Πορίσματα Ἡμερίδος «Ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας καὶ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν»

 

Πορίσματα Ἡμερίδος «Ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας καὶ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν»

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΜΕΡΙΔΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026
ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Στὶς 21μ.μ. τῆς 3ης Μαῒου 2026 ὁλοκληρώθηκαν μὲ ἐπιτυχία οἱ ἐργασίες τῆς ἡμερίδος ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ποὺ διοργάνωσε ἡ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ μὲ μεγάλη συμμετοχὴ πιστῶν. Μετὰ τὶς ἕξη εἰσηγήσεις ἐξήχθησαν τὰ ἀκόλουθα πορίσματα:
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ ὡς «καινὴ κτίσις» ἔχει ὡς θεμελιώδη ἰδιότητά της τὴν ἑνότητα, ἡ ὁποία ἔχει ὡς βασική της προϋπόθεση τὴν Ἀλήθεια, ὅπως παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Κυρίου στοὺς Ἀποστόλους καὶ διατρανώθηκε ὑπὸ τῶν ἁγίων Πατέρων στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους διὰ τῶν Ὅρων καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ὅλες μαζὶ οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες καὶ ἡ... καθεμία χωριστὰ ἀποτελεῖ τὴν «Μία» Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Διὰ τῆς αὐτῆς πίστεως ἐν τῆ θείᾳ Χάριτι ὑφίσταται ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας. Ἀντιθέτως ὁ ὅρος «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» προϋποθέτει διάσπαση, τὴν ὕπαρξη πολλῶν αἱρετικῶν ὁμάδων ποὺ μὲ τεχνάσματα εἶναι ἀδύνατον νὰ συγκολληθοῦν καὶ νὰ ἀποτελέσουν ἕνα ὅλο. Γι’αὐτὸ ἡ δέησις ἐντὸς τῆς Θ. Λειτουργίας «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» δὲν σημαίνει προσευχὴ γιὰ ἕνωση τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, πολλῷ μᾶλλον ἕνωση τῆς Ἐκκλησίας μὲ αἱρετικὲς ὁμάδες, ἀλλὰ προσευχὴ γιὰ συνάντηση ὅλων τῶν πιστῶν στὴν τήρηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.

Ἡ Ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας διασφαλίζεται μὲ τὴν συνοδικότητά Της ἤδη ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Γι’αὐτὸ ἡ προβολὴ ἑνὸς «πρωτείου έξουσίας» μὲ ταυτόχρονη ὑποχώρηση τῆς συνοδικότητος δυναμιτίζει τὰ θεμέλια τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ συνέβη στὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης ὅπου καταστρατηγήθηκε τὸ δικαίωμα καθολικῆς συμμετοχῆς λόγου καὶ ψήφου ὅλων τῶν ἀρχιερέων, καθότι οἱ Ἐκκλησίες συμμετεῖχαν μέσῳ ἀντιπροσωπειῶν ἐνῷ ἀπεῖχαν ἀπὸ τὴν Σύνοδο καὶ τέσσερα Πατριαρχεῖα. Τὸ χειρότερο εἶναι ἡ προσπάθεια νὰ τεκμηριωθεῖ τὸ πρωτεῖο ἐξουσίας «θεολογικὰ». Σύμφωνα μὲ τὸν Μητροπολίτη Περγάμου ἐντὸς τῆς Ἁγίας Τριάδος ὑπάρχει ἱεραρχία. Ὁ Πατὴρ κατέχει ὑπεροχικὴ θέση εἰς βάρος τῶν ἄλλων δύο Προσώπων καὶ ἑπομένως ἀντιστοίχως πρέπει νὰ ὑπάρχει ἕνας «Πρῶτος» στὴν ἐκκλησία εἰς βάρος τῶν ἄλλων ἱεραρχῶν. Πρόκειται γιὰ βλάσφημη θέση ποὺ ἀναιρεῖ τὸ ὁμοούσιο τῶν τριῶν θείων προσώπων καὶ διασπᾶ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.

Ἐργαλεῖο γιὰ τὴν λεγομένη «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» εἶναι ἡ Οἰκουμενικὴ κίνησις ἢ Οἰκουμενισμὸς ποὺ ἔχει ὡς αἰχμή του τὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι ἐπιστέγασμα μιᾶς μακρᾶς πορείας ἀποστασίας τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ πορεία αὐτὴ ἐκκινεῖ ἀπὸ τὴν Ἀναγέννηση, τὸν Διαφωτισμὸ καὶ τήν προτεσταντικὴ θεολογία καὶ φθάνει στὸν θρησκευτικὸ πλουραλισμό. Παράλληλα ἕνα ὑπόγειο ρεῦμα ἀποκρυφισμοῦ, μῖγμα Γνωστικισμοῦ Θεοσοφίας καὶ Συγκρητισμοῦ ἀναζητᾶ «κρυφὴ»ἑνότητα πίσω ἀπὸ ὅλες τὶς θρησκεῖες.

Ὁ Οἰκουμενισμὸς σὲ ὅλες του τὶς διακλαδώσεις προωθήθηκε καὶ χρηματοδοτήθηκε ἀπὸ οἰκονομικοὺς κολοσσοὺς μὲ στόχο ἀρχικὰ τὴν ἐξασθένηση τοῦ «παραδοσιακοῦ» εὐσεβισμοῦ στὴν Ἀμερικὴ καὶ σὲ ὅλο τὸν δυτικὸ κόσμο καὶ στὴ συνέχεια τὴν διάδοση φιλελευθέρων ἀξιῶν μέσῳ τοῦ ΠΣΕ. Σχετικοποιεῖ τὶς αἱρέσεις ποὺ τὶς θεωρεῖ ἁπλῶς ὡς κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστη καὶ ἀποδέχεται ὅλα τὰ βαπτίσματα ὡς ἰσότιμα. Μέσα ἀπ’ὅλα αὐτὰ ἐξυπηρετεῖ ὅλα τὰ μεγάλα συμφέροντα. Μιὰ ὀρθόδοξη ἀπάντηση δἐχθηκε ὁ Οἰκουμενισμὸς μὲ τὴν καταδίκη του ὡς ἐπικίνδυνης ἑτεροδιδασκαλίας ἀπὸ τὴν πανορθόδοξη συνδιάσκεψη τῆς Μόσχας τὸ 1948, τὸ ἔτος ἱδρύσεως τοῦ ΠΣΕ.

Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἑνωμένοι ὅσοι ἔχουν δεχθεῖ τὸ Βάπτισμα ἐντός τῶν ὁρίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Κατ’οἰκονομία γίνεται δεκτὸ τὸ βάπτισμα κάποιων αἱρετικῶν ἀφοῦ ἀποφασίσουν ἐν μετανοίᾳ καὶ ὁμολογίᾳ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως νὰ προσέλθουν στὴν Ἐκκλησία. Ἀποτελεῖ παρανόηση τῆς οἰκονομίας ἡ ἰσοπέδωση τῆς ἐκκλησιολογίας καὶ ἡ ἀποδοχὴ ἐπὶ ἴσοις ὅροις τῶν διαφόρων χριστιανικῶν κοινοτήτων ὡς νὰ πρόκειται περὶ ὀρθοδόξων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Εἶναι καταφανῶς ἐσφαλμένη ἡ ἄποψη ὅτι τὰ ἐξωτερικὰ στοιχεῖα πού συνάδουν μὲ τὸ ὀρθόδοξο βάπτισμα τὸ καθιστοῦν ἔγκυρο, ἐφόσον ἀπουσιάζει ἡ ὀρθὴ πίστη καὶ τὸ ὑποστατὸ τῆς ἱερωσύνης.

