Νεομάρτυς Γεώργιος ὁ ἐκ Σερβίας

(11 Φεβρουαρίου)

Ο Άγιος Νεομάρτυς Γεώργιος γεννήθηκε στην πόλη Κράτοβα της Σερβίας από γονείς ευσεβείς. Από πολύ μικρή ηλικία επιδόθηκε στη μελέτη του θείου λόγου και αργότερα έμαθε την τέχνη του χρυσοχόου. Έχασε τον πατέρα του σε νεαρή ηλικία και φοβούμενος μήπως, λόγω της ωραιότητάς του, απαχθεί στην αυλή του σουλτάνου Βαγιατζή Β' (1481 - 1512 μ.Χ.), ήλθε στην Βουλγαρία και παρέμεινε στη Σόφια πλησίον ενός ιερέα που ονομαζόταν Πέτρος. Ο ιερέας εκείνος του παρέσχε κάθε μέσο για να διδαχθεί τα ιερά γράμματα. Κι έτσι ο Άγιος ζούσε βίο θεοφιλή και ασκητικό.

   Οι Τούρκοι προσπάθησαν να τον εξισλαμίσουν και για το λόγο αυτό μεταχειρίστηκαν έναν έμπειρο μουσουλμάνο διδάσκαλο, ο οποίος σαν αφορμή για να τον πλησιάσει προσκόμισε σε αυτόν χρυσό για κατασκευή κοσμήματος. Κατά τις επαφές μαζί του ο Γεώργιος απέδειξε ότι η μόνη αληθινή πίστη είναι η Χριστιανική και ήλεγξε ως ψευδή την μουσουλμανική θρησκεία. Για τον λόγο αυτό οδηγήθηκε στον κριτή. Παρά τις κολακείες, τις υποσχέσεις και τις απειλές ο Μάρτυρας παρέμεινε σταθερός στην πατρώα ευσέβεια. Ο ιερεύς Πέτρος τον επισκέφθηκε στην φυλακή, τον ασπάσθηκε και του είπε: «Χαίρε, Γεώργιε, εσύ σήμερα δόξασες τον Χριστό, όπως κάποτε ο Πρωτομάρτυρας Στέφανος, και ο νέος Στέφανος την εποχή της εικονομαχίας και άλλοι πολλοί Άγιοι, γιατί παρόμοιο έργο και εσύ έκανες». Μετά από αυτά ο Άγιος οδηγήθηκε και πάλι ενώπιον του κριτού, ο οποίος του υποσχέθηκε ότι θα τον υιοθετήσει και θα του χαρίσει αμέτρητα πλούτη και δόξα, εάν αρνηθεί τον Χριστό. Ο Άγιος και πάλι εξεδήλωσε την διάθεσή του να μαρτυρήσει και ομολόγησε τον Χριστό. Τότε ο κριτής παρέδωσε τον Μάρτυρα στο μαινόμενο πλήθος, το οποίο τον έδεσε και τον περιέφερε ανά τις οδούς της πόλεως καί στήν συνέχεια τόν ἔκαψε. Ο Άγιος μαρτύρησε το έτος 1515 μ.Χ. στη Σόφια της Βουλγαρίας.

Παρακλητικός Κανών

 εἰς τὸν Νεομάρτυρα ῞Αγιον Γεώργιον τὸν ἐκ Σερβίας 

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως ἀναγιγνώσκεται ὁ Ψαλ­μὸς ρμβ´ (142ος) καὶ εὐθὺς ὁ χορὸς σὲ  Ἦχον δ´ λέγει τὸ Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν,… (τετράκις). 

Εἴτα τὰ παρόντα Τροπάρια. Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ.

Τὸν ἀγαπήσαντα θερμῶς τὸν Δεσπότην* καὶ μαρτυρίου ἐνδύθεντα τὴν χλαῖναν,* δεῦτε πιστοὶ βοήσωμεν ἐκ βάθους ψυχῆς˙* φύλαττε, Γεώργιε, Νεομάρτυς Κυρίου,* πάντας τοὺς προστρέχοντας* ἐκ καρκίνου καὶ πλάνης,* καὶ ἐκ κινδύνων ῥῦσαι θαυμαστὲ, καὶ ἐξ ὀδόντων τοῦ δράκοντος ἅπαντας.

Δόξα Πατρὶ… Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως…

Θείω Πνεύματι, ἀνακηρύξας,* τὴν τοῦ Κτίσαντος, οἰκονομίαν,* ἀθλητικῶς ἠγωνίσω Γεώργιε,* καὶ τοῦ πυρὸς ἐνεγκῶν τὴν κατάφλεξιν,* κατάδροσίζεις ἡμᾶς θείαις χάρισι.* Μάρτυς ἔνδοξε,* Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,* δωρήσασθαι ἡμιν τὸ μέγα ἔλεος.

Καὶ νῦν… Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσομεν πότε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ ἀναξιοι˙* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἕως νῦν ἐλευθέ­ρους;* Οὐκ ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σού˙* σοὺς γὰρ δούλους σώ­ζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δει­νῶν.

Εἶτα τὸν Νʹ (50ος) Ψαλμόν (χύμα) καὶ ἀκολουθοῦν αἱ: ᾨδαὶ τοῦ Κανόνος.^[1]

ᾨδὴ αʹ. Ἦχος πλ. δʹ. Ὑγρὰν διοδεύσας…

Τόν Κτίστην ἱκέτευε ταπεινῶς* δεόμεθα πάντες, οἱ προστρέχοντες ἐπί σε,* ὅπως ἡμῖν τοῖς πόθω αἰτοῦσι* παράσχῃ τάχος μετάνοιαν, ἔνδοξε.

̉Ιώσεις ποικίλας, θαυματουργέ,* ταχὺ θεραπεύεις* διὸ σπεύδω γονυκλινῶς* πρὸ τῆς ἁγίας σου εἰκό­νος* καὶ ἐκζητῶ σὴν βοήθειαν, Πάντιμε.

Τὸν νοῦν μου ἐσκότησεν ὁ ἐχθρός,* Χριστοῦ Νεομάρτυς,* διὸ τρέμω καὶ δειλιῶ* καὶ πίστει προσφεύγω σοι ἱκέτης,* ἐκζητῶν Γεώργιε, ταῖς πρεσβείες σου.

Θεοτοκίον.

῾Ημέραν καὶ νύκτα, ὦ Θαυμαστή,* Δεσπότου τὸ σκεῦος,* ἱκετεύω σὲ ταπεινῶς* δυσώπει Υἱὸν Σου, Θεοτόκε,* ὅπως ῥυσθῶμεν ἐκ νόσων καὶ θλίψε­ων.

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

̉Εκ τροχαίου, Χριστόφρων,* σὺ διαφύλαξον* πά­ντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκό­νος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας θερμῶς* τὴν σὴν βοήθειαν πί­στει* καὶ Χριστὸν δοξάζοντας,* μά-καρ Γεώργιε.

̉Εργασίαν εὑρίσκεις,* θαυματουργέ ῞Αγιε* τοῖς σοι προσφεύγουσι πίστει* καὶ ἀνακράζουσι,* βο­ήθει τάχος ἡμᾶς* σὺ τοῦ Χριστοῦ στρατιῶτα* καὶ τὴν ἀ­νεργίαν* παῦσον δεόμεθα.

̉Ορθοδόξων τὰ τέκνα* καλῶς διαφύλαττε* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστει* ταῦτα σὺ τήρησον,* ἵνα πορεύ­ονται* ἐν τῇ ὁδῷ τοῦ Κυρίου* καὶ Αὐτὸν δοξά­ζουσι* διὰ τοῦ βίου των.  

Θεοτοκίον.

Συνειδήσεως, Κόρη,* τὰς τύψεις διάλυσον* καὶ τῆς μετανοίας τὰ δῶρα* τάχος παράσχου μοι,* Μα­ριὰμ θαυμαστή,* τῶν ̉Ορθοδόξων προστά­τις* καὶ πιστῶν τὸ στήριγμα,* Θεογεννήτρια. 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Νεομάρ­τυς,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

̉Επιβλεψον* ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐ­πὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν* καὶ ἴ­α­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Εἶ­τα  ὁ ῾Ι­ε­ρεὺς μνη­μο­νεύ­ει τὰ ὀνόματα καὶ τὸ

Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ.

Πρεσβείαν τὴν σὴν* αἰτοῦμεν οἱ ἀνάξιοι˙* διὸ τῶν πιστῶν* τὰ πλήθη σοι προσφεύγουσι* καὶ θερ­μῶς βοῶσί σε,* Νεομάρτυς, σκέπασον ἅπαντας* καὶ ἐκ τροχαίων φύλαττε ἡμᾶς* τοὺς σοι θερμῶς ἀεὶ κα­τά­φεύγοντας.

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα, Κύριε,…

̉Ορθοδόξους προστάτευσον,* Νεομάρτυς Γεώργιε Θεοδόξαστε,* καὶ δεόμεθά σου φύλαττε* ἐκ τῆς ἀνεργίας τοὺς ἱκέτας σου.

