π. Γεώργιος Μεταλληνός: Όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η Πολιτεία παίρνει το πάνω χέρι!

 

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η                                  Πολιτεία παίρνει το πάνω χέρι!

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ Β’ – ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ

Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟ Β’

«…Δεν ήταν (ο γάμος) κάτι που ενδιέφερε την Πολιτεία. Γιατί η Πολιτεία έχει άλλα ενδιαφέροντα. Ξέρετε δε, κάθε φορά που επεμβαίνει η Πολιτεία στα εκκλησιαστικά θέματα, το κάνει όχι για το καλό της Εκκλησίας, το κάνει για το καλό το δικό της. Θέλει να ρυθμίσει δηλαδή, να λύσει δικά της προβλήματα.

Η κίνηση δε που γίνεται πάντοτε είναι από την Εκκλησία προς την Πολιτεία και όχι από την Πολιτεία προς την Εκκλησία. Δηλαδή η Πολιτεία επί Ιουστινιανού, μετά επί Λέοντος του Σοφού, καθιστά νόμους του κράτους τα δόγματα και τους Κανόνες της Εκκλησίας. Δεν γίνεται το αντίθετο, οι νόμοι της Πολιτείας να γίνονται νόμοι της Εκκλησίας.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τον τέταρτον αιώνα ο υιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου ο Κωνστάντιος, σε μία στιγμή εκρήξεως, μολονότι Ορθόδοξος, έλεγε το εξής στους επισκόπους: ο λόγος ο εμός ως κανών νομιζέσθω (θα είναι νόμος ο λόγος μου) και του είπαν αμέσως ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε. Του είπαν τα μεγάλα Πατερικά αναστήματα της εποχής.

Απαντούν οι μεγάλοι Πατέρες της εποχής, ένας εξ’ αυτών ήταν ο μεγάλος Άγιος Αμβρόσιος, επίσκοπος Μεδιολάνων, του κέντρου της αυτοκρατορείας τότε εις την Δύση. Και τί είπε; Imperator intra Ecclesiam, non supra Ecclesiam est. Ο αυτοκράτωρ είναι μέσα στην Εκκλησία, όχι πάνω από την Εκκλησία.

Αυτή είναι η απάντηση ενός μεγάλου επισκόπου.

Ε, όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η Πολιτεία παίρνει πάντα το πάνω χέρι. Είναι η λεγομένη πολιτειοκρατεία. Και δεν θα είχαμε ποτέ καμμία αντίρρηση, εκπρόσωποι της Πολιτείας που ζουν μέσα στην Ορθόδοξη Παράδοση να μας διορθώσουν εκεί που ατακτούμε. Αλλά συνήθως την «διόθρωση» την αναλαμβάνουν πρόσωπα πολιτειακά που δεν έχουν σχέση με την Παράδοση της Εκκλησίας και «διορθώνουν» τα καλώς κείμενα, όχι τα κακώς κείμενα. Αυτά που τους συμφέρουν.

–https://youtu.be/0LoRAzYPMOo – Gus Tsin

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ: Ο ΗΡΩΪΚΟΣ  ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     Κάποιοι κακοήθεις και ανιστόρητοι, θέλουν να περιορίσουν τη χριστιανική πίστη της αρχαίας Εκκλησίας στους φτωχούς και τους δούλους. Όμως  έρχεται η ιστορία και τα συναξάρια της Εκκλησίας μας για να τους διαψεύσουν οικτρά. Τη νέα πίστη είχαν υιοθετήσει άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές τάξεις και τα επαγγέλματα. Μια από αυτές ήταν οι στρατιωτικοί. Μέσα από τις τάξεις τους αναδείχθηκαν μυριάδες Μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών των πρώτων τριακοσίων χρόνων.

      Ένας από αυτούς υπήρξε ο μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος ο Στρατηλάτης. Δεν είναι γνωστό το ακριβές έτος της γεννήσεώς του. Τοποθετείται περί τα τέλη του 3^ου μ. Χ. αιώνα. Γεννήθηκε στην πόλη Ευχάνεια του Ελενοπόντου, (Ευξείνου Πόντου), στην πανάρχαια κοιτίδα του Ελληνισμού, από Έλληνες γονείς, οι οποίοι είχαν μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του τα έζησε στην Ποντική Ηράκλεια της Παφλαγονίας και ανατράφηκε με τα νάματα της χριστιανικής πίστεως και ευσέβειας. Από παιδί διακρινόταν για το εξαίρετο παράστημά του και κυρίως για τα πλούσια πνευματικά και ψυχικά του χαρίσματα. Είχε αποκτήσει σπουδαία παιδεία, μελετώντας τα ιερά χριστιανικά κείμενα, καθώς και τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους. Αναδείχτηκε μάλιστα σπουδαίος ρήτορας.

      Από νεαρός ξεχώριζε για τις ηγετικές του ικανότητες και γι’ αυτό αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του στρατιωτικού, το οποίο απολάμβανε μεγάλο σέβας της εποχή εκείνη. Γι’ αυτό και κατατάχτηκε στον ρωμαϊκό στρατό. Το ξεχωριστό σωματικό του παράστημα, οι αθλητικές του επιδόσεις και κυρίως το θάρρος, ανδρεία του και οι έμφυτες στρατιωτικές του αρετές τον ανέβασαν πολύ γρήγορα στη στρατιωτική ιεραρχία του ρωμαϊκού στρατού των ανατολικών περιοχών της αυτοκρατορίας. Έγινε στρατηλάτης, αξίωμα ανάλογο με του σημερινού στρατηγού.

       Η φήμη του για τις ικανότητές του και για την αποτελεσματικότητα των λεγεώνων που διοικούσε, έφτασε ως τον αυτοκράτορα Λικίνιο (307-324), ο οποίος τον προσκάλεσε για να τον γνωρίσει από κοντά και να τον ανταμείψει για τις πολύτιμες στρατιωτικές του υπηρεσίες. Αλλά κάποιοι φανατικοί σύμβουλοί του τον πληροφόρησαν ότι ο Θεόδωρος ήταν Χριστιανός. Ο Λικίνιος ήταν φανατικός ειδωλολάτρης και μισούσε θανάσιμα τον Χριστιανισμό. Του έστειλε κατ’ αρχήν μια επιστολή, προτείνοντάς του να θυσιάσουν μαζί στους «θεούς». Ο Θεόδωρος του απάντησε με ευγένεια και διπλωματία πως δεν ήταν δυνατόν να τον συναντήσει τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και πως τον περίμενε να έρθει στην Ηράκλεια, όπου θα θυσίαζαν τότε από κοινού. Όμως ο στρατηλάτης ήθελε απλά να κερδίσει χρόνο.

      Ο Λικίνιος πίστεψε στα γραφόμενα του Θεοδώρου και με την πρώτη ευκαιρία επισκέφτηκε όντως την Ηράκλεια και ο στρατηλάτης του οργάνωσε μια λαμπρή υποδοχή. Του ζήτησε μάλιστα και τα παγανιστικά ξόανα και είδωλα, φτιαγμένα από χρυσάφι και πολύτιμες πέτρες, τα οποία κουβαλούσε μαζί του ο θρησκομανής αυτοκράτορας, με σκοπό δήθεν να τους αποδώσει τιμές. Παρευθύς ο ηρωικός Θεόδωρος πήρε στα χέρια του τα σύνεργα της ειδωλολατρίας, τα οποία θρυμμάτισε και τα έδωσε στους φτωχούς να πουλήσουν τα ακριβά μέταλλα για να καλύψουν βιοτικές τους ανάγκες. Ο Λικίνιος έμεινε άναυδος από την πράξη του κορυφαίου στρατιωτικού του. Θεώρησε την πράξη του αφ’ ενός μεν ασεβή προς τους «θεούς» του κράτους, και αφ’ ετέρου προσβολή κατά του προσώπου του.

        Διέταξε αμέσως τη σύλληψή του και την ενώπιόν του μεταφορά, για να τον ανακρίνει προσωπικά. Ο αυτοκράτορας αρχικά έκρυψε τον θυμό και την προσβολή του και θέλησε με κολακείες να πείσει τον στρατηλάτη να απαρνηθεί την χριστιανική του πίστη και να θυσιάσει στους «θεούς» του. Του επεσήμανε ότι τη λαμπρή του

καριέρα τη χρωστά στην εύνοιά τους και ως εκ τούτου είναι υποχρεωμένος να τους προσφέρει θυσία. Ο Θεόδωρος παρέμεινε ατάραχος και γαλήνιος, όση ώρα μιλούσε ο Λικίνιος. Απάντησε στον αυτοκράτορα πως η χριστιανική του πίστη και ιδιότητα αξίζουν περισσότερο από όλα τα αξιώματα του κόσμου. Πως οι «θεοί» του είναι ανύπαρκτοι και αποκυήματα αρρωστημένων μυθογράφων και πως πίσω από αυτούς κρύβονται οι κακοποιοί δαίμονες, οι οποίοι λατρεύονται στα πρόσωπά τους. Πως ο αληθινός Θεός είναι η Παναγία Τριάδα, που μας αποκάλυψε ο Ιησούς Χριστός, ο Οποίος έγινε άνθρωπος για να μας λυτρώσει από την αμαρτία τη φθορά και το θάνατο. Να μας απαλλάξει από το σκοτάδι της ειδωλολατρίας και της πλάνης, να μας κάνει τέκνα φωτός.  

      Ο θηριώδης Λικίνιος έγινε έξαλλος από οργή θυμό για την εμμονή του στρατηλάτη του να μη θυσιάσει στους «θεούς» του και για την προσβολή εναντίον τους. Τον απείλησε ότι τον περιμένουν σκληρά βασανιστήρια, αλλά ο Θεόδωρος έμεινε εδραίος στην πίστη του και περίμενε με ανυπομονησία το μαρτύριο για την πίστη του στο Χριστό. Τότε διέταξε να τον καθαιρέσουν από το υψηλό του αξίωμα, να τον γδύσουν και να τον μαστιγώσουν με βούνευρα, τα οποία κατέληγαν σε μολυβένια σφαιρίδια. Οι απάνθρωποι ειδωλολάτρες δήμιοι ξέσκιζαν με λύσσα τις σάρκες του Μάρτυρα και κατόπιν τον έριξαν στη φυλακή, όπου έμεινε επτά ημέρες χωρίς τροφή και νερό, αναμένοντας να απαρνηθεί την πίστη του. Αφού είδε ο Λικίνιος ότι δεν κατόρθωσε τίποτε, έδωσε εντολή να τον σταυρώσουν, εν μέσω απερίγραπτων ταπεινώσεων και βανδαλισμών. Η ψυχή του πέταξε στα ουράνια, για να συναντήσει τον αληθινό και αιώνιο Βασιλέα Χριστό και το σώμα του το συνέλλεξαν οι Χριστιανοί και το ενταφίασαν με μεγάλες τιμές. Ήταν 8 Φεβρουαρίου του έτους 319. Αυτή την ημέρα όρισε η Εκκλησία μας να τιμάται η σεπτή του μνήμη. Ανήκει στη χορεία των μεγαλομαρτύρων και απολαμβάνει διαχρονικά την τιμή των πιστών. Αυτοί είναι οι ήρωες της Πίστεώς μας!   

