουδαϊκὸ πάσχα· καὶ κατὰ τὸ πάσχα δὲν ἐπιτρεπόταν πάνω στοὺς σταυροὺς νὰ ὑπάρχουν πτώματα νεκρῶν. Γι ̓ αὐτὸ ἕνα στρατιωτικὸ ἀπόσπασμα μὲ τσεκούρια – μπαλτάδες ἀνέβηκε στὸ Γολγοθᾶ νὰ σπάσῃ τὰ χοντρὰ κόκκαλα ὅσων ἀνέπνεαν ἀκόμα καὶ νὰ ἐπισπεύσῃ τὸ θάνατό τους. Ἔτσι ἔγινε μὲ τοὺς δύο λῃστάς. Ἀλλὰ ὁ Ἰησοῦς εἶχε ἤδη ἐκπνεύσει· «οὐ κατέαξαν αὐτοῦ τὰ σκέλη» (Ἰω. 19,32), καὶ ἔμεινε τὸ σῶμα του ἐκεῖ μετέωρο.

Ποιός θὰ τὸν ἔθαπτε; Οἱ ὧρες περνοῦσαν. Καν- είς δὲν φαινόταν. Ποῦ τὰ πλήθη ποὺ εὐεργέτησε! Τρόμος καὶ φόβος· ποιός νὰ πλησιάσῃ; Οἱ σημερινοὶ νέοι δὲν γνώρισαν παρόμοιες σκηνές. Ἐγὼ ὅμως γνωρίζω καλὰ τὸ ἑξῆς. Σ ̓ ἕνα χωριὸ τῶν Γρεβενῶν οἱ Γερμανοὶ καταδίκασαν στὸν δι ̓ ἀσιτίας θάνατον μιὰ ὑπέροχη γυναῖκα, γιατὶ αὐτὴ βοήθησε τοὺς στρατιῶτες τῆς ἀντιστάσεως. Τὴν ἔβαλαν μέσα σ ̓ ἕνα λάκκο καὶ κανείς δὲν τολμοῦσε νὰ τὴν πλησιάσῃ…

Παρόμοιος τρόμος ἐπικρατοῦσε στὸ Γολγοθᾶ. Χρειαζόταν τόλμη, θάρρος, καὶ ἐπίσημη ἀπόφασι, γιὰ νὰ ξεκρεμάσῃ κανεὶς ἕνα κατάδικο. Ἐνῷ λοιπὸν κανείς ἄλλος δὲν τολμᾷ, νά κάποιος ἔρχεται. Ποιός εἶνε; Ὁ ἀπὸ Ἀριμαθαίας Ἰωσήφ, μέλος τοῦ Ἰουδαϊκοῦ Συνεδρίου, ψυχὴ ἐκλεκτὴ ποὺ ἀγαπᾷ τὸν Ἰησοῦ. Πῆγε στὸν Πιλᾶτο καὶ ζήτησε τὸ σῶμα του. Ὁ Πιλᾶτος θαύμασε, πῶς ὁ Ἰησοῦς ἐξέπνευσε τόσο σύντομα (Μάρκ. 15,44), κι ἀφοῦ βεβαιώθηκε ἀπὸ τὸν κεντυρίωνα, τοῦ χάρισε τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. Ποιά τώρα γλῶσσα, ποιός ζωγράφος, ποιός ποιητὴς θὰ περιγράψῃ τὴ σκηνὴ τῆς ἀποκαθηλώσεως τοῦ Κυρίου; Μᾶλλον ἂς τὴν καλύψουμε μὲ πέπλο ἱερᾶς σιωπῆς. Ὦ χέρια εὐλογημένα τοῦ Ἰωσὴφ καὶ τῶν ἁγίων μυροφόρων γυναικῶν, ὦ σινδόνη καθαρά, ὦ τάφε ἁγιασμένε ποὺ δέχθηκες τὸ σῶμα τοῦ Χριστοῦ! Μακάριος ὁ Ἰωσήφ, μακάριες καὶ οἱ γυναῖκες!

Ἀλλ ̓ ἐὰν αὐτοὶ εἶνε μακάριοι, πολὺ πιὸ μακάριοι εἶνε – ποιοί; ὅσοι κοινωνοῦν ἀξίως τῶν ἀχράντων μυστηρίων. Γιατὶ ἐκεῖνοι ἄγγιξαν μόνο τὸ τεθεωμένο σῶμα, ἐνῷ ἐκεῖνος ποὺ κοινωνεῖ δὲν ἀγγίζει μόνο ἀλλὰ δέχεται ἐντός του ὁλόκληρο τὸν Χριστό.

* * *

Οἱ Μυροφόρες, ἀδελφοί μου, μὲ ἐπὶ κεφαλῆς τὴν κυρίαν Θεοτόκον, ἀποτελοῦν ἕναν ἀστερισμὸ μὲ λαμπρότερο ἀστέρα του τὴν Παναγία, ἡ ὁποία μνημονεύεται κάπως διαφορετικὰ σὲ καταλόγους τῶν ὀνομάτων τους.

Σήμερα λοιπὸν ἡ Ἐκκλησία, τιμώντας τὸν ὅμιλο τῶν ἡρωίδων ἐκείνων γυναικῶν, ποὺ εἶνε τὰ πρότυπα τοῦ γυναικείου κόσμου, στὸ πρόσωπό τους τιμᾷ καὶ κάθε γυναῖκα.

Ὁ γυναικεῖος κόσμος παρουσιάζει ἀναμφισβητήτως καὶ ἐλαττώματα. Σήμερα ὅμως ἡ Ἐκκλησία μὲ τοὺς ὑμνογράφους της ψάλλει ὕμνους στὶς γυναῖκες. Θέλετε λοιπὸν νὰ σᾶς παρουσιάσω μερικὰ πορτραῖτα, μερικὰ στιγμιότυπα ἀπὸ τοὺς ἡρωισμούς, τὶς ὑπέροχες ἀρετές των; Νά λοιπόν· οἱ μυροφόρες δὲν πέθαναν, ζοῦν καὶ στὴν κατηραμένη ἐποχή μας.