Στὰ πλαίσια τοῦ ΠΣΕ καὶ ἄλλων διαχριστιανικῶν φορέων διοργανώνονται Διάλογοι μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων μὲ σκοπὸ τὴν μεταξύ τους ἕνωση. Οἱ οἰκουμενιστὲς παραβλέπουν τὴν ἀλήθεια ὅτι ἡ Ἐκκλησία διαλέγεται ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὀρθοδόξου πίστεως μὲ τοὺς ἐκτὸς αὐτῆς μὲ σκοπὸ τὴν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἑνότητα. Ὁ θεολογικὸς Διάλογος μεταξύ ὀρθοδόξων καὶ ἀντιχαλκηδονίων ποὺ ἔγινε πρὶν 40 χρόνια ἔγινε χωρὶς αὐτὲς τὶς ἐκκλησιολογικὲς προϋποθέσεις καὶ γι’αὐτὸ δὲν πέτυχε τὴν ἑνότητα. Τὸ σχέδιο γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς ἑνότητος προέβλεπε ἄρση τῶν ἀναθεμάτων τῶν αἱρεσιαρχῶν Διοσκόρου καὶ Σεβήρου δηλ. ἀποκατάστασή τους ὡς ὁρθοδόξων καὶ τὴν «κάθαρση» τῶν λειτουργικῶν βιβλίων ἀπὸ ἐκφράσεις πού δῆθεν προσβάλλουν τοὺς αἱρεσιάρχες. Αὐτὲς οἱ προτάσεις ἂν γίνονταν δεκτὲς θὰ κατέλυαν τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, θὰ ὁδηγοῦσαν σὲ μιὰ ἐπίπλαστη ἑνότητα τραυματίζοντας τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ θὰ ἀλλοίωνε τὸ ὀρθόδοξο αἰσθητήριο καὶ τὸ λειτουργικὸ βίωμα τῶν πιστῶν. Γιὰ νὰ ὑπάρξει ἐλπίδα γιὰ ἑνότητα μὲ τοὺς ἑτεροδόξους πρέπει νὰ τηροῦνται οἱ ὀρθόδοξες ἐκκλησιολογικὲς προϋποθέσεις δηλ. μέσῳ τῶν διαλόγων νὰ κατανοηθεῖ καὶ νὰ γίνει δεκτὴ ἡ ὀρθόδοξη πίστη καὶ νὰ ἀκολουθήσει ἐνσωμάτωση τῶν ἑτεροδόξων στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες.

Ἡ Ἑνότητα καὶ μοναδικότητα τῆς Μιᾶς, Καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας εἶναι δεδομένη καὶ μὲ τὴν ἐπιστασία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διαφυλάσσεται ὡς θησαυρὸς μὲ τὴν ἀταλάντευτη πιστότητά Της στοὺς Ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων στὴν ἁγιοπνευματικὴ διδασκαλία τῶν θεοφόρων Πατέρων καὶ τὴν τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ἡ Ἐκκλησία ἁπλώνει τὰ χέρια Της, ὅπως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς στὸ Σταυρὸ καὶ καλεῖ ὅλους νὰ ἑνωθοῦν στό Σῶμα της. Κάθε ἄλλη ἀπόπειρα ἑνώσεως, ὅπως ἀποδείχθηκε ἀπὸ τὶς βίαιες προσπάθειες καὶ τὶς Ψευδοσυνόδους τοῦ Παπισμοῦ καθὼς καὶ τὶς δόλιες μεθοδεύσεις τοῦ ΠΣΕ ὁδηγεῖ σὲ σύγχυση, σχίσματα άκαταστασία καὶ ἀπρόβλεπτες συνέπειες.

orthros

Μήνυμα προς την ΙΣ της Εκκλησίας της Κύπρου

 

Μήνυμα προς την ΙΣ της Εκκλησίας της Κύπρου

Μήνυμα προς την ΙΣ της Εκκλησίας της Κύπρου

Αρχιεπίσκοπος Γεώργιος: Γάμοι ομοφυλοφίλων σε μοναστήρι της Πάφου, αυταρχισμός και σκάνδαλα εξουσίας.

Από την εκδίωξη του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού μέχρι τις καταγγελίες για πολιτικούς γάμους ομοφυλοφίλων στη Μονή Τιμίου Σταυρού Μίνθης και τις πολιτικές παρεμβάσεις σε κόμματα, ο αυταρχισμός, η αλαζονεία και η απουσία μετάνοιας προκαλούν έντονη αγανάκτηση στους πιστούς.

Αν κάποτε γραφτεί νέο κεφάλαιο στην κυπριακή εκκλησιαστική ιστορία με τίτλο «Πώς να διοικείτε χωρίς να ακούτε κανέναν», το εξώφυλλο μάλλον θα έχει φωτογραφία του Αρχιεπισκόπου Γεωργίου.

Διότι εδώ δεν μιλάμε απλώς για διοίκηση. Μιλάμε για την ανώτερη μορφή του δόγματος «εγώ αποφασίζω, άρα έχω δίκιο». Η μετάνοια θεωρείται αδυναμία, η συγγνώμη σχεδόν αίρεση και η ταπείνωση κάτι σαν παλιό λειτουργικό έθιμο που ξεχάστηκε.

Η υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού άφησε πολλούς πιστούς να αναρωτιούνται αν παρακολουθούν Ιερά Σύνοδο ή πολιτική εκκαθάριση με άρωμα θυμιάματος. Οι καταγγελίες για άδικη, αντικανονική και προσχεδιασμένη απομάκρυνση δημιούργησαν βαθύ τραύμα στο εκκλησιαστικό σώμα. Αντί όμως για εξηγήσεις ή έστω λίγη αυτοκριτική, ήρθε η γνωστή συνταγή: σιωπή, πείσμα και «προχωράμε».

Και ενώ ο Μητροπολίτης δεν μπορούσε να λειτουργήσει στη Μονή του Τιμίου Σταυρού της Μίνθης — γιατί φαίνεται πώς αυτό ήταν αδιανόητο — λίγες μέρες μετά, άνοιξαν οι πόρτες για πολιτικούς γάμους μέσα στο μοναστήρι. Και όχι απλώς άνοιξαν· σχεδόν μπήκε και ταμπέλα «Wedding Venue Available».

Εδώ ο απλός πιστός παθαίνει θεολογικό ίλιγγο.

Λειτουργία; Όχι.

Πολιτικός γάμος; Βεβαίως.

Ομοφυλόφιλο ζευγάρι; Κανένα πρόβλημα.

Ο Μητροπολίτης Τυχικός; Εκτός πλάνου.

Δηλαδή, αν πας με πετραχήλι υπάρχει πρόβλημα, αλλά αν πας με ανθοδέσμη όλα καλά.

Και φυσικά, όταν κάποιος τόλμησε να μιλήσει δημόσια και να αποκαλύψει το σκάνδαλο, ενεργοποιήθηκε το πιο θαυματουργό μυστήριο της σύγχρονης εποχής: το τηλεφώνημα. Όχι εξομολόγηση, όχι διάλογος — ένα τηλεφώνημα προς τον αρχηγό κόμματος και ξαφνικά ο ενοχλητικός εξαφανίζεται από το ψηφοδέλτιο στο 'αψε σβησε''.

Αν αυτό δεν είναι εκκλησιαστικό θαύμα, τότε τι είναι;

Ο Αρχιεπίσκοπος φαίνεται πως δεν περιορίζεται μόνο στα πνευματικά. Αγγίζει και τα πολιτικά, και τα κομματικά, και ό,τι κινείται γενικώς. Μια πολυδιάστατη προσωπικότητα: ποιμένας, τοποτηρητής, πολιτικός ρυθμιστής και, ενδεχομένως, ανεπίσημος σκηνοθέτης της δημόσιας ζωής.

Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο τα γεγονότα. Είναι η αίσθηση ότι η εξουσία θεωρείται κληρονομικό δικαίωμα και όχι διακονία. Ότι ο θρόνος δεν είναι σταυρός ευθύνης αλλά φρούριο αλαζονείας.

Η Εκκλησία δεν χρειάζεται managers εξουσίας. Χρειάζεται πατέρες. Δεν χρειάζεται επικοινωνιακή διαχείριση σκανδάλων αλλά αλήθεια. Δεν χρειάζεται φόβο αλλά δικαιοσύνη.

Και πάνω απ’ όλα, χρειάζεται αυτή τη μικρή, δύσκολη, ξεχασμένη λέξη:

«Συγγνώμη».

Γιατί όταν ο εγωισμός ανεβαίνει στον αρχιεπισκοπικό θρόνο, η εμπιστοσύνη του λαού κατεβαίνει από αυτόν.

Και τότε δεν έχουμε ποιμαντική.

Έχουμε απλώς καλοσκηνοθετημένη εξουσία με ράσο.

