Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος

 

Άγιος Μεγαλομάρτυς Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος

ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΓΕΩΡΓΙΟΣ Ο ΤΡΟΠΑΙΟΦΟΡΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

         Η αγία μας Εκκλησία έχει να επιδείξει νέφη Μαρτύρων. Μυριάδες πιστοί βασανίστηκαν και έχυσαν το αίμα τους για την πίστη του Χριστού, την  σώζουσα πίστη της Εκκλησία μας. Πολλοί από αυτούς χαρακτηρίζονται ως Μεγαλομάρτυρες, διότι βασανίστηκαν περισσότερο από τους άλλους και έδειξαν μεγάλη ανδρεία. Ένας από αυτούς είναι και ο λαοφιλής άγιος Μεγαλομάρτυρας Γεώργιος, ο οποίος έλαβε και την προσωνυμία Τροπαιοφόρος, διότι κατατρόπωσε τους διώκτες του ειδωλολάτρες και θριάμβευσε έτσι η χριστιανική πίστη, στα μάτια των ισχυρών της εποχής του.

     Γεννήθηκε στην Καππαδοκία της Μ. Ασίας στα τέλη του 3^ου μ. Χ. αιώνα, από ευσεβής και εύπορους γονείς. Δεν γνωρίζουμε δυστυχώς τα ονόματά τους, ούτε περισσότερα στοιχεία γι’ αυτούς. Γνωρίζουμε όμως ότι, ως συνειδητοί χριστιανοί, μεγάλωσαν το Γεώργιο με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Του ενέπνευσαν ακράδαντη πίστη στο Σωτήρα Χριστό, αφοσίωση στην μοναδική χριστιανική διδασκαλία και βίωση της ευαγγελικής ηθικής. Φρόντισαν ακόμα να λάβει σοβαρή μόρφωση στα ονομαστά σχολεία της περιοχής.

      Η ομορφιά της ψυχής του σε συσχετισμό μα το κλασικό σωματικό του κάλλος συνέθεταν μια σπάνια προσωπικότητα, φωτεινό παράδειγμα και πρότυπο για τους νέους της ευρύτερης περιοχής της Καππαδοκίας. Τέτοιοι υπήρξαν άλλωστε οι καλλίμαχοι μάρτυρες της Εκκλησίας μας, όπως ο Δημήτριος, ο Προκόπιος, οι Θεόδωροι κ.α., οι οποίοι, ως θεοφόροι, ξεχώριζαν από τους εμπαθείς ειδωλολάτρες.

      Ως επάγγελμα ο νεαρός Γεώργιος διάλεξε τη στρατιωτική σταδιοδρομία. Εντάχθηκε στον  ρωμαϊκό στρατό και σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, χάρις στα σπάνια προσόντα του, ανέβηκε τη στρατιωτική ιεραρχία. Έγινε χιλίαρχος. Τόσο οι ανώτεροι, όσο και οι κατώτεροί του στρατιωτικοί τον εκτιμούσαν και τον θαύμαζαν για τα ψυχικά, διανοητικά και σωματικά του χαρίσματα.

     Ο Γεώργιος δεν έκρυβε την χριστιανική του πίστη. Με το παράδειγμά του ξεχώριζε από τους ειδωλολάτρες συναδέλφους του. Το ήθος του και πως τα χαρίσματά φανέρωναν την πίστη του στο Χριστό. Επίσης δεν παρέλειπε να κάνει ιεραποστολή στο πολυπληθές στράτευμα με αποτέλεσμα πλήθος ανδρών του στρατεύματος να ασπασθεί τον Χριστιανισμό.

     Η ύφεση των διωγμών ανάμεσα στα έτη 258 μέχρι 284 είχε ως συνέπεια οι χριστιανοί να ανασάνουν για λίγο. Αυτό όμως δεν κράτησε για πολύ. Το 284 ανέβηκε στον αυτοκρατορικό θρόνο του απέραντου ρωμαϊκού κράτους ο Διοκλητιανός (284-305), ο οποίος με διάταγμά του ανανέωσε τους διωγμούς εναντίον του Χριστιανισμού. Πρόκειται για έναν από τους πλέον θρησκομανείς και εμπαθείς Ρωμαίους αυτοκράτορες. Μάλιστα, επειδή πίστεψε πως η χριστιανική πίστη ήταν η αιτία της κατάπτωσης του κράτους, κήρυξε τον χειρότερο διωγμό που γνώρισαν οι χριστιανοί ως τότε. Γκρεμίστηκαν οι ναοί, κάηκαν βιβλία και μυριάδες πιστοί οδηγήθηκαν σε φρικτά μαρτύρια και το θάνατο. Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως εκείνοι που εξώθησαν τον δεισιδαίμονα αυτοκράτορα σε απηνή διωγμό κατά των Χριστιανών ήταν οι σκοτεινοί και αδίστακτοι ειδωλολάτρες ιερείς – μάντεις των διαβόητων μαντείων, του Κλαρίου και Διδυμαίου Απόλλωνος της Μ. Ασίας. Επειδή, με την αύξηση των Χριστιανών, ερήμωναν τα κέντρα αυτά του σκοταδισμού, της δεισιδαιμονίας και της απάτης, και οι ιερείς έχαναν τεράστια ποσά από την έλλειψη ζητητών χρησμών, διαμήνυσαν στον αυτοκράτορα πως το θέλημα των «θεών» ήταν η ολοκληρωτική εξαφάνιση του Χριστιανισμού και των οπαδών του. Ότι δήθεν έτσι θα ήταν ευμενείς προς το κράτος!  

       Ο φανατικός ειδωλολάτρης αυτοκράτορας θέλησε επίσης να καθαρίσει το στράτευμα από τους χριστιανούς στρατιωτικούς. Έδωσε σαφείς εντολές να εντοπισθούν όλοι οι χριστιανοί του στρατεύματος και να αναγκασθούν να αρνηθούν την πίστη του, διαφορετικά να εκτελούνται χωρίς έλεος. Πλήθος χριστιανών στρατιωτών συνελήφθησαν και οδηγήθηκαν στο μαρτύριο Μεταξύ αυτών συνελήφθη και ο Γεώργιος, ο οποίος οδηγήθηκε μπροστά στον αυτοκρατορικό απεσταλμένο Μαγνέντιο για να απολογηθεί.

      Ο ρωμαίος αξιωματούχος θαύμασε το παράστημα του Γεωργίου και εκτίμησε τα σπάνια προσόντα του και γι’ αυτό μεταχειρίστηκε όμορφο τρόπο να τον μεταπείσει να απαρνηθεί την πίστη του και να ασπασθεί την ειδωλολατρία. Ο Γεώργιος με θάρρος και ευγένεια αρνήθηκε να υπακούσει στις προτροπές του Μαγνέντιου. Το γεγονός αυτό εξόργισε τον ρωμαίο αξιωματούχο και διέταξε να τον βασανίσουν σκληρά. Φανατικοί ειδωλολάτρες στρατιώτες έμπηγαν αιχμηρά αντικείμενα στο κορμί του Γεωργίου. Εκείνος προσεύχονταν, όχι για τη σωτηρία του, αλλά για την μεταστροφή των βασανιστών του. Τότε έγινε το απροσδόκητο. Οι βαθιές και επώδυνες πληγές του επουλώνονταν πάραυτα θαυματουργικά. Τότε ο Μαγνέντιος έδωσε διαταγή να τον  κλείσουν στη φυλακή.

     Ύστερα από λίγες ημέρες έκανε περιοδεία στα μέρη της Ανατολής ο ίδιος ο Διοκλητιανός, μαζί με τη σύζυγό του, την ελληνίδα Αλεξάνδρα. Όταν επισκέφτηκε το στρατόπεδο του Γεωργίου πληροφορήθηκε το γεγονός και θέλησε να τον μεταπείσει ο ίδιος. Τον οδήγησε λοιπόν σε παραπλήσιο ναό το Απόλλωνα και τον παρότρυνε να θυσιάσει στα είδωλα. Εκείνος όμως και πάλι αρνήθηκε να ασπασθεί την πλάνη της ειδωλολατρίας. Μάλιστα αναφέρεται πως την ώρα που βρισκόταν μπροστά στο άγαλμα του ψευτοθεού, ρώτησε ο Γεώργιος το άγαλμα «θέλεις εσύ άψυχο είδωλο να λάβεις ως Θεός από μένα θυσία;».  Το δαιμόνιο που κατοικούσε μέσα σε αυτό αναγκάστηκε να ομολογήσει ότι «δεν είμαι εγώ ο Θεός, ούτε κάποιος. άλλος από μας. Μόνο αυτός που κηρύττεις είναι αληθινός Θεός. Εμείς ήμασταν κάποτε άγγελοι και εξαιτίας της υπερηφάνειας μας γίναμε διάβολοι. Από τότε φθονούμε τους ανθρώπους και τους κοροϊδεύουμε ότι εμείς είμαστε οι θεοί για να μας προσκυνούν». Αμέσως ακούστηκε μέγας κλαυθμός μέσα από τα αγάλματα και με μεγάλη βοή σωριάστηκαν μόνα τους στη γη και έγιναν κομμάτια. Τότε η αυτοκράτειρα συγκλονίστηκε από το θαυμαστό αυτό γεγονός και ομολόγησε πίστη στο Χριστό, αντίθετα ο θηριώδης αυτοκράτορας, όχι μόνο δεν επηρεάστηκε από το θαύμα, αλλά το θεώρησε μαγικό τέχνασμα του Γεωργίου. Οι φανατικοί ειδωλολάτρες ιερείς άρχισαν να κτυπούν ανελέητα τον άγιο, ώσπου τον άφησαν λιπόθυμο. Τελικά έδωσε ο αυτοκράτορας    διαταγή να τον αποκεφαλίσουν και επίσης να ρίξουν στη φυλακή την Αλεξάνδρα.

