Αγία Σοφία καί αἱ τρεῖς θυγατέρες της. (17 Σεπτεμβρίου)

 

Αγία Σοφία καί αἱ τρεῖς θυγατέρες της. (17 Σεπτεμβρίου)

῾Αγία Σοφία καί αἱ τρεῖς θυγατέρες της.

(17 Σεπτεμβρίου)

Η ἁγία Σοφία καί οἱ τρεῖς κόρες της  Πίστη, Ελπίδα καί  ̉̉Αγάπη, ἔζησαν τόν 2ο αἰ. στή Ρωμαϊκή Αὐτοκρατορία. ῾Η ῾Αγία Σοφία γεννήθηκε στό Μιλάνο. Μετά τήν κοίμηση τοῦ συζύγου της μετακόμισε στή Ρώμη μέ τίς κόρες της. ̉Εκεῖ ἀνέθρεψε τίς κόρες της σύμφωνα μέ τίς ἐπιταγές τῆς χριστιανικῆς πίστις. Τίς ἔδωσε μάλιστα ὡς ὀνόματα τίς βασικές χριστιανικές ἀρετές, δηλαδή: πίστι, ἐλπίδα καί ἀγάπη.

   Τήν περίοδο ἐκείνη, τό κράτος καταδίωκε τούς Χριστιανούς μέ ιδιαίτερη σκληρότητα. Οἱ κόρες τῆς ῾Αγίας Σοφίας (ἡ μεγαλύτερη ἦταν μόλις 12 ἐτῶν καί ἡ μικρότερη 9) συνελήφθησαν, ἀνακρίθηκαν καί βασανίστηκαν. Καμία ἀπό τίς ἁγίες μάρτυρες δέν δίστασαν στήν πίστι τους καί ἡ μητέρα τους, ἡ ἁγία Σοφία, ὅταν τίς βασάνιζαν τίς ἐνθάρρυνε στόν ἀγώνα τους καί τίς παρότρυνε νά μή φοβοῦνται τά βασανιστήρια. Οἱ τρεῖς θυγατέρες τῆς ἁγίας Σοφίας ὑπέστησαν φοβερά βασανιστήρια˙ ξυλοκοπήθηκαν τόσο ἄγρια ​​πού ἀποκόπηκαν μέλη τοῦ σώματός τους. Τίς ἔρριξαν στη φωτιά ἀλλ῾ ὅμως δέν ἔπαθαν τίποτα, στή συνέχεια τίς ἔρριξαν σέ ἕνα καζάνι μέ βραστή πίσσα. ̉̉Αλλ̉ ὦ τοῦ θαύματος, ὅπως ἡ φωτιά δέν τίς ἔβλαψε ἔτσι  καί τό καζάνι ψύχθηκε ἀπροσδόκητα. Μετά ἀπό αὐτό οἱ ἅγιες Πίστις, ̉Ελπίς καί  ̉Αγάπη καταδικάστηκαν σέ ἀποκεφαλισμό.

   ῾Η ίδια ἡ ῾Αγία Σοφία ἔθαψε τίς κόρες της καί ἀνεχώρησε διά τόν Κύριο τήν τρίτη ἡμέρα μετά τόν θάνατό τους. ῾Η ἁγία Σοφία τιμᾶται ἐπίσης ὡς μάρτυρας, διότι ὑπέφερε γιά τόν Χριστό ὄχι μέ τό σῶμα της, ἀλλά μέ τήν καρδιά της.

   Πολυάριθμα θαύματα γίνονται μέ τίς πρεσβεῖες τῶν ῾Αγίων.

   ῾Η μνήμη τῆς ἁγίας Σοφίας καί τῶν τριῶν θυγατέρων της ἐορτάζεται στίς 17 Σεπτεμβρίου.

Παράκλητικὸς Κανὼν

εἰς τὴν ῾Αγίαν Σοφίαν καὶ τὰς θυγατέρας της

 ̉Ελπίδα, Πίστι καὶ ̉Αγάπη

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση διδασκάλου

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως ἀναγιγνώσκεται ὁ Ψαλ­μὸς ρμβ´ (142ος) καὶ εὐθὺς ὁ Χορὸς σὲ  Ἦχον δ´ λέγει τὸ: Θεὸς Κύριος,... (τετράκις) καὶ εἶτα τὰ παρόντα Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ.

Τὰς θυγατέρας τῆς Σοφίας τιμῶμεν* καὶ τῇ μητρί αὐτῶν σεμνῶς ἀνυμνοῦμεν* τῶν  ̉Ορθοδόξων πάντες οἱ χοροὶ εὐλαβῶς* κράζοντες καὶ λέγοντες˙* καλλιπάρθενοι κόραι,* ῥύσατε καὶ σώσατε*  ̉Οθροδόξους ἐκ πλάνης* καὶ θεραπεύσατε πάντας ἡμᾶς* ἐκ καρκίνου καὶ λοίμης, μακάριαι.

Δόξα Πατρὶ ...  ̉Απολυτίκιον. Ἦχος α’. Τοῦ λίθου ...

Τὰς τρεῖς ἐνδόξους Παρθένους, τὰ τῆς Σοφίας βλαστήματα,* Πίστιν,  ̉̉Ελπίδα,  ̉Αγάπην, ὕμνοις ἐνθέοις τιμήσωμεν.* ῾Ρωσθεῖσαι γὰρ δυνάμει τοῦ Σταυροῦ,* ὑπέμειναν βασάνους ἀλγεινὰς* καὶ τῷ ξίφει ἐκτμηθεῖσαι τὰς κεφαλὰς* μαρτυρικοῖς ἐστέφθησαν στεφάνοις.* Δόξα τῷ ἐνισχύσαντι αὐτάς,* δόξα τῷ ταύτας δοξάσαντι,* δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι’ αὐτῶν πάσιν ἰάματα.

Καὶ νῦν … Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ  ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστα­σο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ δούλους σώ­ζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.^[1]

ᾨδὴ αʹ ῾Υγρὰν διοδεύσας.

Σοφίᾳ προσπέσωμεν, ἀδελφοί,* ̉Ελπίδι καὶ Πίστει* καὶ  ̉Αγάπῃ, τῇ πανσθενεῖ,* ἵνα ὑγιείαν τε καὶ ρώμην* τῇ μεσιτείᾳ αὐτῶν ἀπολαύωμεν.

῏Ω μῆτερ ἁγία καὶ θαυμαστή,* Σοφία θεόφρον, ̉Ορθοδόξων καταφυγή˙* θεράπευσον τάχος σοῦ ἱκέτας* ἐκ τῶν ποικίλων λοιμώξεων, Πάνσεμνε.

Τὰ τέκνα μου φύλαττε, ἀγαθή,* Σοφία, ἐκ πάσης θλίψεώς τε καὶ συμφορᾶς* καὶ δώρισον πᾶσι τοῖς αἰτοῦσι* τέλη τοῦ βίου ἀνώδυνα, ἄμωμε.

Θεοτοκίον.

῾Ημέραν καὶ νύκταν, ὦ Θαυμαστή,* Δεσπότου τὸ σκεῦος,* ἱκετεύω σε ταπεινῶς,* δυσώπει Υἱόν Σου, Θεοτόκε,* ἵνα ῥυσθῶμεν ἐκ νόσων καί θλίψεων.

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος ...

῾Ρυπαρὸς ἀνεδείχθην ὁ τάλας καὶ ἄσωτος,* Σοφία, μητέρων ἡ δόξα καὶ θεῖον καύχημα,* θεράπευσόν μου ταχεὶ ἐκ τῶν παθῶν τῶν ποικίλων* καὶ παράσχου, Κόρη, μοι* τὴν προστασίαν σου.

῾Ικετεύομεν πάντες, περικαλλὴ μέλαθρα,* τοῦ πανευκλεούς Βασιλέως καὶ Πανοικτίρμονος,* παύσατε πόνους, σεμναί,* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων* τοῦ δολίου δράκοντος,* ρύσατε ἅπαντας.

̉Αθλοφόροι παρθένοι, τὸν πλαστουργὸν Κύριον* καὶ ποιητὴν πάντων, ὦ κόραι, καθικετεύσατε,* ἵνα ῥυσθῶμεν ταχεὶ* ἐκ πάσης ἀτασθαλίας* καὶ ἐκ τῆς κολάσεως,* σμῆνος θεόλεκτον.

Θεοτοκίον.

Νῦν προστρέχω ὁ τάλας σεμνοπρεπῶς, Δέσποινα,* καὶ χείρας ἱκέτιδας αἴρω, σοι μητροπάρθενε˙* ρῦσαί με τάχος, σεμνή,* ἐκ τῆς ὀργῆς τῆς δικαίας* τοῦ Υἱοῦ σου ῎Αχραντε* κόρη Πανύμνητε.

