Παρασκευή, Νοεμβρίου 20, 2026

 

«Ιεραρχία, ΔΙΣ, ΙΣΚΕ, Άθως, θα μιλήσουν;»

«Ιεραρχία, ΔΙΣ, ΙΣΚΕ, Άθως, θα μιλήσουν;»

Γράφει ο Γέροντας Χριστόδουλος Αγγελόγλου στην Romfea.gr Πνευματικός και Λειτουργός του Ιερού Ησυχαστηρίου «Παναγία, η Φοβερά Προστασία»

Διάδοση πλάνης, σχίσματος, αιρέσεως και βλασφημίας κατά του Αγίου Πνεύματος από τον Σεβ. Μητροπολίτη Δημητριάδος κ. Ιγνάτιο. Στώμεν καλώς!

Αγαπητοί μου αδελφοί, χαίρετε!

Η Αγία του Χριστού μας Εκκλησία έχει θεσπίσει να γίνονται τα πάντα ευσχημόνως και κατά τάξιν.

Το έργο, λοιπόν, που σε εμένα προσωπικά έχει αναθέσει η Εκκλησία, είναι να επιμελούμαι τη μετάνοιά μου, δηλαδή την εξ όλης της ψυχής μου επιστροφή μου στον Κύριό μου, που γίνεται με την επιμέλεια της καθαρότητος της καρδιάς μου, ώστε να επιτευχθεί «εντός ημών» η Βασιλεία του Θεού.

Έτσι, περιορισμένα εδώ στο βουνό, μετά δακρύων, στην ησυχία, προσπαθώ να επιμελούμαι το έργο που μου ανέθεσε. 

Αυτό που τώρα κάνω και απευθύνομαι στην αγάπη σας είναι έργο που έχει ανατεθεί σε άλλους.

Επειδή όμως ουδείς εξ αυτών μέχρι αυτή τη στιγμή έχει δημοσίως τοποθετηθεί, μιλήσει ή ενεργήσει, αναγκάζομαι –αν και έσχατος πάντων– να κάνω αυτήν την παρέμβασή μου, με μοναδικό σκοπό να παρακινήσω τους υπευθύνους ώστε να ενεργήσουν, προκειμένου να μην εξαπλώνεται η επικίνδυνη πλάνη. 

Συγχωρέστε μου λοιπόν την παρέμβαση αυτή και παρακαλώ την αγάπη σας, αν θέλετε, να την κοινοποιήσετε διαδικτυακά, καθ’ οιονδήποτε τρόπο, όπου και όπως μπορείτε.

----------------------

Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνάτιος πραγματοποίησε στις 10 Νοεμβρίου 2026 την 2η Γενική Ιερατική Σύναξη της Ιεράς Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού. Ομιλητή στην Ιερατική Σύναξη (προφανώς όχι τυχαίως, αλλά γνωρίζοντας τις δοξασίες του) όρισε τον Πρωτοπρεσβύτερο και Εφημέριο του Ι. Ναού Αγίου Παντελεήμονος Χαλανδρίου (που ανήκει στην Αρχιεπισκοπή Αθηνών), π. Αντώνιο Πινακούλα.

Το θέμα που ο Μητροπολίτης Δημητριάδος επέλεξε (πάλι όχι τυχαίως) ήταν: «Η λανθασμένη ερμηνεία της Αποκάλυψης ως ποιμαντικό πρόβλημα». 

Ενώπιον λοιπόν του Μητροπολίτου Δημητριάδος και Αλμυρού κ. Ιγνατίου, ο π. Αντώνιος Πινακούλας δίδαξε τους κληρικούς της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος (σύμφωνα με όσα παραθέτει και αναφέρει η ίδια η Ι. Μητρόπολη Δημητριάδος και Αλμυρού σε άρθρο της 10-11-2026 στην επίσημη ιστοσελίδα της, με  τίτλο: «Η ερμηνεία της Αποκάλυψης στην Β΄ Ιερατική Σύναξη της Ι.Μ. Δημητριάδος».

· και επίσης δημοσιεύθηκε στο Εκκλησιαστικό Πρακτορείο Ειδήσεων «Romfea.gr» της 10-11-2026 με τον ίδιο τίτλο· ΠΑΤΗΣΤΕ ΕΔΩ: https://www.romfea.gr/ieres-mitropoleis/79861-i-ermineia-tis-apokalypsis-ston-v-ieratiki-synaksi-tis-i-m-dimitriados). Δίδαξε λοιπόν ότι:

- «Ο Αντίχριστος, το θηρίο, ο αριθμός του και το χάραγμα, αφορούν το πρόσωπο του Νέρωνος. Δεν αναφέρονται στο μέλλον, αλλά σε δεδομένα εκείνης της εποχής»,

- «το "θηρίο" δεν αναφέρεται στο μέλλον, αλλά στην εποχή που ο Ιωάννης συγγράφει την Αποκάλυψη και θέλει να αποτρέψει από λανθασμένες ερμηνείες μελλοντικών εποχών», 

- «Ο Ιωάννης συνέθεσε, με δημιουργικό τρόπο, τα στοιχεία της εποχής του και δεν διατύπωσε προφητεία» (δεν αφορά δηλαδή κάτι που πρόκειται να γίνει στο μέλλον),

- «Η Αποκάλυψη είναι ποιητικό βιβλίο, που στοχεύει στα συναισθήματα και στις επιθυμίες»  και ότι

- «Το πρόβλημα, λοιπόν, της ερμηνείας της Αποκάλυψης προκύπτει, όταν δεν διαβάζεται στις συντεταγμένες της εποχής της, αλλά με το βλέμμα στο μέλλον».

              ----------------------------

Δηλαδή ο π. Αντώνιος Πινακούλας και η Ι. Μητρόπολη Δημητριάδος διαστρέφουν την Αλήθεια του Ευαγγελίου και όλων όσων ο Κύριός μας προείπε περί του «βδελύγματος της ερημώσεως» (βλ. Ματθ. ΚΔ΄), όταν οι μαθητές Του Τον ρώτησαν: «ειπέ ημίν πότε ταύτα έσται, και τι το σημείον της σης παρουσίας και της συντελείας του αιώνος;». Και Εκείνος τους απάντησε, μιλώντας για ΤΟ «σημείο».

Ως «σημείον», λοιπόν, ο Κύριος τους είπε: «Όταν ουν ίδητε το βδέλυγμα της ερημώσεως, το ρηθέν διά Δανιήλ του προφήτου εστώς εν τόπω αγίω –ο αναγινώσκων νοείτω… έσται γαρ τότε θλίψις μεγάλη, οία ου γέγονεν απ’ αρχής κόσμου έως του νυν ουδ’ ου μη γένηται… Ευθέως δε μετά την θλίψιν των ημερών εκείνων… αι δυνάμεις των ουρανών σαλευθήσονται… και [τότε] όψονται τον υιόν του ανθρώπου ερχόμενον επί των νεφελών του ουρανού μετά δυνάμεως και δόξης πολλής» (Ματθ. ΚΔ΄,15,29-30).

Με απόλυτη σαφήνεια το Πνεύμα της Αληθείας μάς ενημέρωσε ότι ο Αντίχριστος θα είναι επί της γης κατά τη γενεά στην οποία θα γίνει η συντέλεια. 

Στη συνέχεια, ο Απ. Παύλος –ευαγγελιζόμενος εδώ στην πατρίδα μας και ευρισκόμενος στην Κόρινθο περί το τέλος του 52 μ.Χ.– καθησυχάζοντας τους Θεσσαλονικείς, τους απέστειλε τη Β΄ Προς Θεσσαλονικείς επιστολή του, με την οποία διευκρινίζει απολύτως τα περί του Αντιχρίστου, γράφοντας: «μη τις υμάς εξαπατήση κατά μηδένα τρόπον· ότι εάν μη έλθη η αποστασία πρώτον και αποκαλυφθή ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο υιός της απωλείας, ο αντικείμενος [αντίχριστος] επί πάντα λεγόμενον Θεόν ή σέβασμα, ώστε αυτόν εις τον ναόν του Θεού ως Θεόν καθίσαι [τότε ο μόνος ναός ήταν του Σολομώντα, ο οποίος είχε ανακαινισθεί από τον Ηρώδη], αποδεικνύντα εαυτόν ότι εστί Θεός… και τότε  αποκαλυφθήσεται ο άνομος, ον ο Κύριος αναλώσει τω πνεύματι του στόματος αυτού και καταργήσει τη επιφανεία της παρουσίας αυτού» (Β΄ Θεσ.β΄,3-4,8). 

Είναι απολύτως σαφής και ο Απ. Παύλος· και προσδιορίζει την παρουσία του Αντιχρίστου και την είσοδό του στον Ναό στο τέλος των αιώνων, αφού ο Αντίχριστος θα καταλυθεί από την ένδοξη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας (ας σημειωθεί πως ο Απ. Παύλος όταν τα έγραφε αυτά, ο Νέρωνας ήταν 14 ετών και δεν είχε ακόμη αναγορευθεί αυτοκράτορας (αναγορεύθηκε στις 13 Οκτωβρίου του 54 μ.Χ. και αυτοκτόνησε, ψυχασθενής ων, στις 9 Ιουνίου του 68 μ.Χ.).    

Στη συνέχεια, ο «ηγαπημένος μαθητής», ο Ευαγγελιστής και Απόστολος Ιωάννης, κατά το 14ο έτος της βασιλείας του αυτοκράτορα Δομετιανού, περί το έτος 95 μ.Χ. και ενώ ήταν εξόριστος στη νήσο Πάτμο (στην πατρίδα μας κι αυτός) δέχθηκε την υπό του Θεού Αποκάλυψη, όπου και στο ΙΓ΄ κεφάλαιο μας αποκαλύπτει την παρουσία του θηρίου-Αντιχρίστου και την επιβολή του οικονομικού συστήματος διά του ελέγχου των συναλλαγών, «ίνα μη τις δύνηται αγοράσαι ή πωλήσαι, ει μη ο έχων το χάραγμα, το όνομα του θηρίου ή τον αριθμόν του ονόματος αυτού,…χξς΄». 

Αξίζει να σημειωθεί ότι ούτε το όνομα του Νέρωνα αριθμούμενο έβγαζε 666, ούτε ο Νέρωνας προέβη σε παγκόσμιο έλεγχο των οικονομικών συναλλαγών, ούτε η απαραίτητη τεχνολογική δυνατότητα υπήρχε τότε, ούτε χάραγμα έδωσε στο δεξί χέρι ή στο μέτωπο των ανθρώπων.

Γίνεται επομένως συνειδητή διαστροφή της Αλήθειας, όταν όλα αυτά ανάγονται ότι έγιναν τάχα επί της εποχής του Νέρωνα.

Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης είδε και το τέλος του θηρίου Αντιχρίστου και διά εικόνων περιγράφει την κατάλυση και την τιμωρία του από τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας, όπως περιγράφεται στο ΙΘ΄ κεφάλαιο της Αποκάλυψης (στχ. 11-16 και 20): «επιάσθη το θηρίον και ο μετ’ αυτού ψευδοπροφήτης, ο ποιήσας τα σημεία ενώπιον αυτού, εν οις επλάνησε τους λαβόντας το χάραγμα του θηρίου και τους προσκυνούντας τη εικόνι αυτού· ζώντες εβλήθησαν οι δύο εις την λίμνην του πυρός την καιομένην εν θείω» (Αποκ. ΙΘ΄,20). Και στο κεφ. Κ΄ της Αποκάλυψης αναφέρει: «και ο διάβολος ο πλανών αυτούς εβλήθη εις την λίμνην του πυρός και του θείου, όπου και το θηρίον και ο ψευδοπροφήτης, και βασανισθήσονται ημέρας και νυκτός εις τους αιώνας των αιώνων» (Αποκ. Κ΄,10).

Και συνεχίζει: «Και είδον θρόνον μέγαν λευκόν και τον καθήμενον επ’ αυτώ, ου από προσώπου έφυγεν η γη και ο ουρανός, και τόπος ουχ ευρέθη αυτοίς. και είδον τους νεκρούς, τους μεγάλους και τους μικρούς, εστώτας ενώπιον του θρόνου, και βιβλία ηνοίχθησαν· και άλλο βιβλίον ηνοίχθη, ο εστι της ζωής· και εκρίθησαν οι νεκροί εκ των γεγραμμένων εν τοις βιβλίοις κατά τα έργα αυτών. και έδωκεν η θάλασσα τους νεκρούς τους εν αυτή, και ο θάνατος και ο άδης έδωκαν τους νεκρούς τους εν αυτοίς, και εκρίθησαν έκαστος κατά τα έργα αυτών. και ο θάνατος και ο άδης εβλήθησαν εις την λίμνην του πυρός» (Αποκ. Κ΄,11-14 ).

Είναι λοιπόν σαφές ότι ενώ ο Αντίχριστος θα βρίσκεται εν ζωή, με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας θα βληθεί στην κόλαση, στη «λίμνη του πυρός την καιομένη».

Όταν λοιπόν ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ομιλεί για τον Αντιχρίστο, περί το 95 μ.Χ., δεν υπονοεί τον Νέρωνα που βασίλευσε από το 54 μ.Χ. ως το 68 μ.Χ. Διαστρέφουν δηλαδή την ιστορική αλήθεια, διαστρεβλώνουν και το κείμενο της Ιεράς Αποκαλύψεως και βγάζουν και τον άγιο Ιωάννη τον Ευαγγελιστή ψευδόμενο.

