Ποιός είναι ο (τιμώμενος ...) συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης ; Ιδού η διαχρονική άποψη της του Χριστού Εκκλησίας

 

Ποιός είναι ο (τιμώμενος ...) συγγραφέας Νίκος Καζαντζάκης ; Ιδού η διαχρονική άποψη της του Χριστού Εκκλησίας

 

Ομάδα Ορθοδόξων Χριστιανών Θεσσαλονίκης 

Ποιός  είναι  ο  (τιμώμενος ...)  συγγραφέας  Νίκος  Καζαντζάκης ;

Ιδού  η  διαχρονική  άποψη  της  του  Χριστού Εκκλησίας

Επειδή σε ένα δισέλιδο δεν χωρούν ούτε τα αμέτρητα άτοπα και βλάσφημα που έγραψε ο Νίκος Καζαντζάκης κατά του Τριαδικού Θεού, κατά του Χριστού μας, της Εκκλησίας Του και της Πατρίδας μας, ούτε και οι αμέτρητες εναντίον του επικρίσεις, περιοριζόμαστε σε λίγες ενδεικτικές εκκλησιαστικές θέσεις και αξιολογήσεις:

¡ Ο Άγιος Αμφιλόχιος της Πάτμου γράφει σε ιδιόχειρες επιστολές του, το 1957: «Όσον για τα βιβλία [κατά] του Καζαντζάκη πρέπει να διαδοθούν. Εγώ, χάριν του Χριστού μας, που τόσον διαβολικώς αυτός ο άνθρωπος εβλασφήμησε, όσον ουδείς των θνητών, ανέλαβα τόσον κόπον, καθώς και ο π. Παύλος. Διότι ο Καζαντζάκης είναι αυτός ο Σατανάς ενσαρκωμένος ως Καζαντζάκης, και πρέπει όλοι οι Χριστιανοί να τον αποκηρύξουν». Και αλλού: «Ευχαριστώ πολύ διά τον κόπον που κάματε για την διάδοσιν του μικρού βιβλίου. Λυπούμαι που και πνευματικά πρόσωπα θαυμάζουν και εκτιμούν τον ενσαρκωμένον διάβολον που λέγεται Καζαντζάκης, διότι ουδείς των θνητών εβλασφήμησε τον Κύριόν μας και Θεόν μας  Ιησούν Χριστόν ως ο αντίχριστος Καζαντζάκης. Εγώ και ο π. Παύλος εκάμαμεν αυτήν την θυσίαν προς  δόξαν Χριστού»¹. 

¡ Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης δεν ήθελε να υπάρχει το όνομα του Καζ. χαραγμένο στο Άγιον Όρος Σινά, και το έξυσε από τον βράχο, ενώ ασκήτευε εκεί. Όπως μαρτυρεί ο βιογράφος του, Γέρων Ισαάκ ο Λιβανέζος (… 1998): «Ανέβηκε [ο άγιος Παΐσιος] κάποτε με δύο Σιναΐτες πατέρες στην κορυφή της αγίας Αικατερίνης για να κάνουν θεία Λειτουργία. Όταν τελείωσαν, άρχισαν να κατεβαίνουν οι άλλοι. Ο Γέροντας έχοντας φέρει μαζί του κοπίδι, πήγε στον βράχο που είχε γράψει το όνομά του ο Καζαντζάκης, και έσβησε το όνομα αυτού του δεδηλωμένου αθέου. Το θεωρούσε αταίριαστο σε εκείνο τον άγιο τόπο οι προσκυνητές να βλέπουν όνομα ενός βλασφήμου· να υπάρχη “τό βδέλυγμα της αθεΐας εν τόπω αγίω” ... Ο π. Παΐσιος αποστρεφόταν τον Καζαντζάκη, λόγω της αθεΐας και των βλασφημιών του και δεν ήθελε ούτε να βλέπη, ούτε να ακούη το όνομά του»².

¡ Η Εκκλησία της Ελλάδος με ανακοίνωσή Της το καλοκαίρι του 1954 αποτρέπει τους Χριστιανούς από την ανάγνωση των έργων του Ν. Καζαντζάκη, τον οποίον υπόσχεται και να κρίνει εκκλησιαστικά, διότι μεταξύ άλλων τα βιβλία του «αποτελούν μυκτηρισμό [σ. χλευασμό] προς την δογματική και ηθική διδασκαλία της Ορθοδόξου Εκκλησίας, ιδίως δε το δεύτερο [σ. ο “Τελευταίος Πειρασμός”] διαστρέφει και κακοποιεί την θεόπνευστη ευαγγελική διήγηση και θίγει - κατά τρόπο αδιάντροπα ασεβή και ανίερο - το θεανδρικό Πρόσωπο του Κυρίου και μάλιστα κατά τις ώρες του Σωτηρίου Πάθους επί του Σταυρού»³.

¡ Ο Γέρων π. Επιφάνιος Θεοδωρόπουλος (… 1989), επιφανής και μέγιστα επιδραστικός συγγραφέας, θεολόγος, κανονολόγος και απολογητής: «Κατά ποιά λογική είναι άξιος για ουρανομήκες εγκώμιο και μάλιστα και για βραβείο ... Νόμπελ (!!!) ο συγγραφέας του παράφρονος και τερατώδους “Τελευταίου Πειρασμού”; Από πού έλαβε το δικαίωμα ο Καζαντζάκης να διαστρεβλώνει με φρικώδη τρόπο τα ιερά κείμενα και να λέει, ότι ο Κύριος γεννήθηκε όχι στη Βηθλεέμ, αλλά στη Ναζαρέτ; Ότι η εμφάνιση αγγέλων κατά τη Γέννηση ήταν ... όνειρο της Μητρός Του; Ότι ο Συμεών Τον είδε όχι νήπιο 40 ημερών, αλλά άνδρα τέλειο; Ότι ο Κύριος δεν είχε από την αρχή συνείδηση ότι ήταν ο Μεσσίας, αλλά την διαμόρφωσε σταδιακά υπό τήν επήρεια ποικίλων παραγόντων; Ότι στην ηλικία των 20 ετών ήταν υποψήφιος γαμπρός της Μαγδαληνής; Ότι ο Ιούδας ήταν ο άριστος και ο πιο ευπειθής από τους Μαθητές Του, αλλά Τον πρόδωσε μόνο και μόνο γιατί ... έλαβε τέτοια διαταγή από Αυτόν, την οποίαν ο Διδάσκαλος [Χριστός] δεν ανακαλούσε παρ’ όλες τις παρακλήσεις και τις διαμαρτυρίες του ... αφοσιωμένου σε Αυτόν Ιούδα; Ότι ο Κύριος ονειρευόταν επί του Σταυρού (άκουσον, άκουσον) σπίτια και εργαστήρια και ερωτικές περιπτύξεις και συζύγους και γιούς και εγγόνια; Από πού άντλησε όλα αυτά ο Καζαντζάκης, κύριε Αθηναίε; Από τα Ευαγγέλια ή από τον οχετό της αισχρής φαντασίας του και της εκπορνευμένης σκέψης του; ... εγκώμια προς αυτόν που είπε ή μάλλον εξέμεσε όλες αυτές τις κακούργες ηλιθιότητες. Ιδού, παροιμιώδης λογική και ηθική συνέπεια!»⁴.

¡ Ο Γέρων π. Θεόκλητος Διονυσιάτης (… 2006), ο επιφανέστερος θεολόγος, λόγιος και συγγραφέας του Αγίου Όρους τον τελευταίο αιώνα: «Φανταστείτε, λοιπόν, μία παραπάνω από τα κοινά μέτρα ψυχοπνευματική ύπαρξη με διεστραμμένα τα τρία μέρη της ψυχής, με σκοτισμένο το λογιστικό, με ακόλαστο το επιθυμητικό, και με το θυμικό να έρπει στην απόλαυση των γηΐνων, και ιδού, έχετε τον δυστυχή Νίκο Καζαντζάκη ως συγγραφέα ... Επομένως, μέσα στο σκοτάδι της αγνωσίας και της νυκτομαχίας του, ζώντας σε αγωνιώδη αναζήτηση και περνώντας από διάφορα σκοτεινά τούνελ και από τα σκιόφωτα σε σταδιακές σήρραγες φασματικής γνώσης, έπεφτε στα κυκλώματα της φαντασίας του, που μορφοποιούσε τα πάθη του, ακριβώς όπως οι ειδωλολάτρες όλων των εποχών. Οι ιδέες του και οι θεωρίες του δεν είναι παρά η ιστορία της καρδιάς του, άλλοτε φροϋδικής με τα ακόλαστα ινδάλματα, άλλοτε νιτσεϊκής με τον διονυσιασμό και την έξαρση υπερανθρωπικών, ενστικτωδών αρχετύπων, άλλοτε με την πλαδαρή βουδιστική απαισιοδοξία, άλλοτε με του μηδενισμού την τεχνική απελευθέρωση από τον φόβο, και άλλοτε με την αυτολατρεία του ειδώλου του, όταν θέλησε να γίνει και αυτός θεός ... Εκείνο όμως που είναι ανεξήγητο, είναι η μεταχείριση, κατά τον πλέον χυδαίο τρόπο, του Θεανθρώπου Ιησού. Γιατί τάχα Τον παρουσίασε στον “Τελευταίο Πειρασμό” με την εξευτελιστική αυτή συμπεριφορά; Τί τον ώθησε να πλάσσει ένα αξιο-θρήνητο άνθρωπο ως Χριστό;»⁵.

¡ Ο Ιωάννης Χατζηφώτης (1944-2006), ποιητής, συγγραφέας, κριτικός, ιστοριοδίφης, φιλόλογος, δημοσιογράφος και εκπρόσωπος τύπου της Εκκλησίας της Ελλάδος, γράφει:  «Άνισος πεζογράφος ο Νίκος Καζαντζάκης εμφανίζει φοβερές αντιφάσεις, ώστε να διερωτάται κανείς πώς ο αριστοτέχνης ταξιδιογράφος του Μυστρά, της Μονεμβασιάς, του Σινά, της Κύπρου και του Αγίου Όρους, κατολίσθησε με το βλάσφημο “Τελευταίο Πειρασμό” στην πιο νοσηρή και βρώμικη φαντασία. Επηρεασμένος δυστυχώς από το θρησκευτικό συγκρητισμό του τεκτονισμού [σ. της Μασονίας], στον οποίο είχε μυηθεί, δε δίστασε να εξομοιώσει τον αληθινό Θεό με το Βούδδα ή διάφορους ψευτοπροφήτες. Αποτόλμησε άλλωστε να δημιουργήσει δική του θρησκεία χαρακτηρίζοντας το Θεό ως τον “ανώτερο μέσα μας μύθο”. Μα μήπως ο ίδιος που τον θεωρούσαν “προοδευτικό” συγγραφέα δεν έγραψε εγκώμια για το θλιβερό Μπενίτο Μουσολίνι;»⁶.

