Γέρων Εφραίμ Φιλοθεΐτης:

Αν βγάλουμε τον Χριστό από τον Σταυρό, παύει να είναι Χριστός που σώζει

«Θα έλθουν τα χρόνια της αθεΐας και της ομολογίας και θα χρειασθή να ομολογήσουμε τον Χριστό ενώπιον ανθρώπων και τυράννων και με μαρτύριο ακόμη»

---

Μέσα στον Σταυρό του Χριστού έχουμε μία ανακεφαλαίωσι όλης της διδασκαλίας του Ευαγγελίου. Σταυρώθηκε ο Χριστός και ο Σταυρός Τον ωδήγησε στην Ανάστασι. Χριστός χωρίς Σταυρό δεν εννοείται.

 

Αν βγάλουμε τον Χριστό από τον Σταυρό, παύει να είναι Χριστός, που σώζει. Κι αν βγάλουμε από την ζωή του Χριστιανού την εσταυρωμένη ζωή, πλέον έχουμε εκκοσμικευμένο Χριστιανισμό, αδύνατο να μας εξυψώση ηθικά και πνευματικά σε σφαίρες πνευματικές και άγιες. Όποιος γνωρίση καλά αυτό το νόημα, αυτό το μήνυμα, όποιος το πιστέψη και το ακολουθήση, γίνεται αληθινός, γνήσιος μαθητής και δούλος του Χριστού. Ο Χριστός για μας είναι το υπόδειγμα το τέλειο, το οποίο καλούμεθα να αντιγράφουμε και να μιμούμεθα.

Ο Σταυρός του Κυρίου μας μας φανερώνει τρεις μεγάλες αλήθειες. Πρώτον ότι για να τακτοποιηθή, για να αποσβέση, το πολύ βάρος της αμαρτίας μας χρειάσθηκε να κατέβη ένας Θεός σωματικά στην γη, να γίνη άνθρωπος και να σταυρωθή. Χρειάσθηκε να χυθή το αίμα του Χριστού επάνω στον Σταυρό, για να ξεπλυθή ο ρύπος της αμαρτίας. Κι έτσι εμείς μπορέσαμε να βρούμε τον δρόμο, που οδηγεί στην λύτρωσι, στην σωτηρία, στην αλήθεια και στο φως.

Δεύτερον φανερώνει την άπειρη φιλανθρωπία, ευσπλαχνία και αγάπη του Θεού, που άφησε τους ουρανούς και κατέβηκε στην γη, για να σωθούμε εμείς οι ένοχοι, οι αχάριστοι, οι αγνώμονες άνθρωποι. Τρίτον φανερώνει την μεγάλη αξία της ψυχής μας, της εικόνος του Θεού, την οποία εμείς είτε από άγνοια είτε από επιπολαιότητα, την εγκαταλείπουμε γυμνή από ευσέβεια και αρετή, κατατραυματισμένη, ενώ το σώμα, που θα το αφήσουμε εδώ, τόσα κάνουμε, τόσο το φροντίζουμε!

Η ψυχή είναι το πάν, διότι από αυτήν ζη και το σώμα. Εμείς όμως δεν την προσέχουμε, δεν την προσφέρουμε τροφή καθαρή και αληθινή και αρρωσταίνουμε ψυχικά από την αμαρτία, δηλητηριάζουμε την ζωή μας, στερούμεθα την Χάρι του Θεού και μας βρίσκουν ένα σωρό δεινά, τα οποία είναι επίτοκα της από του Θεού απομακρύνσεως.

Αν προσέξουμε το Ευαγγελικό ανάγνωσμα, ακούσαμε τους τρεις βασικούς όρους, που προϋποθέτουν το να είναι κάποιος μαθητής του Χριστού. «Όστις θέλει οπίσω μου ελθείν, απαρνησάσθω εαυτόν και αράτω τον σταυρόν αυτού και ακολουθήτω μοι» (Λουκ. θ’, 23). Δυστυχώς πάρα πολλοί χριστιανοί δεν ξέρουν τίποτα για το Ευαγγέλιο· γι’ αυτό ακούνε μόνο τους αιρετικούς και τους χιλιαστάς. Κατά τα άλλα είναι ορθόδοξοι· κι αν τους πης κάτι, σου προβάλλουν το: «Όστις θέλει…». Βλέπετε, ότι κι ακόμη και για την πρότασι αυτή δεν ξέρουν την σημασία της σωστά και ολοκληρωτικά.

Το «Όστις θέλει…» ισχύει γι’ αυτούς, που σε μεγάλη ηλικία, προαιρετικά και εκούσια ασπάσθηκαν τον Χριστιανισμό. Εμείς όμως, που κατά την βάπτισι μας είπαμε· «Αποτάσσομαι τον σατανάν και συντάσσομαι τω Χριστώ», είμαστε συντεταγμένοι υπό την σημαία του Σταυρού και πλέον καλούμεθα να σηκώνουμε καθ’ ημέραν τον Σταυρό του Κυρίου. Και Σταυρός του Κυρίου είναι οι θλίψεις, που περνούμε με υπομονή, για να ευαρεστήσουμε σ’ Αυτόν.

Η νηστεία μας είναι ένας σταυρός, η προσευχή μας είναι ένα εξαγιαστικός σταυρός, η καταπολέμησις των λογισμών είναι ένας σταυρός, η ελεημοσύνη μας είναι ένας σταυρός. Με την βοήθεια όμως του Εσταυρωμένου γίνεται ελαφρύς ο σταυρός. Και σιγά-σιγά γινόμεθα μεν κοινωνοί των παθημάτων του Χριστού στην παρούσα ζωή, αξιωνόμεθα δε να γίνουμε μέτοχοι και της Ουρανίου Του δόξης.

Το Ευαγγέλιο όλη την Εβδομάδα έχει μπροστά μας τον Εσταυρωμένο, για να μας θυμίζη ότι εσταυρωμένη πρέπει να είναι η ζωή του πιστού και ότι ο χριστιανός πρέπει να έχη το θέλημα του Χριστού σαν δικό του θέλημα· και ότι δεν αρέσει στον Χριστό, να μη το ασπάζεται, να μη το ακολουθή, από οπουδήποτε κι αν προέρχεται. Εμείς δυστυχώς αποβάλαμε τον Σταυρό του Χριστού από την ζωή μας και την κάναμε εύκολη, με αποτέλεσμα να αποκτούμε άφθονα υλικά αγαθά, όχι όμως και την γαλήνη της συνειδήσεως, εφ’ όσον υπάρχει η παράβασις του νόμου του Θεού και η ενοχή.

Ο Σταυρός του Χριστού για μας τους χριστιανούς είναι και σύμβολο αγάπης, γιατί επάνω στον Σταυρό μας έδειξε ο Χριστός την αγάπη, όταν προσευχήθηκε και είπε για τους σταυρωτές Του: «Άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι» (Λουκ. κγ, 34). Αυτός είναι ο Χριστός των Ορθοδόξων Χριστιανών.

Ακόμη είναι και σύμβολο θυσίας. Ενώ εμείς είμαστε εχθροί του Χριστού, Εκείνος τόσο πολύ αγάπησε τον άνθρωπο, ώστε θυσιάσθηκε, έπαθε και σταυρώθηκε για μας, για να μη πάθουμε εμείς, για να μας προσφερθή η λύτρωσις.

Είναι επίσης σύμβολο νίκης και θριάμβου, όπλον αήττητον κατά των δαιμόνων, των λογισμών και των παθών· αρκεί να χρησιμοποιείται σωστά, με πίστι, με ταπείνωσι, με αρετή. Και τότε· «Φρίττει και τρέμει μη φέρων καθοράν αυτού την δύναμιν» ο διάβολος και οι δυνάμεις του.

Ο Τίμιος Σταυρός ασφαλίζει όχι μόνο εμάς τους πιστούς, αλλά και τους αλλόπιστους, κατά πρόνοιαν του Θεού. Κάποιος Εβραίος βρέθηκε σε ένα ειδωλείο κι έμεινε εκεί να περάσει την νύκτα. Επειδή σκέφθηκε ότι στο χώρο αυτό κατοικούσαν τα δαιμόνια και οι δαίμονες φοβούνται τον Σταυρό, σταύρωσε το προσκεφάλι του κι έπεσε να κοιμηθή. Ήλθαν τα δαιμόνια και συζητούσαν μεταξύ τους τι κακά είχαν κάνει στον κόσμο. Μόλις είδαν τον Εβραίο να κοιμάται, σκέφθηκαν να τον πειράξουν. Έρχονταν κοντά να του κάνουν κακό, αλλά δεν μπορούσαν. Κι έλεγαν: «Είναι ακάθαρτο κουφάρι, αλλά είναι σφραγισμένο!» Ο Εβραίος, που τους άκουσε, επειδή γνώρισε την δύναμι του Σταυρού, έγινε χριστιανός πιστός και κατόπιν μοναχός! Πόσο δύναμι έχει ο Τίμιος Σταυρός!

Στην Φιλανδία έγινε το εξής στις ημέρες μας: Ένας καθηγητής της Ιστορίας έκανε μία διάλεξι ενώπιον πολλών επισήμων. Πριν αρχίσει, έκαμε με ευκρινέστατο τρόπο το σημείον του σταυρού. Όταν τελείωσε, ένας από τους ακροατάς του τον ερωτά:

– Από τύπο ή από επίδειξι κάνατε τον σταυρό σας;
Κι αυτός απαντά:
– Εμείς οι ορθόδοξοι, όταν αρχίζουμε κάποια εργασία κι όταν είμαστε μαζί με άλλους, κι όταν τρώμε, κι όταν πίνουμε, κι όταν ταξιδεύουμε, κι όταν πάμε να κοιμηθούμε, σταυρώνουμε τα μέλη μας με το όργανο της λυτρώσεως, του αγιασμού και της σωτηρίας μας, τον Τίμιο Σταυρό. Το κάνουμε από καθήκον, γιατί μ’ αυτό ομολογούμε την πίστι μας και εκζητούμε το μέγα έλεος του Θεανθρώπου Χριστού. Σας πληροφορώ ότι και στην Νέα Υόρκη και στην Μόσχα και σ’ αυτά τα Τίρανα, αν έκανα διάλεξι, θα έκανα το σημείον του Σταυρού.