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΩΘΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΑΣ;

 

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΩΘΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΑΣ;

Ἀκατάλυτα τά Θεῖα Δόγματα, ἀπό δημοσίας σχέσεις: «Ἀλλοτρίας βοτάνης ἀπέχεσθαι, ἥτις ἐστίν αἵρεσις» (Ἰ. Δαμασκηνός)

Διωγμοὶ ἔξωθεν· Αἱρέσεις ἔσωθεν.

Ἄρνησις ἱεραποστολῆς εἰς 15 ἑκατ. Αἰγυπτίους Κόπτας

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΩΘΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΑΣ;

Φονεύουν ἔνιοι: Πολιτικοὶ τὴν Δημοκρατίαν· Δημοσιογράφοι τὴν Ἀλήθειαν· Δικασταὶ τὴν Δικαιοσύνην· Ἰατροὶ τὴν Ὑγείαν· Προκαθήμενοι τὴν Ὀρθοδοξίαν.

Τοῦ κ. Περικλέους Ἠλία Νταλιάνη, Θεολόγου

Τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία μεταξύ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου καὶ Αἱρετικοῦ Πατριάρχου τῶν Κοπτῶν –Μονοφυσιτῶν

  Σύμφωνα μὲ τὴν Ρομφαία ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας δήλωσε τὰ ἑξῆς, σχετικὰ μὲ τὸν Πατριάρχη τῶν Μονοφυσιτῶν Κοπτῶν κ. Ταβαντρός:

 “Σήμερα, Δευτέρα 19 Ἰανουαρίου ἐ.ἔ., ὁ Μακαριώτατος Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεόδωρος Β΄, μὲ αἴσθημα βαθιᾶς ἀδελφικῆς μέριμνας καὶ εἰλικρινοῦς ἀγάπης, ἐπικοινώνησε τηλεφωνικὰ μὲ τὸν Ἁγιώτατο Πατριάρχη τῶν Κοπτῶν κ.κ. Tawadros II, ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπίσημη ἀνακοίνωση τῆς Κοπτικῆς Ἐκκλησίας, ὑπεβλήθη ἐπιτυχῶς σὲ χειρουργικὴ ἐπέμβαση στὴν Αὐστρία καὶ παραμένει ὑπὸ ἰατρικὴ παρακολούθηση.

  Κατὰ τὴ θερμὴ αὐτὴ τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία, ὁ Μακαριώτατος ἐξέφρασε τὶς ἐγκάρδιες εὐχές του γιὰ ταχεῖα καὶ πλήρη ἀνάρρωση τοῦ Ἁγιωτάτου Πατριάρχου Tawadros II, διαβεβαιώνοντάς τον γιὰ τὶς προσευχὲς Τοῦ ἰδίου, ἀλλὰ καὶ τοῦ πληρώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας.

  Ἐκ μέρους τοῦ Πατριάρχου Tawadros II, ἐκφράστηκαν θερμὲς εὐχαριστίες πρὸς τὸν Μακαριώτατο Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας γιὰ τὴν ἀδελφική του ἀγάπη καὶ τὴν τηλεφωνικὴ αὐτὴ ἐπικοινωνία, ἡ ὁποία γιὰ ἀκόμη μία φορὰ ἐπιβεβαιώνει τοὺς δεσμοὺς ἀμοιβαίας ἐκτίμησης, σεβασμοῦ καὶ εἰλικρινοῦς φιλίας ποὺ συνδέουν τοὺς δύο πνευματικοὺς ἡγέτες.

  Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτή, ὁ Μακαριώτατος Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεόδωρος Β΄ ἀναπέμπει θερμὴ προσευχὴ πρὸς τὸν Πανάγαθο Θεό, ὥστε ὁ Ἁγιώτατος Πατριάρχης τῶν Κοπτῶν κ.κ. Tawadros II νὰ ἐπανέλθει σύντομα, πλήρως ὑγιής, στὰ ὑψηλὰ καὶ πολυεύθυνά του καθήκοντα.” (Βλέπε καὶ Ρομφαία, 19.01.2026)

Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

  Ἀπὸ τὸ ἀνωτέρω μήνυμα τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου, ὁ ὁποῖος στὶς 29-30 Νοεμβρίου 2025, βρέθηκε στὴν Νίκαια καὶ τὴν Κωνσταντινούπολη μαζὶ μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα Λέοντα καὶ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο στὸ αἱρετικὸ συλλείτουργο τῆς 30ῆς Νοεμβρίου, στὸ ὁποῖο ὑπῆρχαν καὶ μονοφυσίτες αἱρετικοί, τώρα βλέπουμε καὶ πάλι τὴν πνευματικὴ πτώση τοῦ αἱρετίζοντος Πατριάρχου, ὁ ὁποῖος πρὶν Ὀκτὼ περίπου χρόνια τὸ 2018, δήλωνε κατὰ τὴν ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας, τὴν βλασφημία “ὅτι καὶ στὰ τζαμιὰ λατρεύεται ὁ Θεός”, πλάνη τὴν ὁποία οὔτε οἱ μεγαλύτεροι αἱρετικοί τῆς ἱστορίας δὲν ἔχουν πεῖ καὶ μάλιστα ἀναφερόμενος στὸ Ἰσλάμ, τὸ ὁποῖο ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ἀναφέρει ὅτι εἶναι Πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου. “Οἱ Ἐκκλησίες μας εἶναι μία Ἐκκλησία, μὲ «Ἀρχηγὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ» ἔλεγε στὸν μονοφυσίτη Πατριάρχη… Και “στὰ ἱερὰ τζαμιὰ λατρεύεται ἀπὸ τὸ Κοράνι ὁ Θεός!”. Δήλωνε ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος, τὸ 2018 ἀπὸ τὴν Θεία Λειτουργία μία ἡμέρα πρὶν τὰ Χριστούγεννα στὸν Πατριαρχικὸ ναό.

  Ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος λοι­πὸν καὶ ἐδῶ εἶναι φανερὸ ὅτι ἀποδέχεται καὶ λειτουργεῖ παράλληλα μὲ τὴν Θεοπασχικὴ αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καὶ Μονοθελητισμοῦ, ἀφοῦ ἀποδέχεται Ἱερωσύνη εἰς τοὺς αἱρετικοὺς μονοφυσίτες τῆς Αἰγύπτου, θεωρεῖ ὡς “Ἁγιώτατο”, τὸν αἱρεσιάρχη Κόπτη Πατριάρχη τῶν μονοφυσιτῶν Κοπτῶν, οἱ ὁποῖ­οι ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν Δ’ Ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 451.

  Ἐπίσης ὀνομάζει τοὺς Κόπτες ὡς “Ἐκκλησία”, γνωστὴ τακτικὴ τῶν οἰκουμενιστῶν Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου καὶ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρου, οἱ ὁποῖοι ἀποκρυστάλλωσαν τὴν αἱρετική τους πίστη στὸ Κολυμπάρι Χανίων τῆς Κρήτης τὸ 2016.

  Ἐπίσης οἱ ἀντιχαλκηδόνιοι μονοφυσίτες δὲν δέχονται τὶς τέσσερις Οἰκουμενικὲς συνόδους (Δ’, Ε’, Στ’, Ζ’) καὶ παρόλα αὐτὰ ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας,  ὁ ἀναγνωρίσας καὶ τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, ζητᾶ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Κόπτη αἱρεσιάρχη Πατριάρχη στὴν ἕδρα του, ὥστε νὰ συνεχίσει τὰ (αἱρετικὰ) “ὑψηλά”, ὅπως λέγει, καθήκοντά του.

  Οἱ μονοφυσίτες αἱρετικοὶ δέχονται μόνο τὴν θεϊκὴ φύση τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ θεωροῦν ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀπορροφήθηκε ἀπὸ τὴν θεϊκὴ καὶ ἐπίσης θεωροῦν τὴν βλασφημία, ὅτι ἐπάνω στὸ σταυρὸ ἔπαθε ὁ Θεός, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος Χριστὸς εἶχε ἀπορροφηθεῖ ἀπὸ τὴν Θεία Φύση.

  Ὁ Μονοφυσίτης  Σενούδα Γ΄ ἐνώπιον τῆς Διορθοδόξου Ἐπιτροπῆς παλαιότερα στὸ Σαμπεζὺ ἐδήλωσεν: «Ὡς πρὸς τὰς Οἰκουμενικάς Συνόδους, ἀποδεχόμεθα ἐξ’ αὐτῶν τὰς τρεῖς πρώτας… Ἀρνούμεθα τὴν Σύν­οδον τῆς Χαλκηδόνος… Δύναμαι νὰ εἴπω τελείως ἀνοικτὰ ὅτι ὅλαι αἱ Ἀνατολικαὶ Ἐκκλησίαι δὲν δύνανται νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν Σύνοδον τῆς Χαλκηδόνος… Ἔχετε ἑπτὰ Οἰκουμενικάς Συνόδους. Ἐὰν σᾶς λείψη μία, δὲν ἔχετε νὰ χάσετε πολλὰ πράγματα» (Μητροπ. Μύρωνος Χρυσοστόμου Κωνσταντινίδου. Διάλογος…, Ἐν Περ. «Θεολογία», Ἀθῆναι, 1980 τ. 51 σελ. 229)».

  Ἐνῶ οἱ Ἅγιοι ἀναθεμάτιζαν τὸν Διάβολο καὶ τὰ ὄργανά του τοὺς αἱρετικούς, οἱ σημερινοὶ οἰκουμενιστὲς Προκαθήμενοι, ἀγκαλιάζουν τὶς αἱρέσεις καὶ τοὺς ἐκπροσώπους αὐτῶν. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι οἱ οἰκουμενιστὲς προσεύχονται ὄχι γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν μονοφυσιτῶν Αἰγυπτίων Κοπτῶν καὶ Ἀρμενίων μονοφυσιτῶν εἰς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἀντίθετα εὔχονται νὰ παραμείνουν στὶς αἱρέσεις καὶ τὰ καθήκοντά τους καὶ τοὺς πλέκουν καὶ ἐγκώμια.