Ομάδα Θεολόγων και Ιερέων της Εκκλησίας της Κύπρου

18/05/2026

(Υποσημείωση: Aγαπητοί μας Πατέρες, Επισκόποι της Εκκλησίας της Κύπρου σας παρακαλούμε απο τα βάθη της καρδιάς μας, να μήν πουλήσετε τον Χριστό για να έχετε την εύνοια του Αρχιεπισκόπου, αλλά προτιμήστε να κάνετε το σωστό για να έχετε την εύνοια του Κυρίου Ημών Ιησού Χριστού, του μόνου Αρχηγού της Πίστης μας)

Σχόλιο στην συμπροσευχή του «Πάπα» και της Αγγλικανής «Πριμάτου»

 

Σχόλιο στην συμπροσευχή του «Πάπα» και της Αγγλικανής «Πριμάτου»

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 18η Μαΐου 2026

ΣΧΟΛΙΟ ΣΤΗΝ ΣΥΜΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΟΥ «ΠΑΠΑ» ΚΑΙ ΤΗΣ ΑΓΓΛΙΚΑΝΗΣ «ΠΡΙΜΑΤΟΥ»

        Σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας είχαμε σχολιάσει τον διορισμό γυναίκας ως «Πριμάτου» της Αγγλικανικής «Εκκλησίας», της πρώην νοσηλεύτριας Σάρας Μάλαλι, υπό την άποψη της ορθόδοξης εκκλησιολογίας και της δισχιλιόχρονης παράδοσης της Εκκλησίας μας^[1]. Ακόμη σχολιάσαμε τα τεράστια προβλήματα που προκάλεσε η αναρρίχησή της στον «αρχιεπισκοπικό θρόνο» του Κατέρμπουρι, με αποκορύφωμα το σχίσμα που δημιουργήθηκε^[2].

      Στις ανακοινώσεις μας τονίσαμε και αποδείξαμε την κατάπτωση του αιρετικού Αγγλικανισμού και γενικότερα του δυτικού Χριστιανισμού, ο οποίος απομακρύνεται όλο και περισσότερο από την αυθεντικότητά του, και τον οποίο ενσαρκώνει και διασώζει μόνον η Ορθόδοξη Εκκλησία μας, η μοναδική και αληθινή Μία, Αγία, Καθολική και Αποστολική Εκκλησία του Χριστού.

      Για τον Αγγλικανισμό σημειώσαμε πως αποτελεί μια από τις πολλές ιστορικές διασπάσεις του δυτικού Χριστιανισμού, ότι, «ξεπήδησε από τον Παπισμό, αποκόπηκε από αυτόν τον 16ο αιώνα, για πολιτικούς  λόγους. Το 1534 ο Βασιλιάς Ερρίκος Η΄ και το αγγλικό κοινοβούλιο, απέκοψαν  την Αγγλική “εκκλησία” από την Ρώμη, για να μπορέσει ο Άγγλος βασιλιάς να χωρίσει την νόμιμη σύζυγό του Αικατερίνη της Αραγωνίας και να νυμφευτεί την Άννα Μπολέυν, διότι ο “Πάπας” αρνιόταν να του δώσει την άδεια διαζυγίου και να επιτρέψει τον δεύτερο γάμο στον Άγγλο μονάρχη. Με άλλα λόγια, η Αγγλικανική “Εκκλησία” δημιουργήθηκε κατ’ ουσίαν, όχι ως διαμαρτυρία στις τερατωδίες του αιρετικού Παπισμού, αλλά για ιδιοτελή σκοπό!  Ο Αγγλικανισμός, μετά την απόσχισή του από τον Παπισμό, όχι μόνον δεν επανήλθε στην γνησιότητα της Μίας και Αδιαίρετης Εκκλησίας του Χριστού, όχι μόνον δεν απέρριψε τις παπικές πλάνες, τις περισσότερες υιοθέτησε, αλλά  με τις καινοτομίες, που έκανε κατά καιρούς, απομακρύνθηκε παρασάγγας από αυτή.  Ιδιαίτερα τα τελευταία χρόνια έχει υποστεί τέλεια εκκοσμίκευση, αποδεχόμενη της ομοφυλοφιλία ως “κανονικότητα”, “ευλογεί” “γάμους” ομοφυλόφιλων “ζευγαριών”, αλλά και “χειροτονεί” “κληρικούς” δεδηλωμένους ομοφυλόφιλους και πολλούς από αυτούς να έχουν συνάψει άθεσμους “γάμους” με άτομα του ιδίου φύλου!»^[3].

       Επισημαίνουμε και πάλι ότι οι πολυάριθμες ομάδες του αιρετικού δυτικού Χριστιανισμού ελάχιστα διαφέρουν μεταξύ τους  από άποψη δογματικών αρχών, διότι όλες οι πλάνες που εφεύρε ο Παπισμός πέρασαν και στις κατά καιρούς αποσχισμένες ομάδες. Διαφέρουν μόνο όσον αφορά τον τρόπο διοίκησής τους. Έστω για παράδειγμα, η απόσχιση του Προτεσταντισμού στον 16^ο αιώνα έγινε κυρίως για τον απολυταρχικό τρόπο διοίκησης της παπικής «εκκλησίας» (πρωτείο του «Πάπα») και για την ηθική κατάπτωσή της, αλλά η κάθε προτεσταντική ομάδα κατέστη «η άλλη όψη του ιδίου νομίσματος», την θέση του «πρώτου» και «αλάθητου» «Πάπα» πήρε ο κάθε αιρεσιάρχης, επικεφαλής της ομάδας. Την ιεροκρατία του Παπισμού, την  αντικατέστησε η λαϊκοκρατία, κ.ο.κ., Αλλά και οι αιρέσεις του, το φιλιόκβε, η κτιστή χάρη, η ικανοποίησης της θείας δικαιοσύνης, κλπ. πέρασαν σ’ αυτές.

      Ο Αγγλικανισμός δεν διαφέρει ουσιαστικά σε «δογματικό» επίπεδο από τον Παπισμό, διότι πρεσβεύει τις ίδιες κακόδοξες πλάνες με αυτόν. Αλλά δυστυχώς συσσώρευσε και άλλες, παραλλάσσοντας την αυθεντικότητα της χριστιανικής πίστης και του βίου. Την «δογματική» συμφωνία του με τον Παπισμό, φανερώνει και η «διακοινωνία» του με τους «Παλαιοκαθολικούς», (Ένωση της Ουτρέχτης) από το 1889.

     Μια επίσης απόδειξη ότι ο Αγγλικανισμός δεν διαφέρει «δογματικά» από τον Παπισμό, δηλώνει και η πρόσφατη επίσκεψη της Αγγλικανής «Πριμάτου» στο Βατικανό και της συμπροσευχής της με τον «Πάπα» Λέοντα.

     Σύμφωνα με δημοσίευμα, «Η Μάλαλι, η πρώτη γυναίκα που ηγείται των περίπου 85 εκατ. Αγγλικανών παγκοσμίως, έγινε δεκτή από τον Πάπα Λέοντα, τον πρώτο Αμερικανό ηγέτη των 1,4 δισ. καθολικών, στο επίσημο γραφείο του στην Αποστολική Παπική Έπαυλη. Οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες είχαν κατ’ ιδίαν συνάντηση και στη συνέχεια μετέβησαν σε παρεκκλήσι του 17ου αιώνα, όπου προσευχήθηκαν μαζί, στέλνοντας μήνυμα κοινής μαρτυρίας πίστης. Η εικόνα του Πάπα να στέκεται δίπλα στην πρώτη γυναίκα αρχιεπίσκοπο του Καντέρμπουρι αποτυπώνει τη βαρύτητα της στιγμής για τον διαχριστιανικό διάλογο»^[4]. Είναι φανερό πως οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες αναγνωρίζουν ο ένας την «εκκλησία» του άλλου ως «αληθινή», θεωρώντας τις όποιες διαφορές τους ως ασήμαντες και επουσιώδεις και γι’ αυτό δέχτηκαν να προσευχηθούν μαζί.

     Σε συνέχεια το δημοσίευμα τονίζει πως «Ο Πάπας Λέων αναγνώρισε ότι έχει σημειωθεί σημαντική πρόοδος στη σύγκλιση Καθολικών και Αγγλικανών, αλλά προειδοποίησε ότι “νέα προβλήματα έχουν αναδυθεί τις τελευταίες δεκαετίες”, χωρίς να τα κατονομάσει. Τόνισε ωστόσο ότι οι συνεχιζόμενες προκλήσεις δεν πρέπει να σταθούν εμπόδιο στο να “εκμεταλλευτούμε κάθε δυνατή ευκαιρία για να κηρύξουμε μαζί τον Χριστό στον κόσμο”. Η δήλωση αυτή συμπυκνώνει τη στρατηγική του Πάπας Λέων: θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση»^[5].

       Εμείς να επισημάνουμε την φράση, στην κοινή δήλωσή τους ότι οι «θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση», η οποία ερμηνεύεται ότι οι δύο θρησκευτικοί ηγέτες δεν ενδιαφέρονται πρωτίστως για την «ορθή πίστη», όπως την αντιλαμβάνονται οι δυτικοί, αλλά για την «ουμανιστική αποστολή του Χριστιανισμού στον σύγχρονο κόσμο». Έχουμε τονίσει αυτή την εκφυλιστική πτυχή του δυτικού Χριστιανισμού σε προηγούμενες ανακοινώσεις μας, ότι δηλαδή δεν προέχει η σωτηρία των ανθρώπων και του κόσμου, αλλά η ηθική και κοινωνική βελτίωση της κοινωνίας! Αυτό άλλωστε ήταν και το κύριο θέμα των συζητήσεών τους, το οποίο στράφηκε  γύρω από τα παγκόσμια προβλήματα, όπως οι πολεμικές συγκρούσεις.