Στη συνέχεια, ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, έχοντας ήδη λήξει η εξορία του στην Πάτμο (όπου δέχθηκε την Αποκάλυψη), επέστρεψε στην Έφεσο και επειδή είχαν εμφανισθεί τότε πολλοί ψευδοδιδάσκαλοι, έγραψε την Α΄ επιστολή του. Σ’ αυτήν λοιπόν γράφει: «Παιδία, εσχάτη ώρα εστί, και καθώς ηκούσατε ότι ο αντίχριστος έρχεται» (Α΄ Ιω. β΄,18).

Πότε όμως προηγουμένως οι Εφέσιοι είχαν ακούσει ότι «ο αντίχριστος έρχεται»; Η απάντηση είναι σαφής: Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης δεχόμενος νωρίτερα την Αποκάλυψη στην Πάτμο, είχε ήδη κατ’ εντολή του Θεού αποστείλει την Αποκάλυψη στις Επτά Εκκλησίες: «εγενόμην εν πνεύματι… και ήκουσα φωνήν…. λεγούσης· ο βλέπεις γράψον εις βιβλίον και πέμψον ταις επτά εκκλησίαις, εις Έφεσον και εις Σμύρνην» (Αποκ.Α΄,10). 

Και στο Β΄ κεφάλαιο της Αποκάλυψης αρχίζει ως εξής: «Τω αγγέλω της εν Εφέσω εκκλησίας γράψον… [και εν κατακλείδι εντέλλεται]: Ο έχων ους ακουσάτω τι το Πνεύμα λέγει ταις εκκλησίαις [εξ ου και το «καθώς ηκούσατε, ο Αντίχριστος έρχεται»]» (Αποκ. Β΄,1,7).

Μέχρι σήμερα, αυτά παραλάβαμε και αυτά μας παραδόθηκαν από τον Κύριό μας, καθώς και από τους αγίους μαθητές και Αποστόλους Του.

Και ήδη αμέσως μετά την εποχή του Ευαγγελιστού και Αποστόλου Ιωάννου πλήθος μεταποστολικών Πατέρων, όπως ο αγ. Ειρηναίος Λουγδούνων και ο αγ. Ιππόλυτος Πάπας Ρώμης (πριν το σχίσμα), αλλά και μέχρι τις ημέρες μας, διαχρονικά, ανά τους αιώνες,  θεοφόροι Πατέρες και άγιοι Επίσκοποι της Εκκλησίας μας (που όλοι τους έζησαν μετά τον β΄ αιώνα, δηλ. μετά το 100 μ.Χ.), μας άφησαν αναλυτικά υπομνήματα με τα οποία μας παραδίδουν αυτά που οι ίδιοι παρέλαβαν από τους Αγίους Αποστόλους.

Και όλοι τους συμφωνούν ότι ο Αντίχριστος θα κάνει την εμφάνισή του κατά τις ημέρες της συντελείας των αιώνων και η εξουσία του θα καταλυθεί με τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. 

Ουδείς από τους Αγίους και θεοφόρους μεγάλους Πατέρες και Ιεράρχες έχει πει ότι ο Αντίχριστος ήδη είχε έρθει στο παρελθόν και ότι τάχα ήταν ο Νέρωνας! 

Οι Ιεράρχες της Εκκλησίας μας, η Δ.Ι.Σ., ο Ι.Σ.Κ.Ε., κατανοούν τη βλασφημία κατά του Κυρίου μας Ιησού Χριστού και κατά του Αγίου Πνεύματος; Διδάσκονται δηλαδή οι κληρικοί και ο λαός του Θεού ότι τάχα ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, με το Πνεύμα της Αληθείας Του ψεύδεται, όταν το 95 μ.Χ. δίνει εντολή στον Ευαγγελιστή Ιωάννη να ενημερώσει τους δούλους Του και τις κατά τόπους Εκκλησίες: «Αποκάλυψις Ιησού Χριστού, ην έδωκεν αυτώ ο Θεός, δείξαι τοις δούλοις αυτού α δει γενέσθαι εν τάχει [αυτά που πρέπει να γίνουν· αναφέρεται στο μέλλον]… ο γαρ καιρός εγγύς. ο βλέπεις γράψον εις βιβλίον και πέμψον ταις επτά εκκλησίαις» (Αποκ. Α΄,1,3,11). Και πάλι: «λέγει μοι· ούτοι οι λόγοι πιστοί και αληθινοί, και Κύριος ο Θεός των πνευμάτων των προφητών απέστειλε τον άγγελον αυτού δείξαι τοις δούλοις αυτού α δει γενέσθαι εν τάχει... Και λέγει μοι· μη σφραγίσης τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου· ο καιρός γαρ εγγύς εστιν» (Αποκ. ΚΒ΄,6,10).

Παρουσιάζει λοιπόν ο Σεβ. Δημητριάδος με τον π. Αντώνιο Πινακούλα ότι όλα τα περί του Αντιχρίστου είχαν γίνει τάχα επί Νέρωνα περί το 54 μ.Χ. Συνεπώς, διδάσκεται στους Ιερείς της Ι.Μητροπόλεως ότι ο Κύριος Ιησούς Χριστός ενημέρωσε καθυστερημένα την Εκκλησία Του και τον λαό, πολύ αργότερα, περί το 95 μ.Χ. (όταν παραδόθηκε η Αποκάλυψη στον Ευαγγελιστή Ιωάννη) και ότι ο Κύριος άφησε την Εκκλησία Του, τον Ευαγγελιστή και τον λαό Του απροστάτευτους να γίνουν πρώτα τα γεγονότα, και η Πρόνοιά Του δεν ενήργησε εγκαίρως, όπως έχει υποσχεθεί: «ου μη ποιήση Κύριος ο Θεός πράγμα, εάν μη αποκαλύψη παιδείαν αυτού προς τους δούλους αυτού τους προφήτας» (Αμώς Γ΄,6-8). 

Ποιος να φαντασθεί ότι Μητροπολίτης  θα έφθανε να διδάξει τους κληρικούς του τέτοια πράγματα; Και ότι θα έφθανε σε τέτοιο σημείο σκοτισμού ή συνειδητής διαστροφής, ώστε να αφήνει να εννοηθεί ότι ο Κύριος το 95 μ.Χ., προκειμένου να προφυλάξει την Εκκλησία Του και τον λαό Του από τον Αντίχριστο, από το σφράγισμα, από τον δυσώνυμο αριθμό κλπ., αποκάλυψε όσα αφορούν τον Αντίχριστο, με προφητεία που όμως (όπως ισχυρίζονται ανερυθρίαστα) δεν ήταν τάχα προφητεία, αφού ήδη –κατά τον Μητροπολίτη και τον ομιλητή του– από το 54 μ.Χ. είχε ήδη έρθει ο Αντίχριστος –και ήταν ο Νέρωνας– και είχαν λάβει τότε χώρα όλα αυτά τα γεγονότα! Και έτσι, σύμφωνα με αυτές τις πλάνες, προκύπτει ότι παρότι ο Κύριος ενημερώνει τον Ευαγγελιστή ότι προφητεύει όσον αφορά τον Αντίχριστο, τάχα ψεύδεται και δεν προφητεύει, αλλά μιλά για το παρελθόν!! Φυσικά, όλα αυτά είναι αντίθετα και με όλες τις εγκυκλίους της Δ.Ι.Σ. που κατά καιρούς έχει εκδώσει.

Στην πρωτοχριστιανική Εκκλησία μέλος της μπορούσε να γίνει μόνο όποιος είχε κατηχηθεί και μυηθεί στα μυστήρια της Βασιλείας του Θεού και της Εκκλησίας του Χριστού, η κατήχηση διαρκούσε ακόμη και 3 χρόνια, και έπειτα συνειδητά δεχόταν τη Χάρη του Αγ. Βαπτίσματος. Τι σημαίνει ότι «συνειδητά» εγίνοντο μέλη της Εκκλησίας; Σημαίνει ότι το υποψήφιο μέλος γνωρίζοντας πολύ καλά τι σημαίνει η ζήτηση της εντός ημών Βασιλείας του Θεού, ποιες ήταν οι προϋποθέσεις, πώς και πότε επερχόταν η Βασιλεία του Θεού, και γνωρίζοντας και το ορθό δόγμα και τη διδασκαλία του Ιησού Χριστού, με απόλυτη συνείδηση, γνώση και εν ελευθερία επέλεγε να βασιλευθεί από το Άγιο Πνεύμα και να ενεργείται από αυτό.

Στο πλαίσιο της κατήχησης ένα σημαντικό θέμα στο οποίο κατηχούντο οι υποψήφιοι Χριστιανοί, ήταν  η παρουσία του Αντιχρίστου και η κατάλυσή του από τη Δευτέρα Παρουσία του Κυρίου μας. Μία από αυτές τις Κατηχήσεις, η ΙΕ΄ Κατήχηση του αγίου Κυρίλλου, Πατριάρχου Ιεροσολύμων, σώζεται αναλυτικά (βλ. σελ. 304-333) στο βιβλίο «ΚΑΤΗΧΗΣΕΙΣ ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ», της Ι.Μονής Τιμίου Προδρόμου Καρέα, εκδ. «Ετοιμασία», 1991. Παραθέτω λοιπόν κάποια μικρά αποσπάσματα από την ΙΕ΄ Κατήχηση του Αγίου:

1ο. «Αλλά επειδή έπρεπε να γνωρίζουμε τα σημεία της συντέλειας του κόσμου, μια και περιμένουμε τον Χριστό, για τη Δεύτερη Παρουσία Του, για να μην πεθάνουμε απατημένοι και για να μην πέσουμε σε πλάνη από τον ψεύτη Αντίχριστο, οι Απόστολοι, "κατ’ οικονομίαν", κινήθηκαν με θεόσδοτη προαίρεση και πήγαν και ρώτησαν τον αληθινό Δάσκαλο, λέγοντας: "Πες μας, πότε θα γίνουν αυτά και ποιο θα είναι το σημάδι της Παρουσίας Σου και της συντέλειας του κόσμου;" (Ματθ.24,3). "Σε περιμένουμε πάλι να έλθεις, αλλά ο σατανάς μετασχηματίζεται σε άγγελο φωτός" (Β΄ Κορ.11,14). Ασφάλισέ μας λοιπόν, για να μην προσκυνήσουμε κάποιον άλλο, εκτός από Σένα. Και Εκείνος άνοιξε το θεϊκό και υπερένδοξο στόμα Του και είπε: "Προσέξτε, μήπως σας πλανήσει κανείς" (Ματθ. 24,4). Και σεις τώρα, οι ακροατές, με τα μάτια της ψυχής, σαν να τον βλέπετε μπροστά σας, ακούτε να σας λέει και εσάς τα ίδια: "Προσέξτε μήπως σας πλανήσει κανείς". Και σας παρακαλεί όλους ο Λόγος να προσέχετε στα λεγόμενα, διότι δεν είναι ιστορία πραγμάτων που πέρασαν, αλλά προφητεία μελλόντων που οπωσδήποτε θα έρθουν. Δεν το προφητεύουμε εμείς –διότι είμαστε ανάξιοι- αλλά φέρνουμε όσα έχουν γραφτεί στο μέσο και αναφέρουμε τα σχετικά χαρακτηριστικά" Κοίτα λοιπόν τώρα μόνος σου, ποια έχουν ήδη γίνει, τι απολείπεται να γίνει και ασφάλισε τον εαυτό σου» (σελ. 308-309).

2ο. «Για το ίδιο θέμα, γράφοντας ο Παύλος, μας έδωσε φανερό σημείο, λέγοντας: "Μη σας εξαπατήσει κανείς, διότι δεν θα έλθει η Ημέρα εκείνη, αν δεν έρθει πρώτα η αποστασία και δεν φανερωθεί ο άνθρωπος της αμαρτίας, ο Υιός της απωλείας, αυτός που θα είναι αντίπαλος της αλήθειας και θα υπερυψώσει τον εαυτό του παραπάνω από κάθε άλλον, που θα φέρει το όνομα Θεός ή θα προσκυνείται με σεβασμό και λατρεία, ώστε να εγκατασταθεί στο Ναό του Θεού με την αξίωση να προσκυνείται ως Θεός. Δεν θυμάσθε ότι σας τα έλεγα αυτά, όταν ήμουν ακόμη μαζί σας; Τώρα ξέρετε λοιπόν εκείνο που τον εμποδίζει να φανερωθεί πριν από τον καιρό του, αλλά η ανομία ήδη ενεργεί μυστικά. Μόνο να φύγει από τη μέση εκείνος που τώρα εμποδίζει και τότε θα φανερωθεί ο άνομος, τον οποίο ο Κύριος θα καταστρέψει και μόνο με ένα φύσημα του στόματός Του και θα τον εκμηδενίσει με την εμφάνιση της έλευσής Του. Η έλευση τώρα του άνομου αυτού θα γίνει με την ενέργεια του σατανά, με κάθε δύναμη, με ψευδή σημεία και τέρατα και κάθε είδος απάτης ανάμεσα στους ανθρώπους που θα χάνονται" (Β΄ Θεσ.2,3-10)» (σελ.311).