Κι εμείς ντρεπόμαστε να κάνουμε τον σταυρό μας, όταν περνούμε από Εκκλησία ή στο τραπέζι ή και με τον τρόπο, που τον κάνουμε, εμπαίζουμε τον Σταυρό. Με τον τρόπο αυτό δείχνουμε πόσο ρηχή σχέσι έχουμε με τα σύμβολα της πίστεως μας.

Στην Χίο το 1821, όταν ο Τούρκος κυρίευσε το νησί –τα χρόνια μαύρα και δύσκολα- είκοσι χιλιάδες κάτοικοι του νησιού, οι περισσότεροι νέοι, βρίσκονται στο λιμάνι για σφαγή. Τους λένε:

– Πατήστε τον Σταυρό και χαρίζεται η ζωή σας!
Και μ’ ένα στόμα όλοι μαζί φώναξαν:
– Ζήτω ο Σταυρός του Χριστού!

Έκαναν τον Σταυρό τους και εσφάγησαν όλοι. Αυτή η είναι η πίστις των χριστιανών. Κι εμείς δεν έχουμε τον ηρωϊσμό, μεταξύ των χριστιανών να πούμε, ποιοι είμαστε. Μπορεί αυτά να θεωρούνται τύποι, αλλά φανερώνουν την ουσία, όταν γίνωνται με ευσέβεια και με προσοχή.

Θα έλθουν τα χρόνια της αθεΐας και της ομολογίας και θα χρειασθή να ομολογήσουμε τον Χριστό ενώπιον ανθρώπων και τυράννων και με μαρτύριο ακόμη. Επειδή δεν έχουμε προαίρεσι, μπορεί ο Θεός να μας δώση τη δύναμι της ομολογίας και για μια στιγμή να γίνουμε μάρτυρες, να πάρουμε το στεφάνι και να εισέλθουμε στην Βασιλεία των Ουρανών.

Απόσπασμα από το βιβλίο: «Η τέχνη της σωτηρίας (Ομιλίαι) – Τόμος Β’» – Γέροντος Εφραίμ Φιλοθεΐτου, Έκδοσις Ιεράς Μονής Φιλοθέου, Άγιον Όρος, 2015, σελ. 94-100

 

Ὅσιος Πορφύριος: «Θὰ ’ρθῇ ἐποχὴ ποὺ θὰ σᾶς δώσουνε ὅλους μία κάρτα…»

 

Ὅσιος Πορφύριος: «Θὰ ’ρθῇ ἐποχὴ ποὺ θὰ σᾶς δώσουνε ὅλους μία κάρτα…»

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: «Ὁ Ὅσιος Πορφύριος ὁ Προφήτης, Μαρτυρίες» – ΤΟΜΟΣ Β΄, Ἁγιοπαυλίτικο Ἱερὸ Κελλὶ Ἁγίων Θεοδώρων, Ἅγιον Ὄρος.

Κάποια στιγμή, ἐντελῶς ἀπροσδόκητα, ὁ Ἅγιος Πορφύριος εἶπε τὸ ἑξῆς, ποὺ μᾶς ἔκανε μεγάλη ἐντύπωση:

«Καὶ μετὰ θὰ ἀκούτε στὴν τηλεόραση: “Κλέψανε τὴν κάρτα τοῦ Γεράσιμου, πήγανε στὴν τράπεζα καὶ τοῦ σηκώσανε ὅλα τὰ λεφτά”!

Μετὰ ἀπὸ λίγο θὰ ξαναλένε: “Πήρανε τὴν κάρτα τοῦ τάδε καὶ τοῦ κλέψανε ὅλα τὰ λεφτά”, κι αὐτὸ συνέχεια θὰ ἐπαναλαμβάνεται…

Ὅλα αὐτὰ ποὺ θὰ λένε θὰ εἶναι ψέματα…

Μετὰ θὰ σᾶς ποῦνε: “Γιὰ νὰ μὴ σᾶς κλέψουνε τὴν κάρτα σας, νὰ βάλετε τὸν προσωπικό σας ἀριθμὸ καὶ τὰ στοιχεῖα σας ἐπάνω σας, δηλαδὴ νὰ σφραγιστεῖτε, καὶ κανείς πλέον δὲν θὰ μπορεῖ νὰ σᾶς τὰ κλέψει. Ἔτσι θὰ λυθεῖ τὸ πρόβλημα”!

Αὐτὰ εἶναι τὰ σχέδιά τους».

Ἐμεῖς μείναμε γιὰ λίγο ἄφωνοι. Δὲν μιλοῦσε κανείς. Σκεφτόμουνα:... «Τί εἶναι αὐτὰ ποὺ εἶπε ὁ Γέροντας; Τί ἀπίστευτα πράγματα μᾶς λέει τώρα…».

Τὸ ἴδιο σκέφτηκαν καὶ οἱ ὑπόλοιποι, διότι τὸ 1982 φαινότανε ἀπίστευτο νὰ ἔχουμε ὅλοι μία κάρτα μὲ ὅλα τὰ στοιχεῖα μας (ταυτότητα, ΑΦΜ, βιβλιάριο τραπέζης… κ.τ.λ.).

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή προ της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ. ΣΕΡΑΦΕΙΜ -ΚΥΡΙΑΚΗ ΠΡΟ ΤΗΣ ΥΨΩΣΕΩΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΣΤΑΥΡΟΥ (13-09-2026)

Όσιος Ιερόθεος ο Ιβηρίτης: Μια ολόφωτη πνευματική μορφή

 

Όσιος Ιερόθεος ο Ιβηρίτης: Μια ολόφωτη πνευματική μορφή

 

ΟΣΙΟΣ ΙΕΡΟΘΕΟΣ Ο ΙΒΗΡΙΤΗΣ: ΜΙΑ ΟΛΟΦΩΤΗ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΜΟΡΦΗ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

       Η αληθινή σοφία, η οποία έχει κύρος και δεν καταπίπτει, είναι η κατά Θεόν σοφία. Αυτή είναι καρπός και δωρεά του Αγίου Πνεύματος σε ανθρώπους πιστούς και ταπεινούς στην καρδιά, δηλαδή τους αγίους. Οι άγιοι της Εκκλησίας μας υπερέβησαν την κοσμική σοφία και έφτασαν στο θείο φωτισμό, λάμποντας οι ίδιοι και φωτίζοντας τους άλλους. Μια τέτοια φωτεινή προσωπικότητα, σε μαύρους χρόνους, υπήρξε ο άγιος Ιερόθεος ο Ιβηρίτης, ο οποίος σημάδεψε με την προσωπικότητά του την πνευματική πορεία πολλών ανθρώπων. Υπήρξε ένας φωτισμένος νους, μια ολοκληρωμένη πνευματική προσωπικότητα. Ένας φωτεινός φάρος στα δύσκολα χρόνια της τουρκοκρατίας.

      Γεννήθηκε στην Καλαμάτα της Πελοποννήσου στα 1686, από πλούσιους, γονείς τους οποίους διέκρινε η ευσέβεια και η αρετή. Ο πατέρας του ονομαζόταν Δήμος και η μητέρα του Ασημίνα. Ούσα έγκυος η μητέρα του, κάποιος άγιος ασκητής της αποκάλυψε ότι τα παιδί που θα γεννούσε θα γινόταν σκεύος εκλογής του Θεού. Οι ευσεβείς γονείς του του μετέδωσαν την πίστη στο Θεό και του δίδαξαν την οδό της αρετής. Μάλιστα, έχοντας τα οικονομικά μέσα, τού έδωσαν σοβαρή μόρφωση. Τον έστειλαν στα καλλίτερα σχολεία και στους διασημότερους δασκάλους της περιοχής για να σπουδάσει. Και εκείνος, έχοντας ισχυρή θέληση για μάθηση και διαθέτοντας εξαιρετική οξύνοια, κατέστη ενωρίς μια σπάνια πνευματική προσωπικότητα. Σε ηλικία μόλις επτά ετών προξενούσε το θαυμασμό για την πολυμάθειά του και την κριτική του σκέψη. Απόφευγε τα παιχνίδια και καταγίνονταν με τη μελέτη. Αγαπούσε ιδιαίτερα τις Άγιες Γραφές και τα συγγράμματα των Πατέρων, τα οποία εντύπωνε στην ψυχή του.  Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο μεγάλωνε η δίψα του για μάθηση!

      Όταν περάτωσε τις σπουδές του και έφτασε σε ηλικία γάμου, οι γονείς του ποθούσαν να τον δουν επιτυχημένο οικογενειάρχη, ο οποίος θα διαχειρίζονταν την μεγάλη περιουσία τους και θα ζούσε μια ευτυχισμένη οικογενειακή ζωή. Έτσι, σύμφωνα με τα έθιμα της εποχής, χωρίς να τον ρωτήσουν, τον αρραβώνιασαν με μια σεμνή και πλούσια κοπέλα. Αλλά εκείνος είχε άλλα σχέδια για τη ζωή του. Σκόπευσε να αφιερωθεί στο Θεό και στην υπηρεσία της Εκκλησίας. Όμως, επειδή δεν ήθελε να στεναχωρήσει τους γονείς του, έκανε υπομονή και βασανιζόταν ψυχικά.

      Αλλά ο Θεός, ο οποίος γνωρίζει τα εσώψυχα του κάθε ανθρώπου και προνοεί για την πορεία της ζωής του, έδωσε τη λύση. Δεκαέξι ημέρες πριν το γάμο του, πέθαναν ξαφνικά οι γονείς του. Τότε ο Ιερόθεος, μίλησε με την μνηστή του, της εξήγησε τη θέλησή του, ότι θέλει να διάγει τον άγαμο μοναχικό βίο, εκείνη τον κατάλαβε και έτσι διέλυσαν τον αρραβώνα τους.

       Μετά από καιρό μετέβη στη Ζάκυνθο, όπου διέμεναν κάποιοι πλούσιοι συγγενείς του. Εκείνοι, τον συμβούλεψαν να πάει στην Ευρώπη να συνεχίσει τις σπουδές του. Όμως ο Ιερόθεος δεν ενθουσιάστηκε από την πρόταση. Είχε κατά νουν ένα άλλο μεγάλο και ασύγκριτα ανώτερο πνευματικό τόπο, το Άγιον Όρος, όπου, ταπεινοί μοναχοί και ασκητές, αποκτούσαν, με την προσευχή και την άσκηση, την κατά Θεόν σοφία, η οποία είναι ασύγκριτα ανώτερη από όλες τις σπουδές και τις σοφίες του κόσμου. 

