Ὁ Μητροπολίτης Πάφου Τυχικὸς παρουσίασε τὸν Ἅγιο Καλανδίωνα

 

Ὁ Μητροπολίτης Πάφου Τυχικὸς παρουσίασε τὸν Ἅγιο Καλανδίωνα

 

Ὁ Ἅγιος Καλανδίων ὑπῆρξε Πατριάρχης Ἀντιοχείας κατὰ τὸν Ε΄ αἰῶνα, σὲ μιὰ ἐποχὴ ἔντονων δογματικῶν ἀναταραχῶν ποὺ ἀκολούθησαν τὴν Δ΄ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τῆς Χαλκηδόνος (451). 
Ἔμεινε σταθερὸς ὑπερασπιστὴς τῶν ἀποφάσεων τῆς Συνόδου, ὁμολογῶντας τὴν ἀλήθεια γιὰ τὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ ἀπέναντι στὶς μονοφυσιτικὲς τάσεις τῆς ἐποχῆς. 
Γιὰ τὴν πιστότητά του αὐτὴ δοκιμάστηκε, ἐξέπεσε τοῦ θρόνου καὶ ὁδηγήθηκε στὴν ἐξορία, παραμένοντας ὡς τὸ τέλος ἀδιάσειστος στὴν ὁμολογία τῆς Ὀρθοδοξίας — γι' αὐτὸ καὶ τιμᾶται ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία ὡς ὁμολογητής. 
Στὸ βίντεο ὁ Μητροπολίτης ἐπισκέφθηκε τοὺς τόπους τῆς Κύπρου ποὺ... συνδέονται μὲ τὴ μνήμη τοῦ ἁγίου: τὸν ναὸ τὸν ἀφιερωμένο στὸν Ἅγιο Καλανδίωνα, τὸ ἁγίασμα καὶ ἄλλα ἱερὰ σημεῖα. 
Ἀναφέρθηκε στὴν ἱστορία τους, στὴν τοπικὴ παράδοση ποὺ τὰ περιβάλλει καὶ στὴ σημασία ποὺ ἔχει ὁ ἅγιος γιὰ τὴν ὀρθόδοξη κληρονομιὰ τοῦ νησιοῦ, καλῶντας τοὺς πιστοὺς νὰ ἀνακαλύψουν ξανὰ αὐτόν τον «ξεχασμένο» μάρτυρα τῆς πίστεως. 

tychikos.com

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυρας Εὐγένιος τῆς Ρωσίας

 

Ὁ Ἅγιος Νεομάρτυρας Εὐγένιος τῆς Ρωσίας

«Ἡ Συγκλονιστικὴ Ἱστορία τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Εὐγενίου τῆς Ρωσίας. Τὸ Μαρτύριο καὶ ἡ Πίστη του». 
Ἡ συγκλονιστικὴ ζωὴ καὶ τὸ μαρτύριο τοῦ Ἁγίου Νεομάρτυρος Εὐγενίου τῆς Ρωσίας, ἑνὸς νέου ποὺ ἔμεινε ἀκλόνητος στὴν Ὀρθόδοξη πίστη του μέχρι τὸ τέλος.
Στὸ βίντεο θὰ γνωρίσετε τὴν ἱστορία, τὶς δοκιμασίες, τὰ βασανιστήρια καὶ τὴ θυσία τοῦ Ἁγίου Εὐγενίου, ὁ ὁποῖος ἀποτελεῖ σύγχρονο παράδειγμα πίστης, θάρρους καὶ ἀγάπης πρὸς τὸν Χριστό.

 

π. Αθανάσιος Μυτιληναίος – Η Ορθοδοξία μας

 

π. Αθανασίου Μυτιληναίου

Ο Απόστολος Παύλος, δέσμιος στη Ρώμη, γράφει στον Τιμόθεο, στη Β΄ του επιστολή, μέσα από τα κακοπαθήματά του από τις φυλακίσεις, κατατρεγμούς και διωγμούς: «είδα γαρ ο πεπίστευκα». Τα περνάω όλα αυτά διότι γνωρίζω σε ποιόν έχω πιστέψει. Δηλαδή αξίζει, γιατί ξέρω ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Αλλά αυτό εμείς, μέσα από τυχόν κακοπάθειές μας, μπορούμε να το πούμε; Μπορούμε να πούμε «γνωρίζω σε ποιόν έχω πιστέψει;» Αυτό το «γνωρίζω». Από πού; Μέσω της Ορθοδοξίας. Μέσω της Ορθοδοξίας μας θα γνωρίσουμε ποιος είναι πραγματικά ο Ιησούς Χριστός.