         Το πράσινο ανοιξιάτικο χορτάρι ποτίστηκε με το τίμιο αίμα του μάρτυρα και η αγία του ψυχή ανέβηκε στο θρόνο του Χριστού, για να λάβει τον πολύτιμο και αμάραντο στέφανο του μαρτυρίου. Επίσης και η Αλεξάνδρα πέθανε λίγο αργότερα από τις κακουχίες της φυλακής, παίρνοντας και αυτή το δικό της μαρτυρικό στέφανο.

        Οι χριστιανοί της περιοχής παρέλαβαν με ευλάβεια και έθαψαν το σώμα του μάρτυρα με τιμές. Ο τάφος του είχε γίνει κέντρο συνάθροισης των πιστών όλης της περιοχής, για να χαιρετήσουν και να τιμήσουν τον καλλιμάρτυρα του Χριστού. Πλήθος θαυμάτων γινόταν εκεί. Τυφλοί έβλεπαν το φως τους, παράλυτοι σύσφιγγαν τα μέλη τους, βαριά ασθενείς έβρισκαν την υγεία τους, πένητες διασώζονταν, αιχμάλωτοι επέστρεφαν στα σπίτια τους, χάρη στην δύναμη του Γεωργίου. Σύμφωνα με την παράδοση το σώμα του Μάρτυρα μεταφέρθηκε αργότερα στην Παλαιστίνη και θάφτηκε εκεί. Ο τάφος του σώζεται μέχρι σήμερα και επιτελούνται εκεί θαύματα ιάσεως σε πονεμένους χριστιανούς και αλλοθρήσκους.

       Ο Μεγαλομάρτυς Γεώργιος δεν άργησε να αγιοποιηθεί στη συνείδηση της Εκκλησίας Ευθύς μετά το μαρτύριό του άρχισε να τιμάται από όλους τους χριστιανούς. Μέχρι σήμερα βρίσκεται την πρωτοπορία της χορείας των αγίων. Πάμπολλοι ναοί είναι αφιερωμένοι στη χάρη του, πλήθος χριστιανών φέρουν με καμάρι το ηρωικό και σεπτό όνομά του, επίσης τοπωνύμια, περιοχές, ακόμα και πόλεις φέρουν το όνομά του! Στις μουσουλμανικές χώρες και ιδιαίτερα στην Αίγυπτο και στην Παλαιστίνη ο άγιος Γεώργιος τιμάται και από τους μουσουλμάνους για τα άπειρα θαύματα που επιτελεί και σε αυτούς!

       Η μνήμη του μαρτυρίου του εορτάζεται στις 23 Απριλίου. Όμως επειδή αρμόζει σε εκείνον να εορτάζεται λαμπρά η μνήμη του και επειδή συχνά συμπίπτει αυτή με την Μ. Τεσσαρακοστή, μετατίθεται, στην περίπτωση αυτή, την Δευτέρα του Πάσχα.

       Ως συνειδητοί πιστοί αισθανόμαστε μεγάλη ευλογία να τον έχουμε προστάτη και βοηθό μας. Αυτός θα πρέπει να είναι το ιδεώδες, του οποίου οφείλουμε να μιμούμαστε αν θέλουμε να είμαστε αρεστοί στο Θεό. Το ηρωικό του παράδειγμα θα πρέπει να είναι για μας κανόνας πίστεως και ιδιαίτερα για τους νέους μας, οι οποίοι παραπαίουν στους σύγχρονους δύσκολους καιρούς του πνευματικού αποπροσανατολισμού και της σύγχυσης.

Αγιος Γεώργιος ̒Ο Μεγαλομάρτυς καὶ Τροπαιοφόρος

 

Αγιος Γεώργιος ̒Ο Μεγαλομάρτυς καὶ Τροπαιοφόρος

῞Αγιος Γεώργιος

̒Ο Μεγαλομάρτυς καὶ Τροπαιοφόρος

̒Ο ῞Αγιος Γεώργιος εἶναι ἀπό τούς δημοφιλέστερους ̒Αγίους τῆς  ̉Εκκλησίας μας. ̒Ο Γεώργιος γεννήθηκε μεταξύ 275 καί 281 στή Νικομήδεια τῆς Βιθυνίας. ̒Ο πατέρας του Γερόντιος ἧταν στρατιωτικός καί Συγκλητικός. ̒Η μητέρα του Πολυχρονία καταγόταν ἀπό τή Λύδδα τῆς Παλαιστίνης. Καί οἱ δύο γονεῖς τοῦ Γεωργίου εἶχαν βαπτιστεῖ χριστιανοί. Μετά τόν θάνατο τοῦ πατέρα του, ἡ οἰκογένειά του μετακόμισε στή Λύδδα, τήν πατρίδα τῆς μητέρας του. Σέ νεαρή ἡλικία, ὁ Γεώργιος ἀκολούθησε στρατιωτική καριέρα καί ἐντάχθηκε στό Ρωμαϊκό Στρατό. Γρήγορα ξεχώρισε γιά τίς ἰκανότητες καί τήν ἀνδρεία του κι ἔλαβε τό ἀξίωμα τοῦ Τριβούνου. ̒Ο αὐτοκράτορας Διοκλητιανός τόν προήγαγε σέ Δούκα (διοικητή) καί Κόμη (συνταγματάρχη) στό σῶμα τῆς αὐτοκρατορικῆς φρουρᾶς.

   Τό 303 μ.Χ. ὁ Διοκλητιανός ἄρχισε διωγμούς κατά τῶν Χριστιανῶν. ̒Ο Γεώργιος ἀρνήθηκε νά ἐκτελέσει τίς διαταγές του καί ὁμολόγησε τήν πίστη του. ̒Ο αὐτοκράτορας τότε διέταξε νά ὑποβάλουν τόν Γεώργιο σέ φρικτά βασανιστήρια, προκειμένου νά ἀπαρνηθεῖ τήν πίστη του.  ̉Αφοῦ τόν λόγχισαν, τοῦ ξέσχισαν τίς σάρκες μέ εἰδικό τροχό ἀπό μαχαίρια. ῎Επειτα τόν ἔριξαν σέ λάκκο μέ βραστό ἀσβέστη καί κατόπιν τόν ἀνάγκασαν νά βαδίσει μέ πυρωμένα μεταλλικά παπούτσια.  ̒Ο Γεώργιος ὑπέμεινε καρτερικά τό μαρτύριο καί στίς 23  ̉Απριλίου τοῦ 303 ἀποκεφαλίστηκε στά τείχη τῆς Νικομήδειας.

   Τό λείψανό του μαζί μέ αὐτό τῆς μητέρας του, ἡ ὁποία μαρτύρησε τήν ἴδια ἤ τήν ἐπόμενη ἡμέρα, μεταφέρθηκε καί τάφηκε στή Λύδδα.  ̉Επί τοῦ τάφου τοῦ Γεωργίου ὁ Μέγας Κωνσταντῖνος ἔκτισε ναό. ̒Η φήμη τοῦ ̒Αγίου διαδόθηκε σέ ὅλη τήν ἀνατολή. ῎Ηδη, τόν 4ο ὑπήρχαν στή Συρία ναοί μέ τό ὄνομά του. Στήν Βασιλεύουσα ἀναφέρεται ναός τοῦ ἅγίου Γεωργίου, ἤδη ἀπό τήν ἐποχή τοῦ Μεγάλου Κωνσταντίνου. Στήν πατρίδα μας δέν ὑπάρχει πόλη ἤ χωριό πού νά μήν ἔχει ναό ἤ παρεκκλήσιο ἀφιερωμένο στή μνήμη του. Οἱ ὑμνογράφοι, όπως ο Ρωμανός ο Μελωδός, του αφιέρωσαν θριαμβευτικούς ύμνους καί ἐγκώμια.

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν Μεγαλομάρτυρα ῞Αγιον Γεώργιον τὸν Τροπαιοφόρον

ποίημα Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής:

Ἦχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τ

ῷ ἀθλοφόρῳ οἱ πιστοί δεῦτε πάντες,* εὐσεβοφρόνως προσπεσόντες βοῶμεν,* Τροπαιοφόρε ἔνδοξε Γεώργιε,* ῥῦσαι τοὺς τιμῶντας σε λοιμικῆς ἀσθενείας,* πάσης περιστάσεως* καὶ ποικίλων κινδύνων,* ταῖς πρὸς Χριστὸν λιταῖς σου, ἀθλητά,* σὲ γὰρ προστάτην Ορθόδοξοι ἔχομεν.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ… ̉ Απολυτίκιον. Ἦχος δʹ

῾Ω ς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτὴς* καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής,* ἀσθενούντων ἰατρός,* βασιλέων ὑπέρμαχος,* Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε,* πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ,* σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

Καὶ νῦν καὶ ἀεί … Θεοτοκίον.

Ο

ὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ δούλους σώζεις αεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος^[1].

ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰν διοδεύσας.

Πρὸς σὲ καταφεύγω δεητικῶς,* Γεώργιε μάρτυς, καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* παράσχου μοι ταύτην, θεηγόρε,* ἵνα μὴ τάχος ἀπόλλλυμαι, ἔνδοξε.

Τὰ πάθη ἐμόλυναν τὴν ψυχὴν* ἐμοῦ τοῦ ἀθλίου* καὶ ἀχρείου, θαυματουργέ,* διὸ σοι, Γεώργιε, προσπίπτω* καὶ ἐξαιτοῦμαι βοήθειαν, πάντιμε.