•Ἡ πρώτη εἶνε ἡ δασκάλα στὰ σύνορα. Μόλις βγῆκε ἀπὸ τὸ Ἀρσάκειο καὶ πῆγε ἐκεῖ ὄχι γιὰ τὸ μισθό, ἀλλὰ ἐκτελώντας μιὰ ἱεραποστολή. Γνώρισα πολλὲς τέτοιες. Τὴ βλέπεις ἀνάμεσα στὶς ἀγράμματες ἐκεῖ γυναῖκες, ταπεινή, φρόνιμη· νὰ χτυπάῃ τὸ κουδούνι τοῦ σχολείου στὸ ἀκριτικὸ χωριό, νὰ μαζεύῃ τὰ παιδιὰ τῶν χωρικῶν καὶ μὲ ἀγάπη καὶ στοργὴ νὰ σταλάζῃ στὶς καρδιές τους τὰ ὡραῖα διδάγματα τῆς πατρίδος καὶ τῆς θρησκείας μας. Εἶνε μιὰ μυροφόρος στὴ σύγχρονη ἐποχή.

•Θέλετε ἄλλη; Εἶνε ἡ νοσοκόμος, μὲ τὴ λευκὴ στολή της. Λέει τὸ Εὐαγγέλιο, ὅτι οἱ Μυροφόρες εἶδαν ἀγγέλους «ἐν ἐσθήσεσιν ἀστραπτούσαις», μὲ ἀστραφτερὲς φορεσιές (Λουκ. 24,4). Καὶ ὅταν λοιπὸν πηγαίνῃ κανεὶς στὸ νοσοκομεῖο καὶ βλέπῃ τὰ μεσάνυχτα νὰ διασχίζουν τοὺς διαδρόμους οἱ νοσοκόμες μὲ τὶς ἄσπρες μπλοῦζες, ἐγὼ νομίζω ὅτι βλέπω ἀγγέλους ἐπὶ τῆς γῆς. Τὴ στιγμὴ ποὺ ἀνάξια γυναικάρια σὲ ἁμαρτωλὰ κέντρα πουλοῦν τὴ σάρκα τους, βλέπεις αὐτὲς δίπλα στὸ κρεβάτι τοῦ πόνου νὰ γίνωνται μητέρες καὶ ἀδελφές, νὰ παρηγοροῦν καὶ νὰ σταλάζουν τὸ βάλσαμο τῆς ἁγίας μας πίστεως, ἢ καὶ νὰ προετοιμάζουν ἀσθενεῖς γιὰ τὴν αἰωνιότητα.

•Θέλετε παράδειγμα ἄλλης μυροφόρου; Εἶνε ἡ ἀδελφὴ τοῦ σπιτιοῦ ἐκείνου ποὺ οἱ γονεῖς πέθαναν καὶ αὐτή, ὡς μεγαλύτερη, ἔμεινε προστάτις τῶν μικρῶν ἀδελφῶν της. Ἀντὶ νὰ διασκεδάζῃ δεξιὰ κι ἀριστερά, ἐργάζεται σὲ ἐργοστάσιο φθείροντας τὴν ὑγεία της καὶ ῥάβει προσπαθώντας νὰ θρέψῃ τὰ μικρά, νὰ σπουδάσῃ τὸν ἀδελφό, νὰ συμπληρώσῃ τὴν προῖκα τῆς ἀδελφῆς της.

•Θέλετε καὶ ἄλλη; Εἶνε ἡ γιαγιὰ ἡ ἁπλοϊκή, ποὺ παίρνει μὲ στοργὴ στὴν ἀγκαλιὰ τὸ ἐγγονάκι, τὸ γονατίζει μπροστὰ στὰ εἰκονίσματα καὶ τὸ μαθαίνει τὶς πρῶτες προσευχές· εἶνε μία ἱερὰ ὕπαρξις ἡ γιαγιὰ μέσα στὸν παιδικὸ κόσμο.

•Θέλετε ἀκόμη μία ἄλλη; Ἔφτασα πλέον στὸ ὕψος. Ἐδῶ σταματῶ, δάκρυα μᾶς ἔρχονται. Εἶνε μία λέξι ποὺ μᾶς συγκινεῖ καὶ ἡ ὁποία μόνο ὅταν ἀτενίζουμε τὴν Παναγία μας βρίσκουμε τὸ ἰδεῶδες πρότυπό της. Εἶνε ἡ μάνα ἡ γλυκυτάτη. Ποιός τὴν θυμᾶται καὶ δὲν θρηνεῖ στὴν ἀνάμνησι τῶν παιδικῶν χρόνων, τότε ποὺ μιὰ μητέρα τὸν θήλαζε στὸ στῆθος της; Μόνο τέρατα ἀνάξια νὰ ζοῦν σηκώνουν τώρα χέρι καὶ τὴν πληγώνουν. Μοῦ ̓λεγε κάποια μητέρα· –Πάτερ μου, βάσανα πολλὰ πέρασα. Τὸ μεγαλύτερο ποὺ μὲ βρῆκε καὶ κλαίω εἶνε, ὅτι τὸ παιδί μου, φοιτητής, μοῦ βλαστήμησε χθὲς τὴν Παναγία μου. Δὲν θέλω νὰ ζῶ στὸν κόσμο…

Χθὲς τὸ βράδυ πρὶν νὰ κοιμηθῶ διάβασα τὴ βιογραφία ἑνὸς ἐκλεκτοῦ ἱεράρχου, τοῦ ἀειμνήστου μητροπολίτου πρώην Νευροκοπίου Γεωργίου Παπαγεωργιάδου, τὴν ὁποία συνέγραψε ὁ ἴδιος ἕνα ἔτος προτοῦ ν ̓ ἀποθάνῃ. Ἐκεῖ εἶδα τὸ ἑξῆς. Ὁ ἱεράρχης αὐτός, φτωχὸ παιδὶ τῆς ἀλησμονήτου Θρᾴκης πρὸς τὰ Δαρδανέλλια, μικρὸς εἶχε αὐστηρὸ πατέρα ποὺ κάποτε τὸν μάλωσε πέρα τοῦ δέοντος. Ὁ μικρὸς Γεώργιος, ἡλικίας 10 ἐτῶν, πείσμωσε τόσο πολύ, ὥστε δὲν ἤθελε πλέον νὰ πάῃ στὸ σχολεῖο. Μάταια ὁ πατέρας τὸν ἀπειλοῦσε. Αὐτὸς ἔλεγε· –Ὄχι, δὲν θὰ μάθω γράμματα. Μὲ ἔβρισες καὶ δὲν θέλω πιὰ νὰ σὲ ἀκολουθήσω. Θὰ πάω νὰ βόσκω γίδια, πρόβατα καὶ βόδια… Καὶ ποιός τὸν νίκησε καὶ τὸν ἔκανε νὰ ἐπιστρέψῃ στὸ σχολεῖο καὶ νὰ σπουδάσῃ; Τὰ δάκρυα τῆς μάνας του. Τὸν κυνήγησε μέσ ̓ στὸ λόγγο, τὸν ἔφτασε καὶ τοῦ μιλοῦσε. Ἐπὶ τέλους, ὕστερα ἀπὸ δυὸ ὧρες, τὸν πῆρε στὴν ἀγκαλιά, τὸν ἔφερε πίσω καὶ τὸν πῆγε στὸ σχολειὸ νὰ μάθη γράμματα. Τὸ ἐ- πεισόδιο αὐτὸ μνημονεύει μὲ συγκίνησι ὁ ἱεράρχης λέγοντας· Στὴ μητέρα μου ὀφείλω τὸ πᾶν.

