Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (12ον)

 

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (12ον)

 

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (12ον).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 21η Σεπτεμβρίου 2026

Μέρος δωδέκατον

    Συνεχίζουμε τη σειρά των δημοσιεύσεών μας με ένα θέμα που θεωρώ ότι έχει μια ειδική βαρύτητα και σημασία. Πρόκειται για τη στάση που τήρησαν οι παπικοί απέναντι στην ψευδοσύνοδο. Τέλος θα κλείσουμε τη σειρά των δημοσιεύσεών μας με  ένα άλλο, εξ’ ίσου σοβαρό θέμα, που αναφέρεται στον κοινό βηματισμό της ψευδοσυνόδου με την Β΄ Βατικανή «Σύνοδο», το οποίο βρίσκεται σε στενή εξάρτηση με το πρώτο.

Η στάση των παπικών απέναντι στην ψευδοσύνοδο.

    Μια σημαντική παράμετρος της ψευδοσύνοδου, η οποία δεν θα πρέπει να παραθεωρείται, ούτε να υποτιμάται, είναι και η θετική στάση που τήρησαν οι ετερόδοξοι παπικοί απέναντι σ’ αυτήν. Βέβαια γύρω από το θέμα αυτό, όπως και το σχετικό με την σχέση της ψευδοσύνοδου με την Β΄ Βατικανή «Σύνοδο», έχουν ήδη αναφερθεί άλλοι ερευνητές. Ωστόσο η  ανάδειξη και επισήμανση αυτών σήμερα, δέκα χρόνια μετά την ψευδοσύνοδο, έχει μια ειδική βαρύτητα και σημασία, διότι μας βοηθάει να κατανοήσουμε καλύτερα, από μια άλλη σκοπιά τώρα, από τη σκοπιά των παπικών, τα σαθρά οικουμενιστικά θεμέλια πάνω στα οποία οικοδομήθηκε η ψευδοσύνοδος.

    Το πρώτο που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι στο Κολυμπάρι πραγματοποιήθηκε μια πρωτοφανής «παρέλαση» εκπροσώπων όλων σχεδόν των αιρετικών και ασφαλώς και των παπικών από κάθε γωνιά της γης. Ήδη ευθύς εξ’ αρχής οι διοργανωτές της ψευδοσυνόδου με την τιμητική παρουσία των ετεροδόξων μας έδωσαν το στίγμα των σχέσεών τους με τους ετεροδόξους. Τους προσκάλεσαν επίσημα ως παρατηρητές,  αφ’ ενός μεν για να την «λαμπρύνουν» με την παρουσία τους και αφ’ ετέρου για να φανεί και έμπρακτα ότι δεν τους θεωρούν πλέον ως αιρετικές κοινότητες, αλλά ως Εκκλησίες. Μόνο στην Β΄ Βατικανή «Σύνοδο» εμφανίστηκε  η καινοτομία των παρατηρητών, την οποία δυστυχώς αντέγραψε και η ψευδοσύνοδος.

    Το φαινόμενο ήταν τραγικό. Μέσα στην αίθουσα των συνεδριάσεων, όπου κλήθηκε το «Πνεύμα της αληθείας» (Ιωάν.14,16) να ομιλήσει δια του στόματος των συνέδρων, παρίσταντο ψευδεπίσκοποι, φορείς της πλάνης και του ψεύδους, αμετανόητοι αιρετικοί, καταδικασμένοι από προγενέστερες Άγιες Συνόδους. Και αυτοί να δηλώνουν προκλητικά ότι αισθάνονται ευτυχείς και κατενθουσιασμένοι, που τους δόθηκε η ευκαιρία να παραβρεθούν στο «μεγάλο γεγονός της Ορθόδοξης Εκκλησίας»! Την χαρά τους εκδήλωσαν και μέσω ειδικής εκπομπής της κρατικής ελληνικής τηλεόρασης (ΕΡΤ1) της 24ης Ιουλίου 2016. Όπως μας πληροφορεί η επίσημη δημοσιογραφική ενημέρωση, ολόκληρος σχεδόν ο ετερόδοξος κόσμος εξεφράσθη με ενθουσιασμό και επαινετικά σχόλια για την ψευδοσύνοδο.

    Μ’ ένα ιδιαίτερο τρόπο πανηγύρισε το Βατικανό. Ο έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος όλων των απανταχού της γης παπικών αφιέρωσε πλήθος άρθρων και εγκωμιαστικών σχολίων γι’ αυτήν. Ο  πρώην Πάπας κυρός Φραγκίσκος με ιδιαίτερη ικανοποίηση χαιρέτισε με ανάρτηση του  στο τουΐτερ (twitter), την έναρξη της ψευδοσυνόδου. Έγραψε: «Ας ενώσουμε τις προσευχές μας με τους Ορθόδοξους αδελφούς μας για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία αρχίζει σήμερα στην Κρήτη». Αργότερα, μετά τη λήξη των εργασιών της σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Λα Στάμπα», («La Stampa»), δήλωσε ότι η ψευδοσύνοδος «ήταν ένα βήμα προς τα εμπρός, αν και δεν είναι 100% ...Πάρτε, για παράδειγμα, τα παιδιά…Πρώτα, σέρνονται, και στη συνέχεια, προχωρούν με τα πόδια. Το ίδιο το γεγονός ότι η Εκκλησία, [των ορθοδόξων],  είχε μια συνάντηση, για να δει ο ένας κατά πρόσωπο τον άλλον, να προσευχηθούν μαζί και να μιλήσουν, είναι πολύ θετική εξέλιξη, και είμαι ευγνώμων στον Κυριο γι’ αυτό».[1]   Καταλαβαίνει ο καθένας μας, τι μπορεί να σημαίνει αυτό, όταν δηλαδή πανηγυρίζουν οι εχθροί της Εκκλησίας και λυπούνται και θλίβονται τα μέλη Της! Παπικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι οι εργασίες της ψευδοσυνόδου άρχισαν με ένα «εγκάρδιο ευχαριστώ» του Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου προς τον Πάπα Φραγκίσκο για την προσευχή του με πιστούς, που συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του Αγίου Πέτρου.[2]

    Η μηνιαία εφημερίδα «Καθολική», όργανο των Ουνιτών στην Ελλάδα, στο φύλλο της 30ης Ιουνίου 2016, (Περίοδος Β΄ Αριθμ. 179), αφιερώνει πρωτοσέλιδο άρθρο με τίτλο: «Μήνυμα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Στο δημοσίευμα παρουσιάζεται η ευχετήρια επιστολή της «Ιεράς Συνόδου της Καθολικής Ιεραρχίας της Ελλάδος» προς «Την Αυτού Θειοτάτην Παναγιότητα κ. κ. Βαρθολομαίον, Οικουμενικόν Πατριάρχην». Σ’ αυτήν μεταξύ άλλων αναφέρει: «Θεωρούμεν ευλογίαν δι' όλην την Εκκλησίαν του Χριστού και γεγονός ιστορικόν και ελπιδοφόρον δι' όλην την ανθρωπότητα την σύγκλησιν της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου των Ορθοδόξων Εκκλησιών, της οποίας αι εργασίαι αρχίζουν τας ημέρας αυτάς εις την Αποστολικήν Μεγαλόνησον Κρήτην. Σας συνοδεύομεν με την προσευχήν των μελών της Ιεράς Συνόδου της εν Ελλάδι Καθολικής Εκκλησίας και του πληρώματος αυτής. Ζητούμεν από τον Σωτήρα Χριστόν να πέμψη εις το σύγχρονον ‘υπερώον’ της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης το Πανάγιον Πνεύμα, το οποίον ‘συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας’. Να κατέλθει άφθονον εις τας κεφαλάς και τας καρδίας των Αγίων Προκαθημένων και όλων των Συνοδικών Πατέρων της Πανορθοδόξου Αγίας αυτής Συνόδου εις πνευματικόν όφελος όλης της χριστιανοσύνης. Ευχόμεθα κάθε επιτυχίαν εις τας εργασίας της εν Πνεύματι Αγίω συναγομένης Πανορθοδόξου Αγίας Συνόδου και ευελπιστούμεν ότι αύται θα διεξαχθούν εν αγαστή συνεργασία και ομοθυμία, ώστε το κοινόν αυτής Μηνυμα να αποτελέσει ‘χαράν και ελπίδα’ δι' όλον τον σύγχρονον χριστιανικόν κόσμον. Μεταφέρατε, Σας παρακαλούμεν, εις την Ιεράν Ομήγυριν την βεβαιότητα της προσευχής μας, του σεβασμού μας και της εν Χριστώ αγάπης μας, η οποία και οφείλει να ‘συνέχει ημάς’ όλους τους εν Χριστώ αδελφούς»[3].

