Δελτίο Τύπου Περὶ τῆς ἀποφάσεως τοῦ ΣτΕ γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους γάμους καὶ υἱοθεσίες

 

Δελτίο Τύπου Περὶ τῆς ἀποφάσεως τοῦ ΣτΕ γιὰ τοὺς ὁμοφυλόφιλους γάμους καὶ υἱοθεσίες

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ 

ΑΣΤΙΚΗ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ 
Θέσπιδος 11 ΜΑΡΟΥΣΙ 
ΤΗΛ. 210 8025211 estiapm@gmail.com 

Ἡ δημοσίευση τῆς ἀπόφασης ἐπὶ τῆς αἰτήσεως ἀκυρώσεως ποὺ κατέθεσε ἡ Ἑστία Πατερικῶν Μελετῶν μαζὶ μὲ ἄλλα δύο σωματεῖα στὸ ΣτΕ, ἐπιβεβαίωσε τοὺς φόβους μας γιὰ πλήρη συμπόρευση τοῦ ἀνωτάτου δικαστηρίου μὲ τὴ woke παράνοια ποὺ στανικὰ ἐπιβάλλεται στὴν πατρίδα μας. Δὲν πέφτουμε ἀπὸ τὰ σύννεφα. Ἡ δικαιοσύνη τὰ τελευταῖα χρόνια ἔχει δείξει σκανδαλώδη συμπόρευση μὲ τὴν ἐκτελεστικὴ ἐξουσία, ἡ ὁποία ἄλλωστε διορίζει μὲ ἰδεολογικὰ κριτήρια τὴν ἡγεσία τῆς δικαιοσύνης. 
Εἶναι ἀξιοσημείωτο ὅτι ὁ σημερινὸς Πρόεδρος τοῦ ΣτΕ ποὺ διόρισε ἡ παροῦσα κυβέρνηση, εἶχε δώσει διαπιστευτήρια «προοδευτικότητας», ὅμοια μὲ ἐκεῖνα ποὺ εἶχε δώσει ἡ πρώην πρόεδρος τῆς Δημοκρατίας, Αἰκατερίνη Σακελλαροπούλου, καθὼς ὑπῆρξε μειοψηφῶν στὶς ἀποφάσεις τοῦ ΣτΕ γιὰ τὴν ὀρθόδοξη... κατεύθυνση τοῦ μαθήματος τῶν θρησκευτικῶν, ὅπου εἴχαμε πάλι προσφύγει. 

Παρὰ ταῦτα, ὑπῆρξαν ἕξι Δικαστὲς τῆς σύνθεσης τοῦ Δικαστηρίου ποὺ μὲ νομικὰ τεκμηριωμένη ἐπιχειρηματολογία, κατέδειξαν τὴν ἀντισυνταγματικότητα τοῦ νόμου γιὰ τοὺς γάμους καὶ τὶς υἱοθεσίες ἀπὸ ὁμοφυλόφιλα ζευγάρια. Ἡ ἱστορία καὶ κυρίως ὁ Θεὸς καταγράφουν αὐτὲς τὶς ὑγιεῖς φωνές, ὅπως καταγράφονται μὲ μελανὰ γράμματα οἱ πρωταίτιοι τῆς τραγικῆς ἐθνικῆς κατάπτωσης. 

Ἡ κατάντια τῆς δικαιοσύνης, φυσικὰ δὲν ἀμνηστεύει τὸ πολιτικὸ ἔγκλημα τοῦ πρωθυπουργοῦ καὶ τῶν βουλευτῶν ποὺ ψήφισαν αὐτὸ τὸν νόμο, οἱ ὁποῖοι φέρουν τὴν πρώτιστη εὐθύνη. Ἔστω καὶ ἂν κάποιοι ξέχασαν καὶ τοὺς ὑποδέχονται μετὰ βαΐων καὶ κλάδων, σὰν νὰ μὴ συνέβη τίποτα, εἶναι ἠθικὸ χρέος τοῦ λαοῦ, νὰ στείλει στὸ σπίτι τους μὲ τὴν πρώτη πολιτικὴ εὐκαιρία, ὅσους βουλευτὲς ἐπέτρεψαν νὰ ὑποστοῦν αὐτὴ τὴ δοκιμασία τὰ μικρὰ παιδιά, ἀπὸ ὅποια κομματικὴ παράταξη καὶ ἂν προέρχονται. Εἰδάλλως, ἡ εὐθύνη δὲν θὰ εἶναι μόνο τῶν πολιτικῶν καὶ τῶν δικαστῶν, ἀλλὰ καὶ τοῦ ἀμετανόητου λαοῦ. 

Οἱ ἀγῶνες μας γιὰ τὸν θεσμὸ τῆς οἰκογένειας δὲν θὰ σταματήσουν ἐδῶ. Κάθε φωνὴ καὶ κάθε ὑγιὴς ἀντίδραση ἐνάντια στὴν ἀποστασία, ἀποσοδομοποιεῖ ἔστω λίγο τὴ σοδομοποιημένη κοινωνία μας. Ὅσο ὑπάρχουν ἄνθρωποι ποὺ δὲν παρατοῦν τὸν ἀγῶνα, εὐελπιστοῦμε ὅτι ὁ Θεὸς θὰ ἀνατρέψει τὴ δυσώδη κατάσταση ἢ τοὐλάχιστον δὲν θὰ καταλογίσει στοὺς ἀνοιχτὰ διαφωνοῦντες καὶ ἀντιδρῶντες, συνενοχὴ διὰ τῆς ἀδράνειας καὶ ἡττοπαθοῦς ἀπάθειας. 

Οἱ «ἐπσταϊνιστὲς» σαρκολάτρες ποὺ κυβερνοῦν τὸν κόσμο θέλουν νὰ φαίνονται ἀνίκητοι γιὰ νὰ ἀποθαρρύνονται ὅσοι ὑγιεῖς νόες ἀντιστέκονται στὴν ἀτζέντα τους. Ὅμως, στὴν πραγματικότητα εἶναι ἀδύναμοι! Ἡ ἱστορία ἔχει ἀποδείξει ὅτι ὅλες οἱ «κοσμοκρατορίες» ἔχουν ἡμερομηνία λήξης, εἰδικότερα ἐκεῖνες ποὺ «λάκτισαν πρὸς κέντρα» χτυπῶντας τὴν πίστη τοῦ Χριστοῦ. 

Καλοῦμε κάθε εὐσυνείδητο Ἕλληνα ποὺ πονάει γιὰ ὅσα συμβαίνουν, νὰ ἀγωνιστεῖ γιὰ τὴν δική του οἰκογένεια καὶ γενικότερα γιὰ τὸν ἱερὸ θεσμό. Μὲ ὅλα αὐτὰ ποὺ συμβαίνουν, δὲν ἔχουμε τὴν πολυτέλεια νὰ βάλουμε τὴν οἰκογένειά μας σὲ δεύτερη μοῖρα, πίσω ἀπὸ ἐπαγγελματικὲς ἢ ἄλλες ἐνασχολήσεις. Ὀφείλουμε νὰ δείξουμε ἔμπρακτα στὶς νέες γενιὲς τὸ ὑγιὲς πρότυπο τῆς οἰκογένειας, ὥστε ἡ προπαγάνδα τῆς woke δικτατορίας νὰ ἀπογυμνώνεται στὰ μάτια τους. 

Στοὺς πολιτικοὺς καὶ δικαστικοὺς ὑπεύθυνους ἀνεύθυνους, ὑπενθυμίζουμε ὅτι ἡ φύση ποὺ ὅρισε ὁ Θεός, δὲν ἀλλάζει οὔτε μὲ νόμους, οὔτε μὲ δικαστικὲς ἀποφάσεις. 

Ἀνέστη Χριστὸς καὶ πεπτώκασι δαίμονες. 

Ἡ φρίκη τῆς ἀφύσικης «οἰκογένειας» σὲ ἕνα βίντεο: Ζευγάρι ὁμοφυλόφιλων γελοῦν μὲ τὸ υἱοθετημένο μωρὸ ποὺ ζητάει κλαίγοντας τὴ μαμά του!

 

Ἡ φρίκη τῆς ἀφύσικης «οἰκογένειας» σὲ ἕνα βίντεο: Ζευγάρι ὁμοφυλόφιλων γελοῦν μὲ τὸ υἱοθετημένο μωρὸ ποὺ ζητάει κλαίγοντας τὴ μαμά του!

Τὸ ἀθῶο μωράκι ζητάει τὴ μητρικὴ ἀγκαλιὰ καὶ οἱ δύο ἄντρες τοῦ ἐπαναλαμβάνουν: «Δὲν ὑπάρχει μαμά, μόνο μπαμπᾶς καί... μπαμπάκας»! 