•Νά λοιπὸν οἱ μυροφόρες. Ὅλες αὐτὲς ποὺ ἀνέφερα καὶ ἀκόμα ἡ παρθένος ἡ ἀφιερωμένη στὸ Θεό, ποὺ λειτουργεῖ εἴτε σὲ μοναστήρι εἴτε σὲ ἀδελφότητα, εἶνε οἱ μυροφόρες τῶν ἡμερῶν μας.

Πρὶν τελειώσω, ἀπευθύνω τὸν λόγο πρὸς τὶς γυναῖκες καὶ λέγω σ ̓ αὐτές·

Γυναῖκες τοῦ νῦν αἰῶνος τοῦ ἀπατεῶνος, πρότυπά σας δὲν εἶνε τὸ Χόλλυγουντ καὶ τὸ Παρίσι· πρότυπά σας εἶνε οἱ Ἑλληνίδες προμήτορές σας καὶ οἱ Μυροφόρες τοῦ Εὐαγγελίου, ποὺ συνώδευσαν τὸν Κύριο μέχρι ἀποκαθηλώσεως. Σεῖς γεννᾶτε τέκνα, σεῖς παρηγορεῖτε τὸν σύζυγο, σεῖς μᾶς συνοδεύετε ἀπὸ τὸ λίκνο μέχρι τὸν τάφο, σεῖς εἶστε ἐκεῖνες ποὺ πλάθουν χαρακτῆρες, σεῖς δημιουργεῖτε τὸ μέλλον, σεῖς εἶστε οἱ βασίλισσες τῶν κατ ̓ οἴκων ἐκκλησιῶν. Βαδίστε τὸ δρόμο σας ἀνεπηρέαστες ἀπὸ τὸ πνεῦμα τοῦ κόσμου. Ζοῦμε σὲ ἐποχὴ ποὺ οἱ ἄνθρωποι εἶνε γεμᾶτοι τραύματα. Πολλοὶ εἶνε οἱ ἐσταυρωμένοι. Στὸ Γολγοθᾶ ἦταν Ἕνας, ἀλλὰ στὸν κόσμο σήμερα εἶνε πολλοί, σταυρωμένοι καὶ τὰ καρφιὰ τῆς συκοφαντίας καὶ διαβολῆς, τῶν ποικίλων περιπετειῶν, τῆς φτώχειας, τῆς χηρείας, τῆς θυσίας… Οἱ σταυρωμένοι περιμένουν ἀποκαθήλωσι. Ἐμπρός, γυναῖκες, σπεύσατε ὅπου βρῆτε τὸν σταυρωμένο συνάνθρωπο, εἴτε στὰ νοσοκομεῖα, εἴτε στὰ ὑπόγεια, εἴτε σὲ κελλιὰ κρατουμένων, ἐκεῖ ποὺ δὲν φτάνει ἀκτίνα ἥλιου. Ὦ ἀγάπη γυναικῶν, κατεβῆτε τὰ σκαλοπάτια τῶν κατέργων, τῶν φυλακῶν, καὶ φέρτε ἐκεῖ τὶς ἀκτῖνες τοῦ ἥλιου, καὶ κάνετε τὶς ἀπογοητευμένες ψυχὲς νὰ ποῦν κι αὐτὲς «Χριστὸς ἀνέστη»!

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Ἀθανασίου Ἄνω Κυψέλης - Ἀθηνῶν τὴν 27-4-1969 πρωὶ μετὰ χειροκροτήματος. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις μὲ νέο τώρα τίτλο 13-3-2026.

Σάββατο, Απριλίου 25, 2026

Κυριακή των Μυροφόρων – Ερμηνεία της Ευαγγελικής περικοπής από τον Ιερό Χρυσόστομο

ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΜΥΡΟΦΟΡΩΝ[:Μάρκ.15,43-16,8]

Ο ΙΕΡΟΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΠΟΚΑΘΗΛΩΣΗ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΑΦΗ ΤΟΥ ΘΕΙΟΥ ΣΩΜΑΤΟΣ,

ΤΗ ΣΦΡΑΓΙΣΗ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΙΟΥΔΑΙΟΥΣ, ΚΑΘΩΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΜΦΑΝΙΣΗ

ΤΟΥ ΑΝΑΣΤΗΜΕΝΟΥ ΚΥΡΙΟΥ ΜΑΣ ΙΗΣΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ ΣΤΙΣ ΜΥΡΟΦΟΡΕΣ

[υπομνηματισμός των χωρίων: Ματθ.27,57-66 και Ματθ.28,1-10]

«Ὀψίας δὲ γενομένης ἦλθεν ἄνθρωπος πλούσιος ἀπὸ Ἀριμαθαίας, τοὔνομα Ἰωσήφ, ὃς καὶ αὐτὸς ἐμαθήτευσε τῷ Ἰησοῦ· οὗτος προσελθὼν τῷ Πιλάτῳ ᾐτήσατο τὸ σῶμα τοῦ Ἰησοῦ. τότε ὁ Πιλᾶτος ἐκέλευσεν ἀποδοθῆναι τὸ σῶμα. καὶ λαβὼν τὸ σῶμα ὁ Ἰωσὴφ ἐνετύλιξεν αὐτὸ σινδόνι καθαρᾷ, καὶ ἔθηκεν αὐτὸ ἐν τῷ καινῷ αὐτοῦ μνημείῳ ὃ ἐλατόμησεν ἐν τῇ πέτρᾳ, καὶ προσκυλίσας λίθον μέγαν τῇ θύρᾳ τοῦ μνημείου ἀπῆλθεν(: όταν προχώρησε το δειλινό, ήλθε κάποιος άνθρωπος πλούσιος που καταγόταν από την Αριμαθαία και ονομαζόταν Ιωσήφ, που κι αυτός υπήρξε μαθητής του Ιησού. Αυτός πήγε στον Πιλάτο και του ζήτησε το σώμα του Ιησού. Τότε ο Πιλάτος διέταξε να του δοθεί το σώμα. Κι αφού ο Ιωσήφ πήρε το σώμα, το τύλιξε σε καθαρό και αμεταχείριστο σεντόνι και το έβαλε στο δικό του καινούριο μνημείο, το οποίο είχε σκαλίσει στον βράχο. Κι αφού κύλισε ένα μεγάλο λίθο στη θύρα του μνημείου, την έκλεισε με τον λίθο αυτόν κι έφυγε)»[Ματθ. 27, 57-60].