Παράσχου μοι μάρτυς, θαυματουργέ,* μετάνοιαν, πίστιν* καὶ τὸν βίον εἰρηνικόν,* ὡσαύτως μοι δὸς τῷ ἱκέτῃ* ὑπομονὴν καὶ ἀγάπην, Γεώργιε.

Θεοτοκίον.

̉Ενθέρμως σέ, Μῆτερ τοῦ Λυτρωτοῦ,* ἐγὼ ὁ ἀχρεῖος* ἱκετεύω γονυκλινῶς* θεράπευσον τάχος τῆς ψυχῆς μου* καὶ σώματός μου τὰ ἔλκη, Θεόνυμφε.

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Αἰχμαλώτων ὁ ῥύστης,* σὺ ἀληθῶς γέγονας* καὶ τῶν ὀρφανῶν, θεηγόρε,* μέγα προπύργιον.* Τῶν ἀσθενούντων ἀεὶ* καὶ τῶν πτωχῶν ὁ προστάτης* ἀνεδείχθης, πάντιμε μάρτυς Γεώργιε.

῾Ικετεύω σέ, μάρτυς,* τὸν σκοτασμὸν ἅρπασον * καὶ τήν τῆς ψυχῆς ἀθυμίαν σὺ ἀποδιωξον.* Δίδου ἀπαύστως, σεμνέ,* τῷ σοὶ πιστῶς προσδραμόντι* ὑγιείαν ἀκλόνητον,* μάκαρ Γεώργιε.

Τοῦ καρκίνου τὸ πάθος* σὺ ἀφ̉ ἡμῶν δίωξον,* τῇ σῇ κραταιᾷ μεσιτεία,* μάρτυς Γεώργιε,* καὶ δίδου πᾶσι, σοφέ,* τὴν ψυχῆς ἠρεμίαν* καὶ χαρὰν τοῦ Πνεύματος* ἀδιατάρακτον.

Θεοτοκίον.

̉Ορθοδόξων ἐδείχθης* καταφυγή, Δέσποινα,* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος, Θεομακάριστε,* τῶν ἀσθενοῦντων ἀεὶ* σὺ ἰατρὸς καὶ προστάτης* καὶ χηρῶν ὑπέρμαχος* ἀκατανίκητος.

Διάσωσον* ἐκ πάσης βλάβης ἱκέτας σου, ἀθλοφόρε,* ὅτι πάντες πρὸς σὲ ἀεὶ* πιστῶς καταφεύγομεν,* τὸν μέγαν ὁπλίτην καὶ στεφηφόρον.

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Εἶτα ὁ ῾Ιερεύς: Ελέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον. (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος … καὶ τὸ 

Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ.

Πρεσβείαν τὴν σὴν* κατέχοντες, φιλόχριστε,* παγίδων πολλῶν* λυτρούμεθα ἱκέτες σου.* ̉Εκτενῶς βοῶμεν σοι, ὦ Γεώργιε, τάχος πρόφθασον* καὶ ἐκ κινδύνων ῥύσασθαι ἡμᾶς* ὁ μέγας προστάτης τῶν τιμῶντων σε. 

ᾨδὴ δ´. Εἰσακήκοα, Κύριε...

Σὲ ἐλπίδα καὶ στήριγμα,* ὡς καὶ ἰατρὸν ἀλάνθαστον ἔχομεν,* διὸ πίστει σοι προστρέχομεν* τοῖς λειψάνοις,* ἅγιε Γεώργιε.

Τῶν παθῶν μου τὸν τάραχον* σύ, Τροπαιοφόρε,* τάχος κατάπαυσον* καὶ τὸν νοῦν μου ἀποκάθαρον* ἐκ παντοίων σκέψεων, Γεώργιε.

Σὺ τὴν γλῶσσαν μου φύλαξον* ἐκ τῆς κατακρίσεως, τρισμακάριστε,* καὶ τὸ στόμα μου διάνοιξον* τοῦ δοξάζειν* Κτίστην τὸν τοῦ σύμπαντος. 

Θεοτοκίον.

῏Ω Πανάχραντε Δέσποινα,* τὸν σὸν Υἱὸν ἀεὶ καθικέτευε,* ἵνα πάντες ἀπολαύσωμεν* παραδείσου κάλλη οἱ ἀνάξιοι.

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς...

Σ

ῶμα καὶ ψυχὴ* ὡς καὶ τὴν σὴν καρδίαν ᾄδοντας* τῷ Κυρίῳ προσήνεγκας, θαυμαστέ,* διὸ στεφάνους, Γεώργιε, παρέλαβες.

Δώρισαι ἡμῖν* τὴν ὑγείαν δεομένοις σου* καὶ τῆς ψυχῆς ὡς καὶ τοῦ σώματος ἀεί,* Τροπαιοφόρε Γεώργιε, πάντων σέμνωμα.

Λῦσον τὴν ἀχλὺν* τῶν πταισμάτων μου, Γεώργιε,* καὶ τὴν καρδίαν μου πλήρωσον χαρᾶς, Τροπαιοφόρε, μακαρίας Λύδδας βλάστημα. 

Θεοτοκίον.

̉Ιασαι, ῾Αγνή,* τῆς καρδίας μου τὰ τραύματα καὶ τοῦ νοὸς μου, Κόρη, τὴν ἔπαρσιν* καὶ ὑγιείαν τῇ πρεσβείᾳ σου παράσχου μοι. 

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ...

Παράσχου μοι ὑγιείαν καὶ ῥώμην* ὡς καὶ τὴν σὴν ἰσχυρὰν προστασίαν,* ἐκ τῆς οἰήσεως σῶσον με τάχος* καὶ ἐκ παγίδων τοῦ ὄφεως ῥῦσαι με,* Γεώργιε μάρτυς σεπτέ,* Ορθοδόξων τὸ ἅγιον πρότυπον.

̉Ι άτρευσον τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος* καὶ τὴν κάκωσιν τοῦ σώματος, μάρτυς,* ὡς τὸν Χριστὸν δυνατῶς ἀγαπήσας,* Τροπαιοφόρε Γεώργιε ἔνδοξε,* καὶ δίδου μοι εὐθυπορεῖν* πρὸς ὁδοὺς τὰς εὐθείας καὶ σῶσον με.

Προστάτην σε τῆς ζωῆς ἐπίσταμαι* καὶ ἀκοίμητον φρουρὸν σὲ κατέχω,* τοὺς πειρασμοὺς ἀπελαύνεις μακρόθεν,* σὺ καὶ τὰς νόσους διώκεις ταχύτατα,* Γεώργιε θαυματουργέ,* Ορθοδόξων στεῤῥὸν κατάφύγιον.

Θεοτοκίον.

̒Ηλίου τοῦ νοητοῦ σύ, ῎Αχραντε,* ἀνεδείχθης, Θεοτόκε, μητέρα,* ὃν καθικέτευε, κόρη, ἀπαύστως* καὶ ὑπὲρ πάντων ἡμῶν ἐξευμένισον* δεόμεθά σου, ὦ Μαριάμ,* ἵνα λάβωμεν χάριν καὶ ἔλεος.

Διάσωσον* ἐκ πάσης βλάβης ἱκέτας σου, ἀθλοφόρε,* ὅτι πάντες πρὸς σὲ ἀεὶ* πιστῶς κατάφεύγομεν,* τὸν μέγαν ὁπλίτην καὶ στεφηφόρον.

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Καὶ πάλιν Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ τὸ

Κοντάκιον. Ἦχος βʹ. Προστασία.

Σὺ προστάτης τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν ποιητὴν ἀμετάθετος,* μὴ παρίδῃς ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθασον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν, τῶν θερμῶς δεομένων σοι·* ἅγνισον τὴν ψυχὴν μου* καὶ φύλαξόν μου τὸ σῶμα* ἀπὸ παγίδων τοῦ ἔχθροῦ,* ἀξιάγαστε Γεώργιε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. Ἦχος δʹ.

Δίκαιος ὡς φοίνιξ ἀνθίσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται. (δίς)

Στίχος: Πεφυτευμένος ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου.

Δίκαιος ὡς φοίνιξ ἀνθίσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς τῆς ἀκροάσεως τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Εκ τοῦ κατὰ Ιωάννην ἁγίου Εὐαγγελίου, τὸ ἀνάγνωσμα. Πρόσχωμεν.

(Κεφ. ιεʹ 17-27, ιστʹ 1-2)

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς. Ταῦτα ἐντέλλομαι ὑμίν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. Εἰ ὁ κόσμος ὑμᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίσηκεν. Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδιον ἐφίλει· ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ̉ ἐγὼ ἐξελεξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑμᾶς ὁ κόσμος. Μνημονεύετε τοῦ λόγου οὗ ἐγὼ εἶπον ὑμίν· οὐκ ἔστι δοῦλος μείζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. Εἰ ἐμὲ ἐδίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώξουσιν· εἰ τὸν λόγον μου ἐτήρησαν, καὶ τὸν ὑμέτερον τηρήσουσιν, ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσουσιν ὑμὶν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴδασι τὸν πέμψαντά με, εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον˙ νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν. Ὁ ἐμὲ μισῶν καὶ τὸν πατέρα μου μισεῖ. Εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος πεποίηκεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον˙ νῦν δὲ καὶ ἐωράκασι καὶ μεμισήκασι καὶ ἐμὲ καὶ τὸν πατέρα μου, ἀλλ̉ ἵνα πληρωθῇ ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νόμῳ αὐτῶν, ὅτι ἐμίσησάν με δωρεάν. Ὅταν δὲ ἔλθῃ ὁ Παράκλητος ὃν ἐγὼ πέμψω ὑμὶν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖνος μαρτυρήσει περὶ ἐμοῦ˙ καὶ ὑμεῖς δὲ μαρτυρεῖτε, ὅτι ἀπ̉ ἀρχῆς μετ̉ ἐμοῦ ἐστε. Ταῦτα λελάληκα ὑμὶν ἵνα μὴ σκανδαλισθῆτε, ἀποσυναγώγους ποιήσουσιν ὑμᾶς· ἀλλ̉ ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑμᾶς δόξῃ λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι. 