    Ο καρδινάλιος Κουρτ Κοχ, επικεφαλής του Ποντιφικού Συμβουλίου για την Προώθηση της Χριστιανικής Ενότητας, υπογράμμισε πώς «μία τέτοια Συνοδος θα έφερνε πιο κοντά τις δύο Εκκλησίες, γεφυρώνοντας διαφορές και παράγοντας παράλληλα νέες διαμορφωμένες σχέσεις μεταξύ Πάπα και Ορθόδοξης Εκκλησίας. ‘Θα ήταν ευχή να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι στο μέλλον, Ρωμαιοκαθολική και Ορθόδοξη εκκλησία’, ήταν τα λόγια του καρδινάλιου και εκπροσώπου του ‘Παπα’ Κουρτ Κοχ, λίγο μετά τη συνάντηση αντιπροσωπείας ιεραρχών με τον Περιφερειάρχη Κρήτης. Όπως υπογράμμισε ‘μία ανάλογη Συνοδος, όπως αυτής που λαμβάνει χώρα στο Κολυμπάρι, θα είχε πολλά να αναδείξει ανάμεσα στον Καθολικισμό και την Ορθοδοξία’».[4]

   Ο Αντριάνο Ροκούτσι, καθηγητής της ιστορίας στο Πανεπιστήμιο «Ρόμα Τρε», και Γενικός Γραμματέας της κοινότητας του «Αγίου Αιγιδίου» σε συνέντευξή του δήλωσε μεταξύ άλλων ότι: «Η Πανορθόδοξη έχει μεγάλη σημασία για το σύνολο του χριστιανικού κόσμου, αφού ενισχύει την ενότητα της Εκκλησίας γύρω από την πίστη, γύρω από το ευαγγέλιο σε όλο το χριστιανικό δόγμα, προς όφελος όλων των Χριστιανών …Όταν ένα τέτοιο σημαντικό κομμάτι του χριστιανισμού βρίσκει τη δύναμη να μιλήσει με μία φωνή, αγγίζει πολλές διαφορετικές χώρες, θρησκείες και πολιτισμούς, όλης της ανθρωπότητας».[5]

    Το επίσημο περιοδικό των Ιησουητών στην Ελλάδα: «Ανοιχτοί ορίζοντες», (τευχ.  1101, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2016, σελ. 6-11), δημοσίευσε άρθρο του ουνίτη ψευδοεπισκόπου Γρατιανουπόλεως κυρού Δημητρίου Σαλάχα με τίτλο: «Η πρόσφατη πανορθόδοξος Σύνοδος και οι Διαχριστιανικές σχέσεις». Ο συντάκτης κάνει εκτενή λόγο για τον Διαχριστιανικό Διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών και προσπαθεί να προσδιορίσει «πως διαμορφώνεται από δω και πέρα η εκκλησιολογική διάσταση αυτού του Διαλόγου με βάση την απόφαση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας», αλλά και «τι επιπτώσεις πιθανόν να έχει η απόφαση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου στην περαιτέρω πορεία του Θεολογικού Διαλόγου». Τέλος καταλήγει: «Θεωρώ ότι η απόφαση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου στην Κρήτη για τις ‘Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν Χριστιανικόν Κοσμον’ είναι ιστορική και σημαντική: Για πρώτη φορά πράγματι οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, στην πλειοψηφία τους, με συνοδική πανορθόδοξη απόφαση επικυρώνουν και εμπεδώνουν τη βούληση ενεργούς συμμετοχής τους, παρά τις αρνητικές φωνές που ακούονται, εις την Οικουμενικήν Κινησιν των νεωτέρων χρόνων, εν τη πεποιθήσει ότι δια του Διαλόγου δίδουν δυναμικήν μαρτυρίαν του πληρώματος της εν Χριστώ αληθείας και των πνευματικών αυτής θησαυρών προς τούς εκτός αυτής, με αντικειμενικόν σκοπόν την προλείανσιν της οδού της οδηγούσης προς την ενότητα».[6] 

    Με όλα όσα προηγουμένως παραθέσαμε, πήραμε μια γεύση των εγκωμιαστικών σχολίων των παπικών για την ψευδοσύνοδο. Στο σημείο αυτό έχει σημασία να αναζητήσουμε τους βαθύτερους λόγους, για τους οποίους τόσον ο πρώην Πάπας Φραγκίσκος όσον και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες από τον θεολογικό και εκκλησιαστικό κόσμο των παπικών θεωρούν την ψευδοσύνοδο «ιστορική και σημαντική». Την θεωρούν «ιστορική και σημαντική» ακριβώς διότι, όπως θα δούμε στο επόμενο και τελευταίο μέρος, σε πολλά σημεία αντιγράφει την Β΄ Βατικανή «Σύνοδο».

(Συνεχίζεται)

---

[1] Ὅταν ὁ Πάπας λέει γιά τήν Πανορθόδοξη πώς ἔγινε «ἕνα βήμα πρός τά ἐμπρός», νά ἀνησυχοῦμε γιά τό...ἐμπρός; 27-6-2016 http://www.vimaorthodoxias.gr/all/item/84234

[2] http://aktines.blogspot.gr/2016/06/blog-post_191.html

[3] Εὐχετήρια ἐπιστολή τῆς Καθολικῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος πρός τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ορθοδοξίας, 17-6-2016, http://episkopisyrou.gr/efchitiria-epistoli-tis-katholikis-ierarchias-tis-ellados-pros-tin-agia-megali-sinodo-tis-orthodoxias/

[4] Βλ. Εισήγηση π. Αγγέλου Αγγελακοπούλου, Κληρικού τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς, (MSc Θεολογίας), σε Ημερίδα με τίτλο: «Ο εκτός Εκκλησίας αιρετικός κόσμος επαινεί την ψευδοσύνοδο της Κρήτης», στο περιοδ. «Θεοδρομία», «Ούτε Αγία, ούτε Μεγάλη, ούτε Σύνοδος», έτος ΙΗ΄ τεύχη 3-4, Δεκέμβριος 2016, σελ. 281,  http://www.vimaorthodoxias.gr/arxeio/item/84059-ανοιχτό-το-ενδεχόμενο-για-σύνοδο-ορθοδόξων-καθολικών

[5]  http://www.vimaorthodoxias.gr/all/item/83626

[6] http://jesuits.gr/wp-content/uploads/2018/01/Τεύχος-1101.pdf

Δείτε σχετικά και:

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (11ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (10ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (9ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (8ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (7ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (6ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (5ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (4ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (3ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (2ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (1ον)

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος: Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη χαρὰ ἀπὸ τὸ νὰ πᾶς τὶς λῦπες καὶ τὶς χαρές, τὶς δικές σου καὶ τοῦ κόσμου, στὸν Χριστό!

 

π. Κωνσταντίνος Στρατηγόπουλος: Δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη χαρὰ ἀπὸ τὸ νὰ πᾶς τὶς λῦπες καὶ τὶς χαρές, τὶς δικές σου καὶ τοῦ κόσμου, στὸν Χριστό!

Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση τοῦ Τιμίου καὶ Ζωοποιοῦ Σταυροῦ 

Ἐκ τοῦ κατὰ Μᾶρκον, η΄ 34 - θ΄ 1 

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία του π. Κωνσταντίνου Στρατηγοπούλου, στὰ πλαίσια τῆς ἑρμηνείας ποὺ ἔγινε στὸ κήρυγμα τῆς Κυριακῆς 18 Σεπτεμβρίου τοῦ 1994. 

Τὸ ἠχητικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὴν ὁμιλία - σὲ mp3 ἐδῶ 

Ἡ Ἐκκλησία μας σήμερα χαρακτήρισε τὴν Κυριακὴ ὡς Κυριακὴ μετὰ τὴν Ὕψωση, μιᾶς καὶ εἴχαμε γιορτάσει τὴ μεγάλη γιορτή τῆς Ὑψώσεως τοῦ Σταυροῦ, καὶ τὸ Εὐαγγέλιο ποὺ διαβάσαμε πρὶν ἀπὸ λίγο, ἀπὸ τὸ κατὰ Μᾶρκον Εὐαγγέλιο, ἀναφερόταν ἀκριβῶς σὲ αὐτὸ τὸ γεγονός. Βέβαια, ὅσο δύσκολο εἶναι νὰ καταλάβεις τὸ γεγονὸς τοῦ Σταυροῦ τοῦ Χριστοῦ –εἶναι κάτι παραπάνω ἀπὸ τὸ δύσκολο, μόνο μέσα ἀπὸ τὸ φωτισμὸ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μπορεῖς νὰ τὸ καταλάβεις – ἄλλο τόσο δύσκολο εἶναι νὰ ἑρμηνεύσεις καὶ τὸν ἴδιο τόν ἄνθρωπο, ὅπως τὸν περιγράφει σήμερα σὲ μιὰ πρότασή του μικρὴ ὁ Χριστός, ποὺ εἶναι τὸ κέντρο τῆς εὐαγγελικῆς περικοπῆς. Καὶ αὐτὴ ἡ φράση, ἡ πολὺ γνώστη σὲ ἐμᾶς, παραμένει ἐν πολλοῖς ἀκατανόητη καὶ λίγο δυσπρόσιτη. Εἶναι ἐκεῖνο ποὺ λέει ὅτι ὅποιος θέλει... νὰ σώσει τὴν ψυχὴν αὐτοῦ, αὐτὸς θὰ τὴ χάσει γιὰ μένα καὶ τὸ Εὐαγγέλιο. 