Διάσωσον* ἡμᾶς ἐκ νόσων ποικίλων,* σεμνὴ Σοφία,* ὅτι πάντες ἱκετικῶς πρός Σε καταφεύγομεν,* ὡς ἄῤῥηκτον τεῖχος καὶ προστασία.

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Αἴτησις καὶ τὸ Κάθισμα. ῏Ηχος βʹ. Πρεσβεία Θερμὴ ...

Πρεσβείας ὑμῶν ποθοῦμεν, τρισμακάριστοι,* διὸ οἱ πιστοὶ ἐν πόθω ἀνακράζομεν˙* τὰς ψυχᾶς ἡμῶν ῥύσατε* ἐκ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως* ̉Ελπὶς ὀλβία, Πίστις θαυμαστή, ὡς καὶ  ̉Αγάπη, πάντων τὸ σέμνωμα.

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα, Κύριε ...

Πρός σε, μάρτυς, κατέφυγον,* ̉Αγάπη θεόφρον καὶ τρισμακάριστε,* καὶ σοῦ δέομαι ὁ ἄθλιος* ὑγιείαν δώρησόν μοι ἄτρωτον.

῾Ο λαὸς ἱκετεύει σε,* Σοφία τρισόλβιε καὶ πανάριστε,* σκέπε πάντας καὶ διάσωζε* ἐκ κινδύνων καὶ θλίψεων, ἔνδοξε.

Θεόν, μάρτυς, ἠγάπησας* καὶ αὐτοῦ τοῖς ἴχνεσιν ηκολούθησας˙* διὸ ἔλαβες τὸ δώρημα* τοῦ παρέχειν ἰάσεις τοῖς πάσχουσιν.

Θεοτοκίον.

῾Ως λαμπάς, τρισμακάριστε,* σὺ φωτίζεις, ένδοξε, τὴν διάνοιαν* καὶ θερμαίνεις τὰς ψυχάς ἡμῶν,* φωτοφόρε κόρη, ἀειιπάρθενε.

ᾨδή εʹ. Φώτισον ἡμᾶς ...

Ψάλλομεν σεμνῶς* ᾠδάς, μάρτυς, παρακλήσεως* καὶ σοι, Πίστει, δεόμεθα θερμῶς,* χαρὰν παράσχου ἡμῖν* τοῖς εἰς σὲ προστρέχουσιν.

῞Ύμνους καὶ ᾠδὰς* ἀναμέλπομέν σοι, πάνσεμνε* μάρτυς,  ̉Αγάπη τῶν θαυμάτων ἡ πηγή,* ὡς καὶ προπύργιον ἄριστον,* τῶν ὑμνοῦντών σε.

Χάριζε ἀεὶ* τοῖς προστρέχουσι μετάνοιαν,* καὶ τοῖς δεινῶς χειμαζομένοις, ̉Ελπίς,* τὴν σῆ βοήθειαν παράσχου τάχος, πάνσεμνε.

Θεοτοκίον.

῎Ηνοιξας ἡμῖν* παραδείσου πύλας, ῎Αχραντε,* καὶ ἠλευθέρωσας ἡμᾶς ἀληθῶς,* ἐκ τῆς κατάρας τοῦ νόμου,* Παρθένε ἄφθορε.

ᾨδὴ στ’ . Τὴν δέησιν ...

Σωτήρα καὶ Λυτρωτὴν καὶ Κύριον* ἱκετεύσατε ἀπαύστως, παρθένοι,* Πίστις, ̉Ελπὶς καὶ  ̉Αγάπη θεόφρον,* τῆς ἐκκλησίας ἀστέρες πολύφωτοι,* δεόμεθα, ὦ θαυμασταί,* ἐκ ποικίλων παθῶν ἡμᾶς σώσατε.

Μαρτύρων καὶ τῶν πιστῶν ὑμεῖς κλέος* ἀνεδείχθητε ἐν ῾Ρώμη τὸ πάλαι,* Πίστις, ̉Ελπίς καὶ  ̉Αγάπη τρισμάκαρ,* τῶν  ̉Ορθοδόξων ἡ δόξα καὶ σέμνωμα,* δωρήσατε ἡμῖν, ἀγαθαί,* ὑγιείαν καὶ ῥώμην, τρισόλβιοι.

῾Ο τάλας ὑμῖν προσπίπτω, ὦ κόραι,* καὶ ἐν δάκρυσι ὑμᾶς ἱκετεύω,* Πίστις, ῾Ελπὶς καὶ ῾Αγάπη παμμάκαρ,* σώσατε τάχος ἐμὲ τὸν ἀνάξιον* ἐκ πάντων τῶν διαπλοκῶν* καί παγίδων τοῦ ὄφεως, ἔνδοξαι.

Θεοτοκίον.

῾Υμνοῦσί σε τῶν ἀγγέλων αἱ τάξεις* ὡς καὶ πλήθη ̉Ορθοδόξων, Παρθένε,* καὶ ἱκετεύουσι πάντες, ὦ νύμφη,* ἵνα ῥυσθῶσι ἐκ πόνων καὶ θλίψεων* καὶ φύλαττε, ὦ θαυμαστή,* ἐκ παγίδων τοῦ ὄφεως ἅπαντας.

Διάσωσον* ἡμᾶς ἐκ νόσων ποικίλων,* σεμνὴ Σοφία,* ὅτι πάντες ἱκετικῶς πρός Σε καταφεύγομεν,* ὡς ἄῤῥηκτον τεῖχος καὶ προστασία.

῎Αχραντε* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα, δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητικὴν παῤῥησίαν.

Αἴτησις καὶ τὸ Κοντάκιον. ῏Ηχος β’. Τοῖς τῶν αἱμάτων σου.

῾Υμᾶς, μαρτύρων, χορὲ Θεοσύλλεκτε,* ἡ ἐκκλησία ὡς μήτηρ φιλόστοργος* ἀγαλλομένη τιμᾶ καὶ εὐφραίνεται,* ὑμῶν τοὺς θείους ἀγώνας κηρύττουσα,* δι̉ ὧν τοὺς στεφάνους ἐκτήσατε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δʹ.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.  (δίς)

Στίχος: Πεφυτευμένος ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἁγί­ου...

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς˙ Ἰδού, ἐγὼ ἀ­ποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων˙ γίνε­σθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις, καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ πε­ριστεραί. Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων˙ παραδώ­σουσι γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια, καὶ ἐν ταῖς συνα­γω­γαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς. Καὶ ἐπὶ ἡγεμό­νας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ, εἰς μαρ­τύρι­ον αὐ­τοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν. Ὅταν δὲ παραδιδῶ­σιν ὑ­μᾶς, μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τί λαλήσητε˙ δοθή­σεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, τί λαλήσετε. Οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Πατρὸς ἡ­μῶν, τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν. Παρα­δώσει δὲ ἀ­δελφὸς ἀδελ­φὸν εἰς θάνατον, καὶ πατὴρ τέκνον˙ καὶ ἐπαναστήσο­νται τέκνα ἐπὶ γονεῖς, καὶ θανατώσου­σιν αὐτούς. Καὶ ἔσεσθε μι­σούμενοι ὑ-πὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου˙ ὁ δὲ ὑπομεί­νας εἰς τέλος, οὗτος σωθή­σεται.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ …

Ταῖς τῶν σῶν Μαρτύρων πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν …  

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη*  τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

Προσόμοιον.  Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι. 

Τοῦ Χριστοῦ τὰ σφάγια καὶ ἐκκλησίας τὴν δόξαν* οἱ πιστοί δοξάσωμεν καὶ αὐτὰς τιμήσωμεν ἀγαλλόμενοι˙* Πίστιν τὴν ἔνδοξον, τὴν σεπτὴν  ̉Ελπίδα καὶ  ̉Αγάπην τὴν Θεόφρονα˙* Χριστιανῶν εἰσί πᾶσαι καταφύγια ἄριστα˙* ῥύσατε ἡμᾶς ἅπαντας* νόσων λοιμωδῶν, τρισμακάριστοι* κόραι τῆς Σοφίας,* τὸν Πλάστην καὶ τὸν Κτίστην τοῦ παντὸς* καθικετεύουσαι, ῞Αγιαι,*  ̉Ορθοδόξων σέμνωμα.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου …

῾Ο χορός: Κύρει, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

ᾨδὴ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

Πειρασμοί τε ποικίλοι* ὡς καὶ νόσοι ἐκύκλωσάν με, Σοφία σεμνή,* ἀλλ̉ ἐκ τούτων ἐῤῥύσθην τῇ σῇ δυνάμει, μῆτερ,* διὸ ᾄδω ὁ ἄθλιος˙* ὁ τῶν πατέρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογητὸς εἶ.