῏Ηχος β´. Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…

Ταῖς τοῦ  ̉Αθλοφόρου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη,* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.  

Καὶ νῦν καὶ ‘αεὶ…

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη,* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου …

Ἦχος πλ. βʹ. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με, Μεγαλομάρτυς Κυρίου,* τὸν πρὸς σε προστρέχοντα, ἀξιάγαστε·* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύναμαι* τῶν δαιμόνων τὰ τοξεύματα·* σκέπην οὐ κέκτημαι,* οὐδὲ ποῦ προσφύγω ὁ ἄθλιος·* πάντοθεν πολεμούμενος* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου·* μάρτυς τοῦ Δεσπότου* ἐλπὶς συ καὶ προστάτης τῶν πτωχῶν,* Τροπαιοφόρε Γεώργιε,* Λύδδας ἄνθος εὔοσμον

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός: Αμήν. 

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς τοῦ Κανόνος. 

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς Ιουδαίας...

̉Ασθενῶν ἰατρεῖον* καὶ πτωχῶν καταφύγιον μέγα, ἔνδοξε,* σὺ ὄντως ἀνεδείχθης,* Γεώργιε παμμάκαρ, διὸ πίστει κραυγάζομεν·* ῾Ο τῶν πατέρων ἡμῶν* Θεὸς, εὐλογητὸς εἶ.

Τῶν τυφλῶν βακτηρίαν* ὀνομάζουσι πάντες σέ, ἀξιάγαστε,* καὶ τῶν ἀβοηθήτων* βοήθειαν καὶ σκέπην·* διὸ ἅπαντες ψάλλομεν·* Χαῖρε, πιστῶν χαρμονὴ* καὶ δόξα  ̉Ορθοδόξων.

Μοναζόντων τὸ κλέος* καὶ πιστῶν θεῖον καύχημα, πνευματέμφορε,* δαιμόνων καθαιρέτης,* ὁ μέγας ἀνεδείχθης·* διὸ ἅπαντες ᾄδομεν·* Μεγαλομάρτυς Χριστοῦ* πιστῶν χαρὰ καὶ κλέος.

Θεοτοκίον.

̉Αρετῶν σὺ ταμεῖον* ἀνεδείχθης, Μαρία θεοχαρίτωτε,* διὸ καὶ σὲ ὑμνοῦμεν* καὶ πίστει προσκυνοῦμεν* οἱ ἀνάξιοι ᾄδοντες·* Χαῖρε, Παρθένε ἁγνή,* ἡ δόξα τῶν ἀγγέλων.

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα...

Τὸν Βασιλέα* σὺν τῷ σεμνῷ Γεωργίῳ* μοναζόντων τᾲ πλήθη αἰνεῖτε* καὶ ὑπερυψοῦτε* εἰς πάντας τοὺς αἰώνας.

Πολυχρονίαν* καὶ τὸν υἱὸν αὐτῆς πᾶσαι*Ορθοδόξων χορεῖαι ὑμνεῖτε* καὶ ὑπερυψοῦτε* εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

῾Η βιοτὴ σου* χαρᾶς πληροῖΟρθοδόξους* καὶ εὐφραίνει καρδίας ἁπάντων* τῶν τὸ ὄνομά σου φερόντων, Θεοφόρε.

Θεοτοκίον.

Τὴν ἀσθεσοῦσαν* ἐκ τῶν παθῶν τῶν ποικίλων,* Θεοτόκε, ἀθλίαν ψυχὴν μου* ἴασαι τάχος,* ἵνα μὴ ἀπολοῦμαι.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον.

Γεώργιε παμμάκαρ,* καύχημα Λυδδαίων* καὶ Ορθοδόξων στεῤῥὸν καταφύγιον* τοὺς προσιόντας σοι, μάρτυς,* χαρᾶς ἀξίωσον.

Σὺν τῇ σεπτῇ μητρὶ σου* ἅπασι παράσχου* σωτηριώδη μετάνοιαν, ῞Αγιε,* καὶ τοὺς τιμῶντας σε πόθῳ* δεινῶν ἀπάλλαξον.

̉Εκ τῆς φιλαργυρίας* καὶ τῆς φλυαρίας,* Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, σῶσον με* καὶ τοὺς πρὸς σὲ προσδραμόντας* παθῶν ἀπάλλαξον.

Θεοτοκίον.

῾Ροὴν μου τῶν δακρύων* μὴ ἀποποιήσῃς,* Θεοτόκε Παρθένε, σοῦ δέομαι* καὶ ἐκ ψυχῆς μου τὴν λύπην* τάχος διάλυσον.

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεο­τόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώ­μητον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμι­ωτέραν τῶν Χε­ρουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυ­γκρίτως τῶν Σερα­φείμ,*  τὴν  ἀδιαφθόρως  Θεὸν   Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγα­λύνομεν.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε Τροπαιοφόρε,* τὸν ἀειμακάριστον καὶ θεοκόσμητον,* καὶ προστάτην πάντων ἡμῶν.* Τὸν δεδοξασμένον παρὰ Θεῷ* καὶ πεφιλημένονΟρθοδόξοις χριστιανοῖς,* τὸν μετὰ ἀγγέλων Θεῷ δοξολογοῦντα* καὶ νέμοντα ἰάσεις* πᾶσι τοῖς θέλουσι.

Τὸν Μεγαλομάρτυρα τοῦ Χριστοῦ* καὶ τῶν ἀσθενούντων* τὸν ἀνάργυρον ἰατρόν,* τῶν ῾Ελλήνων κλέος* καὶΟρθοδόξων δόξαν,* Γεώργιον, μεθ̉ ὕμνων* πάντες τιμήσωμεν.

Φύλαττε τὸ σῶμα μου, θαυμαστέ,* ἀπὸ τοῦ καρκίνου* καὶ ἐκ νόσων παντοειδῶν,* ὡς καὶ τὴν ψυχὴν μου* ἐκ τῶν παθῶν, τρισμάκαρ,* Γεώργιε θεόφρον,* πιστῶν ἀγλάϊσμα.

Πᾶσαν τὴν ἐλπίδα μου, θαυμαστέ,* πρὸς σὲ ἐπιῤῥίπτω* ὁ ἀνάξιος τοῦ Θεοῦ,* διὸ σοι προσπίπτω* καὶ δέομαι ὁ τάλας* τὰ τῆς ψυχῆς μου ἔλκη τάχος θεράπευσον.

Δίδου μοι μετάνοιαν, θαυμαστέ* Γεώργιε μάρτυς,* ἐκκλησίας ἡ χαρμονή,* ἵνα ἀπολαύσω ὁμοῦ σὺν τῇ μητρί σου* τὴν δόξαν τοῦ Δεσπότου* ἐν ἣ ἀγάλλεσαι.

῏Ω Πολυχρονία θαυματουργέ,* μετὰ τοῦ υἱοῦ σου,* Γεωργίου τοῦ θαυμαστοῦ,* ῥύσατε ἱκέτας* ἐκ βλάβης καὶ κινδύνων* καὶ σώσατε λιταῖς σας* ἐκ τῆς κολάσεως.

Μάρτυς ῾Ριψιμία θαυματουργέ,* σὺν τῷ Γρηγορίῳ* καὶ παρθένῳ Γαϊανῇ* καὶ Πολυχρονίᾳ μητρὶ Τροπαιοφόρου,* σὺν τῇ ῾Αγίᾳ Νίνᾳ* σώσατε ἅπαντας.

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρίου,* Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ Ἅγιοι πάντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

῾Ο Χορός: ῞Αγιος ὁ Θεός,… (τρίς) Δόξα Πατρὶ … Καὶ νῦν… Παναγία τριάς,… Κύριε ἐλέησον, (τρίς). Δόξα Πατρὶ… Καὶ νῦν… Πάτερ ἡμῶν, …

῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία …

Εἶτα τὸ ̉Απολυτίκιον. Ἦχος δʹ.

῾Ω ς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής* καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής,* ἀσθενούντων ἰατρός,* βασιλέων ὑπέρμαχος,* Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε,* πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ,* σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Ελέησον ἡμᾶς ὁ Θεός… καὶ μνημονεύει τὰ ὀνόματα τῶν πιστῶν καὶ ποιεῖ μκρὰν ἀπόλυσιν.

῾Ο Χορός: Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ… Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ… Κύριε, ἐλέησον (τρίς) Πάτερ, ἅγιε εὐλόγησον.

Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας ψάλλομεν:

῏Ηχος βʹ. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου...

Πάντων προστατεύεις ἀληθῶς* τῶν καταφευγόντων ἐν πίστει* τῇ προστασίᾳ τῇ σῇ,* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεόν,* ἐν ποικίλοις νοσήμασι,* ἀεὶ σὲ μεσίτην* οἱ κατακαμπτόμενοι ὑπὸ πταισμάτων πολλῶν,* μάρτυς τοῦ Θεοῦ τοῦ ῾Υψίστου,* ὅθεν σοι προστρέχομεν πόθῳ* πάντες οἱ Ορθόδοξοι, μακάριε.