 
Μπορεῖ καμιὰ φορὰ νὰ κάνουμε κάποιες ἑρμηνευτικὲς προσεγγίσεις καὶ νὰ νομίζουμε ὅτι τὸ καταλαβαίνουμε, ἀλλὰ εἶναι πραγματικὰ τὸ βάθος αὐτοῦ τοῦ λόγου πολὺ μεγάλο, γιὰ αὐτὸ λοιπὸν νὰ τὸ προσεγγίσουμε, ὅσο μποροῦμε νὰ προσεγγίσουμε ἕνα πολὺ μεγάλο μυστήριο. Γιὰ νὰ τὸ καταλάβουμε, θὰ ἀκολουθήσω τὸν δρόμο τῶν Πατέρων. Παίρνουμε, ἀφοῦ μιλάει γιὰ τὴν ψυχὴ τὸ κομμάτι, παίρνουμε τὴν ψυχή, ποὺ θεωροῦμε ὅλοι ποὺ τὴν ξέρουμε. Καὶ λένε τὰ ἑξῆς. Ἡ ψυχή, λέει, τοῦ ἀνθρώπου εἶναι ἕνα ὄργανο, ἂς τὸ ποῦμε ἔτσι, ποὺ ἔχει ἕνα διφυῆ χαρακτῆρα. Πρῶτα, πρῶτα δέχεται τὰ μηνύματα ἀπὸ τὸν κόσμο μέσα ἀπὸ τὶς σωματικὲς αἰσθήσεις, ἀπὸ τὰ μάτια, ἀπὸ τὰ αὐτιά, ἀπὸ τὴν ἁφή, παίρνει τὶς αἰσθήσεις καὶ τὶς ἀναλύει. Κι ἔτσι ζοῦμε τὸν συναισθηματικό μας κόσμο, κάνει αὐτὲς τὶς ἀναλύσεις· αὐτὴ εἶναι ἡ πρώτη ἔκφραση τοῦ ψυχικοῦ κόσμου. Ἡ δεύτερη ἔκφραση τοῦ ψυχικοῦ κόσμου εἶναι, ἀκριβῶς ἀναλύοντας τὰ μηνύματα ποὺ παίρνει ἀπὸ τὸν Θεό, νὰ ἀνάγεται πρὸς τὸν Θεό. Βλέπετε λοιπὸν πὼς ἡ ψυχὴ ἔχει ἕναν διφυῆ χαρακτῆρα. Ἀναλύει τὰ μηνύματα τοῦ κόσμου, τὰ ἐρεθίσματα, τὰ αἰσθητά, ἀλλὰ ἀκόμη περισσότερο ἀναλύει, δέχεται καὶ κατευθύνεται πρὸς τὸν Θεό. 

Τώρα κοιτᾶξτε ποῦ εἶναι αὐτὴ ἡ ἔννοια τῆς ἀπωλείας τῆς ψυχῆς, γιὰ νὰ τὴν σώσουμε. Ἂν κάποιος σταθεῖ σὲ ἕνα ἀπὸ αὐτὰ τὰ δύο, δηλαδὴ στὴν πρώτη ἔκφραση τῆς ἀναλύσεως τῶν ἐξωτερικῶν ἐρεθισμάτων, νὰ παίρνει τὰ μηνύματα ἀπὸ τὸν κόσμο, νὰ χαίρεται, νὰ λυπᾶται, νὰ ἔχει συναισθηματικὸ κόσμο, αὐτὸ εἶναι ἕνας ψυχισμός, ἂν δὲν ὑπάρχει τὸ δεύτερο στοιχεῖο. Εἶναι ὁ ἄνθρωπος ὁ ψυχικός, ὁ ψυχολογικός, ὁ ψυχαναλυτικός, ὁ ὁποιοσδήποτε, ὁ ὁποῖος ἀκριβῶς παθαίνει καὶ ἀρρωσταίνει καὶ χάνεται, καὶ ὅλος αὐτὸς ὁ ψυχισμὸς καὶ ὁ συναισθηματισμὸς γίνεται κατάρα καὶ γίνεται ἀπώλεια καὶ γίνεται τρέμουλο καὶ γίνεται βάσανο, γιατί ἀκριβῶς δὲν πάει στὸν δεύτερο δρόμο: στὸν δρόμο τῆς ἀναλύσεως τῶν μηνυμάτων τοῦ Θεοῦ. 

Ἀλλὰ καὶ τὸ ἄλλο εἶναι καταστροφή. Ἂν κάποιος, ἀγνοῶντας ὅλα τὰ σωματικὰ καὶ ὅλα τὰ τῶν ἐξωτερικῶν ἐρεθισμάτων, προσπαθεῖ νὰ πάει στὸν Θεὸ χωρὶς αὐτά. Νὰ ἔλεγα ποὺ ἐνῷ ἡ πρώτη κατηγορία ἦταν ὁ ἄνθρωπος τοῦ ψυχισμοῦ, [ἡ δεύτερη] εἶναι ὁ ἄνθρωπος τοῦ διαλογισμοῦ πού, ξεχνῶντας ὅλα τὰ τοῦ κόσμου, πάει νὰ βρεῖ μὲ ἕνα δικό του τρόπο, ἀφηρημένο – καὶ δὲν ὑπάρχει ἀφηρημένος τρόπος γιὰ νὰ βρεῖς τὸν Θεό – νὰ βρεῖ τὸν Θεό. 

Ὁ πρῶτος, λοιπόν, τρόπος εἶναι ὁ τρόπος τοῦ ψυχισμοῦ· λάθος. Ὁ δεύτερος τρόπος εἶναι ὁ τρόπος τοῦ διαλογισμοῦ· λάθος. Καὶ ἐκεῖ ἀκριβῶς, σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο, ἔγκειται ἡ ἑρμηνεία τοῦ νὰ χάσεις τὴ ψυχή σου, ποὺ τί σημαίνει; Γιὰ νὰ βρεῖς τὸν κόσμο ὅλο καὶ γιὰ νὰ βρεῖς τὸν Χριστό, πρέπει αὐτὰ νὰ τὰ συνδέσεις, δηλαδὴ νὰ πάρεις τὰ μηνύματα τοῦ κόσμου καὶ νὰ μὴν σοῦ φτιάχνουν αὐτὰ οὔτε λύπη οὔτε χαρά. Κι ὅλα αὐτὰ ποὺ παίρνεις, νὰ πεῖς, δὲν ξέρω, αὐτὰ μὲ λυποῦν ἢ αὐτὰ μὲ κάνουν νὰ χαίρομαι; ἐγὼ θὰ τὰ πάω στὸν Χριστό! Καὶ πηγαίνοντάς τα στὸν Χριστό, ἐπειδὴ ἀκριβῶς πᾶς τὰ πράγματα ποὺ παίρνεις ἀπὸ τὸν κόσμο, δὲν ζεῖς μιὰ ἀφηρημένη ζωή, ἀξιοποιεῖς αὐτὰ ποὺ ἔφτιαξε ὁ Χριστὸς γιὰ σένα. Πηγαίνοντάς τα στὸν Χριστό, πᾶς τὶς λῦπες καὶ τὶς χαρὲς τοῦ κόσμου, κι ὅλες αὐτὲς οἱ λῦπες καὶ οἱ χαρὲς πᾶνε ἐκεῖ καὶ τότε ἀνάγονται ἐκεῖ. Καὶ ἡ χαρά σου εἶναι πέρα ἀπὸ τὴν χαρά, καὶ δὲν ὑπάρχει μεγαλύτερη χαρὰ ἀπὸ αὐτήν: το νὰ πᾶς τὶς λῦπες σου καὶ τὶς χαρές σου, τὶς δικές σου καὶ τοῦ κόσμου, στὸν Χριστό! 