Αυτός είναι ο Ιωσήφ, ο οποίος προηγουμένως κρυβόταν. Τώρα όμως, μετά τον θάνατο του Χριστού, έδειξε μεγάλη τόλμη. Διότι ούτε ασήμαντος ήταν, ούτε από εκείνους που μένουν απαρατήρητοι, αλλά ένας από τα μέλη του Συνεδρίου[πρβλ. Λουκ.23,51: «Καὶ ἰδοὺ ἀνὴρ ὀνόματι Ἰωσήφ, βουλευτὴς ὑπάρχων καὶ ἀνὴρ ἀγαθὸς καὶ δίκαιος·οὗτος οὐκ ἦν συγκατατεθειμένος τῇ βουλῇ καὶ τῇ πράξει αὐτῶν- ἀπὸ Ἀριμαθαίας πόλεως τῶν Ἰουδαίων, ὃς προσεδέχετο καὶ αὐτὸς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ(:και ιδού, παρουσιάζεται τότε ένας άνθρωπος που λεγόταν Ιωσήφ και ήταν βουλευτής, δηλαδή μέλος του ιουδαϊκού συνεδρίου,άνθρωπος καλοκάγαθος και ενάρετος. Αυτός δεν είχε συμφωνήσει με την απόφαση που πήραν τα μέλη του συνεδρίου εναντίον του Ιησού, ούτε με τα μέτρα και τις πράξεις που έκαναν για να εξασφαλίσουν την επικύρωση και την εκτέλεση της αποφάσεως. Αυτός ο άνθρωπος λοιπόν ήταν από την πόλη των Ιουδαίων Αριμαθαία. Είχε πιστέψει στο κήρυγμα του Ιησού για τη βασιλεία του Θεού και περίμενε κι αυτός μαζί με τόσους άλλους μαθητές τη βασιλεία αυτή)»], και πολύ επιφανής.

Από αυτό μάλιστα φαίνεται καθαρά η ανδρεία του. Διότι ουσιαστικά καταδίκασε σε θάνατο τον εαυτό του, τη στιγμή που διακήρυξε την απέχθειά του προς όλους, με την έκφραση-ομολογία της συμπάθειάς του προς τον Ιησού, και τόλμησε να ζητήσει το σώμα Του, και δεν απομακρύνθηκε παρά μόνο αφού πέτυχε αυτό που ήθελε. Την αγάπη μάλιστα και την ανδρεία του την δείχνει όχι μόνο με το ότι παρέλαβε το σώμα του Χριστού και το έθαψε με πολυτέλεια, αλλά και με το ότι Τον έθαψε στο δικό του καινούριο μνημείο. Και αυτό δεν έγινε έτσι στην τύχη, αλλά για να μην υπάρξει ούτε η παραμικρή υποψία ότι αναστήθηκε άλλος αντί άλλου.

«Ἦν δὲ ἐκεῖ Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία, καθήμεναι ἀπέναντι τοῦ τάφου(:ήταν μάλιστα εκεί η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία, οι οποίες κάθονταν απέναντι από τον τάφο)»[Ματθ.27,61]. Γιατί αυτές κάθονται πλησίον του τάφου; Τίποτε ακόμη μεγάλο και υψηλό δεν γνώριζαν, όπως έπρεπε, περί Αυτού· γι’ αυτόν τον λόγο και μύρα έφεραν και παρέμεναν με καρτερία κοντά στον τάφο, ώστε, εάν κατασίγαζε η μανία των Ιουδαίων, να προσέρχονταν και να αλείψουν το Σώμα του Ιησού με αυτά.

Είδες την ανδρεία των γυναικών; Είδες την αγάπη; Είδες τη μεγαλοψυχία την έμπρακτη, η οποία φτάνει μέχρι θανάτου; Ας μιμηθούμε τις γυναίκες αυτές όλοι μας· ας μην εγκαταλείψουμε τον Ιησού στις δοκιμασίες Του· διότι εκείνες μεν, και όταν Εκείνος πέθανε, ξόδεψαν τόσα πολλά και έθεσαν σε κίνδυνο τη ζωή τους. Ενώ εμείς( πάλι τα ίδια θα επαναλάβω), ούτε όταν πεινά Τον τρέφουμε, ούτε όταν είναι γυμνός Τον ντύνουμε, αλλά αντιθέτως και όταν Τον βλέπουμε να ζητιανεύει, Τον προσπερνούμε. Είμαι βέβαιος ότι εάν βλέπατε τον ίδιο τον Κύριο, θα έδινε ο καθένας σας όλα τα υπάρχοντά Του. Αλλά και τώρα ο ίδιος είναι. Άλλωστε και Αυτός είπε ότι «Εγώ είμαι».

«Τῇ δὲ ἐπαύριον, ἥτις ἐστὶ μετὰ τὴν παρασκευήν, συνήχθησαν οἱ ἀρχιερεῖς καὶ οἱ Φαρισαῖοι πρὸς Πιλᾶτον λέγοντες· κύριε, ἐμνήσθημεν ὅτι ἐκεῖνος ὁ πλάνος εἶπεν ἔτι ζῶν, μετὰ τρεῖς ἡμέρας ἐγείρομαι. κέλευσον οὖν ἀσφαλισθῆναι τὸν τάφον ἕως τῆς τρίτης ἡμέρας, μήποτε ἐλθόντες οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ νυκτὸς κλέψωσιν αὐτὸν καὶ εἴπωσι τῷ λαῷ, ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν· καὶ ἔσται ἡ ἐσχάτη πλάνη χείρων τῆς πρώτης(:Την άλλη τώρα ημέρα, η οποία είναι μετά την Παρασκευή, δηλαδή το Σάββατο, μαζεύτηκαν οι αρχιερείς και οι Φαρισαίοι και πήγαν όλοι μαζί στον Πιλάτο και του είπαν: ‘’Κύριε, θυμηθήκαμε ότι εκείνος ο λαοπλάνος είχε πει όταν ακόμη ζούσε: «Τρεις ημέρες μετά τον θάνατό μου θα αναστηθώ». Γι’ αυτό δώσε διαταγή να ασφαλιστεί ο τάφος μέχρι την τρίτη ημέρα, μήπως έλθουν οι μαθητές του μέσα στη νύχτα και τον κλέψουν, και πουν στο λαό ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς. Και θα είναι η τελευταία αυτή πλάνη του λαού χειρότερη από την πρώτη, που τον πίστεψαν ως Μεσσία’’. Ο Πιλάτος τότε τους είπε: ‘’Πάρτε φρουρά. Πηγαίνετε και ασφαλίστε μόνοι σας τον τάφο, όπως εσείς ξέρετε’’. Κι αυτοί πήγαν και ασφάλισαν τον τάφο. Έβαλαν δηλαδή σφραγίδες στον λίθο που σκέπαζε το μνημείο. Και τοποθέτησαν εκεί τη φρουρά)»[Ματθ.27,62-66].