Συντάκτης: Ἐλευθέριος Ἀνδρώνης 

Ἕνα βίντεο ποὺ σοῦ σπαράζει τὴν καρδιὰ καὶ σοῦ προκαλεῖ φρίκη καὶ ὀργὴ γιὰ τὸν βασανιστικὸ βίο τῶν βρεφῶν ποὺ υἱοθετοῦνται ἀπὸ ὁμοφυλόφιλους «μπαμπᾶδες», κάνει τὸ γῦρο τοῦ κόσμου τὶς τελευταῖες μέρες. Εἶναι ἕνα βίντεο σκληρό, ἀπάνθρωπο καὶ ἀπολύτως ἐνδεικτικό τοῦ τί σημαίνει νὰ καταδικάζεις ἕνα παιδὶ ἀπὸ γεννησιμιοῦ στὸ νὰ ζήσει μιὰ σακατεμένη καὶ ἐντελῶς νοσηρὴ ζωή. 
Ἕνα βίντεο ποὺ ἡ κυβέρνηση Μητσοτάκη, τὸ ΣτΕ, ἡ τέως ΠτΔ Κατερίνα Σακελλαροπούλου, καὶ ὅλοι ὅσοι προώθησαν τὸν διαστροφικὸ νόμο γιὰ τοὺς γάμους καὶ τὶς υἱοθεσίες ἀπὸ ὁμόφυλα ζευγάρια, θὰ πρέπει νὰ βλέπουν... κάθε μέρα γιὰ νὰ «καμαρώνουν» τὸ κοινωνικὸ ἔγκλημα ποὺ κατόρθωσαν. 
Τὸ ἀποτρόπαιο βίντεο ἀνέβηκε στὰ social media ἀπὸ τὸν Ἀμερικανὸ τραγουδιστὴ τῆς country μουσικῆς, Shane McAnally, ὁ ὁποῖος βιντεοσκοποῦσε τὸν «σύζυγό» του, Michael Baum νὰ παίζει μὲ τὸ μωρὸ ποὺ ἀπέκτησαν ἀπὸ παρένθετη μητέρα. Ὁ Baum ρωτάει τὸ ἀγοράκι: «ποιόν θέλεις, τὸν μπαμπᾶ ἢ τόν... μπαμπάκα σου;». Τὸ ἄμοιρο μωράκι ἀπαντάει ἐνστικτωδῶς προσπαθῶντας νὰ σχηματίσει τὴ λέξη «μαμὰ» ἢ κάτι ποὺ τὸ θυμίζει. 
Ὁ Baum ἀπαντᾶ «ὄχι, δὲν ὑπάρχει μαμά. Θὲς τὸν μπαμπᾶ ἢ τὸν μπαμπάκα σου;». Τὸ μωράκι προσπαθεῖ καὶ πάλι αὐτόματα νὰ ἀρθρώσει τὴ λέξη «μαμά», ὅπως ὁρίζει ἡ βιολογικὴ φύση του, ὅπως προστάζει τὸ ἔνστικτο ἐπιβίωσής του, ὅπως τὸ ὠθεῖ ὁ ἐννιάμηνος δεσμὸς μέσα στὴ μήτρα τῆς μάνας του, ποὺ ὅμως πούλησε τὸ παιδί της σὰν νὰ ἦταν κουτάβι. 
Ὁ Baum ἐπιμένει χωρὶς οἶκτο, θέλοντας νὰ κάνει «δικαιωματιστικὴ» πλύση ἐγκεφάλου στὸ λίγων μηνῶν βρέφος: «ἀποκλείεται Χοσέ. Δὲν ὑπάρχει μαμά. Ἔχεις μπαμπᾶ ἢ μπαμπάκα. Ὄχι μαμά...». Τὸ μωράκι ἐνστικτωδῶς ἀρχίζει νὰ κλαίει ἀπὸ τὶς ἐπανειλημμένες ἀρνήσεις, καὶ τὰ δύο κυνικὰ ὑποκείμενα ποὺ παριστάνουν τοὺς γονεῖς, βάζουν τὰ γέλια. 

Καγχάζουν ξεδιάντροπα μπροστὰ στὸν ψυχικὸ ἀκρωτηριασμὸ ἑνὸς ἄδολου παιδιοῦ ποὺ ζητᾶ τὸ πιὸ φυσιολογικὸ πρᾶγμα τοῦ κόσμου. Περιγελοῦν τὴν τεχνητὴ ὀρφάνια του. Χάσκουν χαιρέκακα γιατί ἕνας νοσηρὸς νόμος (σὰν τὸν ἑλληνικὸ) τοὺς παρέδωσε ἕνα ζωντανὸ «ἀξεσουὰρ» γιὰ νὰ τὸ προγραμματίσουν ὅπως θέλουν. Ἡ ὅλη σκηνή σοῦ προκαλεῖ ναυτία καὶ ἐσωτερικὴ ὀδύνη γιὰ τὴν ἁγνὴ ψυχούλα. Τὸ μωρὸ ζητᾶ τὴ μητρικὴ ἀγκαλιὰ κι ἐκεῖνοι τὸ «ταΐζουν» μὲ τὴν τοξικὴ ἀτζέντα τους. Ξέχνα τὴ λέξη «μαμά», ἐμεῖς ὁρίζουμε τί εἶναι ἐπιτρεπτό, ἐμεῖς ἀποφασίζουμε τί ἔχεις ἀνάγκη, θὰ συμμορφωθεῖς στὴν αἰχμαλωσία σου θέλεις – δὲν θέλεις. 

Τὸ κερασάκι στὴν τούρτα αὐτῆς τῆς φρικωδίας, εἶναι ὅτι τὸ «ζεῦγος» ἀνέβασε σὲ ἄλλη ἀνάρτηση τὴ φωτογραφία τοῦ δύστυχου μωροῦ μὲ τὴν εἰρωνικὴ περιγραφή: «ὁμοφοβικὸ μωρό» (!), πιθανότατα γιατί ἔκανε τό... ἔγκλημα νὰ ζητάει τὴ μαμὰ ποὺ τὸ γέννησε. Σὰν δουλέμποροι ποὺ ὁ σκλάβος τους βγῆκε ἐλαττωματικὸς καὶ τὸν διαπομπεύουν μὲ δικαιωματιστικὲς ταμπέλες γιατί ζήτησε τὴν ἐλευθερία του. Ἕνα μωράκι, σκλάβος τοῦ ἀφύσικου καὶ τοῦ διαταραγμένου, σκλάβος μιᾶς ἑωσφορικῆς ματαιοδοξίας. 

Ὄχι μόνο δὲν ντράπηκαν νὰ ὑποβάλλουν σὲ ψυχολογικὰ βασανιστήρια τὸ ἀνυπεράσπιστο μωράκι, ὄχι μόνο χασκογέλαγαν γιὰ τὴν ἐπιβολή τους, ἀλλὰ εἶχαν καὶ τὸ θράσος νὰ τὸ ἀνεβάσουν στὸ διαδίκτυο γιὰ νὰ κάνουν ἐπίδειξη δύναμης πρὸς πᾶσα κατεύθυνση. Τί εἴδους ἄνθρωπος πρέπει νὰ εἶσαι γιὰ νὰ ἡδονίζεσαι νὰ λὲς σὲ ἕνα νεογέννητο δεκάδες φορὲς ὅτι δὲν ἔχει μαμά; Πόσο σαδισμὸ καὶ πόση σκληρότητα χρειάζεται κάτι τέτοιο; Ποιοί ἐξωνημένοι ἐπιστήμονες γνωμάτευσαν ὅτι αὐτὴ ἡ φρίκη εἶναι ὑγιὴς γονεϊκότητα; 

Καὶ ἂν ἀκόμα δεχόταν κάποιος ὅτι αὐτοὶ οἱ δύο τύποι εἶναι.... «μπαμπᾶδες», ποιός φυσιολογικὸς πατέρας θὰ κόμπαζε μπροστὰ στὴν ἀνημποριὰ τοῦ παιδιοῦ του; Δὲν εἶναι οὔτε «μπαμπᾶδες», οὔτε ὑποκατάστατα «μαμᾶς», εἶναι ξένα σώματα ποὺ μαϊμουδίζουν τὴν ἔννοια τῆς οἰκογένειας. 

Νὰ λοιπὸν ποιά πόρτα τοῦ φρενοκομείου ἀνοίξαμε καὶ στὴν Ἑλλάδα. Σύγχρονοι Ἠρώδηδες ποὺ διέταξαν τὴν ψυχοσωματικὴ «σφαγὴ» τῶν νηπίων. Ἀκόμα καὶ γιὰ ἕνα ζῶο ὑπάρχει κατακραυγὴ ἂν τὸ στερήσει κάποιος βίαια ἀπὸ τὴ μητέρα του, ἀλλὰ τὴν ψυχὴ ἑνὸς παιδιοῦ δὲν ἔχουν κανένα πρόβλημα νὰ τὴν κατασπαράζουνε. Μὲ κάθε ἐπισημότητα νομιμοποιήσαμε τὸν «ρὸζ» γενιτσαρισμὸ καὶ τὸν βαφτίσαμε «βέλτιστο συμφέρον τοῦ παιδιοῦ», τὴν ὥρα ποὺ τοῦ κόβουμε τὸν ὀμφάλιο λῶρο μὲ τὴ φύση. 

Στὰ θλιμμένα καὶ ἀπορημένα μάτια κάθε τέτοιου παιδιοῦ, καθρεφτίζεται ὅλη ἡ καταβαράθρωση τῆς σημερινῆς ἀνθρωπότητας. Ἂς εἶναι «περήφανοι» καὶ οἱ δικοί μας «φωστῆρες» ποὺ ψήφισαν αὐτὸ τὸ ἀνοσιούργημα καὶ εἶχαν τὸ ἀπύθμενο θράσος νὰ τὸ γιορτάσουν κιόλας. Ἀπὸ τὴν κρίση τῶν ἀνθρώπων μπορεῖ νὰ ξεφεύγουν – ἀπὸ τὴν ὀργὴ τοῦ Θεοῦ πῶς θὰ ξεφύγουν...; 

 

Του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

«Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις διὰ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά» (Πράξ. 5,12)

---

Κυριακὴ τοῦ Θωμᾶ (Πράξ. 5,12-20)

Σήμερα, ἀγαπητοί μου, εἶνε ἡ δευτέρα Κυριακὴ τοῦ Πάσχα ἢ τοῦ Ἀντίπασχα. Θὰ πῶ λίγες λέξεις ἐξ ἀφορμῆς τοῦ ἀποστόλου, ἐπὶ τοῦ ῥητοῦ ποὺ εἶπα στὴν ἀρχὴ τῆς ὁμιλίας, καὶ παρακαλῶ νὰ προσέξετε.