      «Στις επίσημες δηλώσεις της, η Μάλαλι ευχαρίστησε τον Πάπα Λέοντα για το “νέο, δυναμικό στιλ λόγου” του, αναφερόμενη ιδιαίτερα στη πρόσφατη τετραήμερη περιοδεία του σε τέσσερις αφρικανικές χώρες. Εκεί, ο Πάπας Λέων καταδίκασε με αιχμηρή γλώσσα τον πόλεμο και τον δεσποτισμό, προκαλώντας την οργή του προέδρου των ΗΠΑ Ντόναλντ Τραμπ, αλλά κερδίζοντας επαίνους από όσους ζητούν πιο θαρραλέα φωνή από τον θρησκευτικό ηγέτη της Ρώμης. “Ο κόσμος χρειαζόταν αυτό το μήνυμα αυτή τη στιγμή – σας ευχαριστώ”, είπε η Μάλαλι, τονίζοντας ότι, παρά τα δεινά, οι άνθρωποι εξακολουθούν να αναζητούν την πληρότητα της ζωής και να εργάζονται καθημερινά για το κοινό καλό»^[6]. 

       Φαίνεται να εντυπωσίασε την Αγγλικανή «Προκαθημένη» η «αντιπολεμική» στάση του «Πάπα» Λέοντα όσον αφορά στις πολεμικές συγκρούσεις στην Μέση Ανατολή και η οποία βεβαίως δεν συνάδει με την πολεμοκάπηλη ιστορία του Παπισμού. Αυτό που προέχει γι’ αυτήν είναι η αναζήτηση της «πληρότητας της ζωής» και η καθημερινή εργασία «για το κοινό καλό». Σε αυτές τις επιδιώξεις εξαντλείται η αποστολή του Χριστιανισμού! Το πώς αντιλαμβάνεται μια αιρεσιάρχης την «πληρότητα της ζωής», χωρίς την ζωογόνο πνοή της Θείας Χάριτος – η οποία λείπει από τις αιρέσεις- και την βίωση της γνήσιας πνευματικότητας, είναι ένα άλλο μεγάλο θέμα!

    Η Αγγλικανή «αρχιεπισκοπίνα» βρήκε την ευκαιρία να υπερασπισθεί ενώπιον του Ρωμαίου Ποντίφικα και την «γυναικεία ιεροσύνη», η οποία έγινε το «μήλο της Έριδος» και σ’ αυτόν τον Αγγλικανισμό, προκαλώντας ακόμα και σχίσμα, που ίσως δύσκολα θα αποκατασταθεί^[7]. Δήλωσε πως η γυναικεία της ιδιότητα δεν περνά απαρατήρητη. «Δεν μπορώ να αγνοήσω το γεγονός ότι ο διορισμός μου ως γυναίκα σήμαινε κάτι για τον κόσμο και άνοιξε την πόρτα να ακουστώ ίσως με έναν διαφορετικό τρόπο»^[8]. Το τι είναι αυτό το «κάτι για τον κόσμο» και ποιος είναι ο «διαφορετικός τρόπος» που θα ακουστεί η ίδια δεν μας εξήγησε. Προφανώς εννοούσε το «μεγαλύτερο άνοιγμα στον κόσμο», δηλαδή την ακόμα μεγαλύτερη εκκοσμίκευση της «εκκλησίας» της. 

     Αλλά ας δούμε και τις οικουμμενιστικές προεκτάσεις αυτής της συνάντησης και κυρίως της συμπροσευχής τους. Το Βατικανό εδώ και χρόνια άμβλυνε τις δογματικές του διαφορές με την πανσπερμία των αιρετικών ομάδων του δυτικού Χριστιανισμού. Έπαψε να ασκεί κριτική για τις «διαφορετικές παραδόσεις», όπως τις αποκαλεί (και μαζί οι δικοί μας θιασώτες του οικουμενιστικού συγκρητισμού). Το μόνο που δεν απεμπολεί είναι το «πρωτείο του Ρωμαίου ποντίφικα», διότι μέσω αυτού πασχίζει να πραγματοποιήσει την κυριαρχία εφ’ όλου του  κατακερματισμένου χριστιανικού κόσμου.

     Προφανώς αυτή την προσδοκία εξέφρασε ο «Πάπας» Λέων στην συνάντηση και συμπροσευχή με την «αρχιεπισκοπίνα» Μάλαλι.  Αυτό μαρτυρεί και η φράση του: «οι θεολογικές διαφορές μπορεί να παραμένουν, αλλά το βάρος πέφτει στη κοινή μαρτυρία και δράση». Απώτερος και κρυφός στόχος η «κοινή μαρτυρία και δράση» να ενεργείται υπό την δική του εξουσία! Θυμίζουμε πως κάτι ανάλογο τονίζεται και στις συναντήσεις του με ορθοδόξους ηγέτες, τίθεται επιτακτικά «η ανάγκη για κοινή μαρτυρία». Μια «μαρτυρία» απογυμνωμένη από την αλήθεια, χωρίς το σωστικό της περιεχόμενο, στρατευμένη σε επίτευξη κοσμικών στόχων ευζωίας και ευδαιμονισμού. Και ακόμα μια «μαρτυρία» η οποία έχει ένα σκοτεινό, απάνθρωπο και αιματοβαμμένο παρελθόν, μέσα από την χιλιόχρονη ιστορική πορεία του Παπισμού. Μια «μαρτυρία», η οποία απέβη μοιραία, παρουσιάζοντας έναν αντίχριστο Χριστιανισμό και δημιουργώντας τις ολέθριες συνθήκες για την άρνησή του από τους ευρωπαίους και την εμφάνιση της μαχητικής νέο-αθεΐας και του μηδενισμού.

        Είναι γνωστό το τι γίνεται στις μέρες μας στον δυτικό κόσμο, όπου ο Χριστιανισμός περνά την μεγαλύτερη ίσως κρίση υπάρξεώς του. Εκατομμύρια δυτικοί χριστιανοί εγκαταλείπουν τον Παπισμό και τον Προτεσταντισμό, προφανώς λόγω έλλειψης της χριστιανικής αυθεντικότητας και της γνησίας πνευματικότητας. Επί πλέον τα χιλιάδες σκάνδαλα των παπικών «κληρικών» και των προτεσταντών παστόρων, η διαφθορά και η υιοθέτηση του «πνεύματος» της «Νέας Εποχής» και η σύνταξή τους με την σύγχρονη δαιμονική Woke Agenda (στήριξη της ομοφυλοφιλίας, «γάμοι» ομοφυλοφίλων, συναινέσεις για την «αλλαγή φύλου», κλπ), δημιούργησαν συνθήκες αποστροφής των Ευρωπαίων για την χριστιανική πίστη. Σε όλη την Ευρώπη οι ναοί αδειάζουν από πιστούς και πωλούνται για αλλαγή χρήσης (καφετέριες, γυμναστήρια, κλπ), λόγω έλλειψης πιστών και συντήρησης.

     Ειδικά στην Μεγάλη Βρετανία, στο «πνευματικό βασίλειο» της Αγγλικανής «Πριμάτου», η κατάσταση της «εκκλησίας» της είναι τραγική, καθότι οι χριστιανοί πλέον είναι μειοψηφία και ο Χριστιανισμός βαίνει προς απομείωση! Σύμφωνα με δημοσίευμα: «περίπου το 46,2% του πληθυσμού της Αγγλίας και της Ουαλίας περιέγραψε τον εαυτό του ως χριστιανό την ημέρα της απογραφής του 2021, σε σχέση με το 59,3% μια δεκαετία νωρίτερα. (Αντίθετα) ο μουσουλμανικός πληθυσμός αυξήθηκε από το 4,9% στο 6,5%, ενώ το 1,7% χαρακτήρισε τον εαυτό του ως ινδουιστή, από 1,5%. Περισσότεροι από 1 στους 3 ανθρώπους – 37% – δήλωσαν ότι δεν έχουν κάποια θρησκεία, σε σχέση με το 25% το 2011. Ο Αντριου Κόπσον, διευθύνων σύμβουλος της φιλανθρωπικής οργάνωσης “Humanists U.K.”, δήλωσε ότι “η δραματική αύξηση των μη θρησκευόμενων” έχει καταστήσει το Ηνωμένο Βασίλειο “σχεδόν σίγουρα μία από τις λιγότερο θρησκευόμενες χώρες στη Γη”»^[9]!

