Άγιος Μεγαλομάρτυς Λογγίνος ο Εκατόνταρχος

 

Άγιος Μεγαλομάρτυς Λογγίνος ο Εκατόνταρχος

 

ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΛΟΓΓΙΝΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ένα από τα κύρια πρόσωπα της Σταυρώσεως του Κυρίου ήταν και ο επικεφαλής του ρωμαϊκού στρατιωτικού αποσπάσματος Εκατόνταρχος, ο οποίος είχε διαταχθεί από τον Ρωμαίο επίτροπο Πόντιο Πιλάτο να επιστατήσει στην σταύρωση του Ιησού.         

      Τα ιερά Ευαγγέλια αναφέρονται στον Ρωμαίο αξιωματικό, Εκατόνταρχο – Κεντυρίωνα, τον επονομαζόμενο Λογγίνο, του οποίου το όνομα διέσωσε  το απόκρυφο «Ευαγγέλιο του Νικοδήμου». Το όνομά του ίσως προέρχεται από την ελληνική λέξη «λόγχη». Πρόκειται για μία συμπαθή και εμβληματική μορφή, ο οποίος αν και συνέβαλλε στο μαρτύριο του Χριστού εκ καθήκοντος, μπόρεσε να κατανοήσει το άδικο πάθος Του και να διακηρύξει, κάτω από το Σταυρό, την θεότητά Του

      Σύμφωνα με πανάρχαια εκκλησιαστική παράδοση γεννήθηκε στις αρχές του 1ου μ. Χ. αιώνα στην Καππαδοκία, στην κώμη Σανδιάλη. Ήταν ιουδαϊκής καταγωγής και έκανε επαγγελματική καριέρα τον ρωμαϊκό στρατό. Μάλιστα, για την ανδρεία του και την σωφροσύνη του, έφτασε στο αξίωμα πού εκατόνταρχου, δηλαδή να διοικεί ομάδα εκατό στρατιωτών. Την εποχή εκείνη έτυχε να υπηρετεί στην Παλαιστίνη, υπό τις διαταγές του Ρωμαίου διοικητή Πόντιου Πιλάτου. 

     Όταν ο Χριστός είχε παραδοθεί στον Πιλάτο, ως «εχθρός της Ρώμης», με την κατηγορία, «διαστρέφοντα το έθνος και κωλύοντα Καίσαρι φόρους διδόναι, λέγοντα εαυτόν Χριστόν Βασιλέα είναι» (Λουκ.23,2) και καταδικαστεί «ένοχος θανάτου» (Ματθ.26,67), να πεθάνει ως κακούργος με σταυρικό θάνατο, είχε διαταχθεί να τεθεί επικεφαλής του αποσπάσματος της σταύρωσή Του, και μαζί των άλλων δύο ληστών.

      Σύμφωνα με τις διηγήσεις των Ιερών Ευαγγελίων είδε και έζησε όλα εκείνα τα συνταρακτικά γεγονότα της σταυρώσεως. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβε την αθωότητά του και ένοιωσε βαθειά συμπάθεια για εκείνον. Δεν αναφέρεται καμιά πράξη βιαιότητας από μέρους του. Παρακολουθούσε με οδύνη το θέατρο του παραλόγου και άκουγε με πόνο τις φωνασκίες και τις κατάρες των Ιουδαίων: «το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών» (Ματθ.27,25). Άκουγε με πίκρα τους εμπαιγμούς κατά του παθόντα αθώου, μένοντας σκυθρωπός. Την ώρα που ο Χριστός εξέπνευσε, ολόκληρη η κτίση συνταράχτηκε και η γη σείστηκε συθέμελα και  βυθίστηκε στο σκοτάδι, μέρα μεσημέρι, για τρεις ώρες,  κατάλαβε ότι ο σταυρωθείς Ιησούς δεν ήταν απλός άνθρωπος και γι’ αυτό ομολόγησε ότι «αληθώς Θεού Υιός ην Ούτος» (Ματθ.27,54). Είναι η πρώτη ομολογία, πέραν του κύκλου των μαθητών του Χριστού, για την θεότητα Του!

     Καθήκον του ήταν επίσης να διαπιστώσει τον θάνατο των τριών εσταυρωμένων. Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, από τον έλεγχο που έκανε, βεβαιώθηκε ότι δύο ληστές ήταν ακόμη ζωντανοί και διέταξε κάποιον στρατιώτη να συντρίψει τα χέρια και τα πόδια τους, για να επιταχύνει ο θάνατός τους.  Αντίθετα, διαπίστωσε ότι ο Ιησούς είχε πεθάνει. Για να βεβαιωθεί ακριβέστερα, λόγχευσε την πλευρά του αχράντου Σώματός Του και από αυτή έρευσε αίμα και ύδωρ, που σημαίνει ότι ο θάνατος του Χρήστου ήταν πραγματικός. Αναφέρει η παράδοση ότι το αίμα από την πλευρά του Χριστού έρευσε στο πρόσωπό του και τον θεράπευσε πάραυτα από ένα χρόνιο και επώδυνο οφθαλμικό νόσημα. Το γεγονός αυτό τον συντάραξε και του επιβεβαίωσε την πίστη του στη θεότητα του Χριστού. Ακολούθως πήγε στον ηγεμόνα Πόντιο Πιλάτο για να αναφέρει την εκτέλεση της αποστολής του, διαβεβαιώνοντάς τον  για τον θάνατο των καταδικασμένων. Ο Πιλάτος απόρησε για τον σύντομο θάνατο του Ιησού.

      Μετά την ταφή του Κυρίου οι Ιουδαίοι ζήτησαν από τον Πιλάτο να βάλει φρουρά στον τάφο, για να αποτρέψει μία πιθανή κλοπή του σώματος του Χριστού από τους μαθητές του (Ματθ.28,13). Σε αυτόν ανατέθηκε και πάλι να τεθεί επικεφαλής στρατιωτικού αποσπάσματος, για την φύλαξη του τάφου. Εκεί είχε ξανά την ευκαιρία και την ευλογία να ζήσει το θαυμαστό γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού. Μέσα στη νύχτα συνταράχτηκε, ο ίδιος και το απόσπασμα, διότι «σεισμὸς ἐγένετο μέγας· ἄγγελος γὰρ Κυρίου καταβὰς ἐξ οὐρανοῦ προσελθὼν ἀπεκύλισε τὸν λίθον ἀπὸ τῆς θύρας καὶ ἐκάθητο ἐπάνω αὐτοῦ. ἦν δὲ ἡ ἰδέα αὐτοῦ ὡς ἀστραπὴ καὶ τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ λευκὸν ὡσεὶ χιών. ἀπὸ δὲ τοῦ φόβου αὐτοῦ ἐσείσθησαν οἱ τηροῦντες καὶ ἐγένοντο ὡσεὶ νεκροί» (Ματθ.28,2-4).  Το συνταρακτικό γεγονός του στερέωσε έτι περισσότερο την πίστη στη θεότητα του Χριστού. Με συγκίνησε άκουσε τα λόγια του αγγέλου να αναγγέλλει την Ανάστασή Του στις Μυροφόρες και τους Αποστόλους!          

      Χωρίς να χάσει χρόνο πήγε στον Πιλάτο, στον οποίο εξιστόρησε το μεγάλο θαύμα, βεβαιώνοντάς τον ότι δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο κλοπής του σώματος του καταδικασμένου. Όταν οι Ιουδαίοι τον πλησίασαν και προσπάθησαν να τον δωροδοκήσουν, για να πει ότι δήθεν κοιμήθηκε ο ίδιος και η φρουρά και οι μαθητές έκλεψαν το σώμα του Ιησού, αρνήθηκε κατηγορηματικά να δεχτεί κάτι τέτοιο, φωνάζοντας: «Τα μάτια μου είδαν το θαύμα και η ψυχή μου την αλήθεια. Σας διαβεβαιώνω ότι ούτε εγώ, ούτε οι δύο άλλοι στρατιώτες κοιμήθηκαν, έστω για λίγο. Η αλήθεια είναι πιο δυνατό από τα αργύριά σας. Μάταιο κόπο κάνετε να σκοτεινιάσετε αυτό που λάμπει περισσότερο από τον ήλιο. Εγώ θα εξακολουθώ να ομολογώ την Ανάσταση του Χριστού».