Βέβαια έχουμε τη μεγάλη ευλογία εμείς οι Ορθόδοξοι Έλληνες να έχουμε αυτή την ορθή πίστη. Έξω από την Ορθοδοξία μας παραπαίει η παρέκκλιση, η αίρεση. Και δεν έχουμε σαφή εικόνα του προσώπου του Ιησού Χριστού. Γιατί αν ξέρεις ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός, πεθαίνεις για Αυτόν. Αν όμως δεν ξέρεις ποιος είναι και έχεις μία εσφαλμένη εικόνα, ένα κακέκτυπο του προσώπου Του, τότε βέβαια δεν μπορείς να πεθαίνεις για Αυτόν. Για αυτόν λοιπόν τον λόγο είμαστε ευτυχείς που είμαστε Ορθόδοξοι. Γιατί αυτό θα πει Ορθοδοξία, το να έχω σωστή πίστη, πιστή εικόνα του Θεανθρωπίνου προσώπου του Ιησού Χριστού. Διότι υπάρχει μία υποκειμενική αντίληψη του Ευαγγελίου, δηλαδή του προσώπου του Ιησού Χριστού, η οποία αλλάζει τα πράγματα.

Για παράδειγμα προχτές είχαμε την Κυριακή του σπορέως, αφιερωμένη στους Πατέρες της Ζ΄ Οικουμενικής Συνόδου, η οποία στήριξε την ορθόδοξη θέση για το θέμα των ιερών εικόνων. Και δεν είναι απλώς να βάλουμε ή να μη βάλουμε τις εικόνες. Το θέμα είναι να μπορεί να απεικονιστεί το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Εάν έγινε άνθρωπος, βεβαίως μπορεί. Εάν δεν έγινε άνθρωπος, αλλά νομίζουμε ότι έγινε άνθρωπος, τότε βεβαίως όχι. Η Ορθοδοξία πού βρίσκεται; Στο ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Λόγος του Θεού ο οποίος έγινε άνθρωπος. «Ο Λόγος σαρξ εγένετο και εσκήνωσε εν ημίν…». Άρα λοιπόν η Ορθοδοξία είναι να επιμείνει και να στηρίξει την αληθινή ανθρώπινη φύση του Χριστού. Ο Χριστός δεν είναι μία φύση, είναι δύο φύσεις. Είναι η Θεία και η ανθρωπίνη. Αντίθετα ο Αρειανισμός που τον πολέμησε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος, έλεγε ότι ο Χριστός δεν είναι Θεός αλλά μόνο άνθρωπος. Και έτσι ο Αρειανισμός διασώζει μόνο την ανθρωπίνη φύση και όχι τη Θεία. Τι είπαν οι ορθόδοξοι; Ότι είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.

Η Α΄ και η Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδος είναι τα δύο άκρα, οι δύο πόλοι που στρέφονται γύρω από το Θεανθρώπινο πρόσωπο του Χριστού. Συνεπώς, καταλαβαίνουμε ότι μόνο μέσα στην Ορθοδοξία έχουμε το σωστό πρόσωπο του Χριστού. Ποιο είναι; Είναι Θεανθρώπινο. Τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος.