     Φρονούμε ταπεινά πως η πρωτοφανής κατάπτωση του δυτικού Χριστιανισμού και η δραματική αποστροφή των Ευρωπαίων προς αυτόν, οφείλεται, όπως προαναφέραμε, στην παραφθορά του, στην έλλειψη παντελούς υγιούς πνευματικότητας, στην απουσία πειστικών απαντήσεων στα μεγάλα υπαρξιακά ερωτήματα. Αντίθετα, όπως έχουμε σχολιάσει σε παλιότερη ανακοίνωσή μας, υπάρχει μια ανέλπιστη στροφή πλήθους δυτικών προς την Ορθοδοξία μας. Και τούτο διότι μόνο σ’ Αυτήν βρίσκουν την αληθινή πληρότητα της ζωής (και όχι αυτή που προβάλλει η Αγγλικανή «Πριμάτος»). Μόνο μέσα στην Ορθόδοξη Εκκλησία γεμίζουν τα πνευματικά τους κενά και βρίσκουν πειστικές και ρεαλιστικές απαντήσεις στα θεμελιώδη υπαρξιακά τους ερωτήματα και κύρια το νόημα της ζωής.

     Κλείνουμε την ανακοίνωσή μας με την σημαντική είδηση, την οποία  πληροφορηθήκαμε τη στιγμή της σύνταξής της και η οποία έρχεται να επιβεβαιώσει τα όσα ταπεινά εκθέτουμε σ’ αυτήν, το ότι ο αιρετικός Παπισμός δεν ενδιαφέρεται για την σώζουσα αλήθεια, αλλά για την εξουσία!  Η «Χαλδαϊκή Εκκλησία της Ανατολής» έγινε δεκτή από το Βατικανό, ως «αληθινή εκκλησία», με πλήρη  «μυστηριακή διακοινωνία»^[10], παρά το γεγονός ότι είναι αιρετική, νεστοριανή, καταδικασμένη από την Αγία Γ΄ Οικουμενική Σύνοδο (431), ακολουθώντας τις κακοδοξίες των αιρετικών Θεοδώρου Μοψουεστίας, Ίβα Εδέσσης και Νεστορίου Κωνσταντινουπόλεως, οι οποίες καταδικάστηκαν και από την Αγία Ε΄ Οικουμενική Σύνοδο (553), καθότι αρνείται την υποστατική ένωση των δύο φύσεων στο πρόσωπο του Χριστού, αποδεχόμενη «δύο Χριστούς», έναν άνθρωπο και έναν Θεό! Οι ως άνω αιρετικοί νεστοριανοί θα είναι στο εξής παπικοί, ουνίτες, ακολουθώντας την πίστη τους και τα έθιμά τους! Αυτήν άλλωστε την μορφή ένωσης της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας με τον Παπισμό, καθιέρωσε και η ληστρική παπική «Σύνοδος» της Φεράρας – Φλωρεντίας (1438-1439). Και δυστυχώς, και με την δική μας τραγική λαθεμένη επιλογή, αντί να προσέλθουμε στην αναμένουσα εμάς τους Ορθοδόξους Σύνοδο των Δυτικών Επισκόπων της Κωνσταντίας – Βασιλείας και στον Πρόεδρο Αυτής ορθοδοξοφρονούντα Κορνίλιο Ιούλιο Καισαρίνη και να ενωθεί ορθοδόξως η Δύση    με την Ανατολή, ανακηρύσσουσα  Πάπα τον Καρδινάλιο Ιούλιο Καισαρίνη, εμείς προσήλθαμε στον καθηρημένο από την Σύνοδο της Κωνσταντίας «Πάπα» Ευγένιο Δ΄, τον ανεβιώσαμε και γίναμε αιτία της διαλύσεως της Συνόδου της Βασιλείας! Αν είχαμε κάνει εκείνη την σωστή επιλογή, ούτε ο Παπισμός θα υπήρχε, ούτε ο Προτεσταντισμός και ίσως, με μια αληθινή σταυροφορία της Δύσης, να απετρέπετο και η άλωση της Κωνσταντινουπόλεως από τους Οθωμανούς Τούρκους.

    Συμπέρασμα: Να ζητούμε πάντοτε το έλεος και την φώτιση του Παναγίου Κυρίου μας, φυλάσσοντες φρυκτωρώς, μετά απολύτου πιστότητας, την δι’ Αγίου Πνεύματος αλήθεια της Εκκλησίας, άλλως η τραγωδία της Φεράρας – Φλωρεντίας θα επαναλαμβάνεται! 

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

---

[1] https://imp.gr/%cf%83%cf%87%ce%bf%ce%bb%ce%b9%ce%bf-%cf%83%cf%84%ce%b7%ce%bd-%ce%b1%ce%bd%ce%b1%ce%b4%ce%b5%ce%b9%ce%be%ce%b7-%ce%b3%cf%85%ce%bd%ce%b1%ce%b9%ce%ba%ce%b1%cf%83-%cf%89%cf%83-%cf%80%cf%81%ce%b9/

[2] https://imp.gr/52011-2/ 

[3] Όπου ανωτέρω

[4]https://www.pentapostagma.gr/ekklisia/7367459_symboliki-stigmi-sti-bretania-istoriki-stigmi-sti-bretania-o-papas-leon   

[5] Όπου ανωτέρω

[6] Όπου ανωτέρω

[7] https://imp.gr/52011-2/

[8] https://www.pentapostagma.gr/ekklisia/7367459_symboliki-stigmi-sti-bretania-istoriki-stigmi-sti-bretania-o-papas-leon     

[9] https://www.ertnews.gr/eidiseis/diethni/oi-christianoi-apoteloyn-pleon-meionotita-stin-agglia-kai-tin-oyalia-ayxanontai-oi-athriskoi/

[10] https://cen.gr/%cf%80%ce%ad%cf%81%ce%b1-%ce%b1%cf%80%cf%8c-%cf%84%ce%b9%cf%82-%ce%b4%ce%b9%ce%b1%ce%b9%cf%81%ce%ad%cf%83%ce%b5%ce%b9%cf%82-%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%bd%ce%b1-%ce%b5%ce%af%ce%bc%ce%b1%cf%83%cf%84%ce%b5/

 

Ὁ ἄνθρωπος αὐτός καί οἱ ὁμόφρονες μέ αὐτόν νοσοῦν πλάνη οἰκτρά.

Τό 1928 ὁ ὅσιος πατήρ ἡμῶν Φιλόθεος Ζερβάκος, σέ ἄρθρο του μεταξύ τῶν ἄλλων γράφει καί τά ἑξῆς:

«Προσπαθοῦν νά κρημνίσουν τό οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας».

...Τότε μόνον θά πλανηθῆ ἡ ἡμετέρα Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία, ὅταν ἀποκοπῆ τῆς κεφαλῆς αὐτῆς, δηλαδή τοῦ Χριστοῦ καί τῶν λοιπῶν μελῶν τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων, τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων, καί καταφρονήσει τούς θείους καί ἱερούς κανόνας καί τάς ἱεράς παραδόσεις.

Λυπηρόν εἶναι, ὅτι εἰς τάς ἡμέρες μας εὑρέθησαν κληρικοί τινές καί δή Πατριάρχαι καί Ἀρχιερεῖς τά μέν ἡμέτερα καταφρονοῦν, χάσκουν δέ εἰς τά ξένα, καί προσπαθοῦν μέ κάθε τρόπο νά κρημνίσουν ὅλο τό οἰκοδόμημα τῆς Ἐκκλησίας.

Τοιοῦτος εἶναι μεταξύ τῶν ἄλλων καί ὁ πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βασίλειος (1925-1929), ὁ ὁποῖος εἰς τό ὑπ’ αὐτοῦ σχεδιάγραμμα προτείνει εἰς τήν μελετωμένη Σύνοδον ὅτι καί αὐτά τά μυστήρια χρήζουν μεταρρυθμίσεως, καί ὅτι πρέπει νά προσοικειωθοῦμε μέ τούς Διαμαρτυρομένους (Προτεστάντες).

Ἐξ αὐτῶν γίνεται φανερόν ὅτι ὁ ἄνθρωπος αὐτός καί οἱ ὁμόφρονες μέ αὐτόν νοσοῦν πλάνη οἰκτρά. Ὁ Κύριος νά διασκεδἀση τάς βουλάς των...

-----------------------------------

Τό παραπάνω ἀπόσπασμα ἁλιεὐθηκε ἀπό τό βιβλίο «ΣΥΝΤΕΛΕΙΤΑΙ ΠΡΟΔΟΣΙΑ τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, ἐρήμην τῶν πιστῶν μελῶν της;», σελ. 9, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη», 2026.