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς. Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν,* ΚύριεΙησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός,* ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.   ̉Αμήν.

ΕΓΚΩΜΙΑ

εἰς τὸν ἔνδοξον Μεγαλομάρτυρα ῞Αγιον Γεώργιον τὸν Τροπαιοφόρον

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου 

Στάσις αʹ. ῾Η ζωή ἐν τάφῳ.

Δεῦτε Ορθοδόξων* οἱ χοροὶ ἐκτενῶς,* Γεωργίου τὰ μαρτύρια ἅπαντες* ἀνυμνήσωμεν γεραίροντες αὐτόν.

῎Ανθος σὺ τῆς Λύδδας* ἀνεδείχθης, σοφέ,* τῷ Κυρίῳ σεαυτὸν ἀνατέθηκας* καὶ ἀνέθαλες καρποὺς μαρτυρικούς.

Βουληθεὶς τὰς τρίβους* τῶν μαρτύρων, σοφέ,* ἠκολούθησας αὐτῶν τοῖς ἀθλήμασι,* ὧ Γεώργιε, θαυμάτων ἡ πηγή.

Αἱ σεπταὶ εἰκόνες* ἰαμάτων πηγαὶ* ἀνεδείχθησαν, Γεώργιε ἅγιε,* καὶ ταμεῖα πολυτρόπων δωρεῶν.

̉Εκτενῶς δυσώπει* τῷ Κυρίῳ, σοφέ,* λυτρωθῆναι ἐκ δεινῶν περιστάσεων* τοὺς προστρέχοντας πρὸς σὲ ἱκετικῶς.

῎Ορθρος τῶν μονῶν σου* φαεινὸς καὶ καὶ τερπνὸς* ἀνεδείχθησαν εἰκόνες σου, ῞Αγιε,* καὶ ταμεῖα ἰαμάτων δαψιλῶν.

Λόγους οὐχ εὑρίσκω* ἐξυμνῆσαι ὀρθῶς,* παναοίδημε Γεώργιε, ἄθλους σου* οὗς ὑπέστης ἀγαλλόμενος σεμνῶς.

῎Ινα τὸν Σωτῆρα*Ιησοῦν μιμηθῇς* διωγμοὺς σὺ καὶ μαρτύρια ἔλαβες* ἀγογγύστως, ὦ Γεώργιε σεμνέ.

Λείψανά σου, μάκαρ,* προσκυνοῦμεν ἀεὶ* καὶ δοξάζομεν τοὺς ἄθλους σου, ἔνδοξε,* ὧ Γεώργιε, θαυμάτων ἡ πηγή.

̉Εν τῷ κριτηρίῳ* στεντορίᾳ φωνῇ*Ιησοῦν σὺ ὡμολόγησας, πάντιμε,* διὸ ἔλαβες μαρτύρια πολλά.

̉Εν τῷ λάκῳ χαίρων* τῆς ἀσβέστου, σεμνέ,* σὺ ἐῤῥίφθης ὑπ̉ ἀπίστων, Γεώργιε,* πλὴν οὐκ ἔπαθεν τὸ σῶμα σου οὐδέν.

Μετὰ τῶν ἀνόμων* ἐλογίσθης ποτὲ* σὺ τὸ κλέοςΟρθοδόξων, Γεώργιε,* καὶ προπύργιον ἁπάντων τῶν πιστῶν.

̉Ιατρὸς ἐδείχθης* νοσημάτων πολλῶν διὰ τοῦτο σοι τὰ πλήθη προσέρχονται* καὶ λαμβάνουσι ἰάσεις, ἀγαθέ.

Μετὰ τῶν ἀγγέλων*Ορθοδόξων πληθὺς* συναγάλλεται, Γεώργιε, σήμερον* καὶ αἰτεῖται τὴν βοήθειαν τὴν σήν.

῎Εχων παῤῥησίαν* πρὸς Θεὸν ἀληθῶς* καθικέτευε αὐτὸν σῶσαι ἅπαντας* ἐκ καρκίνου, ὦ Γεώργιε σοφέ.

῎Ηθλησας νομίμως* ἐν σταδίῳ, σεμνέ,* καὶ Χριστὸν μεγαλοφώνως ἐκήρυξας* καὶ ὡδήγησας τῇ πίστει σου πολλούς.

῾Ως μαρτύρων κλέος* σὲ τιμῶμεν ἀεὶ*Ορθοδόξων, ὦ Γεώργιε, καύχημα* καὶ ῾Ελλήνων κατάφύγιον στεῤῥόν.

Δόξα Πατρὶ… Τριαδικόν.

Σὲ Τριὰς ῾Αγία,* ἀνυμνοῦσι πιστοὶ* καὶ αἰτοῦσιν παρὰ σοῦ θεῖον ἔλεος,* ὡς καὶ τέλη τῆς ζωῆς εἰρηνικά.

Καὶ νῦν… Θεοτοκίον.

Τοῦ Χριστοῦ μου μῆτερ,* σὲ τιμῶμεν πιστοὶ* καὶ πρὸς σε γονυκλινῶς καταφεύγομεν,* ἵνα λάβωμεν τὰς θείας δωρεάς.

Στάσις βʹ. ῎Αξιόν ἐστιν.

῎Α ξιόν ἐστιν* ἀπονέμειν σοι τιμᾶς, θεόφρον,* τῷ ὑπὲρ Χριστοῦ παθόντι τὰ πάνδεινα* καὶ νικήσαντι τὸ κράτος τοῦ ἐχθροῦ.

Χαίρουσι ἀεὶ*Ορθοδόξων ἡ πληθύς, παμμάκαρ,* ἔχοντές σε καταφύγιον ἄτρωτον* καὶ ἀπάνεμον λιμένα, ἱερέ.

Φύλαττε ἀεὶ* τοὺς γονεῖς ὡς καὶ τὰ τέκνα, μάρτυς,* ἀπὸ πάσης νόσου καὶ θλίψεως* καὶ συντρόφευσον αὐτοῖς νυχθημερόν.

῎Α ναρχον Θεὸν* μεσιτεία σῇ, Τροπαιοφόρε,* τάχος ἐξευμένισον, τρισμακάριστε,* ἵνα μὴ ὁ τάλας πάντων κολασθῶ.

Χαίρει οὐρανὸς* καὶ ἡ γῆ σκιρτᾶ, Τροπαιοφόρε,* βλέποντες τὰ θαύματά σου, Γεώργιε,* ἃ ποιεῖς νυχθημερὸν ἐν τοῖς πιστοῖς.

Λύδδας τὸν βλαστὸν* ἀνυμνοῦσιν οἱ πιστοὶ ἀπαύστως* καὶ προστρέχουσι αὐτῷ, ἵνα λάβωσι* τὸ ποθούμενον ἐν τάχει δαψιλῶς.

῎Ε χουσι μοναὶ* σὲ προστάτην τε καὶ πολιοῦχον* καὶ δοξάζουσι πατέρες σὸν ὄνομα* καὶ μητέρες εἰσὶ ἔμπλεοι χαρᾶς.

Νίκας χορηγεῖς, ὦ Γεώργιε Τροπαιοφόρε, πᾶσι τοῖς πιστῶς πρὸς σὲ καταφεύγουσι* καὶ τιμῶσι ὄνομά σου τὸ σεπτόν.

Τρέμω καὶ θρηνῶ* ἐννοῶν τοῦ βίου μου τὸ πέρας* καὶ τὰς πράξεις ἃς ἀφρόνως ἐποίησα* κέκλημαί σε θεῖον πρεσβευτήν.

Κάθαρον τὸν νοῦν* ἐκ τῆς ἀκηδίας, θεοφόρε,* ὡς καὶ ἐκ τῆς οἰήσεως, μακάριε,* σὺ ὁ ἔχων παῤῥησίαν πρὸς Θεόν.

῎Εφριξεν ἡ γῆ* καθορῶσα τὰ μαρτύριά σου* ἃ διὰ Χριστὸν ὑπέστης, Γεώργιε,* σὺ τὸ κλέος καὶ ἡ δόξα τῶν πιστῶν.

῎Αναψον ταχὺ* τὴν τῆς πίστεως ἄσβεστον φλόγα,* ἵνα ὁ ἀνάξιος, ὦ Γεώργιε,* ἐν τῷ βίῳ μου πιστῶς σὲ μιμηθῶ.

῾Ρ αίνουσι πιστοὶ* δι̉ ἀνθέων σὴν εἰκόνα, μάκαρ,* ὡς καὶ λείψανά σου, μάρτυς Γεώργιε,* τὰ παρέχοντα ἰάσεις πᾶσι δαψιλῶς.

Πᾶσαν τὴν ζωὴν* πρὸς σέ, μάρτυς, ἐπιῤῥίπτω ὄντως* καὶ αἰτοῦμαι σὴν βοήθειαν, ῞Αγιε, ἵνα τύχω βασιλείας οὐρανῶν.

῎Εχουσι χαρὰν* οἱ πιστοὶΟρθόδοξοι, φωσφόρε, οἱ πίστει καὶ πόθῳ σοι καταφεύγοντες* καὶ λαμβάνουσι τὴν χάριν δαψιλῶς.

Δόξα Πατρὶ… Τριαδικόν.

 ῎Αξιόν ἐστιν* μεγαλύνειν σε Τριὰς ῾Αγία* ἡ τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων ποιήσασα* καὶ λυτρώσασα αὐτὸ ἐκ τῆς φθορᾶς.

Καὶ νῦν… Θεοτοκίον.