3ο. «ΙΒ΄. Αυτός λοιπόν ο Αντίχριστος, για τον οποίο σας μίλησα, θα έλθει, όταν συμπληρωθεί ο καιρός της βασιλείας των Ρωμαίων και όταν θα πλησιάζουν και τα σημεία της συντέλειας του κόσμου» (σελ. 313).

4ο. «Μόνο όμως τρία χρόνια και έξι μήνες θα τολμήσει να τα διαπράξει όλα αυτά και θα καταργηθεί από τη Δεύτερη ένδοξη Παρουσία του Κυρίου και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού του Αληθινού, που θα αφανίσει τον Αντίχριστο με ένα φύσημα και μόνο που θα βγει από το στόμα του (πρβλ. Β΄ Θεσ.2,8) και θα τον παραδώσει στην άσβεστη φωτιά της κολάσεως. ΙΓ΄. Αυτά που τώρα σας διδάσκουμε, δεν είναι λόγια που φανερώνουν δικές μας επινοήσεις, αλλά είναι συμπεράσματα βγαλμένα από τις θείες Γραφές, που διαβάζονται στην Εκκλησία» (σελ. 314).

5ο. «Και θα βασιλέψει ο Αντίχριστος, τρισήμισυ μόνο χρόνια. Δεν το αναφέρουμε αυτό βασιζόμενοι στα απόκρυφα ευαγγέλια, αλλά στον προφήτη Δανιήλ. Διότι λέει: "Θα δοθεί στα χέρια του καιρός και καιροί και το μισό του καιρού" (Δαν. 7,25). Καιρό λέγοντας, εννοεί ένα χρόνο, κατά τον οποίο η σατανική και καταστρεπτική παρουσία και δραστηριότητά του θα φθάσει στο αποκορύφωμά της. Καιρούς πάλι εννοεί τα επίλοιπα δύο χρόνια, που θα είναι χρόνια παρανομίας και μας κάνουν όλα μαζί τρία χρόνια· και μισό του καιρού εννοεί ένα εξάμηνο ακόμη» (σελ. 317).

6ο. «ΙΗ΄. Ασφάλιζε λοιπόν τον εαυτό σου, άνθρωπε. Έχεις τα σημεία του Αντιχρίστου. "Να μην τα θυμάσαι μόνο για σένα, αλλά να τα λες και στους άλλους με ζήλο" (πρβλ. Σοφ. 7,13). Αν έχεις παιδί κατά σάρκα, να το συμβουλεύεις. Αν πάλι με την Κατήχηση γέννησες κάποιο πνευματικό παιδί, και αυτό να το προφυλάξεις με τις συμβουλές σου, ώστε να μη δεχτεί τον απατεώνα ως αληθινό. "Διότι το μυστήριο της ανομίας ήδη ενεργείται" (Β΄ Θεσ. 2,7). Με βάζουν σε σκέψεις και φόβο οι πόλεμοι των εθνών, με φοβίζουν τα σχίσματα των Εκκλησιών, με τρομάζει η μισαδελφία των αδελφών. Ας τα διακηρύττουμε λοιπόν αυτά, αλλά είθε να μη γίνουν στην εποχή μας. Ας έχουμε όμως το νου μας, για να είμαστε εξασφαλισμένοι. Αυτά είχα να πω για τον Αντίχριστο» (σελ. 319).

Μάλιστα, είναι αξιοσημείωτο ότι στην Δ΄ ΚΑΤΗΧΗΣΗ ΦΩΤΙΖΟΜΕΝΩΝ (σελ.94) ο Άγιος τονίζει στους κατηχουμένους: «Και αν ευλογήσει ο Θεός, θα τα αναλύσουμε, όσο μπορούμε, όλα και θα τα κατοχυρώσουμε με χωρία της Αγίας Γραφής, αργότερα. Γιατί πρέπει πάνω στα Άγια και Θεία Μυστήρια της Πίστεώς μας, ούτε την παραμικρή ιδέα να διδάσκουμε, χωρίς να την κατοχυρώνουμε με τις αλήθειες που μας έχουν φανερωθεί μέσα στην Αγία Γραφή. Πρέπει να αποφεύγουμε με επιμέλεια κάθε πιθανολογία, ρητορισμό, και εντυπωσιακό κατασκεύασμα, ώστε να μη παρασυρθούμε σε βλάσφημη κατάχρηση της διδασκαλίας. Ούτε εμένα τον ίδιο, που σου τα λέω αυτά, να πιστέψεις αβασάνιστα, αν δεν σου δοθεί απόδειξη για όσα σας διδάσκω, από τις Άγιες Γραφές. Γιατί η σωτηρία αυτή που προσφέρεται, διά της πίστεώς μας, δεν πηγάζει ούτε στηρίζεται σε νοητικά κατασκευάσματα και ρητορικά καινολογήματα, αλλά σε αποδείξεις παρμένες από την Αγία Γραφή» (σελ. 94). 

--------------------------

Οι κληρικοί όμως της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος διδάσκονται ότι: «ο Αντίχριστος, το θηρίο, ο αριθμός του και το χάραγμα, αφορούν το πρόσωπο του Νέρωνος… [και] σε δεδομένα τα δεδομένα εκείνης της εποχής». Επίσης  διδάσκονται ότι: «το «"θηρίο" δεν αναφέρεται στο μέλλον, αλλά στην εποχή που ο Ιωάννης συγγράφει την Αποκάλυψη και θέλει να αποτρέψει από λανθασμένες ερμηνείες μελλοντικών εποχών». Και ότι: «Το "θηρίο" και "ο αριθμός του θηρίου" ήταν ο Νέρων, πρόκειται δηλ. για ιστορικό πρόσωπο της εποχής εκείνης. Το πρόβλημα, λοιπόν, της ερμηνείας της Αποκάλυψης προκύπτει, όταν δεν διαβάζεται στις συντεταγμένες της εποχής της, αλλά με το βλέμμα στο μέλλον».

Συνεπώς, ο Σεβασμιώτατος Δημητριάδος –δια του ομιλητού του π. Αντωνίου Πινακούλα– προωθεί και διδάσκει –«γυμνή τη κεφαλή»- στους κληρικούς του (και αυτοί με τη σειρά τους στο πλήρωμα της Εκκλησίας) μία πλάνη· απομακρύνει για το συγκεκριμένο ζήτημα το Ιερατείο της Ι. Μητροπόλεώς του και τον πιστό λαό από την αποκαλυφθείσα Αλήθεια του Θεού, δημιουργεί σύγχυση φρονήματος, ψευδαισθήσεις και με μεθοδεία πλάνης δημιουργεί απόκλιση από την ορθή πίστη και τη διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, όσον αφορά το προαναφερθέν θέμα.

Επίσης διδάσκει αίρεση («αίρεση» είναι η συνειδητή απόκλιση ή διαφοροποίηση από την επίσημη, καθιερωμένη διδασκαλία του Ιδρυτού της Εκκλησίας και των Αποστόλων Του, που παραδόθηκε ζωντανά διά των Αγίων από γενεά σε γενεά). 

Ακόμη, προκύπτει «σχίσμα», αφού δημιουργεί τεράστια διάσπαση της ενότητας των μελών της Εκκλησίας του Χριστού, με αποτέλεσμα άλλοι να φρονούν όσα παρέλαβαν από τον Κύριό μας, τους Αποστόλους, τους θεοφόρους Πατέρες της Εκκλησίας μας και να παραμένουν πιστοί σε όσα παρέλαβαν, ενώ άλλοι να ακούνε από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Δημητριάδος ότι είναι σωστό να φρονούν ενάντια στο φρόνημα και τη διδασκαλία της Εκκλησίας.

Όμως και ο Απ. Παύλος παρακάλεσε, λέγοντας: «Παρακαλώ δε υμάς, αδελφοί, διά του ονόματος του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού, ίνα το αυτό λέγητε πάντες, και μη η εν υμίν σχίσματα, ήτε δε κατηρτισμένοι εν τω αυτώ νοΐ και εν τη αυτή γνώμη» (Α΄ Κορ. α΄,10). Και: «πληρώσατέ μου την χαράν, ίνα το αυτό φρονήτε,…σύμψυχοι, το εν φρονούντες» (Φιλιπ. Β΄,2).

Ο Σεβασμιώτατος Δημητριάδος –διά του προαναφερθέντος επιλεγμένου ομιλητή του– διδάσκει και κατηχεί τους Ιερείς του ότι: «Η Αποκάλυψη είναι ένα ποιητικό βιβλίο, που στοχεύει στα συναισθήματα και στις επιθυμίες. Ο Ιωάννης συνέθεσε, με δημιουργικό τρόπο τα στοιχεία της εποχής του και δεν διατύπωσε προφητεία». Αυτό όμως αποτελεί απόλυτη, συνειδητή διαστροφή της Αλήθειας, δεδομένου ότι πουθενά μέσα στην παράδοση της Εκκλησίας μας κάποιος Άγιος δίδαξε κάτι τέτοιο. 

Ο Κύριός μας –διά του «ηγαπημένου μαθητή» Του– λέγει: «μακάριος ο αναγινώσκων και οι ακούοντες τους λόγους της προφητείας και τηρούντες τα εν αυτή γεγραμμένα· ο γαρ καιρός εγγύς» (Αποκ. Α΄,3).

Επίσης: «λέγει μοι· ούτοι οι λόγοι πιστοί και αληθινοί, και Κύριος ο Θεός των πνευμάτων των προφητών απέστειλε τον άγγελον αυτού δείξαι τοις δούλοις αυτού α δει γενέσθαι εν τάχει και ιδού έρχομαι ταχύ. Μακάριος ο τηρών τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου» (Αποκ. ΚΒ΄,6-7).

Και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης τελειώνοντας και απευθυνόμενος στις Εκκλησίες, καταλήγει: «Μαρτυρώ εγώ παντί τω ακούοντι τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου. Εάν τις επιθή επί ταύτα, επιθήσει ο Θεός επ’ αυτόν τας πληγάς τας γεγραμμένας εν τω βιβλίω τούτω· και εάν τις αφέλη από των λόγων του βιβλίου της προφητείας ταύτης, αφελεί ο Θεός το μέρος αυτού από του ξύλου της ζωής,  λέγει ο μαρτυρών ταύτα» (Αποκ. ΚΒ΄, 18-19). 

Τόσο ο Κύριος, όσο και ο Ευαγγελιστής Ιωάννης ενημερώνουν τις Εκκλησίες εκείνης της περιόδου ότι πρόκειται για προφητεία των γεγονότων της τελευταίας γενεάς. Αλλά δυστυχώς, συνειδητά ο Μητροπολίτης Δημητριάδος –διά του ομιλητού του- διαστρέφει την αλήθεια.

Το βιβλίο της Αποκαλύψεως των γεγονότων της τελευταίας γενεάς δεν είναι τάχα ένα «ποιητικό βιβλίο συναισθημάτων», όπως ο Μητροπολίτης Δημητριάδος διδάσκει, διά του ομιλητού του. Όμως τι είναι; Είναι αυτό που ο Κύριος με το Πνεύμα της Αληθείας Του μαρτυρεί, διά του Ευαγγελιστή Ιωάννη: «Αποκάλυψις Ιησού Χριστού, ην έδωκεν αυτώ ο Θεός, δείξαι τοις δούλοις αυτού α δει γενέσθαι εν τάχει, και εσήμανεν αποστείλας διά του αγγέλου αυτού τω δούλω αυτού Ιωάννη [και δεν τα είπε μόνο για τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, αλλά του έδωσε εντολή:] ο βλέπεις γράψον εις βιβλίον και πέμψον ταις επτά εκκλησίαις γράψον ουν α είδες, και α εισι και α μέλλει γίνεσθαι μετά ταύτα» (Αποκ. Α΄,1,11,19).

Μετά δε τον κάθε λόγο που απευθύνει προς τους Επισκόπους των Εκκλησιών, πάντοτε ολοκληρώνει με την προτροπή προς τα μέλη της Εκκλησίας: «Ο έχων ους ακουσάτω τι το Πνεύμα λέγει ταις εκκλησίαις» (Αποκ. Β΄,7).

Επίσης σε άλλο σημείο τονίζει: «Εγώ Ιησούς έπεμψα τον άγγελόν μου μαρτυρήσαι υμίν ταύτα επί ταις εκκλησίαις» (Αποκ. ΚΒ΄,16).

Η Εκκλησία, λοιπόν, δεν έχει κάτι άλλο να μας πει, εκτός από αυτό που ο Ιδρυτής της, ο Κύριος Ιησούς Χριστός, της έδωσε διά του Αγίου Πνεύματος. Η Εκκλησία παρέλαβε και ο Κύριος, Θεός Παντοκράτορας, Κύριος Ιησούς, απευθυνόμενος σε κάθε μέλος της Εκκλησίας Του εντέλλεται: ««ο έχων ους ακουσάτω τι το Πνεύμα λέγει ταις εκκλησίαις» (Αποκ. Γ΄,22).

Μας έδωσε εντολή να ακούμε αυτά που το Άγιο Πνεύμα είπε στην Εκκλησία και όχι τον καθένα που τα διαφοροποιεί, έστω και αν είναι Επίσκοπος. Επίσης ο Κύριος λέγει: «μακάριος ο τηρών τους λόγους της προφητείας του βιβλίου τούτου» (Αποκ. ΚΒ΄,7)· παρακαλεί να ακούμε και να τηρούμε τους λόγους Του.