Καὶ τότε παύει ἡ ἀφηρημένη ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ, παύει ὁ δρόμος τοῦ διαλογισμοῦ καὶ παύει ἡ συναισθηματικὴ ἀναζήτηση τοῦ Θεοῦ. Ἡ ἀναζήτηση τῶν ψυχικῶν συναισθημάτων, τῶν ψυχικῶν καταπτώσεων ἢ ἀναβάσεων, τῶν ψυχικῶν ἀσκήσεων, τῶν ψυχολογικῶν ἀσκήσεων, γιατί ὅλα τὰ πᾶς στὸν Χριστό. Καὶ τί εἶναι αὐτὸ ποὺ χάνεις ἀκριβῶς; Χάνεις αὐτοὺς τοὺς δυὸ δρόμους, ποὺ εἶναι ἀποτυχία καὶ εἶναι βάσανος. Καὶ ἂν δὲν χάσεις αὐτὰ καὶ τὰ δύο: νὰ ζητήσεις ἕναν Θεὸ ἀφηρημένο ἢ νὰ παίρνεις τὰ μηνύματα τοῦ κόσμου γιὰ νὰ ζεῖς ψυχικὲς καὶ ψυχολογικὲς καταστάσεις, χάνεις τὰ πράγματα ὅπως τὰ θέλει ὁ κόσμος. Δεῖτε τὸ γύρω σας: Ἢ μερικοὶ ἀναλύουν τὰ πράγματα καὶ θέλουν νὰ ζήσουν συναισθηματικά. Ἢ μερικοὶ ἀναζητῶντας τὰ ὑψηλά, τὰ ἀπόλυτα, πᾶνε σὲ ἕνα διαλογισμὸ καὶ δὲν βρίσκουν τίποτε. Αὐτὸ χάνεις λοιπὸν καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ ἑνότητα. 

Καὶ νὰ προσθέσω κάτι ἀκόμη ποὺ εἶναι πολὺ σπουδαῖο γιὰ τὴν ἰσορροπία μας τὴν πνευματική. Ἂν καταλάβατε αὐτὸ ποὺ εἶπα – εἶναι δύσκολο, φαίνεται δύσκολο καὶ ἐγὼ δύσκολα σᾶς τὰ λέω – ἂν ὅμως, ἔστω στοιχειωδῶς, τὸ καταλάβατε καὶ μπεῖτε σὲ αὐτὴ τὴν πορεία τοῦ νὰ μὴν σᾶς πιάνει ἀγωνία ἀπὸ τὶς λῦπες καὶ τὶς χαρὲς τοῦ κόσμου γιατί τὶς πᾶτε στὸν Χριστό, λέει ὁ λόγος ὁ πατερικὸς ποὺ θὰ μπεῖ μέσα ὁ πειρασμὸς καὶ θὰ σᾶς κάνει νὰ μὴν τὰ πηγαίνετε στὸν Χριστό, νὰ μὴν καταλαβαίνετε γιατί τὰ πᾶτε. Θὰ μπεῖ μέσα ὁ πειρασμὸς καὶ δὲν θὰ αἰσθάνεστε τίποτε. Καὶ λένε οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας ὅτι καὶ αὐτὴ τὴν ἀδυναμία σας νὰ καταλάβετε, νὰ τὴν πᾶτε καὶ αὐτὴ στὸν Χριστό. Ἂν δηλαδὴ περνᾶτε δύσκολα, ἂν ἔχετε μιὰ ἀφηρημένη κατάσταση ζωῆς καὶ δὲν καταλαβαίνετε αὐτὸ ποὺ κάνετε, λέει καὶ αὐτὸ νὰ τὸ πᾶτε στὸ Χριστό! Ἀκόμη καὶ τὸ χαμένο νοῦ σας στὸν Χριστὸ νὰ τὸν πᾶτε! Ὅλα αὐτὰ ἐκεῖ νὰ τὰ πᾶτε καὶ τότε θὰ καταλάβετε τί σημαίνει νὰ χάσεις τὴν ψυχή σου γιὰ νὰ τὴ σώσεις! 

Ἐμεῖς τί κάνουμε; ἀναλύουμε τὰ πράγματα γύρω μας, μὲ χαρά, μὲ λύπη, καὶ στεκόμαστε ἐκεῖ. Καὶ μετά, ὅλα αὐτὰ χάνονται! Ἢ παίρνουμε κάποιες μικρο-ευχάριστες στιγμὲς ἀπὸ τὴ σχέσεις μας μὲ τὸν Χριστό. Στεκόμαστε σὲ αὐτὲς καὶ χάνουμε τὸ τώρα. Ἀκοῦστε, δὲν ξέρω τί αἰσθάνεστε ἢ δὲν αἰσθάνεστε. Αὐτὰ ποὺ εἶπα εἶναι δεδομένα! Καὶ ἂν δὲν αἰσθάνεστε τίποτε καὶ ἂν ὁ πειρασμὸς πῆρε τὸ νοῦ σας καὶ τὸν πετάει ἀπὸ ἐδῶ καὶ ἀπὸ ἐκεῖ, ἔστω καὶ αὐτὸ ποὺ δὲν αἰσθάνεστε νὰ τὸ πᾶτε στὸν Χριστὸ καὶ νὰ πεῖτε «Κύριε ἐλέησον»! Καὶ Ἐκεῖνος θὰ κάνει ὅ,τι μπορεῖ! 

Εἶπα στὴν ἀρχὴ ποὺ εἶναι δύσκολο νὰ καταλάβεις αὐτὴ τὴ φράση καὶ παραμένει δύσκολο καὶ μυστήριο. Δὲν ξέρω ἂν σᾶς βοήθησα γιὰ νὰ κάνετε κάτι, ἀλλὰ τοὐλάχιστον ἕνα νὰ θυμᾶστε, ὅτι Χριστὸς χωρὶς τὶς χαρὲς καὶ τὶς λῦπες τοῦ κόσμου δὲν ὑπάρχει. Καὶ ὅτι χαρὲς καὶ λῦπες τοῦ κόσμου χωρὶς Χριστὸ δὲν ὑπάρχουν. Καὶ ἂν τίποτε δὲν ζεῖτε, πηγαίνετέ τα ὅλα στὸν Χριστὸ γιὰ νὰ βρεῖτε αὐτὸ ποὺ δὲν ζεῖτε. Αὐτὸ σημαίνει «νὰ χάσετε τὴν ψυχή σας»! Αὐτὸ σημαίνει. Σταθεῖτε μπροστά Του κάθε μέρα καὶ λέγετε «Κύριε ἐλέησον». Καὶ μὴν λυπᾶστε γιὰ τίποτε καὶ μὴν χαίρεστε παραπάνω ἀπὸ ὅ,τι πρέπει γιὰ τίποτε. Καὶ τότε θὰ μπορεῖτε νὰ κλαῖτε μετὰ κλαιόντων καὶ νὰ χαίρετε μετὰ χαιρόντων. 

Αὐτὴ εἶναι ἡ ἱστορία τοῦ Χριστοῦ καὶ αὐτὴ εἶναι ἡ ἱστορία τῆς πνευματικῆς μας ζωῆς. Προσέξτε λοιπόν! Οὔτε ἄνθρωποι τοῦ διαλογισμοῦ, οὔτε ἄνθρωποι τοῦ λανθασμένου ψυχισμοῦ. Εὔχομαι νὰ τὸ καταφέρετε, γιὰ νὰ μπορεῖτε κάπου παραπάνω νὰ πᾶτε τὴν πνευματική σας ἰσορροπία καὶ τὴ ζωή σας. 

Φιλολογικὴ ἐπιμέλεια κειμένου 
Ἑλένη Κονδύλη 

wra9

«Πάτερ, γιατί τὸ μοναστήρι λίγο πιὸ πέρα γεμίζει κάθε Κυριακὴ ἀπὸ πιστούς, ἐνῷ ἡ ἐκκλησία μας Ὄχι;»...

 

«Πάτερ, γιατί τὸ μοναστήρι λίγο πιὸ πέρα γεμίζει κάθε Κυριακὴ ἀπὸ πιστούς, ἐνῷ ἡ ἐκκλησία μας Ὄχι;»...