  Μάλιστα αὐτὸ (τὸ νὰ εὐχηθεῖ δηλαδὴ στὸν Κόπτη αἱρεσιάρχη Πατριάρχη νὰ ἐπιστρέψει στὰ αἱρετικά του καθήκοντα) ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος τὸ ἔπραξε μία ἡμέρα μετὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀλεξανδρείας, τῶν Ἁγίων Ἀθανασίου καὶ Κυρίλλου (18.01) καὶ τὴν ἡμέρα ποὺ γιόρταζε ὁ ἀντίπαπας Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς (19.01), θέλοντας ἔτσι ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος νὰ δείξει τὴν ὑπακοή του στὴν νέα τάξη πραγμάτων, ὡς γνήσιος διάδοχος τοῦ Μασόνου Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ὁ ὁποῖος δημιούργησε τὸ ἡμερολογιακὸ σχίσμα.

Τὸ Κοινὸν Ποτήριον μὲ τοὺς Αἱρετικούς

  Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ἐπίσης τὸ κοινὸ ποτήριο μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικοὺς στὴν Ραβέννα καὶ στὴν Τεργέστη τῆς Ἰταλίας τὸ 2002 καὶ 2003, ὅπου ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος μετέδωσε τὴ Θεία Εὐχαριστία στοὺς παπικοὺς λαϊκούς. Τό 2019 κοινώνησε τὸν οὐνίτη (κρυφοπαπικὸ) οὐκρανὸ πρόεδρο Π. Ποροσένκο.  Ἐπίσης ὁ οἰκουμενιστὴς Μητροπολίτης Σικάγου κ. Ναθαναὴλ εἶχε ἀποφασίσει τὴν «ἐλεύθερη Θεία Κοινωνία», δηλαδὴ τὴν χορήγηση, χωρὶς κανένα περιορισμό, τῆς Θείας Κοινωνίας σὲ ὅλους τούς ἑτεροδόξους καὶ ἀλλοθρήσκους. Μπορεῖ ἐπισήμως νὰ μὴ ἔχουμε πάει σὲ πλήρη λειτουργικὴ ἕνωση τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ δὲν λείπουν οἱ κοινὲς πιλοτικὰ τελετὲς τους κατὰ περιόδους.

  Ὁ Μασόνος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἀθηναγόρας, τοῦ ὁποίου τὸ μνημόσυνο εἶχε διακόψει τὸ Ἅγιο Ὄρος, ὁ Ἅγιος Παΐσιος καὶ τρεῖς Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ 1970 – 1972, σὺν ἀτύπως τῶν σλαβικῶν ἐκκλησιῶν, ὑποστήριζε τὴν βλάσφημη θεωρία “τῶν δύο πνευμόνων”. Ἔλεγε ὁ Ἀθηναγόρας: “Ἔχουμε χωριστεῖ γιὰ 911 χρόνια καὶ τώρα ἔφτασε ἡ ὥρα νὰ βρεθοῦμε ξανὰ μαζί. Οἱ Καθολικοὶ καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν ἀνήκουν σὲ δύο διαφορετικὲς Ἐκκλησίες, ἀλλὰ σὲ δύο κλάδους τῆς ἴδιας Ἐκκλησίας.” (02 Νοεμβρίου 1965, ὅπως ἀναφέρεται στὴν ἐφημερίδα Corriere della Sera τοῦ Μιλάνου).

Παλαιότεραι κακόδοξοι δηλώσεις τοῦ Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου

  Συγκεκριμένα τὴν 20ή Ἰανουαρίου 2020, ὁ “Πάπας” καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς Θεόδωρος Β΄, ἐπισκέφτηκε τὸν Πατριάρχη τῶν Κοπτῶν τῆς Αἰγύπτου κ. Tawadros II, προκειμένου νὰ εὐχηθεῖ γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων κατὰ τὸ Ἰουλιανὸ ἑορτολόγιο.

  Ὁ Προκαθήμενος λοιπὸν κ. Θεόδωρος τὸ 2020 εἶχε συναντήσει πάλι τὸν ἴδιο Κόπτη αἱρεσιάρχη Πατριάρχη καί ἀναφέρθηκε στὴν ἱεραποστολικὴ δράση τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας στὴν Ἀφρική, τονίζοντας τὸ σημαντικὸ καὶ δύσκολο ἔργο ποὺ ἐπιτελεῖται στὴν δοκιμαζόμενη μεγάλη Ἀφρικανικὴ Ἤπειρο καὶ λέγοντας πρὸς τὸν Κόπτη αἱρεσιάρχη Πατριάρχη ὅτι: “Οἱ Ἐκκλησίες μας εἶναι μία Ἐκκλησία, μὲ «Ἀρχηγὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό». (Ἄρα ὁ Θεόδωρος ἔχει προχωρήσει ἤδη σὲ ψευδοένωση μὲ τοὺς μονοφυσίτες;)… Καὶ συνεχίζει…

  “Η Ἑλλάδα μαζὶ μὲ τὴν Αἴγυπτο ἀγωνίζονται γιὰ τὴν εἰρήνη στὴ Λιβύη καὶ γνωρίζω ὅτι ἐσεῖς προσεύχεστε, διότι ἔχετε ποίμνιο ἐκεῖ καὶ τὸ χῶμα εἶναι ποτισμένο μὲ τὸ αἷμα Μαρτύρων τῆς Κοπτικῆς Ἐκκλησίας καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα φωνάζει γιά «ἐλευθερία καὶ εἰρήνη»”.(Ὀνομάζει ὡς “Ἐκκλησία”,  τοὺς Κόπτες τῆς Αἰγύπτου, ἀκολουθώντας τὴν ψευδοσύν­οδο τοῦ Κολυμπαρίου καὶ ἀρνούμενος τὴν Δ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 451).

  Ὁ αἱρεσιάρχης Πατριάρχης τῶν Κοπτῶν κ. Tawadros II, στὴν ἀντιφώνησή του εὐχαρίστησε τὸν Ἀλεξανδρινὸ Προκαθήμενο γιὰ τὴν ἀδελφικὴ ἐπίσκεψη καὶ τὶς θερμὲς εὐχές του. “Κάθε φορὰ ποὺ σᾶς συναντῶ αἰσθάνομαι μία ἐσωτερικὴ χαρά. Ἡ παρουσία σας καὶ τὰ λόγια σας, μᾶς γεμίζουν ὅλους μὲ εὐφρόσυνα συναισθήματα. Παρακολουθῶ καὶ θαυμάζω τὴν διακονία σας σὲ ὅλες τὶς Χῶρες τῆς Ἀφρικῆς, κυρίως στὸ ἐκπαιδευτικὸ καὶ νοσηλευτικὸ σύστημα καὶ τὴν φροντίδα στοὺς πονεμένους ἀνθρώπους. Ἔχουμε τὸ ἴδιο Ὄνομα, ἐργαζόμαστε στὸν ἴδιο ἀγρὸ καὶ «εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου»”… Νὰ πῶς κατηχοῦν τὸν λαὸ στὶς αἱρέσεις, ἀφοῦ ὁ κόπτης αἱρεσιάρχης δηλώνει ὅτι ἔχει τὸ ἴδιο ὄνομα (ἀφοῦ αὐτοὶ  σφαιτερίζονται τὸ ὄνομα “ὀρθόδοξοι Κόπτες”, ἢ “Ὀρθόδοξοι Ἀρμένιοι”,  ἀντίστοιχα, μὲ τὶς εὐλογίες  τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Πατρ. Θεοδώρου),  καὶ τὴν ἴδια ὥρα ὁ κόπτης αἱρεσιάρχης Πατριάρχης, ἐπικαλεῖ­ται ὡς “μονοφυσίτη” καὶ τὸν Εὐαγγελιστὴ Μάρκο (ἂν εἶναι δυνατόν, Ἄπαγε τῆς βλασφημίας κατὰ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου,  ὁ ὁποῖος δεχόταν καὶ τὶς δύο φύσεις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ).

  Ἄρα οἱ μονοφυσίτες εἶναι ἀμετανόητοι καὶ οἱ οἰκουμενιστὲς Προκαθήμενοι, ὅπως ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος καὶ ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος ἔχουν ἀποδεχθεῖ τὴν αἱρετικὴ μονοφυσιτικὴ Χριστολογία.

Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος: Καὶ στὰ τζαμιὰ λατρεύεται ὁ Θεός

  Ἀνήμερα τῶν Χριστουγέννων τοῦ 2018, ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος δήλωνε!: “Ἐδῶ στὸ Κάϊρο στὴν Ἐκκλησία λατρεύεται ὁ Θεός. Καὶ στὰ ἱερὰ τζαμιὰ λατρεύεται ἀπὸ τὸ Κοράνι ὁ Θεός! Ἀπὸ ὅλους μας ἀνεβαίνει ψηλὰ στὸν οὐρανὸ ἡ εὐχαριστία στὸν Θεό!”.

  Βλέπε καὶ σχετικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βίντεο καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ αἱρεσιάρχη Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου τὸ 2018, ἀνήμερα τῶν Χριστουγέννων, ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Κοινότητα Καΐρου.

orthodoxostypos

Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων, Θεία Κοινωνία. Πόσον συχνά πρέπει νά κοινωνῶμεν

 

Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων, Θεία Κοινωνία. Πόσον συχνά                                     πρέπει νά κοινωνῶμεν

Πολλὲς φορὲς ἐρωτήθηκα: Πόσο συχνὰ πρέπει νὰ κοινωνοῦμε;

  Ἡ Θεία Κοινωνία ἢ Θεία Μετάληψη εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ Ἱερὰ Μυστήρια ποὺ σύστησε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, πρὶν ἀπὸ τὰ Ἅγια Πάθη του, ὁ Κύριος σύστησε καὶ παρέδωσε τὸ μέγιστο αὐτὸ Μυστήριο στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους.

  Τὰ ἱδρυτικὰ λόγια ὑπῆρξαν τὰ ἀκόλουθα. Ἀφοῦ πῆρε ἔνζυμον ἄρτον (ψωμὶ) εἶπε: «Λάβετε, φάγετε, τοῦτό ἐστι τὸ Σῶμα μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», καὶ κατόπιν, ἀφοῦ πῆρε τὸ ποτήρι μὲ τὸ κρασὶ εἶπε : «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτό ἐστι τὸ Αἷμα μου, τὸ τῆς Καινῆς Διαθήκης, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν καὶ πολλῶν ἐκχυνώμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν».

  Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Κύριος παρέδωσε στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καί, διὰ μέσου αὐτῶν, στὴν Ἐκκλησία τὸ σωτήριο Μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας.