Ὅποιος σκεφθῇ, ὅτι ἡ θρησκεία μας ἄρχισε ἀπὸ τὸ τίποτα, ὅτι ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν τοῦ Κυρίου ἦταν μικρός, ὅτι κι ἀπ᾽ αὐτοὺς τοὺς λίγους μαθητάς του ὁ ἕνας τὸν πρόδωσε καὶ τὸν πούλησε ἀντὶ τριάκοντα ἀργυρίων, ὁ ἄλ­λος τὸν ἀρνήθηκε, κ᾽ οἱ ἄλλοι κρύφτηκαν φοβι­σμένοι· κι ὅταν κατόπιν σκεφθῇ, ὅτι οἱ ἕν­δε­κα μαθηταὶ ἔγιναν ἑβδομήντα, οἱ ἑβδομήν­τα ἔγιναν τρεῖς χιλιάδες, οἱ τρεῖς χιλιάδες πέν­τε χιλιάδες, ὅτι αὐτὸ τὸ ῥυάκι ἔγινε Ἁλι­άκμονας ποὺ δροσίζει τὴν οἰκουμένη, τοῦ γεν­νιέται ἡ ἀπορία· ποιά τὰ αἴτια τῆς ἐξαπλώσεως τοῦ χριστιανισμοῦ; τί ἦταν ἐκεῖνο ποὺ ἔκανε τὴ θρησκεία μας ν᾽ ἁπλωθῇ τόσο πολύ;

Γιὰ νὰ διαδοθῇ μιὰ ἰδέα, ἕνα σύστημα ἢ ἕ­να συγκρότημα, χρειάζονται –κατὰ κόσμον– α΄) χρῆμα, β΄) ὅπλα – βία, γ΄) γνῶσις – ἐπιστήμη. Ποιός ὑπολογίζει μικρὰ κράτη; ὁ νοῦς ὅ­λων εἶνε στραμμένος στοὺς κολοσσούς, στοὺς γίγαντες· αὐτοὺς ποὺ ἔχουν χρῆμα, ποὺ διαθέ­τουν τὰ τελειότερα ὅπλα, ποὺ ἔχουν τοὺς μεγαλύτερους ἐπιστήμονες. Ἀλλὰ εἶχε τέτοια πράγματα ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ; διέθετε λεπτά, ὅπλα, σοφοὺς καὶ ἐπιστήμονες;

Ἡ γῆ δὲν εἶδε οὔτε θὰ δῇ πιὸ φτωχοὺς ἀπὸ τοὺς ἀποστόλους. Κι ἂν εἶχαν λίγα χρήματα, τά ᾽δωσαν κι αὐτὰ γιὰ τὴν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ κ᾽ ἔμειναν πάμπτωχοι. Χρήματα δὲν εἶχαν· μή­πως εἶχαν ὅπλα; Μὰ ὁ Χριστὸς τοὺς ἀφώπλισε, τοὺς ἀπαγόρευσε νὰ ὁπλοφοροῦν. Στὸν θερμόαιμο Πέτρο, ποὺ ἔβγαλε μαχαίρι κ᾽ ἔ­κοψε τὸ αὐτὶ τοῦ δούλου Μάλχου, λέει «Βάλε τὴν μάχαιράν σου εἰς τὴν θήκην»· «ὅ­ποιος μα­χαιρώ­σῃ, ἀπὸ μαχαίρι θὰ πάῃ» (Ἰω. 18,11. Ματθ. 26,52)· τὰ λόγια αὐτὰ τοῦ Χριστοῦ καὶ τὸ παράδειγμα τῶν ἀπο­στόλων εἶνε τὸ ὑπόδειγμα τοῦ ἀφοπλισμοῦ γιὰ ὅλη τὴν ἀνθρωπότητα. Χρήματα δὲν εἶχαν, ὅ­πλα δὲν εἶχαν· μήπως εἶχαν σοφία – ἐπιστήμη; οὔτε ῥήτορες τῶν Ἀθηνῶν οὔτε φιλόσοφοι τῆς Ρώμης οὔτε ἄλλοι ἐγγράμματοι ὑπῆρχαν μετα­ξύ τους. Πάμπτωχοι, ἄοπλοι, ἀγράμματοι οἱ ἁ­λιεῖς τῆς Γαλιλαίας. Πῶς λοιπὸν διαδόθηκε ἡ θρησκεία τοῦ Χριστοῦ μας; τί συνετέλεσε;

Τὰ αἴτια τῆς ἐξαπλώσεώς της δὲν πρέπει νὰ τ᾽ ἀναζητήσουμε σὲ ἐξωτερικοὺς παράγον­τες, δὲν εἶνε ὑλικὰ – οἰκονομικά· θὰ τ᾽ ἀναζητήσουμε στὸν ἠθικὸ καὶ πνευματικὸ κόσμο καὶ θὰ τὰ βροῦμε στὰ βάθη τῆς ἀνθρώπινης καρδιᾶς. Ἐκεῖ βρίσκονται. Ποιά λοιπὸν εἶνε αὐτά; Οἱ ἀπόστολοι εἶχαν τρία μεγάλα ὅπλα.

⃝    Τὸ πρῶτο ποιό ἦταν; Τὸ λέει σήμερα ὁ ἀπόστολος· ἦταν «τὰ ῥήματα τῆς (αἰωνίου) ζωῆς» (Πράξ. 5,20)· κρατοῦσαν στὰ χέρια τους τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ. Ὤ τὰ λόγια αὐτά! Ὑπάρχει ζυγαριὰ νὰ τὰ ζυγίσῃ; Τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ, ποὺ εἶνε μέσα στὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο Εὐαγγέλιο, οὔτε εἰ­πώθηκαν ἀπὸ ἄλλον οὔτε θὰ εἰπωθοῦν ποτε στὸν κόσμο.

«Ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ παρε­λεύσον­ται, οἱ δὲ λόγοι» τοῦ Κυρίου δὲν θὰ πα­ρέλθουν (βλ. Ματθ. 24,35). Δὲν ἔχουν ῥητορεία Δημοσθένους καὶ φι­­λοσοφία Σωκράτους καὶ Πλάτωνος, δὲν ἔχουν φαντασία καὶ λογοτεχνία, ἔχουν ὅμως βάθος καὶ πλάτος, περιεχόμενο ἐννοιῶν ὠκεανὸν ὁ­λόκληρο. Τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ εἶνε γιὰ ὅλους· εἶνε ἄρτος – ψωμὶ γιὰ τοὺς πεινασμένους, νε­ρὸ δροσερὸ γιὰ τοὺς διψασμένους, μέλι γλυ­κὸ γιὰ τὰ παιδιά, γάλα γιὰ τοὺς ἀσθενεῖς, λιπα­ρὰ τροφὴ γιὰ τοὺς ὡρίμους, παρηγοριὰ γιὰ τοὺς πο­νεμένους καὶ πενθοῦντας, ῥομφαία καὶ σπαθὶ ἐναντίον τῶν ὀργάνων τοῦ σκότους τοῦ αἰῶνος τούτου, ἡ πανοπλία τοῦ Παύλου. Γι᾽ αὐτὸ εἶπε κάποιος ὅτι, καὶ ἂν ὑπῆρχαν σὲ ἄλ­λους πλανῆ­τες ὄντα λογικά, δὲν θὰ μποροῦσαν νὰ ἔχουν ἄλλη πίστι ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Χριστοῦ καὶ τῶν ἀποστόλων. Μὲ τὰ λόγια αὐτὰ «μάγευαν» τὶς καρδιὲς καὶ ἔτσι διαδόθηκε τὸ εὐαγγέλιο.

⃝    Δὲν ἦταν ὅμως μόνο τὰ λόγια, ἦταν καὶ τὰ ἔρ­γα· ὡραία ὄχι μόνο ἡ διδασκαλία τῶν ἀποστόλων ἀλλὰ καὶ ἡ ζωή τους. Ὅ,τι δίδασκαν, τὸ ἐφάρμοζαν στὸν ἑαυτό τους. Ἔλαμπε ἡ ζωή τους ἀπὸ τὴν ἀρετή· τὴ ζωντανὴ ἐλπίδα, τὴν ἀ­κράδαντη πίστι, καὶ πρὸ παντὸς τὴν ἔμπρακτη ἀγάπη ποὺ θυσίαζε τὰ πάντα γιὰ τοὺς ἄλ­λους ἀκολουθώντας τὰ ἴχνη τοῦ ἐσταυρωμένου Λυτρωτοῦ. Καὶ οἱ ἄνθρωποι, ποὺ τοὺς ἔ­βλε­παν νὰ ζοῦν μιὰ ζωὴ ἀνώτερη καὶ νὰ πετοῦν ψηλά, νὰ γίνωνται ἄγγελοι, ἔλεγαν· Μιὰ θρησκεία, ποὺ ἔχει τὴ δύναμι νὰ παίρνῃ τὸ κάρβουνο καὶ νὰ τὸ κάνῃ διαμάντι, νὰ παίρνῃ ἕνα λύκο καὶ νὰ τὸν κάνῃ ἀρνί, νὰ παίρνῃ τὸν ἁμαρτωλὸ λῃστὴ καὶ νὰ τὸν κάνῃ ἅγιο, νὰ παίρ­νῃ τὸ κτῆνος καὶ νὰ τὸ κάνῃ χερουβὶμ καὶ σεραφίμ –«οἱ τὰ χερουβὶμ μυστικῶς εἰκονίζον­τες»–, μιὰ τέτοια θρησκεία δὲν εἶνε δυνατὸν παρὰ νὰ εἶνε θεϊκή, καὶ αὐτὸς ποὺ τὴν ἵδρυσε δὲν εἶνε ἁπλὸς ἄνθρωπος ἀλλὰ εἶνε Θεός. «Τίς Θεὸς μέγας ὡς ὁ Θεὸς ἡμῶν; σὺ εἶ ὁ Θεὸς ὁ ποιῶν θαυμάσια (μόνος)» (Ψαλμ. 76,14-15).