¡ Νωρίτερα, το 1928, ο Μητροπολίτης Σύρου, Τήνου και Άνδρου κυρός Αθανάσιος (Λεβεντόπουλος, …1929) σε υπόμνημά του στην Ι. Σύνοδο αναφέρεται στην «Ασκητική», το σπουδαιότερο σύγγραμμα του Νίκου Καζ., και χαρακτηρίζει τις ιδέες της ως «σκοτεινές, ζοφώδεις, ασεβέστατες, ανάξιες της ελληνικής διανόησης, θεωρίες ψυχής αναταραγμένης και διανοίας παραφρονούσας». Ιδού και αποσπάσματα από την «Ασκητική» του Καζαντζάκη που το υπόμνημα παραθέτει: «Ο Θεός μας είναι άνδρας και γυναίκα, θνητός και αθάνατος, κοπριά και πνεύμα. Γεννάει, γονιμοποιεί και σκοτώνει, έρωτας μαζί και θάνατος, και πάλι ξαναγεννάει και σκοτώνει ... Ο Θεός μου δεν είναι παντοδύναμος. Αγωνίζεται, κινδυνεύει κάθε στιγμή, τρέμει, παραπατάει σα κάθε ζωντανό. Ακατάπαυστα νικιέται και πάλι ανασηκώνεται, γεμάτος αίμα και χώματα και ξαναρχίζει. Είνε όλος πληγές, τα μάτια του είναι γεμάτα φόβο και πείσμα, και τα μελίγγιά του είνε συντετριμμένα. Με τά πόδια, με τα χέρια, δαγκώνοντας τα χείλια, αναβαίνει, αγκομαχιέται ... Ο Θεός μας δεν είναι πανάγαθος· είναι γιομάτος σκληρότητα, αδικία και μίσος. Δεν σπλαγχνίζεται, δεν νιάζεται για ζώα και ανθρώπους, μήτε για αρετές και ιδέες ... Ο Θεός μου δεν είνε πάνσοφος. Το μυαλό του είνε ένα κουβάρι σκοτεινό και πολεμάει να το ξετυλίξει μέσα στο λαβύρινθο της σάρκας. Αγωνίζεται, ψαχουλεύει. Αγγίζει δεξιά, γυρίζει πίσω, στρέφεται ζερβά, θυμίζεται. Αγωνιά απάνω στο χάος. Αργά με πόλεμο αναριθμήτων αιώνων φωτίζονται οι λασπεροί γύροι του μυαλού του»⁷. 

………………………….

Παραπομπές: 1. Οι φωτογραφίες των χειρόγραφων επιστολών του Αγίου δημοσιεύθηκαν στο διαδίκτυο, στο άρθρο Γ. ΤΖΑΝΑΚΗΣ, «Ἅγιος Ἀμφιλόχιος Μακρῆς περὶ Καζαντζάκη.» (17-03-2026) aktines.blogspot.com κ.α. n 2. Από το βιβλίο: Ιερο-μόναχος ΙΣΑΑΚ, Βίος Γέροντος Παϊσίου του Αγιορείτου, Άγιον Όρος 2004, σελ. 173. n 3. Στο περιοδικό «Εκκλησία», ΛΑ΄ 12-13 (15-06 μέχρι 01-07-1954) 222. n 4. Από το βιβλίο ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ, Αρχιμ., Άρθρα-Μελέται-Επιστολαί, τόμ. Α΄, εν Αθήναις 1986 (έκδ. β΄), σελ. 392 εξ. n 5. Από άρθρο του στον «Ορθόδοξο Τύπο», τ._823 (27-01-1989) 4 n 6. Από το άρθρο του «Οι πεζογράφοι της Ορθόδοξης Ρωμιοσύνης» στο Πίστη και νεοελληνική λογοτεχνία: η αναζήτηση του Θεού στη λογοτεχνία μας, έκδ. Ορθόδοξη Μαρτυρία, Λευκωσία 1990, σελ. 86 n 7. Στο περιοδικό «Εκκλησία», ΣΤ΄ 11 (17-03-1928) 84. 

ΥΓ. Τα περισσότερα κείμενα του φυλλαδίου έχουν μεταφερθεί στην νεοελληνική και το μονοτονικό για να είναι πιο προσιτό στο ευρύ μέσο κοινό.

                      Ομάδα Ορθοδόξων Χριστιανών Θεσσαλονίκης 

 

ΑΓΙΟΣ ΥΠΑΤΙΟΣ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΓΑΓΓΡΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Ιδιαίτερη τιμητική θέση κατέχουν στην Εκκλησία μας οι άγιοι θεοφόροι Πατέρες, οι οποίοι πήραν μέρος στις Άγιες Οικουμενικές Συνόδους, και με τον φωτισμό του Αγίου Πνεύματος αποφάνθηκαν για τη σώζουσα ορθόδοξη πίστη μας. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Υπάτιος Επίσκοπος Γαγγρών, ο οποίος είχε πάρει μέρος στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο και διακρίθηκε ως φλογερός πρόμαχος της Ορθοδοξίας. Επί πλέον αξιώθηκε και της θαυματουργίας.

      Γεννήθηκε στην Κιλικία της Μ. Ασίας και έζησε την εποχή που βασίλευε ο Μ. Κωνσταντίνος (307-337) και ο γιος του Κωνστάντιος (337-361). Επειδή διακρίνονταν για τη μεγάλη πίστη του, τον ενάρετο βίο του και τον ζήλο του για την Ορθοδοξία, η Εκκλησία τον κάλεσε να την υπηρετήσει. Τον ανέδειξε Επίσκοπο των Γαγγρών της Παφλαγονίας. Αφότου ανέβηκε στον επισκοπικό θρόνο σημείωσε αξιόλογη ποιμαντική δράση. Κατόρθωσε να ανεβάσει το πνευματικό επίπεδο των πιστών και να προσελκύσει πλήθος ειδωλολατρών στην Εκκλησία. Ο Θεός του έδωσε επίσης και το χάρισμα της θαυματουργίας. Γιάτρευε αρρώστους ανθρώπους και ζώα. Είχε την ικανότητα να αποδιώχνει τα βλαβερά έντομα και τρωκτικά, ιδιαίτερα τους ασπάλακες (τυφλοπόντικες), οι οποίοι κατέστρεφαν τις σοδιές των φτωχών γεωργών, σώζοντας έτσι από την πείνα το λαό της περιοχής του. Ακόμα και το θαλασσινό νερό μετέβαλλε σε πόσιμο! 

        Μεγάλη υπήρξε η συμμετοχή του στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο (325), η οποία είχε συγκληθεί από το Μ. Κωνσταντίνο στη Νίκαια της Βιθυνίας για να υπερασπίσει την Ορθοδοξία από την φοβερή αίρεση του Αρείου. Συντάχτηκε με τους ομολογητές Πατέρες της Συνόδου και υπεράσπισε την ορθή περί Χριστού διδασκαλία της Εκκλησίας, σύμφωνα με την οποία, δεν είναι κτίσμα, όπως δόξαζαν οι αιρετικοί αρειανοί, αλλά Θεός αληθινός, εκ Θεού αληθινού.

         Το 343 συγκάλεσε Τοπική Σύνοδο, η οποία είναι γνωστή ως Σύνοδος των Γαγγρών, με άλλους δώδεκα Επισκόπου, όπου καταδικάστηκε ο Επίσκοπος Σεβαστείας Ευστάθιος, ο οποίος ήταν κατά του θεσμού του γάμου και της νηστείας. Η Σύνοδος σύνταξε 21 Κανόνες.

         Ο Υπάτιος υπεράσπισε με θέρμη και ζήλο την Ορθοδοξία από τους φανατικούς σχισματικούς και αιρετικούς Νοβατιανούς, οι οποίοι κρατούσαν μια υπερ-συντηρητική στάση, αποκλείοντας από την Εκκλησία, όσους, κατά τους διωγμούς είχαν αρνηθεί, από φόβο, την πίστη τους και είχαν μετανοήσει. Επίσης δεν δέχονταν ότι οι αμαρτίες μετά το βάπτισμα συγχωρούνται δια της Ιεράς Εξομολογήσεως. Ο σοφός Επίσκοπος πρόβαλλε την πίστη της Εκκλησίας, η οποία έχει φιλάνθρωπο χαρακτήρα και συγχωρεί, ύστερα από ειλικρινή μετάνοια, όλα τα αμαρτήματα. Έτσι έπεισε πολλούς οπαδούς των Νοβατιανών να επιστρέψουν στην Εκκλησία.

        Αυτό όμως θορύβησε στους αιρετικούς Νοβατιανούς, οι οποίοι θεώρησαν τον Υπάτιο ως κίνδυνο για την ομάδα τους και αποφάσισαν να τον εκδικηθούν. Προσπαθούσαν να βρουν την ευκαιρία να τον τιμωρήσουν. Κάποτε, η ευκαιρία που ζητούσαν τους δόθηκε. Ο Υπάτιος βάδιζε μόνος σε κάποιο δύσβατο και ερημικό μέρος. Εκεί τον περίμεναν φανατικοί Νοβατιανοί, κατ’ άλλους, ειδωλολάτρες πληρωμένοι από τους Νοβατιανούς, άνδρες και γυναίκες, οπλισμένοι με ξύλα και πέτρες. Όταν πλησίασε ο σεβάσμιος Επίσκοπος, όρμησαν επάνω του, με κραυγές και απειλές και άρχισαν να τον κτυπούν ανελέητα, άλλος με ρόπαλα, άλλοι με σιδερένια ραβδιά και άλλοι με μαχαίρια.  Αφού τον μαστίγωσαν, γεμίζοντας όλο του το σώμα με πληγές, τον έριξαν από παρακείμενο γκρεμό σε βαθύ φαράγγι, όπου κυλούσε ορμητικός ποταμός. Ο Υπάτιος, μισοπεθαμένος, αντί να διαμαρτυρηθεί στους άδικους βασανιστές του, σήκωσε τα μάτια του στον ουρανό και ψιθύρισε τα ίδια

λόγια που είχε πει ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος, όταν τον λιθοβολούσαν οι Ιουδαίοι: «Κύριε μη στήσης αυτοίς την αμαρτίαν ταύτην»! Δηλαδή Κύριε μην καταλογίσεις αμάρτημα την πράξη αυτών των ανθρώπων! Τόσο ανεξίκακος ήταν ώστε να συγχωρεί και τους ανθρώπους που ήθελαν να τον θανατώσουν!

       Όμως τη στιγμή που ο άγιος Επίσκοπος προσευχόταν για τους ανθρώπους αυτούς, μια γυναίκα από αυτούς, βλέποντας ότι ήταν ακόμη ζωντανός, άρπαξε μια μεγάλη πέτρα και την έριξε στο κεφάλι του, λειώνοντας το κρανίο του και επιφέροντας σε αυτόν ακαριαίο θάνατο! Με αυτό τον τρόπο τέλειωσε τη ζωή του και επισφράγισε το τεράστιο εκκλησιαστικό του έργο. Αλλά την ίδια στιγμή η δύστυχη εκείνη γυναίκα κυριεύτηκε από φοβερό ακάθαρτο πνεύμα, την οποία άρχισε να τη βασανίζει οικτρά. Άρπαξε την πέτρα, με την οποία είχε φονεύσει τον άγιο και άρχισε να χτυπά με αυτή το στήθος της. Το ίδιο συνέβη και με τους άλλους βασανιστές του. Καταλήφτηκαν όλοι τους από δαίμονες και συμπεριφέρονταν σαν άγρια και αιμοβόρα θηρία. Πήραν το σώμα του αγίου και αφού το βεβήλωσαν, το έκρυψαν σε παρακείμενο αχυρώνα και έφυγαν.