Και ας μη μας διαφεύγει ότι τα πρώτα κεφάλαια της Αποκάλυψης αφορούν τους Επισκόπους των τοπικών Εκκλησιών, που ήδη από τότε ορισμένοι είχαν ξεφύγει και έφθασε ο Κύριός μας σε σημείο να καθιστά δημοσίως γνωστή –και με βιβλίο– τη δυσφορία Του, λέγοντας π.χ. στον Επίσκοπο της εν Λαοδικεία Εκκλησίας: «οίδά σου τα έργα, ότι ούτε ψυχρός ει ούτε ζεστός· όφελον ψυχρός ης ή ζεστός. ούτως ότι χλιαρός ει, και ούτε ζεστός ούτε ψυχρός, μέλλω σε εμέσαι εκ του στόματός μου… και ουκ οίδας ότι συ ει ο ταλαίπωρος και ο ελεεινός και πτωχός και τυφλός και γυμνός. συμβουλεύω σοι αγοράσαι παρ’ εμού χρυσίον πεπυρωμένον εκ πυρός ίνα πλουτήσης, και ιμάτια λευκά ίνα περιβάλη και μη φανερωθή η αισχύνη της γυμνότητός σου, και κολλύριον ίνα εγχρίση τους οφθαλμούς σου ίνα βλέπης… ζήλευε ουν και μετανόησον» (Αποκ. Γ΄,15,17,19). Και τελειώνοντας λέγει πάλι: «ο έχων ους ακουσάτω τι το Πνεύμα λέγει ταις εκκλησίαις» (Αποκ. Γ΄, 22). 

Ο Κύριος λοιπόν δεν μας άφησε περιθώρια ερμηνειών της Αποκάλυψης, αλλά μας είπε: «ιδού προείρηκα υμίν άπαντα [εσείς ένα να προσέξετε:] Βλέπετε μη τις υμάς πλανήση» (βλ. Μαρκ. ΙΓ΄,23 και Ματθ. ΚΔ΄,4,25).

Επίσης ο Απ. Παύλος μας ενημερώνει: «έσται γαρ καιρός ότε της υγιαινούσης διδασκαλίας ουκ ανέξονται, αλλά κατά τας επιθυμίας τας ιδίας εαυτοίς επισωρεύσουσι διδασκάλους κνηθόμενοι την ακοήν και από μεν της αληθείας την ακοήν αποστρέψουσιν, επί δε τους μύθους εκτραπήσονται. συ δε νήφε εν πάσι» (Β΄ Τιμ. δ΄,3-5).

Και μας προτρέπει: «πονηροί δε άνθρωποι… προκόψουσιν επί το χείρον, πλανώντες και πλανώμενοι. συ δε μένε εν οις έμαθες και επιστώθης, ειδώς παρά τίνος έμαθες και ότι από βρέφους τα ιερά γράμματα οίδας, τα δυνάμενά σε σοφίσαι εις σωτηρίαν διά πίστεως της εν Χριστώ Ιησού» (Β΄ Τιμ. γ΄,13-15).

Ένας Επίσκοπος διδάσκει –διά του ομιλητή του– και κατηχεί τους κληρικούς του (και αυτοί με τη σειρά τους καλούνται να διδάξουν τα ίδια στα μέλη της Εκκλησίας), αντίθετα από όσα ενετείλατο ο Θεός, οι Άγιοι Απόστολοι και οι θεοφόροι Πατέρες. Δυστυχώς προβαίνει σε ετεροδιδασκαλία, προωθεί το πνεύμα της πλάνης και όχι της Αλήθειας, δημιουργεί σχίσμα στην Εκκλησία, κηρύσσει αίρεση και βλασφημεί το Άγιο Πνεύμα, όπως προανέφερα. Με άρθρο στην  επίσημη ιστοσελίδα της Ι. Μητροπόλεως Δημητριάδος και Αλμυρού δημοσίευσε αυτές τις πλάνες του, που διαδίδονται παντού. Έτσι, η συγκεκριμένη πλάνη διατρέχει πλέον όλη την Εκκλησία, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ήδη Ιερείς και άλλων Ι. Μητροπόλεων στοιχίζονται σ’ αυτήν την πλάνη και την κηρύττουν δημοσίως.

Μάλιστα, δεν διστάζει και δεν αισχύνεται να κηρύττει ότι αυτή η πλάνη είναι η ορθή ερμηνεία της Αποκάλυψης. Επικίνδυνο είναι και το επιστέγασμα, η τελική εξήγηση που δίνει γι’ αυτήν την πλανεμένη ερμηνεία, λέγοντας: «Όταν ερμηνεύεται με τον τρόπο αυτό η Αποκάλυψη, κατά τον π. Αντώνιο, δεν δημιουργούνται ποιμαντικά προβλήματα. Διαφορετικά, κυριαρχεί ο φόβος για όσα συμβαίνουν [ηλεκτρονικές ταυτότητες, προσωπικός αριθμός κλπ.], που συνδέονται με την δήθεν έλευση του αντιχρίστου. Η Εκκλησία, διά των ποιμένων Της, οφείλει να διδάσκει τον ορθό τρόπο ερμηνείας της Αποκαλύψεως».

Περί τα έξι εκατομμύρια Έλληνες από το 2023 μέχρι σήμερα αρνούνται να παραλάβουν την ηλεκτρονική ταυτότητα και τον προσωπικό αριθμό· προφανώς επιστρατεύονται οι «μισθωτοί Ποιμένες» να καθησυχάσουν το ποίμνιο λέγοντάς του ότι ο Αντίχριστος, το χάραγμα κλπ. δήθεν ήρθαν στο παρελθόν και ήταν ο Νέρωνας! 

Ο Απόστολος και Ευαγγελιστής Ιωάννης, ο συγγραφέας της Αποκαλύψεως, μας έδωσε εντολή, λέγοντας: «Αγαπητοί, μη παντί πνεύματι πιστεύετε, αλλά δοκιμάζετε τα πνεύματα ει εκ του Θεού εστίν, ότι πολλοί ψευδοπροφήται εξεληλύθησαν εις τον κόσμον» (Α΄ Ιω. δ΄,1).

Και εντέλλεται: «πας ο παραβαίνων και μη μένων εν τη διδαχή του Χριστού, Θεόν ουκ έχει· ο μένων εν τη διδαχή του Χριστού, ούτος και τον πατέρα και τον υιόν έχει. Ει τις έρχεται προς υμάς και ταύτην την διδαχήν ου φέρει [το να μη μένει δηλ. σε όσα υπό του Χριστού διδάχθηκε], μη λαμβάνετε αυτόν εις οικίαν, και χαίρειν αυτώ μη λέγετε· ο γαρ λέγων αυτώ χαίρειν, κοινωνεί τοις έργοις αυτού τοις πονηροίς»  (Β΄ Ιω. 9-11). 

-------------------------------- 

1) Ερωτούμε την Ιεραρχία της Εκκλησίας της Ελλάδος, ήτοι τους ογδόντα δύο Επισκόπους των τοπικών Εκκλησιών ανά την ελληνική επικράτεια: Δεν θα λάβουν θέση; Δεν θα απαιτήσουν να ανακαλέσει τις πλάνες που διαδίδει;

2) Ερωτούμε την Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος: Δεν θα λάβει θέση; Δεν θα απαιτήσει να ανακαλέσει ο Μητροπολίτης Δημητριάδος την ετεροδιδασκαλία του;

3) Ερωτούμε τον Μακαριώτατο Αρχιεπίσκοπο: Δεν θα ανακαλέσει στην τάξη τον Πρωτοπρεσβύτερό του, π. Αντώνιο Πινακούλα, καλώντας τον να αποσύρει επισήμως τις πλάνες του και να εναρμονισθεί με τη διδασκαλία των Πατέρων και της Εκκλησίας μας;

Ή μήπως όλοι συμφωνούν με όσα ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Δημητριάδος και ο π. Αντώνιος Πινακούλας διδάσκουν στους κληρικούς, γι’ αυτό και απάντησή τους είναι η σιωπή, καθώς σύμφωνα με τη λαϊκή ρήση: «η σιωπή είναι χρυσός»;

Είναι δυνατόν ένας Επίσκοπος να καταφρονεί τους λόγους του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, των Αγίων Αποστόλων, των Προφητών, των Οσίων και Θεοφόρων Πατέρων και Ιεραρχών, τη μακραίωνη παράδοση και διδασκαλία της Αγίας μας Εκκλησίας και να καλεί Ιερείς και μέλη της Εκκλησίας να πιστέψουν και να ακολουθήσουν τους αυθαίρετους λογισμούς ενός Ιερέα, οι οποίοι εκφέρονται και διαδίδονται εν πνεύματι και μεθοδεία πλάνης, προς εξαπάτηση των πιστών μελών της Εκκλησίας μας;

Καλή Τεσσαρακοστή και με τη Χάρη του Κυρίου μας να εορτάσουμε τη θεία ενσάρκωση και Γέννησή Του.

Σας ευχαριστώ πολύ για τον πολύτιμο χρόνο σας που αφιερώσατε στην παρέμβασή μου αυτή.

romfea.gr



Τετάρτη, Νοεμβρίου 18, 2026

 

“Ανθρωποσοφική ιατρική”. Όταν ο αποκρυφισμός διεισδύει στην επιστήμη.

 

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ταξιάρχη Ιστιαίας Ευβοίας π. Στέφανου Στεφόπουλου

Η ανθρωποσοφική ιατρική αποτελεί ένα σύστημα συμπληρωματικής ή εναλλακτικής θεραπευτικής που θεμελιώθηκε στις αρχές του 20ού αιώνα από τον Αυστριακό φιλόσοφο και εσωτεριστή Ρούντολφ Στάινερ (Rudolf Steiner), σε συνεργασία με την Ολλανδή γιατρό Ίτα Βέγκμαν (Ita Wegman).

Βασίζεται στο ομώνυμο φιλοσοφικό σύστημα της Ανθρωποσοφίας, το οποίο φιλοδοξεί να “εμπλουτίσει” την δυτική επιστημονική γνώση με μια πνευματική, ολιστική θεώρηση του ανθρώπου και του σύμπαντος που καμμία σχέση όμως δεν έχει με τις χριστιανικές αξίες και αρχές.

Σύμφωνα με τα θεμελιώδη αξιώματα της ανθρωποσοφικής θεωρίας, ο άνθρωπος δεν αποτελείται αποκλειστικά από το φυσικό-υλικό σώμα, αλλά διαρθρώνεται από μια πολυεπίπεδη σύσταση. Δηλαδή, το φυσικό σώμα, το «αιθερικό» ή ζωτικό σώμα (που διέπει τις βιολογικές λειτουργίες), το «αστρικό» σώμα (φορέα των συναισθημάτων και των παθών) και το «εγώ» ή πνευματικό στοιχείο, το οποίο προσδίδει στον άνθρωπο ατομικότητα και αυτοσυνειδησία.

Στο πλαίσιο αυτής της κοσμοθεωρίας, η νόσος δεν αντιμετωπίζεται απλώς ως μια τυχαία οργανική δυσλειτουργία ή βλάβη που πρέπει να κατασταλεί με χημικά μέσα, αλλά ως μια βαθύτερη κρίση ή ανισορροπία μεταξύ αυτών των τεσσάρων επιπέδων, η οποία συχνά ερμηνεύεται με καρμικές προεκτάσεις ή ως μια ευκαιρία πνευματικής ωρίμανσης.
Οι θεραπευτικές μέθοδοι που αξιοποιούνται περιλαμβάνουν ειδικά σκευάσματα φυτικής, ζωικής ή ορυκτής προέλευσης (όπως παρασκευάσματα ομοιοπαθητικού τύπου, με χαρακτηριστικότερη την εφαρμογή εκχυλισμάτων γκραντελίου ή Viscum album για την ογκολογία), καθώς και μη φαρμακευτικές προσεγγίσεις, όπως η ρυθμική μάλαξη, η ευρυμθία, η καλλιτεχνική θεραπεία και ειδικές ψυχοθεραπευτικές τεχνικές.

Τι γνώμη έχει η ιατρική επιστήμη;

Από την πλευρά της η θεσμική ιατρική κοινότητα διατηρεί έντονες επιφυλάξεις, τονίζοντας την απουσία επαρκών, εμπεριστατωμένων κλινικών αποδείξεων για την αποτελεσματικότητά τους σε σοβαρές παθήσεις, ενώ εκφράζονται σοβαροί κίνδυνοι από την πιθανή καθυστέρηση της έγκαιρης συμβατικής θεραπείας.

Ορθόδοξη κριτική.

Από τη σκοπιά της Ορθόδοξης θεολογίας και ποιμαντικής, η ανθρωποσοφική ιατρική και η κοσμοθεωρία που τη γεννά αντιμετωπίζονται με αυστηρή κριτική και σαφή αποδοκιμασία.
Η Εκκλησία διακρίνει θεμελιώδεις αντιφάσεις ανάμεσα στις ανθρωποσοφικές δοξασίες και στο χριστιανικό δόγμα.