⃝    Ἕνα λοιπὸν μέσο ποὺ διαδόθηκε ἡ θρησκεία μας εἶνε τὰ ῥήματα τῆς αἰωνίου ζωῆς, τὸ ἄλλο εἶνε ἡ λάμπουσα ζωὴ τῶν ἀποστόλων, καὶ τὸ τρίτο τὸ λέει πάλι ὁ ἀπόστολος σήμερα· «διὰ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά» (Πράξ. 5,12). Ἔκαναν, δηλαδή, καὶ θαύματα οἱ ἀπόστολοι. Δὲν ἐξ­ηγεῖται ἡ διάδοσις τοῦ εὐ­αγ­γελίου μόνο διὰ τοῦ λόγου καὶ τῆς ἁγίας τους ζωῆς· ἦταν ὡπλι­σμένοι καὶ μὲ δύναμι θαυματουργική. Ἔκαναν «σημεῖα καὶ τέρατα». Ποιά εἶνε τὰ «σημεῖα»; οἱ ὑπερφυσι­κὲς εὐεργεσίες· ὅτι ἄνθρωποι ἄρρωστοι ἐπὶ χρόνια, ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ τοὺς γιατρέ­ψῃ κανένας γιατρὸς καὶ κανένα φάρμακο καὶ καν­ένας μάγος, μέσα σ᾽ ἕνα λεπτὸ θεραπεύον­ταν. Καὶ μόνο «ἡ σκιὰ» τοῦ Πέτρου νά ᾽πεφτε πάνω τους, ἔφτανε νὰ τοὺς θεραπεύσῃ. Καὶ τὰ μαντήλια ἀκόμα καὶ τὰ ροῦχα, ποὺ ἄγ­γιζαν τὸ σῶμα τῶν ἀποστόλων, ἦταν θαυματουργικά (βλ. Πράξ. 5,15· 19,12). Καὶ ποιά εἶνε τὰ «τέρατα»; τὰ ἐκπληκτικὰ γεγονότα, ποὺ ὁ ἄπιστος δὲν τὰ πιστεύει ἀλλὰ ἐμεῖς τὰ πιστεύουμε. Στὴ ζωὴ τῶν ἀποστόλων ὁ κόσμος εἶδε π.χ. μέσα στ᾽ ἀμ­φιθέατρα λιοντάρια νὰ γίνωνται ἀρνιά, νὰ πλη­σιάζουν καὶ νὰ φιλοῦν τὰ πόδια τῶν ἁ­γίων· εἶδε τὴ φωτιὰ νὰ μὴν καίῃ τὰ κορμιά τους· εἶδε ν᾽ ἀνοίγουν τὶς φυλακὲς ἄγγελοι καὶ νὰ τοὺς ἐλευθερώνουν. Οὔτε φυλακὲς τοὺς περιώριζαν, οὔτε ποτάμια καὶ θάλασσες τοὺς ἔ­πνιγαν· καὶ τὰ βουνὰ ἀκόμα παραμέριζαν στὸ πέρασμά τους. «Ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις διὰ τῶν χειρῶν τῶν ἀποστόλων ἐγίνετο σημεῖα καὶ τέρατα ἐν τῷ λαῷ πολλά». Ὅ­πως ἕνα ἔγγραφο, γιὰ νά ᾽νε ἔγκυρο, πρέπει κάτω ἀπ᾽ τὸ κείμενο νά ᾽χῃ καὶ σφραγῖ­δα, ἔτσι καὶ αὐ­τὰ ποὺ κήρυτταν οἱ ἀπόστολοι δὲν ἦταν μόνο ὡραῖα λό­για ἀλλὰ εἶχαν καὶ σφρα­γῖ­δα· καὶ ἡ σφραγίδα, ποὺ βεβαίωνε τὴ θεϊκὴ προέλευ­σι τοῦ κηρύγματός τους, ἦταν τὰ θαύματα ποὺ τελοῦσαν. Ἡ δι­δαχὴ τῶν ἀποστόλων ἐβεβαιοῦτο «διὰ τῶν ἐπα­κολουθούν­των σημείων» (Μᾶρκ. 16,20). Ὤ τί θὰ βλέπαμε ἂν ζού­­σαμε «ἐν ταῖς ἡμέραις ἐκείναις»!…

* * *

Θὰ πῇ κάποιος· Αὐτὰ συνέβαιναν «τῷ καιρῷ ἐκείνῳ», σήμερα για­τί δὲν γίνονται θαύματα;… Γιὰ νὰ γίνῃ τὸ θαῦμα, ἀγαπητοί μου, χρειάζεται πίστι. Ἂν σήμερα δὲν γίνωνται θαύματα, δὲν εἶ­νε δι­ό­τι ἀδυνάτισε ὁ Χριστός, ἀλλὰ δι­ότι ἀδυνά­τισε ἡ δική μας πίστι· εἶ­νε μᾶλ­λον ὀλιγοπιστία – νὰ μὴν πῶ ἀπιστία. Ὅ­που ὅ­μως ὑ­πάρχει πίστι, καὶ σήμερα γίνονται θαύματα. Ἀκοῦστε ἕνα.

25 χιλιόμετρα ἔξω ἀπὸ τὴν Ἀθήνα, κοντὰ στὸ Μαραθῶνα, μιὰ φτωχὴ οἰκογένεια εἶχε ἕ­να κοριτσάκι τῆς δευτέρας δημοτικοῦ. Αὐτό, καθὼς μάζευε λουλούδια γιὰ νὰ τὰ φέρῃ στὴ γιαγιά του, τὸ δάγκωσε ὀχιά. Τὸ μετέφεραν ἀν­­αίσθητο στὸ καλύτερο νοσοκομεῖο τῶν Ἀθη­νῶν, ἀλλὰ οἱ γιατροὶ εἶπαν· Δὲν ὑπάρχει πιὰ σω­τηρία· ὅ,τι μπορέσαμε τὸ κάναμε… Τὸ παι­δὶ εἶ­χε βυθιστῆ, ἦταν σὰν νεκρό. Μὰ ἡ μάνα πίστευε. Γονάτισε σὲ μιὰ γωνιὰ καὶ παρακαλοῦ­σε μὲ δάκρυα τὸ Χριστὸ νὰ τὸ κάνῃ καλά. Καὶ τὸ πρωί, ἐνῷ ὅλοι τὸ εἶχαν ξεγραμμένο, τὸ κο­ριτσάκι ἄνοιξε τὰ ματάκια του καὶ εἶπε· Μάνα μου, εἶμαι καλά!… Κι αὐτοὶ ἀκόμα οἱ ἄπιστοι γιατροὶ ἔμειναν κατάπληκτοι. Ἡ φω­τογραφία του δημοσιεύθηκε στὶς ἐφημερίδες.

Γονεῖς, στηρίξτε τὸ σπιτάκι σας πάνω στὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ μας. Καὶ νά ᾽χετε χαρὰ καὶ ἀ­γαλλίασι ποὺ γεννηθήκατε μέσα σ᾽ αὐτήν.

Ἀδελφοί μου, στὰ ἴχνη τῶν ἀ­ποστόλων! Ἂς καυχῶνται ἄλλα ἔθνη γιὰ τὶς μηχανὲς καὶ τὰ ὅ­πλα τους· ἡ μικρή μας πατρίδα ἔχει τὸ ἀνώτε­ρο ὅπλο, τὴν πίστι. Κι ἂν σκιάσῃ ὁ οὐρανὸς ἀπὸ ἀεροπλάνα, κι ἂν γεμίσῃ ἡ γῆ ἀπὸ διαβόλους, ἐὰν ἐμεῖς, ὁ μικρὸς Δαυΐδ, ἔχουμε στὴν καρδιά του τὴν πίστι τοῦ Χριστοῦ, αὐτὴ θὰ νικήσῃ. Ἂς πλησιάσουμε, ἂς ἑνωθοῦμε, ἂς γίνουμε ἕνα μὲ τὸ Χριστό. Ἂς ἀποδείξουμε καὶ στὴ γενεά μας, ὅτι ὁ Χριστὸς ζῇ καὶ βασιλεύει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Δημητρίου Κοζάνης τὴν 21-4-1963. Καταγραφὴ καὶ σύντμησις 28-2-2015.

 

 

Του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

«Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος» Κυριακὴ τοῦ Πάσχα (Ἰωάν. 1,1-17)

---

ΕΟΡΤΗ ΕΟΡΤΩΝ καὶ πανήγυρις πανηγύρεων ἡ σημερινὴ ἡμέρα, ἀγαπητοί μου Χριστιανοί. Ἀνάλογο δὲ πρὸς τὸ ὕψος τῆς ἑορτῆς εἶνε καὶ τὸ εὐαγγέλιο. Εἶνε ἡ ἀρχὴ τοῦ τετάρτου Εὐαγγελίου, τοῦ Εὐαγγελίου ποὺ ἔγραψε ὁ Ἰωάννης, ὁ ἠγαπημένος μαθητὴς τοῦ Κυρίου. Αὐτὸς τὸ βράδι τῆς Μεγάλης Πέμπτης ἀκούμπησε τὸ κεφάλι του στὸ στῆθος τοῦ Κυρίου, ἄκουσε τοὺς κτύπους τῆς καρδίας του, καὶ ἀπὸ ᾿κεῖ ὡς ἀπὸ ὠκεανὸν ἤντλησε τὰ μεγάλα ῥεῖθρα τῆς διδασκαλίας.