     Κατόπιν ο Λογγίνος παραιτήθηκε από το αξίωμά του, έψαξε και βρήκε τους Αποστόλους, κατηχήθηκε και έλαβε το άγιο Βάπτισμα. Ακολούθως αποσύρθηκε στην πατρίδα του την Καππαδοκία, στη Σανδιάλη, μαζί με δύο στρατιώτες του, οι οποίοι και αυτοί είχαν πιστέψει στο Χριστό, ιδρύοντας μία πρώιμη χριστιανική κοινότητα στην περιοχή εκείνη, ίσως την αρχαιότερη στην Μικρά Ασία. Εκεί άρχισε να κηρύττει την χριστιανική πίστη, μεταστρέφοντας πολλούς συντοπίτες του Ιουδαίους και Εθνικούς στο Χριστό. Αυτό εξόργισε τους φανατικούς ιουδαίους, οι οποίοι τον μισούσαν θανάσιμα, επειδή βεβαίωσε την ανάσταση του Χριστού και μετέστρεφε ομοπίστους τους στην Εκκλησία.  Για να τον εκδικηθούν, τον κατήγγειλαν στον αυτοκράτορα της Ρώμης Τιβέριο (14-37 μ.Χ.), για προδοσία κατά του ρωμαϊκού Κράτους διότι υποστήριξε έναν καταδικασμένο για έγκλημα κατά της Ρώμης. Ο Τιβέριος αποδέχθηκε τις κατηγορίες και έδωσε διαταγή στον Πόντιο Πιλάτο να συλλάβει και να τιμωρήσει παραδειγματικά τον αποστάτη πρώην αξιωματικό πού ρωμαϊκού στρατού.

      Αυτός έστειλε απόσπασμα στην Καππαδοκία να συλλάβει τον Λογγίνο και να τον οδηγήσει σε αυτόν για να τον τιμωρήσει. Όταν έφτασε το απόσπασμα τη Σανδιάλη και εισέβαλε στο σπίτι του αναζητώντας τον, εκείνος ατάραχος δεν προσπάθησε να διαφύγει, αλλά παρέθεσε παράθεσε πλούσιο γεύμα και προσέφερε φιλοξενία στον επικεφαλής του αποσπάσματος και στους στρατιώτες. Αποδέχτηκαν με ευγνωμοσύνη την φιλοξενία, χωρίς να γνωρίζουν ποιος ήταν πραγματικά ο οικοδεσπότης.

      Εν τω μεταξύ οι στρατιώτες αναζητούσαν τον Λογγίνο στην περιοχή, χωρίς αποτέλεσμα. Ύστερα από κάποιες ημέρες αναζήτησης, χωρίς αποτέλεσμα και ενώ ήταν έτοιμοι να επιστρέψουν άπρακτοι στην Ιερουσαλήμ και να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της αποτυχίας τους, ο Λογγίνος τους αποκαλύφτηκε, ότι αυτός ήταν ο καταζητούμενος, αφήνοντάς τους άναυδους! Μάλιστα τους  προέτρεψε να τον συλλάβουν και εκτελέσουν διαταγή του Πιλάτου! Εκείνοι με δισταγμούς τον οδήγησαν έξω από την πόλη και τον αποκεφάλισαν, μαζί με τους δύο στρατιώτες του.

Για να βεβαιώσουν τον Πιλάτο την επιτυχή έκβαση της αποστολής τους, πήραν μαζί τους τα κεφάλι του Λογγίνου και των δύο στρατιωτών.  Φτάνοντας στην Ιερουσαλήμ  τα προσκόμισαν στον Ρωμαίο ηγεμόνα, εκείνος τα πέταξε από το παράθυρο σε παρακείμενο βούρκο.

      Αλλά δεν έμελλε να μείνει η τίμια κεφαλή του Λογγίνου στη βρώμα του βούρκου.  Μία ευσεβής χήρα γυναίκα της Καππαδοκίας έτυχε να τυφλωθεί. Πίστεψε πως η τίμια κάρα του Λογγίνου θα της έδινε το φως της. Γι’ αυτό  πήρε την απόφαση να ταξιδέψει στην Ιερουσαλήμ να βρει και προσκυνήσει την τίμια κάρα του αγίου Μάρτυρα και επικαλεστεί τη βοήθειά του, με οδηγό και βοηθό το γιο της.

     Όταν έφτασαν στην Ιερουσαλήμ ο γιος της αρρώστησε και πέθανε. Η γυναίκα γεμάτη θλίψη και απελπισία γύριζε στην αγία Πόλη, με έντονη την ελπίδα, ότι θα έβρισκε την τίμια κάρα. Η θεία χάρις και η βοήθεια του αγίου την οδήγησαν στο βούρκο όπου ήταν ριγμένη. Παρακαλούσε τους περαστικούς να τη βοηθήσουν να φθάσει προς το μέρος της απορρίψεως των απορριμμάτων. Φθάνοντας εκεί, άρχισε να ψάχνει τα βρομόνερα με τα χέρια, ώσπου ένιωσε ότι ψηλαφούσε ένα κρανίο. Μόλις το άγγιξε παραμερίστηκε το σκοτάδι στα μάτια της και είδε την κάρα του αγίου να λάμπει σαν τον ήλιο!

      Με δάκρυα χαράς δοξολόγησε το Θεό και παίρνοντάς την στα χέρια της την ασπάσθηκε και την έφερε στο σπίτι που έμενε. Εκεί την καθάρισε, την μύρωσε, γεμίζοντας την ψυχή της με ουράνια αγαλλίαση. Την άλλη μέρα είδε πάλι τον άγιο Λογγίνο πλημμυρισμένο στο φως, με μάτια λαμπρά και κρατώντας από το χέρι το μοναχογιό της χαμογελαστό και ευτυχισμένο της είπε: «Μην κλαις, καλή μου, θα σου δείξω τον τόπο που βρίσκεται ο μοναχογιός σου, στη δόξα του Κυρίου, και θα ξαναβρείς το φως των ματιών σου. Θυμήσου όσα κάποτε σας είπα για το Χριστό, το Σωτήρα μας, για τα Πάθη και την Ανάστασή του, όσα είδα με τα μάτια μου. Και μάθε, ότι ο γιος σου βρίσκεται κοντά στον Ιησού».

      Μετά από αυτό, η ευσεβής εκείνη γυναίκα έλαβε μεγάλη παρηγοριά. Πήρε την τίμια κάρα και επέστρεψε στην πατρίδα της την Καππαδοκία. Την τοποθέτησε στο φτωχικό της, κάνοντάς το τόπο προσκύνησης μυριάδων πιστών της περιοχής και πηγή ιαμάτων χιλιάδων ασθενών.

      Η μνήμη του εορτάζεται στις 16 Οκτωβρίου.

      Έτσι δοξάζει ο Θεός όσους Τον τιμούν και έχουν αγαθή προαίρεση, όπως ο άγιος Λογγίνος ο Εκατόνταρχος, ο οποίος, αν και συνέβαλε, εκ καθήκοντος, στην σταύρωση του Θεανθρώπου Λυτρωτή μας, κατέγνωσε την αθωότητά Του, ομολόγησε την θεότητά Του και ο Θεός τον ανάδειξε πολύτιμο σκεύος της Χάρης Του! Αυτό σημαίνει πως και ο μεγαλύτερος αμαρτωλός, εφόσον μετανοήσει ειλικρινά, συγχωρείται και σώζεται! Αυτό είναι το μεγαλείο και η μοναδικότητα της χριστιανικής μας πίστεως!

Άγιος Νεομάρτυς – Παιδομάρτυς Ιωάννης Τουρκολέκας (Αδελφός του αγωνιστή Νικηταρά)

 

Άγιος Νεομάρτυς – Παιδομάρτυς Ιωάννης Τουρκολέκας (Αδελφός του αγωνιστή Νικηταρά)

ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ – ΠΑΙΔΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΤΟΥΡΚΟΛΕΚΑΣ

(Αδελφός του αγωνιστή Νικηταρά)

       ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

       Μεταξύ των πολυπληθών Νεομαρτύρων στα μαύρα χρόνια της τουρκοκρατίας υπάρχουν και πολλοί Παιδομάρτυρες, δηλαδή ανήλικα παιδιά, τα οποία ομολόγησαν την πίστη τους στο Χριστό και έδωσαν τη ζωή τους γι’ αυτή τη μαρτυρία τους. Το άωρο της ηλικίας τους δεν τους εμπόδισε να δείξουν ηρωισμό και να καταφρονήσουν τις φοβέρες και τα βασανιστήρια των ανελέητων αλλόθρησκων τυράννων. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Νεομάρτυρας – Παιδομάρτυρας Ιωάννης Τουρκολέκας, αδελφός του γνωστού οπλαρχηγού και αγωνιστή Νικηταρά.