  Σκοπὸς τοῦ Μυστηρίου εἶναι ἡ ἀνάμνηση τοῦ Θανάτου καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Μεσσία καὶ Λυτρωτοῦ καὶ Σωτῆρος τοῦ κόσμου.

  Συμμετέχοντας στὸ Ἱερὸ Μυστήριο, ὁ πιστὸς ἄνθρωπος, μετέχει σ’ αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Θεοῦ. Ἡ συμμετοχὴ δὲν εἶναι συμβολική, τυπικὴ καὶ ἐξωτερική, ἀλλὰ οὐσιαστικὴ καὶ πραγματική. Ὁ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος ἀξιώνεται νὰ λάβει μέσα του τὸ ἴδιο καὶ πραγματικὸ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Θεανθρώπου. Ἐκείνη τὴν στιγμή, ὁ ἄνθρωπος γίνεται θεοφόρος. Διότι, ἀξιώνεται νὰ γίνει σύσσωμος καὶ σύναιμος μὲ τὸν ἴδιον τὸν Ἐσταυρωμένον καὶ Ἀναστάντα Χριστόν. Δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος ἀξιώνεται νὰ ἔχει τὸ ἴδιο τὸ Θεανθρώπινο Σῶμα καὶ τὸ ἴδιο Θεανθρώπινον Αἷμα μέσα του!

  Πόση μεγάλη τιμή! Πόση μεγάλη εὐεργεσία! Πόση μεγάλη Ἀγάπη! Πόση μεγάλη δωρεὰ τοῦ Φιλανθρώπου καὶ Ἐλεήμονος Θεοῦ μας!

  Γιὰ νὰ πλησιάσουμε ὅμως τὴν Τράπεζα τοῦ Κυρίου, θὰ πρέπει νὰ προετοιμαστοῦμε κατάλληλα. Δηλαδή, μὲ εἰλικρινῆ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση, μὲ νηστεία καὶ ἔργα ἐλεημοσύνης.

  Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ κοινωνοῦμε μὲ προχειρότητα καὶ χάρη μιᾶς τυπικῆς παραδόσεως. Κακῶς πολλοὶ κοινωνοῦν μόνον τὸ Πάσχα, τὰ Χριστούγεννα καὶ τὸν Δεκαπενταύγουστο. Μάλιστα, οἱ περισσότεροι προσέρχονται χωρὶς σωστὴ νηστεία καὶ κυρίως χωρὶς νὰ ἔχουν κἄν ἐξομολογηθεῖ.

  Ἡ Θεία Κοινωνία, πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἔχει δύο πλευρές, ὅπως τὸ νόμισμα ἔχει δύο ὄψεις. Ἡ μὲν πρώτη πλευρὰ τῆς Θείας Κοινωνίας εἶναι ὅτι προσφέρει «ζωὴν αἰώνιον καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», ἡ δὲ δεύτερη πλευρὰ εἶναι ὅτι εἶναι «πῦρ καταναλίσκον», δηλαδή, φωτιὰ ποὺ κατακαίει.

  Ἐὰν πλησιάζουμε μετὰ «φόβου Θεοῦ», δηλαδὴ μὲ σεβασμὸ πρὸς τὸ Μυστήριο, «πίστεως», νὰ πιστεύουμε ὅτι πλησιάζουμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ προπαντὸς μὲ «ἀγάπη», δηλαδὴ νὰ μὴ ἔχουμε τὸ παραμικρὸ ἐναντίον τῶν συνανθρώπων μας, νὰ ἔχουμε συγχωρέσει ὅλους καὶ νὰ ἔχουμε ἀγάπη μέσα στὴν καρδιά μας. Τότε καὶ μόνον τότε θὰ εἴμαστε ἄξιοι τῆς Θείας Δωρεᾶς.

ΠΡΟΣΟΧΗ!

  Δὲν πρέπει νὰ κοινωνοῦμε, ἐὰν ἀπιστοῦμε ἢ ἀμφιβάλλουμε ὅτι τὸ Πανάγιο Πνεῦμα ἔχει μεταβάλει τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασὶ σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ! Μάλιστα, μερικοὶ σιχαίνονται τὴν Ἁγία Λαβίδα (τὸ κουταλάκι), μὲ τὸ ὁποῖο μεταδίδεται ἡ Θεία Μετάληψη. Αὐτὴ εἶναι καθαρὰ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

  Δὲν πρέπει νὰ κοινωνοῦμε, ἐὰν ἔχουμε μῖσος ἢ ἔχουμε ἀδικήσει κάποιον συνάνθρωπόν μας, διότι πῶς θέλεις νὰ πάρεις μέσα σου τὸν Θεὸ τῆς Ἀγάπης, ἐνῶ ἐσὺ ἔχεις μῖσος ἢ ἀντιπάθεια; Θὰ πρέπει νὰ συγχωρέσουμε καὶ νὰ ἀποκαταστήσουμε τὴν ὅποια ἀδικία.

  Δὲν πρέπει νὰ κοινωνοῦμε, ἐὰν ζοῦμε μέσα στὴν ἁμαρτία, ἔχοντας παράνομες σχέσεις ἢ διαπράττοντας ἀνωμαλίες ἢ εἶναι κανεὶς ὁμοφυλόφιλος. Διότι, πῶς ἐσὺ ὁ ἀκάθαρτος, θέλεις νὰ πάρεις μέσα σου τὸν μόνον Ἀναμάρτητον, Καθαρόν, Ἄσπιλον καὶ Ἀμόλυντον Θεὸν;

  Μόνον διὰ τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας καὶ ἀλλαγῆς τοῦ ἁμαρτωλοῦ τρόπου τῆς ζωῆς μας, θὰ πρέπει νὰ πλησιάζουμε.

  Στὸ ἐρώτημα: Πόσο συχνὰ πρέπει νὰ κοινωνοῦμε;

  Ἡ ἀπάντησή μου εἶναι ἡ ἴδια μὲ ἐκείνη τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας: συχνὴ Θεία Κοινωνία. Ὅσο πιὸ συχνὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ κοινωνεῖ, τόσο τὸ καλύτερο. Διότι, ἡ συχνὴ Κοινωνία μᾶς βοηθάει νὰ μὴ ἁμαρτάνουμε, καθὼς προετοιμαζόμαστε μὲ νηστεία, ἐγκράτεια παθῶν, εἰλικρινῆ ἐξομολόγηση, συγχώρηση ὅσων μᾶς ἀδίκησαν καὶ μὲ ἔργα ἐλεημοσύνης. Μᾶς χαρίζει τὴν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ μᾶς χαρίζει Ζωὴν αἰώνιον.

  Ἂς πλησιάζουμε «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης» τὸ Μυστήριο τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Θεοῦ μας.

Μὲ πατρικὲς εὐχές

† Ο Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων

(Λαμπαδάριος ὁ ἐκ Καλύμνου)

Ἐφησυχάζων Μητροπολίτης Πατριαρχείου

Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς

orthodoxostypos

Ιταλία - Υπεγράφη στο Μπάρι το πρώτο Οικουμενιστικό Σύμφωνο για μια κοινή πορεία μαρτυρίας.

 

Ιταλία - Υπεγράφη στο Μπάρι το πρώτο Οικουμενιστικό Σύμφωνο για μια                                      κοινή πορεία μαρτυρίας.

Υπεγράφη στο Μπάρι το πρώτο Οικουμενικό Σύμφωνο μεταξύ των Χριστιανικών Εκκλησιών στην Ιταλία. Ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης, κ.κ. Πολύκαρπος, ήταν ο δεύτερος μεταξύ των 18 υπογραφόντων...

Στις 23 Ιανουαρίου 2026, στον καθεδρικό ναό του Μπάρι, με την ευκαιρία του πρώτου Συμποσίου των Χριστιανικών Εκκλησιών, υπεγράφη με κάθε επισημότητα ένα ιστορικό κείμενο: το πρώτο εθνικό Οικουμενικό Σύμφωνο μεταξύ των Χριστιανικών Εκκλησιών που βρίσκονται στην Ιταλία.

Το κείμενο, με τίτλο «Σύμφωνο για μια κοινή πορεία μαρτυρίας», αποτελείται από έξι άρθρα και αντιπροσωπεύει ένα θεμελιώδη σταθμό για την αποκαλούμενη «ιταλική οδό διαλόγου».

Μεταξύ των υπογραφόντων συγκαταλέγονται:

1. Ο καρδινάλιος Ματτέο Μαρία Τσούππι, αρχιεπίσκοπος της Μπολόνια και πρόεδρος της Ιταλικής Επισκοπικής Συνόδου (CEI),

2. Ο Μητροπολίτης Πολύκαρπος για τη Σεβασμία Ορθόδοξη Αρχιεπισκοπή Ιταλίας (Οικουμενικό Πατριαρχείο Κωνσταντινουπόλεως),

3. Ο Μητροπολίτης Σιλουανός για την Ορθόδοξη Ρουμανική Επισκοπή,

4. Ο Ντανιέλε Γκαρρόνε, πρόεδρος της Ομοσπονδίας Ευαγγελικών Εκκλησιών στην Ιταλία,

5. Εκπρόσωποι της Ευαγγελικής Λουθηρανικής Εκκλησίας, της Ορθόδοξης Βουλγαρικής Εκκλησίας, της Βαλδεσιανής Εκκλησίας, της Ευαγγελικής Βαπτιστικής Χριστιανικής Ένωσης, καθώς και ο εκπρόσωπος του Πατριαρχείου Μόσχας στην Ιταλία.

Συνολικά: 18 υπογραφές, οι οποίες μαρτυρούν ευρεία οικουμενική συμμετοχή.

________________________________________

Περιεχόμενα και πνεύμα του Συμφώνου

Οι Εκκλησίες που υπέγραψαν υπογραμμίζουν ότι η σημασία του Συμφώνου δεν έγκειται σε μια απλή τυπική πράξη, αλλά αναδύεται από μία κοινή, ώριμη και βαθιά πορεία, που έχει τραφεί από τη συνάντηση, τον διάλογο και τη διάκριση, τόσο σε εθνικό όσο και σε τοπικό επίπεδο.

Παρουσιάζονται ενωμένες ως υπεύθυνοι φορείς στην ιταλική κοινωνία, δεσμευόμενες:

1. για το κοινό καλό,

2. για τη δικαιοσύνη και την ειρήνη,

3. για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου,

4. για τη θρησκευτική ελευθερία,

5. για τη φροντίδα της δημιουργίας (του περιβάλλοντος).

Σε μια εκκοσμικευμένη και πλουραλιστική κοινωνία, το Σύμφωνο επιδιώκει να προσφέρει μια ορατή, αξιόπιστη χριστιανική μαρτυρία, σε διάλογο με το Κράτος και με σεβασμό προς τη λαϊκότητα.