Ἴλιγγος σὲ καταλαμβάνει. Ὁ ἀετὸς τῆς Πάτμου (ἔτσι ὀνομάζεται θεολογικῶς ὁ Ἰωάννης, διότι στὴν Πάτμο ἔγραψε τὸ Εὐαγγέλιο), φτάνει σὲ ὕψος ποὺ δὲν μπορεῖ νὰ φθάσῃ ἀνθρώπινη διάνοια· «Ἐν ἀρχὴ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος» (Ἰωάν. 1,1). Τί καταλάβατε, ἀγαπητοί μου; Ὁ ἅγιος Ἰωάννης ὁ Χρυσόστομος λέει, ὅτι οἱ ἀκροαταὶ τοῦ σημερινοῦ Εὐαγγελίου πρέπει νὰ εἶνε ὄχι ἄνθρωποι ἀλλὰ ἄγγελοι. Μόνο ἄγγελοι τὸ καταλαβαίνουν. Ἀλλ᾿ἐὰν δὲν μποροῦμε νὰ εμαστε ἄγγελοι διαρκῶς, τοὐλάχιστον ἂς γίνουμε γιὰ λίγες στιγμὲς ἐδῶ στὴν ἐκκλησία ποὺ λέμε· «Οἱ τὰ χερουβὶμ μυστικῶς εἰκονίζοντες…». Τὴν ὥρα αὐτὴ ἂς ἀνεβοῦμε στὰ ὕψη τοῦ Εὐαγγελίου.

Δὲν εμεθα δυστυχῶς ἄξιοι νὰ τὸ ἀκούσουμε. Λέει ὁ ἱερὸς Χρυσόστομος· Θεέ μου, πῶς νὰ κηρύξω ἀπόψε; Πῶς νὰ ἑρμηνεύσω τὸ Εὐαγγέλιό σου, ὅταν ἡ ἁμαρτία μᾶς διέφθειρε μέχρι σημείου, ὥστε ὄχι ἄγγελοι δὲν εμεθα, ὄχι ἄνθρωποι δὲν εμεθα, ἀλλ᾿ οὔτε κτήνη εμεθα; Ἀναφέρει καὶ μιὰ ἄλλη εἰκόνα· Ὅταν, λέει, ἔχῃς μιὰ λύρα, μιὰ κιθάρα, δὲν πᾷς μ᾿ αὐτὴν νὰ παίξῃς σ᾿ ἕνα κοπάδι ζῴων. Τί καταλαβαίνουν τὰ ζῷα; Ἔτσι καὶ ὁ ἀφώτιστος ἄνθρωπος δὲν μπορεῖ νὰ καταλάβῃ τοὺς ἤχους τῆς ἐναρμονίου αὐτῆς λύρας ποὺ λέγεται ἀρχὴ τοῦ κατὰ Ἰωάννην Εὐαγγελίου.

Ἄντε νὰ πᾷς τὴν ὥρα αὐτὴ στὶς ταβέρνες, στὰ κέντρα, σ᾿ αὐτοὺς ποὺ ἐγκατέλειψαν τὴν ἱερὰ ἀκολουθία καὶ σὰν τὰ κοράκια πέσανε στὴ μαγειρίτσα καὶ τὶς ἄλλες τροφές, ἄντε νὰ πᾷς νὰ τοὺς διαβάσῃς τὸ Εὐαγγέλιο. Καμμία σημασία δὲν θὰ δώσουν. Δὲν ἔχουν ἰδέα τῶν ὑψίστων αὐτῶν ἐννοιῶν.

Πρέπει νὰ συντονίσουμε τὶς ψυχές μας, ἀγαπητοί μου. Ὅπως συντονίζεις τὸ ῥάδιο γιὰ νὰ συνδεθῇς μὲ τὸν ἄλφα ἢ βῆτα σταθμὸ ἢ ὅπως στὴν τηλεόρασι πιάνεις τὸ κανάλι, ἔτσι κ᾿ ἐμεῖς πρέπει τώρα νὰ ῥυθμίσουμε τὶς ψυχές μας στὰ κύματα τοῦ Ἰωάννου, στὸ κανάλι του.

Ποιό εἶνε τὸ θέμα του; Σήμερα ὁ Ἰωάννης πρῶτον φιλοσοφεῖ, δεύτερον θεολογεῖ, καὶ τρίτον χριστολογεῖ. Κέντρο δὲ τῆς οὐρανίου καὶ ἐμπνευσμένης σκέψεώς του εἶνε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Αὐτός εἶνε ὁ ἄξων, γύρω ἀπὸ τὸν ὁποῖο κινοῦνται δίκην ἀστέρων ἀειλαμπῶν ὅλες οἱ ἰδέες, ἀγαπητοί μου.

Ὁ Χριστός. Τί εἶνε ὁ Χριστός;

Νὰ μιλήσω μὲ τὴ γλῶσσα τοῦ Πλάτωνος; Σᾶς λέω λοιπόν, ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε ὁ «ἐπέκεινα». Τί θὰ πῇ αὐτό; Ὁ «ἐπέκεινα» εἶνε, ἁπλούστερα, ἐκεῖνος ποὺ βρίσκεται πέρα τοῦ χρόνου καὶ τοῦ χώρου. Ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἄλλοι εμεθα κεκλεισμένοι μέσα στὸ χῶρο καὶ στὸ χρόνο. Κινούμεθα ἐντὸς περιωρισμένου χρόνου καὶ τόπου. Ζοῦμε σὲ μιὰ ὡρισμένη χρονικὴ περίοδο καὶ κινούμεθα σὲ ἕναν ὡρισμένο τόπο. Ἐκτὸς χρόνου καὶ ἐκτὸς χώρου εἶνε ἕνας καὶ μόνο· ὁ Χριστός.

Ὁ Χριστὸς δὲν περιορίζεται σὲ κάποιο χρόνο· γι᾿ αὐτὸ λέγεται ἄχρονος. Ὁ Χριστὸς δὲν περιορίζεται σὲ ἕνα τόπο· γι᾿ αὐτὸ λέγεται πανταχοῦ παρών. Μέγα μυστήριο. Νὰ τὸ κάνω λιανά; Ναί. Γιατὶ αὐτὸς εἶνε ὁ σκοπός μας· ὄχι νὰ σᾶς θαμπώνουμε μὲ λόγια.

Λοιπὸν ἁπλούστερα. Μὲ τὰ φτερὰ τῆς φαντασίας ἂς πετάξουμε στὸ χρόνο μέσα στοὺς αἰῶνας. Μὲ ταχύτητα μεγάλη ἂς πᾶμε πολὺ βαθειά. Νὰ περάσουμε αἰῶνες καὶ χιλιετίες καὶ ποῦ νὰ φτάσουμε; Νὰ φτάσουμε σὲ μιὰ στιγμὴ ―προσέξτε―, ποὺ ἐπάνω στὴ γῆ δὲν ὑπῆρχε ἄνθρωπος. Αὐτὸ εἶνε καὶ ἐπιστημονικῶς ἀποδεδειγμένο. Ἀποδεικνύεται, ὅτι κάποτε δὲν ὑπῆρχε ἄνθρωπος. Τώρα φτάσαμε τὰ 7.500 ἔτη ἀπὸ κτίσεως κόσμου. Ἀλλὰ ὑπῆρξε ἐποχὴ ποὺ ὁ ἄνθρωπος δὲν ὑπῆρχε.

Προχωροῦμε. Ὑπῆρξε ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχε πανίς. Δὲν ὑπῆρχε ἕνα λουλουδάκι, ἕνα κρίνο, ἕνα τριαντάφυλλο, ἕνα δέντρο, μιὰ ἰτιά, ἕνας πλάτανος, ἕνα πεῦκο. Ὑπῆρξε ἐποχή, ποὺ δὲν ὑπῆρχαν πτηνά, ἀηδόνια, χελιδόνια κ.λπ.. Ὑπῆρξε ἐποχή, ποὺ δὲν ὑπῆρχαν ποταμοί, λίμνες, θάλασσες κ.λπ.. Προχωρῆστε. Τί θὰ συναντήσετε; Θὰ φθάσουμε σὲ μιὰ ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχε ἥλιος. Κι αὐτὸ ἐπιστημονικῶς ἀποδεδειγμένο. Προχωροῦμε στὰ βάθη τῶν αἰώνων, μέσα στὸ χρόνο τοῦ παρελθόντος. Ὑπῆρξε ἐποχή, κατὰ τὴν ὁποία δὲν ὑπῆρχαν ἄστρα, τὰ ἑκατομμύρια καὶ δισεκατομμύρια ἄστρα. Προχωρῆστε ἀκόμα περισσότερο μέσα στὸ ἄπειρο. Θὰ βρῆτε μία ἐποχὴ ποὺ δὲν ὑπῆρχε οὔτε ὕλη. Ἡ ὕλη δὲν εἶνε αἰώνιος. Εἶνε ψευδὲς τὸ δόγμα περὶ αἰωνιότητος τῆς ὕλης. Δὲν ὑπῆρχε πάντοτε ὕλη.

Τί ὑπῆρχε, λοιπόν, τότε; Ὑπῆρχε ἡ ἁγία Τριάς! Ὦ Θεέ μου, ὦ ἁγία Τριάς, Πατὴρ Υἱὸς καὶ ἅγιον Πνεῦμα, σῶσον ἡμᾶς, ἐλέησον ἡμᾶς καὶ φώτισον ἡμᾶς, νὰ ἐννοήσουμε τὰ μεγάλα αὐτὰ μυστήρια τοῦ Εὐαγγελίου.

Ὁ Χριστός, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ Πατρός, εἶνε ἐπέκεινα πάντων. Δὲν ὑπῆρξε, δὲν ὑπῆρξε ποτέ ἐποχή, ποὺ δὲν ὑπῆρχε Χριστός! Ἰδού ἡ τεραστία διαφορά μας μὲ τοὺς αἱρετικούς. Γι᾿ αὐτό ἀγωνίστηκε ὁ Μέγας Ἀθανάσιος καταπολεμῶν τὸν Ἄρειο. Αὐτή εἶνε ἡ διαφορά μας καὶ σήμερα μὲ τοὺς χιλιαστάς. Οἱ χιλιασταὶ παραδέχονται τὸ Χριστό· ἀλλὰ δὲν τὸν παραδέχονται πρὸ πάσης κτίσεως, «πρὸ πάντων τῶν αἰώνων» (Σύμβ. πίστ.), ἐπέκεινα πάντων. Αὐτὸ λοιπὸν λέει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο· «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν» (Ἰωάν. 1,1).