       Γεννήθηκε στα 1805 στο χωριό Τουρκολέκα της Αρκαδίας. Πατέρας του ήταν ο Σταματέλος Σταματελόπουλος – Τουρκολέκας, περίφημος και ονομαστός για την ανδρεία του, αγωνιστής της περιοχής Λεονταρίου Αρκαδίας, ο οποίος ήταν ο φόβος και ο τρόμος των τούρκων . Μητέρα του ήταν η ευσεβής και γενναία Σοφία, αδελφή της συζύγου (κουνιάδα) του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη. Καταγόταν από ευσεβή οικογένεια, την οποία διέκρινε η πίστη και η ευλάβεια στο Θεό, η τιμιότητα και η φλογερή φιλοπατρία. Είχε άλλα τρία αδέλφια, μεταξύ αυτών, τον γνωστό οπλαρχηγό Νικήτα, ή Νικηταρά και τον Νικόλαο, μια ιδιοφυία στην πολεμική τέχνη, την οποία είχε έμφυτη και αργότερα ονομάστηκε λοχαγός.

      Στα 1816 ο Ιωάννης, όντας 11 χρονών, μαζί με τον πατέρα του και κάποιον Αναγνώστη, γιο του οπλαρχηγού και αγωνιστή του Πάρνωνα Ζαχαριά, πήγαιναν στο απέναντι νησί των Κυθήρων. Προφανώς είχαν επικηρυχθεί από τις τουρκικές αρχές και ήθελαν να περάσουν στα Κύθηρα, για να γλυτώσουν. Ας σημειωθεί πως το νησί των Κυθήρων ήταν ελεύθερο και ανήκε από το 1815 στο Ηνωμένο Κράτος των Ιονίων νήσων.  Έφτασαν στο λιμάνι της Νεάπολης της Λακωνίας και περίμεναν το πλοίο να περάσουν στην αντίπερα όχθη, αλλά είχε ξεσπάσει κακοκαιρία και επικρατούσε ισχυρή θαλασσοταραχή και ως εκ τούτου ο απόπλους ήταν αδύνατος. Όμως αγάς της περιοχής Χουσεΐν πληροφορήθηκε το γεγονός και έστειλε απόσπασμα, τους οποίους συνέλαβε με δόλο και τους έστειλε στην τουρκική αρχή της Μονεμβασιάς. Οι τούρκοι, αφού τους κακοποίησαν, τους έριξαν στη φυλακή του κάστρου.

       Ο διοικητής της Μονεμβασιάς δεν ήξερε τι να κάμει τους τρεις φυλακισμένους και γι’ αυτό ζήτησε οδηγίες από τον Βοεβόδα (τοπάρχη) του Μυστρά. Εκείνος τους απάντησε ότι βαρύνονται με σοβαρές κατηγορίες, οι οποίες επισείουν την ποινή του θανάτου. Δηλαδή διέτασσε τη θανάτωσή τους. 

      Την επόμενη ημέρα ο αγάς διέταξε τον αποκεφαλισμό των δύο ενηλίκων, του πατέρα του αγίου και του Αναγνώστη. Το δε παιδί το οδήγησαν, κατόπιν διαταγής του σε αυτόν. Προφανώς νόμιζε ότι θα μπορέσει να καταφέρει τον εξισλαμισμό του. Είχε προφανώς στο νου του την επιθυμία να το πάρει κοντά του ως ερωμένο του, αφού η παιδεραστία ήταν πολύ διαδεδομένη και νόμιμη στους μουσουλμάνους τούρκους. Τα σεράια τους ήταν γεμάτα από παιδιά χριστιανών, τα οποία άρπαζαν για να ικανοποιούν τις κτηνώδεις ορέξεις τους. Για να το κατορθώσει αυτό έπρεπε να αλλαξοπιστήσει, να εξισλαμισθεί.

       Πήρε το παιδί και το οδήγησε στο μέρος που εκείτο το αποκεφαλισμένο σώμα του πατέρα του. Το συμβάν το διηγείται ο ίδιος ο αγωνιστής Νικηταράς, ως εξής: «Στον αδελφό μου πρότειναν ν’ αλλάξει την πίστη του. Του δείχνουν τον σκοτωμένο πατέρα του και του λέγουν κάθισε να σε κάνουμε Τούρκο. Τότε το παιδί κάνει το σταυρό του και τους απαντά: θα πάω κι εγώ εκεί που πάει οπατέρας μου. Του ξαναλέγουν· γίνε Τούρκος. Το παιδί όμως ξανακάνει το σταυρό του. Έγινε από το αίμα του σταυρός. Πήραν τα κεφάλια τους στην Τριπολιτσά».

     Το γενναίο παιδί δε δείλιασε μπροστά στο φοβερό θέαμα του αποκεφαλισμένου πατέρα του και δε σκέφτηκε ούτε στιγμή να ανταλλάξει την πίστη του στον αληθινό Θεό με τη ζωή του. Οι δαιμονικοί και ανελέητοι αλλόθρησκοι δε λυπήθηκαν το απροστάτευτο ορφανό παιδί. Γι’ αυτούς, όπως επιτάσσει το Κοράνιο και διδάσκει η ισλαμική παράδοση, όποιος φονεύσει «άπιστο», δηλαδή Χριστιανό, έχει εξασφαλισμένο τον παράδεισο! Έτσι, χωρίς δισταγμό ύψωσαν το φονικό ξίφος και έκοψαν το κεφάλι του ηρωικού Ιωάννη, ο οποίος προστέθηκε στη χορεία των Νεομαρτύρων και Παιδομαρτύρων. Η σφαγή των τριών αυτών ανθρώπων έγινε στις 24 Οκτωβρίου 1916, έξω από τον Ιερό Ναό του «Ελκομένου Χριστού» στην παλαιά Μονεμβασιά. Εκεί, στο δάπεδο της αυλής του Ναού, όπου έγινε η σφαγή του Παιδομάρτυρα Ιωάννη σχηματίστηκε με το αίμα του ένας Σταυρός, φανερό σημείο ότι εισήλθε στη Βασιλεία του Θεού, στη χορεία των Μαρτύρων!

      Τα κεφάλια, του Μάρτυρα Ιωάννη και των άλλων δύο ανδρών, τα πήραν οι τούρκοι και τα έστειλαν πεσκέσι στον πασά της Τριπόλεως, τα δε σώματά τους τα έθαψαν σε άγνωστο μέρος στη Μονεμβασιά. Ο τόπος όπου εκτελέστηκε ο άγιος Ιωάννης και σχηματίστηκε ο τίμιος Σταυρός με το αίμα του, έγινε τόπος προσκυνήματος των Χριστιανών,  σημειώνονταν πολλά θαύματα και κατέστη πηγή παρηγοριάς και στήριξης των αγωνιζόμενων Ελλήνων.

       Η μνήμη του εορτάζεται στις 24 Οκτωβρίου την ημέρα του μαρτυρίου του, στο χωριό της καταγωγής του Τουρκολέκα της επαρχίας Μεγαλουπόλεως Αρκαδίας, όπου υπάρχει ναός προς τιμήν του. 

 

Οι τελευταίες ώρες και ο θάνατος του Παύλου Μελά: Μια θυσία που συγκλόνισε το έθνος

 

Στις 13 Οκτωβρίου 1904, ο «Καπετάν Μίκης Ζέζας» έπεφτε νεκρός στο χωριό Στάτιστα της Μακεδονίας

Με την κορύφωση του Μακεδονικού Αγώνα παραμένει αναπόσπαστα συνδεδεμένη η μορφή του Παύλου Μελά. Αξιωματικός του Ελληνικού Πυροβολικού, γόνος ευκατάστατης οικογένειας και γαμπρός του Στέφανου Δραγούμη, ο Μελάς εγκατέλειψε την ασφάλεια της Αθήνας και την οικογένειά του για να περάσει στη μακεδονική ύπαιθρο με το ψευδώνυμο «Καπετάν Μίκης Ζέζας».

Ο θάνατός του ήταν μια δραματική αλληλουχία γεγονότων που σημάδεψαν την ιστορία της εποχής.

Στις αρχές Οκτωβρίου του 1904, η μικρή ομάδα του Παύλου Μελά βρισκόταν καταπονημένη και αντιμέτωπη με το τσουχτερό κρύο της περιοχής, κινούμενη στα ορεινά της Δυτικής Μακεδονίας. Στις 12 Οκτωβρίου, το σώμα κατέλυσε στο χωριό Στάτιστα (σημερινός οικισμός Μελάς Καστοριάς).

Η παρουσία του σώματος προδόθηκε στις οθωμανικές Αρχές, πιθανότατα έπειτα από πληροφορίες ή ενέργειες ντόπιων αντιπάλων και κομιτατζήδων. Τη νύχτα προς τις 13 Οκτωβρίου, τουρκικό στρατιωτικό απόσπασμα περικύκλωσε το σπίτι όπου διέμενε ο Μελάς και οι άνδρες του. Ο κλοιός ήταν σφιχτός και τα περιθώρια αντίδρασης ελάχιστα.