Παντού η πλάνη συγκρούεται με τον εαυτό της και άθελά της συνηγορεί υπέρ της αλήθειας. Πρόσεξε όμως. Έπρεπε να πιστευτεί ότι πέθανε, ότι ενταφιάστηκε και ότι αναστήθηκε. Και όλα αυτά γίνονται από τους εχθρούς. Κοίταξε λοιπόν ότι τα λόγια αυτά βεβαιώνουν όλα αυτά. «Θυμηθήκαμε», λέγει, «ότι εκείνος ο λαοπλάνος είχε πει όταν ακόμη ζούσε»· άρα πέθανε· «’’Τρεις ημέρες μετά τον θάνατό μου, θα αναστηθώ’’. Γι’ αυτό δώσε διαταγή να ασφαλιστεί ο τάφος μέχρι την τρίτη ημέρα»· άρα ενταφιάστηκε· «μήπως έλθουν οι μαθητές του μέσα στη νύχτα και τον κλέψουν, και πουν στο λαό ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς». Άρα, εάν ο τάφος σφραγιστεί, δεν θα γίνει καμία απάτη. Δεν έγινε λοιπόν. Επομένως η απόδειξη της αναστάσεως, με όσα προτείνατε εσείς, έγινε αναντίρρητη. Διότι αφού σφραγίστηκε, δεν συνέβη καμία απάτη. Εάν επίσης δεν έγινε καμία απάτη, βρέθηκε όμως κενός ο τάφος, είναι φανερό ότι αναστήθηκε σαφώς και αναντίρρητα.

Είδες ότι και χωρίς να το θέλουν, υποστηρίζουν την απόδειξη της αλήθειας; Εσύ πάλι κάνε μου τη χάρη να προσέξεις τη φιλαλήθεια των μαθητών· ότι δεν αποκρύπτουν τίποτε από όσα λένε οι εχθροί, και όταν ακόμη λένε πράγματα υβριστικά. Να που τον ονομάζουν και πλάνο και αυτοί δεν το αποσιωπούν. Αυτά λοιπόν δείχνουν και τη σκληρότητα εκείνων, αφού ούτε με τον θάνατο απέβαλαν την οργή, και αυτών την απλότητα και φιλαλήθεια.

Αξίζει μάλιστα να αναζητήσουμε και αυτό, δηλαδή το ότι είπε ότι «μετά από τρεις ημέρες θα αναστηθώ». Διότι δεν θα το βρει κανείς πουθενά να λέγεται με τόση σαφήνεια, εκτός από το παράδειγμα του Ιωνά. Ώστε λοιπόν γνώριζαν αυτά που έλεγαν και ηθελημένα τα παραποιούσαν.

Και τι απαντά ο Πιλάτος; «‘’Πάρτε φρουρά. Πηγαίνετε και ασφαλίστε μόνοι σας τον τάφο, όπως εσείς ξέρετε’’. Και αυτοί πήγαν και ασφάλισαν τον τάφο. Έβαλαν δηλαδή σφραγίδες στο λίθο που σκέπαζε το μνημείο. Και τοποθέτησαν εκεί τη φρουρά»[Ματθ.27,65-66]. Δεν αφήνει μόνους τους στρατιώτες να τον σφραγίσουν· διότι επειδή είχε μάθει σχετικά με Αυτόν, δεν ήθελε πλέον να συμπράξει με αυτούς. Αλλά για να απαλλαγεί από αυτά, ανέχεται και τούτο και λέγει: «Σφραγίστε τον τάφο όπως θέλετε εσείς, για να μην μπορείτε να κατηγορείτε άλλους». Διότι εάν τον σφράγιζαν μόνοι τους οι στρατιώτες, θα μπορούσαν να πουν(αν και θα ήσαν απίθανα και ψευδή όσα θα έλεγαν, αλλά όμως, όπως στα άλλα έδειχναν αναισχυντία, έτσι θα μπορούσαν να πουν και στην περίπτωση αυτή), ότι οι στρατιώτες, αφού επέτρεψαν να κλαπεί το σώμα, έδωσαν το δικαίωμα στους μαθητές να πλάσουν το κήρυγμα της αναστάσεως. Τώρα όμως που οι ίδιοι σφράγισαν τον τάφο, ούτε αυτό μπορούν να πουν.

Είδες πώς πασχίζουν άθελά τους υπέρ της αλήθειας; Διότι αυτοί προσήλθαν στον Πιλάτο, αυτοί ζήτησαν να ασφαλιστεί ο τάφος, αυτοί τον σφράγισαν μαζί με τη φρουρά, ώστε να είναι κατήγοροι και ελεγκτές των εαυτών τους. Αν και πότε θα μπορούσαν να τον κλέψουν; Το Σάββατο; Και με ποιον τρόπο, αφού ούτε να εξέλθουν από το σπίτι τους δεν ήταν δυνατόν; Εάν πάλι παρέβαιναν τον μωσαϊκό νόμο, πώς θα τολμούσαν να εξέλθουν από το σπίτι τους οι μαθητές, αυτοί οι τόσο δειλοί; Πώς ακόμη θα μπορούσαν να πείσουν το πλήθος; Τι θα έλεγαν; Τι θα έκαναν; Με ποια διάθεση θα τάσσονταν με το μέρος του νεκρού; Ποια επιτέλους αντιμισθία θα περίμεναν; Ποια ανταμοιβή; Ενώ ακόμη ήταν ζωντανός, και μόνο όταν τον είδαν να συλλαμβάνεται, έφυγαν. Και θα μιλούσαν με θάρρος μετά τον θάνατό Του για Εκείνον, εάν δεν είχε αναστηθεί;

Και πώς θα μπορούσαν να δικαιολογηθούν; Διότι ότι ούτε σκέφτηκαν, ούτε μπορούσαν να πλάσουν μία ανάσταση η οποία δεν έγινε, είναι φανερό από τα εξής: Πολλά τους είχε πει και συνεχώς τους έλεγε περί της αναστάσεως, όπως είπαν και αυτοί οι ίδιοι ότι «μετά από τρεις ημέρες θα αναστηθώ». Εάν όμως δεν ανασταινόταν, είναι ολοφάνερο ότι επειδή αυτοί είχαν απατηθεί και είχαν παρασυρθεί εξαιτίας του σε πόλεμο με ολόκληρο το έθνος, και είχαν μείνει χωρίς οικογένεια και χωρίς πατρίδα, θα τον αποστρέφονταν και δεν θα ήθελαν να του παραδώσουν τέτοια δόξα, καθόσον είχαν απατηθεί και είχαν περιέλθει σε έσχατο κίνδυνο εξαιτίας του.