       Ο ιδιοκτήτης του αχυρώνα όταν πήγε να ταΐσει τα ζώα του, άκουσε ουράνια δοξολογία, μέσα από αυτόν. Με έκπληξη αντίκρισε το λείψανο του αγίου Επισκόπου, τον οποίο αναζητούσαν οι Ορθόδοξοι. Έτρεξε στην πόλη των Γαγγρών και ανήγγειλε την εύρεσή του. Με δάκρυα οδύνης για το χαμό τους σεβάσμιου και αγίου Επισκόπου τους, αλλά και χαράς, που βρέθηκε το τίμιο λείψανό του, κλήρος και λαός, το μετέφεραν στην πόλη και το έθαψαν με μεγάλες τιμές. Πλήθη λαού ακολούθησαν την πομπή της κηδείας του. Μεταξύ αυτών ακλουθούσε και η γυναίκα που είχε καταφέρει το φονικό κτύπημα στον άγιο, με κλάματα και οδυρμούς, η οποία είχε μετανοήσει για το κακό που έκαμε. Μόλις τοποθετήθηκε το ιερό σκήνωμά του στον τάφο, η γυναίκα ελευθερώθηκε από το δαιμόνιο και έγινε εντελώς καλά! Ακολούθησαν πολυάριθμα θαύματα, τα οποία επιτελούσαν τα χαριτόβρυτα λείψανά του. Καθιερώθηκε ως ο προστάτης άγιος της πόλεως των Γαγγρών και χτίστηκε μεγαλοπρεπής ναός, προς τιμήν του, ο οποίος καταστράφηκε το 1922 από τους νεότουρκους. Το 1975 ανεγέρθηκε ναός προς τιμήν του στο χωριό  Αντίγονο Φλωρίνης, όπου είχαν εγκατασταθεί πολλοί πρόσφυγες των Γαγγρών και τοποθετήθηκε η εφέστια εικόνα του, που είχαν φέρει από την Μ. Ασία.  Η μνήμη του τιμάται στις 31 Μαρτίου.       

 

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 30^η Μαρτίου 2026

Η ΟΥΝΙΑ ΔΙΩΚΟΜΕΝΗ Ή ΔΙΩΚΤΗΣ;

(Ανασκευή ιστορικής παραποίησης από παπικό αρθρογράφο)

      Αναφέροντας συχνά στις ανακοινώσεις μας ότι ο Παπισμός είναι συνώνυμος με το ψεύδος, την απάτη και την υποκρισία δεν κομίζουμε «Γλαύκα εις Αθήνας», διότι αυτή την οικτρή πραγματικότητα βεβαιώνει περίτρανα η ιστορική πορεία του τους τελευταίους δέκα αιώνες, αφότου απέκοψε την Δυτική Εκκλησία από τον ενιαίο και αδιαίρετο κορμό της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας του Χριστού και την μετέβαλε σε έναν εγκόσμιο πολιτικοκοινωνικό οργανισμό, δομημένο στις αρχές του βάρβαρου φεουδαρχικού φραγκισμού.

      Είναι γνωστό πως κάθε κοσμική εξουσία μεταχειρίζεται και εφαρμόζει «πλάγιες» μεθόδους, συχνά απατηλές, για να διατηρεί την εξουσιαστική της δύναμη. Αυτό κάνει και ο Παπισμός καθ’ όλη την διάρκεια των χιλίων ετών της φρικώδους παρουσίας του στο προσκήνιο της ιστορίας. Μια πορεία βαρβαρότητας, αγριότητας, πολέμων, γενοκτονιών, αιμάτων, βασανιστηρίων, διώξεων, οικονομικών εκμεταλλεύσεων, υποκρισίας, απάτης, ψεύδους και ηθικής καταβαράθρωσης. Και πάνω απ’ όλα διαστροφή των αποκαλυμμένων αληθειών της χριστιανικής μας πίστεως, καλυμμένη κάτω από το προσωπείο της «εκκλησίας», στην οποία της προσέδωσε την κλεμμένη από την Αδιαίρετη Εκκλησία, ονομασία «Καθολική».

      Πέραν όλων αυτών ο διαχρονικός Παπισμός υπήρξε και σφοδρός πολέμιος της Ελληνοορθοδοξίας, διότι ετούτη υπήρξε πιστή στην βιβλική, συνοδική και αγιοπατερική Παράδοση, στην αυθεντικότητα της χριστιανικής πίστεως. Κι ακόμα επειδή εκφράζει το ελληνικό ιδεώδες, το οποίο ίσταται, εδώ και δώδεκα αιώνες, στον αντίποδα του βαρβαρικού φραγκισμού, του απάνθρωπου φεουδαρχισμού και σε κάθε μορφή απολυταρχίας.

      Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από πρόσφατο άρθρο στην εφημερίδα των εν Ελλάδι παπικών «Καθολική» (αρ.φύλ.373, 2-2-2026), του παπικού «κληρικού» Μάρκου Φώσκολου, με τίτλο: «Η Καθολική Εκκλησία στην Ελλάδα κατά την δεκαετία του ‘50». Σε αυτό ο συντάκτης παραθέτει την ιστορία της Ουνίας στην Ελλάδα, την «Εξαρχία των Ελληνορρύθμων», όπως την αποκαλεί. Και τούτο, όπως είναι γνωστό, μετά την πληθώρα των αποκαλύψεων από ορθοδόξου πλευράς, για τον εγκληματικό και απατηλό χαρακτήρα της Ουνίας, οι παπικοί αποφεύγουν να χρησιμοποιήσουν αυτή την ονομασία, παρά το γεγονός ότι είναι δικός τους όρος.

       Στην «ιστορική ανάλυσή» του ο συντάκτης παπικός «κληρικός» φρόντισε όχι μόνο να ωραιοποιήσει την Ουνία, αλλά να την παρουσιάσει ως δήθεν διωκόμενη από την Ορθόδοξη Εκκλησία και το Ελληνικό Κράτος!

      Έγραψε πως την δεκαετία «του  ‘20 και μετά του ‘40»,  «…η Εξαρχία ζούσε στην Ελλάδα σε κατάσταση διωγμού. Σε κατάσταση διωγμού, από την Ορθόδοξη Εκκλησία με την ένθερμη συμπαράσταση κράτους και χωροφύλακα, βρισκόταν την ίδια και όλα τα “καθολικά σχολεία” της πρωτεύουσας και της επαρχίας. […] Δεν ήταν εύκολη η ζωή και η δράση της Καθολικής Εκκλησίας στην Ελλάδα, Να είμαστε  ξεκάθαροι… Πίσω από τη σημαία του “προσηλυτισμού” [που είχε ενσωματωθεί μέχρι και στο Σύνταγμα (!) του 1952…] η Ορθόδοξη Εκκλησία της Ελλάδος προσπαθούσε να κρύβει τον προσηλυτισμό που ασκούσε η ίδια (π.χ. μέσω των μικτών γάμων…), αλλά και τις αδυναμίες της. Πρώτη στο στόχαστρο η Εξαρχία των Ελληνορρύθμων, των “Ουνιτών”, από ιστορικός όρος, κατάντησε ύβρη…»!

      Στις ως άνω ανεπέρειστες αιτιάσεις  παπικού «κληρικού» ισχύουν οι παροιμίες: «εκεί που μας χρωστούσαν μας πήραν και το βόδι»! Καταλογίζουν στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας «διωγμούς» κατά των παπικών και ειδικά κατά των ουνιτών, όταν η ιστορία του Παπισμού και του πνευματικού του εκτρώματος της Ουνίας, βοά για το δαιμονικό μίσος τους κατά της «αιρετικής» Ορθοδοξίας μας, για τις εκατόμβες των  διαχρονικών εγκλημάτων τους και τους ποταμούς αιμάτων που έχυσαν στο όνομα του παπικού «θεού» και του επί γης «αντιπροσώπου» του του «Πάπα»! Το θράσος και η υποκρισία του Παπισμού παραμένει αναλλοίωτη εδώ και δέκα αιώνες!  

     Στην παρούσα ανακοίνωσή μας θα αποδείξουμε τις ιστορικές ανακρίβειες του παπικού αρθρογράφου, περί των δήθεν «διωγμών». Κι ακόμα θα παραθέσουμε τα ανείπωτα εγκλήματα των ουνιτών κατά της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας, του Ελληνισμού και γενικά των ορθοδόξων βαλκανικών λαών. 

       Η κατάληψη του Πατριαρχείου της Δύσης από τους βαρβάρους και αιμοσταγείς Φράγκους τον 11^ο αιώνα, σήμανε την είσοδο της Ευρώπης στον φρικώδη μεσαίωνα, την πλέον απάνθρωπη και σκοτεινή εποχή της ιστορίας! Ο Παπισμός υπήρξε ο κύριος αίτιος της επικράτησης του μεσαιωνικού σκότους και της φρίκης στον ευρωπαϊκό χώρο. Χαρακτηριστικά του η κτηνώδης φεουδαρχία, η δουλοπαροικία, η ανελευθερία, η απολυταρχία, η δεισιδαιμονία, ο τρόμος, οι διωγμοί όσων αντιδρούσαν στις θρησκευτικές και εξουσιαστικές αρχές και άλλες φρικαλεότητες. Οι απίστευτες μορφές θρησκοληψίας κρατούσαν τις πλατιές λαϊκές μάζες σε πνευματική ομηρία.

Ο Παπισμός θέλοντας να εξουδετερώσει κάθε μορφή ελεύθερης σκέψης και θρησκευτικής επιλογής και καταπατώντας τον λόγο του Χριστού: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν» (Μαρκ.8,34), δημιούργησε την «Ιερή Εξέταση», δια της οποίας βασανίστηκαν οικτρά και βρήκαν τραγικό θάνατο εκατομμύρια δήθεν «αιρετικοί» στα 700 χρόνια της «λειτουργίας» της. Αυτός ο σατανικός, απάνθρωπος και εγκληματικός θεσμός αποτελεί και θα αποτελεί εσαεί αποτρόπαιο στίγμα για τον Χριστιανισμό και «σημαία» στα χέρια των χριστιανομάχων!

      Διαπιστώνοντας ότι η Μία και Αδιαίρετη Εκκλησία του Χριστού δεν υποτάσσονταν στην παπική εξουσία, δημιούργησε την Ουνία, η οποία χρησιμοποιώντας τον δόλο και την απάτη, εξαπατούσε τα μέλη της Εκκλησίας και τα έκανε οπαδούς του Παπισμού. Χτίζει ναούς βυζαντινού ρυθμού, με ορθόδοξο διάκοσμο, ντύνει φραγκοπαπάδες ως ορθοδόξους κληρικούς, τελώντας ορθόδοξες τελετουργίες, αλλά στην ουσία είναι παπικοί, δεχόμενοι όλες τις κακοδοξίες του Παπισμού. Σκοπός τους είναι να παραπλανούν τους ορθοδόξους, να τους αποσπούν από την Ορθόδοξη Εκκλησία και να τους εντάσσουν στο παπικό στρατόπεδο!