 

Ο Μελάς με στολή ανθυπολοχαγού στο Πολεμικό Μουσείο Αθηνών (εικ.: commons.wikimedia.orgwiki/File:Pavlos_Mellas_Officer/Καρλ Μπέρινγκερ)

 

Οι τελευταίες στιγμές και το τέλος

Κατά την προσπάθεια εξόδου και διαφυγής από το κτήριο κάτω από πυκνά πυρά, ο Παύλος Μελάς τραυματίστηκε θανάσιμα. Σύμφωνα με την επικρατέστερη ιστορική τεκμηρίωση, η σφαίρα που τον βρήκε προήλθε από τουρκικό απόσπασμα.

Ο θάνατός του ήταν ακαριαίος, βάζοντας τέλος στη ζωή του σε ηλικία μόλις 34 ετών.

Ένα από τα πιο συγκλονιστικά ιστορικά στιγμιότυπα που ακολούθησαν την εκπνοή του αφορούσε τη διαχείριση της σορού του.

 

Κατάλογος των ανδρών του σώματος του Μελά, στις 22 Αυγούστου 1904, από το αρχείο του Στέφανου Δραγούμη (πηγή: commons.wikimedia.org/wiki/File:Чета_на_Микис_Зезас,_22_август_1904)

 

Προκειμένου να αποτραπεί η αποτροπή βεβήλωσης του σώματός του από τις οθωμανικές Αρχές ή τα αντίπαλα ένοπλα σώματα –και για να μην υπάρξει δημόσια διαπόμπευση– οι στενοί του σύντροφοι πήραν τη δραματική απόφαση να αποκόψουν την κεφαλή του, την οποία έθαψαν κρυφά κάτω από το δάπεδο της εκκλησίας της Αγίας Τριάδας στη Στάτιστα, ώστε να μεταφερθεί αργότερα σε ασφαλές μέρος, ενώ το υπόλοιπο σώμα του ενταφιάστηκε μεσούσης της νύχτας.

Ο αντίκτυπος στην Αθήνα και την Ελλάδα

Η είδηση του θανάτου του, όταν έφτασε στην Αθήνα λίγες ημέρες αργότερα, προκάλεσε εθνικό σοκ και βαθιά συγκίνηση. Η θυσία του λειτούργησε ως καταλύτης: ξύπνησε τα αντανακλαστικά του ελληνικού κράτους και της κοινής γνώμης, κινητοποιώντας εθελοντές, αξιωματικούς και πόρους για την ουσιαστική στήριξη του Μακεδονικού Αγώνα, μετατρέποντας τον Παύλο Μελά σε αιώνιο σύμβολο αυτοθυσίας και πατριωτισμού.

 

Το σπίτι όπου σκοτώθηκε ο Μελάς στη Στάτιτσα σήμερα στεγάζει το Μουσείο Παύλου Μελά στην Καστοριά (πηγή: creativecommons.org/licenses/by-sa/3.0/)

 

Πηγές

• Wikipedia, «Παύλος Μελάς»
• Ιστορικά Μελετήματα / Αρχεία Μακεδονικού Αγώνα, Μαρτυρίες συμπολεμιστών για τα γεγονότα της πολιορκίας στη Στάτιστα και τη διαφύλαξη της σορού.
• Μηχανή του Χρόνου, «Ο Μακεδονομάχος Παύλος Μελάς: Η ζωή και η δράση του»
• Historical Quest, «Πεθαίνει ο Παύλος Μελάς».

pontosnews.gr

Ἅγιος Ἐφραίμ Κατουνακιώτης, Λόγοι Διδαχῆς - Ἐξομολόγηση, Μετάνοια

 

Ἅγιος Ἐφραίμ Κατουνακιώτης, Λόγοι Διδαχῆς - Ἐξομολόγηση, Μετάνοια

Γέροντας Ἐφραὶμ Κατουνακιώτης, Ἐκδόσεις Ι. Ἡσυχαστηρίου «Ἅγιος Ἐφραὶμ» Κατουνάκια Ἁγίου Ὅρους, ἔκδ. 2000.

Ἅγιος Ἐφραίμ Κατουνακιώτης

Δὲν σὲ κατηγορῶ ὅτι ἔκανες ἁμαρτίες πολλὲς καὶ σοβαρές, ὄχι, ἄνθρωπος εἶσαι. Σὲ κατηγορῶ, γιατί δὲν ἐξομολογεῖσαι. Αὐτὸ σὲ κατηγορῶ. Ἔπεσες; Στὸν πνευματικό. Ἔπεσες; Στὸν πνευματικό, ὅλα στὸν πνευματικό. Καὶ ἡ ὁσία Μαρία, πρῶτα ἐξομολογήθηκε.
Στὴ γειτονιὰ μας ἤτανε κάποιος Κύπριος καὶ εἶχε ἕναν ὑποτακτικό, ὁ ὁποῖος τοὺς γονεῖς του δὲν εἶχε ἀναπαύσει, νὰ ποῦμε. Ὅταν καλογέρευσε, καὶ τὸν Γέροντά του δὲν τὸν ἀνέπαυσε. Κι’ ἐκεῖ ποὺ καθόμαστε στὴ Μικρὴ Ἁγία Ἄννα, τὸν ἔστειλε ὁ Γέροντάς του στὸν Γέροντα, τὸν Γέρο-Ἰωσήφ, νὰ πεῖ τὸν λογισμό του καὶ ὅ,τι μπορεῖ νὰ τὸν βοηθήσει. Ὅταν ἦρθε ἐκεῖ, ἤμαστε γύρω ἔτσι μὲ τὸν Γέροντα, λέει: «Ἄντε ἐσύ, πήγαινε ἐσύ, πηγαίνετε στὰ δωματιά σας· ἔλα ‘δῶ, πάτερ- Ἰωάννη». Ἀνεβαίνει, πηγαίνει στὸ δωμάτιό του.
-Γέροντα, λέει, ἡ ψυχή μου κλαίει, κλαίει, κλαίει σὰν μικρὸ παιδί.
-Γιατί, παιδί μου, ἡ ψυχή σου κλαίει;... 
-Διότι, λέει, δὲν ἀνέπαυσα τὸν Γέροντά μου.
-Ε, ποῦ καταλαβαίνεις ὅτι δὲν ἀνέπαυσες τὸν Γέροντα;
-Νά, λέει, ἔτσι στὴν ὑπακοή.

-Ἄκουσε, παιδί μου. Ἐκεῖ ποὺ γκρέμισες, ἐκεῖ νὰ διορθώσεις. Ἐχαλάρωσες τὸ “νὰ ‘ναὶ εὐλογημένο”, τὴν ταπείνωση καὶ τὴν αὐταπάρνηση στὸν Γέροντα. Μὴ ζητᾶς τώρα μὲ τὴν εὐχὴ ἢ μὲ τὴν Θεία Μετάληψη, πάτερ μου, νὰ διορθώσεις τὸ λάθος σου. Ἐκεῖ ἔσφαλες, ἐκεῖ νὰ βάλεις μετάνοια, ἐκεῖ νὰ διορθώσεις.

Ὁ ἀββὰς Παμβῶ, ὅταν ἦταν κοσμικός, πῆγε καὶ κλέψανε σύκα ἀπὸ ἄλλο γειτονικὸ ἀμπέλι. Καὶ ὅταν τοὺς πῆρε μυρωδιὰ ὁ δραγάτης, τὸ ‘βαλαν στὰ ποδάρια νὰ φύγουν. Ἀλλὰ ἀπὸ τὸ μαντήλι ποὺ εἶχε τὰ σύκα, τοῦ ‘πεσε ἕνα σύκο κάτω καὶ νὰ μὴν τὸ χάσει, πῆγε καὶ τὸ ‘φαγε. Καὶ λέει ὁ ἴδιος: «Ὅποτε θυμᾶμαι αὐτὸ τὸ σύκο, κάθομαι καὶ κλαίω». Κάθομαι καὶ κλαίω… Αὐτὸ τὸ σύκο…

Ἔτσι κι ἐγώ, νὰ ποῦμε. Ὅταν θυμᾶμαι αὐτὴν τὴν παρακοὴ ποὺ ἔκανα στὸν Γέροντα, ὡς ἄλλος ἀπόστολος Πέτρος, κάθομαι καὶ κλαίω. Γιατί νὰ κάνω αὐτὴν τὴν παρακοή, νὰ μὴν τὴν κάνω ὑπακοὴ νὰ κερδίσω;

Ἕνα πράγμα, ἅμα σὲ κεντάει ἡ συνείδησή σου, πήγαινε καὶ βάλε μετάνοια: «Ἀδερφέ μου, εὐλόγησον, σὲ παρακαλῶ νὰ μὲ συγχωρέσεις, ἔσφαλα». Αὐτὸ διορθώνει τὸ λάθος σου. Μὴν παραβλέπεις τὴ συνείδησή σου. Ἄνθρωποι εἴμεθα, ἕνας στὸν ἄλλον φταίει. Ἤ σοῦ εἶπε ἕναν λόγο εἴτε δὲν ἔκανε ἐκεῖνο τὸ ὁποῖο εἶπες, καὶ ὅποτε κατόπιν ἡ συνείδηση ἔρχεται ἐλέγχουσα. Μὴν τὴν παραβλέπεις, πήγαινε ταπεινώσου καὶ πὲς τὸ “εὐλόγησον” εἰς τὸν ἀδελφὸ ἢ εἰς τὸν Γέροντα.