     Πήρε λοιπόν την απόφαση να ανέβει στο «Περιβόλι της Παναγίας». Βρήκε κάποιον άγιο ερημίτη, με τον οποίο συγκατοίκησε και έγινε υποτακτικός του. Ένα νέο κεφάλαιο άνοιξε στη ζωή του. Αρχίζει αμέσως αγώνα προσωπικής καθάρσεως και περιβολής αρετών. Υπό την καθοδήγηση του αγίου ασκητή, πολεμά τη σάρκα και εξυψώνει το πνεύμα. Παράλληλα, ως φιλομαθής, διαβάζει με πάθος πνευματικά

συγγράμματα, συναξάρια αγίων και θεολογικές πραγματείες, τα οποία αφθονούσαν στο Άγιο Όρος. Μελετά τη ζωή των μοναχών, αλλά τον προβληματίζει η κατάπτωση κάποιων από αυτούς, γεμίζοντας την ψυχή του με λύπη και απογοήτευση. Γι’ αυτό σκέφτηκε να οδηγηθεί προς το μαρτύριο, τον οποίο θεωρούσε τον συντομότερο δρόμο της σωτηρίας. Άλλωστε βρισκόμαστε σε εποχή, που χιλιάδες Νεομάρτυρες  έχυναν το αίμα τους για την πίστη τους στο Χριστό. Όμως ο πνευματικός του τον εμποδίζει, λέγοντάς του, πως το μαρτύριο έρχεται μόνο του, ως αναπάντεχο δώρο του Θεού. Του υπενθύμισε επίσης το λόγο του αποστόλου Παύλου περί «νομίμου αθλήσεως» (Β΄Τιμ.2,5).

      Μετά από καιρό πήγε στην Ιερά Μονή Ιβήρων, όπου εκάρη μοναχός και εντάχτηκε στην αδελφότητα. Όμως ο πόθος του μαρτυρίου δεν τον εγκατέλειπε, μάλλον γιγάντωνε στην ψυχή του. Η ευκαιρία, που ζητούσε του δόθηκε. Επελέγη, με αντιπροσωπία μοναχών της Μονής, υπό τον προεστώτα, να μεταβούν στην Κωνσταντινούπολη, για κάποια υπόθεση της Μονής. Πίστεψε ότι εκεί, στην καρδιά της οθωμανικής αυτοκρατορίας και του ισλαμισμού, θα του δινόταν η ευκαιρία να ομολογήσει το Χριστό και να μαρτυρήσει για χάρη Του. Αλλά εις μάτην, καμιά ευκαιρία δεν του δινόταν, ο Θεός είχε άλλο σχέδιο γι’ αυτόν.

      Μετά από αυτό έφυγε για την Βλαχία. Εκεί χειροτονήθηκε διάκονος από τον Μητροπολίτη Σόφιας Αυξέντιο και του δόθηκε η δυνατότητα να παρακολουθήσει μαθήματα από τον διάσημο κύπριο δάσκαλο Μάρκο. Στη συνέχεια επέστρεψε στην Κωνσταντινούπολη, όπου διδάχτηκε μαθήματα φιλοσοφίας από τον επίσης σπουδαίο αργείτη δάσκαλο Γιακουμή. Η δίψα του για μάθηση ήταν ακόρεστη. Για περαιτέρω ανώτερες σπουδές πήγε στη Βενετία, φτάνοντας στο απόγειο της κατά κόσμον γνώσεως. Είχε εγκολπωθεί όλη τη σοφία της εποχής του!

      Αλλά, όμως ένοιωθε ένα μεγάλο κενό στην ψυχή του. Κατάλαβε πως η απόκτηση της κοσμικής γνώσεως μόνο υπεροψία και ματαιοδοξία μπορεί να δώσει στον άνθρωπο. Αντίθετα η ταπεινή προσέγγιση του Θεού και ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος μπορούν να ικανοποιήσουν την ψυχή μας. Γι’ αυτό πήρε την απόφαση να γυρίσει ξανά στη Μονή της μετανοίας του, την Ιβήρων, όπου έγινε ενθουσιωδώς ευπρόσδεκτος από την αδελφότητα.

      Αρχίζει έναν έντονο πνευματικό αγώνα, με αδιάλειπτη προσευχή, αγρυπνίες, μετάνοιες, μελέτη της Αγίας Γραφής και άλλων  πνευματικών βιβλίων, νηστεία και υπακοή. Ο Θεός τον επιβραβεύει. Χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τον Μητροπολίτη Νεοκαισαρείας Ιάκωβο. Ήταν ήδη τριάντα ετών. Εντείνει τον πνευματικό του αγώνα και γίνεται αντικείμενο θαυμασμού από τους άλλους μοναχούς. Σύντομα διαπιστώνονται σημάδια αγιότητας σ’ αυτόν. Αξιώθηκε της ιαματικής χάριτος. Πολλοί ασθενείς, μοναχοί και κοσμικοί, λάβαιναν την ίαση και δόξαζαν έτσι το Θεό. Κι όχι μόνο αυτό. Η φήμη του ως άρτια πνευματική προσωπικότητα έφτασε μακριά και ένα πλήθος ανθρώπων έτρεχε να πάρει τις πολύτιμες και σωτήριες συμβουλές του.

      Την εποχή εκείνη έπεσε θανατικό στο νησί της Σκοπέλου. Οι έντρομοι και απελπισμένοι κάτοικοι έμαθαν για τον άγιο ιερομόναχο στην Ιβήρων. Του ζήτησαν να τους βοηθήσει. Τότε εκείνος, πλημμυρισμένος από αγάπη, μετέβη, με συνοδεία μοναχών, στο νησί και με τις ατέλειωτες προσευχές και δεήσεις τους απότρεψε το κακό!  Έμεινε εκεί  οκτώ χρόνια, συμβάλλοντας για την πνευματική καλλιέργεια των κατοίκων. Οι κουρασμένοι από την αμαρτία, τα βάσανα της ζωής και την τουρκική καταπίεση έβρισκαν ανακούφιση και παρηγοριά κοντά του. Πλήθος αμαρτωλών οδηγήθηκαν στη μετάνοια.    

      Ο ίδιος εντείνει τον πνευματικό του αγώνα και ο Θεός τον επιβραβεύει με σπάνιες θεϊκές ελλάμψεις και αποκαλύψεις. Λαμβάνει το χάρισμα της προορατικότητας.

Προβλέπει τη δική του εκδημία. Για να ζήσει τις τελευταίες ημέρες της επιγείου ζωής του «ενώπιος ενωπίω» με το Θεό, με ησυχία και αδιατάρακτη προσευχή, πήρε μαζί του τον ενάρετο υποτακτικό του ιερομόναχο Μελέτιο, καθώς και τους μοναχούς Ιωσήφ και Συμεών και κατέφυγε σε ένα κοντινό ερημονήσι, τη Γιούρα. Εκεί διάγει τις τελευταίες ημέρες του με ησυχία, σιωπή και αδιάλειπτη προσευχή. Μετά από λίγο καιρό ασθένησε και παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο, σε ηλικία 59 ετών. Ήταν 13 Σεπτεμβρίου του έτους 1745. Οι μαθητές του ενταφίασαν το τίμιο σώμα του, το οποίο ευωδίαζε. Αργότερα, όταν έγινε η ανακομιδή του, μεταφέρθηκε στη Μονή των Ιβήρων η τιμία κάρα του, η οποία ευωδιάζει και θαυματουργεί.

      Η μνήμη του τιμάται στις  13 Σεπτεμβρίου, την ημέρα της οσιακής του κοιμήσεως.

 

† ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΟΥ ΕΔΕΣΣΗΣ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ, ΣΤΑΥΡΟΣ ΑΣΗΚΩΤΟΣ

 

«…δοκίμασε όλους τους σταυρούς χωρίς να βρει ούτε ένα κατάλληλο γι’ αυτόν…»

---

Ένας φτωχός και ταλαιπωρημένος άνθρωπος μετά από οδοιπορία πολλών ημερών έφτασε σε μια πόλη. Εκεί βρήκε κάποια στέγη για να περάσει τη νύκτα του. Όπως ήταν κατάκοπος από την κούραση κοιμήθηκε γρήγορα παραπονούμενος στο Θεό ότι του έδωκε πολύ βαρύ σταυρό στη ζωή του. Στον ύπνο του είδε ένα περίεργο όνειρο. Είδε ότι βρισκόταν σε μια μεγάλη αίθουσα. Γύρω γύρω στους τοίχους βρισκόντουσαν πολλοί σταυροί. Μεγάλοι, μικροί, πέτρινοι, μαρμάρινοι, ξύλινοι, μαλαματένιοι κλπ. Και τότε άκουσε μια μυστηριώδη φωνή να του λέγει:

 

«Άνθρωπέ μου, αν νομίζεις ότι ο σταυρός που σηκώνεις ως τώρα είναι πολύ βαρύς για σένα, άφησέ τον και διάλεξε όποιον θέλεις». Και ο ταξιδιώτης σηκώθηκε κι άρχισε να δοκιμάζει τους σταυρούς. Ο πρώτος ήταν βαρύς, βαρύτατος. Ο δεύτερος ήταν ασήκωτος. Ο τρίτος είχε αιχμηρές προεξοχές, που του τρυπούσαν το σώμα. Έτσι δοκίμασε όλους τους σταυρούς χωρίς να βρει ούτε ένα κατάλληλο γι’ αυτόν. Σε μια γωνιά όμως διέκρινε ένα πεταμένο σταυρό. Τον σηκώνει. Τον ζυγίζει στα χέρια του, και γεμάτος χαρά λέγει: «Να αυτός είναι στα μέτρα μου! Αυτόν θα πάρω». Τον κυτάζει καλά και τι νομίζετε ότι ανακάλυψε: Ήταν ο σταυρός του, ο σταυρός που κρατούσε ως την ώρα που ξάπλωσε για να κοιμηθεί.