Τὴν νεότητα φύλαττε* θερμῶς ἱκετεύομεν οἱ ἀνάξι­οι* ἐκ παγίδων τοῦ ἀλάστορος,* Νέομάρ­τυς ἔνδοξε Γεώργιε.

̉Εκ τῶν ὄγκων θεράπευσον* ἡμᾶς τοὺς σοι προσπί­πτο­ντας, μακάριε,* καὶ εἰρήνης καταξίωσον*  ̉Ορ­θοδόξους χώρας,* χριστοφώτιστε.

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου προστάτευσον* τοὺς ἱκέτας, Δέσποι­να Θεονύμφευτε,* καὶ τοὺς εἰς Σὲ κατάφεύγο­ντας* ὑ­γιείαν δίδου, Παναμώμητε. 

ᾨδή ε´. Φώτισον ἡμᾶς...

Λύτρωσαι ἡμᾶς,* Νεομάρτυς Θεοδόξαστε,* ἐκ πάσης νόσου καὶ πικρᾶς θλίψεως* καὶ σοῦ ἱκέτας μετανοίας καταξίωσον.

῎Εμπλησον ἡμῶν,* τὰς καρδίας Θείας Χάριτος,* Γεώργιε,  ̉Εκκλησίας καλλονή,* ἵνα ζωήν εἰρηναίαν ἅπαντες ἔχωμεν.

Πάντας τοὺς πιστοὺς* ἐντρυφήσαι καταξίωσον* ἐν ταῖς Γραφαῖς, Γεώργιε θαυμαστέ,* καὶ βιώσαι τοῖς Χριστοῦ λόγοις καὶ προστάγμασι.  

Θεοτοκίον.

῎Α χραντε, θερμῶς* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος* ἐκ τῶν παγίδων ἀρχεκάκου ἐχθροῦ* τὸν Σὸν ἱκέτην* ἀπαύστως, Σεμνή, προστάτευσον.

ᾨδὴ στ´. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Τὰ τέκνα τῶν  ̉ Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τῶν βελῶν τοῦ Βελίαρ, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, Γεώργιε μάρτυς,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγη­σον* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* ἡμεῖς οἱ πρός σε πίστει προσφεύγοντες.

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,* Γεώργιε, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,* Νεομάρτυς, ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι.

Νεότης σύ καταφεύγει, ἔνδοξε,* καί θερμῶς σέ ἱ­κετεύει ἀπαύστως* ῥῦσαι, Νεομάρτυς Γεώργιε, τάχος* ἐκ τῶν ποικίλων λοιμώξεων ἅπαντας* καί Κύ­ριον τῶν οὐρανῶν* καί τῆς γῆς καταπράϋνον δέομαι.

Θεοτοκίον.

̉Απαύστως σὲ ἱκετεύω ὁ τάλας* μὴ παρίδης σὸν ἱκέ­την, Παρθένε,* ἀλλὰ παράσχου ἐμοὶ τῷ ἀθλί­ῳ* ὑ­πομονὴν καὶ ταπείνωσιν δέομαι* καὶ δίδου μοι εὐθυ­πορεῖν* πρὸς ὁδοὺς τοῦ Υἱοῦ Σου, Θεό­νυμφε.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Νεομάρ­τυς,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμη­νεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον.  Ἦχος βʹ. Προστασία...

Σὺ προστάτης τῶν  ̉Ορθοδόξων ἀκαταίσχυ­ντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Πλαστουργὸν ἀ­μετάθε­τος,* μὴ παρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς˙* ἀλ­λὰ πρό­φθασον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοή­θειαν ἡ­μῶν* τῶν πιστῶς δεομένων σοι˙* δέχου τὰς παρακλήσεις*  καὶ  σπεῦσον εἰς ἱκεσί­αν,* σὺ εἶ ἀκοίμητος φρουρός,* Νεομάρτυς Γεώργιε, τῶν τιμῶντών σε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δʹ.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.  (δίς)

Στίχος: Πεφυτευμένος ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος…

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι…

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉Εκ τοῦ κατὰ ̉Ιωάννην.(Κεφ. ιεʹ17-27, ιςʹ 1-2)…

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς˙ ταῦτα ἐντέλ­λομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. Εἰ ὁ κό­σμος ὑ­μᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίση­κεν. Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδι­ον ἐφίλει˙ ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ' ἐγὼ ἐξελε­ξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑ­μᾶς ὁ κό­σμος. Μνημονεύετε τοῦ λό­γου οὗ ἐγὼ εἶ­πον ὑμῖν˙ οὐκ ἔστι δοῦλος μεί­ζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. Εἰ ἐμὲ ἐ­δίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώ­ξουσιν˙ εἰ τὸν λόγον μου ἐτή­ρησαν, καὶ τὸν ὑμέ­τερον τηρήσουσιν. Ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσου­σιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴ­δασι τὸν πέμψα­ντά με. Εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλά­λησα αὐ­τοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον˙ νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχου­σι περὶ τῆς ἁ­μαρ­τίας αὐτῶν. ῾Ο ἐμὲ μισῶν καὶ τὸν πατέ­ρα μου μι­σεῖ. Εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος πε­ποίη­κεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἶ­χον˙ νῦν δὲ καὶ ἑω­ράκασι καὶ με­μισήκασι καὶ ἐμὲ καὶ τὸν πατέρα μου.  ̉Αλλ' ἵνα πλη­ρωθῇ ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νό­μῳ αὐτῶν, ὅτι ἐμί­σησάν με δωρεάν. ῞Οταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλη­τος, ὃν ἐγὼ πέμ­ψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦ­μα τῆς ἀ­ληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκ­πορεύε­ται, ἐκεῖ­νος μαρτυρή­σει περὶ ἐμοῦ˙ καὶ ὑμεῖς δὲ μαρ­τυρεῖτε, ὅτι ἀπ' ἀρ­χῆς μετ̉ ἐμοῦ ἐστε. Ταῦτα λελάλη­κα ὑμῖν, ἵνα μὴ σκανδαλι­σθῆτε.  ̉Αποσυ­ναγώγους ποιήσουσιν ὑ­μᾶς˙ ἀλλ̉  ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑ­μᾶς  δόξῃ  λα­τρείαν  προσφέρειν τῷ Θεῷ.

Δόξα Πατρὶ…

Ταῖς τοῦ Γεωργίου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν…

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου..

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. βʹ. ῞Ολην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπεις με τῶν ̉Ορθοδόξων προστά­τα* τὸν θερμῶς προστρέχοντα* καὶ γονυκλι­νῶς αἰ­τοῦντα βοήθειαν˙* νόσοι κατέβαλον ὅλον μου τὸ σῶ­μα* καὶ τὴν ψυχὴν μου κατεράκωσαν πάθη δυ­σίατα* ὡς καὶ πειρασμοὶ ἀκατάβλητοι,* πάντοθεν πε­ρικέ­κλεισμαι καὶ παρηγορίαν οὐκ ἔ­χω πλήν σου,* Γεώργιε μάρτυς,* προπύργιον ἁ­πάντων τῶν πιστῶν* καὶ τῆς νεό­τητος, ἔνδοξε,* φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος.

Ὁ Ἱερεύς: Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου …

Ὁ Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις).

Ὁ Ἱερεύς: Ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς…

Καὶ αἱ λοιπαὶ ᾨδαὶ τοῦ Κανόνος

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανίαν* καταπαύει ὁ Πλάστης λιταῖς σου, ἔνδοξε,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* αἰτοῦσι σαῖς πρεσβεῖαις* καὶ γονυκλινῶς σοῦ δέονται,* τὸν Ζωο­δότην Χριστόν,* εὐμένισον, Φωσφόρε. 

Τῶν ἀτέκνων κατέστης* καταφύγιον, Νεομάρτυς Γεώργιε,* καί πάντων τῶν ποθού­ντων* ἰδεῖν Θεοῦ τήν δόξαν* ἀρωγός, διό κράζω­σι˙* ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν, Θεὸς εὐλογητὸς εἶ.

Νικητάς ἁμαρτίας* τοὺς πιστούς σὺ ἀνάδειξον, Θεοδόξαστε,* λιταῖς σου πρὸς τὸν Κτίστην* δεόμεθα ἁπαύστως* διὸ σοι καταφεύγομεν,* Νέομάρτυς θαυματουργέ,* πιστῶν ἡ βακτηρία. 

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε,* πρὸς σὲ πίστει προσέρχο­μαι ὁ ἀνάξιος* καὶ χείρας μού σοι αἴρω* καὶ πόθῳ ἀ­νακράζω* ἀποδήμους διάσωσον* ἐκ τῶν χειρῶν πει­ραστοῦ* καὶ τῶν αἰρετιζόντων.     

ᾨδή η´. Τὸν Βασιλέα...

̉Α δυναμίας τῶν μαθητῶν ταῖς λιταῖς σου* θερα­πεύει ὁ Κτίστης ταχέως* καὶ εἰς τοὺς γονέας* χα­ρὰν παρέχει, μάρτυς.