Έτσι στην Εκκλησία μας έχουμε δύο πράγματα τα οποία είναι ισόκυρα: α) η Αγία Γραφή και β) η Ιερά Παράδοση. Τι είναι η Ιερά Παράδοση; Ό,τι ειπώθηκε για τον Ιησού Χριστό. Χρονικά προηγείται η Ιερά Παράδοση από την Αγία Γραφή διότι η Ιερά Παράδοση μας διασώζει, για παράδειγμα ότι το Ευαγγέλιο του Ματθαίου το έγραψε ο Ματθαίος, το Ευαγγέλιο του Λουκά το έγραψε ο Λουκάς, ότι οι Πράξεις των Αποστόλων είναι έργο του Λουκά, ότι η επιστολή προς Ρωμαίους είναι επιστολή του Παύλου κοκ. Ποιος μας διασώζει και μας πιστοποιεί ότι είναι γνήσια αυτά τα βιβλία; Η Ιερά Παράδοση. Ακόμα και η Αγία Γραφή στηρίζεται επάνω στην Ιερά Παράδοση αν λάβετε υπόψη ότι αρκετά χρόνια μετά από την Ανάληψη του Χριστού άρχισε να γράφεται η Αγία Γραφή. Έως τότε υπήρχε η Ιερά Παράδοση. Και τι είναι η Ιερά Παράδοση; Αυτό που πήραν οι απόστολοι και το παρέδωσαν στην Εκκλησία. Αλλά τι παρέλαβαν; Παρέλαβαν τον Χριστό και παραδίδουν τον Χριστό. Η Ιερά Παράδοση είναι ο ίδιος ο Χριστός. Λέει στους Κορινθίους ο απόστολος Παύλος «εγώ παρέλαβον από του Κυρίου ώ και παρέδωκα υμίν». Τι παρέλαβε; Παρέλαβε το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας. Αλλά το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας είναι ο Χριστός. Συνεπώς θα το λέγαμε έτσι: Πήρα τον Χριστό και σας έδωσα τον Χριστό. Ώστε η Παράδοση είναι η παραλαβή και παράδοση του Χριστού.

Η Αγία Γραφή γράφτηκε για να μας παρουσιάσει ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός. Αλλά πως θα μπορέσουμε να ερμηνεύσουμε την Αγία Γραφή; Δεδομένου ότι εκεί είναι ο μεγάλος ύφαλος που προσκρούουν οι άνθρωποι. Ο Χριστός ρώτησε: «τι λένε οι άνθρωποι για μένα;» Και απαντούν οι μαθητές Του «άλλος λέει ότι είσαι ένας προφήτης, άλλος ότι είσαι ο Πρόδρομος που αναστήθηκε ( όπως το έλεγε ο Ηρώδης), άλλος τούτο, άλλος εκείνο». «Εσείς τι λέτε για μένα;» Και ο απόστολος Πέτρος λέει « Εσύ είσαι ο Υιός του Θεού του ζώντος». Τι βλέπουμε λοιπόν εδώ; Παίρνοντας την Αγία Γραφή ο καθένας έχει διαφορετική αντίληψη περί του προσώπου του Χριστού. Ο ένας λέει αυτό, ο άλλος εκείνο. Μέχρι και σήμερα. Ρωτήστε ποιος είναι ο Ιησούς Χριστός; Θα πουν είναι ένα κοινωνιολόγος, ένας φιλόσοφος, ένα άγιος άνθρωπος. Όλα αυτά δεν είναι σωστά. Ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού που έγινε άνθρωπος.

Ενώ έχουμε την Αγία Γραφή, ποιος θα την ερμηνεύσει σωστά; Η Ιερά Παράδοση, οι Πατέρες της Εκκλησίας. Συνεπώς για να έχουμε σαφή εικόνα του προσώπου του Ιησού Χριστού χρειαζόμαστε δύο πράγματα. Την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση. Η Ιερά Παράδοση είναι και αυτή γραμμένη. Είναι ότι είπαν οι Αποστολικοί Πατέρες και όλοι οι άλλοι Πατέρες για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Δηλαδή ερμήνευσαν σωστά εν Αγίω Πνεύματι. Αυτά τα δύο συνιστούν ό,τι πιστεύουμε. Και πιστεύουμε ορθώς, δηλαδή Ορθοδοξία.

Θα σας πω τι είναι η Ιερά Παράδοση και τι θα απαντούσαμε αν μας ρωτούσαν. Είναι πολλά πράγματα η Ιερά Παράδοση. Και πρώτα- πρώτα είναι:

Α) Οι 7 Οικουμενικές Σύνοδοι αλλά και οι τοπικές Σύνοδοι. Το συνοδικό σύστημα. Δηλαδή οι Πατέρες της Εκκλησίας όλοι μαζί, εν Αγίω Πνεύματι αποφαίνονται για το πρόσωπο του Ιησού Χριστού. Όλοι μαζί οι Πατέρες στην Α΄ Οικουμενική Σύνοδο το 318 μ.Χ. είπαν ότι ο Χριστός είναι ο Θεός Λόγος που έγινε άνθρωπος. Στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο είπαν ότι ο Χριστός είναι και τέλειος άνθρωπος. Το συμπέρασμα αυτό βγαίνει όταν συγκεντρώνεται όλη η Εκκλησία για να ερμηνεύσει. Άρα λοιπόν οι οικουμενικές σύνοδοι και οι τοπικές σύνοδοι δεν είναι τίποτα άλλο παρά εκείνο που εκφράζει την Ορθοδοξία. Λέμε ότι η Οικουμενική Σύνοδος έχει εγκυρότητα πέρα για πέρα. Θα σας πω ένα παράδειγμα. Ο Απόστολος Παύλος δεν ήταν θεόπνευστος; Εν τούτοις δεν θέλει να πει κάτι εάν δεν συμφωνεί όλη η Εκκλησία. Θεόπνευστος ο Παύλος. Ο Χριστός είπε στον Ανανία «Μόνο θα τον βαφτίσεις, δεν θα τον διδάξεις στη Δαμασκό. Εγώ θα του αποκαλύψω αυτά που θέλω». Άμεσα από τον Θεό. Όπως άκουσαν τη διδασκαλία του Χριστού οι 12 μαθητές Του, έτσι ακούει τώρα και ο Παύλος που είναι μεταγενέστερος. Εν τούτοις γράφει στου Γαλάτας β΄, 1-2 πως «ύστερα από 14 χρόνια ξανανέβηκα στα Ιεροσόλυμα, μου αποκαλύφθηκε να ανεβώ. Εξέθεσα στους μαθητές, στον απόστολο Πέτρο, στον ευαγγελιστή Ιωάννη και στον άγιο Ιάκωβο, σ΄ αυτός που είναι και ο στύλος της Εκκλησίας, ανέθεσα το ευαγγέλιο το οποίο κηρύττω στους ειδωλολάτρες. «Κατ΄ιδίων δε τοις δοκούσι μήπως εις κενόν τρέχω ή έδραμον». ( Γαλ. β΄2 ). Σε αυτούς που θεωρούνται στύλοι ανέθεσα και τους είπα: αυτό διδάσκω, τα λέω καλά; Τα λέω καλά; Ένας Παύλος. Να το ακούσει η Εκκλησία, να τον εγκρίνει η Εκκλησία. Ο θεόπνευστος Παύλος «ώστε να μην τρέχω στο κενό, κούφια ή έτρεξα κούφια, δηλαδή μήπως δεν έκανα τίποτα». Βλέπετε λοιπόν ότι το συνοδικό σύστημα εδώ είναι πάρα πολύ σπουδαίο. Δεν μπορεί να πει κάποιος κάτι επειδή έτσι του ήρθε. Συμφωνεί η Εκκλησία; Βεβαίως έχουμε γνώμες Πατέρων, απομονωμένες, άλλα τις ενέκρινε η Εκκλησία. Κάτι είπε ο Ιερός Χρυσόστομος, κάτι είπε ο Μέγας Βασίλειος. Το είπανε ξεχωριστά, δεν το είπανε σαν σύνοδος. Το εγκρίνει όμως η Εκκλησία. Αυτό λέγεται Παράδοσις.

Β) Ένα δεύτερο σημείο είναι η Θεία Λειτουργία. Η Θεία Λειτουργία μας παρεδώθηκε διαμέσου της ιεροσύνης και έτσι έχουμε δια της ιεροσύνης με την τέλεση του Μυστηρίου. Το Σώμα και το Αίμα του Χριστού. Έξω από τη Θεία Λειτουργία, χωρίς ιεροσύνη, ένας λαϊκός αν τελέσει τη Θεία Λειτουργία, έχει Σώμα και Αίμα Χριστού; Βέβαια όχι. Αλλά το Σώμα και το Αίμα του Χριστού είναι η Εκκλησία, δηλαδή η Παράδοση, δηλαδή αυτό που μας παρεδώθη. Σας το ξαναλέω, η Θεία Λειτουργία είναι το Μυστήριο της Εκκλησίας χωρίς την οποία Θεία Λειτουργία δεν έχουμε Εκκλησία. Για παράδειγμα οι Προτεστάντες δεν έχουν Εκκλησία. Γιατί δεν έχουν ιεροσύνη. Κι αφού δεν έχουν ιεροσύνη, δεν έχουν το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, άρα δεν έχουν Εκκλησία και πέφτουν στο κενό. Για να καταλάβετε τι θα πει είμαι Ορθόδοξος: Βλέπετε πόσοι Ευαγγελικοί και Προτεστάντες υπάρχουν σήμερα στην Ελλάδα; Ο Θεός να φυλάξει! Επειδή λένε λίγα καλά λόγια; Επειδή παρουσιάζονται σαν πρόβατα ήρεμα και επιεική και νομίζουμε ότι εκεί είναι η αλήθεια; Δεν είναι. Το θέμα δεν είναι αν έχω χριστολογία, όταν για παράδειγμα έχω αρετές κ.α. και παρουσιάζομαι ήρεμος και καλός. Αυτό είναι δευτερεύον. Αυτό είναι δορυφόρος. Πιστεύεις στο Σώμα και στο Αίμα του Χριστού; Έχεις το Σώμα και το Αίμα του Χριστού; Αν δεν το έχεις δεν είσαι τίποτα. Δεν έχεις Εκκλησία. Για αυτό και οι Προτεστάντες είναι κατακομματιασμένοι, κατακερματισμένοι, επειδή δεν είναι Εκκλησία.