 ῎Αξιόν ἐστιν* μεγαλύνειν τὴν Χριστοῦ Μητέρα* τὴν τὸ γένος τῶν ἀνθρώπων λυτρώσασαν* καὶ παρέχουσα ἰάσεις τοῦς πιστοῖς.

Στάσις γʹ. Αἱ γενεαὶ…

Αἱ γενεαὶ νῦν πᾶσαι, Γεώργιε τρισμάκαρ,* προσφέρουσί σοι ὕμνους.

Γεώργιε θεόφρον,* ἀπάλλαξον ἐκ λοίμης* χοροὺς τῶν Ορθοδόξων.

Οὐ θέλω σιωπῆσαι, Γεώργιε, τὸ πλῆθος,* ἃ συντελεῖς θαυμάτων.

̉Ιάσεων ὑπάρχεις* ἀδάπανον ταμεῖον,* κλεινὲ Τροπαιοφόρε.

̉Εξήνθησας τὸ πάλαι,* σοφὲ Τροπαιοφόρε,* ἐν τῇ Καππαδοκία.

Τοῦ βασιλέως κόρην* τοῦ δράκοντος ἐξείλου,* Γεώργιε, τὸ πάλαι.

Νοσοῦντας θεραπεύεις* καὶ πάσχοντας, φωσφόρε* Γεώργιε, ταχέως.

Προπύργιον ὑπάρχεις* πασῶν τῶν μοναζόντων,* Γεώργιε θεόφρον.

Πηγὴ θαυμάτων ὤφθη,* Γεώργιε τρισμάκαρ,* ἡ ἱερὰ εἰκὼν σου.

Τῶν μοναστῶν τὸ πλῆθος* ἐν πόθῳ σὲ ὑμνοῦσι,* Γεώργιε φωσφόρε.

Μεγαλομάρτυς, πάντας* τοὺς σοὶ καταφυγόντας* παράσχου τὰς αἰτήσεις.

̉Α παύστως ἐκδυσώπει,* Γεώργιε, τὸν Κτίστην * ὑπὲρ τῶν ἱκετῶν σου.

Δόξα Πατρὶ… Τριαδικόν.

Τριὰς ῾Αγία σῶσον* ἐκ πλάνης καὶ κινδύνων* ἱκέτας, Γεωργίου.

Καὶ νῦν… Θεοτοκίον.

 Πανάχραντε Μαρία* μετὰ τοῦ Γεωργίου,* χαρὰν δωρήσατέ μοι.

---

[1] Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευταῖα: Δόξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν…

Πεντηκοστιανών κακοδοξίες: Θεία Κοινωνία με κριστίνια και χυμούς

 

Πεντηκοστιανών κακοδοξίες: Θεία Κοινωνία με κριστίνια και χυμούς

Πεντηκοστιανών κακοδοξίες: Θεία Κοινωνία με κριστίνια και χυμούς

Πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Γεωργόπουλος, Αναπληρωτής Καθηγητής Θεολογικής Σχολής ΑΠΘ

Η Πεντηκοστιανική κίνηση εμφανίστηκε στις αρχές του 20ού αιώνα στις Η.Π.Α. Γρήγορα προσέλκυσε πλήθη από διαφορετικές κοινωνικές ομάδες και προτεσταντικούς κλάδους. Από εκεί, το κίνημα εξαπλώθηκε ραγδαία τόσο στις ΗΠΑ όσο και διεθνώς, κάνοντας λόγο για υποτιθέμενες επανεμφανίσεις χαρισμάτων, όπως η γλωσσολαλιά, η προφητεία, η θεραπεία ασθενειών διά της πίστεως. Μέσα σε λίγες δεκαετίες, η Πεντηκοστιανή κίνηση εξελίχθηκε σε ένα από τα ταχύτερα αναπτυσσόμενα θρησκευτικά ρεύματα του 20ού αιώνα, ενώ δεν θα απουσιάσει και η διατύπωση ψευδοπροφητειών, στο τελευταίο τέταρτο του εικοστού αιώνα, σχετικά με τα έσχατα.

Σε άρθρο της εφημερίδας «Χριστιανισμός» (Ιούνιος 2006) της «Ελευθέρας Αποστολικής Εκκλησίας της Πεντηκοστής», με τίτλο «Η Θεία Κοινωνία, βάση της ζωής της Εκκλησίας», διαπιστώνει κάποιος τη σύγχυση που επικρατεί στις Πεντηκοστιανικές ομάδες σχετικά και με το μυστήριο της θείας Ευχαριστίας. Από ορθόδοξη σκοπιά, το κείμενο αυτό δεν αποκαλύπτει απλώς μια διαφορετική θεολογική προσέγγιση, αλλά μια ριζική αλλοίωση της ευχαριστιακής εκκλησιαστικής διδασκαλίας, τόσο ως προς την ορολογία όσο και ως προς την ουσία του μυστηρίου.

Το πρώτο σημείο που προκαλεί εντύπωση είναι η χρήση του όρου «Θεία Κοινωνία». Ενώ το άρθρο υιοθετεί έναν όρο που παραπέμπει στην εκκλησιαστική παράδοση, η θεολογική ορολογία και πρακτική των Πεντηκοστιανών ομάδων παραμένει προσκολλημένη σε όρους όπως «κλάση του άρτου» ή «ανάμνηση».

Παρατηρούμε ότι, εν προκειμένω, χρησιμοποιούν όρους που παραπέμπουν στη ζώσα εκκλησιαστική εμπειρία, αλλά ταυτόχρονα αρνούνται τη μυστηριακή διάσταση της θείας Ευχαριστίας, περιορίζοντάς την σε μια συμβολική πράξη ανάμνησης. Το μυστήριο, όμως, της θείας Ευχαριστίας δεν είναι «ανάμνηση» με ψυχολογική έννοια, αλλά πραγματική μετοχή στο Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Η ορολογία δεν είναι τυπικό ζήτημα, όταν εκφράζει την πίστη.

Το δεύτερο σημείο είναι ακόμη πιο αποκαλυπτικό. Το άρθρο καταγγέλλει ότι ορισμένες Πεντηκοστιανικές κοινότητες χρησιμοποιούν «μικρά κριτσίνια» αντί άρτου και «οποιονδήποτε χυμό» αντί οίνου. Το ίδιο το άρθρο χαρακτηρίζει αυτή τη συνήθεια «ολέθρια». Κάποιες Πεντηκοστιανικές κοινότητες, στην προσπάθειά τους να απομακρυνθούν από έναν «τυπικό θρησκευτικό τύπο» (φορμαλισμό), υποστηρίζουν ότι υπερέχει η πνευματική κατάσταση της καρδιάς και όχι τελετουργικές πρακτικές.

Ο Πεντηκοστιανισμός, σε όλες του τις εκφάνσεις — συμπεριλαμβανομένων και των Αντιτριαδικών Πεντηκοστιανών — αυτοπροβάλλεται ως κίνημα επιστροφής στις ρίζες της Αποστολικής περιόδου. Το παράδοξο έγκειται στο ότι, ενώ διακηρύσσεται η επιθυμία ομοιότητας με την πρώτη Εκκλησία, υιοθετούνται από κάποιες ομάδες του πρακτικές που δεν απαντώνται στην αποστολική περίοδο με αποτέλεσμα η αντίφαση να καθίσταται ακόμη εντονότερη.

Οι κλασικές Πεντηκοστιανικές κινήσεις προήλθαν από το κίνημα αγιότητας του 19ου αιώνα το οποίο τόνιζε την αποχή από το αλκοόλ ως έκφραση ευσέβειας. Έτσι, αντικατέστησαν τον οίνο με χυμό σταφυλιού, θεωρώντας ότι το στοιχείο που έχει θεολογική σημασία είναι ο «καρπός της αμπέλου» (Ματθ. 26,29), όχι η αλκοολική του μορφή. Δεν δίνουν έμφαση στην «πιστή τήρηση του τύπου» (π.χ. αν είναι ένζυμος ή άζυμος άρτος) ως στοιχείο πνευματικής πειθαρχίας με δογματική βαρύτητα.

Αντιθέτως, η «ολέθρια» συνήθεια που περιγράφεται στο κείμενο, κάποιοι Πεντηκοστιανοίνα χρησιμοποιούν «μικρά κριτσίνια» αντί άρτου και «οποιονδήποτε χυμό» αντί οίνου, φανερώνει μια αυθαίρετη διολίσθηση· το ιερό προσδιορίζεται κατά το δοκούν. Η χρήση κριτσινιών και χυμών κατά την τέλεση της θείας Ευχαριστίας συνιστά, επίσης, ουσιώδη στρέβλωση του μυστηρίου και ως προς τη σχέση του με τη σταυρική θυσία του Χριστού.

Από ορθόδοξη σκοπιά, και στο σημείο αυτό, το πρόβλημα δεν είναι απλώς λατρευτικό ή τυπικό. Είναι εκκλησιολογικό και σωτηριολογικό, καθώς αποδεικνύει έκδηλη περιφρόνηση των λόγων και της πράξης του Χριστού. Η χρήση άρτου και οίνου δεν είναι αυθαίρετη· είναι θεσμική εντολή του Κυρίου. Η αλλοίωση των ευχαριστιακών δώρων συνιστά παρέμβαση στο ίδιο το μυστήριο και επιπρόσθετη ομολογία αντίθεσης και αποκοπής από την αποστολική παράδοση.