Τὴν ἀνεργίαν ταῖς σαῖς λιταῖς, μυροβόλε,* ὁ Δεσπό­της τῶν ὅλων ἀπελαύνει* καὶ πιστοῖς παρέ­χει* τα­χέως ἐργασίαν. 

Τῷ Γεωργίῳ, Νεομαρτύρων τὸ κλέος* ἱκετεύσομεν  πιστοὶ  ὁλοψύχως,*  ὅτι  ἀπελαύνει*  τοὺς δαίμονας ταχέως.

Θεοτοκίον.

Τὴν Θεοτόκον τοῦ Λυτρωτοῦ τὴν μητέρα* ἱκετεύσομεν ἀπαύστως βοῶντες,* χάριζε ἱκέταις* τὴν ἄνωθεν εἰρήνην.

ᾨδή θ´. Κυρίως Θεοτόκον...

Τοὺς ὄγκους θεραπεύεις,* καὶ πιστοῖς παρέχεις* ἀκλόνητον ὑγιείαν, Γεώργιε,* διό πρός σέ οἱ νοσοῦντες* πίστει προσφεύγουσι.

̉Απάνεμος λιμένας,* μάκαρ, ἀνεδείχθης* καὶ  ̉Ορθοδόξων ἀπόρθητον τεῖχος, σοφέ,* κατάφυγὴ τε καὶ σκέπη* μάρτυς Γεώργιε.

Τοὺς ῾Ιεραποστόλους* σκέπε, Θεοφόρε,* καί ἐκ ποικίλων κινδύνων σύ φύλαττε,* καί  ̉Ορθοδόξους ἀπαύστως* φρούρει δεόμεθα. 

Θεοτοκίον.

̉Αξίωσον ἱκέτην,* Δέσποινα τοῦ κόσμου,* ἀκατα­κρίτως λαβεῖν τὴν Μετάληψιν* τῶν μυστηρίων τῶν Θείων,* ἵνα δοξάζω σε. 

Καὶ εὐθὺς, τὰ Μεγαλυνάρια

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεο­τόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμη­τον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέ­ραν τῶν Χε­ρουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σε­ρα­φείμ,*  τὴν  ἀδιαφθόρως  Θεὸν Λόγον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄ­ντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

῎Ελαβες τήν χάριν παρά Θεοῦ* Γεώργιε μάρτυς,* θεραπεύειν ὁλοτελῶς* ὄγκους καί ἰώσεις* διό καί οἱ νοσοῦντες* βοήθειαν αἰτοῦσι* ἐκ σοῦ πανύμνητε.

Τὴν ῾Ελλάδαν σκέπε, θαυματουργέ,* Γεώργιε μάρτυς,* σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς* καί ἐκ τῶν κυ­κλοῦντων* αὐτὴν ἐχθρῶν, φωσφόρε,* διάσωσον λι­ταῖς σου* ταῖς πρὸς τὸν ῞Υψιστον.

῾Ημᾶς τοὺς προστρέχοντας ἐπί σε* μὴ ἐγκατα­λείπεις* εἰς τὰς χείρας τοῦ πτερνηστοῦ,* ἀλλά σὺ παράσχου* ἡμῖν τοῖς ἀναξίοις* ὑγείαν, σωφροσύ­νην* καὶ βίον ἔνθεον. 

Δόξα ἐκκλησίας καὶ χαρμονή,* μάρτυς, ἀνεδεί­χθης* καὶ προπύργιον τῶν πιστῶν* καὶ τῆς νέο­λαίας,* φρουρὸς τε καὶ προστάτης,* Γεώργιε μάκαρ,  ̉Αγγέλων σύσκηνε.

Πάντας τοὺς προστρέχοντας ἐπὶ σε* μή ἐγκαταλείπεις,* ἀλλὰ δίδου ὑπομονήν,* πίστιν καὶ ἀγάπην,*  ὑγείαν, σωφροσύνην* καὶ τοῦ Θεοῦ τὴν δόξαν* ἰδεῖν ἀξίωσον.

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρίου* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι πά­ντες,* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

῾Ο Χορός: Τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν…, ὁ ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστὶν… καὶ τὸ

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Θείας πίστεως…

Θείω Πνεύματι, ἀνακηρύξας,* τὴν τοῦ Κτίσαντος, οἰκονομίαν,* ἀθλητικῶς ἠγωνίσω Γεώργιε,* καὶ τοῦ πυρὸς ἐνεγκῶν τὴν κατάφλεξιν,* κατάδροσίζεις ἡμᾶς θείαις χάρισι.* Μάρτυς ἔνδοξε,* Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε,* δωρήσασθαι ἡμιν τὸ μέγα ἔλεος.

Δέησις ὑπό τοῦ ῾Ιερέως, μικρὰ ἀπόλυσις καὶ τὰ ἑξῆς:

῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου... ῏Ηχος βʹ.

Δέχου παρακλήσεις ἱκετῶν,* δέχου  ̉Ορθοδό­ξων δε­ήσεις* ὦ, Νεομάρτυς Χριστοῦ,* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔ­χομεν* πρὸς τὸν Θεὸν πρεσβευτήν,* οἱ παθῶν ἐμπι­μπλάμενοι* ἀόκνως, φωσφόρε,* σὲ ἐπικαλούμεθα καὶ ἱκετεύομεν˙* ῞Αγιε Γεώργιε, σπεῦσον* ῥῦσαι τοὺς ἱκέτας σου τάχος* ἐκ πά­σης περιστάσεως καὶ θλίψε­ως.  

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνά­γκης  καὶ θλίψεως.

῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

̉Αμήν.

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῾Αγία τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…   

Μεταπατερική θεολογία: Οι Άγιοι στο περιθώριο

 

                   Μεταπατερική θεολογία: Οι Άγιοι στο περιθώριο

 

Ὑπέρ βωμῶν καί ἑστιῶν 04.02.2025: «Μεταπατερική θεολογία: Οἱ Ἅγιοι στὸ περιθώριο»

ΚΑΛΕΣΜΕΝΟΣ: Παῦλος Κλιματσάκης Διδάκτωρ Φιλοσοφίας

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΤΗΣ: Χαράλαμπος Ἂνδραλης - Νομικός, Συγγραφέας

Εστία Πατερικών Μελετών - youtube.com

 

Η ΑΓΙΑ ΘΕΟΔΩΡΑ Η ΑΥΓΟΥΣΤΑ: Η ΕΥΣΕΒΗΣ ΚΑΙ ΑΓΙΑ ΑΥΤΟΚΡΑΤΕΙΡΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

   ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

         Την Α΄ Κυριακή των νηστειών, την Κυριακή της Ορθοδοξίας, η αγία μας Εκκλησία εορτάζει με κάθε λαμπρότητα την αναστήλωση των Ιερών Εικόνων, η οποία σήμανε τη λήξη μιας εκατονταετούς φοβερής διαμάχης στο Βυζάντιο (726-842).

     Πρωταγωνιστικό πρόσωπο στη λήξη της εικονομαχίας υπήρξε η αγία Θεοδώρα η Αυγούστα, η οποία, ως επίτροπος του ανήλικου γιού της Μιχαήλ Γ΄, συγκάλεσε σύνοδο στην Κωνσταντινούπολη, η οποία επικύρωσε τις αποφάσεις της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, θέτοντας τέλος στη θεολογική διαμάχη και στους διωγμούς των ορθοδόξων από τους φανατικούς εικονομάχους.

     Η αγία Θεοδώρα γεννήθηκε στην Παφλαγονία της Μ. Ασίας το 815. Ανήκε σε ευγενή και ευσεβή οικογένεια ορθοδόξων. Μαζί με την ευσέβειά της απέκτησε και σπουδαία μόρφωση. Η προσωπικότητά της εντυπωσίασε τον αυτοκράτορα Θεόφιλο (829-842), την οποία νυμφεύτηκε και απέκτησε μαζί της έναν γιο το Μιχαήλ και πέντε κόρες. 

Όμως δυστυχώς ο Θεόφιλος ήταν εικονομάχος και συνέχισε την πολιτική των προκατόχων του, με απαγορεύσεις και διώξεις των ορθοδόξων. Αντίθετα η αυτοκράτειρα Θεοδώρα παρέμεινε πιστή ορθόδοξη και τιμούσε τις Άγιες Εικόνες με τα παιδιά της κρυφά στους γυναικωνίτες του παλατιού. Μάλιστα αναφέρει η παράδοση, πως μητέρα και παιδιά αποκαλούσαν τις Ιερές Εικόνες «καλά νινιά» για να μη καταλάβει κάτι ο αυτοκράτορας.