Σχόλια:  

• Μάλιστα αγαπητοί μου, ο καλός Θεός, δεν επιτρέπει δοκιμασίες βαρύτερες και περισσότερες απ’ όσες μπορούμε να σηκώσουμε. Το λέγει καθαρά το Ευαγγέλιό του. «Ουκ εάσει υμάς πειρασθήναι υπέρ ο δύνασθε»  (Α΄ Κορ. ι,13).
• Εάν εμείς, που είμαστε μικροί και αδύναμοι, δεν δίδομε στο παιδάκι μας φορτίο μεγαλύτερο από τις δυνάμεις του, πόσο μάλλον ο ουράνιος Πατέρας μας δεν επιτρέπει θλίψεις και στενοχώριες, δοκιμασίες και πειρασμούς μεγαλύτερους από την αντοχή μας.

«Πριν σου στείλει ο Θεός το Σταυρό που σηκώνεις,
τον κοίταξε με τα πάνσοφα μάτια Του
τον εξέτασε με τη Θεία λογική Του
τον έλεγξε με την απέραντη δικαιοσύνη Του
τον θέρμανε στην γεμάτη αγάπη καρδιά Του
τον ζύγισε καλά με τα στοργικά Του χέρια
μην τυχόν και πέσει βαρύτερος από την αντοχή σου
και αφού υπολόγισε το θάρρος και τη δύναμή σου
τον ευλόγησε και τον επίθεσε στους ώμους σου.
Μπορείς να τον σηκώσεις.  Μη φοβάσαι!
Άνθρωπε κράτησέ τον και ανέβαινε
από τον Γολγοθά προς την Ανάσταση».

Ανθολογία Ανεκδότων Τόμος Α΄
Έκδοση Ιεράς Μητροπόλεως Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας
Έδεσσα, 1995

 

 

Σύναξη της Παναγίας της Σκριπούς στον Ορχομενό

  

Η μονή της «Παναγίας Σκριπού» της Βοιωτίας, κοντά στον αρχαίο Ορχομενό, περιλαμβάνει το πιο σημαντικό μνημείο από τη σειρά εκκλησιών του τύπου «σταυροειδούς μεταβατικού» στον ελλαδικό χώρο. Ένα ωραιότατο κατακόρυφο ηλιακό ρολόι κοσμεί το ναό της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη Μονή. Πιθανότατα ο ναός σχεδιάσθηκε ως ταφικό μνημείο του χορηγού του, του Λέοντα, Πρωτοσπαθάριου της Ανακτορικής φρουράς του Βυζαντινού αυτοκράτορα (873/874 μ.Χ.).

Η Μονή και ο Ναός

Η Μονή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου ή Μονή της «Παναγίας Σκριπούς» βρίσκεται στην ομώνυμη περιοχή – σημερινός Αθάμας – στον Ορχομενό της Βοιωτίας, απέναντι από τον αρχαιολογικό χώρο της πόλης και την αρχαία Ακρόπολη του Ορχομενού. Στην ευρύτερη περιοχή ο περιηγητής Παυσανίας (9, 38, 1) μνημονεύει δύο ιερά των Χαρίτων και του Διονύσου, τα οποία δεν έχουν μέχρι σήμερα βρεθεί, αλλά πρέπει κατά πάσαν πιθανότητα να βρίσκονταν στη θέση όπου το 874 χτίστηκε η Μονή της Παναγίας Σκριπούς. Αυτό άλλωστε μαρτυρούν οι ανασκαφικές εργασίες που απεκάλυψαν εξωτερικά – στον περίβολο του ναού – ένα κτίσμα μυκηναϊκής περιόδου. Επίσης στο εσωτερικό του ναού απεκάλυψαν την ύπαρξη παλαιοχριστιανικού ψηφιδωτού.

Η Μονή της Παναγίας Σκριπούς είναι κτίσμα του 9ου αιώνα και από το αρχικό συνολικό συγκρότημα σήμερα σώζεται μόνον το Καθολικό, αφιερωμένο στην Κοίμηση της Θεοτόκου, αλλά και στους αποστόλους Πέτρο και Παύλο, όπως άλλωστε αποδεικνύει το τρισυπόστατο Ιερό Βήμα. Πράγματι, τα δύο ανατολικά πλάγια κλίτη δεν λειτουργούν ως πρόθεση και διακονικό, αλλά σύμφωνα με τις επιγραφές ως παρεκκλήσια των Αγίων Πέτρου και Παύλου «ων Ρώμης βώλαξ ιερήν κόνιν αμφικαλύπτει», κατά το χαραγμένο εκεί εξαιρετικό επίγραμμα.

Ο ναός της Παναγίας Σκριπού της Βοιωτίας, αποτελεί το πιο σημαντικό μνημείο από τη σειρά εκκλησιών του τύπου «σταυροειδούς μεταβατικού» στον ελλαδικό χώρο και είναι το μεγαλύτερο και πολυτελέστερο γνωστό μνημείο της εποχής, έξω από την Κωνσταντινούπολη. Η μοναστηριακή αυτή εκκλησία ξεχωρίζει για το μέγεθος (22,30 ? 18,60 μέτρα), χωρίς τον νάρθηκα, για την πλούσια μαρμάρινη διακόσμηση και τέλος για τις ιστορικές πληροφορίες που παρέχουν 4 επιγραφές με μνημειακή έκφραση. Από αυτές μαθαίνουμε ότι ο ιδρυτής του ναού είναι ο Λέων «βασιλικός Πρωτοσπαθάριος, και επί των οικιακών», δηλαδή αρχηγός των σπαθαρίων — της ανακτορικής φρουράς — στο Ιερό Παλάτιον στην Κωνσταντινούπολη. Ο Λέων ήταν ο ιδιοκτήτης της περιοχής «χώρον επικρατέων τε παλαιοτάτου Ορχομένοιο» και πως έχτισε την εκκλησία το 873/874. Πράγματι, όσον αφορά τη χρονολογία κτίσεως είμαστε απόλυτα βέβαιοι, επειδή μια γραπτή επιγραφή, που είναι ενσωματωμένη στο εξωτερικό της αψίδας του ιερού, αναγράφει τόσο τη χρονολογία κατασκευής του καθολικού, το 874, όσο και τον χορηγό-κτήτορα της Μονής, τον Λέοντα.

Δεν γνωρίζουμε με βεβαιότητα από που προέρχεται η περίεργη ονομασία Σκριπού για τη Μονή, που σημειωτέον είναι το αρχαιότερο Βυζαντινό μνημείο της Βοιωτίας και ένα από τα σπουδαιότερα της Ελλάδας. Η εκκλησία πάντως εξωτερικά είναι γεμάτη από επιγραφές και πιθανότατα σ’ αυτές τις εντοιχισμένες επιγραφές να οφείλεται το όνομα Σκριπού, από το λατινικόscriptus, που σημαίνει επιγραφή (inscription).

Ο Ναός εορτάζει τρεις φορές το χρόνο.

Στις 15 Αυγούστου την Κοίμηση της Παναγίας, στις 23 Αυγούστου την Απόδοση της Εορτής της Κοιμήσεως και στις 10 Σεπτεμβρίου το Θαύμα της Διάσωσης της πόλεως του Ορχομενού από την Κυρία Θεοτόκο και Υπέρμαχο Στρατηγό.

Το θαύμα

Στις 8 Σεπτεμβρίου 1943 οι Ιταλοί συνθηκολόγησαν και αποχώρησαν από το συνασπισμό του Άξονα. Ο ιταλικός στρατός μέσα στην πόλη της Λιβαδειάς ξεπερνούσε τους 2.000, γιατί εκεί ήταν η βάση ανεφοδιασμού των κατοχικών δυνάμεων και οι αποθήκες ήταν γεμάτες με πολεμικό υλικό. Η συνθηκολόγηση βρήκε διχασμένες τις ιταλικές κατοχικές δυνάμεις στην Ελλάδα. Όσοι αξιωματικοί ήταν φασίστες επεδίωξαν την παράδοσή τους στους Γερμανούς, ενώ οι πολέμιοι του Χίτλερ, όχι μόνο δεν παραδόθηκαν, αλλά προσχώρησαν στις δυνάμεις του ΕΑΜ και του ΕΛΑΣ, μαζί με τον οπλισμό τους.

Γερμανική δύναμη παρέμεινε στην πόλη της Λιβαδειάς για να αποτρέψει μια τέτοια εξέλιξη. Με την άρνηση των Ιταλών να παραδώσουν τον οπλισμό τους, η περιφερειακή οργάνωση του Ε.Α.Μ. Ορχομενού θεώρησε ότι μπορούσε να επωφεληθεί. Γι΄ αυτό παρακίνησε τους ντόπιους να κινηθούν προς το σιδηροδρομικό σταθμό της Λιβαδειάς, όπου υπήρχε ιταλική φρουρά, για να πάρουν τα όπλα των Ιταλών.

Οι Ορχομένιοι φτάνουν στο σταθμό και ζητούν από τους Ιταλούς να τους παραδώσουν τον οπλισμό τους, γιατί σε αντίθετη περίπτωση μεγάλη δύναμη ανταρτών που βρισκόταν στο Τζαμάλι θα τους κτυπήσει. Η Ιταλική φρουρά βρίσκεται σε αμηχανία και δεν ξέρει τι να κάνει. Αποφασίζουν να έλθουν σε επαφή με το Ιταλικό Στρατηγείο και από εκεί τους δίνουν εντολή να παραδοθούν στους Γερμανούς, στους οποίους θα δώσουν και τον οπλισμό τους. Οι Ορχομένιοι φεύγουν άπρακτοι και γυρνούν στον Ορχομενό.

Οι Γερμανοί στο άκουσμα του γεγονότος εξοργίζονται και έξαλλοι από το θυμό τους, αποφασίζουν να τιμωρήσουν παραδειγματικά τον Ορχομενό και τους κατοίκους του. Έτσι ο Γερμανικός στρατός κινείται προς τον Ορχομενό με τριπλή αποστολή:

• Να ενεργήσει αναγνωριστικά και να ελέγξει αν στην περιοχή υπάρχει τόσο μεγάλη δύναμη ανταρτών, όση είχαν αναφέρει οι Ορχομένιοι στην Ιταλική φρουρά.
• Να τιμωρήσει σκληρά τους κατοίκους του Ορχομενού επειδή κάποιοι από αυτούς διανοήθηκαν και τόλμησαν να ζητήσουν από τους Ιταλούς να τους παραδώσουν τα όπλα τους.
• Να κάψει τη Σκριπού και την Πετρομαγούλα και να παραδώσει ολόκληρο τον Ορχομενό στην κόλαση της φωτιάς.