________________________________________

Κοινές προκλήσεις και χριστιανική κλήση

Οι Εκκλησίες αναγνωρίζουν τις δυσκολίες που συνοδεύουν την κοινή δημόσια μαρτυρία:

η κοινή αντιμετώπιση ευαίσθητων θεμάτων όπως η ειρήνη, οι μεταναστεύσεις, οι θρησκευτικές διακρίσεις και η σχέση θρησκείας-πολιτικής, εκθέτει σε κριτικές και παρεξηγήσεις.

Ωστόσο, η παραίτηση από αυτή τη διάσταση θα σήμαινε προδοσία της χριστιανικής κλήσεως.

Για τον λόγο αυτό, δεσμεύονται:

• να προωθούν το Ευαγγέλιο μέσα στην εκκοσμικευμένη κοινωνία,

• να ενισχύουν την ελευθερία της συνείδησης και της θρησκείας,

• να προάγουν την ισοτιμία κάθε ομολογίας και θρησκείας έναντι του Κράτους,

• να καλλιεργούν τον κριτικό και εποικοδομητικό διάλογο για τη σχέση μεταξύ θρησκείας, λαϊκότητας και πολιτικής.

________________________________________

ΤΑ ΕΞΙ ΑΡΘΡΑ ΤΟΥ ΣΥΜΦΩΝΟΥ

1. Ενότητα και συμφιλίωση

Οι διαιρέσεις μεταξύ των Εκκλησιών αναγνωρίζονται ως πληγές στο Σώμα του Χριστού και σημεία της αμαρτίας.

Γίνεται επίκληση της χάριτος για συγχώρηση και αμοιβαία συμφιλίωση.

2. Επιλογή του διαλόγου ακόμη και στις συγκρούσεις

Ο διάλογος αποτελεί οδό που πρέπει να ακολουθείται με σταθερότητα, ακόμη και μπροστά σε διαφωνίες ή πιέσεις που ενδέχεται να προκαλέσουν ρήξεις.

3. Κοινές δράσεις για δικαιοσύνη και αλληλεγγύη

Οι Εκκλησίες δεσμεύονται να συνεργάζονται για:

• την αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, πλασμένου κατ’ εικόνα Θεού,

• την προώθηση της ειρήνης μεταξύ λαών, πολιτισμών και θρησκειών,

• τη φιλοξενία των φτωχών, των μεταναστών και των περιθωριοποιημένων,

• τη φροντίδα της δημιουργίας,

• την καταπολέμηση του αντισημιτισμού, της ισλαμοφοβίας και κάθε μορφής θρησκευτικής διάκρισης.

4. Ενιαία και δημόσια μαρτυρία

Μόνον μία συντονισμένη μαρτυρία εντός της ποικιλομορφίας μπορεί να αποτελέσει αξιόπιστη έκφραση της αγάπης του Χριστού.

Οι Εκκλησίες δεσμεύονται να συμμετέχουν σε δημόσιες παρεμβάσεις με σεβασμό προς τη λαϊκότητα και σε διάλογο με την κοινωνία.

5. Σταθερός αδελφικός διάλογος

Προβλέπονται τακτικές συναντήσεις προσευχής, διάκρισης και συγκεκριμένης συνεργασίας.

Κάθε Εκκλησία θα προωθήσει πρωτοβουλίες για την αμοιβαία γνωριμία και εκτίμηση μεταξύ των πιστών των διαφόρων ομολογιών.

6. Τελική επίκληση

Το Σύμφωνο παραδίδεται στο έλεος του Θεού, ώστε να το ευλογήσει και να το καταστήσει καρποφόρο.

Επικαλείται το Άγιο Πνεύμα για την ανακαίνιση των καρδιών και την πορεία προς την πλήρη ενότητα:

«ἵνα πάντες ἓν ὦσιν» (Ιω. 17,21).

________________________________________

Προς μία πλήρη κοινωνία

Στην παρέμβασή του, ο καρδινάλιος Τζούπι υπογράμμισε:

«Δεν πρόκειται για έναν κανονισμό συγκατοίκησης, αλλά για την πλήρη κοινωνία: μόνο αυτή είναι ενότητα».

Επεσήμανε επίσης ότι μια σοβαρή οικουμενική πορεία μπορεί να καταστεί ζύμη κοινωνικής συνοχής και ειρήνης.

Τέλος, οι Εκκλησίες δεσμεύονται να καταρτίζουν ετήσιο πρόγραμμα εργασίας, με τη συμμετοχή όλων των τοπικών κοινοτήτων.

Το Σύμφωνο αυτό αντιπροσωπεύει ένα ιστορικό γεγονός άνευ προηγουμένου και θέτει τα θεμέλια για ένα μέλλον συνεργασίας, σεβασμού και κοινής χριστιανικής μαρτυρίας στο πλαίσιο της σύγχρονης ιταλικής κοινωνίας.

Fonte: Vatican News Video: Tele Dehon

ΔΕΙΤΕ ΚΑΙ ΣΧΕΤΙΚΟ ΒΙΝΤΕΟ

«ΩΣ Ο ΑΣΩΤΟΣ ΥΙΟΣ ΗΛΘΟΝ ΚΑΓΩ ΟΙΚΤΙΡΜΩΝ»

(θεολογικό σχόλιο στην Κυριακή του Ασώτου)

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Οι άγιοι Πατέρες όρισαν τη δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου να είναι αφιερωμένη στην καταπληκτική και διδακτική παραβολή του ασώτου υιού (Λουκ.15,13-32). Σκοπός τους ήταν να τονισθεί στους πιστούς η απύθμενη αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο και το πλούσιο έλεος της συγχώρεσης, που δίνει στους μετανοούντες ανθρώπους. Να διδάξει, σε όσους είναι απελπισμένοι, ότι ο Θεός παραμένει με ανοιχτές αγκάλες να δεχτεί τον κάθε μετανοημένο αμαρτωλό, όσο αμαρτωλός και αν είναι. 

    Αν η προηγούμενη Κυριακή του Τελώνου και Φαρισαίου είναι αφιερωμένη στη στηλίτευση της παθολογικής εγωιστικής αυτάρκειας και την κατάδειξη των δεινών συνεπειών της, η δεύτερη Κυριακή είναι αφιερωμένη στην ταπείνωση, τη μετάνοια και στα ευλογημένα παρεπόμενά της. Αν η καταραμένη εγωπάθεια κλείνει ερμητικά την πόρτα της σωτηρίας, η μετάνοια την ανοίγει διάπλατα και ενώνει ξανά τον άνθρωπο με το Θεό.  

     Ο ευαγγελιστής Λουκάς μας διέσωσε την παραβολή αυτή ως εξής: Υπήρχε κάποιος πατέρας που είχε δυο γιους. Ο δεύτερος, κάποια στιγμή, ζήτησε το μερίδιο της κληρονομιάς του και έφυγε σε μακρινές χώρες, όπου σπατάλησε την περιουσία του σε ασωτίες. Τα χρήματα κάποτε τελείωσαν και στην περιοχή έπεσε μέγας λιμός. Αναγκάστηκε να γίνει χοιροβοσκός και να προσπαθεί να χορτάσει από τις βρωμερές και ευτελείς τροφές των χοίρων. Μέσα στη δίνη του θυμήθηκε την αρχοντική ζωή στο πατρικό σπίτι. Θυμήθηκε πως ακόμα και οι δούλοι του πατέρα του ζούσαν ασύγκριτα καλλίτερη ζωή από τη δική του. Τότε πήρε τη μεγάλη απόφαση να γυρίσει στο σπίτι του και να ζητήσει από τον πατέρα του να τον συγχωρήσει και να τον προσλάβει ως δούλο του. Όμως ο στοργικός πατέρας του τον δέχτηκε ως γιο του και τον περιποιήθηκε δεόντως, παρά τις διαμαρτυρίες του μεγάλου γιου του, διότι «νεκρός ην και ανέζησε, και απολωλώς ήν και ευρέθη» (Λουκ.15,32).

     Κάποιοι υποστηρίζουν δικαιολογημένα πως και αν ακόμη είχε χαθεί ολόκληρο το Ευαγγέλιο και είχε σωθεί μόνο αυτή παραβολή, θα μπορούσε αυτή να αποτελέσει κείμενο ελπίδας και σωτηρίας για το ανθρώπινο γένος. Σε καμιά θρησκεία του κόσμου δε παρουσιάζεται ο Θεός τόσο συμπονετικός, ως στοργικός άνθρωπος πατέρας. Αντίθετα πρεσβεύουν αλλόκοτους μοχθηρούς «θεούς», οι οποίοι μισούν τους ανθρώπους. Στην αρχαιοελληνική θρησκευτική παράδοση οι «θεοί» ζήλευαν και μισούσαν θανάσιμα τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι ήταν αναγκασμένοι να κάνουν ασταμάτητα θυσίες και άλλες τελετουργίες για τον εξευμενισμό τους. Ως και ανθρωποθυσίες έκαναν οι αρχαίοι προκειμένου να τους κατευνάσουν την μήνη και γλυτώσουν από την αναίτια τιμωρία των ψευδοθεών τους. Αλλά και οι Εβραίοι δεν είχαν καλλίτερη αντίληψη για το Θεό. Απομακρυσμένοι από το κήρυγμα των προφητών, φαντάζονταν το Θεό φοβερό και απόκοσμο τιμωρό, ο Οποίος υπάρχει για να κατασκοπεύει τους ανθρώπους, παρ’ όλο που Θεός τους διευκρίνισε πως «ως απέχει ο ουρανός από της γης, ούτως απέχει η οδός μου από των οδών υμών, και τα διανοήματα υμών από της διανοίας μου» (Ησ.55,9). Τους ειδοποιούσε, μέσω των αγίων προφητών ότι έχουν απόλυτα λανθασμένη άποψη για Εκείνον.

       Ο σαρκωμένος Λόγος του Θεού, ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός, ο Οποίος έφερε την αλήθεια και το φως στον κόσμο, αφού «ἡ χάρις καὶ ἡ ἀλήθεια διὰ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἐγένετο» (Ιωάν.1,18), φανέρωσε στους ανθρώπους και την αληθινή σχέση του Θεού με τα πλάσματά Του. Αποκαλύπτοντας τον αληθινό Τριαδικό Θεό (Α΄ Ιωάν.2,23), αποκάλυψε και τον τρόπο υπάρξεώς Του, πως «ο Θεός αγάπη εστί» (Α΄Ιωάν.4,16), που σημαίνει ότι ο τρόπος υπάρξεως των Θείων Προσώπων είναι αγαπητικός. Η αγάπη του Θεού εκτείνεται και προς τα πλάσματά Του. Η στάση του Θεού προς αυτά είναι ομοίως αγαπητική, η οποία εκδηλώνεται ως άκτιστη ενέργεια. 