     Το 842 ο Θεόφιλος είχε αρρωστήσει σοβαρά από δυσεντερία. Ήταν τόσο άσχημη η ασθένειά του ώστε οι γιατροί δε μπορούσαν να προσφέρουν καμιά βοήθεια στον αυτοκράτορα. Μάλιστα εξαιτίας της αρρώστιας του είχε παραμορφωθεί το πρόσωπό του και ο λάρυγγάς του είχε βγει έξω από το στόμα του. Η ευσεβής αυτοκράτειρα προσεύχονταν κρυφά τα βράδια μπροστά στην Ιερή Εικόνα της Θεοτόκου να λυπηθεί και να βοηθήσει τον αυτοκράτορα σύζυγό της, Κάποιο βράδυ και ύστερα από θερμή προσευχή είδε ένα φοβερό όνειρο: λαμπροφορεμένους αγγέλους να χτυπάνε αλύπητα τον Θεόφιλο. Όταν έντρομη ξύπνησε άκουσε κραυγές από τον κοιτώνα του συζύγου της, ο οποίος έλεγε: «αλίμονο σε μένα τον άθλιο και δυστυχή, εξαιτίας των Αγίων Εικόνων με χτυπάνε»! Η Θεοδώρα μπήκε έντρομη στο δωμάτιο του Θεόφιλου, ξεχνώντας ότι είχε στα χέρια της την Εικόνα της Θεοτόκου. Τότε ο Θεόφιλος άρπαξε την Εικόνα, την οποία ασπάστηκε με δάκρια στα μάτια, παρακαλώντας την Μητέρα του Κυρίου να τον ελεήσει. Το θαύμα έγινε, σε λίγες ημέρες έγινε εντελώς καλά.

       Το θαυμαστό αυτό γεγονός οδήγησε το Θεόφιλο να αλλάξει πολιτική, που όμως δεν πρόλαβε να εφαρμόσει, διότι λίγο αργότερα πέθανε. Το θρόνο του ανέλαβε ο μόλις τριών ετών γιός του Μιχαήλ, του οποίου την επιτροπεία, όπως προαναφέραμε, είχε αναλάβει η Θεοδώρα. Πρώτη της ενέργεια ήταν να αποκαταστήσει την ειρήνη στην Εκκλησία και να αναστηλώσει στους ναούς τις Ιερές Εικόνες, τις οποίες είχαν αφαιρέσει οι εικονομάχοι και είχαν ασβεστώσει τις τοιχογραφίες. Κατέβασε από τον πατριαρχικό θρόνο τον εικονομάχο Ιωάννη και ανέβασε το Μεθόδιο. Διέταξε τέλος να βγουν από τις φυλακές και να ανακληθούν από τις εξορίες όλοι οι ορθόδοξοι ομολογητές της ταραγμένης εκείνης εποχής.

       Την Α΄ Κυριακή των Νηστειών, στις 18 Φεβρουαρίου του 842, συγκεντρώθηκαν  στον περίλαμπρο ναό της Αγίας Σοφίας όσοι πατέρες, μοναχοί, κληρικοί είχαν γλυτώσει από τους διωγμούς των εικονομάχων, με επικεφαλής την αυτοκράτειρα και τον υιό της Μιχαήλ και πλήθος πιστών έκαμαν την επίσημη ανακοίνωση λήξης της εικονομαχίας και την αναστήλωση των Ιερών Εικόνων. Την ίδια  ημέρα με δάκρια χαράς και συγκινήσεως έγινε η πρώτη περιφορά των Ιερών

Εικόνων. Σε ανάμνηση αυτής της περιφοράς, στο εξής περιφέρονται σε όλους τους ορθόδοξους ναούς οι Ιερές Εικόνες και εορτάζεται λαμπρά με ιδιαίτερο τελετουργικό το μεγάλο γεγονός ως τα σήμερα. 

      Αργότερα ο αδελφός της Βάρδας κηδεμόνας και αυτός του Μιχαήλ δημιούργησε μεγάλα προβλήματα στο παλάτι. Ανήθικος, ασεβής και ραδιούργος, όπως ήταν, παρέσυρε τον νεαρό αυτοκράτορα ανεψιό του σε πράξεις ακολασίας και ασέβειας, για τις οποίες η ευσεβής Θεοδώρα αντέδρασε έντονα. Δυστυχώς ο Μιχαήλ συντάχτηκε με το Βάρδα και εναντιώθηκε στην ευσεβή και συνετή μητέρα του. Ο Βάρδας αποφάσισε να θέσει στο περιθώριο την ενοχλητική αυτοκράτειρα. Γι’ αυτό οργάνωσε συκοφαντική εκστρατεία εναντίον της. Την κατηγόρησε για δήθεν κατάχρηση του αυτοκρατορικού ταμείου και για δήθεν απόπειρα δολοφονίας του υιού της, καταφέρνοντας να υπογράψει ο Μιχαήλ διάταγμα καθαίρεσής της από αυτοκράτειρα και τον βίαιο εγκλεισμό της στη Μονή των Γαστρίων, μαζί με τις  κόρες της.

       Εξανάγκασε τον αδελφό της Θεοδώρας Πάτρωνα, να ντύσει μοναχές την ίδια και τις κόρες της, χωρίς να τη θέλησή τους, όπως προβλέπουν οι μοναχικοί κανόνες. Η Θεοδώρα έζησε στη Μονή, ως την κοίμησή της, διαπρέποντας στη μοναχική ζωή. Με ταπείνωση και ανεξικακία αντιμετώπισε την απομόνωσή της, την οποία θεώρησε ως δώρο Θεού για τη σωτηρία της. 

      Κοιμήθηκε γαλήνια στις 11 Φεβρουαρίου του 867. Μετά από λίγα χρόνια έγινε ανακομιδή του σεπτού της λειψάνου, το οποίο βρέθηκε άφθαρτο και να ευωδιάζει, ποιώντας πολλά θαύματα. Το σεπτό της σκήνωμα μεταφέρθηκε από τον Μέγα Φώτιο στην Κωνσταντινούπολη, όπου φυλασσόταν ως την άλωση. Το 1456 μεταφέρθηκε στην Κέρκυρα, όπου φυλάσσεται ακέραιο στον μητροπολιτικό ναό του νησιού, ως πολύτιμο κειμήλιο, αγιάζοντας τους πιστούς. Η μνήμη της τιμάται στις 11 Φεβρουαρίου. Την Κυριακή της Ορθοδοξίας γίνεται λιτανεία του σεπτού λειψάνου στην πόλη της Κέρκυρας με κάθε μεγαλοπρέπεια.  

 

ΑΓΙΟΣ ΒΛΑΣΙΟΣ: Ο ΑΝΑΡΓΥΡΟΣ ΙΑΤΡΟΣ ΚΑΙ ΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

     Οι άγιοι της Εκκλησίας μας είναι οι ζωντανές εικόνες του Θεού. Το «Συνοδικό» της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου επιτάσσει να τιμούνται από τους πιστούς, ως «φίλοι και θεράποντες του Χριστού». Αυτό κάνουν οι πιστοί, τους τιμούν όπως ορίζει η Εκκλησία μας. Ένας από τους τιμώμενους αγίους Της είναι και ο λαοφιλής άγιος Βλάσιος επίσκοπος Σεβάστειας.

      Γεννήθηκε στις αρχές του 4ου αιώνα στην περιοχή του Πόντου, όταν βασίλευε ο ειδωλολάτρης αυτοκράτορας Λικίνιος (308-323). Καταγόταν από ευσεβή χριστιανική  οικογένεια ευγενών. Μεγάλωσε και ανατράφηκε ως Χριστιανός. Από μικρός διέθετε αρετές με κυριότερη, την αγάπη για τους ενδεείς. Η οικονομική δυνατότητα των γονέων του επέτρεψε να σπουδάσει την ιατρική επιστήμη, για να έχει τη δυνατότητα να απαλύνει τον ανθρώπινο πόνο και να βοηθά δωρεάν τους φτωχούς ασθενείς. Οι σπουδές του στην ιατρική τον βοήθησε να μελετήσει το θαυμαστό ανθρώπινο οργανισμό και να στερεώσει έτι περισσότερο την πίστη του στο Θεό Δημιουργό! Παράλληλα με τις ιατρικές του σπουδές μελετούσε με πάθος την Αγία Γραφή και άλλα ψυχωφελή βιβλία, ώστε αναδείχτηκε σε μια σπάνια πνευματική προσωπικότητα και διακεκριμένος επιστήμων.

       Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές του επέστρεψε στην πατρίδα του, όπου ασκούσε το επάγγελμα του ιατρού. Χιλιάδες άνθρωποι έτρεχαν στο Βλάσιο για να βρουν γιατρειά και στοργή. Ασκούσε το ιατρικό επάγγελμα ως διακονία στον πονεμένο άνθρωπο και όχι ως προσοδοφόρο επάγγελμα. Εδώ θα πρέπει να σημειώσουμε πως η ιατρική στην αρχαιότητα ασκούνταν είτε από αγύρτες ειδωλολάτρες ιερείς στα σκοταδιστικά «ασκληπιεία», όπου διαδραματίζονταν απίστευτες πρακτικές δεισιδαιμονίας και τσαρλατανισμού, είτε από στυγνούς ειδωλολάτρες επαγγελματίες ιατρούς, οι οποίοι πλούτιζαν από το επάγγελμά τους και ως εκ τούτου ήταν απρόσιτοι στους φτωχούς. Για πρώτη φορά οι Χριστιανοί γιατροί θεώρησαν την ιατρική επιστήμη διακονία και προσέφεραν τις υπηρεσίες τους δωρεάν και γι’ αυτό ονομάστηκαν Ανάργυροι.