Οι Γερμανοί φθάνουν στον Ορχομενό τις βραδινές ώρες της 9ης Σεπτεμβρίου. Ένα τμήμα του Γερμανικού στρατού παραμένει στον Ορχομενό και ετοιμάζει την καταστροφή του Ορχομενού, ενώ ένα άλλο τμήμα με τρία τανκς προχωρεί προς το Τζαμάλι έχοντας διπλή αποστολή:

• Να ενεργήσει αναγνωριστικά και να ελέγξει πόσο μεγάλη δύναμη ανταρτών υπήρχε στην περιοχή.
• Να αναγκάσει όσους κατοίκους είχαν φύγει προς εκείνη την κατεύθυνση να γυρίσουν πίσω.

Τα τρία Γερμανικά τανκς και ο Γερμανικός στρατός προσπερνάνε την εκκλησία της Παναγίας και απομακρύνονται γύρω στα 550 μέτρα.

Ξαφνικά όμως, το πρώτο τανκ ακινητοποιείται στη μέση του δρόμου. Δεν προχωρεί πια, ούτε μπροστά, ούτε πίσω. Το δεύτερο τανκ δοκιμάζει να περάσει δίπλα στο πρώτο, αλλά πέφτει σε ένα μικρό χαντάκι, μια «σούδα», όπως λένε οι κάτοικοι της περιοχής και ακινητοποιείται. Το τρίτο τανκ στρίβει λίγο και δοκιμάζει να περάσει μέσα από ένα χωράφι, αλλά και αυτό το περιμένει η ίδια τύχη. Τρία τανκς ακινητοποιημένα· δεν μπορούν να προχωρήσουν μπροστά, αλλά ούτε και κατορθώνουν να γυρίσουν πίσω. Μάταια αγωνίζονται οι Γερμανοί να τα μετακινήσουν.

Ξημερώνει η 10η Σεπτεμβρίου και ο επικεφαλής αξιωματικός Όφμαν, συνοδευόμενος από κάποιους στρατιώτες και μερικούς Ορχομένιους επιστρέφει πίσω στον Ορχομενό, αναζητώντας βοήθεια. Στην περιοχή του Ορχομενού ζούσε τότε ο Σέρβος Γιαννάτζης Δανιηλάτος, ο οποίος γνώριζε πάρα πολύ καλά τη γερμανική γλώσσα. Για τον Γιαννάτζη Δανιηλάτο λέγεται πως είχε έρθει στην περιοχή του Ορχομενού από τη Σερβία, στην προσπάθειά του να ξεφύγει από τους Σέρβους χωροφύλακες, μετά από κάποιο αδίκημα που είχε διαπράξει. Ωστόσο, οι πληροφορίες των ντόπιων μας ενημερώνουν πως επρόκειτο για έναν πάρα πολύ καλό άνθρωπο, ο οποίος βοηθούσε πολύ τους κατοίκους και σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως αυτή, λειτουργούσε και ως διερμηνέας. Αυτόν τον άνθρωπο, λοιπόν, αναζητεί ο Όφμαν, ώστε να μπορέσει να συνεννοηθεί και να ζητήσει βοήθεια. Αφού τον βρήκε, τον ρώτησε αν υπάρχει κάποιο τρακτέρ στην περιοχή για να τραβήξει τα τανκς. Πράγματι, εκείνη την εποχή υπήρχε ένα και μοναδικό τρακτέρ στην περιοχή, το οποίο, μάλιστα, άνηκε στον Γεωργικό Συνεταιρισμό και το οποίο οδήγησε ένας άλλος κάτοικος του Ορχομενού, ο αείμνηστος Νικόλαος Γούλας. Αφού παρέλαβαν το τρακτέρ, επέστρεψαν στον τόπο που είχαν ακινητοποιηθεί τα τανκς. Με τη βοήθεια του τρακτέρ τα τανκς ξεκίνησαν αμέσως να κινούνται.

Ο Όφμαν μαζί με τους στρατιώτες του, το Γιαννάτζη και τους Ορχομένιους που βοήθησαν να μετακινηθούν τα τανκς, γυρίζοντας πίσω πορεύθηκαν προς την εκκλησία. Στο μεταξύ, στην εκκλησία έφτασαν και άλλοι Ορχομένιοι που έμαθαν τα γεγονότα.

Ειδοποιήθηκε ο εφημέριος της Παναγίας, ο αείμνηστος παπά-Σεραφείμ Παπαπαναγιώτου και μαζί του κατέφθασε και ο εφημέριος του Ευαγγελιστή Λουκά παπά-Μάρκος Αρμακόλας. Έφθασαν ακόμα στην εκκλησία ο Πρόεδρος της Σκριπούς Δημήτριος Γκικόπουλος και ο Πρόεδρος της Πετρομαγούλας Δημήτριος Βούτσας. Αφού μπήκαν όλοι στην εκκλησία, ο Όφμαν, προχωρώντας μπροστά από τους υπόλοιπους, κοίταζε δεξιά κι αριστερά τις εικόνες που ήτανε κρεμασμένες στους τοίχους και στο τέμπλο, δίνοντας την εντύπωση πως κάτι αναζητούσε. Φτάνοντας στο παρεκκλήσι του Αποστόλου Παύλου έδειξε την εικόνα της Παναγίας που βρισκόταν στερεωμένη στο τέμπλο. Πρόκειται για μια ωραιότατη εικόνα Ρωσικής τεχνοτροπίας. Δείχνοντας την εικόνα αυτή της Παναγίας ο Όφμαν είπε:

Αυτή η γυναίκα σας έσωσε· να την τιμάτε και να τη δοξάζετε.

Αργότερα ο Όφμαν, μαζί με τους άλλους Γερμανούς ομολόγησε τι πραγματικά είχε συμβεί. Την ώρα που προχωρούσαν προς το Τζαμάλι, ακούστηκε ένας μεγάλος θόρυβος και μια γυναικεία κραυγή πόνου και αγωνίας. Τότε εμφανίστηκε μπροστά τους, μέσα σε φωτεινή νεφέλη, μια μεγαλόπρεπη γυναίκα με αυστηρό ύφος, έχοντας σηκωμένο το χέρι της σε απαγορευτική στάση και τότε ήταν που σταμάτησε το πρώτο τανκς. Η γυναίκα παρέμεινε σε αυτή τη στάση και τους εμπόδιζε να προχωρήσουν, μέχρι που ακινητο-ποιήθηκαν και τα τρία τανκς. Όταν λοιπόν αντίκρισε την εικόνα της Παναγίας, στο τέμπλο του παρεκκλησίου του Αποστόλου Παύλου, αναγνώρισε αυτή τη γυναίκα που τους σταμάτησε το προηγούμενο βράδυ, απλά σηκώνοντας το χέρι της.

Ο Όφμαν τότε είπε στους Ορχομένιους να μην φοβούνται τίποτα κι ότι, μέχρι να τελειώσει ο πόλεμος, ο Ορχομενός θα είναι κάτω από την προστασία του. Και πραγματικά δόθηκε στον Όφμαν η ευκαιρία και κράτησε την υπόσχεσή του. Όταν λίγους μήνες μετά δημιουργήθηκε κάποιο επεισόδιο με τους αντάρτες, οι Γερμανοί συγκέντρωσαν όλους τους άντρες κατοίκους στην πλατεία του Ευαγγελιστή Λουκά. Εκεί έγινε κάποια επιλογή και αυτούς που επέλεξαν τους οδήγησαν στα κρατητήρια της Λιβαδειάς. Ενώ επρόκειτο να γίνει και νέα επιλογή και οι άνδρες να μεταφερθούν στα στρατόπεδα συγκέντρωσης, επενέβη ο Όφμαν και οι Ορχομένιοι αφέθηκαν ελεύθεροι.

Σε ένδειξη σεβασμού προς την Παναγία, ο Όφμαν πρόσφερε ορισμένα χρήματα στο εκκλησιαστικό συμβούλιο. Συγκεντρώθηκαν και άλλα χρήματα και με τα χρήματα αυτά, έγιναν δύο λάβαρα. Το ένα απεικόνιζε την Κοίμηση της Θεοτόκου, ενώ το δεύτερο αποτέλεσε την πρώτη απεικόνιση του θαύματος της Παναγίας. Στο λάβαρο αυτό, εικονίζεται η Παναγία με ύφος αυστηρό και με το δεξί της χέρι υψωμένο σε απαγορευτική στάση, ενώ τα τανκς είναι ριγμένα μπροστά της εδώ κι εκεί. Στα πόδια της Παναγίας εικονίζονται γονατιστοί ένας άνδρας, μία γυναίκα και ένα παιδί, τους οποίους η Παναγία προστατεύει με το αριστερό της χέρι. Τα τρία αυτά πρόσωπα συμβολίζουν όλο το λαό του Ορχομενού, τον οποίο προστάτευσε και έσωσε η Παναγία.

Οι Ορχομένιοι για να ευχαριστήσουν τον Όφμαν και τους Γερμανούς στρατιώτες του, που όχι μόνο δεν τους πείραξαν, αλλά άφησαν και χρήματα στην εκκλησία της Μεγαλόχαρης, τους έκαναν μεγάλο τραπέζι. Εκεί θυμούνται τον Όφμαν να επαναλαμβάνει ξανά και ξανά μια στερεότυπη φράση:

Να χρωστάτε χάρη στην Παναγία, γιατί σήμερα θα παθαίνατε μεγάλο κακό.