Τὸ δὲ σπουδαιότερο ποιό εἶνε; Ὅτι ―προσέξτε― ὁ ἄχρονος εἰσῆλθε στὸν χρόνο καὶ ὁ ἐκτὸς χώρου εἰσῆλθε στὸν χῶρο. Πῶς καὶ πότε ἔγινε αὐτό; Ὁ Θεός, ὁ Χριστός, φόρεσε σάρκα ἀνθρωπίνη καὶ περπάτησε πάνω στὴ Γῆ.

Νὰ σᾶς δώσω μιὰ εἰκόνα καὶ τελειώνω. Πρὸ ἐτῶν ὁ κόσμος ἔμεινε μὲ ἀνοιχτὸ τὸ στόμα, ὅταν ἔμαθε, ὅτι ὁ πρῶτος ἄνθρωπος πάτησε στὸ φεγγάρι. Μεγάλο πρᾶγμα. Ἀλλ᾿ ἐγὼ σᾶς λέω κάτι ἄλλο σπουδαιότερο· καὶ ἂν δὲν τὸ θαυμάσετε, δὲν εἶστε Χριστιανοί. Θαυμάζετε, ὅτι ὁ ἄνθρωπος πάτησε στὸ φεγγάρι; Θαυμάστε λοιπὸν τώρα ἕνα ἄλλο γεγονός· ὅτι ὁ Θεὸς ἐπάτησε πάνω στὴ Γῆ! Τὰ πατήματά του εἶνε ἐδῶ, στὴ Γαλιλαία, στὴ λίμνη τῆς Τιβεριάδος, στὸν Ἰορδάνη ποταμὸ κ.λπ.. Φόρεσε ἀνθρώπινη σάρκα. Καὶ ὁ ἄχρονος Θεὸς ἔγινε ἐν χρόνῳ. Καὶ ὁ ἐκτὸς χώρου εὑρέθη σὲ ὡρισμένο τόπο. Ἔζησε ἐπὶ τῆς γῆς καὶ δίδαξε.

Καὶ εἶνε Θεός, Θεὸς ἀληθινός! Ἀποδείξεις; Ἂν μπορῇς νὰ μετρήσῃς τὶς ἀκτῖνες τοῦ ἡλίου, ἄλλο τόσο μπορεῖς νὰ μετρήσῃς τὶς ἀποδείξεις ὅτι ὁ Χριστὸς εἶνε Θεός. Τὸ ἀποδεικνύει ἡ διδασκαλία του, τὰ θαύματά του, ὁ ἄσπιλος βίος του· τὸ ἀποδεικνύει ἡ σταύρωσις καὶ ἡ τριήμερος ταφή του.

Τὴν θεότητα ὅμως τοῦ Χριστοῦ βεβαιώνει προπαντὸς ἡ ἀνάστασί του, τὸ τρισμέγιστο τοῦτο γεγονός. Ἀπέθανε καὶ ἐτάφη, ἀλλὰ ἀνέστη αὐτεξουσίως καὶ «ὤφθη» (=φανερώθηκε) στοὺς μαθητάς (Πράξ. 13,31), καὶ ζῇ εἰς τοὺς αἰῶνας. Γι᾿ αὐτὸ ἀκοῦμε σήμερα τὸν Ἰωάννη νὰ λέῃ· «Καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος» (ἔ.ἀ).

Ἡ ἱστορία 20 αἰώνων μαρτυρεῖ, ὅτι εἶνε ὁ Θεός. Μέσα στὶς κατακόμβες ὑπάρχει γραμμένη μία λέξις. Οἱ μάρτυρες θυσιαζόμενοι ἔγραφαν ἐπάνω στὶς πλάκες μὲ τὸ αἷμα τους στὰ λατινικά· το «Ζῌ». Ζῇ· δὲν εἶνε ὅπως οἱ ἄλλοι. Ὁ Μέγας Ἀλέξανδρος πέθανε, ὁ Καῖσαρ πέθανε, ὁ Λένιν πέθανε, ὁ Μὰρξ πέθανε, οἱ μεγάλοι φιλόσοφοι πέθαναν. Ἡ δική μας θρησκεία εἶνε ἡ μόνη ποὺ ἔχει ἀρχηγὸ μὴ θνητὸ ἀλλὰ ἀθάνατο. Ὁ Μωάμεθ ἦταν θνητός· τολμοῦν οἱ Τοῦρκοι νὰ ποῦν ὅτι ζῇ; Ὁ Ζωροάστρης θνητός, ὁ Βούδδας θνητός, ὅλοι οἱ ἄλλοι θνητοί. Ἐνῷ ἐμᾶς ὁ δικός μας Θεὸς ζῇ.

Ἔχουμε ζωντανὸ Θεό. Ζῇ. Ζῆ καὶ βασιλεύει, εἰς πεῖσμα τῶν ἀθέων, τῶν ὑλιστῶν καὶ τῶν δαιμόνων. Ζῇ καὶ βασιλεύει. Γι᾿ αὐτὸ ἀπόψε λατρεύουμε καὶ δοξάζουμε τὸν «Χριστόν, τὸν ἀναστάντα ἐκ νεκρῶν»· «ὅν, παῖδες, ὑμνεῖτε καὶ ὑπερυψοῦτε εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας».

† ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἱ. ναὸς Ἁγίου Παντελεήμονος Φλωρίνης Πάσχα 14-4-1974)

 

Σιωπή; Αδιαφορία ; H μαρτυρία Αλήθειας ; Τι κάνουμε Εμείς;

 

Σιωπή; Αδιαφορία ; H μαρτυρία Αλήθειας ; Τι κάνουμε Εμείς;

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ ΘΕΟΥ

Σιωπή; Αδιαφορία ; H μαρτυρία Αλήθειας ;

Τι κάνουμε Εμείς;

 Σε μία εποχή όπου οι αποφάσεις της πολιτείας προσπαθούν να διαμορφώσουν νέες κοινωνικές πραγματικότητες, ως Ορθόδοξοι πιστοί,  απέναντι στην απόφαση του ΣτΕ για υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα  ζευγάρια, νιώσαμε την ανάγκη να υπενθυμίσουμε την αλήθεια της Αγίας Γραφής, αλλά και την παράδοση της Εκκλησίας μας, που υπερασπίζεται την οικογένεια, ως θεμέλιο της κοινωνίας και της πνευματικής ζωής.

Η οικογένεια αποτελεί τον φυσικό χώρο ανατροφής και πνευματικής καθοδήγησης του παιδιού. Η Εκκλησία διδάσκει ότι η σχέση πατέρα, μητέρας και παιδιού δεν είναι απλώς κοινωνική σύμβαση, αλλά θεϊκό δώρο και κλήση για την ανατροφή σε αρετές και πίστη. Ο Απόστολος Παύλος, προς Ρωμαίους (1.26-27), υπενθυμίζει με σαφήνεια για την ομοφυλοφιλία:«Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. Αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν,, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες».

Η Εκκλησία καλεί κάθε πιστό να υπερασπιστεί την αλήθεια με αγάπη αλλά και τόλμη. Η σιωπή, όταν η αλήθεια καταπατείται και τα παιδιά κινδυνεύουν δεν είναι απλώς αμέλεια, είναι πνευματικός τρίτος βαθμός αθεΐας, σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος στο 25.42-45 στην Παραβολή της Κρίσεως«...ἐφ' ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε.» Ο Απόστολος Παύλος προς Εφεσίους (5.11) μας προτρέπει:«Μὴ κοινωνεῖτε τὰ ἔργα τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε.»

Κάθε Ορθόδοξος  είναι μέλος του Σώματος του Χριστού που είναι η Εκκλησία(Α΄Κορ 12.27), καλείται να μιλήσει, να ελέγξει, και να προστατέψει. Η αδιαφορία, η σιωπή και η ανοχή απέναντι σε αποφάσεις που παρακάμπτουν τη θεία τάξη συνιστούν πνευματική αδράνεια, η οποία παραβλέπει την προστασία του παιδιού και την πίστη μας στον Θεό.

Δυστυχώς όμως εμείς, παραμένουμε αδιάφοροι μπροστά σε θέματα που αφορούν την προστασία της οικογένειας και των παιδιών. Η αγάπη που οφείλουμε να δείξουμε πρέπει να είναι ουσιαστική: Όχι μόνο με λόγια, αλλά με υπεράσπιση των θεμελίων της οικογένειας και της ανατροφής των παιδιών. Είναι ώρα να ξυπνήσουμε από τη νωθρότητα (Ρωμ 13.11) και να γίνουμε φωνή καθαρή, με διάκριση και σεβασμό, υπέρ των παιδιών που έχουν ανάγκη από μια φυσική και πνευματικά ασφαλή οικογένεια.

Η οικογένεια αποτελεί χώρο ιερό, όπου η αγάπη και η πίστη μεταδίδονται στα παιδιά. Οἱ πρόγονοί μας είχαν λιγότερη γενική μόρφωση από εμάς, όμως είχαν φόβο Θεού. Το κέντρο της ζωής τους ήταν η Εκκλησία· μετρούσαν τον χρόνο με βάση τις γιορτές, γνώριζαν τους Αγίους και τηρούσαν τις νηστείες. Αυτή είναι η χριστοκεντρική ζωή. Όταν όμως βάζουμε εγωιστικά τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας στο κέντρο του μικρόκοσμού μας, τότε, κατά τον Απόστολο Παύλο, «ἀπαλλοτριωμένοι καί ἐχθροί τῇ διανοίᾳ» (Κολ. 1,21) απέναντι στον Θεό. Αυτή η αποξένωση δημιουργεί έναν πολιτισμό και ένα σύστημα «αξιών» εχθρικό προς τον Θεό αλλά και προς τον ίδιο τον άνθρωπο.