       Αλλά παράλληλα ο Βλάσιος κήρυττε με θέρμη και δύναμη τη χριστιανική πίστη και μετέστρεφε χιλιάδες ειδωλολάτρες στον Χριστιανισμό. Επίσης λόγω του ανεπίληπτου βίου του, της βαθιάς του πίστεως και του σπάνιου χαρακτήρα του εκλέχτηκε, κατ’ απαίτηση του λαού, επίσκοπος Σεβάστειας της Καππαδοκίας. Η αρχιερατεία του υπήρξε ιδιαίτερα καρποφόρα και επιτυχής. Όμως κάποια στιγμή ένοιωσε την ανάγκη να αφιερωθεί στην ησυχία και την άσκηση κατέφυγε στο Άργαιο Όρος και εγκαταστάθηκε σε ένα σπήλαιο να ζήσει ως ερημίτης. Με την αδιάλειπτη προσευχή, τη νηστεία, την αγρυπνία και την άσκηση έφτασε σε μεγάλα ύψη αγιότητας. Μεγάλα πλήθη πιστών ανέβαιναν το βουνό για να επισκεφτούν το Βλάσιο και να πάρουν την ευλογία του και να παρηγορηθούν. Μάλιστα παρασκεύαζε από βότανα και ορυκτά του βουνού φάρμακα, τα οποία διέθετε δωρεάν σε όσους είχαν προβλήματα υγείας. Και δεν ήταν μόνο οι άνθρωποι που επισκέπτονταν τον Βλάσιο, αλλά και τα άγρια ζώα, τα οποία στέκονταν στην  είσοδο της σπηλιάς του, τα ευλογούσε και τότε απομακρύνονταν!

       Το πιο αγαπημένο θέαμα των Ρωμαίων ήταν οι θηριομαχίες, όπου ρωμαλέοι θηριοδαμαστές πάλευαν στα στάδια με τα θηρία και τα θανάτωναν φρικτά κάτω από τις επευφημίες του πλήθους. Δεν λίγες οι περιπτώσεις, που τραγικό θάνατο έβρισκαν οι θηριοδαμαστές από τα δύστυχα ζώα! Αλλά κατά τους χρόνους των διωγμών οι ειδωλολάτρες χρησιμοποιούσαν τα άγρια θηρία για τη δημόσια θανάτωση των Χριστιανών. Βρισκόμαστε στην εποχή των πιο σκληρών διωγμών, όπου ο Λικίνιος συνέχιζε τους διωγμούς του Διοκλητιανού. Ο έπαρχος Αγρικόλας έστειλε κυνηγούς στο Άγραιο Όρος να συλλάβουν ζώα για την καταβρόχθιση των Χριστιανών της περιοχής.

       Έφτασαν και στη σπηλιά του Βλασίου, όπου είδαν πλήθος ανθρώπων και αγρίων ζώων ανάμεσα στο σεβάσμιο επίσκοπο. Το γεγονός ανέφεραν στον θηριώδη Αγρικόλα, ο οποίος διέταξε να συλληφθούν και να οδηγηθούν μπροστά του. Στρατιωτικό απόσπασμα τους συνέλαβαν και τους οδήγησαν για ανάκριση. Στο δρόμο πλήθος ασθενών ασπάζονταν τον άγιο και γινόταν καλά. Του έφεραν ένα μικρό παιδί, που κινδύνευε να πνιγεί από ψαροκόκαλο, που είχε σταματήσει στο λαιμό του, το οποίο θεράπευσε. Θεράπευσε επίσης και πολλά ζώα. Μάλιστα συμβούλεψε όσοι άνθρωποι ή ζώα έχουν πρόβλημα υγείας να επικαλούνται τη βοήθειά του και θα γίνονται καλά.

      Φτάνοντας στη Σεβάστεια ο έπαρχος τον κάλεσε να θυσιάσει στα είδωλα, αλλά εκείνος του αποκρίθηκε πως οι «θεοί» του είναι κακοποιά δαιμόνια. Ο Αγρικόλας εξαγριώθηκε και τον παρέδωσε στα βασανιστήρια. Κατόπιν ύστερα από σειρά φρικτών βασανισμών και μετά την εμμονή του Βλασίου να μην αρνηθεί την πίστη του, τον οδήγησαν στον τόπο της εκτέλεσης. Καθοδόν επτά ευσεβείς γυναίκες πλησίασαν τον άγιο και του άλειφαν το σώμα με αρώματα. Οι αρχές τις συνέλαβαν και τις οδήγησαν στο μαρτύριο. Τις αποκεφάλισαν. Τον άγιο οδήγησαν στο τείχος της Σεβάστειας, όπου τον αποκεφάλισαν μαζί με δύο άλλα νεαρά παιδιά. Ήταν το έτος 316. Η ψυχή του αγίου επισκόπου πέταξε στα ουράνια, να ενωθεί με το Χριστό αιωνίως και το τίμιο σώμα του το παρέλαβαν οι πιστοί για ταφή.

       Η μνήμη του τιμάται στις 11 Φεβρουαρίου και θεωρείται ως ένας από τους πλέον θαυματουργούς αγίους της Εκκλησίας μας.    

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η Πολιτεία παίρνει το πάνω χέρι!

 

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η                                  Πολιτεία παίρνει το πάνω χέρι!

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ Β’ – ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ

Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟ Β’

«…Δεν ήταν (ο γάμος) κάτι που ενδιέφερε την Πολιτεία. Γιατί η Πολιτεία έχει άλλα ενδιαφέροντα. Ξέρετε δε, κάθε φορά που επεμβαίνει η Πολιτεία στα εκκλησιαστικά θέματα, το κάνει όχι για το καλό της Εκκλησίας, το κάνει για το καλό το δικό της. Θέλει να ρυθμίσει δηλαδή, να λύσει δικά της προβλήματα.

Η κίνηση δε που γίνεται πάντοτε είναι από την Εκκλησία προς την Πολιτεία και όχι από την Πολιτεία προς την Εκκλησία. Δηλαδή η Πολιτεία επί Ιουστινιανού, μετά επί Λέοντος του Σοφού, καθιστά νόμους του κράτους τα δόγματα και τους Κανόνες της Εκκλησίας. Δεν γίνεται το αντίθετο, οι νόμοι της Πολιτείας να γίνονται νόμοι της Εκκλησίας.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τον τέταρτον αιώνα ο υιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου ο Κωνστάντιος, σε μία στιγμή εκρήξεως, μολονότι Ορθόδοξος, έλεγε το εξής στους επισκόπους: ο λόγος ο εμός ως κανών νομιζέσθω (θα είναι νόμος ο λόγος μου) και του είπαν αμέσως ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε. Του είπαν τα μεγάλα Πατερικά αναστήματα της εποχής.

Απαντούν οι μεγάλοι Πατέρες της εποχής, ένας εξ’ αυτών ήταν ο μεγάλος Άγιος Αμβρόσιος, επίσκοπος Μεδιολάνων, του κέντρου της αυτοκρατορείας τότε εις την Δύση. Και τί είπε; Imperator intra Ecclesiam, non supra Ecclesiam est. Ο αυτοκράτωρ είναι μέσα στην Εκκλησία, όχι πάνω από την Εκκλησία.

Αυτή είναι η απάντηση ενός μεγάλου επισκόπου.

Ε, όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η Πολιτεία παίρνει πάντα το πάνω χέρι. Είναι η λεγομένη πολιτειοκρατεία. Και δεν θα είχαμε ποτέ καμμία αντίρρηση, εκπρόσωποι της Πολιτείας που ζουν μέσα στην Ορθόδοξη Παράδοση να μας διορθώσουν εκεί που ατακτούμε. Αλλά συνήθως την «διόθρωση» την αναλαμβάνουν πρόσωπα πολιτειακά που δεν έχουν σχέση με την Παράδοση της Εκκλησίας και «διορθώνουν» τα καλώς κείμενα, όχι τα κακώς κείμενα. Αυτά που τους συμφέρουν.

–https://youtu.be/0LoRAzYPMOo – Gus Tsin

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ: Ο ΗΡΩΪΚΟΣ  ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     Κάποιοι κακοήθεις και ανιστόρητοι, θέλουν να περιορίσουν τη χριστιανική πίστη της αρχαίας Εκκλησίας στους φτωχούς και τους δούλους. Όμως  έρχεται η ιστορία και τα συναξάρια της Εκκλησίας μας για να τους διαψεύσουν οικτρά. Τη νέα πίστη είχαν υιοθετήσει άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές τάξεις και τα επαγγέλματα. Μια από αυτές ήταν οι στρατιωτικοί. Μέσα από τις τάξεις τους αναδείχθηκαν μυριάδες Μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών των πρώτων τριακοσίων χρόνων.