agiazoni

Αρωματοθεραπεία: Φυσική ευεργεσία ή πνευματική πλάνη; (Μια ορθόδοξη απολογητική προσέγγιση στα όρια μεταξύ φυσικής θεραπείας και αποκρυφιστικών αντιλήψεων)

 

Αρωματοθεραπεία: Φυσική ευεργεσία ή πνευματική πλάνη; (Μια ορθόδοξη απολογητική προσέγγιση στα όρια μεταξύ φυσικής θεραπείας και αποκρυφιστικών αντιλήψεων)

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 12^η Οκτωβρίου 2026

ΑΡΩΜΑΤΟΘΕΡΑΠΕΙΑ: ΦΥΣΙΚΗ ΕΥΕΡΓΕΣΙΑ Ή ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΠΛΑΝΗ;

(Μια ορθόδοξη απολογητική προσέγγιση στα όρια μεταξύ φυσικής θεραπείας και αποκρυφιστικών αντιλήψεων)

        Σε συνέχεια της σειράς ανακοινώσεων του Γραφείου μας, για τις σύγχρονες ανορθόδοξες πρακτικές «θεραπείας», «υγείας» και «ευεξίας», οι οποίες έχουν στενή σχέση με τον σύγχρονο αποκρυφισμό και προωθούνται από τους ιθύνοντες του «πνεύματος» της «Νέας Εποχής του Υδροχόου», θα ασχοληθούμε στην παρούσα ανακοίνωσή μας με μια ακόμη ανορθόδοξη  «θεραπευτική», την «Αρωματοθεραπεία», η οποία, όπως θα αποδείξουμε, δεν αρκείται στις όποιες  «θεραπευτικές της ιδιότητες και δυνατότητες», αλλά αποτελεί έναν ακόμη δίαυλο διοχέτευσης αποκρυφιστικών στοιχείων στις σύγχρονες κοινωνίες.

     Η «Αρωματοθεραπεία» παρουσιάζεται σήμερα ως μια φυσική μέθοδος προαγωγής της υγείας και της ευεξίας μέσω της χρήσης αιθέριων ελαίων. Τα τελευταία χρόνια όμως δεν προβάλλεται μόνο ως συμπληρωματική πρακτική χαλάρωσης, αλλά συχνά εντάσσεται σε ένα ευρύτερο πλαίσιο εναλλακτικής πνευματικότητας, όπου συνδέεται με έννοιες όπως οι «ενέργειες», οι «δονήσεις», η «θεραπεία των τσάκρα», η «αφύπνιση της συνείδησης» και η «ισορροπία της κοσμικής ενέργειας». Με άλλα λόγια αποτελεί έναν ακόμα δρόμο, ο οποίος οδηγεί στον νεοεποχίτικο αποκρυφισμό.

     Η διάκριση αυτή είναι εξαιρετικά σημαντική για την ορθόδοξη απολογητική. Η Εκκλησία δεν απορρίπτει συλλήβδην τη χρήση των αρωμάτων ή των φυτικών ελαίων. Αντίθετα, τόσο η Αγία Γραφή όσο και η λειτουργική ζωή της Εκκλησίας είναι γεμάτες από τη χρήση ευωδιών. Εκείνο όμως που απορρίπτει είναι κάθε απόδοση πνευματικών ή υπερφυσικών ιδιοτήτων στα υλικά αντικείμενα ανεξάρτητα από τη χάρη του Θεού.

1. Η βιβλική χρήση των αρωμάτων

    Η Αγία Γραφή αναφέρει πολλές φορές αρώματα, έλαια και ευώδη φυτά.

    Στην Παλαιά Διαθήκη, λ.χ. ο Θεός δίνει στον Μωυσή συγκεκριμένες οδηγίες για την παρασκευή του ιερού μύρου (Έξ.30,22-33), το οποίο χρησιμοποιείται αποκλειστικά για λατρευτικούς σκοπούς.

   Παράλληλα γίνεται εκτενής αναφορά: στο λιβάνι, στη σμύρνα, στην κανέλα, στην κασσία, στην αλόη, στο νάρδο.

    Στο Άσμα Ασμάτων τα αρώματα χρησιμοποιούνται ως εικόνες ομορφιάς, αγάπης και χαράς.

   Στην Καινή Διαθήκη, η πιο χαρακτηριστική περίπτωση είναι η άλειψη του Κυρίου από τη γυναίκα με το πολύτιμο μύρο (Ιωάν.12,3). Η ευωδία δεν θεραπεύει μαγικά· αποτελεί έκφραση τιμής και αγάπης προς τον Χριστό.

    Επίσης: οι Μάγοι προσφέρουν σμύρνα, οι Μυροφόρες φέρνουν αρώματα για την ταφή, ο Απόστολος Παύλος μιλά για την «ευωδία Χριστού» (Β΄Κορ.2,15), χρησιμοποιώντας το άρωμα ως πνευματικό συμβολισμό.

2. Η χρήση των αρωμάτων στην Ορθόδοξη Εκκλησία

    Η Εκκλησία χρησιμοποιεί: το Άγιο Μύρο, το έλαιο του Ευχελαίου, το θυμίαμα, τα ευωδιαστά άνθη. Ωστόσο η θεραπευτική τους δύναμη δεν αποδίδεται στη φυσική τους σύσταση αλλά: στη χάρη του Αγίου Πνεύματος, στην προσευχή της Εκκλησίας, στην ευλογία του Θεού.

   Το λάδι του Ευχελαίου δεν είναι μαγικό φάρμακο. Το Άγιο Μύρο δεν ενεργεί επειδή διαθέτει ιδιαίτερες φυσικές ιδιότητες. Η χάρη προέρχεται αποκλειστικά από τον Θεό.

Αυτό αποτελεί βασική διάκριση από τις περισσότερες μορφές σύγχρονης αρωματοθεραπείας που αποδίδουν μεταφυσικές δυνάμεις στα ίδια τα αιθέρια έλαια.

3. Η αρωματοθεραπεία ως φυσική θεραπευτική πρακτική

   Αν κάποιος χρησιμοποιεί: λεβάντα για χαλάρωση, μέντα για αίσθηση δροσιάς, ευκάλυπτο για την ευκολότερη αναπνοή, χαμομήλι για καταπράυνση, χωρίς να αποδίδει σε αυτά υπερφυσικές ιδιότητες, τότε δεν υπάρχει θεολογικό πρόβλημα καθ’ εαυτό.

    Οι φυσικές ιδιότητες των φυτών αποτελούν μέρος της δημιουργίας του Θεού.

    Όπως χρησιμοποιούμε: χαμομήλι, μέλι, βότανα, ελαιόλαδο, έτσι μπορούν να χρησιμοποιηθούν και αιθέρια έλαια, εφόσον υπάρχουν επιστημονικά δεδομένα για την ασφάλεια και την αποτελεσματικότητά τους και δεν αντικαθιστούν την αναγκαία ιατρική φροντίδα.

4. Πότε αρχίζει το θεολογικό πρόβλημα

    Το πρόβλημα εμφανίζεται όταν η αρωματοθεραπεία εγκαταλείπει τη φυσιολογική χρήση των φυτικών ουσιών και αποκτά μεταφυσικό χαρακτήρα.

   Παραδείγματα: «Το έλαιο ανεβάζει τη συχνότητα των δονήσεων». «Καθαρίζει την αύρα». «Ενεργοποιεί τα τσάκρα». «Εξισορροπεί την κοσμική ενέργεια». «Ανοίγει το τρίτο μάτι». «Φέρνει πνευματική αφύπνιση», κλπ.

   Όλες αυτές οι έννοιες προέρχονται από:

τον Ινδουισμό,

τον αποκρυφισμό,

τη Θεοσοφία,

το New Age (Νέα Εποχή).

    Δεν ανήκουν ούτε στη βιβλική ούτε στην πατερική παράδοση.

5. Η έννοια της «ενέργειας»

    Η Ορθόδοξη θεολογία χρησιμοποιεί τον όρο «ενέργεια», αλλά με εντελώς διαφορετική σημασία.

    Οι άκτιστες ενέργειες του Θεού είναι η ίδια η θεία χάρη, όπως αναπτύχθηκε ιδιαίτερα από Άγιο Γρηγόριο Παλαμά.