 Σταθεροί στην αλήθεια, με σεβασμό στον Δημιουργό και με συνείδηση ενεργή, οφείλουμε να συλλογιστούμε, σύμφωνα με την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες:: Η σιωπή μου πού με τοποθετεί; Η απραξία μου είναι αλήθεια ή συμμετοχή στο σκότος;

Ἡ ἐλπίς μου ὁ Πατήρ, καταφυγή μου ὁ Υἱός, σκέπη μου τὸ Πνεῦμα τὸ Άγιον, Τριὰς Αγία, δόξα σοι!

                                                            Xριστός Ανέστη!

ΤΟ  ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΑΝΤΖΑΚΗΣ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΙΛΑΣ

ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΑΖΙΓΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΡΟΚΛΗΘΕΝ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟ

 

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΡΟΚΛΗΘΕΝ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟ

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 20^η  Απριλίου 2026

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΦΑΤΟ ΠΡΟΚΛΗΘΕΝ ΣΧΙΣΜΑ ΣΤΟΝ ΑΓΓΛΙΚΑΝΙΣΜΟ

       Στις 25 Μαρτίου έγινε η ενθρόνιση της Most Rev Dame Sarah Mullally ως 106ου «Αρχιεπισκόπου» του Καντέρμπουρι, πρώτης γυναίκας «Πριμάτου» της Αγγλικανικής «Εκκλησίας».

     Για την εκλογή της το Γραφείο μας είχε εκδώσει σχετική ανακοίνωση, με τίτλο: «Σχόλιο στην ανάδειξη γυναίκας ως «Πριμάτου» της Αγγλικανικής «Εκκλησίας» [1]. Σε αυτό εκθέσαμε τις απόψεις μας σχετικά με την αποστασία του δυτικού Χριστιανισμού η οποία είναι ραγδαία, φανερώνοντας το απύθμενο χάσμα, που τον χωρίζει από την Ορθοδοξία μας, η Οποία, μόνον Αυτή διασώζει επακριβώς, χωρίς προσθαφαιρέσεις, την αρχέγονη και σώζουσα διδασκαλία της Εκκλησίας, και για τούτο μπορεί να ταυτιστεί με την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού.

      Μια από αυτές τις αιρετικές ομάδες, που ξεπήδησε από τον Παπισμό, είναι και ο Αγγλικανισμός, ο οποίος αποκόπηκε από αυτόν τον 16ο αιώνα, για πολιτικούς  λόγους. Το 1534 ο Βασιλιάς Ερρίκος Η΄ και το αγγλικό κοινοβούλιο, απέκοψαν  την Αγγλική «εκκλησία» από την Ρώμη, για να μπορέσει ο Άγγλος βασιλιάς να χωρίσει την νόμιμη σύζυγό του Αικατερίνη της Αραγωνίας και να νυμφευτεί την Άννα Μπολέυν, διότι ο «Πάπας» αρνιόταν να του δώσει την άδεια διαζυγίου και να επιτρέψει τον δεύτερο γάμο στον Άγγλο μονάρχη. Με άλλα λόγια, η Αγγλικανική «Εκκλησία» δημιουργήθηκε κατ’ ουσίαν, όχι ως διαμαρτυρία στις τερατωδίες του αιρετικού Παπισμού, αλλά για ιδιοτελή σκοπό! 

      Ο Αγγλικανισμός, μετά την απόσχισή του από τον Παπισμό, όχι μόνον δεν επανήλθε στην γνησιότητα της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού, όχι μόνον δεν απέρριψε τις παπικές πλάνες, τις περισσότερες υιοθέτησε, αλλά  με τις καινοτομίες, που έκανε κατά καιρούς, απομακρύνθηκε παρασάγγας από αυτή.  Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί τέλεια εκκοσμίκευση, αποδεχόμενη της ομοφυλοφιλία ως «κανονικότητα», «ευλογεί» «γάμους» ομοφυλόφιλων «ζευγαριών», αλλά και «χειροτονεί» «κληρικούς» δεδηλωμένους ομοφυλόφιλους και πολλούς από αυτούς να έχουν συναψει άθεσμους «γάμους» με άτομα του ιδίου φύλου!

     Μια από τις πολλές καινοτομίες είναι και η θέσπιση της γυναικείας «ιεροσύνης». Πολλές από τις ομάδες της «Αγγλικανικής Κοινωνίας», (έτσι ορίζεται η διακοινωνία των ομάδων της Αγγλικανικής «εκκλησίας»),  χειροτονούν γυναίκες «ιερείς» και «επισκόπους», παρά το ότι αυτή η πρακτική αυτή είναι ασύμβατη με την Παράδοση της Εκκλησίας και παρά τις όποιες αντιδράσεις κάποιων Αγγλικανών συντηρητικών. Το αποκορύφωμα ήταν η εκλογή στη θέση «Πριμάτου», δηλαδή της επικεφαλής της «Αγγλικανικής Κοινωνίας», γυναίκας «ιέρειας», μιας πρώην νοσηλεύτριας, της Sarah Mullally.

      Όπως έχει δημοσιοποιηθεί η εν λόγω «Πριμάτος» «είναι γνωστή για την υποστήριξή της σε μια πιο φιλελεύθερη προσέγγιση σε μια σειρά θεμάτων, συμπεριλαμβανομένης της στάσης απέναντι στους ΛΟΑΤΚΙ και της συζήτησης του θέματος των αμβλώσεων, κάτι που, κατά τη γνώμη των αντιπάλων, μαρτυρεί απομάκρυνση από την παραδοσιακή χριστιανική διδασκαλία»[2]. Δηλαδή εκφράζει απόλυτα την φιλελεύθερη «πτέρυγα» του Αγγλικανισμού, η κατάλληλος ηγέτης για να συνεχίσει την ακόμα παραπέρα απομάκρυνσή του από την αυθεντικότητα του Χριστιανισμού. 

     Αλλά, η πομπώδης «ενθρόνισή» της, φανέρωσε την τεραστίων διαστάσεων κρίση που κυοφορούνταν εδώ και χρόνια στα σπλάχνα του αιρετικού Αγγλικανισμού. Δημιούργησε σχίσμα! Οι Αγγλικανοί του «Παγκόσμιου Νότου», διαπνεόμενοι από συντηρητικές απόψεις, διαφώνησαν και δημιούργησαν το δικό τους Συμβούλιο, ανεξάρτητα από αυτό της «Αγγλικανικής Κοινωνίας» του Canterbury.  

      Αποκαλυπτικό είναι το ακόλουθο δημοσίευμα: «Στο Αμπούτζα οι συντηρητικοί ιεράρχες ανακοίνωσαν επίσημα τη δημιουργία νέου διοικητικού οργάνου λόγω της αποστασίας του Λονδίνου από την πίστη. Από τις 3 έως τις 6 Μαρτίου 2026 στην Αμπούτζα (Νιγηρία) 347 αγγλικανοί επίσκοποι και 121 ηγέτες από 27 επαρχίες επισημοποίησαν επίσημα την οριστική ρήξη με το διοικητικό κέντρο στο Λονδίνο. Οι συμμετέχοντες στη συνάντηση του κινήματος GAFCON (Παγκόσμια Διάσκεψη Αγγλικανικού Μέλλοντος) κατήργησαν το προηγούμενο Συμβούλιο των Πριμάτων και ίδρυσαν νέο όργανο διακυβέρνησης — το Παγκόσμιο Αγγλικανικό Συμβούλιο. Οι ιεράρχες του Παγκόσμιου Νότου δήλωσαν ότι τα λεγόμενα “Εργαλεία του Καντέρμπερι” (Αρχιεπίσκοπος Καντέρμπερι, Διάσκεψη Λάμπεθ και άλλα) “δεν κατάφεραν να εξασφαλίσουν πειθαρχία, να διατηρήσουν τη βιβλική μαρτυρία και να υποστηρίξουν τη θεμελιώδη αγγλικανική διδασκαλία”». Στην τελική διακήρυξη οι ηγέτες κατηγόρησαν το επίσημο Λονδίνο ότι «συμβιβάστηκε με την εξουσία της Γραφής», ανήγαγε την «παράδοση στον πολιτισμό» σε αρετή και αντικατέστησε την πίστη με «ψευδείς διδασκαλίες»[3]!

     Ήδη εκλέχτηκε νέος Πρόεδρος του νεοσύστατου «Συμβουλίου», ομόφωνα ο «αρχιεπίσκοπος» Ρουάντας Laurent Mbanda. Ο νέος Γενικός Γραμματέας Paul Donison, δήλωσε χαρακτηριστικά ότι η «εάν η Εκκλησία θέλει να αφήσει πίσω της τις παλιές δομές, πρέπει να “αφήσει πίσω και τους παλιούς τίτλους”»[4].  Μάλιστα σύμφωνα με το νέο καταστατικό του Συμβουλίου, ο Πρόεδρος θα φέρει πλέον τον τίτλο: «πρώτος μεταξύ ίσων»  (primus inter pares), γεγονός ιδιαίτερης σημασίας, διότι αναιρεί τον τίτλο του «πρώτου άνευ ίσων» που φέρει ο «αρχιεπίσκοπος» του Καντέρμπουρι, τον οποίο είχε κληρονομήσει ο Αγγλικανισμός από τον Παπισμό!