Κατ’ αρχάς, η Ανθρωποσοφία του Στάινερ είναι βαθύτατα επηρεασμένη από τον δυτικό εσωτερισμό, τη θεοσοφία, τις ανατολικές θρησκείες και τα δόγματα περί μετεμψύχωσης (ενσάρκωσης και καρμικής αναπόφευκτης πορείας), στοιχεία που έρχονται σε ευθεία αντίθεση με τη χριστιανική διδασκαλία περί της μοναδικότητας της ανθρώπινης ζωής, της ανάστασης των νεκρών και της προσωπικής σχέσης του ανθρώπου με τον Τριαδικό Θεό.
Επιπλέον, η ορθόδοξη κριτική εντοπίζει σοβαρό θεολογικό πρόλβλημα στον τρόπο με τον οποίο ερμηνεύεται η ασθένεια και ο ανθρώπινος πόνος. Ενώ η Εκκλησία βλέπει την ασθένεια ως συνέπεια της πτώσης του ανθρώπου στη φθορά και καλεί τον πιστό στην υπομονή, στην προσευχή και στην αξιοποίηση της επιστημονικής ιατρικής ως δώρου Θεού για την ανακούφιση του πόνου, η ανθρωποσοφική οπτική τείνει να θεοποιεί τις κοσμικές δυνάμεις, να προβάλλει μια πανθεϊστική αντίληψη για τη φύση και να υποκαθιστά τη λυτρωτική χάρη του Θεού με τεχνικές αυτογνωσίας, πνευματικής άσκησης και εσωτερικής «μύησης».

Για τους ορθόδοξους θεολόγους, η προσφυγή σε θεραπευτικά συστήματα που εδράζονται σε αποκρυφιστικές ή αντιχριστιανικές φιλοσοφικές βάσεις ενέχει τον κίνδυνο της πνευματικής απομάκρυνσης από την Εκκλησία, καθώς αποδίδεται θεραπευτική ισχύς σε δυνάμεις ξένες προς την Πνευματική ζωή και την εν Χριστώ σωτηρία.
​Όλες οι χριστιανικές ομολογίες και η Ορθόδοξη Εκκλησία μας απορρίπτουν την Ανθρωποσοφία κυρίως για δογματικούς και θεολογικούς λόγους:

​Η φύση του Χριστού:

Στον Χριστιανισμό, ο Ιησούς Χριστός είναι ο μονογενής Υιός του Θεού, Θεάνθρωπος, και η σωτηρία έρχεται διαμέσου της Σταύρωσης και της Ανάστασής Του ως ιστορικό γεγονός για τη λύτρωση της ανθρωπότητας.

Στην Ανθρωποσοφία, ο «Χριστός» θεωρείται μια υπερβατική, κοσμική πνευματική οντότητα (ο «Χριστιανικός Παλμός» / Christ Impulse) που απλώς κατοίκησε προσωρινά στον άνθρωπο Ιησού της Ναζαρέτ κατά τη βάπτιση, εντάσσοντας το πρόσωπο του Χριστού σε ένα ευρύτερο πλαίσιο κοσμικής εξέλιξης.

​Δόγματα περί ψυχής και μετενσάρκωσης:

Η Ανθρωποσοφία ενσωματώνει στοιχεία ανατολικών φιλοσοφιών, όπως η μετενσάρκωση και το κάρμα, τα οποία είναι αντίθετα με τη χριστιανική διδασκαλία (σύμφωνα με την οποία «άπαξ αποθανείν τοις ανθρώποις, μετά δε τούτο κρίσις»).

​Πηγές της πίστης:

Ο Χριστιανισμός βασίζεται στην Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση (ή το Magisterium στην Καθολική Εκκλησία). Η Ανθρωποσοφία βασίζεται στην «πνευματική επιστήμη» και τις προσωπικές εσωτερικές αποκαλύψεις-ερευνήσεις του Ρούντολφ Στάινερ στον υπεραισθητό κόσμο.

​Συμπέρασμα:

Αν και η Ανθρωποσοφία χρησιμοποιεί συχνά χριστιανική ορολογία (αναφέρεται στον Χριστό, στα μυστήρια, στις γιορτές), καμία επίσημη ιστορική χριστιανική εκκλησία δεν την αναγνωρίζει. Η μόνη εξαίρεση είναι η αυτόνομη κίνηση της Χριστιανικής Κοινότητας (The Christian Community), η οποία όμως κινείται εντελώς εκτός των παραδοσιακών δογματικών ορίων του ιστορικού Χριστιανισμού.

(Περισσότερα  στο άρθρο του αειμνήστου μακαριστού π. Αντωνίου Αλεβιζόπουλου  με τίτλο: “Η ΑΝΘΡΩΠΟΣΟΦΙΑ ΤΟΥ RUDOLF STEINER”)

Η “Χριστιανική Κοινότητα» (The Christian Community – Die Christengemeinschaft)
​Η μοναδική θρησκευτική οντότητα που συνδέει άμεσα τη χριστιανική λατρεία με την Ανθρωποσοφία είναι η Χριστιανική Κοινότητα, η οποία ιδρύθηκε στη Γερμανία το 1922.

​Ποιοι τη δημιούργησαν: Ιδρύθηκε από Λουθηρανούς θεολόγους και κληρικούς σε συνεργασία με τον ίδιο τον εισηγητή της Ανθρωποσοφίας, τον Ρούντολφ Στάινερ (Rudolf Steiner).
​Τι είναι: Δεν αποτελεί τμήμα κάποιου παραδοσιακού προτεσταντικού ή καθολικού δόγματος, αλλά μια ανεξάρτητη θρησκευτική κίνηση ανανέωσης. Συνδυάζει μια μορφή μυστηριακής λατρείας (που θυμίζει λειτουργικά τη Θεία Λειτουργία) με τις εσωτερικές, πνευματικές κοσμοθεωρίες της Ανθρωποσοφίας. Παρότι χρησιμοποιεί χριστιανική ορολογία και τελεί «μυστήρια», η θεολογία της βασίζεται στις αποκρυφιστικές και κοσμικές-εξελικτικές αντιλήψεις του Στάινερ για τον Χριστό, αποστασιοποιημένες από τα επίσημα δόγματα των ιστορικών χριστιανικών ομολογιών και φυσικά της Ορθοδόξου Εκκλησίας. (περισσότερα στο  σχετικό άρθρο του  αναπληρωτή  καθηγητή του ΑΠΘ πρωτοπρεσβυτέρου Βασιλείου Γεωργόπουλου με τίτλο: “ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ. Μία προσπάθεια σύζευξης του Χριστιανισμού με αποκρυφιστικές δοξασίες” )

Πως λειτουργεί η Ανθρωποσοφική “Ιατρική”;

  • Χρησιμοποιεί διάφορες θεραπευτικές πρακτικές:
  • Φυτικά και ορυκτά σκευάσματα όπως φάρμακα που παρασκευάζονται σύμφωνα με τις αρχές της ανθρωποσοφίας.
  • Ομοιοπαθητικού τύπου παρασκευάσματα. Χρησιμοποιούνται και αραιωμένες ουσίες.
  • Ευρυθμιστική θεραπεία (Eurythmy).
  • Πρόκειται περί ειδικών κινήσεων του σώματος που συνδέονται με την ανθρωποσοφική αντίληψη περί αρμονίας σώματος και ψυχής.
  • Ρυθμικό μασάζ.
  • Καλλιτεχνικές θεραπείες όπως ζωγραφική, μουσική, πηλός και άλλες δημιουργικές δραστηριότητες.
  • Γκι (ιξός).
  • Χρησιμοποιείται σε ορισμένες ανθρωποσοφικές θεραπείες καρκίνου.

Δράσεις στην Ελλάδα.

Δεν θα μπορούσε , προφανώς, να λείπουν οι ανθρωποσοφιστές από τη χώρα μας. Δραστηριοποιούνται σε πολλά επίπεδα μέσω του σχετικού τους Ινστιτούτου.

Μάλιστα πρόσφατα πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα συνέδριο με τίτλο:
«Προς μια νέα κατανόηση της ανάπτυξης και της υγείας των παιδιών» με διοργανωτές το Ινστιτούτο Ανθρωποσοφικής Ιατρικής και το ιατρικό τμήμα του Goetheanum (διεθνές πνευματικό και διοικητικό κέντρο συντονισμού της “Γενικής Ανθρωποσοφικής Εταιρείας” και της “Ελεύθερης Ανώτατης Σχολής Πνευματικής Επιστήμης” και εδρεύει στο Ντόρναχ της Ελβετίας).

Ομιλήτριες ήταν οι Dr. Karin Michael και Dr. Marion Debus.
Το συνέδριο πραγματοποιήθηκε στο σχολείο Waldorf «Τριανέμι» στο Μαρούσι το οποίο ακολουθεί τις ανθρωποσοφικές θεωρίες περί εκπαίδευσης των παιδιών.
Τα θέματα περιλάμβαναν την παιδική και εφηβική ανάπτυξη, τη συναισθηματική ανθεκτικότητα και τις συμπεριφορικές προκλήσεις.
​Προσοχή, λοιπόν, χριστιανοί στην εφαρμογή αμφίβολων έως και απορριπτέων ως επικίνδυνων γιά την ψυχοσωματική υγεία των ανθρώπων τεχνικών και φιλοσοφικών θεωριών που αντιτίθενται ανοιχτά και απροκάλυπτα στις χριστιανικές αρχές και αλήθειες του Ευαγγελίου. Άλλωστε, ως γνωστόν, “ό,τι λάμπει δεν είναι χρυσός”!

 Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας.



 

Ο Θεός δεν είναι πρόσωπο!

 

Σάββατο, Νοεμβρίου 14, 2026

 

Υπάρχουν άγιοι εκτός της Ορθοδόξου Εκκλησίας;


ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ
ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ
Εν Πειραιεί τη 18η  Οκτωβρίου 2019
Ο οικουμενιστικός συγκρητισμός, ιδίως μετά την νομιμοποίησή του από την «Σύνοδο» της Κρήτης, (2016), καλπάζει κυριολεκτικά. Δεν είμαστε σε θέση να παρακολουθήσουμε μια πληθώρα πράξεων, λόγων, διακηρύξεων και δημοσιεύσεων από κληρικούς όλων των βαθμίδων, καθηγητές θεολογικών Σχολών, κ.α. οι οποίοι συναγωνίζονται ο ένας τον άλλον, ποιος θα πάρει τα πρωτεία σε οικουμενιστικές «επιδόσεις». 