Γ) Ένα τρίτο σημείο είναι τα σοφά, θεόπνευστα συγγράμματα των Πατέρων της Εκκλησίας. Ό,τι σας είπα πιο πριν, είναι εκείνα τα οποία περιέχουν την αποδεκτή ερμηνεία της Αγίας Γραφής χωρίς την οποία δεν μπορούμε να ερμηνεύσουμε ορθά την Αγία Γραφή.

Δ) Ένα τέταρτο σημείο είναι ο μοναχισμός. Όπως θα ξέρετε οι προτεστάντες δεν έχουν μοναχισμό. Ο μοναχισμός ο οποίος και από τους Ορθοδόξους πολεμείται, αλλά από εκείνους που έχουν άγνοια και δεν γνωρίζουν τι είναι ο μοναχισμός. Ο μοναχισμός είναι έκφραση της Εκκλησίας. Δεν είναι αποπαίδι της Εκκλησίας, δεν είναι νόθο παιδί της Εκκλησίας. Είναι η άριστη έκφραση της Εκκλησίας. Ο μοναχισμός έχει τις ρίζες του στην Παλαιά Διαθήκη. Είναι γνωστό ότι όλοι οι προφήτες, και ο Μωυσής και ο Ααρών και ο Ησαϊας, όλοι πλην δύο, ήσαν έγγαμοι. Διότι έπρεπε να τονιστεί ο γάμος για να υπάρχει ο λαός του Θεού ιστορικά, να μη χαθεί, για να έρθει ο Μεσσίας. Έπρεπε να υπάρχει το πλαίσιο. Ο λαός του Ισραήλ είναι το πλαίσιο μέσα στο οποίο ήρθε ο Μεσσίας ως άνθρωπος. Δύο προφήτες ήταν άγαμοι, ο Ηλίας και ο Ελισσαίος. Ο Ηλίας είχε την ακτημοσύνη, υπακοή στο Θεό και παρθενία. Είναι τρεις αρετές του μοναχισμού. Παρθενία, υπακοή και ακτημοσύνη. Μαθητής του ήταν ο Ελισσαίος και είχανε δημιουργήσει μία σχολή. Δηλαδή μοναστικά τάγματα το οποία ήταν στην εποχή τους και ζούσαν μοναστικά. Ίσως πρώτη φορά το ακούτε αυτό. Πηγαίνετε στο Δ΄ Βασιλειών να δείτε ότι αυτοί οι άνθρωποι, κάπου 400 – 500 στον αριθμό, λεγόταν «υιοί των προφητών». Ήσαν μάρτυρες της αναλήψεως του προφήτη Ηλία, ζούσαν στα δάση εκεί κοντά στον Ιορδάνη ποταμό. Έχουμε γνωστό το περιστατικό με το τσεκουράκι που του έφυγε ενός και του έπεσε μέσα στο ποτάμι και λέει «δεν είναι και δικό μου το τσεκουράκι», είχαν ακτημοσύνη. Αυτοί οι άνθρωποι έγραψαν αρκετά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης, τα λεγόμενα «Χρονικά». Ώστε λοιπόν οι ρίζες του μοναχισμού είναι στην Παλαιά Διαθήκη.