        Κύριος αποδέκτης της αγάπης του Θεού είναι ο άνθρωπος, το κορυφαίο δημιούργημά Του, η εικόνα Του (Γεν.1,26). Αγαπά τον άνθρωπο, αλλά ταυτόχρονα σέβεται απόλυτα την ελευθερία και τις επιλογές του, ως πρωταρχικό στοιχείο της ανθρώπινης προσωπικότητας. Πνίγει μέσα στα φιλάνθρωπα σπλάχνα Του τον πόνο Του για την αποστασία του καθενός και περιμένει καρτερικά την επιστροφή του. Μόλις αυτή υπάρξει σβήνει με μια μονοκονδυλιά όλες τις άνομες πράξεις του και τον αποκαθιστά στην πρότερη θέση του.

      Μετάνοια σημαίνει κατά γράμμα μεταστροφή, αλλαγή νου. Στην ουσία σημαίνει την οντολογική μετάλλαξη του ανθρώπου από την κατάσταση της εγωπαθούς αυτάρκειας στην κατάσταση της συναίσθησης της αμαρτωλότητας. Είναι η μετάβαση στο πνεύμα της ταπείνωσης και της συντριβής μπροστά στον απόλυτα αγαθό Θεό, του Οποίου το φως φανερώνει άπλετα το σκοτεινό μας εαυτό. Η συνειδητοποίηση της πτωτικής μας καταστάσεως, της επώδυνης τραυματικής εμπειρίας μας και της απουσίας διαύλων της χάριτος του Θεού στον εαυτό μας είναι το πρώτο βήμα για την οντολογική μας αποκατάσταση. Έπεται η υλοποίηση της μεγάλης μας απόφασης για την έμπρακτη αλλαγή της νοοτροπίας μας και τη διόρθωση της πορείας μας προς το Θεό.

     Η μετάνοια απαιτεί ιδιαίτερο ηρωισμό και αγωνιστική διάθεση, όπως αποτυπώνεται θαυμάσια στην ευαγγελική περικοπή του ασώτου υιού. Όπως όλα τα αγαθά, έτσι και η σωτηρία μας, είναι αποτέλεσμα ηρωισμού, ασυμβίβαστης αυταπάρνησης και σκληρού αγώνα. Ο αντίδικος διάβολος επιτίθεται «ως λέων ωρυόμενος» (Α΄Πετρ.5,8) κατά του ανθρώπου, τον πολεμά με λύσσα και δεν τον αφήνει να έρθει «εις εαυτόν». Του βάζει άπειρα εμπόδια, για να του εκριζώσει κάθε διάθεση μετάνοιας. Το χειρότερο και πλέον αποτελεσματικό εμπόδιο, που του βάζει, είναι η απελπισία. Βάζει στο μυαλό του αμαρτωλού απαισιόδοξες σκέψεις και ιδέες, ότι δήθεν ο Θεός τον μισεί και δεν θα τον συγχωρήσει για την αμαρτωλότητά του, κρατώντας τον δέσμιο της αμαρτίας και του κακού. Όμως ο αμαρτωλός, το πρώτο πράγμα που έχει να σκεφτεί, είναι ότι ο Θεός ποτέ δεν έπαψε να τον αγαπά και τον προσμένει εναγωνίως να επιστρέψει στις στοργικές του αγκάλες. Να στηρίξει τις ελπίδες του στο απύθμενο θείο έλεος, το οποίο μπορεί να σβήσει ακόμα και το μεγαλύτερο κρίμα. Ο Κύριος μας διαβεβαίωνε πως «χαρά έσται εν τω ουρανώ επί ενι αμαρτωλώ μετανοούντι» (Λουκ.15,7), που σημαίνει πως ο φιλάνθρωπος Θεός και Πατέρας μας, μαζί με όλο τον ουράνιο πνευματικό κόσμο, περιμένουν τη μετάνοιά μας, για να πανηγυρίσουν! Ακόμη εγκωμιάζονται οι μετανοούντες ως «μακάριοι, ων αφέθησαν αι ανομίαι και ων απεκαλύφθησαν αι αμαρτίαι. Μακάριος ανήρ, ω ου μη λογίζεται Κύριος αμαρτίαν» (Ψλμ.31,1-2). Τόσο σπουδαία υπόθεση είναι για τον αμαρτωλό άνθρωπο η μετάνοια, την οποία ζητά ο διάβολος να ματαιώσει!                 

      Ένα θαυμάσιο τροπάριο της ημέρας εκφράζει απόλυτα τα υψηλά νοήματα της παραβολής του ασώτου, ως εξής: «Της πατρικής δωρεάς διασκορπήσας τον πλούτον, αλόγοις συνεβοσκόμην ο τάλας κτήνεσι, και τοις αυτών ορεγόμενος τροφής, ελίμωττον μη χορταζόμενος΄ άλλ’ υποστρέψας προς τον εύσπλαχνον Πατέρα, κραυγάζω συν δάκρυσι΄ Δέξαι με ως μισθίον, προσπίπτοντα τη φιλανθρωπία Σου, και σώσον με». Ο καθένας μας είναι και ένας άσωτος μπροστά στα μάτια του Θεού, που σπαταλήσαμε, σαν τον άσωτο της παραβολής, τον πνευματικό πλούτο του ουράνιου Πατέρα μας. Μακριά από Αυτόν υποβιβαστήκαμε στην κατηγορία των κτηνών. Αφήσαμε τις πολυτελείς πνευματικές τροφές του βασιλικού τραπεζιού και συρόμαστε στα βρωμερά και δυσώδη αποφάγια του κόσμου, τα οποία μοιάζουν με τις τροφές των κτηνών, χωρίς και αυτές να μπορούν να μας χορτάσουν.

      Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα, το οποίο φανερώνει περίτρανα την εκτροπή μας σε αλλότριους και επικίνδυνους δρόμους απώλειας, είναι και η συνήθεια κάποιων συγχρόνων μας την Κυριακή του Ασώτου να την «εορτάζουν»! Να «εορτάζουν» την ασωτία τους και να τη «γλεντάνε»! Να διαλαλούν με καμάρι και κομπασμό ότι είναι άσωτοι. Να γυρίζουν στις ταβέρνες και σε άλλους τόπους διασκέδασης και να ασωτεύουν, τιμώντας τον Άσωτο της παραβολής, για την ασωτία του και όχι για τη μετάνοιά του, την οποία τιμάμε εμείς οι πιστοί αυτή την ημέρα! Απόλυτος παραλογισμός και υποδούλωση στην αμαρτία!    

      Όμως η Αγία μας Εκκλησία, αυτή την ευλογημένη περίοδο, μας καλεί να έρθουμε «εις εαυτόν». Να συνειδητοποιήσουμε τη δεινή μας κατάσταση και να σταματήσουμε τον κατηφορικό δρόμο, που οδηγεί στην απώλεια. Να αναλογιστούμε την βασιλική μας καταγωγή, ότι είμαστε τα παιδιά του υπέρτατου Βασιλέα Θεού και κληρονόμοι της βασιλείας Του. Να κατανοήσουμε ότι ο Θεός Πατέρας μας είναι στοργικός και μας περιμένει να κάνουμε την εμφάνισή μας για να τρέξει να μας προϋπαντήσει. Να μας βγάλει τα βρωμερά κουρέλια της αμαρτίας και της φθοράς από πάνω μας, διότι έτσι καταντήσαμε τη λαμπρή στολή της ψυχής μας, και να μας ντύσει και πάλι τα ενδύματα της λαμπρότητας. Να μας βάλει στο χέρι το πολύτιμο δακτυλίδι των αρραβώνων μας με την αιώνια ζωή. Να μας παραθέσει το πλούσιο τραπέζι της χρηστότητάς Του, προκειμένου να εορτάσουμε όλοι μαζί το γυρισμό μας στον πατρικό μας σπίτι, ότι νεκροί ήμασταν και ξαναζήσαμε, χαμένοι ήμασταν και βρεθήκαμε!     

 

ΤΑ ΓΝΩΡΙΣΜΑΤΑ ΤΗΣ ΑΛΗΘΙΝΗΣ ΜΕΤΑΝΟΙΑΣ, (ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΟΥ ΑΣΩΤΟΥ).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου, Θεολόγου- συγγραφέως - Ι. Μ. Κυθήρων και Αντικυθήρων

Εν Κυθήροις τη 8η Φεβρουαρίου 2026

    Η σημερινή Κυριακή, αγαπητοί μου αδελφοί, είναι η δεύτερη Κυριακή του Τριωδίου, είναι η Κυριακή του ασώτου, επειδή ακριβώς η Εκκλησία μας αναγινώσκει την ημέρα αυτή την γνωστή σε όλους μας παραβολή του ασώτου. 

Η παραβολή αυτή, μπορούμε να πούμε ότι είναι συνέχεια της προηγουμένης, της παραβολής του Τελώνου και του Φαρισαίου, που ακούσαμε την προηγούμενη Κυριακή, διότι σ’ εκείνη μεν η Εκκλησία μας εισάγει στην συντριβή της καρδιάς και την συναίσθηση της αμαρτωλότητος, που είχε ο τελώνης, ως δύο απαραίτητα γνωρίσματα της αληθινής μετάνοιας, ενώ στη σημερινή μας παρουσιάζει την δύναμη της μετανοίας και το μέγεθος της ευσπλαγχνίας του Δεσπότου Χριστού. Αποτυπώνει με τον πλέον παραστατικό τρόπο την τραγωδία του κάθε ανθρώπου, που απομακρύνεται από τον Θεό και παραδίδεται στα πάθη και στις επιθυμίες του. Κορυφαίοι ερμηνευτές της Εκκλησίας μας παρατηρούν ότι πουθενά, σε καμιά άλλη παραβολή δεν παρουσιάζεται με τόση ένταση η κατάντια της αμαρτίας. Αλλά και σε καμιά άλλη δεν αποκαλύπτεται τόσο παραστατικά το μεγαλείο της άπειρης αγάπης του Θεού, ο Οποίος συγχωρεί τον αμαρτωλό, όσο πολλές και μεγάλες και αν είναι οι αμαρτίες του, αρκεί να μετανοήσει ειλικρινά και να επιστρέψει στον ουράνιο πατέρα.