῾Ο ἀχρεῖος ἱκέτης,* σοι προσφεύγω, Σοφία, ῾Ρώμης τὸ καύχημα* καὶ δέομαι ἀπαύστως* ἐγκράτειαν τῆς γλώσσης* ταῖς σαῖς εὐχαῖς χορήγησον* τοῖς σε ὑμνοῦσιν πιστῶς,* ἐν τάχει, Θεοφόρε.

Θελητὴν τοῦ ἐλέους,* σὺ ἠγάπησας ὄντως,  ̉Αγάπη ἔνδοξε,* καὶ ἔδωκας προθύμως* Αὐτῷ τῇ σῇ καρδίᾳ* διὸ τέθνηκας ᾄδουσα˙* ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογητός εἶ.

Θεοτοκίον.

῾Ως μητέρα τοῦ Πλάστου* σὲ τιμῶμεν πρεπόντως, ὦ Θεοδόξαστε,* καὶ σπεύδομέν σοι πάντες* προθύμως Θεοτόκε,* καὶ ἐν δάκρυσι ψάλλομεν˙* ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν Θεός, εὐλογητὸς εἶ.

ᾨδὴ η’ . Τὸν Βασιλέα ...

῾Ο ἐν κινδύνοις καὶ δυσπραγία ποικίλη* εὐρεθείς, ὦ Σοφία Θεόφρον,* πρός σε καταφεύγω,* ὁ ἄθλιος, ἱκέτης.

῞Αγιαι κόραι,* ̉Ελπίς, ̉Αγάπη καὶ Πίστι* ̉Ορθοδόξων τὸ κλέος καὶ δόξα,* μετάνοιαν δότε* ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις.

Νέκρωσον πάθη,* Σοφία, μῆτερ ῾Αγία,* τῆς ψυχῆς καὶ τοῦ σώματος τάχος,* ἵνα σε δοξάζω* εἰς πάντας τούς αἰώνας.

Θεοτοκίον.

῎Αχραντη κόρη,* τοῦ Παντοκράτορος μήτηρ,* ὑγιείαν καὶ ῥώμην παράσχου* ἐμοί τῷ ἀθλίῳ* καὶ πίστει δεομένῳ.

ᾨδὴ θ’. Κυρίως Θεοτόκον ...

Ξηραίνει με ὁ φθόνος* νύκτα καὶ ἡμέραν,* διὸ προστρέχω σοι, μάρτυς  ̉Ελπίδα σεμνή,* δίδου μοι, κόρη, ἀπαύστως* θεῖον ἀντίδοτον.

̉Ιδεῖν τὸν ̉Ιησοῦν μου˙* Πίστι, σὺ ἐβόας* ἐν τῷ σταδίῳ τῆς ῾Ρώμης, τρισόλβιε,* καὶ πρὸς τὸν θάνατον, κόρη,* χαίρουσα ἔδραμες.

῾Ο τάλας ἱκετεύω* σέ, σεμνὴ Σοφία,* ἐκ κινδύνων με τάχει ἀπάλλαξον* καὶ δώρισόν μοι, Θεόφρον,* πίστιν ακράδαντον.

Θεοτοκίον.

Σωτήρα, Θεοτόκε,* ἔτεκες ἐν φάτνη* καὶ τῶν ἀγγέλων τοὺς ὕμνους ἀκήκοας,* διό σοι πίστει βοῶμεν˙* χαῖρε Παντάνασσα.

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χε­ρουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σερα­φείμ,*  τὴν  ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

Σκεῦος Θείου Πνεύματος ἱερόν,* ἥλιος ἀνδρείας,* ἐναθλοῦντων ὑπογραμμός* καὶ τῶν  ̉Ορθοδόξων κειμήλιον ἀγάπης* ἐδείχθης, ὦ Σοφία ἀξιοτίμητε.

῎Ονομα τὸ ἅγιον τοῦ Χριστοῦ,* μάκαρ ἐν σταδίῳ σὺ ἐκήρυξας πανσθενῶς˙* διὸ καὶ ἐτμήθης* τὴν σὴν κάραν,  ̉Αγάπη,* καὶ ἔλαβες στεφάνους* δόξης, τρισόλβιε.

Φύλαττε ἀπαύστως, ὦ θαυμαστή,* Πίστι θεοφόρε, τῆς Σοφίας κόρη σεμνή,* τοὺς προσερχομένους ἐν πίστει τῇ σῇ σκέπῃ* καὶ θέλοντας, Θεόφρον,* τὴν σὴν βοήθειαν.

῎Ιασαι ἱκέτας σου ἀγαθή,* ἐκ νόσων ποικίλων καὶ κινδύνων παντοδαπῶν,* Σοφία Θεόφρον,* τὸ καύχημα ἁπάντων ἡμῶν τῶν ὀρθοδόξων* ὡς καὶ τὸ σέμνωμα.

῞Απασαι αἱ κόραι σου, ὦ σεμνή,* ἔλαβον στεφάνους* ἀμαράντους παρὰ Θεοῦ˙* ἀγάλλονται ἀπαύστως νῦν ἐν Παραδείσῳ* ὁμοῦ σὺν τοῖς ἀγγέλοις,* Σοφία ἔνδοξε.

Πάσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρίου,*  ̉Αποστόλων ἡ δωδεκᾶς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

῾Ο Χορός: τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν… καὶ εἶτα τὸ

̉Απολυτίκιον. Ἦχος α’. Τοῦ λίθου ...

Τὰς τρεῖς ἐνδόξους Παρθένους, τὰ τῆς Σοφίας βλαστήματα,* Πίστιν,  ̉̉Ελπίδα,  ̉Αγάπην, ὕμνοις ἐνθέοις τιμήσωμεν.* ῾Ρωσθεῖσαι γὰρ δυνάμει τοῦ Σταυροῦ,* ὑπέμειναν βασάνους ἀλγεινὰς* καὶ τῷ ξίφει ἐκτμηθεῖσαι τὰς κεφαλὰς* μαρτυρικοῖς ἐστέφθησαν στεφάνοις.* Δόξα τῷ ἐνισχύσαντι αὐτάς,* δόξα τῷ ταύτας δοξάσαντι,* δόξα τῷ ἐνεργοῦντι δι’ αὐτῶν πάσιν ἰάματα.

̉Εκτενὴς καὶ  ̉Απόλυσις, μεθ̉  ἣν ψάλλομεν τὰ ἑξῆς:

῏Ηχος β’.  ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου ...

Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* τῇ σῇ κραταιᾷ προστασία καὶ ἀντιλήψει, ἁγνή,* ῥῦσαι καὶ διάσωζε ἐκ ποικίλων παθῶν* καὶ πενθοῦσι παράσχου σὺ* χαρὰν τοῦ Κυρίου,* ἥν ποθοῦμεν ἅπαντες διακαῶς, ἀγαθή.* Σῶσον τὸν ἀχρεῖον ἱκέτην, ὦ Σοφία, μήτηρ ἁγίων,* ἐκ νόσων καὶ πάσης περιστάσεως.

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου*  καὶ  λύτρωσαι  ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

                                                                        ῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέ-πην σου.

῾Ο ῾Ιερεὺς ἤ ὁ Προεστώς.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

̉Αμήν.

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιαι τοῦ Θεοῦ, πρεσβεύσατε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…,  Καὶ νῦν…  

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (10ον)

 

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (10ον)

 

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (10ον).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 16η Σεπτεμβρίου 2026

Μέρος δέκατον

    Μετά τις κριτικές παρατηρήσεις διακεκριμένων λαϊκών στις οποίες αναφερθήκαμε στο προηγούμενο μέρος, προχωρούμε σε συνοπτική περιγραφή των κυριωτέρων μετασυνοδικών εξελίξεων. Αυτές, ευρισκόμενες σε άμεση διαλεκτική σχέση και συνάρτηση με την ψευδοσύνοδο, υπήρξαν ως επί το πλείστον τραγικές και οδυνηρές, θα γίνονται δε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, μελλοντικά όλο και τραγικότερες. Ωστόσο υπήρξαν και κάποιες ελάχιστες θετικές και ενθαρρυντικές. Παρά κάτω θα αναφερθούμε εν συντομία στην Εγκύκλιο της Δ.Ι.Σ. με τίτλο: «Προς τον Λαό. Για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης», που δημοσίευσε τον Ιανουάριο του 2017, προκειμένου να ενημερώσει τον πιστό λαό του Θεού σχετικά με την ψευδοσύνοδο,  καθώς και σύντομη κριτική αξιολόγησή της.   