Στις 10 Σεπτεμβρίου 1944, στην πρώτη ετήσια επέτειο του θαύματος γίνεται και η πρώτη ευχαριστήρια ακολουθία, πριν ακόμα αποχωρήσουν πλήρως οι Γερμανοί από τον Ελλαδικό χώρο. Όλος ο Ορχομενός είναι εκεί. Ο ίδιος ο Όφμαν με τους Γερμανούς του είναι παρόντες. Ο καλλίφωνος παπά-Σεραφείμ Παπαπαναγιώτου, εφημέριος του ναού της Παναγίας, ψέλνει για πρώτη φορά τον πρώτο ύμνο του θαύματος που συνέθεσε ο τότε Μητροπολίτης Θηβών και Λεβαδείας, ο Τηνιακός επίσκοπος Συνέσιος, κατ’ απομίμηση του απολυτικίου της ευρέσεως της ιερής εικόνας της Παναγίας της Τήνου:

Λαός Ορχομενίων εν ωδαίς ευφημήσωμεν, ημών την Πολιούχον και του κόσμου Προστάτιδα· πηγή γαρ των θαυμάτων νυν ημίν η πάνσεπτος αναδέδεικται εικών της Αχράντου Θεοτόκου· διόπερ άπαντες ταύτη αναβοήσωμεν· χαίρε των Σε τιμώντων η ελπίς· χαίρε ημών το κραταίωμα· χαίρε η του πυρός τον Ορχομενόν απαλλάξασα.

Έτσι ξεκίνησε η μεγάλη γιορτή και πανήγυρη της 10ης Σεπτεμβρίου και έτσι ξεκίνησε ο Γερμανός αξιωματικός Όφμαν να έρχεται μετά τον πόλεμο κάθε χρόνο στον Ορχομενό και να ΄ναι παρών στη μεγάλη γιορτή της Παναγίας. Αργότερα ερχόντουσαν τα παιδιά και τα εγγόνια του.

Στο σημείο της Παναγιοφανείας, οι Ορχομένιοι ανέγειραν επιβλητικό και μεγαλόπρεπο προσκυνητάρι, στο οποίο τοποθέτησαν ωραιότατη εικόνα, στην οποία απεικονίζεται το θαύμα της Παναγίας. Στη βάση του βρίσκεται εντοιχισμένη μια μαρμάρινη πλάκα που γράφει:

ΤΟ ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ ΣΤΡΑΤΗΓΩ ΚΑΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙ ΑΝΘ’ ΩΝ ΕΞ ΟΥΡΑΝΟΥ ΥΠΕΡ ΤΗΣ ΒΟΙΩΤΙΚΗΣ ΓΗΣ ΣΚΡΙΠΟΥΣ ΠΕΤΡΟΜΑ-ΓΟΥΛΑΣ ΕΙΡΓΑΣΑΤΟ ΔΙΑΣΩΣΑΣΗ ΑΥΤΗΝ ΕΚ ΒΕΒΑΙΟΥ ΑΦΑΝΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΟΜΑΔΙΚΗΣ ΣΦΑΓΗΣ ΕΝ ΕΤΕΙ ΔΟΥΛΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΟΧΗΣ 1943 ΜΗΝΙ ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΩ 9η ΩΡΑ ΔΕ ΔΩΔΕΚΑΤΗ 12η ΜΕΣΟΝΥΚΤΙΟΥ ΕΚ ΤΩΝ ΒΑΝΔΑΛΙΚΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ ΟΡΔΩΝ ΕΥΛΑΒΩΣ ΑΝΑΤΙΘΕΜΕΘΑ ΤΗΝΔΕ ΤΗΝ ΣΤΗΛΗΝ ΩΣ ΕΛΑΧΙΣΤΟΝ ΦΟΡΟΝ ΑΠΕΙΡΟΥ ΕΥΓΝΩΜΟΣΥΝΗΣ. ΟΙ ΕΥΓΝΩΜΟΝΟΥΝΤΕΣ ΕΥΣΕΒΕΙΣ ΚΑΤΟΙΚΟΙ ΣΚΡΙΠΟΥΣ ΠΕΤΡΟΜΑΓΟΥΛΑΣ.

Το βράδυ στις 12 η ώρα της 9ης προς 10η Σεπτεμβρίου κάθε χρόνο, γίνεται λιτανεία και μεταφορά της εικόνας από τον ναό της Παναγίας μέχρι το προσκυνητάρι στον τόπο της Παναγιοφάνειας.

Το 1950, όταν πια η κοινότητα της Σκριπούς ενώθηκε με τη διπλανή κοινότητα της Πετρομαγούλας και αποτέλεσαν το Δήμο του Ορχομενού, το τότε Δημοτικό Συμβούλιο αποφάσισε σε σχετικό ψήφισμά του:

ΤΟ ΔΗΜΟΤΙΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΝ ΟΡΧΟΜΕΝΟΥ συνεδρίασε σήμερον την 21ην Σεπτεμβρίου του έτους 1950 εν τω Δημαρχιακώ καταστήματι περί
ώραν 5ην μ.μ. ΕΠΑΛΗΘΕΥΕΙ ΑΠΟΛΥΤΩΣ τ΄ ανωτέρω γεγονός κλίνει ευλαβώς γόνυ και εκφράζει απείρους ευχαριστίας του προς την
Σώτειρα Υπέρμαχον Στρατηγόν και Προστάτιδα της πόλεως Ορχομενού Υπεραγίαν Θεοτόκον.

Εις βεβαίωσιν υπογράφεται

Ο ΔΗΜΑΡΧΟΣ Ο ΠΡΟΕΔΡΟΣ

Μ. ΚΑΜΠΟΥΡΗΣ Β. ΑΛΙΦΕΡΗΣ

ΤΑ ΜΕΛΗ

Μ. ΜΕΤΤΑΣ, Σ. ΧΡΙΣΤΟΔΟΥΛΟΥ, Δ. ΒΟΥΤΣΑΣ, Κ. ΚΛΑΡΟΥΔΑΣ, Λ. ΠΑΠΑΛΑΜΠΡΟΥ,
Σ. ΓΕΩΡΓΟΠΟΥΛΟΣ, Β. ΖΑΝΝΙΑΣ, Δ. ΔΟΥΜΑΣ,
Ν. ΚΡΑΒΑΡΙΤΗΣ, Δ. ΖΥΓΟΥΡΑΣ, Λ. ΚΟΥΡΟΣ

Μεταγενέστερο Δημοτικό συμβούλιο ονόμασε το δρόμο που ξεκινά από την εκκλησία της Παναγίας και φθάνει μέχρι το σημείο της Παναγιοφάνειας, σε «οδό 10ης Σεπτεμβρίου».

Πληροφορίες από imtl.gr   και orchomenos.gr

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (8ον)

 

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (8ον)

 

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (8ον).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 11η Σεπτεμβρίου 2026

Μέρος όγδοον.

    Μετά τις κριτικές παρατηρήσεις  του Γραφείου αιρέσεων και Παραθρησκειών της Ιεράς Μητροπόλεως Πειραιώς προχωρούμε στη συνέχεια σε κριτικές παρατηρήσεις διακεκριμένων κληρικών και κατόπιν παραθέτουμε απόσπασμα επιστολής της Γερόντισσας Ιουστίνας, ηγουμένης γυναικείας Ι. Μονής από τη Ρουμανία, προς τον Σεβασμιώτατον Αρχιεπίσκοπον Ιασίου και Μητροπολίτην Μολδαβίας και Μπουκοβίνας, κ. Θεοφάνην.

Κριτικές παρατηρήσεις διακεκριμένων κληρικών.

    Ο πρωτοπρ. π. Θεόδωρος Ζήσης, ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. σε άρθρο του με τίτλο: «Η ‘Σύνοδος’ της Κρήτης σε σύγκριση με την Ορθόδοξη Σύνοδο της Κωνσταντινούπολης (1273)», παρατηρεί: «Είναι η πρώτη σύνοδος καθ᾽ όλην την δεύτερη χιλιετία και μετ᾽ αυτήν, που όχι μόνον αποφεύγει να ονομάσει και να καταδικάσει τις αιρέσεις, αλλά τις ονομάζει και Εκκλησίες. Επί πλέον αντί να απαγορεύει την κοινωνία με τους αιρετικούς, επαινεί την συμμετοχή και συμπερίληψή μας στο προτεσταντικό ‘Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών’, δηλαδή σε ένα ‘Παγκόσμιο Συμβούλιο Αιρέσεων’. Επαινεί ακόμη και τους Θεολογικούς Διαλόγους, οι περισσότεροι από τους οποίους παρήγαγαν κείμενα που δικαιολογούν και αθωώνουν τις αιρέσεις…. Η ‘σύνοδος’ της Κρήτης απήντησε όχι με βάση τους θεοφόρους Πατέρες και τους θείους κανόνες και νόμους, αλλά ‘από κοιλίας’. Επειδή οι εκτός της Εκκλησίας υποχρεωτικά εντάσσονται στις τρεις τάξεις κατά τον Μ. Βασίλειο, των αιρετικών, των σχισματικών και των παρασυναγώγων, εφευρίσκει τέταρτη, ανύπαρκτη τάξη, στην φαντασία μόνον των συνοδικών της Κρήτης υπάρχουσα, την τάξη των ‘ετεροδόξων εκκλησιών’. Δεν βρέθηκε κάποιος να τους πει ότι με αυτό κοροϊδεύουν και τους ετεροδόξους (=αιρετικούς) και την εκκλησία, διότι το ‘ετερόδοξες εκκλησίες’ είναι ‘αντίφασις εν τοις όροις’• Οι εκκλησίες είναι πάντοτε ομόδοξες και ομογνώμονες, και οι ετερόδοξοι, δηλ. οι αιρετικοί, δεν είναι, δεν μπορεί να είναι εκκλησίες. Ανατρέπει λοιπόν η ψευδοσύνοδος της Κρήτης όλη την προηγούμενη συνοδική και πατερική παράδοση, μετονομάζει τους αιρετικούς σε ετεροδόξους και τους καθιστά εκκλησίες.