      Ένας από αυτούς υπήρξε ο μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος ο Στρατηλάτης. Δεν είναι γνωστό το ακριβές έτος της γεννήσεώς του. Τοποθετείται περί τα τέλη του 3^ου μ. Χ. αιώνα. Γεννήθηκε στην πόλη Ευχάνεια του Ελενοπόντου, (Ευξείνου Πόντου), στην πανάρχαια κοιτίδα του Ελληνισμού, από Έλληνες γονείς, οι οποίοι είχαν μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του τα έζησε στην Ποντική Ηράκλεια της Παφλαγονίας και ανατράφηκε με τα νάματα της χριστιανικής πίστεως και ευσέβειας. Από παιδί διακρινόταν για το εξαίρετο παράστημά του και κυρίως για τα πλούσια πνευματικά και ψυχικά του χαρίσματα. Είχε αποκτήσει σπουδαία παιδεία, μελετώντας τα ιερά χριστιανικά κείμενα, καθώς και τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους. Αναδείχτηκε μάλιστα σπουδαίος ρήτορας.

      Από νεαρός ξεχώριζε για τις ηγετικές του ικανότητες και γι’ αυτό αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του στρατιωτικού, το οποίο απολάμβανε μεγάλο σέβας της εποχή εκείνη. Γι’ αυτό και κατατάχτηκε στον ρωμαϊκό στρατό. Το ξεχωριστό σωματικό του παράστημα, οι αθλητικές του επιδόσεις και κυρίως το θάρρος, ανδρεία του και οι έμφυτες στρατιωτικές του αρετές τον ανέβασαν πολύ γρήγορα στη στρατιωτική ιεραρχία του ρωμαϊκού στρατού των ανατολικών περιοχών της αυτοκρατορίας. Έγινε στρατηλάτης, αξίωμα ανάλογο με του σημερινού στρατηγού.

       Η φήμη του για τις ικανότητές του και για την αποτελεσματικότητα των λεγεώνων που διοικούσε, έφτασε ως τον αυτοκράτορα Λικίνιο (307-324), ο οποίος τον προσκάλεσε για να τον γνωρίσει από κοντά και να τον ανταμείψει για τις πολύτιμες στρατιωτικές του υπηρεσίες. Αλλά κάποιοι φανατικοί σύμβουλοί του τον πληροφόρησαν ότι ο Θεόδωρος ήταν Χριστιανός. Ο Λικίνιος ήταν φανατικός ειδωλολάτρης και μισούσε θανάσιμα τον Χριστιανισμό. Του έστειλε κατ’ αρχήν μια επιστολή, προτείνοντάς του να θυσιάσουν μαζί στους «θεούς». Ο Θεόδωρος του απάντησε με ευγένεια και διπλωματία πως δεν ήταν δυνατόν να τον συναντήσει τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και πως τον περίμενε να έρθει στην Ηράκλεια, όπου θα θυσίαζαν τότε από κοινού. Όμως ο στρατηλάτης ήθελε απλά να κερδίσει χρόνο.

      Ο Λικίνιος πίστεψε στα γραφόμενα του Θεοδώρου και με την πρώτη ευκαιρία επισκέφτηκε όντως την Ηράκλεια και ο στρατηλάτης του οργάνωσε μια λαμπρή υποδοχή. Του ζήτησε μάλιστα και τα παγανιστικά ξόανα και είδωλα, φτιαγμένα από χρυσάφι και πολύτιμες πέτρες, τα οποία κουβαλούσε μαζί του ο θρησκομανής αυτοκράτορας, με σκοπό δήθεν να τους αποδώσει τιμές. Παρευθύς ο ηρωικός Θεόδωρος πήρε στα χέρια του τα σύνεργα της ειδωλολατρίας, τα οποία θρυμμάτισε και τα έδωσε στους φτωχούς να πουλήσουν τα ακριβά μέταλλα για να καλύψουν βιοτικές τους ανάγκες. Ο Λικίνιος έμεινε άναυδος από την πράξη του κορυφαίου στρατιωτικού του. Θεώρησε την πράξη του αφ’ ενός μεν ασεβή προς τους «θεούς» του κράτους, και αφ’ ετέρου προσβολή κατά του προσώπου του.

        Διέταξε αμέσως τη σύλληψή του και την ενώπιόν του μεταφορά, για να τον ανακρίνει προσωπικά. Ο αυτοκράτορας αρχικά έκρυψε τον θυμό και την προσβολή του και θέλησε με κολακείες να πείσει τον στρατηλάτη να απαρνηθεί την χριστιανική του πίστη και να θυσιάσει στους «θεούς» του. Του επεσήμανε ότι τη λαμπρή του

καριέρα τη χρωστά στην εύνοιά τους και ως εκ τούτου είναι υποχρεωμένος να τους προσφέρει θυσία. Ο Θεόδωρος παρέμεινε ατάραχος και γαλήνιος, όση ώρα μιλούσε ο Λικίνιος. Απάντησε στον αυτοκράτορα πως η χριστιανική του πίστη και ιδιότητα αξίζουν περισσότερο από όλα τα αξιώματα του κόσμου. Πως οι «θεοί» του είναι ανύπαρκτοι και αποκυήματα αρρωστημένων μυθογράφων και πως πίσω από αυτούς κρύβονται οι κακοποιοί δαίμονες, οι οποίοι λατρεύονται στα πρόσωπά τους. Πως ο αληθινός Θεός είναι η Παναγία Τριάδα, που μας αποκάλυψε ο Ιησούς Χριστός, ο Οποίος έγινε άνθρωπος για να μας λυτρώσει από την αμαρτία τη φθορά και το θάνατο. Να μας απαλλάξει από το σκοτάδι της ειδωλολατρίας και της πλάνης, να μας κάνει τέκνα φωτός.  

      Ο θηριώδης Λικίνιος έγινε έξαλλος από οργή θυμό για την εμμονή του στρατηλάτη του να μη θυσιάσει στους «θεούς» του και για την προσβολή εναντίον τους. Τον απείλησε ότι τον περιμένουν σκληρά βασανιστήρια, αλλά ο Θεόδωρος έμεινε εδραίος στην πίστη του και περίμενε με ανυπομονησία το μαρτύριο για την πίστη του στο Χριστό. Τότε διέταξε να τον καθαιρέσουν από το υψηλό του αξίωμα, να τον γδύσουν και να τον μαστιγώσουν με βούνευρα, τα οποία κατέληγαν σε μολυβένια σφαιρίδια. Οι απάνθρωποι ειδωλολάτρες δήμιοι ξέσκιζαν με λύσσα τις σάρκες του Μάρτυρα και κατόπιν τον έριξαν στη φυλακή, όπου έμεινε επτά ημέρες χωρίς τροφή και νερό, αναμένοντας να απαρνηθεί την πίστη του. Αφού είδε ο Λικίνιος ότι δεν κατόρθωσε τίποτε, έδωσε εντολή να τον σταυρώσουν, εν μέσω απερίγραπτων ταπεινώσεων και βανδαλισμών. Η ψυχή του πέταξε στα ουράνια, για να συναντήσει τον αληθινό και αιώνιο Βασιλέα Χριστό και το σώμα του το συνέλλεξαν οι Χριστιανοί και το ενταφίασαν με μεγάλες τιμές. Ήταν 8 Φεβρουαρίου του έτους 319. Αυτή την ημέρα όρισε η Εκκλησία μας να τιμάται η σεπτή του μνήμη. Ανήκει στη χορεία των μεγαλομαρτύρων και απολαμβάνει διαχρονικά την τιμή των πιστών. Αυτοί είναι οι ήρωες της Πίστεώς μας!   

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΩΘΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΑΣ;

 

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΩΘΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΑΣ;

Ἀκατάλυτα τά Θεῖα Δόγματα, ἀπό δημοσίας σχέσεις: «Ἀλλοτρίας βοτάνης ἀπέχεσθαι, ἥτις ἐστίν αἵρεσις» (Ἰ. Δαμασκηνός)

Διωγμοὶ ἔξωθεν· Αἱρέσεις ἔσωθεν.

Ἄρνησις ἱεραποστολῆς εἰς 15 ἑκατ. Αἰγυπτίους Κόπτας

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΩΘΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΑΣ;

Φονεύουν ἔνιοι: Πολιτικοὶ τὴν Δημοκρατίαν· Δημοσιογράφοι τὴν Ἀλήθειαν· Δικασταὶ τὴν Δικαιοσύνην· Ἰατροὶ τὴν Ὑγείαν· Προκαθήμενοι τὴν Ὀρθοδοξίαν.