Η Εγκύκλιος: «Προς τον Λαό. Για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης».

    Η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος απευθύνεται σε όλους τους πιστούς προκειμένου να τους ενημερώσει για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο των Ορθοδόξων Εκκλησιών, η οποία συνήλθε τον Ιούνιο του 2016 στην Κρήτη. Κύριος σκοπός της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου ήταν η ενίσχυση και η φανέρωση της ενότητας όλων των Ορθοδόξων Εκκλησιών, αλλά και η αντιμετώπιση διαφόρων συγχρόνων ποιμαντικών ζητημάτων.

    Με βάση τα συμπεράσματα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου:

    • Η Ορθόδοξη Εκκλησία εκφράζει την ενότητα και την καθολικότητά Της διά των Ιερών Μυστηρίων. Η συνοδικότητα υπηρετεί την ενότητα και διαπνέει την οργάνωση της Εκκλησίας, τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις Της και καθορίζει την πορεία Της. Αξίζει να σημειωθεί επίσης ότι η Αγία Σύνοδος δεν αναφέρθηκε μόνον στο κύρος των γνωστών Οικουμενικών Συνόδων, αλλά σε αυτήν για πρώτη φορά αναγνωρίσθηκαν ως Σύνοδοι «καθολικού κύρους», δηλαδή ως Οικουμενικές, η Μεγάλη Σύνοδος επί Μεγάλου Φωτίου Πατριάρχου Κωνσταντινουπόλεως (879-880), οι επί αγίου Γρηγορίου του Παλαμά Μεγάλες Σύνοδοι (1341, 1351, 1368), και οι εν Κωνσταντινουπόλει Μεγάλες και Αγίες Σύνοδοι για την αποκήρυξη της ενωτικής Συνόδου της Φλωρεντίας (1438-1439), των προτεσταντικών δοξασιών (1638, 1642, 1672, 1691) και του εθνοφυλετισμού ως εκκλησιολογικής αιρέσεως (1872).

    • Οι Ορθόδοξες Αυτοκέφαλες Εκκλησίες δεν αποτελούν συνομοσπονδία Εκκλησιών, αλλά την Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. Για την Ορθόδοξη Διασπορά στις διάφορες χώρες του κόσμου αποφασίσθηκε να συνεχισθεί η λειτουργία των Επισκοπικών Συνελεύσεων με εκπροσώπους των Αυτοκεφάλων Εκκλησιών προκειμένου να διασφαλίζεται η αρχή της συνοδικότητας, μέχρι να εφαρμοσθεί η κανονική ακρίβεια.

    • Για την Ορθόδοξη Εκκλησία η οικογένεια αποτελεί καρπό της «εις Χριστόν και εις την Εκκλησίαν» μυστηριακής ενώσεως ανδρός και γυναικός και είναι η μόνη εγγύηση της γεννήσεως και της ανατροφής των τέκνων.

    • Η Εκκλησία τονίζει διαρκώς την αξία της εγκρατείας, της χριστιανικής ασκήσεως. Η χριστιανική άσκηση δεν διακόπτει την σχέση του ανθρώπου με την ζωή και τον συνάνθρωπο, αλλά τον συνδέει με την μυστηριακή ζωή της Εκκλησίας. Δεν αφορά μόνον τους μοναχούς. Το ασκητικό ήθος είναι χαρακτηριστικό της χριστιανικής ζωής.

    • Η Ορθόδοξη Εκκλησία καταδικάζει τους διωγμούς, την εκδίωξη και δολοφονία μελών θρησκευτικών κοινοτήτων, τον εξαναγκασμό σε αλλαγή θρησκευτικής πίστεως, την εμπορία προσφύγων, τις απαγωγές, τα βασανιστήρια, τις απάνθρωπες εκτελέσεις, τις υλικές καταστροφές. Ιδιαίτερα εκφράζει την αγωνία Της για την κατάσταση των Χριστιανών και όλων των διωκωμένων μειονοτήτων στην Μέση Ανατολή και σε άλλα σημεία του κόσμου.

    • Βασικό έργο της Εκκλησίας είναι η Ιεραποστολή, δηλαδή ο αγώνας Της να δίνει συνεχώς την μαρτυρία της πίστεως και να κηρύττει το ευαγγέλιο, είτε στους πιστούς που ζουν μέσα στις σύγχρονες εκκοσμικευμένες κοινωνίες, είτε σε όσους δεν έχουν γνωρίσει ακόμη τον Χριστό.

    Ο διάλογος κυρίως με τους ετεροδόξους χριστιανούς, (άλλες χριστιανικές ομολογίες – αιρέσεις), γίνεται με βάση το χρέος της Εκκλησίας να μαρτυρεί προς κάθε κατεύθυνση την αλήθεια και την αποστολική πίστη. Έτσι γίνεται γνωστή σε αυτούς η γνησιότητα της Ορθόδοξης Παράδοσης, η αξία της πατερικής διδασκαλίας, η λειτουργική εμπειρία και η πίστη των Ορθοδόξων. Οι διάλογοι δεν σημαίνουν ούτε και θα σημαίνουν ποτέ οποιονδήποτε συμβιβασμό σε ζητήματα πίστεως.

    Η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι η Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία, όπως αυτή ομολογείται στο Σύμβολο της Πίστεως. Δεν νοείται αγιότητα του ανθρώπου εκτός του Σώματος του Χριστού, δηλαδή εκτός της Εκκλησίας (Εφ. α, 23). Η αγιότητα είναι μετοχή στο μυστήριο της Εκκλησίας και στα ιερά μυστήριά της με επίκεντρο την Θεία Ευχαριστία. Οι άγιοι εικονίζουν την Βασιλεία του Θεού. Η Εκκλησία είναι μία, η Ορθόδοξη. Κατά τον Μ. Βασίλειο «εις λαός πάντες οι εις Χριστόν ηλπικότες και μία Εκκλησία νυν οι Χριστού, καν εκ διαφόρων τόπων προσαγορεύηται». Η Εκκλησία αναμένει πάντοτε την επιστροφή όλων των ανθρώπων, ετεροδόξων και αλλοδόξων σε Αυτήν.

    Τα κείμενα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας αποτελούν αντικείμενο εμβαθύνσεως και περαιτέρω μελέτης. Αυτό ισχύει για όλες τις Συνόδους της Εκκλησίας. Ο θεολογικός διάλογος δεν διακόπτεται. Προϋπόθεση απαραίτητη βεβαίως είναι να διατηρείται αλώβητη η θεολογική αλήθεια και ο διάλογος αυτός να πραγματοποιείται χωρίς φανατισμούς και διαιρέσεις, χωρίς παρασυναγωγές και σχίσματα, τα οποία πληγώνουν την ενότητα της Εκκλησίας. Τα σχίσματα είναι δυσίατες πνευματικές ασθένειες. Σύμφωνα με τον ιερό Χρυσόστομο: «το σχίσαι Εκκλησίαν, και φιλονείκως διατεθήναι, και διχοστασίας εμποιείν, και της συνόδου διηνεκώς εαυτόν αποστερείν, ασύγγνωστον και κατηγορίας άξιον και πολλήν έχει την τιμωρίαν» (PG48, 872). Γι αυτό προτρέπονται οι πιστοί να μη δίνουν βαρύτητα στα λόγια εκείνων που τους παρακινούν να απομακρυνθούν από Αυτήν προκειμένου να αποτελέσουν ξεχωριστή ομάδα έξω από το πλήρωμα της Εκκλησίας, επικαλούμενοι φανταστικούς λόγους δογματικής ακριβείας.

    Κατακλείοντας το μήνυμα αυτό, επιθυμούμε να σας διαβεβαιώσουμε ότι όλοι οι Επίσκοποι της Εκκλησίας της Ελλάδος αγρυπνούμε και παραμένουμε αμετακίνητοι στην Ορθόδοξη πίστη και αφοσιωμένοι στην Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία. «Αδελφοί, χαίρετε, καταρτίζεσθε, παρακαλείσθε, το αυτό φρονείτε, ειρηνεύετε, και ο Θεός της αγάπης και ειρήνης έσται μεθ ημών» (Β΄ Κορ. 13,11).

Σύντομες θεολογικές παρατηρήσεις πάνω στην ως άνω «Εγκύκλιο» της Δ.Ι.Σ.