Σχόλιο βραχύτατο:

Τί θά ἔλεγε ἄραγε ὁ ὅσιος πατήρ ἡμῶν Φιλόθεος Ζερβάκος γιά τίς σημερινές ἀναρίθμητες πατριαρχικές καί ἀρχιερατικές πλάνες, πού ὅλες μαζί ἀκοῦνε στό ὄνομα τῆς παναιρέσεως τοῦ Οἰκουμενισμοῦ;

Ἐπιμέλεια κειμένου Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

Νεομάρτυς Νικόλαος -῾Ο ἐξ ̉Ιωαννίνων καί ἐν Σόφια μαρτυρήσας τό 1555 (῾Η μνήμη του ἑορτάζεται τὴν 17ην Μαΐου)

 

Νεομάρτυς Νικόλαος -῾Ο ἐξ ̉Ιωαννίνων καί ἐν Σόφια μαρτυρήσας τό 1555 (῾Η μνήμη του ἑορτάζεται τὴν 17ην Μαΐου)

Νεομάρτυς Νικόλαος ὁ ἐξ ̉Ιωαννίνων

̒Ο ἅγιος Νικόλαος, γεννήθηκε στά  ̉Ιωάννινα. Τό ἐ­πάγ­γελμά του ἦταν τσα­γκάρης καί διακρινόταν γιά τήν εὐσέβειά του καί τήν ἐργατικότητά του. Οἰ­κονομικοί λόγοι τόν ἀνάγκασαν νά πάει στή Σόφια ὅπου οἱ ̉Οθωμανοί προσπάθησαν νά δεχτεῖ τήν πί­στη τους. Αὐτός ὅμως ἦταν σταθερός στήν  ̉Ορθοδο­ξη πίστι του καί τότε αὐτοί ἀποφάσισαν νά τόν ξεγε­λάσουν γιά νά ἀλλαξοπιστήσει. Τόν κάλεσαν γιά φαγητό, τοῦ ἔβαλαν ἕνα ὑπνωτικό χάπι στόν καφέ κι ὅταν τόν πῆρε ὁ ὕπνος τόν ἔκαναν περιτομή. ῾Ο Νι­κόλαος, ὅταν κατάλαβε τί τοῦ εἶχαν κάνει, ἔφυγε καί κρύφτηκε γιά ἕνα χρόνο. ῞Οταν τόν βρῆκαν τόν κά­λεσαν νά πάει στό τζαμί, ἀλλ̉ ἐκεῖνος ἀρνή­θηκε. Τότε τόν ἔδεσαν καί τόν βασάνισαν. Τόν ὁδήγησαν στόν Κατί, ἀλλά αὐτός δέν τόν βρῆκε ἔνοχο καί ζήτη­σε νά ἀφεθεῖ ἐλεύθερος. Τό θυμωμένο, ὅμως, πλῆθος τόν ἔσυρε ἔξω ἀπό τήν πόλη καί τόν λιθοβόλησε μέ­χρι θανάτου στίς 17 Μαΐου 1555.

   Μετά τόν θάνατό του, τά λείψανά του κάηκαν καί οἱ στάχτες σκορπίστηκαν γιά νά ξεχαστεῖ, ἀλλ̉ ὁ ἱε­ρέας Ματθαῖος ὁ Γραμματικός ἔστειλε ἕνα χριστια­νόπουλο νά μαζέψει κομμάτια ἀπό τά λείψανά του καί τά ἐνταφίασε. ῾Ο ἴδιος πού ἦταν αὐτόπτης μάρ­τυρας τῶν μαρτυρίων καί τοῦ θανάτου του, ἔγραψε τόν βίον του. Τό χειρόγραφο αὐτό φυλάσσεται στό  ̉Εθνικό  ̉Εκκλησιαστικό ῾Ιστορικό - ̉Αρχαιολογικό  ̉Ιν­στιτοῦτο τῆς ῾Ιερᾶς Συνόδου, στή Σόφια.

   ̉Αργότερα ὁ Μητροπολίτης Σόφιας Ιάκωβος συγκά­λεσε σύνοδο ἡ ὁποία ἁγιοκατάταξε τόν ῞Αγιο Νικό­λαο καί. τοποθέτησε τά λείψανά του σέ λάρνακα.

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν Νεομάρτυρα Νικόλαον τῆς Σόφιας

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής:

Ἦχος δ´. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τὸν στρατιώτην τοῦ Χριστοῦ δεῦτε πάντες* τῶν  ̉Ορ­θοδόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατα­νύξει κράζοντες ἐκ μέσης ψυχῆς* ῥῦσαι, ὦ Νικόλαε,* τῆς  ̉Εκκλησίας τὸ εὖχος,* ἡμᾶς τοὺς σοὶ προστρέχο­ντας ἐκ ποικίλων κινδύνων* ταῖς πρὸς Χριστὸν λιταῖς σου, θαυμαστέ,* σὺ  ̉Ορθο­δόξων φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος.

Δόξα Πατρὶ…  ̉ Απολυτίκιον. Ἦχος γʹ. Τῆς ἐρήμου πολίτης.

̉Ιωαννίνων τὸν γόνον,* Βουλγαρίας τὸ σέμνω­μα,* τῶν Νεομαρτύρων τὸ κλέος* καὶ πιστῶν τὸ ἀγλά­ϊσμα,* Νικόλαον, ὑμνήσωμεν πιστοί,* τὸν νέον τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδα­πᾶς* τοὺς πίστει ἀνακράζοντας˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσα­ντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ στε­φανώσαντι* δόξα τῷ ἀνα­δείξαντι ἡμῖν* σὲ ἰα­τρὸν ἀνάργυρον.

Καὶ νῦν…  Θεοτόκιον.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτὲ Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στα­σο πρε­σβεύουσα* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σού­των κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐ­λευθέ­ρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεὶ* ἐκ παντοί­ων δει­νῶν.

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμός καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.[1]

ᾨδὴ α´. Ὺγράν διοδεύσας…

Πολλοῖς συνεχόμενος πειρασμοῖς* πρὸς σὲ κα­ταφεύγω,* Νεομάρτυς θαυματουργε·* καὶ τὴν σὴν βοήθειαν αἰτοῦμαι* ἣν δώρησόν μοι ταχέως, Νικόλαε.

Προσπίπτομεν πάντες ἱκετικῶς* αἰτούμενοι πόθῳ ταῖς λιταῖς σου πρὸς τὸν Θεόν,* ὅπως παράσχῃ ἡμῖν, ἀθλοφόρε,* πνεῦμα ἀγάπης καὶ πίστεως, ἔνδοξε.

Νικόλαε, κλέος Χριστιανῶν* ἐγὼ ὁ ἀχρεῖος* ἱ­κετεύω σε ταπεινῶς* παράσχου ἐμοὶ τῷ ἀνα­ξίῳ* πνεῦμα συνέσεως, μάρτυς πανένδοξε.

Θεοτόκιον.

Χαῖρε, Πανάχραντε Μαριάμ,*  ̉Αγγέλων ἡ δό­ξα* καὶ ἀνθρώπων ἡ χαρμονή,* δεόμεθά σου ἀπαύ­στως  οἱ ἀχρείοι,* ὑπὲρ ἡμῶν τὸν Υἱὸν Σου, ἱκέτευε.

ᾨδὴ γ´. Οὐρανίας ἁψῖδος...

Τοῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβε­σον,* ἀ­γρούς, Νεομάρτυς, καὶ οἰκίας* σὺ δια­φύλα­ξον,* ἵνα  ὑμνοῦμεν  σὲ* τὸν  τοῦ  Χριστοῦ  στρατιώ­την* τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ κατά­φύγιον. 

῾Ικετεύω σέ, μάρτυς,* τὸν ψυχικὸν τάραχον* καὶ τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην* ταχὺ ἐκδίωξον* σὺ γάρ, Νικόλαε,* τὸν Λυτρωτὴν καὶ Σωτήραν,* ἐκ παιδὸς ἠγάπησας* Πανοσιώτατε.

Τῶν τυφλῶν βακτηρία καὶ ἀσθενῶν ἴασις* καὶ τῶν ἐν ἀναγκαις ποικίλαις* μέγας ἐπίκουρος* καὶ ὁδηγὸς ἀσφαλὴς τῶν ̉Ορθοδόξων ἐφάνης*  ὀρφανῶν δὲ στήριγμα, μάρτυς Νικόλαε.

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλαττε* πά­ντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* τῇ προστα­σίᾳ Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας, ῾Αγνή,* τὴν σὴν βοή­θειαν πίστει* καὶ Χριστὸν δοξάζοντας,* Θεομα­κάριστε.  