      Εδώ να κάμουμε μια σημαντική παρατήρηση. Οι παπικοί ισχυρίζονται πως η Ουνία δεν είναι δημιούργημα του Παπισμού, αλλά οι ουνίτες είναι «ορθόδοξοι», οι οποίοι «διαφώνησαν με το σχίσμα του 1054» και «επέλεξαν να έχουν κοινωνία με την εκκλησία της Ρώμης». Ιδού τι ισχυρίζονται: «Είμαστε Χριστιανοί Καθολικοί που ακολουθούμε το βυζαντινό λειτουργικό τυπικό, γι’ αυτό ονομαζόμαστε Ελληνόρρυθμοι ή Ενωτικοί. Είμαστε σε πλήρη κοινωνία με την Αποστολική Έδρα της Ρώμης, διατηρώντας όμως τα ίδια έθιμα, τις πνευματικές και λειτουργικές παραδόσεις των Αγίων Πατέρων της Ελληνικής Εκκλησίας»[1].

     Αυτό είναι ένα ακόμα παραπλανητικό ψέμα. Η Ουνία είναι δημιούργημα του Παπισμού, ιδρύθηκε το 1215 στην «σύνοδο» του Λατερανού, με «βούλα» του «Πάπα» Ιννοκέντιου Δ΄, με σκοπό την άλωση της Ανατολικής Εκκλησίας. Ο ψευδής ισχυρισμός των παπικών προσκρούει στο γεγονός ότι οι ουνίτες μόνο στα εξωτερικά στοιχεία παρουσιάζονται ως «ορθόδοξοι», ενώ ως προς την πίστη είναι παπικοί και μάλιστα φανατικοί, φανατικότεροι των απλών παπικών!

       Η Ουνία είναι το πλέον εγκληματικό κομμάτι του Παπισμού. Και βέβαια δεν χρειάζεται να αναφερθούμε στις ωμότητες και τα εγκλήματα των ουνιτών στα χρόνια της φρικτής φραγκοκρατίας στην Ορθόδοξη Ανατολή, διότι είναι γνωστά. Φτάνει να αναφέρουμε τα δύο φοβερά και απάνθρωπα εγκλήματά τους, την ομαδική πυρπόληση των μοναχών στην Ιερά Μονή Ζωγράφου στο Άγιον Όρος και στην Ιερά Μονή Καντάρας της Κύπρου, διότι δεν ήθελαν να ενταχτούν στην Ουνία!

       Ο σκοπός της Ουνίας φάνηκε καθαρά στην ψευδοσύνοδο της Φεράρας – Φλωρεντίας (13438-1439), στην οποία οι Παπικοί πρότειναν ως τρόπο ενώσεως των Εκκλησιών την Ουνία, δηλαδή να διατηρήσουν οι Ορθόδοξοι τα λειτουργικά τυπικά τους και να υποταχτούν στον «Πάπα»! Η δολιότητα της Ουνίας αποκαλύφτηκε το 1622, όταν εντάχθηκε επίσημα στην διαβόητη «Sacra Congregatio de propaganda fidei» (Ιερή Επιτροπή για την Προώθηση της Πίστης), το φοβερό εκείνο όργανο του Παπισμού, το οποίο χρησιμοποίησε φοβερά και αθέμιτα μέσα για την διάδοση και επικράτηση του Παπισμού, «ο πρώτος στην ανθρώπινη ιστορία μηχανισμός ιδεολογικής προπαγάνδας και μεθοδικής “πλύσεως εγκεφάλου” των μαζών»[2]. Λίγο νωρίτερα στην εγκληματική «σύνοδο» του Μπρέστ (1595-1596) στην Πολωνο-Λιθουανική Κοινοπολιτεία, ιδρύονται επίσημα ουνιτικές «εκκλησίες» στην Ανατολική Ευρώπη και αρχίζουν οι φοβεροί διωγμοί κατά των ορθοδόξων, οι οποίοι αρνούνταν να ενταχθούν σ’ αυτές, διωγμοί εφάμιλλοι των διωγμών των πρωτοχριστιανικών χρόνων και οι οποίοι συνεχίζονται μέχρι σήμερα (κυρίως στην Ουκρανία).

     Αλλά δόλια και διαλυτική υπήρξε η δράση της Ουνίας στις τουρκοκρατούμενες περιοχές της Ελλάδος και της βαλκανικής. Διαφωτιστική είναι η ανακοίνωσή μας με τίτλο: «ΠΑΠΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΤΟΥΡΚΟΚΡΑΤΙΑ (Η ολέθρια και διαβρωτική δράση του Παπισμού στην τουρκοκρατούμενη Ορθόδοξη Ανατολή)»[3]. Φραγκοπαππάδες ιεραπόστολοι, ντυμένοι με ορθόδοξα ράσα και άμφια και χρησιμοποιώντας δόλια και αθέμιτα μέσα, έκαναν φοβερό προσηλυτισμό, αποσπώντας χιλιάδες ορθοδόξους από την Εκκλησία και εντάσσοντάς τους στον αιρετικό Παπισμό. Για προσηλυτιστικούς λόγους έδειχναν προσποιητή ευγένεια, ανοχή, αγάπη, και συμπόνια. Αλλά όταν έβρισκαν εμπόδια στο διαβρωτικό τους έργο γινόταν θηρία! Κλασικό παράδειγμα οι φοβερές διώξεις  και εν τέλει ο μαρτυρικός θάνατος του Οικουμενικού Πατριάρχη Κύριλλου Λούκαρι, επειδή ο φωτισμένος εκείνος ιεράρχης (και νυν άγιος της Εκκλησίας μας) κατανόησε πλήρως την διαβρωτική δράση των παπικών μισσιοναρίων και κυρίως τις ανείπωτες ίντριγκες των ιησουιτών και ουνιτών στην Ορθόδοξη Ανατολή. Είχε γράψει τα εξής, σε ελεύθερη απόδοση στα σύγχρονα ελληνικά: «Όλες τις τέχνες τις πονηρές χρησιμοποιούν οι Ιησουίτες, για να εξαπλώσουν παντού την εξουσία του Πάπα. …Και πρώτα κατοίκησαν στην Χίο και εκεί έκαμαν σπουδαστήριο και έσυραν τους μισούς παπάδες και τους Χριστιανούς  στη γνώμη τους και στη θρησκεία τους και καταφρονούν την τάξη και τα δόγματα μας και κρατούν τα του Πάπα…»[4]. Ακόμη σημείωσε τα εξής για την διαβρωτική δράση και τις δολιότητες των ιησουιτών, σε συνεργασία με τους ουνίτες, καυτηριάζοντας με οξύτητα, στον διάλογό του: «Ζηλωτής και Φιλαλήθης»: «Όταν μας ομιλώσι με γλυκά λόγια, και εκεί κρύπτουσι το φαρμάκι· όταν μας τιμώσι, τότε μας γελώσι εις τον εαυτόν τως· όταν μας διδάσκουσι, τότε μας πραγματεύονται, όταν μας χαρίζουν ή χαρτάκια κομποσχοίνια, τότε μας παγιδεύουσι· όταν κάμνουν κωμωδίες ή άλλα θέατρα και μας προσκαλούν να πηγαίνωμεν, τότε μας μυκτηρίζουσιν ως αγνώστους και λωλούς και ουτιδανούς. Με τούτο όλον θεωρώ, άνδρες Έλληνες, πως πολλοί κρατούσι μαζί τως, δεν γνωρίζοντας ταύτα. Ετούτο είναι εκείνο όπού καίει την καρδίαν, πως έπεσεν εις ημάς τόση αγνωσία και δεν είμασθεν άξιοι να κρίνωμεν το κακόν οπού μας κυνηγά... Δια τούτο όταν σας λέγουσι “η εκκλησία της Ρώμης και της Κωνσταντινουπόλεως είναι μία, και δεν είναι ανά μέσον μας διαφορά”, με κακήν διάθεσιν σας το λέγουν· διατί αυτοί όλοι, και Γεζουίται και οι λοιποί Φράροι, εις τα βιβλία οπού γράφουν και εις τες διδαχές οπού κάμνουν ημάς τους Έλληνας μας κράζουν σχισματικούς και αιρετικούς, αποστάτας, ψεύστας και κάθε άλλο κακόν όνομα, και πως Εκκλησίαν δεν έχομεν, μόνον συναγωγήν, σαν τους Εβραίους»[5]!

        Επ’ αυτού σημείωσε τα εξής ο αοίδιμος κυρός π. Γεώργιος Μεταλληνός, στο πολύκροτο και αποκαλυπτικό έργο του: «Η Ουνία στην Ελλάδα»: «Κατά τη διάρκεια της δουλείας (Τουρκοκρατίας, Ενετοκρατίας) οι ανοργάνωτοι ακόμη Ουνίτες ανέπτυξαν μεγάλη δραστηριότητα στον ιστορικό ελληνικό χώρο, κινούμενοι τόσο στα όρια της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, όσο και στις ενετοκρατούμενες περιοχές. Όπως και παραπάνω υπογραμμίσθηκε, οι απόφοιτοι του Κολλεγίου του Αγ. Αθανασίου ανέπτυξαν έντονη ουνιτική (ενωτική) δραστηριότητα μεταξύ των ομογλώσσων και ομοεθνών τους. Οι Ιησουΐτες, που ενίσχυαν την ουνιτική αυτή κίνηση, εμφανίσθηκαν από το 1583 και στην Κωνσταντινούπολη και με τα μέσα που διέθεταν (χρήμα, εκδόσεις, πολιτική κάλυψη) έγιναν ο “κακός δαίμονας” της Ρωμαίικης Εθναρχίας, που είχε την ευθύνη για ολόκληρο το ρωμαίικο μιλλέτι, τους Ρωμηούς-Ορθοδόξους-των Βαλκανίων και της Μικρασίας. Οι κατά καιρούς ενέργειες των εκκλησιαστικών Ηγετών και μάλιστα Πατριαρχών, κατά της δράσεως της Ουνίας, είναι άμεση επιβεβαίωση της φθοροποιού παρουσίας της στην “καθ᾽ ημάς Ανατολήν”. Ακριβώς η δράση του Παπισμού στην Ανατολή μέσω της Ουνίας ήταν η αφορμή συγκλήσεως της Πανορθοδόξου Συνόδου του 1722 στην Κωνσταντινούπολη, στην οποία έλαβαν μέρος οι Πατριάρχες Κωνσταντινουπόλεως Ιερεμίας Γ΄, Αντιοχείας Αθανάσιος Γ΄ και Ιεροσολύμων Χρύσανθος. Η Σύνοδος σε σχετική Εγκύκλιό της προς το ορθόδοξο πλήρωμα κατεδίκασε την Ουνία και επεσήμανε τους κινδύνους που περιέκλειε η δράση της στην Ανατολή»[6].

      Είναι ακόμη γνωστό πως οι εν Ελλάδι παπικοί αρνήθηκαν πεισματικά να λάβουν μέρος στην Ελληνική Επανάσταση και το χειρότερο: είχαν συνταχθεί με την πλευρά των Τούρκων, συνέχιζαν να πληρώνουν τους φόρους τους σ’ αυτούς, σαμποτάριζαν τον Ιερό Αγώνα των Ελλήνων και έδιναν άδεια στα τουρκικά πολεμικά πλοία να λιμενίζονται στα λιμάνια των Κυκλάδων, καθότι οι παπικοί είχαν την προστασία της Γαλλίας!