Διαχρονικά η θεία Ευχαριστία τελείται με ένζυμο άρτο και οίνο. Η αλλαγή των στοιχείων σημαίνει αποκοπή από την αδιάσπαστη αποστολική συνέχεια. Κανείς δεν έχει εξουσία να μεταβάλει τα στοιχεία του μυστηρίου. Ο Πεντηκοστιανισμός αρέσκεται να αυτοδιαφημίζεται για απόλυτη βιβλική πιστότητα, όμως ορισμένες πρακτικές του καταλήγουν σε απόλυτη αυθαιρεσία. Η μη χρήση άρτου και οίνου, σε αυτό που κάποιοι εξ αυτών τελούν ως θεία Ευχαριστία, δεν είναι «πνευματική ελευθερία», αλλά θεολογική αλλοίωση και αποσύνδεση από τη βιβλική παράδοση.

Οι Πεντηκοστιανικές αυτές κινήσεις, παρά την αλλοίωση του μυστηρίου, ισχυρίζονται ότι «λαμβάνουν Πνεύμα Άγιο» και ότι η παρουσία Του είναι έκδηλη στις συνάξεις τους. Από ορθόδοξη θεολογική σκοπιά, και αυτός ο ισχυρισμός εγείρει ένα σοβαρό ερώτημα: Ποιο πνεύμα ενεργεί εκεί όπου υπάρχει αλλοίωση της αλήθειας και παραχάραξη των μυστηρίων; Όπου υπάρχει πλάνη, δεν μπορεί να υπάρχει η χάρις του Θεού με τον τρόπο που η Εκκλησία την γνωρίζει και την βιώνει.

Τελικό σχόλιο: Δεν είναι δύσκολο να καταλάβουμε τι είδους πνεύμα είναι παρόν στους χώρους τους.

pemptousia.gr

Δελτίο Τύπου Περὶ τῆς ἀποφάσεως τοῦ ΣτΕ γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους γάμους καὶ υἱοθεσίες

 

Δελτίο Τύπου Περὶ τῆς ἀποφάσεως τοῦ ΣτΕ γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους γάμους καὶ υἱοθεσίες

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ 

ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ 
Θέσπιδος 11 ΜΑΡΟΥΣΙ 
ΤΗΛ. 210 8025211 estiapm@gmail.com 

Ἡ δημοσίευση τῆς ἀπόφασης ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἀκυρώσεως ποὺ κατέθεσε ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν μαζὶ μὲ ἄλλα δύο σωματεῖα στὸ ΣτΕ, ἐπιβεβαίωσε τοὺς φόβους μας γιὰ πλήρη συμπόρευση τοῦ ἀνωτάτου δικαστηρίου μὲ τὴ woke παράνοια ποὺ στανικὰ ἐπιβάλλεται στὴν πατρίδα μας. Δὲν πέφτουμε ἀπὸ τὰ σύννεφα. Ἡ δικαιοσύνη τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει δείξει σκανδαλώδη συμπόρευση μὲ τὴν ἐκτελεστικὴ ἐξουσία, ἡ ὁποία ἄλλωστε διορίζει μὲ ἰδεολογικὰ κριτήρια τὴν ἡγεσία τῆς δικαιοσύνης. 
Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ὁ σημερινὸς Πρόεδρος τοῦ ΣτΕ ποὺ διόρισε ἡ παροῦσα κυβέρνηση, εἶχε δώσει διαπιστευτήρια «προοδευτικότητας», ὅμοια μὲ ἐκεῖνα ποὺ εἶχε δώσει ἡ πρώην πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, Αἰκατερίνη Σακελλαροπούλου, καθὼς ὑπῆρξε μειοψηφῶν στὶς ἀποφάσεις τοῦ ΣτΕ γιὰ τὴν ὀρθόδοξη... κατεύθυνση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, ὅπου εἴχαμε πάλι προσφύγει. 

Παρὰ ταῦτα, ὑπῆρξαν ἕξι Δικαστὲς τῆς σύνθεσης τοῦ Δικαστηρίου ποὺ μὲ νομικὰ τεκμηριωμένη ἐπιχειρηματολογία, κατέδειξαν τὴν ἀντισυνταγματικότητα τοῦ νόμου γιὰ τοὺς γάμους καὶ τὶς υἱοθεσίες ἀπὸ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια. Ἡ ἱστορία καὶ κυρίως ὁ Θεὸς καταγράφουν αὐτὲς τὶς ὑγιεῖς φωνές, ὅπως καταγράφονται μὲ μελανὰ γράμματα οἱ πρωταίτιοι τῆς τραγικῆς ἐθνικῆς κατάπτωσης. 

Ἡ κατάντια τῆς δικαιοσύνης, φυσικὰ δὲν ἀμνηστεύει τὸ πολιτικὸ ἔγκλημα τοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ τῶν βουλευτῶν ποὺ ψήφισαν αὐτὸ τὸν νόμο, οἱ ὁποῖοι φέρουν τὴν πρώτιστη εὐθύνη. Ἔστω καὶ ἂν κάποιοι ξέχασαν καὶ τοὺς ὑποδέχονται μετὰ βαΐων καὶ κλάδων, σὰν νὰ μὴ συνέβη τίποτα, εἶναι ἠθικὸ χρέος τοῦ λαοῦ, νὰ στείλει στὸ σπίτι τους μὲ τὴν πρώτη πολιτικὴ εὐκαιρία, ὅσους βουλευτὲς ἐπέτρεψαν νὰ ὑποστοῦν αὐτὴ τὴ δοκιμασία τὰ μικρὰ παιδιά, ἀπὸ ὅποια κομματικὴ παράταξη καὶ ἂν προέρχονται. Εἰδάλλως, ἡ εὐθύνη δὲν θὰ εἶναι μόνο τῶν πολιτικῶν καὶ τῶν δικαστῶν, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀμετανόητου λαοῦ. 

Οἱ ἀγῶνες μας γιὰ τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογένειας δὲν θὰ σταματήσουν ἐδῶ. Κάθε φωνὴ καὶ κάθε ὑγιὴς ἀντίδραση ἐνάντια στὴν ἀποστασία, ἀποσοδομοποιεῖ ἔστω λίγο τὴ σοδομοποιημένη κοινωνία μας. Ὅσο ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν παρατοῦν τὸν ἀγῶνα, εὐελπιστοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἀνατρέψει τὴ δυσώδη κατάσταση ἢ τοὐλάχιστον δὲν θὰ καταλογίσει στοὺς ἀνοιχτὰ διαφωνοῦντες καὶ ἀντιδρῶντες, συνενοχὴ διὰ τῆς ἀδράνειας καὶ ἡττοπαθοῦς ἀπάθειας. 

Οἱ «ἐπσταϊνιστὲς» σαρκολάτρες ποὺ κυβερνοῦν τὸν κόσμο θέλουν νὰ φαίνονται ἀνίκητοι γιὰ νὰ ἀποθαρρύνονται ὅσοι ὑγιεῖς νόες ἀντιστέκονται στὴν ἀτζέντα τους. Ὅμως, στὴν πραγματικότητα εἶναι ἀδύναμοι! Ἡ ἱστορία ἔχει ἀποδείξει ὅτι ὅλες οἱ «κοσμοκρατορίες» ἔχουν ἡμερομηνία λήξης, εἰδικότερα ἐκεῖνες ποὺ «λάκτισαν πρὸς κέντρα» χτυπῶντας τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. 

Καλοῦμε κάθε εὐσυνείδητο Ἕλληνα ποὺ πονάει γιὰ ὅσα συμβαίνουν, νὰ ἀγωνιστεῖ γιὰ τὴν δική του οἰκογένεια καὶ γενικότερα γιὰ τὸν ἱερὸ θεσμό. Μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν, δὲν ἔχουμε τὴν πολυτέλεια νὰ βάλουμε τὴν οἰκογένειά μας σὲ δεύτερη μοῖρα, πίσω ἀπὸ ἐπαγγελματικὲς ἢ ἄλλες ἐνασχολήσεις. Ὀφείλουμε νὰ δείξουμε ἔμπρακτα στὶς νέες γενιὲς τὸ ὑγιὲς πρότυπο τῆς οἰκογένειας, ὥστε ἡ προπαγάνδα τῆς woke δικτατορίας νὰ ἀπογυμνώνεται στὰ μάτια τους. 

Στοὺς πολιτικοὺς καὶ δικαστικοὺς ὑπεύθυνους ἀνεύθυνους, ὑπενθυμίζουμε ὅτι ἡ φύση ποὺ ὅρισε ὁ Θεός, δὲν ἀλλάζει οὔτε μὲ νόμους, οὔτε μὲ δικαστικὲς ἀποφάσεις. 

Ἀνέστη Χριστὸς καὶ πεπτώκασι δαίμονες. 

Ἡ φρίκη τῆς ἀφύσικης «οἰκογένειας» σὲ ἕνα βίντεο: Ζευγάρι ὁμοφυλόφιλων γελοῦν μὲ τὸ υἱοθετημένο μωρὸ ποὺ ζητάει κλαίγοντας τὴ μαμά του!

 

Ἡ φρίκη τῆς ἀφύσικης «οἰκογένειας» σὲ ἕνα βίντεο: Ζευγάρι ὁμοφυλόφιλων γελοῦν μὲ τὸ υἱοθετημένο μωρὸ ποὺ ζητάει κλαίγοντας τὴ μαμά του!

Τὸ ἀθῶο μωράκι ζητάει τὴ μητρικὴ ἀγκαλιὰ καὶ οἱ δύο ἄντρες τοῦ ἐπαναλαμβάνουν: «Δὲν ὑπάρχει μαμά, μόνο μπαμπᾶς καί... μπαμπάκας»! 