Θυμᾶμαι ἦρθε κάποιος μιὰ μέρα καὶ μὲ ρώτησε: 

«Πάτερ, γιατί;» 

«Τί γιατί, παιδί μου;» 

«Γιατί τὸ μοναστήρι λίγο πιὸ πέρα γεμίζει κάθε Κυριακὴ ἀπὸ πιστούς, ἐνῷ ἡ ἐκκλησία μας Ὄχι; Γιατί οἱ ἄνθρωποι κάνουν δρόμο γιὰ νὰ πᾶνε στὸ μοναστήρι, ἐνῷ ἐμεῖς ἔχουμε τὴν ἐκκλησία δίπλα στὸ σπίτι μας;» 

Δὲν ἤξερα ἀμέσως τί νὰ τοῦ ἀπαντήσω. 

Τὸν κοίταξα καὶ τοῦ εἶπα: 

«Ἴσως γιατί ὁ ἄνθρωπος σήμερα δὲν ψάχνει μόνο ἕναν ναὸ γιὰ νὰ προσευχηθεῖ. Ψάχνει ἕναν ἄνθρωπο νὰ τὸν ἀκούσει.» 

«Δηλαδή, πάτερ;» 

«Ψάχνει κάποιον νὰ τοῦ πεῖ "ἔλα, παιδί μου", ὅταν ὅλοι οἱ ἄλλοι τοῦ λένε "φύγε". Ψάχνει μιὰ ἀγκαλιὰ ὅταν ἡ ζωή του ἔχει γίνει βαριά. Ψάχνει ἕναν πνευματικὸ πατέρα ὅταν δὲν ξέρει ποῦ νὰ ἀκουμπήσει τὸν πόνο του.» 

Ἔμεινε σιωπηλός. 

Καὶ συνέχισα: 

«Μπορεῖ νὰ ἔχουμε ὄμορφες ἐκκλησίες, μεγάλους ναοὺς καὶ ὑπέροχες εἰκόνες. Ὅμως ἂν ὁ ἄνθρωπος μπαίνει μέσα καὶ αἰσθάνεται μόνος, τότε κάτι ἔχουμε χάσει ἀπὸ τὸ νόημα τῆς Ἐκκλησίας.» 

«Καὶ τί πρέπει νὰ κάνουμε;» μὲ ρώτησε. 

Τοῦ ἀπάντησα: 

«Νὰ ξανακάνουμε τὴν ἐνορία οἰκογένεια. Νὰ γνωρίζουμε τὸν ἄνθρωπο... ποὺ μπαίνει ἀπὸ τὴν πόρτα. Νὰ ξέρουμε ποιός πονάει, ποιός εἶναι μόνος, ποιά μάνα κλαίει κρυφά, ποιό παιδὶ χρειάζεται μιὰ κουβέντα, ποιός ἡλικιωμένος περιμένει ἕνα χτύπημα στὴν πόρτα.» 

Γιατί ὁ κόσμος δὲν θὰ ἔρθει στὴν Ἐκκλησία μόνο ἐπειδὴ χτυπᾶ ἡ καμπάνα. 

Θὰ ἔρθει ὅταν μέσα στὴν Ἐκκλησία ἀκούσει τὴν καρδιὰ τοῦ Χριστοῦ. 

Καὶ ἴσως τότε, μιὰ μέρα, ἡ ἐκκλησία ποὺ σήμερα εἶναι μισοάδεια νὰ γεμίσει ξανά. 

Ὄχι ἐπειδὴ ἀλλάξαμε τὶς εἰκόνες. Ὄχι ἐπειδὴ μεγαλώσαμε τὸν ναό. 

Ἀλλὰ ἐπειδὴ ξαναβάλαμε τὴν ἀγάπη στὸ κέντρο. 

Καὶ τότε ἴσως κάποιος ἄλλος νὰ ἔρθει καὶ νὰ μᾶς ρωτήσει: 

«Πάτερ, γιατί σήμερα ἡ ἐκκλησία εἶναι γεμάτη;» 

Καὶ ἡ ἀπάντηση θὰ εἶναι ἁπλῆ: 

«Γιατί ἐδῶ ὁ ἄνθρωπος ξαναβρῆκε τὸν Χριστό... καὶ μιὰ οἰκογένεια ποὺ τὸν περίμενε.» 

πηγή 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού

ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΤΟΥ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟΥ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ - ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΙΝ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ & ΖΩΟΠΟΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ(20-09-2026)

Μαγικές Ιατρικές της Νέας Εποχής.

 

Μαγικές Ιατρικές της Νέας Εποχής.

ΜΟΝΑΧΟΣ  ΑΒΡΑΑΜ Ο ΑΓΙΟΡΕΙΤΗΣ

ΜΑΓΙΚΕΣ ΙΑΤΡΙΚΕΣ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ 

Όσοι ασκούν αυτές τις θεραπευτικές έχουν πνευματική επιβάρυνση (oι ασθενείς) διότι κι αν θεραπευθούν σωματικά επιβαρύνονται πνευματικά…

Το άρθρο που θα διαβάσετε έχει ιδιαίτερη βαρύτητα όχι μόνο επειδή το υπογράφει ένας έμπειρος και μάχιμος πνευματικός, γνώστης των αιρέσεων και των λοιπών μεθόδων του διαβόλου, αλλά και επειδή προέρχεται από τον χώρο του Αγίου Όρους, όπου νεοεποχίτες ινστρούχτορες προσπαθούν να αλώσουν διαδίδοντας την τάχα συγκατάβαση των Αγιορειτών πατέρων προς τις ενεργειακές μεθοδολογίες. Ο γέρων Αβραάμ όχι μόνο διαψεύδει αυτή την προπαγάνδα αλλά και βάζει το μαχαίρι στο κόκκαλο κάνοντας λόγο για «…εξαπάτηση του σατανά και των πονηρών πνευμάτων…σε αυτά τα θέματα».

    Η επιστημονική Ιατρική είναι μία, ενιαία, και αδιαί­ρετη. Δεν υπάρχουν «εναλλακτικές ιατρικές». Ούτε «συμπληρωματικές» της. Όπως δεν υπάρχει εναλλακτική φυσική ή εναλλακτική Χημεία ή εναλλακτική Μηχανική. Στηρίζεται δε στη γενική εξέλιξη και πρόοδο των Θετικών Επιστημών και της Τεχνολογίας και χαρακτηρίζεται από την αδογμάτιστη ανάπτυξη της επιστημονικής σκέψης και μεθοδολογίας ερεύνης.

Προς την Επιστημονική ή Συμβατική αυτή Ιατρική αντιπαρατάσσονται oι «μη συμβατικές Ιατρικές» «μη επικυρωμένες» επιστημονικώς θεραπευτικές μέθοδοι, αυτοχαρακτηριζόμενες και ως «εναλλακτικές» ή «συμπληρωματικές» και πολλά άλλα. Υπάρχει μεγάλοι πλήθος από αυτές στη σύγχρονη υπερκαταναλωτική κοινωνία η οποία, εκτός από την αναβίωση τού «παραδοσιακού Βελονισμού» και της μεταγενέστερης «Ομοιοπαθητικής», προσφεύγει και σε διάφορες άλλες θεραπευτικές μεθόδους, που στο σύνολό τους χαρακτηρίζονται ως θεραπευτικές της «Νέας Εποχής».

   Οι περισσότερο διαδεδομένες από αυτές είναι εκείνες οι οποίες θεωρούνται ως «ενεργειακές θεραπευτικές», επειδή επικαλούνται την επενέργεια μιας εξωτερικής «Κοσμικής» ή «Συμπαντικής Ενέργειας» ή «Δύναμης» ή «Παγκόσμιας Συνείδησης», η οποία ως η «Υπέρτατη Αρχή» ή το … «Ένα» που είναι και το «Όλον» … ρέει και εισδύει παντού. Από το αστρικό σύστημα το οποίον και κινεί μέχρι το κάθε μόριο της ανόργανης ύλης και το κάθε κύτταρο όλων των ζώντων οργανισμών, από το ατελέστερο μέχρι τον άνθρωπο. Από το τέτοιο «Όλον», προκύπτουν και oι «ολιστικές» θέσεις όλων αυτών των θεραπευτικών μεθόδων. Ο άνθρωπος σαν μια «συσκευή» —όπως υποστηρίζουν— δέχεται και αποκρυπτογραφεί αυτή την «κοσμική ενέργεια», ανταλλάσσοντας και αυτός —όπως πιστεύουν— ενέργεια από τη δική του, με εκείνην. Με την αμφίδρομη αυτή λειτουργία της «Ενέργειας», δέχονται ότι προστατεύεται ο άνθρωπος από την αρρώστια, όπως και ότι μέσω αυτής … αποκαθίσταται η υγεία τού αρρώστου.

Η Συμπαντική ή Κοσμική Ενέργεια αναφέρεται υπό διάφορα ονόματα:

Πράνα από τους Ινδουιστές,

Θεραπευτική Δύναμη, από τον Ιπποκράτη,

Maguale, (Ειδαίον), από τον Παράκελσο.