    Η εν λόγω «Εγκύκλιος», δυστυχώς απέτυχε των προσδοκιών του πιστού λαού  του Θεού, όπως θα φανεί με όσα θα λεχθούν στη συνέχεια. Εκείνο που αποδεικνύεται με βάση το περιεχόμενό της είναι ότι αυτή πόρω απέχει, (ούτε καν από μακρυά μπορεί να συγκριθεί), με την ομόφωνη απόφαση της Ιεράς Συνόδου της Βουλγαρικής Εκκλησίας, την οποία έλαβε στις 15 Νοεμβρίου 2016, σχετικά με την ψευδοσύνοδο. Ήταν μια απόφαση η οποία «λίαν ηύφρανε τους Ορθοδόξους και κατήσχυνε τους κακοδόξους» οικουμενιστές.

    Με βάση την Εγκύκλιο της Δ.Ι.Σ. έχουμε να παρατηρήσουμε τα εξής:  

    1. Το πρώτο συμπέρασμα που βγάζει αβίαστα ο αναγνώστης, διαβάζοντας την εν λόγω Εγκύκλιο, είναι ότι η ψευδοσύνοδος ήταν μια γνήσια Ορθόδοξη Σύνοδος, η οποία έλαβε Ορθόδοξες αποφάσεις. Ο συντάκτης πουθενά δεν κάνει την παραμικρή κριτική αξιολόγηση των οκτώ κειμένων που παρήγαγε η εν λόγω  «Σύνοδος» και ιδίως του τελευταίου 6ου κειμένου με τίτλο: «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον», για το οποίο έγινε τόσος θόρυβος σε πανορθόδοξο επίπεδο και το οποίο δέχθηκε ως γνωστόν σφοδρότατη θεολογική κριτική. Κάτι τέτοιο ούτε καν το διανοείται. Θεωρεί δεδομένο ότι οι αποφάσεις της «Συνόδου» αυτής είναι Ορθόδοξες και ότι δεν επιδέχονται καμία συζήτηση, ή αμφισβήτηση. Και με αφετηρία αυτό το δεδομένο, παραθέτει στη συνέχεια κάποια συμπεράσματα της δήθεν «Αγίας και Μεγάλης Συνόδου».

    2. Στην παράγραφο 2 αναφέρει: «Η Ορθόδοξη Εκκλησία εκφράζει την ενότητα και την καθολικότητά Της διά των Ιερών Μυστηρίων». Η Ορθόδοξη Εκκλησία εκφράζει την ενότητα και την καθολικότητά Της πρωτίστως και κυρίως διά της κοινής ορθής πίστεως και στη συνέχεια και σαν συνέπεια της ορθής πίστεως διά των Ιερών Μυστηρίων. Προηγείται η πίστις και έπονται τα μυστήρια. Ο άγιος Ιωάννης ο Χρυσόστομος λέγει: «Όταν δε πάντες ομοίως πιστεύομεν, τότε ενότης εστίν»,  Επίσης σε ένα από τα αιτήματα της Θείας Λειτουργίας εκείνο που πρωτίστως ζητούμε από τον Κύριο είναι η «ενότητα της πίστεως» και όχι η ενότητα των Μυστηρίων: «Την ενότητα της πίστεως και την κοινωνίαν του Αγίου Πνεύματος αιτησάμενοι…».

    3. Στη 2η παράγραφο το κείμενο ομιλεί περί Συνοδικότητος: «Η συνοδικότητα υπηρετεί την ενότητα και διαπνέει την οργάνωση της Εκκλησίας, τον τρόπο που λαμβάνονται οι αποφάσεις Της και καθορίζει την πορεία της». Έχει ήδη γίνει εκτενής λόγος με όσα αναφέραμε σε προηγούμενες ενότητες, στον τρόπο οργανώσεως και λειτουργίας της ψευδοσυνόδου και καταδείξαμε σ’ αυτές, ότι αυτή σε καμιά περίπτωση δεν ακολουθεί την Συνοδική και Κανονική Παράδοση της Εκκλησίας μας. Καταδείξαμε επίσης ότι η εν λόγω «Σύνοδος» δυστυχώς δεν «υπηρέτησε την ενότητα της Εκκλησίας», αλλά αντίθετα την τορπίλισε. Προκάλεσε διασπάσεις σε πολλά επίπεδα, αφού τέσσερις Τοπικές Εκκλησίες δεν συμμετείχαν σ’ αυτήν, ενώ παράλληλα σημειώθηκαν αποτειχίσεις σε πολλές Ορθόδοξες χώρες, που με την πάροδο του χρόνου όλο και περισσότερο αυξάνουν.

    4. Στην 3η παράγραφο ομιλεί περί οικογενείας, αποσιωπά όμως το γεγονός ότι η ψευδοσύνοδος νομοθετεί την κατ’ οικονομία δυνατότητα τελέσεως μικτών γάμων Ορθοδόξων με ετεροδόξους, οι οποίοι όμως απαγορεύονται απολύτως σύμφωνα με τον 72ο Ιερό Κανόνα τῆς Πενθέκτης εν Τρούλλῳ Συνόδου.

    5. Στην 3η  παράγραφο της δευτέρας σελίδος γίνεται λόγος για τους Διαχριστιανικούς Διαλόγους: «Οι Διάλογοι δεν σημαίνουν ούτε θα σημαίνουν ποτέ οποιονδήποτε συμβιβασμό σε ζητήματα πίστεως». Εδώ ο συντάκτης παραπλανά τον λαό, δεν λέει καθαρή την αλήθεια. Διότι ενώ θεωρητικά η ψευδοσύνοδος διεκήρυξε την παραπάνω πρόταση, στην πράξη οι Διάλογοι απέδειξαν το εντελώς αντίθετο. Κατέληξαν δυστυχώς σε συμβιβασμούς απαράδεκτους σε ζητήματα πίστεως, όπως εκτενώς αποδείξαμε σε προηγούμενες ενότητες. Είναι ολοφάνερο, ότι εδώ έχουμε ασυνέπεια και αντιφατικότητα μεταξύ θεολογικών διακηρύξεων και της τραγικής πραγματικότητος.

    6. Στην ίδια παράγραφο ο συντάκτης παρά κάτω ορθότατα προσθέτει: «Η Εκκλησία είναι μία, η Ορθόδοξη…Η Εκκλησία αναμένει πάντοτε την επιστροφή όλων των ανθρώπων, ετεροδόξων και αλλοδόξων σε αυτήν». Δεν επισημαίνει όμως ότι στην ψευδοσύνοδο διεκηρύχθη το εντελώς αντίθετο. Ότι δηλαδή αναγνωρίσθηκαν ως «Εκκλησίες» οι ετερόδοξοι. Αποσιωπά επίσης το γεγονός ότι η ελληνική αντιπροσωπεία δεν παρέμεινε πιστή στην εντολή που έλαβε σχετικά με το θέμα αυτό από την Σύνοδο της Ιεραρχίας του Μαΐου 2016.

    7. Δεν είναι μόνον η αναγνώριση εκκλησιαστικότητος στους ετεροδόξους, ο μοναδικός λόγος για τον οποίον η ψευδοσύνοδος εξέπεσε και κατάντησε μια ψευδοσύνοδος. Είναι και όσα κακόδοξα αποδέχθηκε σχετικά με το Π.Σ.Ε. και ειδικότερα στην δήλωση του Τορόντο. Για όλα τα παρά πάνω δεν αναφέρει τίποτε απολύτως η «Εγκύκλιος», έτσι ώστε με την ένοχη σιωπή της, δίδει στο λαό μια ακόμη παραπλανητική εικόνα των αποφάσεών της.

    8. Κατόπιν αυτών τίθενται αμείλικτα τα ερωτήματα: Γιατί το συνοδικό κείμενο της Δ.Ι.Σ. προσπαθεί να συμβιβάσει τα ασυμβίβαστα και παρουσιάζει την εν λόγω Σύνοδο ως Ορθόδοξη, ενώ έλαβε κακόδοξες αποφάσεις; Γιατί αποκρύπτει από τον πιστό λαό του Θεού τα φοβερά αυτά ολισθήματά της που την καθιστά αυτόχρημα ψευδοσύνοδο;

    9. Θα κλείσουμε τις ταπεινές μας θεολογικές παρατηρήσεις με έναν θεοφώτιστο λόγο του άγιου Μάρκου του Ευγενικού, διότι πιστεύουμε ότι ο λόγος του αυτός δίνει το στίγμα της απαντήσεως, που θα έδινε ο ίδιος ο άγιος, αν διάβαζε το κείμενο της Δ.Ι.Σ. προς τον λαό: «ουδέποτε διά μεσότητος άνθρωπε τα εκκλησιαστικά διωρθώθη. Μέσον αληθείας και ψεύδους ουδέν εστίν. Aλλ’ ώσπερ τον του φωτός έξω γενόμενον, εν τω σκότει είναι ανάγκη, ούτω τον της αληθείας μικρόν παρεκκλίναντα, τω ψεύδει λοιπόν υποκείσθαι φαίημεν αν αληθώς».