Συντάκτης: Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Ἕνα βίντεο ποὺ σοῦ σπαράζει τὴν καρδιὰ καὶ σοῦ προκαλεῖ φρίκη καὶ ὀργὴ γιὰ τὸν βασανιστικὸ βίο τῶν βρεφῶν ποὺ υἱοθετοῦνται ἀπὸ ὁμοφυλόφιλους «μπαμπᾶδες», κάνει τὸ γῦρο τοῦ κόσμου τὶς τελευταῖες μέρες. Εἶναι ἕνα βίντεο σκληρό, ἀπάνθρωπο καὶ ἀπολύτως ἐνδεικτικό τοῦ τί σημαίνει νὰ καταδικάζεις ἕνα παιδὶ ἀπὸ γεννησιμιοῦ στὸ νὰ ζήσει μιὰ σακατεμένη καὶ ἐντελῶς νοσηρὴ ζωή. 
Ἕνα βίντεο ποὺ ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη, τὸ ΣτΕ, ἡ τέως ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου, καὶ ὅλοι ὅσοι προώθησαν τὸν διαστροφικὸ νόμο γιὰ τοὺς γάμους καὶ τὶς υἱοθεσίες ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια, θὰ πρέπει νὰ βλέπουν... κάθε μέρα γιὰ νὰ «καμαρώνουν» τὸ κοινωνικὸ ἔγκλημα ποὺ κατόρθωσαν. 
Τὸ ἀποτρόπαιο βίντεο ἀνέβηκε στὰ social media ἀπὸ τὸν Ἀμερικανὸ τραγουδιστὴ τῆς country μουσικῆς, Shane McAnally, ὁ ὁποῖος βιντεοσκοποῦσε τὸν «σύζυγό» του, Michael Baum νὰ παίζει μὲ τὸ μωρὸ ποὺ ἀπέκτησαν ἀπὸ παρένθετη μητέρα. Ὁ Baum ρωτάει τὸ ἀγοράκι: «ποιόν θέλεις, τὸν μπαμπᾶ ἢ τόν... μπαμπάκα σου;». Τὸ ἄμοιρο μωράκι ἀπαντάει ἐνστικτωδῶς προσπαθῶντας νὰ σχηματίσει τὴ λέξη «μαμὰ» ἢ κάτι ποὺ τὸ θυμίζει. 
Ὁ Baum ἀπαντᾶ «ὄχι, δὲν ὑπάρχει μαμά. Θὲς τὸν μπαμπᾶ ἢ τὸν μπαμπάκα σου;». Τὸ μωράκι προσπαθεῖ καὶ πάλι αὐτόματα νὰ ἀρθρώσει τὴ λέξη «μαμά», ὅπως ὁρίζει ἡ βιολογικὴ φύση του, ὅπως προστάζει τὸ ἔνστικτο ἐπιβίωσής του, ὅπως τὸ ὠθεῖ ὁ ἐννιάμηνος δεσμὸς μέσα στὴ μήτρα τῆς μάνας του, ποὺ ὅμως πούλησε τὸ παιδί της σὰν νὰ ἦταν κουτάβι. 
Ὁ Baum ἐπιμένει χωρὶς οἶκτο, θέλοντας νὰ κάνει «δικαιωματιστικὴ» πλύση ἐγκεφάλου στὸ λίγων μηνῶν βρέφος: «ἀποκλείεται Χοσέ. Δὲν ὑπάρχει μαμά. Ἔχεις μπαμπᾶ ἢ μπαμπάκα. Ὄχι μαμά...». Τὸ μωράκι ἐνστικτωδῶς ἀρχίζει νὰ κλαίει ἀπὸ τὶς ἐπανειλημμένες ἀρνήσεις, καὶ τὰ δύο κυνικὰ ὑποκείμενα ποὺ παριστάνουν τοὺς γονεῖς, βάζουν τὰ γέλια. 

Καγχάζουν ξεδιάντροπα μπροστὰ στὸν ψυχικὸ ἀκρωτηριασμὸ ἑνὸς ἄδολου παιδιοῦ ποὺ ζητᾶ τὸ πιὸ φυσιολογικὸ πρᾶγμα τοῦ κόσμου. Περιγελοῦν τὴν τεχνητὴ ὀρφάνια του. Χάσκουν χαιρέκακα γιατί ἕνας νοσηρὸς νόμος (σὰν τὸν ἑλληνικὸ) τοὺς παρέδωσε ἕνα ζωντανὸ «ἀξεσουὰρ» γιὰ νὰ τὸ προγραμματίσουν ὅπως θέλουν. Ἡ ὅλη σκηνή σοῦ προκαλεῖ ναυτία καὶ ἐσωτερικὴ ὀδύνη γιὰ τὴν ἁγνὴ ψυχούλα. Τὸ μωρὸ ζητᾶ τὴ μητρικὴ ἀγκαλιὰ κι ἐκεῖνοι τὸ «ταΐζουν» μὲ τὴν τοξικὴ ἀτζέντα τους. Ξέχνα τὴ λέξη «μαμά», ἐμεῖς ὁρίζουμε τί εἶναι ἐπιτρεπτό, ἐμεῖς ἀποφασίζουμε τί ἔχεις ἀνάγκη, θὰ συμμορφωθεῖς στὴν αἰχμαλωσία σου θέλεις – δὲν θέλεις. 

Τὸ κερασάκι στὴν τούρτα αὐτῆς τῆς φρικωδίας, εἶναι ὅτι τὸ «ζεῦγος» ἀνέβασε σὲ ἄλλη ἀνάρτηση τὴ φωτογραφία τοῦ δύστυχου μωροῦ μὲ τὴν εἰρωνικὴ περιγραφή: «ὁμοφοβικὸ μωρό» (!), πιθανότατα γιατί ἔκανε τό... ἔγκλημα νὰ ζητάει τὴ μαμὰ ποὺ τὸ γέννησε. Σὰν δουλέμποροι ποὺ ὁ σκλάβος τους βγῆκε ἐλαττωματικὸς καὶ τὸν διαπομπεύουν μὲ δικαιωματιστικὲς ταμπέλες γιατί ζήτησε τὴν ἐλευθερία του. Ἕνα μωράκι, σκλάβος τοῦ ἀφύσικου καὶ τοῦ διαταραγμένου, σκλάβος μιᾶς ἑωσφορικῆς ματαιοδοξίας. 

Ὄχι μόνο δὲν ντράπηκαν νὰ ὑποβάλλουν σὲ ψυχολογικὰ βασανιστήρια τὸ ἀνυπεράσπιστο μωράκι, ὄχι μόνο χασκογέλαγαν γιὰ τὴν ἐπιβολή τους, ἀλλὰ εἶχαν καὶ τὸ θράσος νὰ τὸ ἀνεβάσουν στὸ διαδίκτυο γιὰ νὰ κάνουν ἐπίδειξη δύναμης πρὸς πᾶσα κατεύθυνση. Τί εἴδους ἄνθρωπος πρέπει νὰ εἶσαι γιὰ νὰ ἡδονίζεσαι νὰ λὲς σὲ ἕνα νεογέννητο δεκάδες φορὲς ὅτι δὲν ἔχει μαμά; Πόσο σαδισμὸ καὶ πόση σκληρότητα χρειάζεται κάτι τέτοιο; Ποιοί ἐξωνημένοι ἐπιστήμονες γνωμάτευσαν ὅτι αὐτὴ ἡ φρίκη εἶναι ὑγιὴς γονεϊκότητα; 

Καὶ ἂν ἀκόμα δεχόταν κάποιος ὅτι αὐτοὶ οἱ δύο τύποι εἶναι.... «μπαμπᾶδες», ποιός φυσιολογικὸς πατέρας θὰ κόμπαζε μπροστὰ στὴν ἀνημποριὰ τοῦ παιδιοῦ του; Δὲν εἶναι οὔτε «μπαμπᾶδες», οὔτε ὑποκατάστατα «μαμᾶς», εἶναι ξένα σώματα ποὺ μαϊμουδίζουν τὴν ἔννοια τῆς οἰκογένειας. 

Νὰ λοιπὸν ποιά πόρτα τοῦ φρενοκομείου ἀνοίξαμε καὶ στὴν Ἑλλάδα. Σύγχρονοι Ἠρώδηδες ποὺ διέταξαν τὴν ψυχοσωματικὴ «σφαγὴ» τῶν νηπίων. Ἀκόμα καὶ γιὰ ἕνα ζῶο ὑπάρχει κατακραυγὴ ἂν τὸ στερήσει κάποιος βίαια ἀπὸ τὴ μητέρα του, ἀλλὰ τὴν ψυχὴ ἑνὸς παιδιοῦ δὲν ἔχουν κανένα πρόβλημα νὰ τὴν κατασπαράζουνε. Μὲ κάθε ἐπισημότητα νομιμοποιήσαμε τὸν «ρὸζ» γενιτσαρισμὸ καὶ τὸν βαφτίσαμε «βέλτιστο συμφέρον τοῦ παιδιοῦ», τὴν ὥρα ποὺ τοῦ κόβουμε τὸν ὀμφάλιο λῶρο μὲ τὴ φύση. 

Στὰ θλιμμένα καὶ ἀπορημένα μάτια κάθε τέτοιου παιδιοῦ, καθρεφτίζεται ὅλη ἡ καταβαράθρωση τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας. Ἂς εἶναι «περήφανοι» καὶ οἱ δικοί μας «φωστῆρες» ποὺ ψήφισαν αὐτὸ τὸ ἀνοσιούργημα καὶ εἶχαν τὸ ἀπύθμενο θράσος νὰ τὸ γιορτάσουν κιόλας. Ἀπὸ τὴν κρίση τῶν ἀνθρώπων μπορεῖ νὰ ξεφεύγουν – ἀπὸ τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ πῶς θὰ ξεφύγουν...;