     Αλλά και μετά την απελευθέρωση η δράση των παπικών και των ουνιτών υπήρξε εχθρική κατά των Ελλήνων και άκρως διαβρωτική για την Ορθοδοξία. Ο μακαριστός κυρός π. Γεώργιος Μεταλληνός αποκάλυψε πως οι δόλιες ενέργειες των ουνιτών ανάγκασαν τον  Οικουμενικό Πατριάρχη Γρηγόριο ΣΤ΄ (1835-1871) το 1838, να εκδώσει πατριαρχική Εγκύκλιο, φανερώνοντας και στηλιτεύοντας  τον συνεχιζόμενο ουνιτικό κίνδυνο, χαρακτηρίζοντάς τους ουνίτες ως «προβατόσχημους λύκους, δολίους και απατεώνας»[7]!

      Με την στήριξη των δυτικών άρχισαν να δραστηριοποιούνται στο νεοελληνικό κράτος, παρά το γεγονός ότι υπήρξαν εχθρικοί για την απελευθέρωσή του από την τουρκική δουλεία. Μετά τον Κριμαϊκό πόλεμο (1853 - 1856), που επηρέασε την ισορροπία δυνάμεων στην Ευρώπη, άρχισε η διαλυτική δράση των ουνιτών στη Βουλγαρία, επαρχία της Ρωμαίικης Εθναρχίας, μια κίνηση που παράλληλα με άλλους παράγοντες (πανσλαβισμός) οδήγησε στον Βουλγαρικό σχίσμα του 1870 και της Βουλγαρική Εξαρχία (1872). Εκκλησιαστικοί παράγοντες συντάσσονται με τους εθνικιστές και ξεσπούν ένα φοβερό κύμα εθνικιστικής βουλγαρικής προπαγάνδας στη Μακεδονία στην οποία πρωτοστατούσαν και οι Βούλγαροι ουνίτες. Το 1887 καταστράφηκε η ορθόδοξη Μονή της Παναγίας της Κρουσσιώτισσας της περιοχής του Κιλκίς από Ουνίτες και Βούλγαρους Εξαρχικούς. Η διαλυτική και συνωμοτική δράση τους οδήγησε το 1887 το Οικουμενικό Πατριαρχείο να στηλιτεύσει την παράνομη δράση των ουνιτών σε Εγκύκλιό του[8].

      Στα 1897 αρχίζει η δράση στην Ανατολή των διαβόητων Γάλλων Ασσομπσιονιστών μοναχών, απεσταλμένων του Πάπα Λέοντος ΙΓ΄ (1878-1903). Όπως σημείωσε ο μακαριστός κυρός π. Γεώργιος Μεταλληνός, «Οι Ασσομπσιονιστές ανέλαβαν την υποστήριξη των Ουνιτών της Βουλγαρίας και προπαγάνδιζαν την Ουνία στην Κωνσταντινούπολη και τη Θράκη. Με εντολή του πάπα Βενέδικτου ΙΓ΄ Λατίνοι Κληρικοί λειτουργούσαν με ορθόδοξα άμφια σε ναούς των παπικών σχολείων της Κωνσταντινουπόλεως για προπαγανδιστικούς, φυσικά, λόγους. Έτσι, αναγκάστηκε ο Οικουμενικός Πατριάρχης Ιωακείμ ο Γ΄ να εκδώσει (24.3.1907) νέα εγκύκλιο κατά των Ουνιτών και της Παπικής προπαγάνδας»[9].

Οι ουνίτες στη Μακεδονία αγνόησαν την πατριαρχική εγκύκλιο και συνέχισαν ακάθεκτοι την διαβρωτική τους δράση. «Με την καθοδήγηση και υποστήριξη των Ασσομπσιονιστών, που κυκλοφορούσαν με ορθόδοξη περιβολή, εμφανίσθηκαν οι πρώτοι Έλληνες Ουνίτες στα 1907, οργανωμένοι σε συγκεκριμένη κοινότητα»[10]. Οι πρώτες ουνικές κοινότητες – ενορίες ιδρύθηκαν στην Βόρειο Ελλάδα, η οποία ήταν ακόμη υπό τουρκική κατοχή. Δημιουργήθηκαν μικρές ουνιτικές κοινότητες και σχολεία, κυρίως στη δυτική και κεντρική Μακεδονία.

      Καταλυτική υπήρξε η δράση τους και κατά τη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων (1912-1913), η οποία «χαρακτηρίζεται από την Ορθόδοξη εκκλησιαστική γραμματεία ως δόλια και εγκληματική, με στόχο τον προσεταιρισμό Ορθοδόξων πληθυσμών μέσω της υποταγής στον Πάπα, διατηρώντας όμως τα ορθόδοξα τυπικά».

    Η Ουνία στη Μακεδονία λειτούργησε περισσότερο ως εργαλείο επιρροής και προσηλυτισμού σε μια περίοδο έντονου εθνικού ανταγωνισμού, παρά ως ανεξάρτητος παράγοντας στους Βαλκανικούς Πολέμους. Στο πλαίσιο της περιόδου εκείνης, η δράση τους θεωρήθηκε «αντεθνική» από ελληνικής πλευράς, καθότι: Α) Προώθηση ξένων συμφερόντων: Η Ουνία λειτούργησε ως εργαλείο της καθολικής προπαγάνδας, κυρίως υπό την επιρροή της Αυστροουγγαρίας, η οποία είχε στόχο την εξασθένιση της Ορθοδοξίας και την αναχαίτιση της ελληνικής επιρροής στα Βαλκάνια. Β) Αποσταθεροποίηση: Κατά την εύθραυστη περίοδο των Βαλκανικών Πολέμων, η δράση των ουνιτών σε περιοχές όπως η Μακεδονία και η Αλβανία (π.χ. Κορυτσά) δημιουργούσε εσωτερικά προβλήματα, διασπώντας την ενότητα του ελληνικού/ορθόδοξου πληθυσμού. Γ) Συνεργασία με ανθελληνικά κέντρα: Η ουνιτική προπαγάνδα, συχνά σε συνδυασμό με βουλγαρικές ή ρουμανικές βλέψεις, επιχειρούσε να αλλοιώσει την εθνική συνείδηση των πληθυσμών. Η δράση αυτή αντιμετωπίστηκε ως προσπάθεια αλλοίωσης της ελληνορθόδοξης ταυτότητας σε μια κρίσιμη ιστορική καμπή, όπου η Ελλάδα επιδίωκε την εδαφική της επέκταση και την ενσωμάτωση των πληθυσμών αυτών. Η δράση τους είχε θρησκευτικό αλλά και πολιτικό χαρακτήρα, καθώς συνδεόταν με την προσπάθεια επιρροής των Μεγάλων Δυνάμεων. Ορισμένοι κάτοικοι προσχωρούσαν προσωρινά στην Ουνία για λόγους προστασίας, εκπαίδευσης ή πολιτικής σκοπιμότητας.

      Η Ουνία εμφανίστηκε ως εναλλακτική επιλογή για ορισμένους σλαβόφωνους πληθυσμούς, κυρίως με την υποστήριξη καθολικών δυνάμεων (ιδίως της Αυστροουγγαρίας), σε μια προσπάθεια να αποσπαστούν από την επιρροή είτε του Πατριαρχείου είτε της Εξαρχίας.

      Αλλά και στους μετέπειτα χρόνους η Ουνία δεν έπαψε να επιδρά καταλυτικά στον ορθόδοξο ελληνικό χώρο. Με την αμέριστη στήριξη του Βατικανού ιδρύθηκαν ουνιτικές κοινότητες στην Αθήνα και σε άλλες μεγάλες πόλεις, όπου ασκούσαν και συνεχίζουν μέχρι σήμερα να ασκούν δόλιο προσηλυτισμό. Ήδη από τις αρχές του 20^ου αιώνα διαφάνηκε ο κίνδυνος αυτός και γι’ αυτό η Ιερά Σύνοδος υπό τον Μητροπολίτη (Αρχιεπίσκοπο) Αθηνών Θεόκλητο Α΄ εξέδωσε Εγκύκλιο το 1903, επισημαίνοντας τον κίνδυνο από την εμφάνιση πρακτόρων της Ουνίας στον ελλαδικό χώρο.

      Το 1925 η Ιερά Σύνοδος επί αρχιεπισκόπου Χρυσοστόμου Α΄ (Παπαδοπούλου) απέστειλε έγγραφο προς το Υπουργείο Εκκλησιαστικών και Δημοσίας Εκπαιδεύσεως, για την αθέμιτη και ύπουλη δράση των ουνιτών και ζητήθηκε «να κλεισθούν ο ουνιτικός ναός και τα άλλα ουνιτικά ιδρύματα, διότι διευκόλυναν τη λατινική προπαγάνδα στη Χώρα μας»[11]. Ήταν, δε, ήδη γνωστή η ανθελληνική στάση της Ρώμης και του Πάπα στη Μικρασιατική Καταστροφή, όπως και προηγουμένως στον Α΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

      Τέλος και το Ελληνικό Κράτος διείδε τον κίνδυνο από την Ουνία και προσπάθησε να περιορίσει τη δράση της. «Το πρόβλημα των Ουνιτών εισήλθε και στην Ελληνική Βουλή (1929), χωρίς όμως να δοθεί λύση. Οι συνεχείς διαμαρτυρίες του Ελληνικού Κλήρου οδήγησαν σε δύο δικαστικές αποφάσεις. Πρόκειται για βουλεύματα του Εφετείου Αθηνών (1930) και του Αρείου Πάγου (1931), που επέβαλλαν στους Ουνίτες την απαγόρευση να φορούν το εξωτερικόν ένδυμα των ορθοδόξων κληρικών της Χώρας, για να αποφεύγεται η επιδιωκομένη από τους Ουνίτες σύγχυσή τους με τον ορθόδοξο Κλήρο. Ουδέποτε όμως οι Ουνίτες σεβάστηκαν με συνέπεια αυτή την απόφαση. Αντίθετα ο Ουνιτισμός απλώθηκε και στους Έλληνες και λοιπούς Ορθοδόξους του εξωτερικού (Ευρώπης, Αμερικής) επηρεάζοντας και από το χώρο της διασποράς την ενδοελληνική πραγματικότητα υπέρ του Παπισμού και των σχεδίων του»[12].

       Ο μεγάλος εκκλησιαστικός ιστορικός Αρχιεπίσκοπος Αθηνών κυρός Χρυσόστομος Παπαδόπουλος μας ξεσκέπασε την Ουνία, γράφοντας στο έργο του: «Ουνία είναι η απατηλή, προς παραπλάνησιν των απλουστέρων, ένωσις, καθ’ ήν ο ενούμενος μετά της Λατινικής Εκκλησίας αποδέχεται μεν το πρωτείον του πάπα και άπασαν την διδασκαλίαν της Λατινικής Εκκλησίας, διατηρεί όμως την ιδίαν λειτουργικήντάξιν και τινα ίδια ήθη και έθιμα κατά το ιησουϊτικό δόγμα ‘unitedanslafoi, varietedanslesrites’ (ενότης εις την πίστιν, ποικιλία εις τα λειτουργικά τυπικά), προς βαθμιαίαν και ουχί απότομον αφομοίωσιν προς την Λατινικήν Εκκλησίαν των ενουμένων»[13].