(Συνεχίζεται). 

Δείτε σχετικά και:

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (9ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (8ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (7ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (6ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (5ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (4ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (3ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (2ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (1ον)

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: "Ὁ Καλὸς Θεὸς οἰκονομάει γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο ἕναν σταυρὸ ἀνάλογο μὲ τὴν ἀντοχή του, ὄχι γιὰ νὰ βασανιστῆ, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀνεβῆ ἀπὸ τὸν σταυρὸ στὸν Οὐρανὸ"

 

Ἅγιος Παΐσιος Ἁγιορείτης: "Ὁ Καλὸς Θεὸς οἰκονομάει γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο ἕναν σταυρὸ ἀνάλογο μὲ τὴν ἀντοχή του, ὄχι γιὰ νὰ βασανιστῆ, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀνεβῆ ἀπὸ τὸν σταυρὸ στὸν Οὐρανὸ"

Ἀπό τό Βιβλίο Ἁγ. Παϊσίου Ἁγιορείτου

ΛΟΓΟΙ Δ' «Οἰκογενειακή Ζωή»

ἐκδόσεις ΙΕΡΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗΡΙΟΝ «ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΤΗΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ὁ ΘΕΟΛΟΓΟΣ» ΣΟΥΡΩΤΗ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

Οἱ σταυροὶ τῶν δοκιμασιῶν

– Γέροντα, τὸ σταυρουδάκι ποὺ μοῦ δώσατε τὸ φορῶ συνέχεια καὶ μὲ βοηθάει στὶς δυσκολίες μου.

– Νά, τέτοια σταυρουδάκια εἶναι οἱ δικοί μας σταυροί, σὰν αὐτὰ ποὺ κρεμοῦμε στὸν λαιμό μας καὶ μᾶς προστατεύουν στὴν ζωή μας. Τί νομίζεις, ἔχουμε μεγάλο σταυρὸ ἐμεῖς; Μόνον ὁ Σταυρὸς τοῦ Χριστοῦ μας ἦταν πολὺ βαρύς, γιατὶ ὁ Χριστὸς ἀπὸ ἀγάπη πρὸς ἐμᾶς τοὺς ἀνθρώπους δὲν θέλησε νὰ χρησιμοποιήση γιὰ τὸν ἑαυτό Του τὴν θεϊκή Του δύναμη. Καὶ στὴν συνέχεια σηκώνει τὸ βάρος τῶν σταυρῶν ὅλου τοῦ κόσμου καὶ μᾶς ἐλαφρώνει ἀπὸ τοὺς πόνους τῶν δοκιμασιῶν μὲ τὴν θεία Του βοήθεια καὶ μὲ τὴν...γλυκειά Του παρηγοριά.

Ὁ Καλὸς Θεὸς οἰκονομάει γιὰ τὸν κάθε ἄνθρωπο ἕναν σταυρὸ ἀνάλογο μὲ τὴν ἀντοχή του, ὄχι γιὰ νὰ βασανιστῆ, ἀλλὰ γιὰ νὰ ἀνεβῆ ἀπὸ τὸν σταυρὸ στὸν Οὐρανὸ – γιατὶ στὴν οὐσία ὁ σταυρὸς εἶναι σκάλα πρὸς τὸν Οὐρανό. Ἂν καταλάβουμε τί θησαυρὸ ἀποταμιεύουμε ἀπὸ τὸν πόνο τῶν δοκιμασιῶν, δὲν θὰ γογγύζουμε, ἀλλὰ θὰ δοξολογοῦμε τὸν Θεὸ σηκώνοντας τὸ σταυρουδάκι ποὺ μᾶς χάρισε, ὁπότε καὶ σὲ τούτη τὴν ζωὴ θὰ χαιρώμαστε, καὶ στὴν ἄλλη θὰ ἔχουμε νὰ λάβουμε καὶ σύνταξη καὶ «ἐφάπαξ». Ὁ Θεὸς μᾶς ἔχει ἐξασφαλισμένα κτήματα ἐκεῖ στὸν Οὐρανό. Ὅταν ὅμως ζητοῦμε νὰ μᾶς ἀπαλλάξη ἀπὸ μιὰ δοκιμασία, δίνει αὐτὰ τὰ κτήματα σὲ ἄλλους καὶ τὰ χάνουμε. Ἐνῶ, ἂν κάνουμε ὑπομονή, θὰ μᾶς δώση καὶ τόκο.

Εἶναι μακάριος αὐτὸς ποὺ βασανίζεται ἐδῶ, γιατί, ὅσο πιὸ πολὺ παιδεύεται σ᾿ αὐτὴν τὴν ζωή, τόσο περισσότερο βοηθιέται γιὰ τὴν ἄλλη, ἐπειδὴ ἐξοφλᾶ ἁμαρτίες. Οἱ σταυροὶ τῶν δοκιμασιῶν εἶναι ἀνώτεροι ἀπὸ τὰ «τάλαντα», ἀπὸ τὰ χαρίσματα, ποὺ μᾶς δίνει ὁ Θεός. Εἶναι μακάριος ἐκεῖνος ποὺ ἔχει ὄχι ἕναν σταυρὸ ἀλλὰ πέντε. Μιὰ ταλαιπωρία ἢ ἕνας θάνατος μαρτυρικὸς εἶναι καὶ καθαρὸς μισθός. Γι᾿ αὐτὸ σὲ κάθε δοκιμασία νὰ λέμε: «Σ᾿ εὐχαριστῶ, Θεέ μου, γιατὶ αὐτὸ χρειαζόταν γιὰ τὴν σωτηρία μου».

Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, Κατά πασών των αιρέσεων: ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΔ΄: «ΚΑΤΑ ΕΘΝΩΝ» [:ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΩΑΜΕΘΑΝΩΝ]

 

Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, Κατά πασών των αιρέσεων: ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΔ΄: «ΚΑΤΑ ΕΘΝΩΝ» [:ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΩΑΜΕΘΑΝΩΝ]

   ΣΥΝΤΟΜΗ ΕΙΣΑΓΩΓΗ

   Στον «Διάλογό» του «ἐν Χριστῷ κατὰ πασῶν τῶν αἱρέσεων», τον οποίο συνέγραψε στις αρχές του 15ου αιώνα, ο άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης πραγματεύεται σε διαλογική μορφή σειρά θεολογικών και αιρεσιολογικών ζητημάτων. Στο κεφάλαιο ΙΔ΄ που ακολουθεί, ο άγιος Συμεών, αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης απαντά σε ερώτηση κληρικού σχετικά με το ποιοι παρασύρθηκαν στην ασέβεια από τις κακοδοξίες του Νεστορίου. 

Πιο συγκεκριμένα αποκρίνεται ότι παρασύρθηκαν εκείνοι που αποκαλούνται «ἐθνικοί», ονομασία με την οποία, όπως προκύπτει από τα συμφραζόμενα, προσδιορίζει τους Μωαμεθανούς, δηλαδή τους οπαδούς της ισλαμικής θρησκείας. Κατ’ επέκταση, όταν στη συνέχεια χρησιμοποιεί εκφράσεις όπως «ὁ παμμίαρος προστάτης τῆς τῶν ἐθνικῶν ἀσεβείας», «ὁ δυσσεβέστατος καὶ μαινόμενος Βάρβαρος, ὁμογενὴς ὢν αὐτοῖς, ἀκάθαρτος καὶ ἀσελγής», «ὁ τὴν ἐνέργειαν πᾶσαν τοῦ πονηροῦ δεξάμενος», «ὁ πλάναις ὑποπεσὼν δαιμονικαῖς» είναι φανερό ότι εννοεί τον Μωάμεθ, τον ιδρυτή της θρησκείας του Ισλάμ, τον οποίο συνδέει με μεταγενέστερη πρόσληψη νεστοριανών κακόδοξων διδασκαλιών στις περιοχές όπου είχε εξοριστεί ο Νεστόριος.

   ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

          ΚΑΤΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ (επιλεγμένα αποσπάσματα)

  ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΙΔ΄: «ΚΑΤΑ ΕΘΝΩΝ» [:ΚΑΤΑ ΤΩΝ ΜΩΑΜΕΘΑΝΩΝ]

      ΚΛΗΡΙΚΟΣ:  Σε ποιους έγινε αιτία ασέβειας ( Νεστόριος), δέσποτα;

      ΑΡΧΙΕΡΕΥΣ: Αίτιος για ασέβεια έγινε ο Νεστόριος στους λεγόμενους «εθνικούς». Αυτοί προηγουμένως λάτρευαν τον εωθινό αστέρα [[Ο άγιος Συμεών αναφέρεται εδώ στην προϊσλαμική θρησκευτική κατάσταση των Αράβων, μεταξύ των οποίων ήταν διαδεδομένη η λατρεία ουρανίων σωμάτων. Με το «ἄστρον τὸ ἑωθινόν» εννοείται ο Αυγερινός, δηλαδή ο πλανήτης Αφροδίτη όταν εμφανίζεται πριν από την ανατολή του ήλιου]] · αργότερα, όμως, εξαπατήθηκαν από κάποιον βάρβαρο, ομοεθνή τους, πάρα πολύ ασεβή και παράφρονα, ακάθαρτο και ακόλαστο [[Ο άγιος Συμεών εννοεί εδώ τον Μωάμεθ]], ο οποίος γι’ αυτό δέχθηκε μέσα του όλη την ενέργεια του πονηρού. Ισχυρίζονται βέβαια ότι υπάρχει Θεός, στην πραγματικότητα, όμως, είναι εντελώς άθεοι, όπως ακριβώς ήταν και προηγουμένως, διότι δεν γνώρισαν τον αληθινό Θεό ούτε ομολογούν τον άναρχο Πατέρα του ζώντος Λόγου, τον αγέννητο, τον αίτιο των πάντων, τον προαιωνίως υπάρχοντα, τον γεννήτορα της ζώσας Σοφίας, δηλαδή του μονογενούς και ασώματου Υιού, Εκείνον από τον Οποίο εκπορεύεται η αληθινή Ζωή, δηλαδή το αγαθό και Άγιο Πνεύμα, που ζωοποιεί και αγιάζει τα πάντα.

      Γιατί αρνούνται και οι παράφρονες αυτοί τον ασώματο Υιό και Λόγο του Θεού, καθώς και το θείο και ζωοποιό Πνεύμα που εκπορεύεται από τον Θεό Πατέρα. Επιδίδονται μάλιστα σε κάθε είδος μιαρής και βέβηλης πράξης· και, το χειρότερο, θεωρώντας ότι αυτό τους επιτρέπεται ακόμη και από τον νόμο τους, έχουν υιοθετήσει ως τρόπο ζωής τις παρά φύση πράξεις των Σοδομιτών, καταμολύνοντας τον εαυτό τους χωρίς καμιά ντροπή και υφιστάμενοι μέσα τους τις ατιμωτικές συνέπειες που προέρχονται από την πλάνη τους, όπως λέγει ο Παύλος [Ρωμ. 1,27: «Ἂρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες (:Με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και οι άνδρες άφησαν τη φυσική σχέση και χρήση της γυναίκας και φλογίστηκαν από φωτιά ακράτητης επιθυμίας μεταξύ τους, κάνοντας άσχημες και άτιμες πράξεις αρσενικοί με αρσενικούς και παίρνοντας το τίμημα που τους άξιζε για την πλάνη της ειδωλολατρίας τους από τον ίδιο τον εαυτό τους)»]· παίρνουν επίσης για τον εαυτό τους πολλές γυναίκες και είναι γεμάτοι φονική και ληστρική διάθεση· διότι ζουν με το τόξο και με την μάχαιρα και κινούνται με πόλεμο εναντίον κάθε έθνους, καταδιώκοντας, φονεύοντας, αρπάζοντας, ως ληστές, τα ξένα υπάρχοντα, αποχωρίζοντας με την βία πατέρες από τέκνα, γυναίκες από άνδρες, χωρίς να δείχνουν κανένα οίκτο για τους φυσικούς δεσμούς. Έχουν μανιώδη προσκόλληση στα χρήματα και μανιώδη επιθυμία για κάθε απόλαυση και ασέλγεια.

     Και το χειρότερο είναι ότι βρίσκονται στην πλάνη πως όλα αυτά τα αποκτούν επειδή είναι δίκαιοι και πιστοί. Δεν γνωρίζουν, οι ταλαίπωροι, ότι ο κόσμος αυτός παρέρχεται, ότι για τους ανθρώπους είναι τόπος πρόσκαιρης διαμονής και ξενιτιάς, και ότι σ’ αυτόν τον κόσμο οι αμαρτωλοί, και μάλιστα οι άρπαγες και οι άδικοι, είναι εκείνοι που συχνά κατέχουν τα περισσότερα. Γιατί και ο Δαβίδ έζησε ως πάροικος στη γη και θρηνεί λέγοντας: «Οἴμοι, ὅτι ἡ παροικία μου ἐμακρύνθη (:Αλίμονο σε εμένα, διότι τόσο πολύ παρατάθηκε η πρόσκαιρη παραμονή μου στην ξενιτιά αυτού του κόσμου)» [Ψαλμ.119,5]. Και ο Αβραάμ, για χάρη του Θεού, προτίμησε να ζήσει ως πάροικος· το ίδιο και ο Ισαάκ, ο Ιακώβ και ο Μωυσής, μαζί με όλους τους προφήτες. Και όλοι επιζήτησαν στον κόσμο αυτόν την εκούσια αποδέσμευση από τα υλικά αγαθά, τη λιτή ζωή και την μη προσκόλληση στον πλούτο.

    Ισχυρίζονται ακόμη ότι έχουν και νόμο, ο οποίος, όμως, είναι παρανομία και γεμάτος από κάθε ασέβεια, αθεΐα και ασέλγεια. Έχουν πλανηθεί από έναν μιαρό και βάρβαρο άνθρωπο, ο οποίος είχε υποπέσει σε δαιμονικές πλάνες και έλεγε ότι είναι απόστολος του Θεού και ότι ανέβηκε στον ουρανό -πράγμα που, αλίμονο, προέβαλλε σε αντίθεση προς την Ανάληψη του Χριστού και Θεού μας [[εδώ ο άγιος Συμεών εννοεί ότι ο Μωάμεθ, στο πλαίσιο της ισλαμικής διδασκαλίας όπως την παρουσίαζε ο ίδιος, προσπαθούσε, με την απόδοση αντίστοιχης ουράνιας δικής του αναβάσεως, να υπονομεύσει με τον τρόπο αυτόν την μοναδικότητα και τη θεολογική σημασία του γεγονότος της Αναλήψεως του Κυρίου μας Ιησού Χριστού]]-, ενώ ο ασεβής τολμούσε ακόμη να λέει ότι είναι ανώτερος από τον Χριστό και ότι είδε τον Θεό σαν κρύσταλλο και ολόσφαιρο. Αυτός διδάσκει, επίσης, δήθεν προσευχές, κάποιους ενθουσιασμούς που οδηγούν στην παραφροσύνη, και παρουσιάζει παραδείσους γεμάτους από κάθε είδους ακολασία.

    Και τι χρειάζεται να πούμε περισσότερα γι’ αυτή την αθεΐα; Αυτήν ο πονηρός, επειδή είναι περισσότερο παράλογη από όλες τις άλλες πλάνες και πιο ακάθαρτη απ’ όλες, την ξεσήκωσε ιδιαίτερα εναντίον ημών των Χριστιανών, μαινόμενος κατά της ευσέβειάς μας· και όλα όσα λένε οι θείες Γραφές για τα έργα του Αντιχρίστου, τα ενεργεί εναντίον μας μέσω αυτού του ασεβούς έθνους, καταδιώκοντας την μόνη αληθινή πίστη του Χριστού. Ο Ίδιος, όμως, ο Χριστός το επιτρέπει αυτό, για να δοκιμαστούν οι δικοί Του· και επειδή ο κόσμος αυτός παρέρχεται και, όπως διώχθηκε Εκείνος, έτσι και εμείς, οι δούλοι Του, θα διωχθούμε. Όταν όμως έλθει Εκείνος, εμείς θα ζήσουμε και θα είμαστε μαζί Του και με τους αγγέλους στους αιώνες· ενώ όσοι ασεβούν, επειδή μιμήθηκαν από τον πονηρό την φονική και αντίθεη διάθεσή του, την ακαθαρσία, την αρπακτικότητα, τη μανία, την εχθρότητα, την ασπονδία, το ψεύδος και την επιορκία του, θα καταδικαστούν μαζί του αιώνια στη γέεννα.