Τοῦ κ. Περικλέους Ἠλία Νταλιάνη, Θεολόγου

Τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία μεταξύ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου καὶ Αἱρετικοῦ Πατριάρχου τῶν Κοπτῶν –Μονοφυσιτῶν

  Σύμφωνα μὲ τὴν Ρομφαία ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας δήλωσε τὰ ἑξῆς, σχετικὰ μὲ τὸν Πατριάρχη τῶν Μονοφυσιτῶν Κοπτῶν κ. Ταβαντρός:

 “Σήμερα, Δευτέρα 19 Ἰανουαρίου ἐ.ἔ., ὁ Μακαριώτατος Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεόδωρος Β΄, μὲ αἴσθημα βαθιᾶς ἀδελφικῆς μέριμνας καὶ εἰλικρινοῦς ἀγάπης, ἐπικοινώνησε τηλεφωνικὰ μὲ τὸν Ἁγιώτατο Πατριάρχη τῶν Κοπτῶν κ.κ. Tawadros II, ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπίσημη ἀνακοίνωση τῆς Κοπτικῆς Ἐκκλησίας, ὑπεβλήθη ἐπιτυχῶς σὲ χειρουργικὴ ἐπέμβαση στὴν Αὐστρία καὶ παραμένει ὑπὸ ἰατρικὴ παρακολούθηση.

  Κατὰ τὴ θερμὴ αὐτὴ τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία, ὁ Μακαριώτατος ἐξέφρασε τὶς ἐγκάρδιες εὐχές του γιὰ ταχεῖα καὶ πλήρη ἀνάρρωση τοῦ Ἁγιωτάτου Πατριάρχου Tawadros II, διαβεβαιώνοντάς τον γιὰ τὶς προσευχὲς Τοῦ ἰδίου, ἀλλὰ καὶ τοῦ πληρώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας.

  Ἐκ μέρους τοῦ Πατριάρχου Tawadros II, ἐκφράστηκαν θερμὲς εὐχαριστίες πρὸς τὸν Μακαριώτατο Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας γιὰ τὴν ἀδελφική του ἀγάπη καὶ τὴν τηλεφωνικὴ αὐτὴ ἐπικοινωνία, ἡ ὁποία γιὰ ἀκόμη μία φορὰ ἐπιβεβαιώνει τοὺς δεσμοὺς ἀμοιβαίας ἐκτίμησης, σεβασμοῦ καὶ εἰλικρινοῦς φιλίας ποὺ συνδέουν τοὺς δύο πνευματικοὺς ἡγέτες.

  Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτή, ὁ Μακαριώτατος Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεόδωρος Β΄ ἀναπέμπει θερμὴ προσευχὴ πρὸς τὸν Πανάγαθο Θεό, ὥστε ὁ Ἁγιώτατος Πατριάρχης τῶν Κοπτῶν κ.κ. Tawadros II νὰ ἐπανέλθει σύντομα, πλήρως ὑγιής, στὰ ὑψηλὰ καὶ πολυεύθυνά του καθήκοντα.” (Βλέπε καὶ Ρομφαία, 19.01.2026)

Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

  Ἀπὸ τὸ ἀνωτέρω μήνυμα τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου, ὁ ὁποῖος στὶς 29-30 Νοεμβρίου 2025, βρέθηκε στὴν Νίκαια καὶ τὴν Κωνσταντινούπολη μαζὶ μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα Λέοντα καὶ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο στὸ αἱρετικὸ συλλείτουργο τῆς 30ῆς Νοεμβρίου, στὸ ὁποῖο ὑπῆρχαν καὶ μονοφυσίτες αἱρετικοί, τώρα βλέπουμε καὶ πάλι τὴν πνευματικὴ πτώση τοῦ αἱρετίζοντος Πατριάρχου, ὁ ὁποῖος πρὶν Ὀκτὼ περίπου χρόνια τὸ 2018, δήλωνε κατὰ τὴν ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας, τὴν βλασφημία “ὅτι καὶ στὰ τζαμιὰ λατρεύεται ὁ Θεός”, πλάνη τὴν ὁποία οὔτε οἱ μεγαλύτεροι αἱρετικοί τῆς ἱστορίας δὲν ἔχουν πεῖ καὶ μάλιστα ἀναφερόμενος στὸ Ἰσλάμ, τὸ ὁποῖο ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ἀναφέρει ὅτι εἶναι Πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου. “Οἱ Ἐκκλησίες μας εἶναι μία Ἐκκλησία, μὲ «Ἀρχηγὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ» ἔλεγε στὸν μονοφυσίτη Πατριάρχη… Και “στὰ ἱερὰ τζαμιὰ λατρεύεται ἀπὸ τὸ Κοράνι ὁ Θεός!”. Δήλωνε ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος, τὸ 2018 ἀπὸ τὴν Θεία Λειτουργία μία ἡμέρα πρὶν τὰ Χριστούγεννα στὸν Πατριαρχικὸ ναό.

  Ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος λοι­πὸν καὶ ἐδῶ εἶναι φανερὸ ὅτι ἀποδέχεται καὶ λειτουργεῖ παράλληλα μὲ τὴν Θεοπασχικὴ αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καὶ Μονοθελητισμοῦ, ἀφοῦ ἀποδέχεται Ἱερωσύνη εἰς τοὺς αἱρετικοὺς μονοφυσίτες τῆς Αἰγύπτου, θεωρεῖ ὡς “Ἁγιώτατο”, τὸν αἱρεσιάρχη Κόπτη Πατριάρχη τῶν μονοφυσιτῶν Κοπτῶν, οἱ ὁποῖ­οι ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν Δ’ Ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 451.

  Ἐπίσης ὀνομάζει τοὺς Κόπτες ὡς “Ἐκκλησία”, γνωστὴ τακτικὴ τῶν οἰκουμενιστῶν Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου καὶ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρου, οἱ ὁποῖοι ἀποκρυστάλλωσαν τὴν αἱρετική τους πίστη στὸ Κολυμπάρι Χανίων τῆς Κρήτης τὸ 2016.

  Ἐπίσης οἱ ἀντιχαλκηδόνιοι μονοφυσίτες δὲν δέχονται τὶς τέσσερις Οἰκουμενικὲς συνόδους (Δ’, Ε’, Στ’, Ζ’) καὶ παρόλα αὐτὰ ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας,  ὁ ἀναγνωρίσας καὶ τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, ζητᾶ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Κόπτη αἱρεσιάρχη Πατριάρχη στὴν ἕδρα του, ὥστε νὰ συνεχίσει τὰ (αἱρετικὰ) “ὑψηλά”, ὅπως λέγει, καθήκοντά του.

  Οἱ μονοφυσίτες αἱρετικοὶ δέχονται μόνο τὴν θεϊκὴ φύση τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ θεωροῦν ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀπορροφήθηκε ἀπὸ τὴν θεϊκὴ καὶ ἐπίσης θεωροῦν τὴν βλασφημία, ὅτι ἐπάνω στὸ σταυρὸ ἔπαθε ὁ Θεός, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος Χριστὸς εἶχε ἀπορροφηθεῖ ἀπὸ τὴν Θεία Φύση.

  Ὁ Μονοφυσίτης  Σενούδα Γ΄ ἐνώπιον τῆς Διορθοδόξου Ἐπιτροπῆς παλαιότερα στὸ Σαμπεζὺ ἐδήλωσεν: «Ὡς πρὸς τὰς Οἰκουμενικάς Συνόδους, ἀποδεχόμεθα ἐξ’ αὐτῶν τὰς τρεῖς πρώτας… Ἀρνούμεθα τὴν Σύν­οδον τῆς Χαλκηδόνος… Δύναμαι νὰ εἴπω τελείως ἀνοικτὰ ὅτι ὅλαι αἱ Ἀνατολικαὶ Ἐκκλησίαι δὲν δύνανται νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν Σύνοδον τῆς Χαλκηδόνος… Ἔχετε ἑπτὰ Οἰκουμενικάς Συνόδους. Ἐὰν σᾶς λείψη μία, δὲν ἔχετε νὰ χάσετε πολλὰ πράγματα» (Μητροπ. Μύρωνος Χρυσοστόμου Κωνσταντινίδου. Διάλογος…, Ἐν Περ. «Θεολογία», Ἀθῆναι, 1980 τ. 51 σελ. 229)».

  Ἐνῶ οἱ Ἅγιοι ἀναθεμάτιζαν τὸν Διάβολο καὶ τὰ ὄργανά του τοὺς αἱρετικούς, οἱ σημερινοὶ οἰκουμενιστὲς Προκαθήμενοι, ἀγκαλιάζουν τὶς αἱρέσεις καὶ τοὺς ἐκπροσώπους αὐτῶν. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι οἱ οἰκουμενιστὲς προσεύχονται ὄχι γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν μονοφυσιτῶν Αἰγυπτίων Κοπτῶν καὶ Ἀρμενίων μονοφυσιτῶν εἰς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἀντίθετα εὔχονται νὰ παραμείνουν στὶς αἱρέσεις καὶ τὰ καθήκοντά τους καὶ τοὺς πλέκουν καὶ ἐγκώμια.