Alcahesl, από τον Βαν Χέλμοτ,

Αστρικό Φως, από τους Καμπαλιστές,

Azorth, από τους Αλχημιστές,

Spiridus, από τον Fludd,

Οσμική Δύναμη, από τον Ράϊχενμπαχ,

Ζωικός Μαγνητισμός, από τον Μέσμερ,

Αιθερική Ενέργεια ή Βιοενέργεια, από μυστικιστές,

Vis Vitalis ή Ζωτική Ενέργεια ή Ζωτική Δύναμη, από τους Ομοιοπαθητικούς,

Οργόνη, από τον Ράιχ,… και πολλά άλλα.

Όλα αυτά ενεργούν με την «κοσμική» ή «συμπαντική» (δύο έννοιες ταυτόσημες) ενεργιακή δύναμη, η οποία είναι πανταχού παρούσα ως η «άπειρη σοφία της φύσης», αλλά δεν είναι ο προσωπικός Θεός. Αναγνωρίζεται ως θεότητα η φύση με μία «πανθεϊστική» αντίληψη. Η οποία «σκέπτεται», διαθέτει «σοφία» και μάλιστα «άπειρη», και είναι μαζί με τόσα άλλα και η «ενεργειακή θεραπευτική δύναμη».

Οι περισσότερο γνωστές από ένα μεγάλο πλήθος «ενεργειακών θεραπευτικών μεθόδων», oι οποίες χαρα­κτηρίζονται και ως «παραϊατρικές» ή «Ανορθόδοξες θεραπευτικές Μέθοδοι» είναι: Βελονισμός, Ομοιπαθητική, Οστεοπαθητική ως μία πιο προχωρημένη εξέλιξη της Χειροπρακτικής. Ολιστικό ή Βιοενεργειακό Μασάζ, Ρεφλεξολογία ή άλλως Ανακλαστική Ζωνοθεραπεία, Μαγνητοθεραπεία με τον Μεσμερισμό ως την περαιτέρω εξέλιξή της, Σιάτσου, Γιόγκα, Διαλογισμός, Μακροβιοτική, Οργονομία, Αρωματοθεραπεία, Ανθοϊαματική, Χρωματοθεραπεία και Χρωματική, Σαμανισμός, Ύπνωση με Αυτοΰπνωση ή Υπνωτισμό, και αμέτρητο πλήθος άλλων. Όλες αυτές oι «Μη Συμβατικές» ή Ανορθόδοξες Θεραπευτικές Μέθοδοι χρησιμοποιούνται για την «απρόσκοπτη (όπως πιστεύουν) ροή της Συμπαντικής Ενέργειας» στον πάσχοντα άνθρωπο προς αποκατάσταση της διαταραγμένης εσωτερικής ζωτικής ενέργειας (που αυτή συνιστά την αρρώστια) και επανάκτηση της υγείας.

Στην πραγματικότητα η εξαπάτηση τού Σατανά και των πονηρών πνευμάτων είναι τεράστια και σ’ αυτά τα θέματα. Μόνο ο αληθινός Θεός είναι πανταχού παρών και πληρεί το Σύμπαν και είναι Αυτός που ζωογονεί και συντηρεί τον υλικό κόσμο και τον άνθρωπο με την συντηρητική του Δύναμη. Όπως και δύο ενέργειες υπάρχουν: Οι άχτιστες ενέργειες τού Αληθινού Θεού που μας αποκάλυψε ο Θεάνθρωπος και μας μίλησε γι’ αυτές ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και oι «ενέργειες» των κτιστών πνευματικών οντοτήτων-δαιμόνων, που ενεργούν σ’ αυτούς τους χώρους. Όσοι ασκούν αυτές τις θεραπευτικές έχουν πνευματική επιβάρυνση (oι ασθενείς) διότι κι αν θεραπευθούν σωματικά επιβαρύνονται πνευματικά γι’ αυτό είναι πολύ επικίνδυνες αυτές οι «θεραπευτικές».

Από το βιβλίο: Η ΠΤΩΣΗ ΤΟΥ ΕΩΣΦΟΡΟΥ ΚΑΙ Η ΕΞΑΠΑΤΗΣΗ ΤΗΣ

ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΟΣ ΔΙΑ ΜΕΣΟΥ ΤΩΝ ΑΙΩΝΩΝ

Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας. entaksis.gr

Νεομάρτυς Κοσμᾶς ὁ Τρικκαῖος ὁ ἐν Προῦσσῃ μαρτυρήσας τὸ 1490

 

Νεομάρτυς Κοσμᾶς ὁ Τρικκαῖος ὁ ἐν Προῦσσῃ μαρτυρήσας τὸ 1490

Νεομάρτυς Κοσμᾶς ὁ Τρικκαῖος

ὁ ἐν Προῦσσῃ μαρτυρήσας τὸ 1490

( ̉Εορτάζει τὴν Κυριακὴν

μετὰ τὴν ῞Υψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.)

Νεομάρτυς ῞Αγιος Κοσμᾶς ὁ Τρικκαῖος

῾Ο ἅγιος Νεομάρτυς Κοσμᾶς γεννήθηκε στὰ Τρίκαλα στὶς ἀρχὲς τοῦ 15ου αἰ. γιὰ λόγους ποὺ δὲν γνω­ρίζουμε ἔφθασε στὴν Προῦσα τῆς Βιθυνί­ας.

   Σὲ χειρόγρα­φο τῆς ῾Ι. Μ. τῶν  ̉Ιβήρων τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, ὅπου βρέθηκε ὁ βίος του διαβάζουμε, ὅτι ἦταν σεμνός, εὐ­λαβής, ἔγγαμος καὶ ὅτι συκοφαντήθηκε ἀ­πὸ μία ἁμαρτω­λὴ μουσουλμάνα. ῾Οδηγήθηκε στὸν ἡ­γεμόνα τῆς Προύσης στὸν ὁποῖο ὁμολόγησε τὴν πί­στη του στὸ Χριστό. Κατά­δικάστηκε νὰ καεῖ ζωντα­νός. ̉Ενῶ ἔτρεχε πρὸς τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου του χα­ρούμενος ἕνας τούρκος τὸν μαχαί­ρωσε στὸ στῆθος κι ὅ­πως ἦταν αἱμόφυρτος τὸν ἔρριξαν στὴ φωτιά καὶ ἔλαβε ἐπάξια τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυ­ρίου.

   ̉Εορτάζει τὴν Κυριακὴν μετὰ τὴν ῞Υψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ εἰς τὰ Τρίκαλα τὴν 1ῃ Κυριακή τοῦ  ̉Οκτωβρίου.

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν Νεομάρτυρα Κοσμᾶ τὸν Τρικκαῖον

 τὸν ἐν Προῦσσῃ μαρτυρίσαντα

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου. 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξῆς:

῏Ηχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τὸν Νεομάρτυρα, Κοσμᾶ τὸν ἐκ Τρίκκης* εὐσεβο­φρόνως οἱ πιστοὶ δεῦτε πάντες,* ἐν κατανύξει κράζοντες θερμῶς ἐκ ψυχῆς,* ῥῦσαι τοὺς προστρέχο­ντας,* λοι­μικῆς ἀσθενείας,* πάσης περιστάσεως καὶ ποικί­λων κινδύνων,* ταῖς πρὸς   Χριστὸν λιταῖς σου θαυμαστέ,* σὲ γὰρ προστάτην ἀκοίμητον ἔχομεν.

Δόξα Πατρὶ... ̉ Απολυτίκιον ῏Ηχος α’. Τῆς ἐρήμου…

Τῶν Τρικκαίων τὸ κλέος καὶ τῆς Προύσσης τὸ καύ­χημα,* τῶν Νεομαρτύρων τὴν δόξαν* καὶ πιστῶν καταφύγιον,* Κοσμᾶν τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν νέον τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντο­δαπὰς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι˙* δόξα τῷ σὲ δοξά­σαντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι˙* δόξα τῷ χο­ρηγοῦντι διὰ σοῦ, ἡμῖν παθῶν ἐκλύτρωσιν.

Καὶ νῦν ... Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι˙* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο* ἐκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν* ἕως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Νʹ Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος[1].

ᾨδὴ αʹ. Ἦχος πλ. δ'.  Ὑγρὰν διοδεύσας…

Θερμῶς ἱκετεύω σε, ἀθλητά,* λιταῖς σου πρὸς Πλά­στην καὶ τῶν πάντων Δημιουργόν* χάρισόν μοι, Κοσμᾶ νεομάρτυς,* ὑπομονὴν καὶ ἀγάπην, μα­κάριε.