      Η οριστικοποίηση του σχίσματος, αλλά και της βαθιάς κρίσης στους κόλπους του Αγγλικανισμού φάνηκε από την ηχηρή απουσία εκπροσώπησης στην «ενθρόνιση» της «Αρχιεπισκοπίνας» Sarah Mullally.  Η τελετή χαρακτηρίστηκε από τους διοργανωτές ως «πραγματικά παγκόσμια συνάθροιση». Αλλά η πραγματικότητα ήταν διαφορετική. Από το σύνολο των 42 αγγλικανικών επαρχιών δεν προσήλθαν 16 «αρχιεπίσκοποι»! «Περισσότερο από το ένα τέταρτο του συνολικού αριθμού – αρνήθηκαν συνειδητά να συμμετάσχουν στη θεία λειτουργία. Μεταξύ αυτών οι αρχιεπίσκοποι Αλεξανδρείας, Χιλής, Κονγκό, Ινδικού Ωκεανού, Κένυας, Μιανμάρ, Νιγηρίας, Ρουάντας, Νοτιοανατολικής Ασίας, Νότιου Σουδάν, Σουδάν και Ουγκάντας»[5]. «Ως αποτέλεσμα, παρά την εξωτερική επισημότητα της τελετής, καταλήγει η έκδοση: «η πραγματική ιστορία έγκειται στο ότι οι εκπρόσωποι της συντριπτικής πλειοψηφίας των αγγλικανών του κόσμου γύρισαν την πλάτη στο Καντερβέρι»[6]!

       Έχει σημασία και το περιεχόμενο της «Διακήρυξης» του «Συμβουλίου του Παγκόσμιου Νότου»: «Η εγκριθείσα διακήρυξη εισάγει την υποχρέωση “αρχικής αποστασιοποίησης” από τα φιλελεύθερα ιδρύματα της Αγγλίας. “Οι ηγέτες που κατέχουν θέσεις στην Παγκόσμια Αγγλικανική Κοινότητα δεν πρέπει να παρευρίσκονται σε μελλοντικές συναντήσεις πριμάτων που συγκαλούνται από τον αρχιεπίσκοπο Καντέρμπερι, καθώς και στη Διάσκεψη Λάμπεθ”. Στο έγγραφο τονίζεται ότι ο διαχωρισμός είναι απαραίτητος για να δείξει: η φιλελεύθερη διδασκαλία του Λονδίνου δεν είναι δευτερεύον ζήτημα με το οποίο μπορεί κανείς να συμβιβαστεί»[7]. 

      Οι διαφωνούντες Αγγλικανοί «κληρικοί» ανήκουν στο κίνημα των «GAFCON», το οποίο δημιουργήθηκε το 2008 σε συνέδριο «στα Ιεροσόλυμα ως αντίδραση στον φιλελευθερισμό στην Αγγλικανική Εκκλησία. Οι εκπρόσωποι αυτού του κινήματος ενώνουν την πλειοψηφία των πρακτικών αγγλικανών στον κόσμο, ιδιαίτερα στις χώρες του Παγκόσμιου Νότου. Αν και το GAFCON είναι περισσότερο κίνημα παρά ξεχωριστή εκκλησιαστική δομή, ορισμένες επαρχίες που συμμετέχουν σε αυτό έχουν ήδη αποστασιοποιηθεί από την ηγεσία του Καντέρμπερι»[8]. Τώρα όμως το κίνημα αυτό έλαβε «εκκλησιαστική» δομή και υπόσταση.

       Για περισσότερα από είκοσι χρόνια οι ως άνω διαφωνούντες με το Κατέρμπουρι, εξέφραζαν με σφοδρότητα τις αντιθέσεις τους για την ολοένα απομάκρυνση της «Αγγλικανικής Κοινωνίας», από τις αρχές του Αγγλικανισμού. Ζητούσαν «από την Αγγλικανική Κοινωνία να υποταχθεί στον λόγο του Θεού και να πειθαρχήσει αυτές τις επαρχίες, συμπεριλαμβανομένης της Εκκλησίας της Αγγλίας, που αντιλαμβάνονται ότι “αποχώρησαν από την ιστορική πίστη που πέρασε από τους Αποστόλους”. Για το λόγο αυτό, δεν μπορούν να αναγνωρίσουν τον Αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι ως τον “πρώτο μεταξύ των ίσων ηγέτη της παγκόσμιας Κοινωνίας”»[9]. 

     Τώρα φαίνεται ότι «έσπασε» το χρόνιο «απόστημα» στον αιρετικό Αγγλικανισμό και φάνηκε το μέγεθος της αποστασίας του. Δημιουργήθηκε άλλο ένα σχίσμα στην ιστορία του δυτικού Χριστιανισμού, αποδεικνύοντας περίτρανα το γεγονός ότι απουσιάζει από αυτόν η Θεία Χάρις και ως εκ τούτου πρυτανεύει το κοσμικό πνεύμα, το οποίο, όπως είναι γνωστό, αντιστρατεύεται την ασκητική της Εκκλησίας, την σταυρική πορεία προς την μετάνοια, την κάθαρση και την κατά χάριν θέωση.

      Αυτά είναι ακατανόητα για την δυτική Χριστιανοσύνη, η οποία θεωρεί ως κύρια αποστολή της την προώθηση ενός σκιώδους ουμανισμού, μια ατομική και κοινωνική χρησιμοθηρία, εναρμονισμένη με τα διδάγματα του άθεου ευρωπαϊκού «διαφωτισμού». Έτσι μπορεί να κατανοηθεί η γυναικεία «ιεροσύνη», η αποδοχή της ομοφυλοφιλίας και η τέλεση «γάμων» ομοφυλόφιλων «ζευγαριών», η εισδοχή στις τάξεις του «κλήρου» δεδηλωμένων ομοφυλόφιλων (ανδρών και γυναικών) και μάλιστα σε άθεσμες «γαμικές» σχέσεις με άτομα του ιδίου φύλου, ως αποτέλεσμα του άκρατου δικαιωματισμού, του αναρχοφεμινισμού και γενικά η σύμπλευση και υιοθέτηση των ολέθριων αρχών της Woke Agenda, η οποία κυριαρχεί στον δυτικό κόσμο και η οποία, ως γνωστόν, εκδηλώνει άκρως αντιχριστιανικές θέσεις και πρακτικές της.

      Περαίνουμε την ανακοίνωσή μας, δηλώνοντας ότι δεν επιχαίρουμε για τα όσα τραγικά συμβαίνουν στον Αγγλικανισμό και γενικότερα στον αποστατημένο δυτικό Χριστιανισμό. Αντίθετα λυπούμαστε, διότι χάνονται ψυχές υπέρ των οποίων ο Χριστός έχυσε το τίμιο Αίμα Του στο σταυρό και «πάντας ἀνθρώπους θέλει σωθῆναι καὶ εἰς ἐπίγνωσιν ἀληθείας ἐλθεῖν» (Α΄ Τιμ.2, 4). Επίσης εκφράζουμε την λύπη μας για τους διαφωνούντες του «Αγγλικανικού Νότου», οι οποίοι διαφώνησαν με την άκρατη εκκοσμίκευση του Αγγλικανισμού, απέρριψαν το «πρωτείο» του Αγγλικανού «Πριμάτου» και έκαμαν λόγο για επιστροφή και «υποταγή στον λόγο του Θεού», αλλά δεν διαπιστώσαμε την παραμικρή διάθεση απόρριψης των βασικών κακοδοξιών του Αγγλικανισμού. Αντίθετα εκδήλωσαν την πρόθεσή τους «να υποστηρίξουν τη θεμελιώδη αγγλικανική διδασκαλία»[10], την οποία, κατ’ αυτούς, παραβίασε η «Αγγλικανική Κοινωνία» του Κατέρμπουρι.

      Τέλος λυπούμαστε και ανησυχούμε για την εμμονή πολλών Ορθοδόξων και δη υψηλά ισταμένων εκκλησιαστικών ταγών, οι οποίοι θεωρούν (και) τον αιρετικό Αγγλικανισμό ως γνήσια Εκκλησία, αναλώνονται σε ατέρμονους, ανόσιους και ανούσιους διαλόγους με εκπροσώπους του και συχνά προβαίνουν σε συμπροσευχές, οι οποίες απαγορεύονται από τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας μας. Και τούτο διότι, ενώ ο Αγγλικανισμός, όσο και όλοι οι άλλοι αιρετικοί, παραμένουν αμετακίνητοι στις πλάνες τους, αμβλύνεται επικίνδυνα  το ορθόδοξο αισθητήριο και αλλοιώνεται η  αυτοσυνειδησία πολλών ορθοδόξων, θεωρώντας ότι η Ορθοδοξία δεν είναι η μόνη Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

---

[1] https://imp.gr/%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%be%ce%b7-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%83-%cf%89%cf%83-%cf%80%cf%81%ce%b9/

[2] https://spzh.eu/gr/news/92078-v-tserkvi-anhlii-sara-mallali-ofitsialno-stala-arkhiepiskopom-kenterberijskim

[3] spzh.eu / και https://orthodoxostypos.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9/

[4] Όπου ανωτέρω

[5] https://spzh.eu/gr/amp-news/92121-tret-anhlikanskikh-episkopov-proihnorirovali-intronizatsiju-arkhiepiskopessy

[6] Όπου ανωτέρω

[7] spzh.eu / και https://orthodoxostypos.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9/

[8] https://spzh.eu/gr/news/91660-konservativnye-anhlikane-vyberut-novoho-hlavu-vmesto-arkhiepiskopessy

[9] https://www.christiantoday.com/news/the-glaring-absences-from-the-archbishop-of-canterbury-s-installation

[10]   spzh.eu / και https://orthodoxostypos.gr/%CE%BF%CE%B9-%CE%B1%CE%B3%CE%B3%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CF%80%CE%B1%CE%B3%CE%BA%CF%8C%CF%83%CE%BC%CE%B9%CE%BF%CF%85-%CE%BD%CF%8C%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B4%CE%B9/