    Δεν πρόκειται για: κοσμική δύναμη, απρόσωπη ενέργεια, ηλεκτρομαγνητικό πεδίο,

βιοενέργεια.

   Η χάρη: δεν παράγεται, δεν διοχετεύεται, δεν αποθηκεύεται, δεν μεταφέρεται μέσω αντικειμένων. Δίδεται ελεύθερα από τον Θεό.

   Η σύγχρονη αρωματοθεραπεία, που μιλά για «ενεργειακές συχνότητες» συγχέει φυσικούς όρους με μεταφυσικούς ισχυρισμούς χωρίς επιστημονική ή θεολογική βάση.

6. Οι «δονήσεις» και οι «συχνότητες»

    Πολλά βιβλία ισχυρίζονται ότι κάθε αιθέριο έλαιο έχει συγκεκριμένη συχνότητα (π.χ. 320 MHz ή 450 MHz) και ότι αυτή επηρεάζει την ψυχή.

    Οι ισχυρισμοί αυτοί δεν τεκμηριώνονται από την καθιερωμένη φυσική ή τη βιοϊατρική επιστήμη. Συχνά αναπαράγονται χωρίς αξιόπιστες μετρήσεις ή δημοσιευμένα δεδομένα σε έγκριτα επιστημονικά περιοδικά.

    Από θεολογική άποψη: η ψυχή δεν θεραπεύεται με ηλεκτρομαγνητικές συχνότητες αλλά με: μετάνοια, προσευχή, μυστήρια, άσκηση, θεία χάρη.

7. Τα τσάκρα

    Τα τσάκρα (ενεργειακά κέντρα του ανθρωπίνου σώματος)  αποτελούν διδασκαλία του Ινδουισμού. Δεν αναφέρονται: στην Αγία Γραφή, στους Πατέρες, στην ορθόδοξη ανθρωπολογία και ούτε εντοπίζονται από την ιατρική επιστήμη.

   Η Εκκλησία γνωρίζει: σώμα, ψυχή, νου, καρδιά. Δεν γνωρίζει ενεργειακά κέντρα που πρέπει να «ανοίξουν». Η πνευματική ζωή δεν είναι ενεργειακή εξισορρόπηση αλλά κοινωνία με τον Τριαδικό Θεό.

8. Η πλάνη της αυτοθέωσης

    Ένα σημαντικό σημείο της New Age αρωματοθεραπείας είναι η ιδέα ότι ο άνθρωπος μπορεί μόνος του να φτάσει: στη φώτιση, στην ανώτερη συνείδηση, στη θεϊκή κατάσταση.

   Η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει διαφορετικά. Η θέωση δεν είναι αποτέλεσμα τεχνικών. Δεν επιτυγχάνεται: με αναπνοές, με αρώματα, με διαλογισμό, με ενεργειακές ασκήσεις. Είναι δωρεά της χάρης του Θεού προς τον άνθρωπο που ζει εν μετανοία και εν Χριστώ.

9. Τι λένε οι Πατέρες

    Οι Πατέρες πολέμησαν κάθε μορφή μαγείας, αποκρυφισμού και μαντείας. Δεν είχαν φυσικά μπροστά τους τη σύγχρονη αρωματοθεραπεία.

   Ωστόσο οι αρχές που διατύπωσαν εφαρμόζονται και σήμερα: να μη ζητούμε υπερφυσική δύναμη από αντικείμενα, να μην αποδίδουμε πνευματικές ιδιότητες στην ύλη, να μη συγχέουμε τη χάρη του Θεού με φυσικές δυνάμεις.

10. Ποιμαντική διάκριση

      Δεν πρέπει να χαρακτηρίζεται κάθε χρήση αιθέριων ελαίων ως αποκρυφισμός.      Χρειάζεται διάκριση.

    Αποδεκτή χρήση: άρωμα χώρου, χαλάρωση, καλλυντική χρήση, συμπληρωματική χρήση με επιστημονική τεκμηρίωση και κατάλληλη ιατρική καθοδήγηση όταν χρειάζεται.

    Προβληματική χρήση: ενεργειακές θεραπείες, τσάκρα, αύρες, πνευματικές συχνότητες, θεραπεία κάρμα, επικλήσεις πνευμάτων, μαντικές πρακτικές, αποκρυφιστικά τελετουργικά.

Συμπέρασμα

      Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν απορρίπτει τη δημιουργία του Θεού ούτε τη συνετή χρήση των φυτών και των φυσικών ουσιών. Αντίθετα, αναγνωρίζει ότι ο Θεός έχει προικίσει τη φύση με ιδιότητες που μπορούν να ωφελήσουν τον άνθρωπο. Όμως διακρίνει αυστηρά τη φυσική θεραπευτική από την πνευματική ζωή.

     Η αρωματοθεραπεία, όταν περιορίζεται στη χρήση αιθέριων ελαίων για λόγους ευεξίας ή ως συμπληρωματική πρακτική με σεβασμό στην επιστημονική γνώση, δεν ταυτίζεται αναγκαστικά με τον αποκρυφισμό. Όταν όμως συνδέεται με διδασκαλίες περί «ενεργειών», «τσάκρα», «αύρας», «δονήσεων» ή άλλων μεταφυσικών αντιλήψεων, που προέρχονται από θρησκευτικά και φιλοσοφικά συστήματα ξένα προς την ορθόδοξη πίστη, τότε δημιουργείται σαφής θεολογική ασυμβατότητα.

     Από απολογητική σκοπιά, η κεντρική θέση της Ορθόδοξης Εκκλησίας είναι ότι η πνευματική θεραπεία και ο αγιασμός δεν επιτυγχάνονται μέσω τεχνικών ή υλικών μέσων που υποτίθεται ότι διαθέτουν εγγενείς υπερφυσικές δυνάμεις, αλλά αποτελούν καρπό της ελεύθερης δωρεάς της θείας χάριτος, η οποία προσφέρεται στον άνθρωπο μέσα στη ζωή της Εκκλησίας, στα ιερά Μυστήρια, στην προσευχή, στη μετάνοια και στην εν Χριστώ κοινωνία. Αυτή η διάκριση μεταξύ φυσικού και υπερφυσικού, μεταξύ της κτίσης και της άκτιστης χάριτος του Θεού, αποτελεί θεμελιώδη άξονα της ορθόδοξης θεολογίας και βασικό κριτήριο στην αξιολόγηση κάθε σύγχρονης θεραπευτικής ή πνευματικής πρακτικής.

       Κατόπιν αυτού συστήνουμε στους πιστούς της Ιεράς Μητροπολιτικής Περιφέρειάς μας και στους αγαπητούς αναγνώστες των ανακοινώσεών μας, να είναι ιδιαίτερα προσεκτικοί σε όσα επαγγέλλονται πολλοί, για δήθεν «εναλλακτικές θεραπείες», μέσω ανορθόδοξων «θεραπευτικών πρακτικών», οι οποίες δεν είναι συμβατές με την επιστήμη και δεν έχουν την έγκρισή της. Είναι γνωστό πως όλες αυτές οι «θεραπευτικές» έχουν άμεση σχέση με τα σύγχρονα ανατολικά θρησκεύματα και αποτελούν κατά βάσιν τελετουργικά τους. Το ίδιο και οι όροι, όπως «ξεμπλοκάρισμα των τσάκρα», «ενεργειακά κέντρα»,  «ένωση με την ανώτερη συνειδητότητα», κλπ., που χρησιμοποιούν αυτές οι «τεχνικές», αποτελούν το βασικό θρησκευτικό υπόβαθρο των ανατολικών θρησκευμάτων και ως εκ τούτου, προϊόντα πλάνης,  υποβολιμαία του μεγάλου πλάνου, το Σατανά.  Σε αυτή την κατηγορία υπάγεται και η Αρωματοθεραπεία, όταν είναι συνδεδεμένη με αποκρυφιστικούς όρους και πρακτικές. 

     Πέραν από την όποια αναποτελεσματική ή και βλαπτική επίπτωση στην υγεία, έχουν και αρνητική επίδραση στην πνευματική μας ζωή. Κάθε αποδοχή και ενασχόληση με αλλότριες της Ορθοδόξου Πνευματικότητας «πνευματικές εμπειρίες», μας απομακρύνουν από την σωστική χάρη του Θεού και μας προσδένουν σε αποκρυφιστικές δυνάμεις, οι οποίες δεν είναι τίποτε άλλο από δαιμονικές, από δόλια τεχνάσματα του «απ’ αρχής ανθρωποκτόνου» διαβόλου (Ιωάν.8,44), για μας στερήσει την σωτηρία και την κοινωνία μας με το Θεό, να μας οδηγήσει στην απώλεια.