Διαβρωμένοι από το δηλητήριο του Οικουμενισμού, δεν είναι πλέον σε θέση να κατηχήσουν τον λαό του Θεού με τα νάματα της Ορθοδόξου πίστεως, ζωής και Παραδόσεως. Αντίθετα τον ποτίζουν με το δηλητήριο της αιρέσεως, γενόμενοι αίτιοι απωλείας πολλών ψυχών. Με τις παράνομες συμπροσευχές, τις κοινές εμφανίσεις, τα κοινά ανακοινωθέντα, τους «εγκάρδιους» εναγκαλισμούς και τις ανούσιες «αγαπολογίες», όχι μόνο τον σκανδαλίζουν, αλλά κάνουν κάτι πολύ χειρότερο: του αμβλύνουν σιγά σιγά και προοδευτικά την Ορθόδοξη αυτοσυνειδησία του και παγιώνουν σ’ αυτόν την αντίληψη, ότι οι ετερόδοξοι αιρετικοί είναι «Ορθόδοξοι» μεν, αλλά με «διαφορετική παράδοση»! Ότι δήθεν οι μικρές διαφορές που μας χωρίζουν από αυτούς δεν θα πρέπει να σταθούν εμπόδιο στην διαμυστηριακή ένωσή μας μ’ αυτούς, με βάση τον λόγο του Κυρίου «ίνα εν ώσιν» (Ιωάν.17,11), κατά στρέβλωση των χωρίων. Άλλωστε η «Σύνοδος» της Κρήτης, βαδίζοντας πάνω στα χνάρια της Β΄ Βατικανής Συνόδου, αναγνώρισε σ’ αυτούς εκκλησιαστική υπόσταση, πράγμα που σημαίνει ότι αναγνώρισε σ’ αυτούς αποστολική διαδοχή, έγκυρα μυστήρια, δυνατότητα σωτηρίας, αγιασμού και θεώσεως. Αυτές οι λίαν τραγικές διαπιστώσεις δεν είναι προϊόν «αχαλίνωτης φαντασίας» κάποιων ακραίων φανατικών, όπως θέλουν κάποιοι να μας βάζουν ετικέτες, αλλά στηρίζονται σε πραγματικά γεγονότα της καθημερινότητας. Μια ματιά στο διαδίκτυο αρκεί για να μας πείσει για του λόγου το αληθές.
Πρόσφατα έπεσε στην αντίληψή μας ένα ακόμη, οικουμενιστικής υφής, περιστατικό, το οποίο έλαβε χώρα στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά στη Θεσσαλονίκη. Όπως αποκάλυψε το αγωνιστικό ιστολόγιο «Κατάνυξη», σε ομιλία εντός του ιερού Ναού στις 3.10.2109, πάνω στο ιερό βιβλίο της Αποκαλύψεως, μεταξύ άλλων αναφέρθηκε ότι ο θεωρούμενος από τους παπικούς «άγιος» Φραγκίσκος της Ασίζης δήθεν έχει επιτελέσει θαύματα. (https://katanixi.gr/2019/10/03). Σύμφωνα με τον σχολιασμό του ιστολογίου: «Σε ποιό χώρο βρήκε την ευκαιρία να επαινέσει «άγιο» της αίρεσης! Στο Ι. Ναό του καταστροφέα της παπικής αντίχριστης Πίστης. Ένας ευλαβής ακροατής δεν άντεξε μπροστά στην οικουμενιστική ασχήμια και διαμαρτυρήθηκε στον ιερέα δημόσια, λέγοντας πως πλανάται και πως κάνει οικουμενιστική κατήχηση στους παρευρισκόμενους. Ο ιερέας τότε σηκώθηκε από τη θέση του και ειρωνικά πρότεινε στο διαμαρτυρόμενο πιστό να έρθει αυτός να κάνει την Ομιλία, αφού τα γνωρίζει καλύτερα… Το θλιβερό ήταν η στάση των υπολοίπων πιστών. Όλοι τους σχεδόν μάλωσαν τον ομολογητή αδελφό, που βρήκε το θάρρος να πει τα αυτονόητα. Λυπούμαστε για την κατάντια αυτών που του ζήτησαν να βγει από το Ναό, δικαιολογώντας τη συνείδησή τους με την ψευδοϋπακοή στο ράσο, λέγοντας πως είναι ιερέας ο ομιλητής και κάτι περισσότερο θα γνωρίζει…»!  Λυπούμεθα πολύ για την απόπειρα να παρουσιαστεί ο Φραγκίσκος της Ασίζης όχι μόνον ώς «άγιος» της παπικής παρασυναγωγής, αλλά και ως άγιο της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Θυμίζουμε ότι κάτι ανάλογο συνέβη πριν από καιρό, όταν κάποιος τιτουλάριος Επίσκοπος της ελλαδικής Εκκλησίας προσέφερε, σε επίσκεψη του στο Βατικανό, ως δώρο στον «Πάπα» Φραγκίσκο εικόνα βυζαντινής τεχνοτροπίας, του παπικού «αγίου» Φραγκίσκου της Ασίζης! Τα δύο αυτά περιστατικά μας δίνουν την αφορμή να παραθέσουμε με άκρα συντομία μερικά βασικά στοιχεία, γύρω από το τι είναι και πώς θεωρείται η αγιότητα στην Ορθόδοξη Παράδοσή μας.  Στη συνέχεια να αναφερθούμε στο βίο του «αγίου» και να εξετάσουμε, αν η «αγιότητά» του έχει κάποια ομοιότητα με την εγνωσμένη και εμπειρικώς βιούμενη αγιότητα της Εκκλησίας μας.
Σύμφωνα με τη διδασκαλία της Εκκλησίας μας η αγιότητα είναι η κατάσταση εκείνη, στην οποία ο άνθρωπος έχει φθάσει διά μέσου της τηρήσεως των θείων εντολών, της ασκητικής θεραπευτικής αγωγής που υποδεικνύει η Εκκλησία μας και με την δύναμη της ακτίστου θείας Χάριτος, στον φωτισμό και την θέωση, στην πλήρη δηλαδή και τελεία ένωσή τους με τον άγιο Τριαδικό Θεό. Κατά τον άγιο Ιωάννη τον Δαμασκηνό, τιμούμε τους άγιους «ως ενωθέντας Θεώ κατά προαίρεσιν και τούτον δεξαμένους ένοικον και τη τούτου μεθέξει γεγονότας Χάριτι, όπερ αυτός εστί φύσει». (Έκθεσις ακριβής της Ορθοδόξου πίστεως, PG. 94,1164). Κατά τον άγιο Μάξιμο τον ομολογητή «η υπερώνυμος θέωσις», καθιστά τους μετέχοντας σ’ αυτήν ακτίστους, ανάρχους και απεριγράπτους…καίτι διά την οικείαν φύσιν εξ’ ουκ όντων γεγονότας», (PG. 91,1144). Δηλαδή δεν παύει ο άγιος να είναι άνθρωπος και κτίσμα, αλλά «κατά Χάριν Θεού», γίνεται άκτιστος και όλα τα άλλα, μεταμορφούμενος μέσα στο φως του Θεού. Συνεπώς η θέωση δεν είναι μια κατάσταση, στην οποία έχουμε απλά μια βελτίωση του χαρακτήρα. Και κατ’ επέκταση η αγιότητα δεν μπορεί να ταυτιστεί με την ηθικολογία και την ουμανιστική αρετολογία, όπως συμβαίνει με τους παπικούς οι οποίοι υποβιβάζοντες την θεία Χάρη σε κτιστό επίπεδο, κατ’ ανάγκην υποβιβάζουν και την αγιότητα στο επίπεδο της ηθικής βελτιώσεως και της οικειώσεως των αρετών.
Επί πλέον, όπως παρατηρεί σύγχρονος κορυφαίος Ορθόδοξος θεολόγος, «σύμφωνα με την μακραίωνη ορθοδοξοεκκλησιαστική πράξη οι άγιοι δεν ‘αναγνωρίζονται’, ή ‘διακηρύσσονται’ με ηθικολογικά, κοινωνικά και ενδοκοσμικά κριτήρια, αλλά μετά από την φανέρωση της αγιότητός τους από τον ίδιο τον Θεό με σημεία αδιαμφισβήτητα, που αντέχουν σε κάθε κριτική και αποσείουν κάθε αμφιβολία. Και τέτοια σημεία είναι: η κατάσταση του λειψάνου, (άφθαρτο, ή οστά που υπερβαίνουν την συνέπεια της φθοράς/σήψεως και γι’ αυτό εκπέμπουν ευωδία υπερκόσμια και όχι δυσοσμία και κυρίως θαύματα)». Γι’ αυτό και η Ορθόδοξη Εκκλησία έχοντας υπ’ όψη της αυτή την αλήθεια, ποτέ δεν βιαζόταν να κατατάξει κάποιο μέλος της Εκκλησίας στη χορεία των αγίων, αλλά περίμενε να βεβαιώσει πρώτα ο Θεός την αγιότητα- θέωση του συγκεκριμένου προσώπου με σημεία και θαυμαστά γεγονότα και στη συνέχεια να προχωρήσει στην αγιοκατάταξη, λαμβάνοντας βεβαίως υπ’ όψη της και την συνείδηση του εκκλησιαστικού πληρώματος σχετικά με το πρόσωπο αυτό.
Ας έρθουμε τώρα στον «άγιο» Φραγκίσκο της Ασίζης, (1182-1226). Σύμφωνα με την βιογραφία του: «Γεννήθηκε στην Ασίζη της Ιταλίας, από πλούσια οικογένεια. Πήρε μέρος σε εμφύλιους πολέμους. Κατά τη διάρκεια μιας αρρώστιας του είδε δύο όνειρα τόσο συγκλονιστικά, που τον οδήγησαν στην αμετάκλητη απόφαση να αφιερωθεί ολοκληρωτικά στο έργο της φιλανθρωπίας. Στόχος της φροντίδας του ήταν οι φτωχοί και σε αυτούς έδειχνε έμπρακτα την αγάπη του. Κάποτε μάλιστα ενώθηκε μαζί τους σε μια εξέγερση κατά των ευγενών και αυτό του στοίχισε ένα χρόνο φυλάκιση. Διωγμένος και αποκληρωμένος από τον πατέρα του, έγινε ερμηνευτής των αισθημάτων που ήταν διαδεδομένα στην εποχή του: κήρυξε την ισότητα, την ειρήνη, την περιφρόνηση του πλούτου και την υπεροχή της φτώχειας, την αγάπη προς όλα τα δημιουργήματα του Θεού, έμψυχα και άψυχα, τη στοργή στους λεπρούς. Ο ίδιος κυκλοφορούσε ντυμένος με ένα χιτώνα, δεμένο στη μέση με ένα σκοινί (αυτό το είδος ενδυμασίας έχουν και σήμερα οι μοναχοί του τάγματός του). Για τρία χρόνια αποσύρθηκε στην ησυχία της ασκητικής ζωής, ώσπου το 1209 ίδρυσε χωριστό μοναχικό τάγμα. Οι οπαδοί του ολοένα πλήθαιναν και αποτέλεσαν το τάγμα των Φραγκισκανών, που είχε την έγκριση και του Πάπα Ιννοκέντιου Γ΄. Ο Φραγκίσκος της Ασίζης επισκέφθηκε τη Γαλλία, την Ισπανία, την Παλαιστίνη, την Αίγυπτο. Επιστρέφοντας στην Ιταλία έθεσε κανονισμούς για την καλύτερη λειτουργία του τάγματος, του οποίου η οργάνωση έγινε αρτιότερη. Το 1224, ύστερα από σαράντα ημέρες προσευχής και νηστείας, είδε να αποτυπώνονται πάνω στο σώμα του τα στίγματα των πληγών του Ιησού. Όταν πέθανε, τον έθαψαν σε ναό που μόλις είχε χτιστεί. Ανακηρύχτηκε άγιος το 1228 από τον Πάπα Γρηγόριο Θ΄. Η μνήμη του τιμάται στις 4 Οκτωβρίου» (https://el.wikipedia.org/wiki).
Κατ’ αρχήν, όπως φαίνεται από το βιογραφικό του ο «άγιος» έζησε στην Ιταλία, σε εποχή που ο παπικός θρόνος είχε καταληφθεί και καταλυθεί από τους αιρετικούς Φράγκους και είχε πλέον αποβάλει και τα τελευταία ίχνη της εκκλησιαστικότητός του. Οι πρώτες βασικές αιρετικές διδασκαλίες του Παπισμού, όπως το φιλιόκβε και το πρωτείο, είχαν πλέον παγιωθεί ανεπανόρθωτα στη Δύση, έτσι ώστε ο Παπισμός να έχει εκφυλισθεί σε μια θρησκευτική κοινότητα, στερούμενη αποστολικής διαδοχής και εγκύρων μυστηρίων, μεταδοτικών της θείας Χάριτος, άνευ της οποίας, ως γνωστόν, είναι αδύνατη η επίτευξη της αγιότητος. Το γεγονός ότι ο «άγιος» ασκούσε έμπρακτα την εντολή της αγάπης προς τον πλησίον, όπως επίσης και το γεγονός ότι «για τρία χρόνια αποσύρθηκε στην ησυχία της ασκητικής ζωής», δεν μπορούν από μόνα τους να στοιχειοθετήσουν τεκμήρια αγιότητος, δεδομένου ότι στην Ορθόδοξη Παράδοσή μας έχουμε πάμπολλα παραδείγματα ασκητών, που ενώ έφτασαν σε υψηλά μέτρα ασκήσεως, στη συνέχεια υπερηφανεύτηκαν και πλανήθηκαν από τον διάβολο. Το «Γεροντικό» και ο «Ευεργετινός» είναι γεμάτα από τέτοια περιστατικά. Γενικά ο ασκητικός μυστικισμός του Παπισμού και του Προτεσταντισμού είναι νοσηρός, προέρχεται από τον νεοπλατωνικό μυστικισμό, τον οποίο εισήγαγε ο Αυγουστίνος. Ο μακαριστός π. Ιωάννης Ρωμανίδης, ένας από τους μεγίστους Ορθοδόξους θεολόγους του περασμένου αιώνα, αποκαλεί τον δυτικό μυστικισμό δαιμονικής προέλευσης και υφής!
Επίσης το γεγονός ότι ο «άγιος»  επισκέφτηκε την Παλαιστίνη και την Αίγυπτο, έχει ιδιαίτερη σημασία. Και τούτο διότι κατά την διάρκεια της επισκέψεως αυτής του δόθηκε η ευκαιρία να γνωρίσει από κοντά την Ορθόδοξη πίστη και την Ορθόδοξη μοναστική Παράδοση. Να έρθει σε επαφή με αληθινά αγίους ασκητές και να συνειδητοποιήσει τις χαώδεις δογματικές διαφορές που χωρίζουν την Ορθοδοξία από τον Παπισμό. Του δόθηκε η μοναδική ευκαιρία να διαπιστώσει τις παπικές πλάνες, να απαρνηθεί τον Παπισμό και να ασπασθεί την Ορθοδοξία, την μόνη αληθινή Εκκλησία του Χριστού και να γίνει ζωντανό μέλος της. Όμως τίποτε από όλα αυτά δεν έπραξε. Κάτι τέτοιο τουλάχιστον δεν φαίνεται από το βιογραφικό του.
Πέραν αυτών πουθενά δεν γίνεται λόγος για θαύματα του «αγίου» σε άλλα πρόσωπα, ούτε εν ζωή, ούτε μετά θάνατον, μέσω του λειψάνου του, για το οποίο μάλιστα δεν υπάρχει καμιά μαρτυρία, ότι είναι άφθαρτο, ή ευωδιάζει. Το μόνο που αναφέρεται είναι ότι «ύστερα από σαράντα ημέρες προσευχής και νηστείας, είδε να αποτυπώνονται πάνω στο σώμα του τα στίγματα των πληγών του Ιησού». Σχετικά με τα πολυδιαφημισμένα στίγματα στο σώμα του η επιστημονική έρευνα απέδειξε  ότι πρόκειται για σπάνια δερματοπάθεια. Σύμφωνα με δημοσίευμα στην εφημερίδα TIME του Λονδίνου, (11 Μαρτίου του 1935): «αναφέρθηκε για πρώτη φορά η επιστημονική εξήγηση για αυτό το φαινόμενο, ότι δηλαδή, [τα στίγματα], ήταν σαρκώματα από κακοήθη ελονοσία που καμιά φορά προκαλεί αιμορραγίες κάτω από το δέρμα, από τον Δρ. E. F. Hartung. Οι σημερινοί επιστήμονες έχουν διατυπώσει την άποψη ότι πρόκειται για φαινόμενο που συναντάται σε ορισμένο τύπο «υστερικών» και «ψυχαναγκαστικών» προσωπικοτήτων. Daniel Fessler (2002). "Starvation, serotonin, and symbolism. A psychobiocultural perspective on stigmata". Mind and Society: Cognitive Studies in Economics and Social Sciences» (Όπου ανωτ.).
Και κάτι άλλο σημαντικό. Ο γνωστός αρνητής και υβριστής του θεανδρικού προσώπου του Κυρίου μας, Ν. Καζαντζάκης, μεταξύ των άλλων συγγραμμάτων του, συνέγραψε και το βίο του παπικού ψευδοαγίου Φραγκίσκου. Πρόκειται για το γνωστό σύγγραμμά του «Ο Φτωχούλης του Θεού». Τυχαίο; Μάλλον όχι! Ο ορκισμένος χριστιανομάχος δεν βρήκε άλλον άγιο, από τους μυριάδες της Εκκλησίας μας να προβάλλει και προτίμησε τον παπικό «άγιο», διότι, απλούστατα, αυτός εξέφραζε τον δικό του νοσηρό θεοσοφικό μυστικισμό!
Το συμπέρασμα λοιπόν από όλα τα παρά πάνω είναι ότι ο «άγιος» Φραγκίσκος, κρινόμενος με Ορθόδοξα κριτήρια, είναι αδύνατο να υπήρξε αληθινός άγιος, δοχείο της Χάριτος του αγίου Πνεύματος. Καλός και ηθικός άνθρωπος ήταν, όχι όμως άγιος. Η προσπάθεια κάποιων «Ορθοδόξων» κληρικών να τον παρουσιάσουν ως αληθινό άγιο της Εκκλησίας μας είναι απαράδεκτη, και επικίνδυνη, όχι μόνο διότι προκαλούν σύγχυση στον πιστό λαό του Θεού, αλλά και διότι καλλιεργούν σ’ αυτόν την οικουμενιστική αντίληψη ότι ο Παπισμός είναι αληθινή Εκκλησία και εργαστήριο αγιότητος και ότι δήθεν  
έχουν να παρουσιάσουν αγίους στο αγιολόγιό τους. Όσους «αγίους» και αν προβάλλουν οι οικουμενιστές, δεν θα μπορέσουν να μας πείσουν ότι οι ετερόδοξοι είναι «Εκκλησίες», διότι η Εκκλησία είναι μία και αδιαίρετη, η Ορθόδοξη. Εμείς δεν έχουμε ανάγκη να διδαχθούμε και να παραδειγματιστούμε από ψεύτικους αγίους, από ενάρετους ανθρώπους, ή από «θαυματοποιούς» του εκτός της Εκκλησίας μας χώρου. Έχουμε τους γνησίους αγίους μας, οι οποίοι αποδεδειγμένα υπήρξαν σκεύη εκλογής του Θεού, χριστοφόροι και θεοφόροι, για να μας καθοδηγούν, να μας διδάσκουν και να μας δείχνουν το δρόμο της σωτηρίας, η οποία συντελείται αποκλειστικά μόνο στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας! Μακάρι να μπορούσαν, να συνειδητοποιήσουν όλα τα παρά πάνω όλοι εκείνοι που, είτε εν επιγνώσει, είτε ανεπιγνώστως, προωθούν σε λαϊκό επίπεδο την παναίρεση του Οικουμενισμού με τέτοιου είδους μεθοδεύσεις και να αλλάξουν πορεία πλεύσεως, πριν είναι πολύ αργά γι’ αυτούς. Διότι και αν ακόμη η επίσημη εκκλησιαστική ηγεσία αδυνατεί να τους ελέγξει και να τους επαναφέρει στην τάξη, θα τους ελέγξει ο δικαιοκρίτης Θεός την ημέρα της Κρίσεως. Και τότε αλλοίμονο!       