Προσπίπτω ὁ τάλας γονυκλινῶς* καὶ χείρας μου αἴ­ρω, Νεομάρτυς θαυματουργέ,* ἀπάλλαξον, Κο­σμᾶ, σὸν ἱκέτην* ἐκ τῶν ποικίλων παθῶν, ἀ­ξιάγαστε.

Τὴν Τρίκκην προστάτευσον, ἀθλητά,* ἐκ τοῦ σει­σμοῦ τὴν μανίαν καὶ τοῦ πυρὸς ἀπειλήν,* εἰρή­νην παράσχου σοῦ ἱκέτας,* Κοσμᾶ Νεομαρτύρων, τὸ σέ­μνωμα.

Θεοτοκίον.

Προσπίπτω ἱκέτης σοι, Μαριάμ,* καὶ τὴν σὴν ἐξαι­τοῦμαι βοήθειαν, ̉Αγαθή,* ἣν τάχος παράσχου τῷ ἀχρείῳ,* ἵνα ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς τῆς κολά­σεως.

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

῾Ικετεύω σε, μάρτυς,* τὸν ψυχικὸν τάραχον* καὶ τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην* ταχὺ ἐκδίωξόν* συ, Κο­σμᾶ θαυμαστέ,* τὸν Λυτρωτὴν καὶ Σωτήρα,* ἐκ παιδὸς ἠ­γάπησας* Τρίκκης τὸ καύχημα.

̉Οφθαλμοὺς ἀλλοδόξων,* λιταῖς σου Κοσμᾶ, ἄνοι­ξον* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστει* τούτους ὁδήγη­σον* καὶ Χριστῷ λυτρωτῇ* σὺν ἡμῖν, πάτερ, ὑ­μνεῖσαι* καὶ λα­τρεύσαι δέομαί* συ καταξίωσον. 

Τῆς ὀσφίος τὰ ἄλγη,* ὁ Πλαστουργὸς Κύριος,* καὶ ποικίλους ὄγκους ἰάται, λιταῖς σου, ἔνδοξε,* διὸ πρὸς σε οἱ πιστοί* μετὰ δακρύων βοῶσιν* καὶ αἰ­τοῦ­σιν, ῞Αγιε,* τὴν μεσιτείαν σου. 

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλαξον* πάντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας, ῾Αγνή* τὴν σὴν βοήθειαν πί­στει* καὶ Χριστὸν δοξάζοντας,* Θεομακάριστε.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Νεομάρ­τυς* ὅτι πάντες ἱκετικῶς* εἰς σὲ καταφεύγομεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησίαν. 

̉Επίβλεψον ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τήν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνέ,* καὶ κόσμου καταφύγιον* ἐκτε­νῶς βο­ῶμεν σοί,* Κοσμᾶ ἀξιάγαστε, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κιν­δύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς  σοι  πόθῳ  καὶ  πί­στει  προσφεύγοντας.

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα, Κύριε…

Σὲ προστάτην καὶ πρόμαχον* τῶν ἐν κινδύνοις καὶ θλίψεσι ὄντων* ὀνομάζομεν ἱκέταις σου·* διὸ εἰς σέ, Κοσμᾶ, καταφεύγομεν.  

Τέκνα τάχος συ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Κοσμᾶ θεο­ειδέστατε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

Τοὺς νοσοῦντας θεράπευσον,* ἰατρὲ ἀνάργυρε, σοῦ δεόμεθα* καὶ θεραπευτὰς βοήθησον* ποι­εῖν κα­λὰς διαγνώσεις πάντοτε.

Θεοτοκίον.

῾Ολοψύχως σοῦ δέομαι* τὰ τέλη ἀνώδυνα πᾶσι δώ­ρησε* καὶ κατεύνασον τὸν τάραχον* τοῦ νοὸς μου, Κόρη Θεονύμφευτε.

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

῎Ιασαι, Κοσμᾶ,* τῶν παθῶν μου τὴν ἀσθένειαν* καὶ ταῖς πρεσβείαις σου παράσχου καμοὶ* ὑγιεί­αν ὡς καὶ μετάνοιαν, Θεοδόξαστε.

Δέομαι θερμῶς* ὁ ἀνάξιος ἱκέτης σου* τὴν νεότη­τα προστάτευσον, Κοσμᾶ,* ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ ἀλά­στορος, πανευφρόσυνε.

Φύλαττε ἀεὶ* τοὺς προστρέχοντας τῇ σκέπῃ σου* ἐκ τῶν ποικίλων λοιμώξεων, ἔνδοξε,* καὶ ἐκ τῶν ὄ­γκων, Κοσμᾶ,* πιστῶν καταφύγιον. 

Θεοτοκίον.

῎Αχραντε θερμῶς,* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος,* ἐκ τῶν πα­γίδων ἀρχεκάκου ἐχθροῦ,* τὸν Σὸν ἱκέτην,* ἀπαύ­στως Μαριάμ, προστάτευσον.

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Τὰ τέκνα τῶν  ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοι­μοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, Κοσμᾶ Νεομάρτυς,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁ­δήγη­σον˙* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* τὴν ῾Ελλάδα προστἀτευσον, ῞Αγιε.

῾Ως τεῖχος, καταφυγῆς καλοῦμέν σε,*  ̉Ορθοδό­ξων οἱ χοροὶ, Νεομάρτυς,* καὶ ἰατρὸν ἐν τοῖς νό­σοις παμμάκαρ,* σὲ ὀνομάζομεν, Κοσμᾶ θεοδόξα­στε,* δε­όμεθά σου ἀγαθέ,* ἡμᾶς ἐκ τῶν κινδύνων διάσω­σον.

Τὰ τέκνα τῶν ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοιμοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, Τρικ­καίων τὸ κλέος,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδή­γη­σον˙* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* τῶν πιστῶν σὺ γε­νοῦ κα­ταφύ­γιον.

Θεοτοκίον.

̉Ορθόδοξοί σε προστάτην ἔχομεν* καὶ φρουρὸν ἀ­κοίμητον, Θεοτόκε,* σὺ τῶν δαιμόνων τὰ βέ­λη διώ­κεις,* σὺ καὶ τὰς νόσους ἰᾷ, Θεοδόξαστε,* διὸ μονα­ζόντων χοροὶ* ἀνυμνοῦσιν ἁπαύστως σέ, Δέ­σποινα.  

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Νεομάρ­τυς* ὅτι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγομεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησίαν. 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον. Ἦχος βʹ. Προστασία.

Σὲ προστάτην τῶν Χριστιανῶν ὀνομάζομεν* καὶ ἀ­κοίμητον φρουρὸν ἁπάντων καλοῦμέν σε˙* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν ἱκέτιδας φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθα­σον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν θερ­μῶς δεο­μένων σου.* ῾Ρῦσαι τάχος ἐκ νόσων* καὶ σῶ­σον ἐκ τῶν κινδύνων* τοὺς καταφεύγο­ντας πρὸς σε,* Κοσμᾶ θεοδόξαστε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνω πληθυνθήσεται. (δίς)

Στίχος. Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνω πληθυνθήσεται.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν τοῦ ἁγίου…

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἁγίου…

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς˙ Ἰδού, ἐγὼ ἀ­ποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων˙ γίνε­σθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις, καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ πε­ριστεραί. Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων˙ παραδώ­σουσι γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια, καὶ ἐν ταῖς συνα­γω­γαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς. Καὶ ἐπὶ ἡγεμό­νας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ, εἰς μαρ­τύρι­ον αὐ­τοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν. Ὅταν δὲ παραδιδῶ­σιν ὑ­μᾶς, μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τί λαλήσητε˙ δοθή­σεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, τί λαλήσετε. Οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Πατρὸς ἡ­μῶν, τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν. Παρα­δώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελ­φὸν εἰς θά­νατον, καὶ πατὴρ τέκνον˙ καὶ ἐπαναστήσο­νται τέκνα ἐπὶ γονεῖς, καὶ θανατώσου­σιν αὐτούς. Καὶ ἔσεσθε μι­σούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου˙ ὁ δὲ ὑπομεί­νας εἰς τέλος, οὗτος σωθή­σεται.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ …

Ταῖς τοῦ  ̉Αθλοφόρου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν…

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. βʹ. Ὅλην ἀποθέμενοι…

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με τῶν  ̉Ορθοδόξων τὸ κλέος* τὸν πρὸς σε προστρέχοντα, καὶ καθικετεύοντα, ὁ ἀνάξιος˙* θλῖψις γὰρ ἔχοιμε, φέρειν οὐ δύνα­μαι, ἀρ­χεκάκου τὰ τοξεύματα,* σκέπην οὐ κέκτη­μαι,* οὐδὲ κα­ταφύγιον, Πάντιμε,* πάντοθέν εἰμι δέσμιος,* ἐκ ποι­κίλων παθῶν ὁ πανάθλιος,* Κοσμᾶ ἀ­θλοφόρε,* θησαύρισμα τῆς Τρίκκης καὶ Προύσσης χαρμονή,* μὴ παραβλέπῃς τὴν δέησιν,* ἐμοῦ τοῦ τρι­σάθλιου.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς .