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, Νικόλαε, σοῦ ἱκέ­τας,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς πρὸς σε καταφεύ­γο­μεν* τὸν μέ­γαν τῶν ̉Ορθοδόξων προστάτην.

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Δέησις ὑπὸ τοῦ Ιερέως καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος β´. Πρεσβεία θερμή...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος τὸ ἀπόρθητον,* ἐλέ­ους πηγὴ* καὶ πιστῶν καταφύγιον,* ἐκτε­νῶς βοῶ­μεν σοι,* Νεομάρτυς Χριστοῦ Νικόλαε, πρόφθα­σον* καὶ παράσχου ἀκλινὴν* ὑγείαν τοῖς σοι πί­στει προ­σφέγουσι.

ᾨδὴ δ´. Εἰσακήκοα Κύριε...

Τῶν παθῶν μου τὸν τάραχον,* Νεομάρτυς Νι­κόλαε, σὺ τάχος κατάπαυσον* καὶ τὸν κλύδω­να κατεύνασον* τῶν ἐμῶν πταισμάτων, Θεοδό­ξαστε.

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Νέο­μάρτυς Νικόλαε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπα­σι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

Τὴν ῾Ελλάδα προστάτευσον* ἐκ τοῦ σει­σμοῦ, Νέομάρτυς Νικόλαε,* καὶ πιστοῖς λιταῖς σου χάρισε* ἀνεπαίσχυντα τὰ τέλη, ῞Αγιε.  

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Πανάχραντε,* τὸν Υἱὸν Σου πάντες σε ἱκε­τεύομεν* ἐξευμένησον καὶ πράϋνον* καὶ ἡ­μᾶς σω­θῆναι καταξίωσον.

ᾨδὴ ε´. Φώτισον ἡμᾶς...

῞Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώμα­τος* παράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λιταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον.  

Δέομαι θερμῶς,* Νεομάρτυς Νικόλαε,* σὺ τὴν μανί­αν τοῦ πυρός, θαυματουργέ,* ταῖς πρὸς τὸν Κύ­ριον ἐντεύξεσι κατάπαυσον.   

Νόσων ἰατρὸς* ἀνεδείχθης, Θεοδόξαστε,* διὸ σοι πάντες προσφεύγομεν θερμῶς* καὶ ἐξαι­τοῦμεν παρασχεῖν ἡμῖν μετάνοιαν. 

Θεοτοκίον.

Χαῖρε, Μαριάμ,* Θεοτόκε  ̉Αειπάρθενε,* ὃν ἐ­γέννη­σας  Χριστὸν  διὰ  παντὸς* μὴ  ἐλλεί­πῃς, ἐκμειλίτ­τουσα ἱκέτας Σου.

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,* Νικόλαε, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγί­δων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσω­σον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,* Νεομάρτυς, ἡ­μεῖς οἱ ἀνάξιοι.

Νεότης σὺ καταφεύγει, ἔνδοξε,* καὶ θερμῶς σὲ ἱ­κετεύει ἀπαύστως* ῥῦσαι, παμμάκαρ Νι­κόλαε, τάχος* ἐκ τῶν ποικίλων λοιμώξεων ἅ­παντας* καὶ Κύ­ριον  τῶν  οὐρανῶν* καὶ τῆς γῆς καταπράϋνον δέομαι.

Νικόλαε, ̉Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διάσωζε ἐκ πάσης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλ­λοδόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ Ποιμένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδει­ξον. 

Θεοτοκίον.

̉Απαύστως σὲ ἱκετεύω ὁ τάλας* μὴ παρίδης σὸν ἱκέ­την, Παρθένε,* ἀλλὰ παράσχου ἐμοὶ τῷ ἀθλί­ῳ* ὑ­πομονὴν καὶ ταπείνωσιν δέομαι* καὶ δίδου μοι εὐθυ­πορεῖν* πρὸς ὁδοὺς τοῦ Υἱοῦ Σου, Θεό­νυμφε.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, Νικόλαε, σοῦ ἱκέ­τας* ὅ­τι πάντες δεητικῶς πρὸς σε καταφεύ­γο­μεν* τὸν μέ­γαν τῶν  ̉Ορθοδόξων προστάτην.

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμη­νεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυ­σώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

 Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ τὸ Κοντάκιον. Ἦχος βʹ. Προστασία...

Σὺ προστάτης τῶν  ̉Ορθοδόξων ἀκαταίσχυ­ντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Πλαστουργὸν ἀ­μετάθε­τος,* μὴ παρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς˙* ἀλ­λὰ πρό­φθασον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡ­μῶν* τῶν πιστῶς δεομένων σοι˙* δέχου τὰς παρακλήσεις*  καὶ  σπεῦσον εἰς ἱκεσί­αν,* σὺ εἶ προστάτης θερμός,* Νεο­μάρτυς, τῶν τιμῶντών σε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δʹ.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνῳ πληθυνθήσεται.  (δίς)

Στίχος: Πεφυτευμένος ἐν τῷ οἴκῳ Κυρίου.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος…

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι…

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉Εκ τοῦ κατὰ ̉Ιωάννην. (Κεφ. ιεʹ17-27, ιςʹ 1-2)…

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς˙ ταῦτα ἐντέλ­λομαι ὑμῖν, ἵνα ἀγαπᾶτε ἀλλήλους. Εἰ ὁ κό­σμος ὑ­μᾶς μισεῖ, γινώσκετε ὅτι ἐμὲ πρῶτον ὑμῶν μεμίση­κεν. Εἰ ἐκ τοῦ κόσμου ἦτε, ὁ κόσμος ἂν τὸ ἴδι­ον ἐφίλει˙ ὅτι δὲ ἐκ τοῦ κόσμου οὐκ ἐστέ, ἀλλ' ἐγὼ ἐξελε­ξάμην ὑμᾶς ἐκ τοῦ κόσμου, διὰ τοῦτο μισεῖ ὑ­μᾶς ὁ κό­σμος. Μνημονεύετε τοῦ λό­γου οὗ ἐγὼ εἶ­πον ὑμῖν˙ οὐκ ἔστι δοῦλος μεί­ζων τοῦ κυρίου αὐτοῦ. Εἰ ἐμὲ ἐ­δίωξαν, καὶ ὑμᾶς διώ­ξουσιν˙ εἰ τὸν λόγον μου ἐτή­ρησαν, καὶ τὸν ὑμέ­τερον τηρήσουσιν. Ἀλλὰ ταῦτα πάντα ποιήσου­σιν ὑμῖν διὰ τὸ ὄνομά μου, ὅτι οὐκ οἴ­δασι τὸν πέμψα­ντά με. Εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλά­λησα αὐ­τοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον˙ νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχου­σι περὶ τῆς ἁ­μαρ­τίας αὐτῶν. ῾Ο ἐμὲ μισῶν καὶ τὸν πατέ­ρα μου μι­σεῖ. Εἰ τὰ ἔργα μὴ ἐποίησα ἐν αὐτοῖς ἃ οὐδεὶς ἄλλος πε­ποίη­κεν, ἁμαρτίαν οὐκ εἶ­χον˙ νῦν δὲ καὶ ἑω­ράκασι καὶ με­μισήκασι καὶ ἐμὲ καὶ τὸν πατέρα μου.  ̉Αλλ' ἵνα πλη­ρωθῇ ὁ λόγος ὁ γεγραμμένος ἐν τῷ νό­μῳ αὐτῶν, ὅτι ἐμί­σησάν με δωρεάν. ῞Οταν δὲ ἔλθῃ ὁ παράκλη­τος, ὃν ἐγὼ πέμ­ψω ὑμῖν παρὰ τοῦ πατρός, τὸ Πνεῦ­μα τῆς ἀ­ληθείας ὃ παρὰ τοῦ πατρὸς ἐκπορεύεται, ἐκεῖ­νος μαρτυρή­σει περὶ ἐμοῦ˙ καὶ ὑμεῖς δὲ μαρ­τυρεῖτε, ὅτι ἀπ' ἀρ­χῆς μετ̉ ἐμοῦ ἐστε. Ταῦτα λελάλη­κα ὑμῖν, ἵνα μὴ σκανδαλι­σθῆτε.  ̉Αποσυ­ναγώγους ποιήσουσιν ὑ­μᾶς˙ ἀλλ̉  ἔρχεται ὥρα ἵνα πᾶς ὁ ἀποκτείνας ὑ­μᾶς  δόξῃ  λα­τρείαν  προσφέρειν τῷ Θεῷ.

Δόξα Πατρὶ …

Ταῖς τοῦ Νικολάου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν …

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου..