Καλύτερα, ο μοναχισμός έχει τις ρίζες του μέσα στον Παράδεισο. Οι πρωτόπλαστοι ζούσαν με παρθενία. Προσέξτε, αν ο Θεός τους ευλόγησε για να κάνουν παιδία, αυτό εν όψει της πτώσεως. Δηλαδή εκ των προτέρων ο Θεός το κάνει. Εν όψει της πτώσεως δημιουργεί τον άνθρωπο άρρεν και θήλυ, γιατί ήξερε ο Θεός από πριν για την πτώση. Μπροστά στο Θεό η γνώση είναι μία. Έκανε τον άνθρωπο με τα δύο φύλα και επειδή θα ερχόταν ο θάνατος, για να μη χαθεί ο άνθρωπος, μπαίνει ο γάμος. Μέσα στον Παράδεισο όμως δεν υπήρχε ο γάμος. Διαβάστε την Αγία Γραφή και θα δείτε ότι μετά την πτώση των πρωτοπλάστων «έγνω Αδάμ την γυναίκα αυτού». «Έγνω» θα πει την αναγνωρίζει ως γυναίκα του. Δηλαδή έρχεται σε σχέση γάμου, έξω από τον Παράδεισο.

Συνεπώς μέσα στον Παράδεισο υπήρχαν οι τρεις αρετές του μοναχισμού. Βεβαίως ακτημοσύνη. Είχαν περιουσία; Θα ήταν αδιανόητο. Βεβαίως παρθενία. Και βεβαίως υπακοή στο Θεό. «Έσπασε» η υπακοή. Βγήκαν από τον Παράδεισο και αρχίζει μετά η πορεία της ανθρωπότητας. Ώστε οι ρίζες του μοναχισμού ήταν σ΄αυτόν τον αρχαίο Παράδεισο.

Ξέρετε τι θα πει μοναχισμός; Μια πρόγευση του τι θα είναι η Βασιλεία του Θεού. Όταν θα αναστηθούμε βεβαίως δεν θα υπάρχει ο γάμος. Είπε ο Χριστός ότι στη Βασιλεία του Θεού ούτε παντρεύονται, ούτε νυμφεύονται. Δεν θα υπάρχει ο γάμος. Θα υπάρχει η υπακοή και φυσικά η ακτημοσύνη. Βλέπετε λοιπόν ότι επανέρχεται η ανθρωπότητα σε αυτά τα τρία στοιχεία που συνιστούν το μοναχισμό; Και είναι η Βασιλεία του Θεού. Τι είναι ο μοναχισμός στον παρόντα κόσμο; Μία πρόγευση τη Βασιλείας του Θεού. Πείτε μου τώρα αν είναι η εκλεκτότερη έκφραση της Εκκλησίας ο μοναχισμός. Βλέπετε πόσο έχει παρανοηθεί ο μοναχισμός και είναι πολέμιοι του μοναχισμού και κληρικοί ακόμη και επίσκοποι και λαϊκοί ακόμη. Μόλις κάποιο μοναστήρι γίνει, αμέσως να το χτυπήσουμε. Τηλεόραση, περιοδικά, εφημερίδες. Αυτό δείχνει πόσο λίγο ορθόδοξοι είμαστε. Για αυτό σας τα λέω αυτά, για να καταλάβουμε τι θα πει είμαι Ορθόδοξος Χριστιανός.