    Είναι επισφαλές το επιχείρημα ότι τον όρο ‘εκκλησίες’ ως τεχνικό όρο τον χρησιμοποιούν πολλοί και επομένως έχουν άδικο όσοι διαμαρτύρονται. Είναι επισφαλές επιχείρημα για δύο λόγους. Εν πρώτοις, διότι η χρησιμοποίηση του όρου από μεμονωμένα πρόσωπα (π.χ. Ανδρούτσος, Τρεμπέλας κ.α.) δεν είναι το ίδιο με την χρήση του από επίσημη σύνοδο της Εκκλησίας• ας μας δείξουν και ας παραπέμψουν σε κάποιο συνοδικό κείμενο, το οποίο ονομάζει τους αιρετικούς εκκλησία. Υπάρχει πουθενά στα συνοδικά κείμενα τέτοια θεολογική παραδοξολογία; Ομιλούν ποτέ για εκκλησία των Αρειανών, των Πνευματομάχων, των Μονοφυσιτών, των Εικονομάχων; Δεν τους ονομάζουν όλους αυτούς αιρέσεις με βαρείς χαρακτηρισμούς, δεν τους καταδικάζουν και τους αναθεματίζουν; Ήδη είπαμε ότι το ίδιο ισχύει για τους Παπικούς και τους Προτεστάντες. Αν κάποιοι, με διαβρωμένη την ορθόδοξη συνείδηση και με ελλιπή ιστορική και θεολογική γνώση, θεωρούν τον Παπισμό ως εκκλησία, ας μας εξηγήσουν γιατί επί αιώνες τώρα δεν έχουμε ‘κοινωνίαν εν τοις μυστηρίοις’ (intercommunio), και γιατί τουλάχιστον δύο φορές συνοδικά και επίσημα, στην Λυών και στην Φερράρα, δεν έγινε η ένωση; Έκαναν λάθος όσοι αντέδρασαν, έκαναν λάθος όσοι εμαρτύρησαν για να μη κοινωνήσουν με τους Λατίνους, οι Κύπριοι Οσιομάρτυρες της Καντάρας και οι Αγιορείτες Οσιομάρτυρες; Αφού λοιπόν οι Παπικοί και οι Προτεστάντες, ως και οι αρχαίοι Μονοφυσίτες, είναι εκκλησίες, γιατί δεν τολμούν όσοι το ισχυρίζονται, να συλλειτουργήσουν μαζί τους και να κοινωνήσουν δημόσια και φανερά από κοινό Πατήριο;

    Ο δεύτερος λόγος που καθιστά επισφαλές το επιχείρημα ότι το ‘εκκλησίες’ χρησιμοποιείται ευρέως ως τεχνικός όρος στην θεολογική βιβλιογραφία, συνάγεται εκ του ότι κάποιοι όροι επιβάλλονται και χρησιμοποιούνται, χωρίς να είναι ορθοί, λόγω της επικρατούσης και κυριαρχούσης δυνάμεως αυτών, οι οποίοι επιβάλλουν τους όρους. Είναι γνωστόν και έχει αποδειχθή δια πολλών ότι η ελληνική ακαδημαϊκή θεολογία έχει υποστή του κόσμου τις επιδράσεις από την Δύση, από τους Παπικούς και από τους Προτεστάντες, και ως προς την χρήση της θεολογικής ορολογίας».

   Ο αείμνηστος αρχ. κυρός Σαράντης Σαράντος, διδάκτορας της Θεολογίας, στη Θεολογική Σχολή του πανεπιστημίου Αθηνών σε Ανοικτή Επιστολή του προς τον  Μακ. Αρχιεπίσκοπο Αθηνών και πάσης Ελλάδος κ. Ιερώνυμο, (16.9.2016), παρατηρεί μεταξύ άλλων τα εξής: «Απορούμε όμως και εξιστάμεθα: Για το πως άλλαξε άρδην η ορθόδοξη δομή της Εκκλησίας μας και από Συνοδική-δημοκρατική ξαφνικά γίνεται ομάδα δέκα Προκαθημένων με ανώτατο τον πρώτο των πρώτων. Πότε η Αγία Ορθοδοξία μας είχε ένα ανώτατο παπίζοντα άρχοντα, αμέσως κατευθύνοντα σε ‘ομόφωνη’ συμφωνία τους κάτωθεν αυτού δέκα Προκαθημένους και εμμέσως καθοδηγούντα τους είκοσι τέσσερις υπ’ αυτούς Μητροπολίτες εκάστης τοπικής Εκκλησίας;  Την ημέρα της Πεντηκοστής μόνο σε έναν Απόστολο, (π.χ. τον Πέτρο), κατέπεμψε το Άγιόν Του Πνεύμα ο εν Τριάδι Θεός; Ισότιμα και οι Δώδεκα δεν εφωτίσθησαν με τις πύρινες γλώσσες του Παναγίου Πνεύματος; Σε όλες τις Συνόδους, από τις Αποστολικές και από την πρώτη μέχρι την ενάτη των Οικουμενικών δεν ελάμβαναν μέρος με πλήρη και ισότιμη ψήφο άπαντες οι Ιεράρχες της ανά την Οικουμένην Αγίας Ορθοδοξης Εκκλησίας μας;  Όλοι οι καθηγητές της Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών, μέχρι να εμφανισθεί η μεταπατερική θεολογία, μας εδίδασκαν ότι και η μικρότερη τοπική Εκκλησία, ο επίσκοπος, το τίμιο πρεσβυτέριο και το χριστεπώνυμο πλήρωμα αποτελούν πλήρη εικόνα της Καθολικής Εκκλησίας του Ιησού Χριστού. Αυτό εξάγεται από τη συνολική μελέτη και όχι αποσπασματική, των πατερικών κειμένων και από τη συνεχιζόμενη εμπειρία και γνώση απάντων των Αγίων μέχρι σήμερα».  

    Ο πρωτοπρ. π. Αναστάσιος Γκοτσόπουλος, θεολόγος, νομικός, σε μελέτη του με τίτλο: «Η Σύνοδος της Κρήτης και το Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών, (Π.Σ.Ε.)», μεταξύ άλλων παρατηρεί: «Ιδιαιτέρως η Σύνοδος της Κρήτης εκφράζει θετική εκτίμηση για την ‘θεολογική προσφορά’ της Επιτροπής ‘Πίστις και Τάξις’ του Π.Σ.Ε. και σημειώνει: ‘Η Ορθόδοξος Εκκλησία…εκτιμά θετικώς τα υπ’ αυτής εκδοθέντα θεολογικά κείμενα …τα οποία αποτελούν αξιόλογον βήμα εις την Οικουμενικήν Κίνησιν δια την προσέγγισιν των Εκκλησιών’, (κείμενο ‘Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπό χριστιανικό κόσμο’ § 21). Ασφαλώς δεν είναι της παρούσης αναλυτική αναφορά στα κείμενα της Επιτροπής. Είναι όμως επιτρεπτή μία τόσο γενικόλογη προσέγγιση εκ μέρους της Πανορθοδόξου Συνόδου; Επιτρέπεται η ‘Αγία και Μεγάλη’ Σύνοδος χωρίς ειδική και λεπτομερή μελέτη να ‘εκτιμά θετικώς τα θεολογικά κείμενα’ της Επιτροπής ‘Πίστις και Τάξις’ και την εν γένει ‘θεολογική προσφορά’ του Π.Σ.Ε., όταν αυτά ακριβώς τα κείμενα είναι γεμάτα από προτεσταντικές κακοδοξίες και γι’ αυτά τα κείμενα πολλές Ορθόδοξες Εκκλησίες έχουν διατυπώσει κατ’ επανάληψιν σοβαρές επιφυλάξεις, οι οποίες έχουν καταγραφεί ακόμα και στα πρακτικά της Γ΄ Πανορθοδόξου Προσυνοδικής Διασκέψεως; (1986). Γιατί τέτοια προχειρότητα από μία Σύνοδο που διεκδικεί να καταταγεί στην εκκλησιαστική συνείδηση ως ‘Αγία και Μεγάλη’;… Επιπλέον δε, προσεκτική μελέτη των κοινώς αποδεκτών κειμένων των τελευταίων Γενικών Συνελεύσεων του Π.Σ.Ε. καθιστά σαφές ότι οι προτεσταντικές εκκλησιολογικές αντιλήψεις διαμορφώνουν ακόμα και σήμερα - μετά την δήθεν “αναβάθμιση” της συμμετοχής των Ορθοδόξων - το θεολογικό πλαίσιο λειτουργίας του Π.Σ.Ε. Συνεπώς, με κανένα τρόπο δε μπορεί να δικαιολογηθεί ούτε ο ενθουσιασμός της Συνόδου της Κρήτης, ούτε η τόσο άτονη και γενικόλογη κριτική στο Π.Σ.Ε. από την Σύνοδο: ‘Εν τούτοις η Ορθόδοξος Εκκλησία διατηρεί επιφυλάξεις διά κεφαλαιώδη ζητήματα πίστεως και τάξεως, διότι αι μη Ορθόδοξοι Εκκλησίαι και Ομολογίαι παρεξέκλιναν εκ της αληθούς πίστεως της μιας, αγίας, καθολικής και αποστολικής Εκκλησίας’ (§ 21)! Είναι δυνατόν μία Πανορθόδοξη Σύνοδος να περιορίσει σε 32 μόνο λέξεις την κριτική της στα όσα απαράδεκτα, καινοφανή και ανατρεπτικά της ευαγγελικής, πατερικής, δογματικής και ηθικής διδασκαλίας συντελούνται σήμερα στο Π.Σ.Ε.;».

    Ο πρωτοπρ. π. Πέτρος Χιρς, διδάκτορας της Θεολογίας, στη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. σε συνέντευξή του σχολιάζει τα εξής σχετικά με την ψευδοσύνοδο: «Η Σύνοδος της Κρήτης είναι, δυστυχώς, μια ψευδοσύνοδος, η οποία παρήγαγε αντορθόδοξα κείμενα, τα οποία πρέπει τώρα να απορριφθούν από το Ορθόδοξο πλήρωμα….Τόσο από πλευράς μεθοδολογίας, (το πώς προετοιμάστηκε, πώς οργανώθηκε και διεξήχθη), όσο και από πλευράς ουσίας, (τα τελικά κείμενα είχαν βαθιά αλλοιωθεί από τη μη Ορθόδοξη οικουμενιστική νοοτροπία), προκύπτει ότι η ‘Κρητική Σύνοδος’ παρεξέκλινε από την Οδό και την Αλήθεια των Αγίων Πατέρων και των Οικουμενικών Συνόδων. …. Δυστυχώς, όπως έχει γίνει σαφές, η Σύνοδος αυτή ούτε ‘μεγάλη’ είναι ούτε ‘αγία’. Απλώς ήταν μια ήσσονος σημασίας σύναξη, που θα μείνει στην ιστορία, στην καλύτερη περίπτωση, ως μια επισκοπική συνέλευση χωρίς πανορθόδοξο κύρος. Επιπλέον, δεν ήταν ‘αγία’ εξ’ αιτίας της ολοφάνερης απόκλισης από την Αγία Παράδοση και της προώθησης του συγκρητιστικού Οικουμενισμού, με τη χαλαρή υιοθέτηση και ανορθοδόξων κειμένων, μεταξύ άλλων, τα οποία εκδόθηκαν στο πλαίσιο του διαλόγου με την Παποσύνη, (λ.χ. Μπάλαμάντ) και στο πλαίσιο του λεγομένου ‘Παγκοσμίου Συμβουλίου Εκκλησιών’ (λ.χ. Πουσάν, Πόρτο Αλλέγκρε)».