    Πώς, όμως, έδωσε ο Νεστόριος σ’ αυτούς τις αφορμές για την ασέβειά τους; Ο μιαρός δεν θέλησε να ομολογήσει ότι ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός είναι Υιός του Θεού και ο συναΐδιος Λόγος που σαρκώθηκε, όπως λέει ο αγαπημένος μαθητής: «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν (: Και ο Λόγος έγινε μέσα στον χρόνο άνθρωπος. Και έχοντας ως σκηνή και ως ναό άγιο την ανθρώπινη φύση, παρέμεινε με πολλή οικειότητα μεταξύ μας σαν ένας από μας)» [Ιω. 1,14)]. Αντίθετα, δογμάτιζε ότι άλλο είναι ο Λόγος και άλλο ο Χριστός, τον οποίο θεωρούσε απλώς ως εκείνον που προσλήφθηκε από τον Λόγο, και τον ονόμαζε άνθρωπο γεμάτο από θεία χάρη· γι’ αυτό και, με ασέβεια, αποκαλούσε Χριστοτόκο την Παναγία Παρθένο, τη Θεοτόκο.

    Αφού, λοιπόν, ο Νεστόριος εξορίστηκε στην Όαση[[Μετά την καταδίκη και καθαίρεσή του στην Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο της Εφέσου (431 μ.Χ.), ο Νεστόριος αρχικά αποσύρθηκε στο παλαιό μοναστήρι του κοντά στην Αντιόχεια. Ο Ευάγριος Σχολαστικός αναφέρει ότι έμεινε εκεί περίπου τέσσερα χρόνια και ότι κατόπιν, με δεύτερο αυτοκρατορικό διάταγμα του Θεοδοσίου Β΄, εξορίστηκε στον τόπο που ονομαζόταν Ὄασις. Πρόκειται για τη λεγόμενη Μεγάλη Όαση (Oasis Magna) της Αιγύπτου, στη δυτική έρημο, δηλαδή στην περιοχή που αντιστοιχεί στη σημερινή όαση Kharga (Χάργκα), δυτικά του Νείλου και της Άνω Αιγύπτου]], ο παμμίαρος πρωτεργάτης της ασέβειας των εθνικών[[ο Μωάμεθ δηλαδή]], που διέμενε εκεί, δέχθηκε αργότερα στους τόπους εκείνους τις μιαρές διδασκαλίες αυτού του ασεβούς. Και αποκαλούσε μεν τον Χριστό μεγάλο και ανώτερο από όλους τους προφήτες, βλασφημούσε, όμως, εναντίον του Υιού του Θεού και Θεού μας· έλεγε ακόμη ότι ο Χριστός αναλήφθηκε στους ουρανούς και κάθισε εκεί, δεν ομολογούσε όμως ο ασεβής ότι Αυτός είναι Θεός ούτε ότι είναι ο Λόγος του Θεού και Θεός, αλλά ότι δημιουργήθηκε με τον λόγο του Θεού.

     Αγνοούσε ο ασεβής ότι, εφόσον είναι Λόγος του Θεού ο Χριστός, και με τον Λόγο του Θεού έγιναν ο ουρανός, η γη και ολόκληρη η κτίση, Αυτός ο ίδιος ο Λόγος είναι ὁ ζῶν, Αυτός που παραμένει στους αιώνες· όπως ακριβώς είπε ο Δαβίδ, μέσω Αυτού στερεώθηκαν και οι ουρανοί [Ψαλμ. 32:6: «Τῷ λόγῳ τοῦ Κυρίου οἱ οὐρανοὶ ἐστερεώθησαν(: Με την προσταγή του Κυρίου και μόνο στερεώθηκαν οι ουρανοί)»]. Αυτός είναι που υπήρχε «ἐν ἀρχῇ» και υπήρχε πάντοτε αχώριστος από τον Θεό Πατέρα και σε αιώνια ένωση και κοινωνία μαζί Του[Ιω. 1:1–2: «Ἐν ἀρχῇ ἦν ὁ Λόγος, καὶ ὁ Λόγος ἦν πρὸς τὸν Θεόν, καὶ Θεὸς ἦν ὁ Λόγος. Οὗτος ἦν ἐν ἀρχῇ πρὸς τὸν Θεόν (:Στην αρχή της Δημιουργίας υπήρχε ο Υιός του Θεού, που γεννήθηκε αχρόνως από τον Πατέρα ως άπειρος και ζωντανός Λόγος από απειροτέλειο και πάνσοφο Νου. Και ο Λόγος, ως δεύτερο πρόσωπο της Θεότητος, ήταν αχώριστος από τον Θεό Πατέρα και πάντοτε ενωμένος μαζί Του. Και ήταν Θεός τέλειος ο Λόγος. Στην αρχή της δημιουργίας Αυτός υπήρχε ενωμένος με τον Θεό Πατέρα)»], όπως διακηρύσσει το Ευαγγέλιο.

    Και δι’ Αυτού έγιναν τα πάντα και χωρίς Αυτόν δεν έγινε ούτε ένα από όσα έχουν γίνει [Ιω. 1,3: «Πάντα δι᾿ αὐτοῦ ἐγένετο, καὶ χωρὶς αὐτοῦ ἐγένετο οὐδὲ ἓν ὃ γέγονεν(:Όλα τα δημιουργήματα δημιουργήθηκαν δι’ Αυτού, σε συνεργασία με τον Πατέρα και το Άγιο Πνεύμα˙ και χωρίς Αυτόν δεν έγινε το παραμικρό απ’ όλα όσα έχουν γίνει)»].Γιατί και ο Δαβίδ ψάλλει προς τον Θεό: «Πάντα ἐν σοφίᾳ ἐποίησας (:Τα πάντα με σοφία τα δημιούργησες)» [Ψαλμ. 103, 24]. Και ο Σολομών λέει: «Θεὲ Πατέρων καὶ Κύριε τοῦ ἐλέους, ὁ ποιήσας τὰ πάντα ἐν λόγῳ σου, καὶ τῇ σοφίᾳ σου κατασκευάσας τόν ἄνθρωπον (:Θεέ των πατέρων και Κύριε του ελέους, Εσύ που δημιούργησες τα πάντα μόνο με τον λόγο Σου και με τη σοφία Σου έπλασες τον άνθρωπο)»[Σοφ. Σολ. 9,1–2]. Και Αυτός είναι Εκείνος για τον Οποίο έχει γραφεί: «Καὶ ὁ Λόγος σὰρξ ἐγένετο καὶ ἐσκήνωσεν ἐν ἡμῖν(: Και ο Λόγος έλαβε ανθρώπινη σάρκα και κατοίκησε ανάμεσά μας)» [Ιω. 1,14].

      Αλλά είναι περιττό να πούμε περισσότερα για τις ασεβείς δοξασίες αυτών των αθέων, αφού η πλάνη τους γίνεται φανερή, όπως και στην περίπτωση των Ιουδαίων, οι οποίοι απέρριψαν τον Κύριο και τους προφήτες Του, καθώς και τον παλαιό άγιο νόμο Του· ενώ οι προφήτες και ο νόμος είχαν διακηρύξει φανερά για τον Λόγο του Θεού και το Άγιο Πνεύμα, καθώς και για την σάρκωση του Λόγου από την Παρθένο και για ολόκληρη την θεία οικονομία Του. Οι «εθνικοί», λοιπόν, είναι συγγενείς με τους Ιουδαίους ως προς την απιστία και τη θεομαχία τους· και αυτοί αρνούνται τον ζώντα Υιό του Θεού, καθώς και την σάρκωσή Του από την Παρθένο, η οποία έγινε για τη σωτηρία του κόσμου, και το Άγιο Πνεύμα, που ζωοποιεί τα πάντα και συνέχει ολόκληρη την κτίση. Από τις βλασφημίες του Νεστορίου, εξάλλου, και πολλοί άλλοι, όπως είπαμε, ξέπεσαν σε αλλότριες κακοδοξίες και βλασφημίες.

           ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

        μετάφραση και επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

·       Αγίου Συμεών, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Τα ευρισκόμενα Άπαντα, Διάλογος ἐν Χριστῷ κατὰ πασῶν τῶν αἱρέσεων [Symeonis Thessalonicensis Archiepiscopi Opera Omnia], ἐπιμ. J.-P. Migne, Patrologiae Cursus Completus, Series Graeca, τόμ. 155, Paris (Petit-Montrouge): J.-P. Migne, 1866, 1020 στ.

·       https://play.google.com/books/reader?id=NaNvZepOvGQC&pg=GBS.PA79&hl=el

·       Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

·       Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.

·       Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.

·       Η Παλαιά Διαθήκη μετά Συντόμου Ερμηνείας, Παναγιώτης Τρεμπέλας, Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήνα, 1985.