           Το αληθινό της πρόσωπό της η Ουνία το έδειξε στην ορθόδοξη Σερβία κατά τη διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου, η οποία, με εντολή του Βατικανού και δια των Φασιστών Κροατών Ουστάσι, σφαγίασαν περισσότερους από 880.000 Ορθοδόξους Σέρβους, επειδή αρνήθηκαν να γίνουν ουνίτες και στρατολόγησαν στην Ουνία πολλές χιλιάδες άλλους. Και όλα αυτά, υπό την καθοδήγηση του διαβόητου παπικού «αρχιεπισκόπου» του Ζάγκρεμπ, Α. Στέπινατς και νυν «αγίου» της παπικής «εκκλησίας»! Φρικιαστικό είναι το εξής περιστατικό: «Τό αἱματοκύλισμα τῶν Ὀρθοδόξων λαῶν τῶν Βαλκανίων στήν πρώην ἑνωμένη Σερβία  ἀποδεικνύει τήν ἔνοχη συμμετοχή τῶν παπῶν τῆς Ρώμης στά πολεμικά αὐτά γεγονότα. Μέ ἐντολή τοῦ στρατιωτικοῦ ἀρχιερέως Στέπινατς, ἀρχιεπισκόπου τοῦ Ζάγκρεμπ τόν ὁποῖον ὁ πάπας Βοϊτίλα ἀνεκήρυξε «ἅγιο», ὡδηγήθηκαν στό μαρτύριο τεσσερεις ὀρθόδοξοι ἐπίσκοποι, 220 κληρικοί καί 800.000 χιλιάδες Σέρβοι, διότι δέν δέχθηκαν νά ἀρνηθοῦν τήν πίστι τους στόν Χριστό. Μέ ἐντολή ἐπίσης τοῦ ἰδίου ἐπισκόπου στρατιῶτες τοῦ στρατιωτικοῦ ἀρχηγοῦ τῆς Κροατίας Ἄντε Πάβελιτς ἔβγαλαν τά μάτια αὐτῶν  τῶν ἑκατοντάδων χιλιάδων μαρτύρων τῆς Ὀρθοδόξου Σερβικῆς Ἐκκλησίας. Κατόπιν τά προσέφεραν, συνολικά 18 κιλά μάτια! μέσα σ᾿ ἕνα καλάθι σάν δῶρο στόν πάπα. Στήν ἀρχή ἐκεῖνος τά θεώρησε γιά θαλασσινά στρείδια. Ὅταν τοῦ ἀνεκοίνωσαν τό περιεχόμενο, δοξολόγησε τόν Θεό καί εὐλόγησε τόν διοικητή Πάβελιτς. Ἐπίσης δέν εἶναι μικρότερο τό ἁμάρτημα τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας τῆς Κροατίας, ἡ ὁποία μέ τίς εὐλογίες τοῦ Βατικανοῦ καί μέ ἐπί κεφαλῆς τόν «ἀρχιεπίσκοπο τῆς Γενοκτονίας», Στέπινατς ὑπεχρέωσαν νά προσέλθουν στόν ρωμαιοκαθολικισμό 250.000 Σέρβοι τῆς Κροατίας»[14]!

       Ακόμα και στις μέρες μας η Ουνία συνεχίζει το διαβρωτικό της έργο, σε βάρος της Ορθοδοξίας και προς όφελος του Βατικανού. Ουνίτες «επίσκοποι» παρουσιάζονται ως «ορθόδοξοι», παραπλανώντας τους ανενημέρωτους. Το ίδιο το Βατικανό, παρά τις έντονες διαμαρτυρίες, τα διαβήματα και της καταδίκες, ακόμα και στους θεολογικούς διαλόγους, όχι μόνο δεν διανοείται να καταδικάσει, να καταργήσει, ή έστω να περιορίσει την δράση της Ουνίας, αλλά την προβάλλει ως «τον μόνο ενδεδειγμένο τρόπο ενώσεως των εκκλησιών»! Η Β΄ Βατικανή «Σύνοδος» ενέκρινε την Ουνία να είναι «η γέφυρα στις διαχωρισμένες εκκλησίες της ανατολής»[15].

       Κατόπιν όλων αυτών νομίζουμε ότι αποδείχτηκε περίτρανα ο ανιστόρητος ισχυρισμός του παπικού «κληρικού», περί των δήθεν «διωγμών» των ουνιτών. Φάνηκε καθαρά πως, όχι μόνο διωκόμενοι δεν υπήρξαν οι ουνίτες, αλλά το αντίθετο, οι διαχρονικοί διώκτες των ορθοδόξων! Συνεχίζουν να χρησιμοποιούν την τακτική της δολιότητας και της ψευδολογίας για να δικαιολογήσουν την διαβρωτική δράση τους στην Ορθόδοξη Ανατολή, παρουσιάζοντας τους ουνίτες ως δήθεν «ορθοδόξους», οι οποίοι δεν συμφωνούν με το «σχίσμα» και έχουν «κοινωνία» με την Ρώμη. Και το χειρότερο: ότι επιτελούν «θεάρεστο» έργο, αφού «εργάζονται για την ενότητα της εκκλησίας»!

       Αλλά, όπως έχουμε τονίσει επανειλημμένως στις ανακοινώσεις μας, η γενικότερη παπική δολιότητα είναι πια γνωστή στο ορθόδοξο πλήρωμα, αποστρέφεται τον Παπισμό και ιδιαίτερα την Ουνία και γι’ αυτό παραμένει στην χώρα μας με ελάχιστους «πιστούς», (όχι όμως και στις ορθόδοξες χώρες της Ανατολική Ευρώπη). Όμως παρά την έλλειψη πιστών, το Βατικανό «χειροτονεί» ουνίτες «κληρικούς» και «επισκόπους», σε ανύπαρκτες ουνιτικές κοινότητες. Η απάντηση είναι ευνόητη, για να ασκούν διαβρωτικό έργο στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας και για να υπενθυμίζουν τον ουνιτικό τρόπο ενώσεώς της με τον αιρετικό και αμετανόητο Παπισμό!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

---

[1]https://elcathex.gr/%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%BC%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%B5/

[2] Χρήστος Γιανναράς

[3]https://imp.gr/%CF%80%CE%B1%CF%80%CE%B9%CF%83%CE%BC%CE%BF%CF%83-%CE%BA%CE%B1%CE%B9-%CF%84%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%BA%CE%BF%CE%BA%CF%81%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%B1-%CE%B7-%CE%BF%CE%BB%CE%AD%CE%B8%CF%81%CE%B9%CE%B1-%CE%BA/

[4]https://www.leonidion.gr/2013/03/blog-post_7018.html

[5]https://www.oodegr.com/oode/papismos/istorika/antagwnismos_dyt_idewn1.htm

[6] https://www.pemptousia.gr/2013/01/i-ounia-stin-ellada/ 

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών (+2019)

[7] Όπου ανωτέρω

[8] Όπου ανωτέρω

[9] Όπου ανωτέρω

[10] Όπου ανωτέρω

[11] https://www.pemptousia.gr/2013/01/i-ounia-stin-ellada/ 

Πρωτοπρεσβύτερος Γεώργιος Μεταλληνός, Ομότιμος Καθηγητής Θεολογικής Σχολής Παν/μίου Αθηνών (+2019)

[12] Όπου ανωτέρω

[13] Χρυσοστόμου Παπαδοπούλου, Αρχιεπισκόπου Αθηνών, Φύσις και χαρακτήρ της Ουνίας, Αθήναι 1928, σελ. 19.

[14] Μοναχοῦ Δαμασκηνοῦ Γρηγοριάτου «Η ΑΛΗΘΕΙΑ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΠΙΣΤΕΩΣ ΚΑΙ ΟΙ ΠΛΑΝΕΣ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ (ΚΑΙ ΜΕ ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ) ΙΕΡΑ ΜΟΝΗ ΟΣΙΟΥ ΓΡΗΓΟΡΙΟΥ ΑΓΙΟΥ ΟΡΟΥΣ 2010 σελ.8-9

[15]https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%CF%8C%CF%81%CF%81%CF%85%CE%B8%CE%BC%CE%B7_%CE%9A%CE%B1%CE%B8%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AE_%CE%95%CE%BA%CE%BA%CE%BB%CE%B7%CF%83%CE%AF%CE%B1

 

Αγία Μαρία η Αιγυπτία: Η ενσάρκωση της μετάνοιας

 

Αγία Μαρία η Αιγυπτία: Η ενσάρκωση της μετάνοιας

ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΑΙΓΥΠΤΙΑ: Η ΕΝΣΑΡΚΩΣΗ ΤΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Η περίοδος του Τριωδίου και ιδιαίτερα της Μεγάλης Τεσσαρακοστής, είναι για την Αγία μας Εκκλησία η ιερότερη χρονική διάρκεια του ενιαυτού. Είναι το νοητό στάδιο όπου ο κάθε πιστός καλείται να δώσει τον προσωπικό του αγώνα για την ψυχοσωματική του κάθαρση από τους ρίπους της αμαρτίας. Να βιώσει την ορθόδοξη πνευματικότητα, η οποία ταυτίζεται με την ανάκτηση της αυθεντικής του φύσεως, από τη φθορά και την αμαρτία, «εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφ.4,13). Η προπαρασκευή μας για τον εορτασμό του Πάσχα είναι ταυτόσημη με την πνευματική μας προαγωγή και ωρίμανση, ώστε να καταστούμε «σύμμορφοι της εικόνος του Υιού (του Θεού)» (Ρωμ.8,29).   Ολόκληρο το πνευματικό κλίμα, οι ιερές ακολουθίες, τα τιμώμενα πρόσωπα και οι μνήμες γεγονότων είναι ένα συνεχές και κραυγαλέο κάλεσμα να έρθουμε «εις εαυτόν» (Λουκ.15,17).

     Την ιερή αυτή περίοδο προβάλλονται ιδιαιτέρως ορισμένα ιερά πρόσωπα της Εκκλησίας μας, τα οποία διέπρεψαν στην αρετή, ως ζωντανά παραδείγματα για τους πιστούς. Ένα τέτοιο από αυτά τα ιερά πρόσωπα είναι και η αγία Μαρία την Αιγυπτία, η οποία κατέστη συνώνυμη με τη συντριβή και τη μετάνοια και που τιμάται την Ε΄ Κυριακή των Νηστειών.

Προβάλλεται από την Εκκλησία μας ως λαμπρό παράδειγμα μεταστροφής αμαρτωλού ανθρώπου, αφού με την αποφασιστική της μετάνοια και τον πνευματικό της αγώνα έφτασε σε μεγάλα ύψη αγιότητας. Προβάλλεται ως πρότυπο στους πιστούς για να καταλάβουν ότι το μεγάλο πρόβλημα δεν είναι τόσο η αμαρτία, όσο μεγάλη και αν είναι, αλλά η εμμονή στην αμαρτία, η αμετανοησία, την οποία η Εκκλησία μας χαρακτηρίζει ως βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος (Μάρκ.3,29)!        