5) Πέμπτο σημείο είναι η ασκητική πνευματικότητα. Μόνο αν ξέραμε την πνευματικότητα των ρωμαιοκαθολικών και των προτεσταντών, τότε θα μπορούσαμε να εκτιμήσουμε τι θα πει ορθόδοξος ασκητική πνευματικότητα. Η πνευματικότητα είναι ο τρόπος με τον οποίο εγώ θα ζήσω και θα σταθώ απέναντι σε εκείνα που μου προσέφερε ο ουρανός. Ασκητικός θα πει με άσκηση, με δυσκολία. Από πού ξεκινά η ορθόδοξος ασκητική πνευματικότητα; Από τον Σταυρό του Χριστού. Ο Σταυρός όμως του Χριστού είναι Πάθος, είναι θυσία, είναι κάρφωμα. Από εκεί ξεκινάει. Γιατί αλλιώτικα, αν δεν ξεκινάει η πνευματικότητά μας από τον Σταυρό του Χριστού, δηλαδή της θυσίας, του κόπου, της δυσκολίας, της πιέσεως του εαυτού μας… Τι είπε ο Χριστός… «Η Βασιλεία του Θεού βιάζεται και βιασταί αρπάζουσιν αυτήν». Θέλεις να βάλεις τη Βασιλεία του Θεού μέσα σου; Θα ασκήσεις βία στον εαυτό σου. Βιάζομαι, βιαστή, αρπάζω. Όλα αυτά γιατί; Γιατί ο εαυτός μου είναι νωθρός, τεμπέλικος και πρέπει να ασκήσω βία για να μπορέσω να αποκτήσω τη Βασιλεία του Θεού. Έτσι αν δεν το κάνω αυτό και έχω μια πνευματικότητα ραστώνης, τεμπελιάς, ανέσεως, αυτό σημαίνει ότι έχω βάλει το στοιχείο του κόσμου στη ζωή μου. Και αυτό σημαίνει ότι ο χριστιανισμός τον οποίο δέχομαι είναι εκκοσμικευμένος. Η μεγάλη πληγή της Εκκλησίας μας, ο μεγάλος διώκτης της Εκκλησίας μας είναι ο κόσμος, η εκκοσμίκευση. Όμως όταν έχω εκκοσμίκευση δεν σώζομαι γιατί η ορθόδοξη πνευματικότητα ξεκινά από τον Σταυρό. Αλλιώτικα δεν έχω σωτηρία. Όταν λέω «έχω τα αγαθά μου, τρώω και πίνω». Εντάξει. Δεν σου λέει ο Θεός να μη φας και να μη πιείς, αλλά η Εκκλησία βάζει τη νηστεία. Σου λέει Τετάρτη, Παρασκευή, Σαρακοστές θα νηστέψεις. Η αποθήκη σου είναι γεμάτη και στη γεμίζει ο Θεός. Θα πεις όμως, σήμερα θα νηστέψουμε και θα το κάνουμε ελεημοσύνη. Η νηστεία είναι υπόμνηση σταυρικού βίου ασκητικής πνευματικότητας.

Ο Απόστολος Παύλος γράφει στους Φιλιππισίους «πολλοί γαρ περιπατούσιν, ους πολλάκις έλεγον υμίν ων δε και κλαίων λέγω τους εχθρούς του σταυρού του Χριστού». Πολλοί από σας πολιτεύονται, ζουν, για τους οποίους πολλές φορές σας έλεγα, τώρα δε, και πάλι σας ξαναγράφω κλαίγοντας. Τι; Για τους εχθρούς του Σταυρού του Χριστού. Χριστιανοί αυτοί! Εχθρούς του Σταυρού του Χριστού! Πού είναι η εχθρικότητα; Ο Σταυρός είναι το σύμβολο της ασκητικότητας και της θυσίας. Όταν όμως εσύ απορρίπτεις την ασκητικότητα, απορρίπτεις τη θυσία, δεν γίνεσαι εχθρός του Σταυρού; Και λέει «ων το τέλος απώλεια», που το τέλος τους είναι η απώλεια, δηλαδή η κόλαση, «ων ο θεός ην η κοιλία», δηλαδή ο θεός είναι η κοιλιά, δηλαδή η άνεση, δηλαδή η απουσία ασκήσεως, «και η δόξα εν τη αισχύνη αυτών» και η δόξα τους είναι σε πράγματα που είναι να ντρέπεται κανείς. Θέλετε να πάρετε μια εικόνα; Ο σύγχρονος Χριστιανός σου λέει να φάω και να πιώ, να έχω φιλενάδες και να γλεντάω. Να είναι και έγγαμος και να λέει… τι, με μία γυναίκα θα μείνω! Να λέει η γυναίκα… με έναν άντρα θα μείνω! Γι’ αυτό σήμερα η μοιχεία είναι στην ημερήσια διάταξη. Κάπου 80% είναι από μοιχεία τα διαζύγια. Αυτό δείχνει ότι οι άνθρωποι, δείχνουν τη δόξα τους, την τιμή τους ή τον ανδρισμό τους (οι άνδρες) σε πράγματα που θα έπρεπε να ντρέπονται «των οποίων η δόξα είναι εν τη αισχύνη αυτών», σε πράγματα που είναι άξια ντροπής, «οι τα επίγεια φρονούντες» αυτοί που φρονούν τα επίγεια. Αυτοί οι Χριστιανοί βεβαίως δεν αγωνίζονται και λέγονται εχθροί του Σταυρού του Χριστού, διότι δεν ξεκινάει η πνευματικότητά τους από τον Σταυρό της θυσίας. Μπορεί να κάνουν ελεημοσύνη αλλά αυτό είναι κατοπινό. Μπορεί να έχουν μία αγάπη γενικότερη (αν αυτό μπορεί να λέγεται καθαρή αγάπη). Τίποτα, τίποτα. Θα πρέπει να ξεκινήσει η ασκητικότητά μας από τον Σταυρό του Χριστού.