  Μάλιστα αὐτὸ (τὸ νὰ εὐχηθεῖ δηλαδὴ στὸν Κόπτη αἱρεσιάρχη Πατριάρχη νὰ ἐπιστρέψει στὰ αἱρετικά του καθήκοντα) ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος τὸ ἔπραξε μία ἡμέρα μετὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀλεξανδρείας, τῶν Ἁγίων Ἀθανασίου καὶ Κυρίλλου (18.01) καὶ τὴν ἡμέρα ποὺ γιόρταζε ὁ ἀντίπαπας Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς (19.01), θέλοντας ἔτσι ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος νὰ δείξει τὴν ὑπακοή του στὴν νέα τάξη πραγμάτων, ὡς γνήσιος διάδοχος τοῦ Μασόνου Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ὁ ὁποῖος δημιούργησε τὸ ἡμερολογιακὸ σχίσμα.

Τὸ Κοινὸν Ποτήριον μὲ τοὺς Αἱρετικούς

  Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ἐπίσης τὸ κοινὸ ποτήριο μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικοὺς στὴν Ραβέννα καὶ στὴν Τεργέστη τῆς Ἰταλίας τὸ 2002 καὶ 2003, ὅπου ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος μετέδωσε τὴ Θεία Εὐχαριστία στοὺς παπικοὺς λαϊκούς. Τό 2019 κοινώνησε τὸν οὐνίτη (κρυφοπαπικὸ) οὐκρανὸ πρόεδρο Π. Ποροσένκο.  Ἐπίσης ὁ οἰκουμενιστὴς Μητροπολίτης Σικάγου κ. Ναθαναὴλ εἶχε ἀποφασίσει τὴν «ἐλεύθερη Θεία Κοινωνία», δηλαδὴ τὴν χορήγηση, χωρὶς κανένα περιορισμό, τῆς Θείας Κοινωνίας σὲ ὅλους τούς ἑτεροδόξους καὶ ἀλλοθρήσκους. Μπορεῖ ἐπισήμως νὰ μὴ ἔχουμε πάει σὲ πλήρη λειτουργικὴ ἕνωση τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ δὲν λείπουν οἱ κοινὲς πιλοτικὰ τελετὲς τους κατὰ περιόδους.

  Ὁ Μασόνος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἀθηναγόρας, τοῦ ὁποίου τὸ μνημόσυνο εἶχε διακόψει τὸ Ἅγιο Ὄρος, ὁ Ἅγιος Παΐσιος καὶ τρεῖς Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ 1970 – 1972, σὺν ἀτύπως τῶν σλαβικῶν ἐκκλησιῶν, ὑποστήριζε τὴν βλάσφημη θεωρία “τῶν δύο πνευμόνων”. Ἔλεγε ὁ Ἀθηναγόρας: “Ἔχουμε χωριστεῖ γιὰ 911 χρόνια καὶ τώρα ἔφτασε ἡ ὥρα νὰ βρεθοῦμε ξανὰ μαζί. Οἱ Καθολικοὶ καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν ἀνήκουν σὲ δύο διαφορετικὲς Ἐκκλησίες, ἀλλὰ σὲ δύο κλάδους τῆς ἴδιας Ἐκκλησίας.” (02 Νοεμβρίου 1965, ὅπως ἀναφέρεται στὴν ἐφημερίδα Corriere della Sera τοῦ Μιλάνου).

Παλαιότεραι κακόδοξοι δηλώσεις τοῦ Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου

  Συγκεκριμένα τὴν 20ή Ἰανουαρίου 2020, ὁ “Πάπας” καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς Θεόδωρος Β΄, ἐπισκέφτηκε τὸν Πατριάρχη τῶν Κοπτῶν τῆς Αἰγύπτου κ. Tawadros II, προκειμένου νὰ εὐχηθεῖ γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων κατὰ τὸ Ἰουλιανὸ ἑορτολόγιο.

  Ὁ Προκαθήμενος λοιπὸν κ. Θεόδωρος τὸ 2020 εἶχε συναντήσει πάλι τὸν ἴδιο Κόπτη αἱρεσιάρχη Πατριάρχη καί ἀναφέρθηκε στὴν ἱεραποστολικὴ δράση τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας στὴν Ἀφρική, τονίζοντας τὸ σημαντικὸ καὶ δύσκολο ἔργο ποὺ ἐπιτελεῖται στὴν δοκιμαζόμενη μεγάλη Ἀφρικανικὴ Ἤπειρο καὶ λέγοντας πρὸς τὸν Κόπτη αἱρεσιάρχη Πατριάρχη ὅτι: “Οἱ Ἐκκλησίες μας εἶναι μία Ἐκκλησία, μὲ «Ἀρχηγὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό». (Ἄρα ὁ Θεόδωρος ἔχει προχωρήσει ἤδη σὲ ψευδοένωση μὲ τοὺς μονοφυσίτες;)… Καὶ συνεχίζει…

  “Η Ἑλλάδα μαζὶ μὲ τὴν Αἴγυπτο ἀγωνίζονται γιὰ τὴν εἰρήνη στὴ Λιβύη καὶ γνωρίζω ὅτι ἐσεῖς προσεύχεστε, διότι ἔχετε ποίμνιο ἐκεῖ καὶ τὸ χῶμα εἶναι ποτισμένο μὲ τὸ αἷμα Μαρτύρων τῆς Κοπτικῆς Ἐκκλησίας καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα φωνάζει γιά «ἐλευθερία καὶ εἰρήνη»”.(Ὀνομάζει ὡς “Ἐκκλησία”,  τοὺς Κόπτες τῆς Αἰγύπτου, ἀκολουθώντας τὴν ψευδοσύν­οδο τοῦ Κολυμπαρίου καὶ ἀρνούμενος τὴν Δ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 451).

  Ὁ αἱρεσιάρχης Πατριάρχης τῶν Κοπτῶν κ. Tawadros II, στὴν ἀντιφώνησή του εὐχαρίστησε τὸν Ἀλεξανδρινὸ Προκαθήμενο γιὰ τὴν ἀδελφικὴ ἐπίσκεψη καὶ τὶς θερμὲς εὐχές του. “Κάθε φορὰ ποὺ σᾶς συναντῶ αἰσθάνομαι μία ἐσωτερικὴ χαρά. Ἡ παρουσία σας καὶ τὰ λόγια σας, μᾶς γεμίζουν ὅλους μὲ εὐφρόσυνα συναισθήματα. Παρακολουθῶ καὶ θαυμάζω τὴν διακονία σας σὲ ὅλες τὶς Χῶρες τῆς Ἀφρικῆς, κυρίως στὸ ἐκπαιδευτικὸ καὶ νοσηλευτικὸ σύστημα καὶ τὴν φροντίδα στοὺς πονεμένους ἀνθρώπους. Ἔχουμε τὸ ἴδιο Ὄνομα, ἐργαζόμαστε στὸν ἴδιο ἀγρὸ καὶ «εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου»”… Νὰ πῶς κατηχοῦν τὸν λαὸ στὶς αἱρέσεις, ἀφοῦ ὁ κόπτης αἱρεσιάρχης δηλώνει ὅτι ἔχει τὸ ἴδιο ὄνομα (ἀφοῦ αὐτοὶ  σφαιτερίζονται τὸ ὄνομα “ὀρθόδοξοι Κόπτες”, ἢ “Ὀρθόδοξοι Ἀρμένιοι”,  ἀντίστοιχα, μὲ τὶς εὐλογίες  τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Πατρ. Θεοδώρου),  καὶ τὴν ἴδια ὥρα ὁ κόπτης αἱρεσιάρχης Πατριάρχης, ἐπικαλεῖ­ται ὡς “μονοφυσίτη” καὶ τὸν Εὐαγγελιστὴ Μάρκο (ἂν εἶναι δυνατόν, Ἄπαγε τῆς βλασφημίας κατὰ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου,  ὁ ὁποῖος δεχόταν καὶ τὶς δύο φύσεις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ).

  Ἄρα οἱ μονοφυσίτες εἶναι ἀμετανόητοι καὶ οἱ οἰκουμενιστὲς Προκαθήμενοι, ὅπως ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος καὶ ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος ἔχουν ἀποδεχθεῖ τὴν αἱρετικὴ μονοφυσιτικὴ Χριστολογία.

Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος: Καὶ στὰ τζαμιὰ λατρεύεται ὁ Θεός

  Ἀνήμερα τῶν Χριστουγέννων τοῦ 2018, ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος δήλωνε!: “Ἐδῶ στὸ Κάϊρο στὴν Ἐκκλησία λατρεύεται ὁ Θεός. Καὶ στὰ ἱερὰ τζαμιὰ λατρεύεται ἀπὸ τὸ Κοράνι ὁ Θεός! Ἀπὸ ὅλους μας ἀνεβαίνει ψηλὰ στὸν οὐρανὸ ἡ εὐχαριστία στὸν Θεό!”.

  Βλέπε καὶ σχετικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βίντεο καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ αἱρεσιάρχη Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου τὸ 2018, ἀνήμερα τῶν Χριστουγέννων, ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Κοινότητα Καΐρου.

orthodoxostypos