Ότι δε δεν θα μπορούσαν εάν η ανάσταση δεν ήταν αληθινή, να την πλάσουν, αυτό δεν χρειάζεται ούτε απόδειξη. Διότι σε τι θα βασίζονταν; Στη δεινότητα των λόγων; Αλλά αυτοί ήσαν πιο αμαθείς από όλους. Μήπως στα πολλά τους χρήματα; Αλλά αυτοί δεν είχαν ούτε ράβδο, ούτε υποδήματα. Μήπως στην ευγενική καταγωγή τους; Αλλά αυτοί ήσαν άσημοι και κατάγονταν από άσημους γονείς. Μήπως στη μεγάλη πατρίδα τους; Αλλά κατάγονταν από άσημα χωριά. Μήπως στον μεγάλο αριθμό τους; Αλλά δεν ήσαν περισσότεροι από έντεκα και αυτοί μάλιστα διασκορπισμένοι. Μήπως στις υποσχέσεις του διδασκάλου τους; Ποιες; Διότι εάν δεν ανασταινόταν, ούτε εκείνες δεν θα ήσαν γι’ αυτούς αξιόπιστες.

Και πώς θα υπέφεραν τον μαινόμενο όχλο; Διότι εάν ο κορυφαίος από αυτούς δεν άντεξε τον λόγο της θυρωρού που ήταν γυναίκα, και όλοι οι υπόλοιποι όταν Τον είδαν δεμένο, διασκορπίστηκαν, πώς θα διανοούνταν να τρέξουν στα πέρατα της οικουμένης και να σπείρουν το φανταστικό κήρυγμα της αναστάσεως; Διότι, εάν ο μεν πρώτος δεν αντιστάθηκε στην απειλή της γυναίκας, οι δε άλλοι ούτε στη θέα των δεσμών, πώς μπορούσαν να αντισταθούν σε βασιλιάδες και άρχοντες και πλήθη, όπου υπήρχαν ξίφη και τηγάνια και κάμινοι και μυρίου είδους θανατώσεις καθημερινά, εάν δεν δέχονταν τη δύναμη και την τόνωση του Αναστάντος; Τόσα και τέτοιου είδους θαύματα είχαν γίνει και τίποτε από αυτά δεν σεβάστηκαν οι Ιουδαίοι, αλλά σταύρωσαν Αυτόν που τα έκανε· και θα έλεγαν σε αυτούς απλά να πιστέψουν στην Ανάσταση. Δεν είναι δυνατόν αυτά, δεν είναι· αλλά μόνο η δύναμη του Αναστάντος τα έκανε.

Κάνε μου τη χάρη να προσέξεις την καταγέλαστη απάτη τους. «Θυμηθήκαμε», λέγει, «ότι εκείνος ο πλάνος είπε όταν ακόμη ζούσε, ότι μετά από τρεις ημέρες θα αναστηθώ». Και εφόσον ήταν πλάνος και καυχιόνταν ψευδώς, γιατί φοβηθήκατε και τρέχετε τριγύρω και δείχνετε τόση βιασύνη; «Φοβόμαστε», λένε, «μήπως Τον κλέψουν οι μαθητές και εξαπατήσουν τα πλήθη». Αν και βεβαίως αποδείχτηκε ότι ο φόβος τους αυτός δεν είχε κανένα λόγο, αλλά η κακία είναι πράγμα φιλόνικο και αναιδές και επιχειρεί και τα παράλογα. Έτσι παρακαλούν να ασφαλιστεί ο τάφος για τρεις μέρες, σαν να αγωνίζονταν για προφάσεις, και θέλοντας να δείξουν ότι και πριν από αυτό ότι είναι πλάνος, γι΄αυτό επεκτείνουν την κακία τους μέχρι τον τάφο.

Γι΄αυτό ακριβώς αναστήθηκε νωρίτερα, για να μην λένε ότι διαψεύστηκε και ότι κλάπηκε· διότι αυτό μεν, το να αναστηθεί νωρίτερα, δεν επέτρεπε κατηγορία, ενώ το να αναστηθεί αργότερα, ήταν γεμάτο υποψίες. Διότι, εάν δεν ανασταινόταν τότε, όταν κάθονταν αυτοί εκεί και φύλασσαν τον τάφο, αλλά όταν θα αναχωρούσαν μετά από τρεις ημέρες, θα είχαν κάτι να ισχυριστούν και να αντιτάξουν, έστω και ανόητα. Γι΄αυτό λοιπόν τους πρόλαβε· διότι έπρεπε, καθώς κάθονταν κοντά στον τάφο και τον φύλασσαν, να γίνει η ανάσταση. Επίσης έπρεπε να γίνει εντός των τριών ημερών, διότι εάν γινόταν όταν παρέρχονταν αυτές και αναχωρούσαν, θα θεωρείτο ύποπτο το πράγμα. Γι'αυτό τον λόγο και επέτρεψε να σφραγίσουν τον τάφο όπως ήθελαν και στρατιώτες φύλασσαν.

Και δεν τους έμελε που έκαναν αυτά σε ημέρα Σαββάτου και ότι εργάζονταν, αλλά μόνο σε ένα πράγμα απέβλεπαν, την πονηρία τους, πώς θα επικρατήσουν με αυτήν, πράγμα το οποίο ήταν δείγμα εσχάτης μωρίας και φόβου, ο οποίος τους τάρασσε δυνατά· διότι αυτοί οι οποίοι Τον συνέλαβαν ζωντανόν, Τον φοβούνταν νεκρό. Αν και, εάν ήταν απλός άνθρωπος, έπρεπε να έχουν θάρρος. Αλλά για να μάθουν ότι και όταν ήταν ζωντανός, με τη θέλησή Του έπαθε αυτά τα οποία έπαθε, τοποθετήθηκε και η σφραγίδα και ο λίθος και η φρουρά, και δεν μπόρεσαν να Τον κρατήσουν. Με όλα αυτά ένα πράγμα μόνο επιτυγχάνεται, να γίνει γνωστή δημοσία η ταφή και έτσι να πιστευτεί η ανάσταση· διότι και στρατιώτες φύλασσαν και οι Ιουδαίοι κάθονταν κοντά.