      Το ιερό συναξάρι της αναφέρει πως έζησε τον 6ο μ.Χ αιώνα. Καταγόταν από την Αλεξάνδρεια  της Αιγύπτου και ασκούσε το επαίσχυντο επάγγελμα της πορνείας από τα δώδεκα κιόλας χρόνια της. Ήταν δε τόσο πωρωμένη στην αμαρτία ώστε ο επαγγελματισμός είχε δευτερεύουσα σημασία. Ασκούσε την πορνεία κυρίως για ηδονιστική απόλαυση, σε τέτοια ηθική κατάπτωση είχε περιέλθει!

      Αναζητούσε συνεχώς πορνικούς πελάτες στα μεγάλα λιμάνια και τις πολυπληθείς πόλεις. Κάποτε πληροφορήθηκε πως στην Ιερουσαλήμ συγκεντρωνόταν πολύς κόσμος. Σκέφτηκε πως αν μετέβαινε εκεί θα έβρισκε πελάτες. Έτσι αποφάσισε να ταξιδέψει στην Παλαιστίνη. Βρήκε κάποιο πλοίο, πλήρωσε το ναύλο με το κορμί της και έφτασε στην Ιερουσαλήμ και οδηγήθηκε στον πανίερο ναό της Αναστάσεως. Επιχείρησε να εισέλθει στον ιερό αυτό χώρο, μήπως και έβρισκε εκεί εραστές. Μέχρι εκεί είχε φτάσει ο πορνικός της παραλογισμός.

       Όμως μια αόρατη δύναμη την εμπόδιζε να εισέλθει στο ναό. Όσο και αν προσπαθούσε δε μπορούσε να μπει. Τέσσερις φορές απωθήθηκε μυστηριωδώς. Απόρησε και άρχισε για πρώτη φορά στη ζωή της να προβληματίζεται. Μια μυστική φωνή ακούστηκε στην ψυχή της, η οποία ξύπνησε τη ναρκωμένη από την αμαρτία συνείδησή της. Κατάλαβε πως αυτό που επιχειρούσε ήταν φρικτή ιεροσυλία και ανείπωτη ασέβεια. Προσπαθούσε να βεβηλώσει τον άγιο τόπο, που σταυρώθηκε, τάφηκε και ανέστη ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Καυτά δάκρυα μετάνοιας άρχισαν να κυλούν από τα λάγνα μάτια της.  Είναι ολοφάνερο πως εκεί την οδήγησε η θεία πρόνοια να σωθεί, διότι η ψυχή της, παρ’ όλη την πώρωσή της, ήταν δεκτική στη μετάνοια και τη σωτηρία. Εν ριπή οφθαλμού άλλαξε γνώμη. Ήθελε να εισέλθει στο ναό, όχι πια να συναντήσει πορνικούς εραστές, αλλά για να συναντήσει το Νυμφίο της ταλαίπωρης και βασανισμένης ψυχής της, το Σωτήρα Χριστό. Παρακαλούσε να παραμερισθεί το αόρατο εμπόδιο και να μπει, να προσκυνήσει τον Πανάγιο Τάφο του Κυρίου. Έτσι και έγινε. Ο Θεός της επέτρεψε να μπει και να προσκυνήσει.

      Αυτή ήταν μια νέα αφετηρία για τη ζωή της. Έφυγε ευθείς για την έρημο της Ιουδαίας. Πέταξε τα προκλητικά πολυτελή ενδύματα και ντύθηκε τραχύ ασκητικό σάκο. Απαρνήθηκε τις απολαύσεις της ζωής και ακολούθησε το βίο της άσκησης. Κατόρθωσε να ανέλθει σε ύψη αγιότητας. Το πρώην αμαρτωλό σαρκίο της έγινε πλέον θεοφόρο σκήνωμα, κατοικητήριο του Θεού.

         Ο διάβολος μεταχειρίζεται μύριους τρόπους να παρασύρει και να κρατήσει τους αμαρτωλούς στην αμαρτία. Ο πιο ύπουλος τρόπος και η πιο δόλια παγίδα είναι η μη συνειδητοποίηση της αμαρτωλότητας από τους «πεποιθότας εφ’ εαυτοίς ότι εισί δίκαιοι» (Λουκ. 18, 9).  Ο πονηρός προκαλεί πνευματική αφασία στον αμαρτωλό, ώστε να μην έχει τη συναίσθηση της αμαρτίας και κατά συνέπεια να μην αισθάνεται την ανάγκη της μετάνοιας. Εκτός από τα φτηνά δέλεαρ του κόσμου για να μας παρασύρει στην αμαρτία, μεταχειρίζεται και τον δοκιμασμένο τρόπο της απογοήτευσης, υποβάλλοντας στον αμαρτωλό ότι η αμαρτία του είναι τόσο μεγάλη που δεν παίρνει μετάνοια. Η Εκκλησία μας όμως διατρανώνει το κάλεσμά Της σε κάθε άνθρωπο, με το στόμα του ιερού Χρυσοστόμου, πως «Όσον σπινθήρ προς πέλαγος, τοσούτον κακία προς την του Θεού φιλανθρωπίαν» ( Ε.Π. Migne 49, 336-337).

        Η μετάνοια αποτελεί κορυφαίο κεφάλαιο της χριστιανικής μας πίστεως, διότι μέσα στην Εκκλησία έχει  τη δυνατότητα ο πιστός να μετανοήσει και να επανέρθει στην «κατά φύσιν» ζωή του. Αποτελεί κατά τους Πατέρες τη διαρκή ανανέωση του χαρίσματος, που λαμβάνει ο νεοφώτιστος κατά το άγιο Βάπτισμα, να ανήκει ψυχοσωματικά στο μυστικό σώμα του Χριστού και να έχει τη δυνατότητα της σωτηρίας δια του Χριστού. Είναι η θεία διαδικασία η οποία μεταμορφώνει οντολογικά τον άνθρωπο σε νέα ύπαρξη.

        Αναφέρονται άπειρα παραδείγματα από την ιστορία της Εκκλησίας μας όπου άνθρωποι απόλυτα αμαρτωλοί, μεταφέροντας στο είναι τους φρικτά εγκλήματα και βορβόρους ηθικών παρεκτροπών, μεταβλήθηκαν σε  χαρισματικές και αγίες προσωπικότητες, προκαλώντας συχνά τα ειρωνικά σχόλια των εκτός της Εκκλησίας επικροτών Της. Όμως αυτή είναι η αποστολή της Εκκλησίας στον κόσμο, να ανασέρνει από τους δυσώδεις βόθρους της αμαρτίας πεσόντα ανθρώπινα πρόσωπα, να τα καθαρίζει από τους ψυχοσωματικούς των ρίπους και να τα καθιστά φωτεινές προσωπικότητες, αντάξιες της αξίας τους ως εικόνες του Θεού!  Αυτό είναι το άφθαστο μεγαλείο της ειλικρινούς μετάνοιας. Αυτή είναι η αήττητη δύναμη, η οποία απορρέει από την προσωπική συντριβή και τη μεταστροφή και η οποία εξυψώνει τον άνθρωπο στη σφαίρα της θεώσεως. 

     Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε πως οι κρουνοί του θείου ελέους και της φιλανθρωπίας είναι ακένωτοι. Φτάνει να πάρουμε τη μεγάλη και συνάμα σωτήρια απόφαση να ανορθωθούμε από το βρώμικο δεσμωτήριο της αμαρτίας, όπου βρισκόμαστε δεμένοι, επειδή το θέλουμε εμείς! Το κλειδί των χειροπεδών μας το κρατάμε εμείς, όπως κρατάμε και το κλειδί της Βασιλείας του Θεού, που είναι η μετάνοιά μας! Ο μετανοών ληστής, ο πρώτος ένοικος του Παραδείσου, μπήκε σ’ αυτόν, «βαλών κλείδα το μνήσθητί μου»!  Η άγια Μαρία η Αιγυπτία είναι ζωντανό παράδειγμα ειλικρινούς μετάνοιας, η οποία δείχνει το δρόμο της μεταμέλειας σε κάθε πιστό. Αποδεικνύει περίτρανα πως ο κάθε άνθρωπος, όσο αμαρτωλός και αν είναι, είναι καλεσμένος για σωτηρία, φτάνει να μετανοήσει ειλικρινά. Αυτό είναι το μεγαλείο και η ειδοποιός διαφορά του Χριστιανισμού από τα άλλα θρησκεύματα. Γι’ αυτό και η σεπτή και αγία μορφή της αγίας Μαρίας προβάλλεται και τιμάται αυτή την κατ’ εξοχήν  περίοδο της μετάνοιας από την Εκκλησία μας. 

Ἅγιος Πορφύριος: «Τοὺς ἥρωες τοῦ 1821 θὰ τοὺς ἀνταμώσουμε στὸν Παράδεισο. Νὰ κάνετε ὅ,τι ἔκαναν κι αὐτοί. Νὰ ἀγωνίζεστε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος»!

 

Ἅγιος Πορφύριος: «Τοὺς ἥρωες τοῦ 1821 θὰ τοὺς ἀνταμώσουμε στὸν Παράδεισο. Νὰ κάνετε ὅ,τι ἔκαναν κι αὐτοί. Νὰ ἀγωνίζεστε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος»!

Ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο «Ὁ πάνσοφος Ὅσιος Πορφύριος», Ἁγιοπαυλίτικο Ἱερὸ Κελλὶ Ἁγίων Θεοδώρων, Ἅγιον Ὅρος - Α᾿ τόμος, 2022.

Μαρτυρία μακαριστοῦ Ἀρχιμανδρίτου Ἀνανίου Κουστένη

Ὅταν ἡ προσευχὴ συνοδεύεται μὲ τὴν ἑκούσια θυσία, γίνεται πιὸ εὐάρεστη στὸν Θεὸ ἀλλὰ καὶ πιὸ ἀποτελεσματική. Γιὰ τοὺς ἥρωες τοῦ 1821 καὶ τὴν ἑλληνικὴ Ἐπανάσταση ὁ Ἅγιος ἔλεγε:
-΄Ὁλους αὐτοὺς τοὺς ἥρωες, ὅπως τὸν Κολοκοτρώνη καὶ ἄλλους, θὰ τοὺς ἀνταμώσουμε στὸν Παράδεισο γιατί εἶναι δίκαιοι. Ἀγωνίστηκαν πρωτίστως γιὰ τὴν ἁγία Πίστη καὶ μετὰ γιὰ τὴν Πατρίδα μας.
-Τί νὰ κάνουμε γιὰ νὰ πᾶμε κι ἐμεῖς κοντά τους;
-Νὰ κάνετε ὅ,τι ἔκαναν κι αὐτοί. Νὰ ἀγωνίζεστε ὑπὲρ Πίστεως καὶ Πατρίδος, νὰ εἶστε φιλόθεοι, φιλοπάτριδες καὶ φιλάνθρωποι μὲ τὴν ἔννοια τῆς ἀγάπης στὸν Θεό...Ὁ Θεόδωρος Κολοκοτρώνης ξεκίνησε τὴν Ἐπανάσταση. Αὐτός τοὺς ξεσήκωσε ὅλους καὶ στὸ τέλος τοῦ πρόσφεραν φυλάκιση καὶ καταδίκη εἰς θάνατον, ἀλλὰ ἐκεῖνος ἦταν μεγαλόψυχος καὶ συγχωροῦσε. Ἐπὶ τουρκοκρατίας καὶ κατὰ τὴν Ἐπανάσταση οἱ Ἕλληνες ζούσανε σὰν ἀσκητὲς καὶ πολλοὶ ἁγίασαν, ἔγιναν νεομάρτυρες, δάσκαλοι τοῦ Γένους... Ὁ Γέρος τοῦ Μοριᾶ ἔλεγε:
-Ἐγὼ δὲν εἶμαι οὔτε ἀγγλόφιλος, οὔτε γαλλόφιλος... Ἤμουν καὶ θὰ εἶμαι πάντοτε θεόφιλος διότι, σὰν τὸν Θεό, κανεὶς δὲν ἀγαπᾶ τὴν Ἑλλάδα...! Ἐμεῖς θὰ ἐλευθερώσουμε τὴν Πατρίδα μὲ κεφάλι τὸν Χριστὸ καὶ ὄχι ἀνθρώπους.