    Ο Κύριός μας Ιησούς Χριστός μας προειδοποίησε ότι δεν μπορούμε να δουλεύουμε ταυτόχρονα σε δύο κυρίους, «Οὐδεὶς δύναται δυσὶ κυρίοις δουλεύειν ή γὰρ τὸν ἕνα μισήσει καὶ τὸν ἕτερον ἀγαπήσει, ἢ ἑνὸς ἀνθέξεται καὶ τοῦ ἑτέρου καταφρονήσει» (Ματθ.6,24). Ο ένας κύριος είναι ο Χριστός και ο άλλος ο αντίδικός Του ο διάβολος. Ο Χριστός σώζει, ο διάβολος καταστρέφει. Η χάρις του Χριστού αγιάζει τον άνθρωπο, τα έργα του διαβόλου τον δαιμονοποιούν και τον καταστρέφουν.

    Έτσι ή είμαστε δεκτικοί της αγιαστικής χάριτος του Θεού και σωζόμαστε, ή εξαρτόμαστε από αποκρυφιστικές ενέργειες και πρακτικές, υποβολιμαίες από τον Σατανά  και να χανόμαστε!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

Παύλος Μελάς: "Τον Σταυρό μου να τον δώσεις στην γυναίκα μου, και το όπλο μου στον γιό μου, και να τους πεις ότι το καθήκον μου το έκανα...''

 

Παύλος Μελάς: "Τον Σταυρό μου να τον δώσεις στην γυναίκα μου, και το όπλο μου στον γιό μου, και να τους πεις ότι το καθήκον μου το έκανα...''

"Τον Σταυρό μου να τον δώσεις στην γυναίκα μου, και το όπλο μου στον γιό μου, και να τους πεις ότι το καθήκον μου το έκανα...''  (Παύλος Μελάς, 13 Οκτωβρίου 1904)

ΑΘΑΝΑΤΟΣ!!!!

Γράφει ο Στυλιανός Καβάζης

« Ο Μελάς… με τη σπίθα που άναψε στον καθένα, πολλοί που ήταν τυφλοί ως τότε, είδαν». ~Ίων Δραγούμης~

Σαν σήμερα, πριν 122 χρόνια,στις 13 Οκτωβρίου 1904, ο Παύλος Μελάς, το σύμβολο του Μακεδονικού Αγώνα, έπεφτε νεκρός από τουρκικό βόλι στη Στάτιστα Καστοριάς, το σημερινό Μελά.

Ο Παύλος Μελάς γεννήθηκε το 1870 στη Μασσαλία, από γονείς ηπειρωτικής καταγωγής. Υπηρέτησε ως Αξιωματικός του Πυροβολικού και ήταν γαμπρός του Ίωνος Δραγούμη. Μετά τη συμμετοχή του στον ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897, μπήκε για πρώτη φορά στη Μακεδονία τον Φεβρουάριο του 1904, μαζί με τους Κοντούλη, Παππούλα και Κολοκοτρώνη. Τον Ιούλιο επέστρεψε ως δήθεν ζωέμπορος, με το όνομα Πέτρος Δέδες. Την τρίτη και τελευταία φορά, πέρασε τα σύνορα κοντά στην Κοζάνη στις 28 Αυγούστου 1904, με σώμα 35 ανδρών, ως καπετάν Μίκης Ζέζας σύνθεση των ονομάτων των παιδιών του.

Θα μπορούσε να παραμείνει κοντά στη σύζυγο και τα παιδιά του, να ζήσει ήσυχα και να ακολουθήσει μια λαμπρή στρατιωτική καριέρα. Δεν το έκανε. Το επέλεξε γιατί είχε ιδανικά. Το επέλεξε γιατί ήθελε να αγωνισθεί για αυτά. Το επέλεξε γιατί αγαπούσε τη ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ!! Το επέλεξε γιατί ήταν ΕΛΛΗΝΑΣ!!!

Σήμερα, πάνω από έναν αιώνα μετά, η θυσία του Παύλου Μελά εξακολουθεί να μας κοιτάζει κατάματα. Εκείνος δεν δίστασε να αφήσει την οικογένεια, την καριέρα και την ασφάλεια του για να υπερασπιστεί την Μακεδονία. Και εμείς;

Μόλις πριν λίγα χρόνια το όνομα Μακεδονία ξεπουλήθηκε στα Σκόπια από μια προδοτική κυβέρνηση, αγνοώντας στην πράξη τους αγώνες και τις θυσίες των ηρώων μας. Η γενναιότητα όμως και η αυτοθυσία του Παύλου Μελά δεν ήταν μάταιη αλλά θα μας υπενθυμίζει συνεχώς ότι η πατρίδα δεν είναι ιδιοκτησία των ισχυρών ούτε πεδίο πολιτικών παιγνίων.

Απέναντι σε αυτήν την θυσία, νιώθουμε πόσο λίγοι είμαστε. Λίγοι για να σταθούμε στο ύψος των ηρώων, λίγοι για να υπερασπιστούμε το όνομα και την τιμή της Μακεδονίας. Αλλά η Ιστορία δεν σβήνει, η μνήμη δεν ξεπουλιέται, και η Μακεδονία παραμένει ελληνική, γιατί την κράτησαν ζωντανή οι ήρωες και το αίμα τους.

Αιωνία του η μνήμη!!!.

Ας γίνει παράδειγμα για όλους μας!!!

…………………………………………….

Ο θάνατος του Παύλου Μελά έγινε γνωστός στην Αθήνα ,5 ημέρες αργότερα στις 18 Οκτωβρίου και συγκλόνισε την κοινή γνώμη, λόγω του ακέραιου και αγνού χαρακτήρα του ανδρός, αλλά και του γνωστού ονόματος της οικογένειάς του, που είχε μεγάλους δεσμούς με τη Μακεδονία και την κοινωνία των Αθηνών. Η θυσία του σηματοδότησε την ουσιαστική έναρξη του Μακεδονικού Αγώνα, που κορυφώθηκε με τους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912-1913.

Ο εθνικός μας ποιητής Κωστής Παλαμάς έγραψε για το θάνατό του:

«Σε κλαίει λαός. Πάντα χλωρό να σείεται το χορτάρι

στον τόπο που σε πλάγιασε το βόλι, ω παλικάρι.

Πανάλαφρος ο ύπνος σου του Απρίλη τα πουλιά

σαν του σπιτιού σου να τ’ ακούς λογάκια και φιλιά,

και να σου φτάνουν του σκληρού χειμώνα οι καταρράχτες

σαν τουφεκιού αστραπόβροντα και σαν πολέμου κράχτες.

Πλατιά του ονείρου μας η γη και απόμακρη.

Και γέρνεις εκεί και σβεις γοργά.

Ιερή στιγμή. Σαν πιο πλατιά τη δείχνεις και τη φέρνεις σαν πιο κοντά! »

 

Κοινό προσκύνημα αιρετικών παπικών και ορθοδόξων στο Άγιον Όρος αναζητώντας νέους δρόμους προς την «ενότητα»

 

Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

Ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς και οι Αγιορείτες οσιομάρτυρες ελέγχουν τους αιρετικούς και λατινόφρονες

---

Από τις 6 έως τις 9 Σεπτεμβρίου, ο παπικός Επίσκοπος Aldo Berardi, Αποστολικός Βικάριος της Βόρειας Αραβίας, πραγματοποίησε προσκυνηματική επίσκεψη στο Άγιον Όρος μαζί με τον Ελληνορθόδοξο Μητροπολίτη Κουβέιτ και Βαγδάτης, Γκάττας Χαζίμ, του Πατριαρχείου Αντιοχείας (φωτογραφία) [1].

 

Ο παπικός Επίσκοπος χαρακτήρισε το κοινό προσκύνημα ως ένα «ιστορικό» ταξίδι, το οποίο αποτελεί έκφραση των καλών σχέσεων που υφίστανται μεταξύ μεταξύ των (αιρετικών) Λατίνων και των Ορθοδόξων στη Μητρόπολη του Κουβέιτ.

Σύμφωνα με το σχετικό δημοσίευμα που αναρτήθηκε στον ιστότοπο της Παπικής Επισκοπής Σύρου (το οποίο έχει την υπογραφή του παπικού Αρχιεπισκόπου πρώην Νάξου-Τήνου Νικολάου και αποτελεί πρωτίστως μετάφραση σχετικού άρθρου της επίσημης ειδησεογραφικής πύλης των Λατίνων, Vatican News):

«Στην αντιπροσωπεία συμμετείχαν ο π. Sliman Hifawi, της Συγκαθεδρικής Εκκλησίας της Αγίας Οικογένειας στο Κουβέιτ, ο π. Boutrus Gharib, της Ελληνοκαθολικής Εκκλησίας του Κουβέιτ, ο ιεροσπουδαστής Pedro Mendoza, του Λατινικού Πατριαρχείου Ιεροσολύμων, καθώς και ο κ. Pierre Maalouf. Από την Ορθόδοξη Εκκλησία συμμετείχε ο Ιερέας Ephrem Al Toumi».