«Ὀψὲ δὲ σαββάτων, τῇ ἐπιφωσκούσῃ εἰς μίαν σαββάτων, ἦλθε Μαρία ἡ Μαγδαληνὴ καὶ ἡ ἄλλη Μαρία θεωρῆσαι τὸν τάφον. καὶ ἰδοὺ σεισμὸς ἐγένετο μέγας· ἄγγελος γὰρ Κυρίου καταβὰς ἐξ οὐρανοῦ προσελθὼν ἀπεκύλισε τὸν λίθον ἀπὸ τῆς θύρας καὶ ἐκάθητο ἐπάνω αὐτοῦ. ἦν δὲ ἡ ἰδέα αὐτοῦ ὡς ἀστραπὴ καὶ τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ λευκὸν ὡσεὶ χιών. ἀπὸ δὲ τοῦ φόβου αὐτοῦ ἐσείσθησαν οἱ τηροῦντες καὶ ἐγένοντο ὡσεὶ νεκροί (:αργά λοιπόν τη νύχτα του Σαββάτου, την ώρα που ξημέρωνε η πρώτη ημέρα της εβδομάδος, ήλθε η Μαρία η Μαγδαληνή και η άλλη Μαρία για να δουν τον τάφο. Και ξαφνικά, έγινε σεισμός μεγάλος· διότι ένας άγγελος Κυρίου, αφού κατέβηκε απ’ τον ουρανό και ήλθε στο μνημείο, κύλισε την πέτρα από την είσοδο και καθόταν πάνω σε αυτήν. Το εξωτερικό του σχήμα και το πρόσωπό του ήταν λαμπερό σαν αστραπή, και το ένδυμά του ολόλευκο σαν το χιόνι Από το φόβο μάλιστα που προκάλεσε, συγκλονίστηκαν οι φρουροί κι έγιναν σαν νεκροί)» [Ματθ.28,1-4].

Μετά την Ανάσταση ήλθε ο άγγελος. Για ποιο λόγο λοιπόν ήλθε και σήκωσε τον λίθο; Προς χάριν των γυναικών· διότι αυτές τον άγγελο είδαν τότε μέσα στον τάφο. Για να πιστέψουν λοιπόν ότι αναστήθηκε, βλέπουν τον τάφο να είναι άδειος από το σώμα. Γι’ αυτό σήκωσε τον λίθο, γι' αυτό έγινε και σεισμός, για να ξυπνήσουν και να σηκωθούν. Διότι είχαν έλθει για να αλείψουν το σώμα με έλαιο και αυτά συνέβαιναν κατά τη διάρκεια της νύκτας και ήταν φυσικό μερικές να νυστάξουν και να αποκοιμηθούν.

«Αλλά για ποιο λόγο και γιατί», θα ρωτήσει κάποιος, «είπε ο άγγελος προς αυτές: «μὴ φοβεῖσθε ὑμεῖς(:μη φοβάστε εσείς);». Πρώτα τις απαλλάσσει από τον φόβο και έπειτα ομιλεί σε αυτές για την Ανάσταση. Και το «εσείς» περιέχει πολύ μεγάλη τιμή και δείχνει ότι η εσχάτη τιμωρία αναμένει εκείνους που διέπραξαν όσα αποτόλμησαν, εάν δεν μετανοήσουν. Λέγει, δηλαδή, «δεν πρέπει εσείς να φοβάστε, αλλά εκείνοι που Τον σταύρωσαν». Αφού τις απάλλαξε λοιπόν από τον φόβο, και με τα λόγια και με την εμφάνισή του(διότι και η εμφάνισή του ήταν χαρωπή, εφόσον έφερνε τέτοια χαρμόσυνη αγγελία),πρόσθεσε λέγοντας: «οἶδα γὰρ ὅτι Ἰησοῦν τὸν ἐσταυρωμένον ζητεῖτε(:διότι γνωρίζω ότι ζητάτε με πόθο και ευλάβεια τον Ιησού τον Εσταυρωμένο)».Και δεν ντρέπεται να Τον αποκαλεί Εσταυρωμένο, διότι αυτό ήταν η απαρχή των αγαθών. «Οὐκ ἔστιν ὧδε· ἠγέρθη γὰρ»(:δεν είναι εδώ · διότι αναστήθηκε)». Από πού είναι φανερό; «Καθὼς εἶπε(:όπως είπε)». «Επομένως», λέγει, «και αν ακόμη δεν έχετε εμπιστοσύνη σε εμένα, θυμηθείτε τα λόγια Εκείνου, και τότε ούτε σε εμένα θα δυσπιστήσετε».

Έπειτα, ακολουθεί και άλλη απόδειξη: «Δεῦτε ἴδετε τὸν τόπον ὅπου ἔκειτο ὁ Κύριος(:Ελάτε να δείτε τον τόπο όπου είχε τεθεί ο Κύριος)»[Ματθ. 28,10].Για τον λόγο αυτό κύλισε τον λίθο ο άγγελος, ώστε και από αυτό να πάρουν αυτές την απόδειξη. «Καὶ ταχὺ πορευθεῖσαι εἴπατε τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ ὅτι ἠγέρθη ἀπὸ τῶν νεκρῶν, καὶ ἰδοὺ προάγει ὑμᾶς εἰς τὴν Γαλιλαίαν· ἐκεῖ αὐτὸν ὄψεσθε· ἰδοὺ εἶπον ὑμῖν(:πηγαίνετε όμως γρήγορα και πείτε στους μαθητές Του ότι αναστήθηκε από τους νεκρούς. Και ιδού, πηγαίνει πριν από σας στη Γαλιλαία˙ εκεί θα Τον δείτε. Να λοιπόν, σας είπα αυτά που είχα εντολή να σας πω)»[Ματθ. 28,7]. Και σε άλλους επίσης τις προετοιμάζει να διαδώσουν το χαρμόσυνο μήνυμα, πράγμα το οποίο τις κάνει να πιστέψουν καλύτερα. Και καλώς είπε: «στη Γαλιλαία», απαλλάσσοντάς τις από ενοχλήσεις και κινδύνους, ώστε να μην παρεμποδίσει ο φόβος την πίστη τους.