    Στη διήγηση της παραβολής περιγράφονται με τον πιο γλαφυρό και παραστατικό τρόπο όλα τα γνωρίσματα της αληθινής μετανοίας. Ας τα δούμε με πολλή συντομία. Ο νεώτερος υιός, αφού έφυγε από το σπίτι και δαπάνησε όλη την πατρικη περιουσία, γλεντώντας και διασκεδάζοντας, έφθασε σε ένα τραγικό κατάντημα. Πεινάει, βόσκει γουρούνια, νοιώθει ότι χάνεται, προσπαθεί να χορτάσει με τα ξυλοκέρατα που τρώγανε τα γουρούνια, βρωμάει ολόκληρος, μοιάζει με ένα ζωντανό νεκρό. Αυτό είναι το τίμημα της αμαρτίας. Εκεί μας καταντάει η ζωή της ασωτίας. Ο άσωτος νόμισε ότι φεύγοντας από το σπίτι του πατέρα, θα απελευθερωθεί, θα γλεντήσει τη ζωή του, θα βρεί το νόημα της ζωής. Τελικά όμως έγινε δούλος, ένα ερείπιο σωματικό και ψυχικό, έχασε τον εαυτό του, νεκρώθηκε.

    Όμως κάποια στιγμή ήρθε στα καλά του. Όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής: «εις εαυτόν δε ελθών είπε, πόσοι μίσθιοι του πατρός μου περισσεύουσιν άρτων, εγώ δε λιμώ απόλλυμαι».  Μέχρι τότε ζούσε σε κατάσταση τρέλας και παραφροσύνης. Δεν ήξερε ούτε τι έλεγε, ούτε τι έπραττε, διότι τέτοια είναι η φύση της αμαρτίας. Σκοτίζει την ψυχή, ενώ παράλληλα την αιχμαλωτίζει στην πρόσκαιρη απόλαυση των ηδονών. Όταν ο άσωτος έφθασε σε έσχατο βάθος κακών, τότε θυμήθηκε πόσο ευχάριστα ζούσε στο σπίτι του πατέρα του, χωρίς να του λείπει τίποτε, ενώ τώρα κινδυνεύει να πεθάνει από την πείνα. Άρχισε να συναισθάνεται το κατάντημά του, αυτή δε η συναίσθηση, μπορούμε να πούμε, ότι είναι το πρώτο βήμα προς την αληθινή μετάνοια. Και τούτο διότι είναι αδύνατον ο άνθρωπος να μετανοήσει αληθινά, αν προηγουμένως δεν συναισθανθεί την αμαρτωλότητά του, δεν νοιώσει το κατάντημά του. Εν όσω ο άνθρωπος βρίσκεται σε κατάσταση πωρώσεως και αναισθησίας, εν όσω δηλαδή δικαιώνει τον εαυτό του, είναι αδύνατον να μετανοήσει. Και αν κάποιος του πεί: Πήγαινε να εξομολογηθείς, απαντάει: Γιατί να εξομολογηθώ, αφού δεν έχω αμαρτίες;

    Ο άσωτος καθώς συναισθάνεται το βάθος των κακών, στο οποίο έφθασε, είχε δύο επιλογές μπροστά του: Είτε να ταπεινωθεί και να επιστρέψει στον πατέρα του, είτε να βυθιστεί στην απόγνωση, μη μπορώντας να πιστεύσει ότι ο πατέρας θα τον συγχωρούσε. Εδώ και πάλι θα πρέπει να τονίσουμε, πόσο μεγάλος είναι ο κίνδυνος της απογνώσεως. Ο διάβολος, ο οποίος συνεχώς εργάζεται την καταστροφή μας, εκείνη την ώρα βάζει μέσα στο νου μας λογισμούς απελπισίας. Μας λέει: Τώρα εσύ έφθασες σε μεγάλο βάθος κακών. Δεν υπάρχει για σένα σωτηρία. Δεν πρόκειται να σε συγχωρήσει ο Θεός. Είναι όμως έτσι; Η ίδια η παραβολή μας διδάσκει, ότι ο Θεός μας δέχεται και μας συγχωρεί, όσο πολλές και όσο μεγάλες και αν είναι οι αμαρτίες μας, αρκεί να μετανοήσουμε ειλικρινά. Η ευσπλαχνία του Θεού είναι άπειρη και δεν υπάρχει αμαρτία που να υπερβαίνει την αγάπη του Θεού.    

    Στη συνέχεια ο άσωτος παίρνει την μεγάλη απόφαση. Είπε: «Αναστάς πορεύσομαι προς τον πατέρα μου και ερώ αυτώ, πάτερ, ήμαρτον εις τον ουρανόν και ενώπιόν σου». Θα σηκωθώ και θα πάω στον πατέρα μου και θα του πω, πατέρα μου, αμάρτησα στον ουρανό και ενώπιόν σου. Θυμήθηκε ο άσωτος ότι έχει έναν ευσπλαγχνικό πατέρα, που τον αγαπάει και ότι εάν επιστρέψει, δεν θα τον διώξει, αλλά και πάλι θα τον δεχθεί, έστω και σαν μισθωτό και όχι σαν υιό του. Πήρε την απόφαση να επιστρέψει, αλλά παράλληλα και να ομολογήσει την ενοχή του. Αυτή δε η απόφαση της επιστροφής, μπορούμε να πούμε, είναι το δεύτερο μεγάλο βήμα προς την αληθινή μετάνοια. Ο άσωτος δεν προσπαθεί να δικαιολογηθεί, ούτε να αυτοδικαιωθεί. Δεν προσπαθεί να καλύψει την ενοχή του και να αρχίσει να φέρνει επιχειρήματα, ότι τάχα φταίει το ένα, ή ότι φταίει το άλλο. Να πει για παράδειγμα: Πατέρα, μπορεί και εγώ σαν άνθρωπος να έκανα κάποια λαθάκια στη ζωή μου. Τι να κάνουμε, όλοι μας κάνουμε λάθη. Έλα τώρα να ξεχάσουμε τα παλιά και ό,τι έγινε, έγινε! Ο άσωτος δεν μιλάει έτσι, δεν μιλάει με θράσος και αυθάδεια, αλλά είναι βαθιά - βαθιά συντετριμμένος. Ρίχνει όλο το βάρος της ενοχής επάνω του. Αυτή δε ομολογία της ενοχής είναι το τρίτο μεγάλο βήμα προς την αληθινή μετάνοια. Το λέμε αυτό, διότι και εμείς σε πάμπολλες περιπτώσεις, όταν πάμε να εξομολογηθούμε στον πνευματικό, προσπαθούμε με χίλιους δυό τρόπους να καλύψουμε τις αμαρτίες μας και να ρίξουμε την ενοχή μας σε άλλους. 

    Ο άσωτος αφού πήρε πλέον την απόφαση της επιστροφής, την έβαλε σε πράξη. Διότι όπως σημειώνει ο ευαγγελιστής παρακάτω: «και αναστάς ήλθε προς τον πατέρα αυτού». Δεν έμεινε μόνο στις καλές σκέψεις και στις καλές αποφάσεις. Όταν οι καλές σκέψεις δεν γίνονται πράξεις, δεν έχουν καμιά αξία ενώπιον του Θεού. Μ’ άλλα λόγια ο Θεός ζητάει από μας την έμπρακτη μετάνοια και όχι την μετάνοια που εκφράζεται μόνο με λόγια. Αυτή δε η έμπρακτη μετάνοια είναι ένα ακόμη μεγάλο βήμα προς την αληθινή μετάνοια. Μια μετάνοια που περιορίζεται μόνο σε λόγια δεν μπορεί να είναι αληθινή. Είναι ψεύτική και υποκριτική. Πολλοί χριστιανοί σήμερα, καθώς συναισθάνονται την αμαρτωλότητά τους, έρχονται βέβαια στην εξομολόγηση και ομολογούν τα σφάλματά τους, αλλά δεν αγωνίζονται στη συνέχεια να αλλάξουν ζωή και να αποβάλουν τα πάθη τους. Βλέπετε ότι στην προκειμένη περίπτωση ο άσωτος αφού γύρισε στο σπίτι του πατέρα, γύρισε πλέον οριστικά και αμετάκλητα, χωρίς να παλινδρομήσει και πάλι πίσω την προηγούμενη άσωτη ζωή του. Το πάθημα του έγινε μάθημα.

    Αντίθετα εμείς θέλουμε να σωθούμε χωρίς κόπους και χωρίς αγώνα πνευματικό, ερωτοτροπώντας μάλιστα με την αμαρτία. Προσπαθούμε να συνδυάσουμε την κοσμική ζωή με τη ζωή της μετανοίας. Το αποτέλεσμα είναι ότι η όλη σχέση μας με τον Θεό γίνεται επιφανειακή, περιορίζεται σε μερικούς θρησκευτικούς τύπους, αλλά δεν αγγίζει το βάθος της καρδιάς μας. Κάνουμε κάποιες καλές πράξεις, τηρούμε κάποια θρησκευτικά καθήκοντα, ίσα - ίσα για να νομίζουμε ότι είμαστε καλοί χριστιανοί, ενώ κατά βάθος η καρδιά μας είναι προσκολλημένη σε άλλα πράγματα του παρόντος κόσμου και όχι στον Χριστό.

    Στη συνέχεια βλέπουμε το υπέροχο μεγαλείο της αγάπης και της ευσπλαγχνίας του Θεού Πατέρα, ο οποίος μόλις είδε το παραστρατημένο παιδί του να επιστρέφει συντετριμμένος με ειλικρινή μετάνοια, τρέχει και το σφίγγει στην αγκαλιά του. Δεν σιχαίνεται τις ακαθαρσίες που έχει πάνω του. Δεν το επιπλήττει, δεν το ελέγχει, αλλά σκύβει και το φιλάει. Και όχι μόνο το συγχωρεί, αλλά και το αποκαθιστά στη θέση του υιού, πράγμα που δείχνει το μέγεθος της αγάπης του. Από αγάπη ήρθε στον κόσμο και φόρεσε τη φύση μας. Ήρθε, όχι για να καλέσει τους δικαίους, αλλά τους αμαρτωλούς σε μετάνοια, όπως ο ίδιος το διεκήρυξε. Ήρθε για να ανοίξει την αγκαλιά του πάνω στον σταυρό και να δεχθεί τον κάθε αμαρτωλό, που μετανοεί. Όμως η αγάπη αυτή του Θεού λειτουργεί λυτρωτικά και σώζει τον άνθρωπο μόνο με μια προϋπόθεση, την προϋπόθεση της αληθινής μετανοίας. Η πόρτα του παραδείσου έχει μια κλειδαριά, που ανοίγει με δύο κλειδιά. Το ένα το κρατάει ο Θεός και είναι το κλειδί της αγάπης. Το άλλο το κρατάει ο άνθρωπος και είναι το κλειδί της μετανοίας. Κανένα κλειδί από μόνο του δεν μας ανοίγει την πόρτα του παραδείσου. Χρειάζεται να λειτουργήσουν και τα δύο κλειδιά ταυτόχρονα.