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. βʹ. ῞Ολην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπεις με τῶν ̉Ορθοδόξων προστά­τα* τὸν θερμῶς προστρέχοντα* καὶ γονυκλι­νῶς αἰ­τοῦντα βοήθειαν˙* νόσοι κατέβαλον ὅλον μου τὸ σῶ­μα* καὶ τὴν ψυχὴν μου κατεράκωσαν πάθη δυ­σίατα* ὡς καὶ πειρασμοὶ ἀκατάβλητοι,* πάντοθεν περικέκλεισμαι καὶ παρηγορίαν οὐκ ἔ­χω πλήν σου,* Νικόλαε μάρτυς,* προπύργιον ἁ­πάντων τῶν πιστῶν* καὶ τῆς νεό­τητος, ἔνδοξε,* φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος.

Ὁ Ἱερεύς: Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου …

Ὁ Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις).

Ὁ Ἱερεύς: Ἐλέει καὶ οἰκτιρμοῖς…

Καὶ αἱ λοιπαὶ ᾨδαὶ τοῦ Κανόνος

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

̉Ιησοῦν τὸν Σωτήρα* ὃν ἠγάπησας, μάρτυς, τα­χὺ δυσώπησον* ῥυσθῆναι τῶν πτασμάτων* ψυχῆς τε  μολυσμάτων* τοὺς  ἐν  πίστει  κραυγάζοντας˙* χαῖρε, πιστῶν ὁ φρουρὸς* καὶ πάντων ὁ προστάτης.

Λειτουργοὺς τοῦ ῾Υψίστου,* Νικόλαε, λιταῖς σου πάντες δεόμεθα* παράσχου ὑγιείαν* τα­πείνωσιν καὶ ζῆλον,* ἵνα πόθῳ βοῶμέν σοι˙* χαῖ­ρε, ῾Ελλάδος βλαστὲ* καὶ κλέος Βουλγαρίας. 

Νικητὰς ἁμαρτίας* τοὺς πιστοὺς συ ἀνάδειξον, Θεοδόξαστε,* λιταῖς σου πρὸς τὸν Κτίστην* δεόμεθα ἁπαύστως* διὸ σοι καταφεύγομεν,* Νι­κόλαε θαυμαστέ,* πιστῶν ἡ βακτηρία. 

Θεοτοκίον.

Μητροπάρθενε Κόρη,* σὸν Υἱὸν καθικέτευε σοῦ δε­όμεθα* ὑπὲρ τῶν σὲ ὑμνοῦντων* καὶ σὲ δοξολο­γοῦντων* καὶ ἁπαύστως βοῶντων σοι˙* Χαῖ­ρε, λι­μὴν ἀσφαλὴς* ἡμῶν τῶν  ̉Ορθοδό­ξων.

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα…

Τὸν Βασιλέα τῶν οὐρανῶν, Νεομάρτυς,* καθι­κέτευε πάντες αἰτοῦμεν,* ὅπως ἡμῖν παρά­σχῃ* ἀνώδυνα τὰ τέλη.

Τοὺς ἐξαιτοῦντας* τὴν σὴν βοήθειαν πίστει* μὴ παρίδῃς, Νικόλαε μάρτυς,* ἀλλὰ συ παρά­σχου* λιταῖς σου ὑγιείαν. 

Τὰς ἀσθενείας ἡμῶν ταχὺ θεραπεύει* σαῖς λι­ταῖς* ὁ τῶν ὅλων, Δεσπότης,* διὸ σε ὑμνοῦ­μεν,* Νικόλαε τρισμάκαρ.  

Θεοτοκίον.

Τὴν Θεοτόκον τῶν ̉Ορθοδόξων τὰ πλήθη* ἀνυ­μνοῦσι ἁπαύστως βοῶντες˙* Χαῖρε, Θεομῆ­τορ,* πι­στῶν χαρὰ καὶ κλέος.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον...

Λιμὴν συ καὶ προστάτης* τῶν σοι προσφευγό­ντων* γενοῦ, Νικόλαε, Σόφιας τὸ καύχημα,* καὶ ἰατρὸς τῶν νοσοῦντων,* ὦ θαυματόβρυτε.

Τὰ τέκνα ̉Ορθοδόξων,* Νικόλαε μάκαρ,* ἐκ τῆς ἀπιστίας σὺ διαφύλαττε* καὶ εἰς νομὰς τοῦ Κυρίου* ταῦτα ὁδήγησον.

Τοὺς ὄγκους θεραπεύει,* Νικόλαε μάρτυς,* ταῖς λιταῖς σου, ὁ ῎Αναρχος,* διὸ πρὸς σὲ οἱ νοσοῦντες* πίστει προσφεύγουσι.

Θεοτοκίον.

῾Ημᾶς τοὺς ̉Ορθοδόξους* στήριξον τῇ πίστει* καὶ τοῦ Υἱοῦ Σου τὴν δόξαν ἀξίωσον* ἰδεῖν οἱ ἀχρείοι,* Θεομακάριστε.

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεο­τόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώ­μητον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμι­ωτέραν τῶν Χε­ρουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυ­γκρίτως τῶν Σερα­φείμ,*  τὴν  ἀδιαφθόρως  Θεὸν   Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγα­λύνομεν.

Χαίροις Νεομάρτυς, τοῦ  ̉Ιησοῦ˙* Βουλγαρίας  κλέος* καὶ ῾Ελλήνων καταφυγή.* Χαίροις τῶν νοσοῦ­ντων* ἀ­νάργυρος θεράπων,* Νικόλαε τρι­σμάκαρ,* πι­στῶν τὸ στήριγμα.

Τῶν ̉Ιωαννίνων γόνος λαμπρὸς* καὶ τῆς Βουλ­γαρίας* ἄνθος εὔοσμον καὶ τερπνόν,* τῶν δὲ  ̉Ορθοδόξων,* Νικόλαε, κατέστης* ἀνάργυρος θεράπων* καὶ καταφύγιον.

Πάντων τῶν νοσοῦντων σὲ ἰατρὸν* καὶ τῶν ἐν ἀνάγκαις* προστάτην καὶ βοηθόν,* χηρῶν τε καὶ πενήτων* φρουρὸν σε καὶ τροφέα,* Νικόλαε τρισμάκαρ,* Χριστὸς ἀνέδειξε.

Δόξα ἐκκλησίας καὶ χαρμονή,* μάρτυς, ἀνεδεί­χθης* καὶ προπύργιον τῶν πιστῶν* καὶ τῆς νεο­λαίας,* φρουρὸς τε καὶ προστάτης,* Νικόλαε μάκαρ,*  ̉Αγγέλων σύσκηνε.

̉̉Εν τῇ Βουλγαρίᾳ, θαυματουργέ,* ἐν ἐσχάτοις χρόνοις* ὁμολόγησας τὸν Χριστόν,* Νικόλαε μάρτυς,* καὶ ἔλαβες στεφάνους* διὸ νῦν ἐν Πα­ραδείσῳ* ἀγάλλει, πάντιμε. 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου*  ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι πά­­ντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβεί­αν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

῾Ο Χορός: Τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν…, καὶ τὸ  ̉Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου…

 ̉Ιωαννίνων τὸν γόνον,* Βουλγαρίας τὸ σέμνω­μα,* τῶν Νεομαρτύρων τὸ κλέος* καὶ πιστῶν τὸ ἀγλά­ϊσμα,* Νικόλαον, ὑμνήσωμεν πιστοί,* τὸν νέον τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδα­πᾶς* τοὺς πίστει ἀνακράζοντας˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσα­ντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ στε­φανώσαντι* δόξα τῷ ἀνα­δείξαντι ἡμῖν* σὲ ἰα­τρὸν ἀνάργυρον.

Δέησις ὑπό τοῦ ῾Ιερέως, μικρὰ ἀπόλυσις καὶ τὸ:

῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου... ῏Ηχος βʹ.

Δέχου παρακλήσεις ἱκετῶν,* δέχου  ̉Ορθοδό­ξων δε­ήσεις* ὦ, Νεομάρτυς Χριστοῦ,* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔ­χομεν* πρὸς τὸν Θεὸν πρεσβευτήν,* οἱ παθῶν ἐμπι­μπλάμενοι* ἀόκνως, φωσφόρε,* σὲ ἐπικαλούμεθα καὶ ἱκετεύομεν˙* ῞Αγιε Νικόλαε, σπεῦσον* ῥῦσαι τοὺς ἱκέτας σου τάχος* ἐκ πά­σης περιστάσεως καὶ θλίψε­ως.  

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνά­γκης  καὶ θλίψεως.

῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.  ̉Αμήν.

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…,  Καὶ νῦν…