«Καὶ ἐξελθοῦσαι ταχὺ ἀπὸ τοῦ μνημείου μετὰ φόβου καὶ χαρᾶς μεγάλης ἔδραμον ἀπαγγεῖλαι τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ(:και οι γυναίκες, αφού βγήκαν γρήγορα από το μνημείο με φόβο εξαιτίας της αγγελικής οπτασία, αλλά και με χαρά μεγάλη εξαιτίας του χαρμόσυνου αγγέλματος, έτρεξαν να τα πουν όλα αυτά στους μαθητές)». Γιατί άραγε με φόβο και με χαρά; Διότι είδαν ένα καταπληκτικό και παράδοξο πράγμα, κενό τον τάφο, όπου προηγουμένως Τον είχαν δει να τοποθετείται. Γι' αυτό και τις οδήγησε να δουν, για να γίνουν μάρτυρες και οι δύο, και του ενταφιασμού και της Αναστάσεως. Διότι κατανοούσαν ότι κανείς δεν μπορούσε να Τον μετακινήσει από εκεί, εφόσον τόσοι στρατιώτες κάθονταν εκεί κοντά φρουροί, εάν δεν ανέσταινε ο Ίδιος τον εαυτό Του. Γι' αυτό και χαίρονται και απορούν και αμείβονται για την τόση παραμονή τους εκεί πλησίον του τάφου, με το να δουν πρώτες και να διακηρύξουν ευαγγελιζόμενες όχι μόνο όσα ειπώθηκαν προς αυτές, αλλά και όσα είδαν.

Αφού λοιπόν εξήλθαν με φόβο και με χαρά, «ὡς δὲ ἐπορεύοντο ἀπαγγεῖλαι τοῖς μαθηταῖς αὐτοῦ, καὶ ἰδοὺ Ἰησοῦς ἀπήντησεν αὐταῖς λέγων·χαίρετε(:Καθώς όμως πήγαιναν να τα πουν στους μαθητές Του, ξαφνικά ο Ιησούς τις συνάντησε και είπε: ‘’Χαίρετε’’)». Και αφού έτρεξαν πλησίον Του με μεγάλη χαρά, έλαβαν δια της αισθήσεως της αφής απόδειξη και διαβεβαίωση της Αναστάσεως. «Αἱ δὲ προσελθοῦσαι ἐκράτησαν αὐτοῦ τοὺς πόδας καὶ προσεκύνησαν αὐτῷ(:Αυτές τότε, αφού πλησίασαν, δεν τόλμησαν να Τον αγγίξουν στο σώμα, αλλά με ευλάβεια πολλή έπιασαν μόνο τα πόδια Του και Τον προσκύνησαν)».

Τι τους λέγει, λοιπόν, Εκείνος; «Μὴ φοβεῖσθε». Και Αυτός δηλαδή εκδιώκει τον φόβο τους και προετοιμάζει την οδό για την πίστη. «Ὑπάγετε ἀπαγγείλατε τοῖς ἀδελφοῖς μου ἵνα ἀπέλθωσιν εἰς τὴν Γαλιλαίαν, κἀκεῖ με ὄψονται(:Μη φοβάστε. Πηγαίνετε να αναγγείλετε στους αδελφούς μου να πάνε στη Γαλιλαία και εκεί θα με δουν)». Πρόσεξε ότι και Αυτός διαμέσου των μυροφόρων γυναικών κηρύσσει στους μαθητές το χαρμόσυνο άγγελμα, πράγμα το οποίο ανέφερα πολλές φορές, τιμώντας και οδηγώντας σε χρηστές ελπίδες το γυναικείο φύλο, που κατεξοχήν είχε περιφρονηθεί και θεραπεύοντάς το αυτό το ασθενές και καταπονημένο φύλο.

Μήπως κανείς από σας θα ήθελε να βρισκόταν στη θέση τους και να κρατούσε τα πόδια του Ιησού; Μπορείτε και τώρα όσοι θέλετε, όχι μόνο τα πόδια και τα χέρια, αλλά ακόμη και την ιερή εκείνη κεφαλή να αγκαλιάσετε, συμμετέχοντας στα φρικτά μυστήρια με καθαρή συνείδηση. Και όχι μόνο εδώ, αλλά και εκείνη την ημέρα θα Τον δείτε να έρχεται με την απερίγραπτη εκείνη δόξα και με το πλήθος των αγγέλων, εάν θελήσετε να γίνετε φιλάνθρωποι. Και θα ακούσετε όχι μόνο τα λόγια αυτά, όπως το «Χαίρετε», αλλά και τα άλλα: «Δεῦτε οἱ εὐλογημένοι τοῦ πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου(:Ελάτε εσείς που είστε ευλογημένοι από τον Πατέρα μου, κληρονομήστε τη βασιλεία που έχει ετοιμαστεί για σας από τότε που θεμελιωνόταν ο κόσμος)»[Ματθ.25,34].

ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

· https://greekdownloads3.files.wordpress.com/2014/08/in-matthaeum.pdf

· Ιωάννου του Χρυσοστόμου Άπαντα τα έργα, Υπόμνημα στο Κατά Ματθαίον Ευαγγέλιον, ομιλίες ΠΗ΄ και ΠΘ΄ (επιλεγμένα αποσπάσματα που αφορούν την ερμηνεία της συγκεκριμένης ευαγγελικής περικοπής),πατερικές εκδόσεις «Γρηγόριος ο Παλαμάς»(ΕΠΕ), εκδ. οίκος «Το Βυζάντιον», Θεσσαλονίκη 1979, τόμος 12, σελίδες 353-355 και 367-381 αντίστοιχα.

· Βιβλιοθήκη των Ελλήνων, Άπαντα των αγίων Πατέρων, Ιωάννου Χρυσοστόμου έργα, τόμος 69, σελ. 176-177 και σελ.190-193:

http://users.sch.gr/aiasgr/Paterika_keimena/Eurethrio/Agios_Iwannhs_o_Xrusostomos_Apanta.htm

· http://www.greek-language.gr/digitalResources/ancient_greek/tools/liddell-scott/index.html

· Π.Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία,εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

· Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.

· Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.

· http://users.sch.gr/aiasgr/Palaia_Diathikh/Biblia/Palaia_Diathikh.htm

· http://users.sch.gr/aiasgr/Kainh_Diathikh/Biblia/Kainh_Diathikh.htm