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας…

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανίαν* ταῖς λιταῖς σου, Κοσμᾶ κα­ταπαύει ὁ Κύριος,* διὸ σου ἱκεσίας* αἰτούμε­θα ἀ­παύστως* καὶ μετὰ πόθου ᾄδωμεν˙* τὸν Πλαστουρ­γὸν τοῦ παντός* εὐμένησον, Θεόφρων.

Οὐρανῶν Κυβερνήτην,* Κοσμᾶ ἀξιάγαστε, σφο­δρῶς ἠγάπησας˙* διὸ καὶ τὴν ζωήν σου,* ὡς  ἄ­κακον ἀρ­νίον,* Αὐτῷ προσενήνοχας,˙* ὦ Νεομάρτυς Χριστοῦ,* προστάτευσον ἱκέτας.

Λυτρωτὴν καὶ Σωτήρα* καθικέτευε πάντες, Κο­σμᾶ, δεόμεθα* παράσχει τοῖς ποθοῦσι* χαρὰν τε καὶ εἰ­ρήνην,* ἵνα πόθῳ σοι ᾄδωμεν˙* χαῖρε, τῆς Τρίκκης βλαστέ* καὶ δόξα  ̉Ορθοδόξων.

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε* σοι προσπίπτομεν πάντες θερ­μῶς δεόμενοι* παράσχου σου ἱκέταις* θάῤῥος ὁ­μολογίας* ὡς καὶ πίστιν ἀκλόνητον˙* ἵνα δοξά­ζωμεν Σέ,* τὸ εὔχος τῶν ̉Αγγέλων.

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα…

Τὸν Βασιλέα* καὶ τῶν ἁπάντων Δεσπότην,* Νέο­μάρτυς Κοσμᾶ, ἐξαιτοῦμεν* ἀπαύστως δυσώπει,* ἵνα μὴ κολασθῶμεν.

Σέ, Νεομάρτυς,* καθικετεύομεν πάντες* τὸν Δε­σπότην τῶν ὅλων δυσώπει,* ὅπως τὴν πατρίδα* ἡ­μῶν περιφρουρήσῃ.

Τὸν Κύριόν μας* καὶ Λυτρωτὴν τῶν ψυχῶν μας* κα­θικέτευε, Κοσμᾶ Νεομάρτυς,* ὅπως οἱ ἀχρεί­οι* ῥυ­σθῶμεν τῆς γεένης.

Θεοτοκίον.

̉Εκ τῶν ἀνθρώπων* τὴν ἀνασφάλειαν τάχος* ἐκ­δι­ώκεις, Παρθένε Μαρία,* καὶ εἰς τὰς ψυχὰς μας* ἐλ­πίδαν ἐμφυτεύεις.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον…

̉Εν Προύσσῃ, ἀθλοφόρε* ἤθλησας νομίμως* καὶ τῶν μαρτύρων στεφάνους κατέκτησας˙* διὸ ἡ­μεῖς, θαυ­μαστέ,* τὴν σκέπην σου αἰτοῦμεν. 

Τὴν ἀνεργίαν, μάρτυς* Πλάστης καταπαύει* καὶ τοῖς ἱκέταις παρέχει τὰ κρείττονα,* διὸ πρὸς σε οἱ πιστοὶ* προσφεύγουσι ἀπαύστως.

Κοσμᾶ, σὲ ἱκετεύω* χείραν βοηθείας* παράσχου τοῖς σοι εἰκόνι προστρέχουσι,* ὅπως τὰ τέλη τοῦ βίου εἰσὶ ἀνώδυνα.

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε Μαρία,* σὲ καθικετεύω* τοὺς ὀφθαλ­μοὺς ἀλλοδόξων διάνοιξον,* καὶ ἐν τῆ πί­στει ἡ­μῶν* ὁδήγησον ταχέως. 

Καὶ εὐ­θὺς τὰ Με­γα­λυ­νά­ρια.

­῎Αξιόν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς,* μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­ο­τό­κον,* τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ παναμώ­μη­τον* καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν.* Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ,* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν  ἀ­δι­α­φθό­ρως* Θε­ὸν Λό­γον  τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄντως, Θε­ο­τό­κον,* σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

Χαίροις, ὁ ἐν Τρίκκῃ ἰδῶν τὸ φῶς* καὶ ἐν Προύσσῃ πάλαι* μαρτυρήσας διὰ Χριστόν˙* χαίροις,  ̉Ορθο­δόξων* ἀγλάϊσμα καὶ κλέος* καὶ πάντων τῶν νοσοῦ­ντων* θεράπων, ἔνδοξε. 

Τὸν Κοσμᾶν, ὑμνήσωμεν ἀδελφοὶ* τῶν πιστῶν τὸ κλέος* καὶ νοσοῦντων τὸν ἰατρόν,* τὸν τῆς Τρίκ­κης γόνον* καὶ Προύσσης, ἀθλοφόρον,* ἔνθα μάρτυ­ρος τὴν χλαίναν* οὖτος παρέλαβε.

Τῶν Νεομαρτύρων τὴν καλλονήν* καὶ τῶν ἐν ἀ­νά­γκαις ἀντιλήπτορα ταχυνόν.* Τῆς Τρίκκης τὸν γό­νον* καὶ Προύσσης τὸ κλέος* Κοσμᾶν τὸν ἀ­θλοφό­ρον,* πάντες τιμήσωμεν.

Τὸν Χριστὸν ἠγάπησας ἐκ παιδός,* Κοσμᾶ Νεομάρ­τυς* τῶν Τρικκαίων ἡ χαρμονή,* διὸ καὶ ἐν τῇ Προύσ­σῃ* ἐνήθλισας γενναίως* καὶ ἔλαβες ἐκ Πλά­στου* στεφάνους, ἔνδοξε. 

Χαίρουν καὶ ἀγάλλονται, θαυμαστέ,* ἡ Τρίκκη καὶ ἡ Προῦσσα* ὡς καὶ πάντες οἱ εὐσεβεῖς* ἔχο­ντες προστάτην,* φύλακαν καὶ ῥύστην* σέ, τῶν Νέομαρ­τύρων,* Κοσμᾶ, τὸ καύχημα.

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυ­ρίου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

Εἶτα ὁ Χορὸς τὸ Τρισάγιον, Δόξα Πατρί... Παναγία Τριάς... Πάτερ ἡμῶν... ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Ο­τι Σοῦ...  

Εἶ­τα τὸ  ̉̉̉Απολυτίκιον. ῏Ηχος α’. Τῆς ἐρήμου…

Τῶν Τρικκαίων τὸ κλέος καὶ τῆς Προύσσης τὸ καύ­χημα,* τῶν Νεομαρτύρων τὴν δόξαν* καὶ πι­στῶν καταφύγιον,* Κοσμᾶν τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν νέον τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντο­δαπὰς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι˙* δόξα τῷ σὲ δοξά­σαντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι˙* δόξα τῷ χο­ρηγοῦντι διὰ σοῦ,* ἡμῖν παθῶν ἐκλύτρωσιν.

Δέησις. ̉ Απόλυσις καὶ  τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκό­νας ψάλλομεν τὰ ἑξῆς:

῏Ηχος β’. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου…

Πάντων συ προστάτης καὶ φρουρὸς* τῶν καταφευ­γόντων ἐν πίστει τῇ προστασίᾳ τῇ σῇ* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεὸν* ἐν κινδύ­νοις καὶ θλίψεσιν* ἀεὶ σε μεσίτην* οἱ κατακαμπτόμε­νοι ὑπὸ ποικίλων παθῶν.* Μάκαρ,  ̉Ορθοδόξων τὸ κλέος,* ὅθεν σοι προσπίπτομεν ῥῦσαι* πάσης πε­ριστάσεως ἱκέτας σου.  

῏Ηχος πλ. δ’.

Δέσποινα πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσε ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

῏Ηχος β’.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύ­ριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.

̉Α­μήν.

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγι­ε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…