    Ας φροντίσουμε αδελφοί μου, εν όσω ακόμη ζούμε στην παρούσα ζωή και αναπνέουμε, να μετανοήσουμε ειλικρινά, πριν έρθει η ώρα του θανάτου, διότι μετά θάνατον ο Θεός δεν δέχεται την μετάνοιά μας. Το κλειδί της μετανοίας λειτουργεί μόνο στην παρούσα ζωή, όχι στην μέλλουσα. Καλούμαστε όλοι μας, καθώς ακούσαμε σήμερα την παραβολή αυτή, να βάλουμε στη θέση του ασώτου υιού τον ίδιο τον εαυτό μας. Και όπως μιμηθήκαμε τον άσωτο στη ζωή της ασωτείας, έτσι τώρα ας τον μιμηθούμε και στην μετάνοια. Πράγμα το οποίο εύχομαι να γίνει σε όλους μας με τη Χάρη και τη φιλανθρωπία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, τις πρεσβείες της Κυρίας Θεοτόκου και όλων των αγίων. Αμήν. 

Μήνυμα Τριωδίου γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες. (Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου)

 

Μήνυμα Τριωδίου γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες.                         (Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου)

Μήνυμα Τριωδίου

γιὰ τοὺς ἐν Χριστῷ ἀδελφοὺς ἐν τῷ κόσμῳ διαβιοῦντες.

Γέροντος Γαβριὴλ μοναχοῦ Ἁγιορείτου,

Ἱερὸν Κελλίον Ἁγίου Χριστοδούλου τοῦ ἐν Πάτμῳ, Ἅγιον Ὄρος.

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 21.1//3.2.2026

Ἁγίου Μαξίμου Ὁμολογητοῦ.

Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα, νὰ μὴν πληγώνουμε, νὰ μὴν στεναχωροῦμε ἀνθρώπους. Ὁ Ἅγιος Ἰσαὰκ ὁ Σῦρος λέει: «Ἔχε τὸ στόμα σου γλυκό, τὴ γλῶσσα σου γλυκιά, γιὰ νὰ ἔχεις φίλους ὅλους τοὺς ἀνθρώπους».

Πολλὰ διαζύγια μὲ τὴ γλῶσσα, πολλὲς φιλίες χαλοῦνε μὲ τὴ γλῶσσα. Νὰ παρακαλᾶμε τὸν Θεὸ νὰ μᾶς δώσει ἁγία γλῶσσα, ἅγιο στόμα. Πρὶν μιλήσουμε ὅλοι μας νὰ μὴν ξεχνοῦμε τρία πράγματα. Πρῶτον, πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὴν καλοσύνη παρὰ μὲ τὴ βία, τὴ διπλωματία καὶ ἄλλα μέσα. Ἡ καλοσύνη εἶναι τὸ χρυσὸ κλειδὶ ποὺ ἀνοίγουν ὅλες οἱ σκουριασμένες κλειδαριές. Δεύτερον, πρὶν μιλήσουμε...να μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει ὁ Ἑλληνικὸς λόγος:

«Πιὸ καλὰ κερδίζουμε κάτι μὲ τὸ χαμόγελο παρὰ μὲ τὸ σπαθί». Τὸ σπαθὶ κόπτει τὰ πάντα, δὲν εἶναι τίποτα. Τὸ χαμόγελο εἶναι μιὰ μικρὴ καμπύλη, διορθώνει ὅμως χίλια δυὸ στραβὰ πράγματα. Τρίτον, πρὶν μιλήσουμε, νὰ μὴν ξεχνοῦμε αὐτὸ ποὺ λέει μιὰ ἀραβικὴ παροιμία: «Ὁ γλυκομίλητος μπορεῖ νὰ θηλάσει καὶ λέαινα». Ἔχει μεγάλη δύναμη ὁ καλὸς ὁ λόγος.

Ὁ Ἅγιος Νικόλαος ὁ Πλανᾶς ἔζησε στὴν Ἀθήνα. Περνοῦσε πολλὲς φορὲς μπροστὰ ἀπὸ ἕνα κατάστημα, ὅπου ἦταν τσαγκάρης καὶ ἦταν κομμουνιστὴς καὶ αὐτοὶ εἶχαν σκοπὸ νὰ ἐπικρατήσουν τὸ 1946-48 στὴν Ἀθήνα, νὰ σφάξουν ὅλους τοὺς Ἕλληνες. Πέρναγε ὁ Ἅγιος :

«Καλημέρα παιδί μου». Λυσσοροοῦσε αὐτός, τίποτα, ἄλλη φορὰ «καλημέρα παιδί μου, τί κάνεις; τί ;». Πέρασε, κάποτε νικήθηκε ἀπὸ τὴν ἀγάπη τοῦ Κυρίου, πῆγε τοῦ ἔβαλε μετάνοια, ἦταν αὐτὸς κομμουνιστὴς ἄθεος καὶ λέει : «ἅμα σφάξουν τοὺς ἱερεῖς στὴν Ἀθήνα, αὐτόν τον παππούλη δὲν θὰ τὸν ἀφήσω νὰ τὸν πειράξουν».

Ἕνας μοῦ εἶπε : «ζοῦσα μιὰ ἄστατη ζωή, ἔκανα ἁμαρτίες, γύριζα νύχτες. Κάποτε πῆρα τὰ χρήματα ποὺ εἶχα, τὰ ἔπαιξα, πῆγα καὶ τὰ ἔχασα». Λέω στὴ γυναῖκα μου : «ἔχασα τὰ χρήματα ὅλα». Αὐτή μου λέει : «εἶσαι καλά;» λέει ὁ ἄνθρωπος : «εἶμαι καλά, ἀλλὰ ἔχασα τὰ χρήματα».

Καὶ αὐτή μου λέει: «μὴ στενοχωριέσαι, ἂς τὰ ἔχασες. Μοῦ φτάνει ποὺ εἶσαι καλὰ ἐσύ». Μόλις τὰ ἄκουσα αὐτά, μοῦ λέει ὁ ἄνθρωπος, διαλύθηκα. Καὶ πῆρα ἀπόφαση νὰ διορθωθῶ. Καὶ ἔγινε πρώτη οἰκογένεια, ἀπὸ μιὰ κουβέντα. Ἔχει δύναμη ὁ λόγος, ὁ καλός.

Μία αἰτία διαζυγίου εἶναι ἡ γλῶσσα. Ἄλλη αἰτία διαζυγίου εἶναι ἡ ἀφέλειά μας. Τί θὰ πεῖ αὐτό; Ἔχεις ἕνα παράπονο μὲ τὴ γυναῖκα σου; Πᾶς τὸ λὲς στὸν κουμπάρο, στὸν φίλο, ποὺ δὲν ἔχει ἐχεμύθεια καὶ πάει καὶ τὰ λέει καὶ μεγαλώνει τὸ χάσμα. Κανεὶς δὲν μπορεῖ νὰ ἀποδώσει αὐτὰ ποὺ ἄκουσε ὅπως ἀκριβῶς τὰ ἄκουσε. Θὰ βάλει δικά του. Γι' αὐτὸ ἕνας σοφὸς εἶπε: «Αὐτὸ ποὺ εἶπες ἔγινε. Ὅπως ὅμως τὸ εἶπες δὲν ἔγινε ποτέ».

Ὁ λαός, νὰ μᾶς προφυλάξει νὰ μὴν εἴμαστε ἀφελεῖς καὶ λέμε τὰ μυστικά μας στὸν καθένα, λέει τρία πράγματα : πρῶτον, «κανεὶς δὲν κρατάει καλύτερα ἕνα μυστικὸ ἀπὸ ἐκεῖνον ποὺ τὸ ξέρει παντελῶς. Ἕνα μυστικὸ ποὺ τὸ ξέρουν τρεῖς γιὰ νὰ μείνει μυστικὸ πρέπει νὰ πεθάνουν δύο. Φεύγει ἀπὸ τὰ χείλη καὶ τὸ μάθαν χίλιοι». Πολλὰ διαζύγια…

Ἕνας ἄλλος λόγος διαζυγίου εἶναι ὅτι σήμερα στὴν οἰκογένεια ὑπάρχουν νόμοι πνευματικοὶ, ποὺ ἂν δὲν τηρηθοῦν θὰ διαλυθεῖ ἡ οἰκογένεια. Ὅπως καὶ στὴ φύση ὑπάρχουν νόμοι. Παραδείγματος χάρη, ὁ νόμος τῆς φυγοκέντρου δυνάμεως. Ὁδηγεῖς, φτάνεις σὲ μιὰ στροφή, ἂν δὲν κόψεις τὴν ταχύτητα θὰ σὲ πετάξει ἔξω. Λειτουργεῖ ὁ νόμος. Καὶ στὴν οἰκογένεια ὑπάρχουν νόμοι. Γιὰ τὸν ἄντρα, ἡ γυναῖκα του πρέπει νὰ ἔχει τὴν πιὸ ὑψηλὴ κορυφή. Καὶ μετὰ οἱ γονεῖς, τὰ ἀδέρφια του καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι. Γιὰ τὴν γυναῖκα, ὁ ἄντρας της πρέπει νὰ ἔχει τὴν πιὸ ὑψηλὴ κορυφὴ καὶ μετὰ οἱ γονεῖς της, τὰ ἀδέρφια καὶ ὅλοι οἱ ἄλλοι.

Ὑπάρχουν ἱεραρχίες, ἅμα δὲν τηρηθοῦν αὐτὰ τελειώνει ἡ οἰκογένεια, ἔχουμε ἕνα πρόβλημα στὴν οἰκογένεια καὶ ἂν ἡ γυναῖκα λέει : «ἐγὼ θὰ πάω νὰ ρωτήσω τὸν πατέρα μου τί θὰ κάνουμε, θὰ πάω νὰ ρωτήσω τοὺς ἀδερφούς»… Τί λές;…

Εὔχομαι σὲ ὅλους τοὺς δικούς σας ἐν τὸν νῦν αἰῶνα καὶ ἐν τόν μέλλοντι.

Εὔχομαι νὰ ἐλέει ὁ Θεὸς ὅλο τὸν κόσμο.

Ὁ Κύριος ποὺ εἶναι ὁ Μέγιστος καὶ Ὕψιστος,

ὁ Μοναδικὸς καὶ Ἀνεπανάληπτος,

Εἰρηνάρχης, Εἰρηνόδωρος καὶ Εἰρηνοποιός,

νὰ χαρίσει εἰρήνη σὲ ὅλο τὸν κόσμο.

Ἀμήν.

Γέροντας Γαβριὴλ μοναχός Ἁγιορείτης.