Πέμπτη, Νοεμβρίου 12, 2026

 

Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως: Ὁ πραγματικὸς καὶ διαχρονικὸς σύνδεσμος καὶ ἐγγυητὴς τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας.

 

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων.

« Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώμης ἀποτελεῖ διαχρονικῶς τὸν ὁρατὸν καὶ ὑποστατὸν σύνδεσμον τῆς ἑνότητος τοῦ Κυριακοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος καὶ ἐν ταυτῷ τὸν ἐγγυητὴν αὐτῆς, κατὰ τὰς προνοίας τῶν Συνοδικῶς ἀποφθεγξαμένων θείων Πατέρων». ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ. 17/10/2026 ΣΟΦΙΑ ΒΟΥΛΓΑΡΙΑΣ [1]

Αὐτὰ τὰ λέγει ὁ νῦν Ἀρχιεπίσκοπος  Κωνσταντινουπόλεως, διὰ τὸν ἑκάστοτε Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως, ἄρα καὶ γιὰ τὸν ἑαυτό του.

Δηλαδή: «Ὁ ὁρατὸς καὶ ὑποστατός=ὑπαρκτὸς-ὑφιστάμενος-πραγματικὸς σύνδεσμος τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, εἶναι ὁ Ἁρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως».!!!

Ἕνας ἄνθρωπος, ὁ Ἁρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, εἶναι ὁ σύνδεσμος τῆς ἑνότητος ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας!!!

Ὑποθέτω ὅτι κάθε ἄνθρωπος μὲ στοιχειώδη ἐπίγνωσι περὶ Ἐκκλησίας προβληματίζεται, ἐντυπωσιάζεται καὶ ἀπορεῖ μὲ αὐτὰ, ὅπως καὶ ἐγὼ ποὺ τὰ ἀκούω. Στὶς ἀκολουθίες ἀκοῦμε ὅτι ὁ Κύριος εἶναι τὸ στερέωμα ὅσων πιστεύουν σ᾿ αὐτὸν, δηλαδὴ τῆς Ἐκκλησίας καὶ αὐτὸν παρακαλοῦμε ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι, ὅλοι οἱ ἄνθρωποι κληρικοὶ καὶ λαϊκοί, νὰ στερεώσῃ τὴν Ἐκκλησία: «Τὸ στερέωμα τῶν ἐπὶ σοι πεποιθότων, στερέωσον Κύριε τὴν Ἐκκλησίαν, ἢν ἐκτήσω, τῷ τιμίῳ σου αἵματι».

Δὲν εἶναι τουλάχιστον παράξενο ἕνας ἄνθρωπος, ἄς εἶναι καὶ Ἀρχιεπίσκοπος, νὰ ὑποστηρίζει ὅτι αὐτὸς ἑνοποιεῖ καὶ στερεώνει τὴν Ἑκκλησία τοῦ Χριστοῦ;

( Ἀκολουθοῦν ἐλάχιστες, μόνον, παρατηρήσεις σὲ ἐλάχιστα σημεία· διότι ἄν ἀσχοληθῇ κανεὶς μὲ ὅλο τὸν λόγο, τότε…. ἐπιλείψει ὁ χρόνος καὶ τὸ κουράγιο)

Ἄς  συγκρίνουμε τὴν πατριαρχικὴ δήλωσι μὲ ἕνα χωρίον ἑνὸς ἁγίου τῆς Ἐκκλησίας μας (ἕνα χωρίον, ἀπὸ τὰ πάμπολλα τοῦ ἰδίου, καὶ τὰ ἐπίσης πάμπολλα τῶν ὑπολοίπων ἁγίων τῆς ἐκκλησίας μας):

«Εἰς τὸ Θεανθρώπινον σῶμα τῆς Ἐκκλησίας τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα συγκρατεῖ, μὲ τὴν χάριν τῶν ἁγίων μυστηρίων καὶ τῶν ἁγίων ἀρετῶν, εἰς ἑνότητα ὅλους τοὺς δι᾽ Αὐτοῦ βαπτισμένους πιστούς, οἱ ὁποῖοι ἀποτελοῦν τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας». ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ). Η ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΚΑΙ Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ. σελ 36 [2]

Τὴν θεολογία τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου, ὁ ἴδιος ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος (γιὰ τοῦτο παραθέτω αὐτὸ τὸ ἀπόσπασμα) τὴν χαρακτηρίζει:

«Ζῶσαν καὶ ἐπίκαιρον, ἡ ὁποία πηγάζει άπὸ τὴν μετοχὴν εἰς τὴν λατρευτικὴν, λειτουργικὴν, πνευματικὴν, ἀσκητικὴν καὶ διακονικὴν ἐμπειρίαν τῆς Ἐκκλησίας … καὶ ἐκφράζει τὴν ἀδιάσπαστον ἑνότητα δόγματος καὶ ἤθους, πίστεως καὶ ζωῆς…» [3]

Δηλαδὴ, κατὰ τὸν ἅγιο Ἰουστῖνο, τοῦ ὁποίου ἡ θεολογία εἶναι «ζῶσα καὶ ἐπίκαιρος … καὶ ἐκφράζει τὴν ἀδιάσπαστον ἑνότητα δόγματος, ἤθους καὶ πίστεως» (κατὰ τὸν πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως) τὴν ἑνότητα καὶ τὴν συγκρότησι τῆς Ἐκκλησίας τὴν ἐξασφαλίζει τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον. Πῶς τὸ ἐπιτυγχάνει; Μὲ τὴν θείαν Του δύναμι:

«Τὸ ῞Αγιον Πνεῦμα διὰ τῆς θείας δυνάμεώς Του ἑνώνει ὅλους τοὺς πιστοὺς εἰς ἓν σῶμα, δηλαδὴ εἰς τὴν Ἐκκλησίαν, διότι «ἐν ἑνὶ πνεύματι ἡμεῖς πάντες εἰς ἓν σῶμα ἐβαπτίσθημεν… καὶ πάντες εἰς ἓν πνεῦμα ἐποτίσθημεν» (Α΄ Κορ. 12. 13). ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΤΣΕΛΙΕ (ΠΟΠΟΒΙΤΣ). (ὅ.π. σελ. 33)

Μπορεῖ νὰ συγκριθῇ ἡ Θεία Δύναμις τοῦ Ἅγίου Πνεύματος μὲ τὴν δύναμι ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου;  Μπορεῖ νὰ συγκριθῇ ἡ ἐγγύησις τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μὲ τὴν ἐγγύησι ὁποιουδήποτε ἀνθρώπου; Τί συζητᾶμε τώρα;….

Ὁ προσδιορισμὸς «ὑποστατός» δηλώνει τὸν «κατ᾿ οὐσίαν, τὸν ὑπαρκτό, αὐτὸν ποὺ ἀποτελεῖ τὸ θεμέλιο, τὴν κρηπίδα, τὴν βάσιν» (Δ. Δημητράκου Μεγα Λεξικό. Τομ ΙΔ. Σελ.7505) ὁπότε δὲν ὑπάρχει περιθώριο γιὰ κάτι ἄλλο. Ἀφοῦ ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως ἀποτελεῖ τὸν «ὑποστατὸν σύνδεσμον τῆς ἑνότητος τοῦ Κυριακοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος», δὲν μπορεῖ νὰ ὑπάρχει ἄλλος τέτοιος σύνδεσμος!!!

Πῶς γίνεται τώρα ὁ ἴδιος ἄνθρωπος, ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, νὰ ἀναγνωρίζει τὴν θεολογία τοῦ μεγάλου ἁγίου  Ἰουστίνου καὶ ταυτοχρόνως νὰ θεολογῇ τὰ ἀντίθετα πρὸς αὐτήν; Δεδομένου ὅτι ἡ θεολογία τοῦ ἁγίου Ἰουστίνου εἶναι ἀγιογραφικὴ καὶ ἁγιοπατερικὴ θεολογία (ὄχι μεταπατερική δηλ. ἀντιπατερική), πῶς γίνεται ὁ Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως νὰ ἐναντιώνεται στὴν θεολογία τῶν ἁγίων Πατέρων καὶ ταυτοχρόνως νὰ δηλώνῃ ὅ,τι:

«Σᾶς διαβεβαιοῦμεν ὅτι ἠκολουθήσαμεν ἐν παντὶ τὴν ἡγιασμένην καὶ πεπατημένην ὁδὸν τῶν Πατέρων μας. Δὲν μετεκινήθημεν ποτὲ καὶ διὰ κανένα λόγον ἀπὸ τῶν μέχρι σήμερον παραδεδομένων. Ὅ,τι ἔπραττεν ἡ Ἐκκλησία πάντοτε, πράττομεν καὶ ἡμεῖς σήμερον». ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΣ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΣ. (ὅ.π.)