    Ο αρχ. π. Αναστάσιος Αναστασίου, πρώην Ηγούμενος της Ιεράς Μονής του Μεγάλου Μετεώρου σε δημοσίευμά του με τίτλο: «Η στάση της Εκκλησίας της Ελλάδος», παρατηρεί: «Ειδικά σε ότι αφορά την Εκκλησία της Ελλάδος, η πλειοψηφία των ιεραρχών και το ευσεβές πλήρωμα συνολικά έμειναν επί σειρά ετών παντελώς απληροφόρητοι, ανυποψίαστοι για όλα όσα επί δεκαετίες συντελούνταν εν κρυπτώ…Είναι όμως γνωστό ότι στα θέματα της πίστεως δεν μπορεί να γίνει συμβιβασμός. Γι’ αυτό και είχε τονιστεί εκ των προτέρων ότι το κείμενο: ‘Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον’, θα έπρεπε να απορριφθεί εξ’ ολοκλήρου, καθώς ήταν εκ θεμελίων προβληματικό και δεν επιδεχόταν βελτιώσεις…Αυτό που συνέβη τελικά στην Κρήτη ήταν η πλήρης ανατροπή τόσο της ουσίας όσο και του συνολικού πνεύματος της αποφάσεως της Ιεραρχίας του Μαΐου του 2016…Ο αρχιεπίσκοπος και οι αρχιερείς που μετείχαν στην Αντιπροσωπεία, προχώρησαν σε μια ωμή παραβίαση της εντολής που είχαν λάβει. Λειτούργησαν με απόλυτα αντισυνοδικό τρόπο, υπερβαίνοντας την εξουσιοδότηση που είχαν λάβει από το ανώτατο όργανο της Εκκλησίας, που είναι η Ιεραρχία».   

Η Γερόντισσα Ιουστίνα από τη Ρουμανία.

Η εν λόγω Γερόντισσα, ηγουμένη της Ιεράς Μονής Paltin Petru Voda, (του Πατριαρχείου της Ρουμανίας), σε επιστολή της προς τον Σεβασμιώτατον Αρχιεπίσκοπον Ιασίου και Μητροπολίτην Μολδαβίας και Μπουκοβίνας, κ. Θεοφάνην, με πολύ πόνο και αγωνία καταθέτει μεταξύ άλλων τα εξής:

«….. Οι συζητήσεις και τα κείμενα της Συνόδου της Κρήτης υποφέρουν σοβαρά από μία ανορθόδοξη θεολογική γλώσσα, η οποία εκφράζει τη λεγόμενη theologia oecumenica, καθώς την ονομάζουν οι ίδιοι οι οικουμενιστές, μία ανορθόδοξη θεολογία με προτεσταντική προέλευση, που εισάχθηκε στην Εκκλησία κατά τους ιθ -κ  αιώνες. Εσείς ο ίδιος και άλλα μέλη της Ρουμανικής Αντιπροσωπίας αγωνιστήκατε εναντίον των ασαφειών και αλλοιώσεων, των ανορθόδοξων, ή και αντορθόδοξων διατυπώσεων των κειμένων της Συνόδου. Αλλά το πολύ περιορισμένο χρονικό διάστημα που είχατε στη διάθεση πριν από τη Σύνοδο, (άλλη ανορθόδοξη πράξη!) και οι πολύ έντονες πιέσεις επέτρεψαν να υπάρχουν πολλές παραλείψεις: από τη δογματική καινοτομία των αρχιερατικών βαθμίδων μέχρι τα άρθρα των κειμένων, τα οποία έρχονται σε διαφωνία μεταξύ τους και καταργούνται αμοιβαία, ή και η έλλειψη ουσιαστικών διευκρινίσεων, χωρίς των οποίων ανοίγεται ο δρόμος των πιο πλανεμένων θεολογικών παρεξηγήσεων…. Με δάκρυα Σας παρακαλούμε: απορρίψετε τη Σύνοδο της Κρήτης. Ό,τι δεν μπορέσατε να κερδίσετε εκεί, στην Κρήτη, κερδίστε τώρα! Επειδή δεν πρόκειται για κάποιο περιορισμένο και μικροπρεπές ανθρώπινο ενδιαφέρον, αλλά για το ιερό και ύψιστο καθήκον της ομολογίας και της διακήρυξης της διδασκαλίας του Χριστού, όπως ο ίδιος ο Σωτήρας μας την άφησε ως θησαυρό μέχρι τη συντέλεια του κόσμου».

(Συνεχίζεται).

Δείτε σχετικά και:

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (7ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (6ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (5ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (4ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (3ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (2ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (1ον)

Ορθοδοξία – Παπισμός: Ένωση ή επιστροφή;

 

Ορθοδοξία – Παπισμός: Ένωση ή επιστροφή;

Ορθοδοξία – Παπισμός: Ένωση ή επιστροφή;

«Έκανα αγώνα να αφήσω τον Παπισμό και να τρέξω στην αλήθεια, στο Φως, στην Ορθοδοξία. Και τώρα θέλετε να με πάτε πίσω;»

Πρώην Παπικός νύν Ορθόδοξος και Αντιπαπικός

Εγώ βίωσα ό,τι χειρότερο μπορούσε να μου προσφέρει ο Παπισμός. Και όταν αποφάσισα να φύγω, δεν ήταν μια εύκολη απόφαση. Δέχθηκα πόλεμο, απόρριψη και αποκλεισμό ακόμη και από ανθρώπους του ίδιου μου του περιβάλλοντος. Έχασα σχέσεις, πλήρωσα κόστος, έμεινα μόνος.

Όμως δεν το έκανα επειδή μισούσα ανθρώπους.

Το έκανα γιατί ήθελα την αλήθεια.

Δεν ήθελα άλλο να ζω μέσα σε αυτό που η συνείδησή μου πλέον θεωρούσε πλάνη.

Δεν ήθελα να συνεχίσω έναν δρόμο που πίστευα ότι δεν οδηγεί στον Θεό. Αναζήτησα την Εκκλησία, την πίστη των Πατέρων, το Φως που τόσο καιρό έψαχνα.

Και όταν γνώρισα την Ορθοδοξία, κατάλαβα γιατί άξιζε όλος εκείνος ο αγώνας.

Γι’ αυτό σήμερα πονάω όταν ακούω για ένωση Ορθοδοξίας και Παπισμού χωρίς να έχει προηγηθεί πραγματική συμφωνία στην πίστη.

Με ποιον Παπισμό θέλουμε να ενωθούμε;

Με τον Παπισμό ως διδασκαλία, με τις δογματικές του καινοτομίες και την αντίληψη του παπικού πρωτείου; Με όσα εξακολουθούν να μας χωρίζουν θεολογικά;

Και ακόμη περισσότερο, πώς μπορούμε να αγνοούμε τη βαθιά κρίση που βλέπουμε σε πλευρές της σύγχρονης παπικής πραγματικότητας, όταν μάλιστα ορισμένες θέσεις και πρακτικές προκαλούν σοβαρά ηθικά και εκκλησιολογικά ερωτήματα;

Δεν λέω ότι κάθε Παπικός είναι κακός άνθρωπος. Κάθε άλλο. Υπάρχουν άνθρωποι ειλικρινείς, ευσεβείς και καλοπροαίρετοι. Τους αγαπώ και δεν έχω τίποτε προσωπικό εναντίον τους.

Αλλά άλλο ο άνθρωπος και άλλο η διδασκαλία.

Η αγάπη προς τον άνθρωπο δεν σημαίνει αποδοχή της πλάνης.

Και αυτό ακριβώς είναι που με φοβίζει σήμερα.

Εγώ έφυγα από τον Παπισμό για να έρθω στην Ορθοδοξία. Έκανα έναν δρόμο δύσκολο και επώδυνο για να βρω την αλήθεια. Και τώρα βλέπω να συζητείται μια ένωση ενώ βασικές δογματικές διαφορές παραμένουν, όπως το Filioque, το παπικό πρωτείο και το χειρότερο μια «εκκλησία» ο Παπισμός που κεφαλή της δεν είναι ο Χριστός αλλά ο Πάπας…

Και αναρωτιέμαι: θέλετε να με πάτε πίσω;

Δεν θέλω να γυρίσω πίσω.

Δεν θέλω μια ένωση που θα πραγματοποιηθεί με την Ορθοδοξία να κάνει πίσω από όσα παρέλαβε.

•Θέλω ένωση, αλλά ένωση στην αλήθεια.

•Θέλω διάλογο, αλλά διάλογο ειλικρινή.

•Θέλω αγάπη, αλλά αγάπη που δεν φοβάται να πει την αλήθεια.

Γιατί αν η Ορθοδοξία, στην προσπάθειά της να ενωθεί με τον Παπισμό, αρχίσει να εγκαταλείπει ή να υποβαθμίζει αυτά για τα οποία οι Άγιοι και οι Πατέρες αγωνίστηκαν, τότε δεν θα έχουμε κερδίσει την ενότητα.

Θα έχουμε χάσει την Ορθοδοξία.

Και αυτό δεν μπορώ να το δεχθώ.

Έκανα πολύ δρόμο για να φύγω από εκεί.

Δεν θέλω να γυρίσω πίσω.

Θέλω να μείνω στο Φως.

Θέλω να μείνω στην αλήθεια.

Θέλω να μείνω στην Ορθοδοξία.