Γιὰ τὴν Ἑλλάδα:

Θυμᾶμαι ἦταν 19 Ὀκτωβρίου 1981 καὶ πῆγαν στὸν Ἅγιο. Τὸν βρῆκα κλαμένο καὶ τὸν ρώτησα:
-Τί ἔχετε Γέροντα;
-Δὲν πᾶμε καλά...
-Γιατὶ Γέροντα;
-Θά ᾿ρθουν δυσκολίες παιδί μου, θά ᾿ρθουν δυσκολίες ἀλλὰ νὰ μὴν ἀπελπιζόμαστε, διότι καὶ τὴν Ἐκκλησία καὶ τὸν κόσμο ὁλόκληρο τὸν κρατάει στὰ χεράκια Του ὁ Χριστός!
Τὸ 1984 πῆγα στὸν Ἅγιο καὶ μοῦ ᾿κανε ἐπίθεση λέγοντας:
-Τόσα χρόνια ζητωκραυγάζαμε, χειροκροτούσαμε τὴ Δημοκρατία... Μᾶς τὰ πήρανε ὅλα. Ἀφήσαμε καὶ μᾶς τὰ πήρανε ὅλα! Πῆραν τὴ γλῶσσα μας, πῆραν τὴν ἱστορία μας, πῆραν τὴ θρησκεία μας... Κι ἐσεῖς χειροκροτεῖτε τὴ Δημοκρατία!

 

ΑΓΙΑ ΜΑΡΤΥΣ ΜΑΤΡΩΝΑ ΤΗΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Οι γυναίκες Μάρτυρες της αρχαίας Εκκλησίας, υπήρξαν το ίδιο ηρωικές με τους άνδρες. Επέδειξαν στους άδικους διώκτες τους ένα άλλο ήθος, πρωτόγνωρο για τον αρχαίο προχριστιανικό κόσμο, τον ηρωισμό, την ομολογία της πίστης στο Χριστό και την ανεξικακία προς τους τυράννους τους. Μία από αυτές τις γενναίες Μάρτυρες υπήρξε και η αγία Ματρώνα της Θεσσαλονίκης, η οποία αποτελεί το καύχημα της συμπρωτεύουσας.

       Έζησε στα δύσκολα, μα ηρωικά, χρόνια των πρωτοχριστιανικών διωγμών. Όταν η ψυχορραγούσα εφιαλτική  ειδωλολατρία, ευρισκόμενη σε άμυνα κατά του εύρωστου Χριστιανισμού και την πρωτοφανή ορμητική διάδοση της νέας πίστεως, είχε εγείρει τους γνωστούς μας μεγάλους διωγμούς, με στόχο την εξαφάνιση των Χριστιανών. Δε γνωρίζουμε τον ακριβή χρόνο που έζησε. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στη Θεσσαλονίκη, όπου ο απόστολος Παύλος είχε ιδρύσει, περί το 50 μ. Χ. ισχυρή Εκκλησία, μεταξύ των πολυπληθών Ιουδαίων της πόλεως και πολλών ειδωλολατρών. Προφανώς η Ματρώνα υπήρξε ευγενής γόνος ένθερμων Χριστιανών, ένθερμη πιστή του Χριστού και η ίδια επίλεκτο μέλος της Εκκλησίας των Θεσσαλονικέων.

      Δεν μας είναι γνωστά σχεδόν τίποτε από την οικογενειακή ζωή της, ούτε έχουμε στοιχεία από την παιδική της ηλικία. Εικάζουμε ότι ήταν φτωχή και γι’ αυτό προσκολλήθηκε ως ακόλουθη κάποιας πλούσιας και ευγενούς Ιουδαίας, της Παντίλλας ή Παυτίλλας, συζύγου ανώτατου στρατιωτικού διοικητή της Θεσσαλονίκης (στρατοπεδάρχη). Εδώ θα πρέπει να υπενθυμίσουμε στους αναγνώστες μας ότι η Θεσσαλονίκη υπήρξε από τα αρχαία χρόνια η πολυπληθέστερη, μετά την Ιουδαία περιοχή για τους Ιουδαίους, ιδίως μετά την καταστροφή της Ιερουσαλήμ το 70 μ. Χ. από τους Ρωμαίους και τη διασπορά τους στα έθνη.

        Η  Ιουδαία κυρία της Ματρώνας ήταν φανατική πιστή του Ιουδαϊσμού και γι’ αυτό επισκέπτονταν συχνά τη Συναγωγή για να προσευχηθεί και να επιτελέσει τα νενομισμένα έθιμα της θρησκείας της. Η Ματρώνα δεν είχε αποκαλύψει την πίστη της στην κυρία της, διότι ήξερε πως, όχι μόνο θα έχανε την εργασία της, αλλά και θα την κατέδιδε στις ρωμαϊκές αρχές, ως εγκληματίας του ρωμαϊκού κράτους, διότι έτσι αντιμετωπίζονταν οι Χριστιανοί.

      Όταν εκείνη βρισκόταν στην Συναγωγή, η Ματρώνα πήγαινε κρυφά σε μυστικό χριστιανικό ναό, όπου λάτρευε τον αληθινό Τριαδικό Θεό. Για πολύ καιρό, η Ματρώνα ξεγελούσε την κυρία της για να πηγαίνει στην Εκκλησία. Μια λάθος κίνησή της αποκάλυψε το μεγάλο μυστικό της, η οποία απέβη μοιραία για την ίδια. Κάποιο εβραϊκό Πάσχα, η Ματρώνα άργησε να γυρίσει στη συναγωγή για να συνοδέψει την κυρία της. Έφτασε την ώρα που έτρωγαν τα πικρά χόρτα, όπως συνηθίζουν κατά το δικό τους Πάσχα οι Ιουδαίοι. Τότε κάποιος από τους δούλους της την κατήγγειλε στην Παντίλλα ότι ήταν Χριστιανή και πως τις ώρες που λείπει πηγαίνει σε χριστιανική Εκκλησία. Φαίνεται πως ο δούλος εκείνος την είχε παρακολουθήσει και την μισούσε επειδή ήταν Χριστιανή.

      Η φανατική εβραία έγινε έξαλλη από το θυμό της διότι μισούσε και αυτή θανάσιμα τους Χριστιανούς. Έβγαζε άγριες κραυγές και την κατηγορούσε ως άπιστη, διότι θεωρούσε ότι την εξαπατούσε, που δεν της είχε αποκαλύψει την πίστη της. Έδωσε διαταγή να τη συλλάβουν, να τη δέσουν και να τη μαστιγώσουν άγρια.

      Η Ματρώνα δεν σκέφτηκε ούτε στιγμή να δειλιάσει και να αρνηθεί την χριστιανική της πίστη. Υπόμεινε με πρωτοφανή ηρωισμό και υπομονή τους αφόρητους πόνους του μαστιγώματος και τους εξευτελισμούς των βασανιστών της. Φώναζε με όλη τη δύναμη της ψυχής της ότι είναι και θα παραμείνει Χριστιανή και πως μπορεί να εξουσιάζουν οι δήμιοί της το σώμα της, όχι όμως και την ψυχή της, την οποία είχε αφιερώσει ολοκληρωτικά στο Χριστό, τον αληθινό Θεό.

      Κατόπιν έδωσε εντολή να την αλυσοδέσουν και να τη ρίξουν στην πιο σκοτεινή και υγρή φυλακή και να σφραγίσουν καλά την πόρτα του κελιού της, ώστε να μην μπορεί να μπει κανείς να τη βοηθήσει! Μετά από τρεις ημέρες πήγε η ίδια η Παντίλλα να δει τι κάνει η Ματρώνα. Έκπληκτη την είδε να έχει ελευθερωθεί από τα σιδερένια δεσμά της, να στέκεται όρθια και να ψέλνει, και το σπουδαιότερο να έχει θεραπευτεί από τις πληγές του άγριου μαστιγώματος! Η Παντίλλα έγινε θηρίο από το θυμό της και έδωσε εντολή για νέο, αγριότερο μαστίγωμα. Η Μάρτυρας υπέμεινε και πάλι με ηρωισμό και ανεξικακία τον βασανισμό, ρωτώντας με καλοσύνη την εβραία, για πιο λόγο τη βασανίζει, αφού με την πίστη της στο Χριστό δεν βλάπτει κανέναν. Μετά από τον άγριο ξυλοδαρμό της την έριξαν και πάλι στη φυλακή.

      Μετά από λίγες ημέρες ξαναπήγε στην φυλακή και είδε ξανά την Ματρώνα θεραπευμένη από τις πληγές της και ελευθερωμένη από τις αλυσίδες της, να υμνεί το Θεό. Το πρόσωπό της έλαμπε σαν τον ήλιο! Τότε διέταξε να τις δέσουν τα πόδια σε βαριά δρύινα ξύλα και να τη βασανίσουν ανελέητα. Η Μάρτυς εξαντλημένη από τις πολυήμερες ταλαιπωρίες, την πείνα και τη δίψα, δεν άντεξε και παρέδωσε το πνεύμα της, προσευχόμενη, την ώρα του μαρτυρίου της.  Η εβραία Παντίλλα έδωσε και πάλι εντολή σε κάποιον Στρατόνικο, να τυλίξει το σώμα της Μάρτυρος  με σεντόνι και να το ρίξει από τα τείχη έξω της πόλεως να το φάνε τα σκυλιά και τα όρνεα. Όμως το περιμάζεψαν οι Χριστιανοί και το έθαψαν με τιμές κοντά στην Εγνατία οδό. Μέτα τους διωγμούς ο Επίσκοπος Θεσσαλονίκης Αλέξανδρος, μετέφερε το ιερό λείψανο μέσα στην πόλη, κτίζοντάς της ναό, προς τιμήν της, στον οποίο το εναπόθεσε. Την εποχή της Φραγκοκρατίας οι αιρετικοί Λατίνοι άρπαξαν το λείψανο και μετέφεραν στην Βαρκελώνη της Ισπανίας, όπου κατά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο καταστράφηκε από τους βομβαρδισμούς. Η μνήμη της εορτάζεται στις 27 Μαρτίου.