(Αὐτὸ τὸ χωρίον, ἀντιλαμβάνεται καὶ ὁ πλέον «καλῆς θελήσεως», ὅτι, δεδομένων τῶν λόγων καὶ τῶν ἔργων τοῦ Πατριάρχου, μοιάζει μὲ εἰρωνία καὶ ἀντίφασι καὶ θὰ ἔπρεπε νὰ ἀποτελέσῃ ἀφορμὴ γιὰ ἀνάλυσι ἡ κάθε πρότασις του· πρὸς προβληματισμὸν ὅσων ἀγνοῶντας τὰ ἔργα ἀρκοῦνται στὰ παραπάνω λόγια)

Πάντως, σύμφωνα μὲ τὴν παραπάνω δήλωσι τοῦ Πατριάρχου, καλούμεθα νὰ ἐλπίζουμε στὴν ἑνότητα ποὺ ἐγγυάται ἕνας ἄνθρωπος, ὅπως ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως. Ἄν ἰσχύει τὸ «Ἐπικατάρατος ὁ ἄνθρωπος, ὅς τὴν ἐλπίδα ἔχει ἐπ᾿ ἄνθρωπον» (Ἰερεμ. 17,5) δὲν εἴμαστε ὑπὸ κατάραν ἄν τρέφουμε τέτοιες ἐλπίδες, καθότι τὸ Πνεῦμα τὸ ἅγιον εἶναι «τό λαλήσαν διὰ τῶν προφητῶν», ἄρα καὶ διὰ τοῦ προφήτου Ἱερεμία;

Ἐντυπωσιακὸ εἶναι ἐπίσης ὅτι ὁ Πατριάρχης ἀναφέρει τὴν ἰδιότητά του ὡς συνδέσμου καὶ ἐγγυητοῦ τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὸν νεολογισμό «διαχρονικῶς»!!!

Ἡ Ἐκκλησία ὡς σῶμα συμπεριέχει ὅλους τοὺς πιστούς, ὅλης τῆς οἰκουμένης, ὅλων τῶν ἐποχῶν, ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν παρουσία τοῦ Χριστοῦ, καὶ ὅσους θὰ ὑπάρξουν στὸ μέλλον.

«Τί δέ ἐστιν, Ἓν σῶμα; Οἱ πανταχοῦ τῆς οἰκουμένης πιστοὶ καὶ ὄντες καὶ γενόμενοι καὶ ἐσόμενοι. Πάλιν καὶ οἱ πρὸ τῆς τοῦ Χριστοῦ παρουσίας εὐηρεστηκότες, ἓν σῶμά εἰσι. Πῶς; Ὅτι κἀκεῖνοι τὸν Χριστὸν ᾔδεσαν. Πόθεν δῆλον; Ἀβραὰμ ὁ πατὴρ ἡμῶν, φησὶν, ἠγαλλιάσατο, ἵνα ἴδῃ τὴν ἡμέραν τὴν ἐμὴν, καὶ εἶδε, καὶ ἐχάρη· καὶ πάλιν, Εἰ ἐπιστεύσατε, φησὶ, Μωϋσῇ, ἐπιστεύσατε ἂν ἐμοί· περὶ γὰρ ἐμοῦ ἐκεῖνος ἔγραψε, καὶ οἱ προφῆται. Οὐκ ἂν δὲ ἔγραψαν περὶ οὗ ἠγνόουν ἃ ἔλεγον· εἰδότες δὲ αὐτὸν, καὶ προσεκύνουν. Ὥστε κἀκεῖνοι ἓν σῶμα». ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΣ PG 62, 75

 Καὶ δι᾿ αὐτοὺς, τοὺς πρὸ Χριστοῦ, σύνδεσμος καὶ ἐγγυητὴς τῆς ἑνότητος θεωρεῖ ὅτι εἶναι ὁ ἑκάστοτε Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως, ποὺ τότε δὲν ὑπῆρχε, οὔτε Κωνσταντινοῦπολις ἄρα οὔτε καὶ ὁ Πατριάρχης της;

Ἀλλὰ καὶ τοὺς πρώτους τρεῖς αἰῶνες τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ δὲν ὑπῆρχε κἄν ἡ Κωνσταντινούπολις ποιός ἦταν τότε ὁ σύνδεσμος καὶ ἐγγυητὴς τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας;

Καὶ γιὰ τὸ μέλλον; Ἄν, ὅ μή γένοιτο, παῦσει νὰ ὑπάρχῃ ἡ Ἐκκλησία Κωνσταντινουπόλεως, ὅπως οἱ ἐκκλησίες τῆς Ἀποκαλύψεως, ποιός θὰ ἐγγυᾶται τὴν ἑνότητα τῆς καθόλου Ἐκκλησίας;

Ὅπως λένε οἱ ἅγιοι:

«Σὲ αὐτὴν, (στὴν Ἐκκλησία) τὰ πάντα εἶναι ἐκ τοῦ Πατρός, διὰ τοῦ Υἱοῦ, ἐν Πνεύματι Ἁγίῳ» ΑΓΙΟΣ ΙΟΥΣΤΙΝΟΣ ΤΣΕΛΙΕ. ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ. σελ.367 [3]

Ἡ Παναγία Τριάς, λοιπόν, εἶναι ὁ κτίστης, ὁ ἑνοποιός καὶ ὁ ἐγγυητὴς τῆς ἑνότητος γιὰ τὸ σῶμα τοῦ Θεανθρώπου, τὴν Ἐκκλησία, τῆς ὁποίας «πῦλαι ἄδου οὐ κατισχύσουσιν», ἀκριβῶς γι’ αὐτὸν τὸν λόγο.

Πότε, χρονικῶς, καὶ γιὰ ποιόν λόγο σταμάτησε νὰ εἶναι ἐγγυητὴς καὶ συνοχεὺς τῆς Ἐκκλησίας ἡ Παναγία Τριάς καὶ ἔγινε ἔκτοτε «διαχρονικῶς» ὁ ἑκάστοτε Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως;

Ποιὲς εἶναι οἱ «πρόνοιες τῶν Συνοδικῶς ἀποφθεγξαμένων θείων Πατέρων», στὶς ὁποῖες ἀναφέρεται ὁ Πατριάρχης;

Μποροῦν νὰ ὑπάρχουν πρόνοιες Θείων Πατέρων ποὺ νὰ ἀντικαθιστοῦν τὴν Πρόνοια τοῦ Τριαδικοῦ Θεοῦ γιὰ τὸ Θεανθρώπινο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν πρόνοια ἑνὸς ἀνθρώπου, μέλους τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας;

Ἄν ὄντως ὑπάρχουν ἄς τὶς παρουσιάσουν μὲ σαφήνεια καὶ ἀκρίβεια, συγκεκριμένα καὶ τεκμηριωμένα, ὥστε νὰ λυθῇ ἡ ἀπορία, σὲ ὅσους τὴν ἔχουν.

Ἐπίσης ἄν ἱσχύει αὐτὸ, ὅ,τι δηλαδὴ «Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως – Νέας Ρώμης ἀποτελεῖ διαχρονικῶς... κτλ», δὲν σημαίνει ὅτι καὶ ὁ Μακεδόνιος ὁ Α΄, ὁ Νεστόριος, ὁ Σέργιος ὁ Α΄, ὁ Βέκκος (καὶ τόσοι ἄλλοι Ἀρχιεπίσκοποι Κωνσταντινουπόλεως οἱ ὁποίοι ἀπεδείχθησαν αἱρετικοὶ καὶ κατεδικάσθησαν ἀπὸ Οἰκουμενικές Συνόδους) ἦσαν σύνδεσμοι καὶ ἐγγυητὲς τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας, ἐνῷ ἦσαν ἀκριβῶς τὸ ἀντίθετο ὡς αἱρετικοί;

Ὁ Μελέτιος Μεταξάκης, Μητροπολίτης Κιτίου, κατόπιν -ἐλέῳ Βενιζελικῶν- Ἀρχιεπίσκοπος Ἀθηνῶν, μετὰ Ἀμερικῆς, ἀκολούθως Οἰκουμενικὸς Πατριάρχης (γιὰ 17 μήνες),  κατόπιν Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας, Τέκτων -κατὰ τὴν Μεγάλη Στοὰ τῆς Ἑλλάδος [4], καὶ τῶν ὑπαρχόντων τεκμηρίων[5]- ἀπετέλεσε καὶ αὐτὸς κατὰ τὴν θητεία του ὡς Ἀρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως τὸν ὀρατὸ καὶ ὑποστατὸ σύνδεσμο τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ;  Μὰ, πέραν τῶν ἄλλων, ἀπεδείχθη καὶ σχισματοποιὸς μὲ τὴν ἀλλαγὴ τοῦ ἑορτολογίου… Στὶς ἄλλες Πατριαρχικὲς ἤ Ἀρχιεπισκοπικὲς θέσεις ὅπου ἐθήτευσε δὲν εἶχε σχέσι μὲ τὴν ἰδιότητα τοῦ ἐνσαρκωτοῦ καὶ ἐγγυητοῦ τῆς ἐκκλησιαστικῆς ἑνότητος;

Πῶς ἀκριβῶς καὶ ἀπὸ ποῦ παρέχεται αὐτὴ ἡ ἰδιότης στὸν ἐκάστοτε Ἀρχιεπίσκοπο Κωνσταντινουπόλεως καὶ ὄχι σὲ ὁποιονδήποτε ἄλλον Ἀρχιεπίσκοπο; Εἶναι κάτι σὰν τὸ ἀλάθητο τοῦ Πάπα Ρώμης ποὺ γίνεται ἀλάθητος μόλις ἐκλεγεῖ;

Ἀλλὰ αὐτὰ ἐλπίζουμε ὅτι φιλανθρώπως θὰ τὰ διευκρινήσουν οἱ τοῦ Πατριαρχείου καὶ οἱ ἀσπαζόμενοι τὶς θέσεις αὐτές ἤ ὅποιοι ἄλλοι εἰδικεύονται στὴν θεολογία, μιὰ ποὺ ἐμεῖς οἱ ἐλάχιστοι καὶ ταλαίπωροι ἔχουμε τέτοιες ἀπορίες.

 Ὅσο καὶ νὰ εὐχόμεθα μακροημέρευσι τοῦ νῦν Πατριάρχου, λόγῳ ἡλικίας θὰ ἀκολουθήσῃ τὸν ἀπαράβατο κανόνα γιὰ κάθε θνητό, ὁπότε νέος σύνδεσμος τῆς ἑνότητος θὰ γίνῃ (ἀπ᾿ ὅσα λένε) ἥ ὁ Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος, ἤ ὁ πρώην Γαλλίας Ἐμμανουὴλ, ἤ ὁ Αὐστραλίας Μακάριος. Σὲ κάθε περίπτωσι ὅμως, κατὰ τὰ λεγόμενα τοῦ πατριάρχου Βαρθολομαίου, ὅποιος καὶ νὰ ἐκλεγῇ εἶναι ἐξασφαλισμένη ἡ «ἐγγύησις τῆς ἑνότητος τοῦ Κυριακοῦ Ἐκκλησιαστικοῦ Σώματος», καὶ ἡ σωτήριος πορεία ὅλων ἡμῶν. Ἄρα δὲν χρειάζεται οὔτε ἀνησυχία , οὔτε ἀγωνία.

Αὐτὰ θυμίζουν τὸ περιστατικὸ μὲ τὴν παπικὸ μοναχὸ ποὺ τὸ 1978 μετὰ τὴν κοίμησι τοῦ Πάπα, εὑρισκόμενος στὸ Ἅγιον Ὄρος, παρακάλεσε τὸν Ἅγιο Παΐσιο  νὰ προσευχηθῇ ὥστε ὁ Θεὸς νὰ ἀναδείξῃ ἕναν νέο καλὸ Πάπα.

Τότε ὁ Ἅγιος τὸν χτύπησε φιλικὰ στὴν πλάτη, καί, μὲ τὸ γνωστό χιούμορ ποὺ τὸν διέκρινε, τοῦ ἀπάντησε:

– Μήν στενοχωριέσαι καθόλου. Ὅποιος καὶ νὰ γίνῃ Πάπας, καὶ αὐτός ἀλάθητος θὰ εἶναι! Δὲν πρέπει νὰ ἀνησυχῇς.

 Ἄς μὴν ἀνησυχοῦμε, λοιπόν, καὶ ἐμεῖς. Λεπτὰ καὶ εὐαίσθητα χέρια κουνοῦν τὴν κούνια μας καὶ ὄμορφα λόγια μᾶς νανουρίζουν. Ἄς συνεχίσουμε τὸν ὕπνο μας ἡσύχως.

Γεώργιος Κ. Τζανάκης. Ἀκρωτήρι Χανίων. 8 Νοεμβρίου 2026

………………………………………………..

[1] Ἀντιφώνησις Πατριάρχου Βαρθολομαίου κατὰ τὴν ὑποδοχή του στὸ Συνοδικὸ Μέγαρο τοῦ Πατριαρχείου Βουλγαρίας τὸ Σάββατο 17 Ὀκτωβρίου 2026. https://fosfanariou.gr/index.php/2026/10/18/omilies-oikoumenikou-patriarchou-kai-patriarchou-voulgarias-kata-tin-episimo-ypodochi-tou-protou-sto-synodiko-megaro-tis-ekklisias-tis-voulgarias/

[2] Ἰουστίνου Πόποβιτς: Ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία καὶ ὁ Οἰκουμενισμός. Ἐκδ. Ὀρθόδοξος Κυψέλη. Θεσσαλονίκη 1974

[3] Ἀγίου Ἰουστίνου Τσέλιε (Πόποβιτς) ΔΟΓΜΑΤΙΚΗ. Ἱερὰ Μεγίστη Μονὴ Βατοπαιδίου. Ἀγιον Ὄρος 2019. Β΄ ἔκδοσις

[4] https://grandlodge.gr/tektones/meletios-v-metaxakis/

[5] https://www.youtube.com/watch?v=3fOTANiQ6eo Α΄ καὶ

https://www.youtube.com/watch?v=fUobtvbojko&t=6388s Β΄