Η αντιπροσωπεία επισκέφθηκε δώδεκα από τις είκοσι Ιερές Μονές του Αγίου Όρους. Στο σχετικό δημοσίευμα αναφέρονται ονομαστικά μόνο η Ι.Μ. Σίμωνος Πέτρας και η Ι.Μ.Μ. Βατοπαιδίου, οι οποίες είναι και οι πρώτες που επισκέφθηκαν (φωτογραφία 1, φωτογραφία 2, φωτογραφία 3).

Το δημοσίευμα αποκαλύπτει ότι το κοινό προσκύνημα των αιρετικών Λατίνων και των Ορθοδόξων στην Αθωνική Πολιτεία, το οποίο αποσκοπεί «στο να συνεχίσει να ανοίγει δρόμους προς την ενότητα των χριστιανών», πραγματοποιήθηκε με την ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου:

Η ευλογία του Οικουμενικού Πατριάρχη Βαρθολομαίου

«Ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος, όπως αναφέρεται στο ανακοινωθέν, υποδέχθηκε με ιδιαίτερη ευμένεια την πρόταση του Μητροπολίτη Χαζίμ για την πραγματοποίηση της πρωτοβουλίας αυτής, η οποία αποσκοπεί «στο να συνεχίσει να ανοίγει δρόμους προς την ενότητα των χριστιανών».

Ο Οικουμενικός Πατριάρχης αποδέχθηκε επίσης να παράσχει στους συμμετέχοντες την Πατρική του ευλογία για το προσκύνημά τους».

Αξιοσημείωτο είναι ότι το δημοσίευμα (όπως και το άρθρο του Vatican News) αναγράφει: «Το Άγιον Όρος υπήρξε ανέκαθεν τόπος ιδιαίτερα πλούσιος σε αγιότητα και πνευματικούς καρπούς. Ανάμεσα στις εξέχουσες μορφές της αγιορείτικης παράδοσης συγκαταλέγεται ο Άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, Αρχιεπίσκοπος Θεσσαλονίκης (14ος αιώνας), καθώς και ο Άγιος Αρέθας (6ος αιώνας)».

Πόσο αντιφατικά είναι τα λόγια των αιρετικών Λατίνων. Δεν γνωρίζουν το αντιπαπικό φρόνημα του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά στον οποίο αναφέρονται; Δεν έχουν διαβάσει πως στους «Αποδεικτικούς Λόγους, Περί της εκπορεύσεως του Αγίου Πνεύματος» χαρακτηρίζει τους παπικούς ως πειθήνια όργανα του Σατανά;

Ο Άγιος Γρηγόριος Παλαμάς μάλιστα συνέταξε μαζί με αγιορείτες μοναχούς τον γνωστό «Αγιορείτικο Τόμο», ένα θεολογικό κείμενο ομολογίας πίστεως των Ησυχαστών κατά του αιρετικού Βαρλαάμ του Καλαβρού, το οποίο υπέγραψαν όλοι οι Ηγούμενοι του Αγίου Όρους [2].

Το δημοσίευμα της Παπικής Επισκοπής Σύρου ολοκληρώνεται σημειώνοντας: «Το κοινό αυτό προσκύνημα αποτελεί, επομένως, μία ακόμη έκφραση της επιθυμίας Καθολικών και Ορθοδόξων να γνωρίζονται βαθύτερα, να προσεύχονται από κοινού και να αναζητούν νέους δρόμους προς την ενότητα των χριστιανών».

Το προσκύνημα Λατίνων-Ορθοδόξων στην Αθωνική Μοναστική Πολιτεία και η επιθυμία τους «να προσεύχονται από κοινού και να αναζητούν νέους δρόμους προς την ενότητα των χριστιανών» [sic], αποκαλύπτει το συγκρητιστικό, αντιπατερικό και αντορθόδοξο πνεύμα της κοινής επίσκεψης.

Τον 13ο αιώνα, πλειάδα Αγιορειτών δεν δίστασε να χύσουν ακόμα και το αίμα τους ομολογώντας και μαρτυρώντας υπέρ της Ορθοδόξου Πίστεως, αντιστεκόμενοι στα σχέδια περί ένωσης με τους αμετανόητους Λατίνους.

Αγιορείτες Οσιομάρτυρες μαρτύρησαν υπό των Λατινοφρόνων τον 13ο αιώνα, αντιδρώντας σθεναρά τόσο στον Αυτοκράτορα Μιχαήλ Η’ Παλαιολόγο (ο οποίος στη Σύνοδο της Λυών το 1274 υπέγραψε ψευδοένωση με τους Λατίνους, προκειμένου να εξασφαλίσει την πολιτική υποστήριξη του Πάπα και να μπορέσει να ανασυγκροτήσει την αποδιοργανωμένη από την λατινική κατοχή Βυζαντινή Αυτοκρατορία), όσο και στον Λατινόφρονα Πατριάρχη Ιωάννη ΙΑ’ Βέκκο (1275-1282).

Η ίδια η Κυρία Θεοτόκος ονόμασε τους Λατίνους και τους Λατινόφρονες (φιλο-ενωτικούς υπό τον Πατριάρχη Ιωάννη Βέκκο που ετοιμαζόταν να μεταβούν στην Ιερά Μονή Ζωγράφου για να αναγκάσουν τους Αγιορείτες να δεχθούν την ένωση), εχθρούς της ιδίας και του Υιού Της, του Χριστού.

Διαβάζουμε στο Μέγα Συναξαριστή, (Μήνας Σεπτέμβριος): «Εἶπε ἡ Παναγία πρός τόν Γέροντα πού ἔλεγε τόν Ἀκάθιστο πρό τῆς εἰκόνος Της: «Χαῖρε καί σύ Γέρον τοῦ Θεοῦ! Μή φοβοῦ, ἀλλ᾽ ἀπελθών ταχέως εἰς τήν Μονήν, ἀνάγγειλον εἰς τούς ἀδελφούς καί εἰς τόν Καθηγούμενον ὅτι οἱ ἐχθροί ἐμοῦ καί τοῦ Υἱοῦ μου ἐπλησίασαν».

Φαίνεται πως οι σημερινοί Αγιορείτες στερούνται το ομολογιακό και μαρτυρικό φρόνημα των παλαιών Αγιορειτών. Ευχόμαστε να αναδειχθούν άξιοι διάδοχοι των οσιομαρτύρων των παλαιών καιρών, μιμητές του ομολογιακού και μαρτυρικού τους φρονήματος, οι οποίοι θα έχουν το θάρρος να ομολογήσουν την πίστη τους, μη δεχόμενοι τα άνομα συγκρητιστικά σχέδια των σύγχρονων εκκλησιαστικών ταγών και των αμετανόητων αιρετικών Λατίνων.

Οίκος Ακολουθίας Αγιορειτών Οσιομαρτύρων (13 Μαΐου):

Τῆς Θεοτόκου τῆς φωνῆς καλῶς ἀκούσαντες, ἐναπομεῖναι ἐν ταῖς ἱεραῖς Ὑμῶν Μοναῖς προείλετε Ὅσιοι, καὶ μὴ εἰς τὰ ὄρη τοῦ Ἄθωνος κρυβῆναι· μὴ πεισθέντες δὲ Μιχαὴλ τῷ Ὀγδόῳ τῷ οὐνιτίσαντι, καὶ πατριάρχῃ Βέκκῳ τῷ περὶ τὴν πίστιν ἁμαρτήσαντι, μέχρις αἵματος τῇ δυσσεβείᾳ ἀντέστητε Ζωγραφίται, Καρεῶται, Ἰβηρίται τε καὶ Βατοπαιδινοὶ πατέρες, ὁμολογηταὶ καὶ μάρτυρες δειχθέντες ἀκαταμάχητοι. Ὅθεν τιμῶντες τοὺς ἱεροὺς Ὑμῶν ἀγῶνας, τὴν θείαν Ὑμῶν ἀρωγὴν αἰτούμεθα ἐν χρόνοις ὁμοίως ἀστάτοις τε καὶ πονηροῖς, ὡς ἂν ἀντάξιοι διάδοχοι καὶ τέκνα Ὑμῶν δειχθῶμεν, Ὀρθοδοξίας στεῤῥῶς ἐχόμενοι καὶ εὐσθενῶς ὑπὲρ αὐτῆς ἀγωνιζόμενοι. Διὸ καὶ τὴν ἱερὰν Ὑμῶν ἁπάντων μνήμην τιμῶντες, εὐλαβῶς ἡμῖν ὁμολογηταὶ καὶ μάρτυρες πατέρες, ἀναβοῶμεν· χαίρετε στῦλοι τῆς πίστεως.

• [1] https://episkopisyrou.gr
• [2] https://katanixi.gr
•