Ο δε απόστολος Παύλος στα Λύστρα, είχε υποστεί τόσο άγριο λιθοβολισμό που θεωρούσαν ότι είχε σκοτωθεί. Τον έσυραν, τον τράβηξαν από το πόδι σαν σκυλί, έξω από την πόλη. Πήγαν νύκτα οι χριστιανοί να τον πάρουν να τον θάψουν. Και ο Παύλος ζούσε. Σηκώθηκε και ξέρετε τι είπε; Καταπληκτικό! Άλλο να τα λες σε μία αίθουσα, ένα ναό, σε ένα ιερό σπουδαστήριο, σε μία συντροφιά και άλλο να το ζεις αυτό το πράγμα. «Διά πολλών θλίψεων δει ημάς εισελθείν εις την Βασιλεία του Θεού». «Δει» θα πει πρέπει. Πρέπει δια πολλών θλίψεων να μπούμε στη Βασιλεία του Θεού , αλλιώς δεν μπαίνουμε.

Έκτο σημείο, Ορθόδοξη Παράδοση είναι η αδιάλειπτος δοξολογία, στις ακολουθίες όπως ακόμα και στην προσωπική μας προσευχή. Στην προσωπική μας προσευχή λέμε «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησόν με» και έχω διαρκώς τη μνήμη του Θεού. Η προσευχή εκεί πρέπει να καταλήγει. Στη μνήμη του Θεού. Αλλά και η Εκκλησία έχει αυτή την αδιάλειπτη προσευχή. Υπήρχαν μοναστήρια στο Βυζάντιο που είχαν 24ωρη δοξολογία. Ήταν χωρισμένοι οι μοναχοί σε τρία τμήματα, τρείς ομάδες. Η μία ομάδα δοξολογούσε τον Θεό 8 ώρες, δηλαδή προσευχές 8 ώρες. Έφευγαν αυτοί και ερχόταν η άλλη ομάδα χωρίς διακοπή και μετά η τρίτη ομάδα και μετά πάλι η 1η ομάδα. Για αυτό σε εμάς τους ορθοδόξους οι ακολουθίες είναι μακρές. Αυτό είναι ο λόγος. Οι Ρώσοι που πήραν από το Βυζάντιο, διατήρησαν ακριβέστερα, γιατί εμείς κάναμε περικοπές, και η Θεία Λειτουργία τους κρατάει 2,3,4 ώρες. Ο Όρθρος περισσότερο. Πάντως η αδιάλειπτη δοξολογία που μιμείται η Εκκλησία τις ουράνιες Δυνάμεις, τα Χερουβίμ και τα Σεραφείμ, έχουν ασίγητο δοξολογία, χωρίς να σιγούν, στον Θεό. Όπως λέει εκεί στο όραμά του ο προφήτης Ησαΐας στο 6ο κεφ. «είδα εκεί τα Σεραφείμ να υμνούν το Θεό ασιγήτοις στόμασιν», διαρκώς, διαρκώς, διαρκώς.

Έβδομο σημείο: Ορθόδοξη Παράδοση είναι η δογματική εικονογραφία. Η εικόνα που είναι ιστορημένη, δηλαδή ζωγραφισμένη κατά τρόπο που να εκφράζει δογματικές αλήθειες. Ο αγιογράφος μπορεί να έχει κάποιες ελευθερίες, για αυτό έχουνε μία ποικιλία, αλλά δεν πρέπει να ξεφύγει από εκείνα που έχει ορίσει η Παράδοση και μάλιστα η Ζ΄ Οικουμενικά Σύνοδος. Θα ζωγραφίζει τον Χριστό έτσι και έτσι και όχι αλλιώς. Τι εκφράζει μία εικόνα; Κάθε σημείο της εικόνας είναι και μία δογματική αλήθεια. Ενώ η Δύση ζωγραφίζει έναν ρεαλιστικό κόσμο, δηλαδή όπως τον βλέπει τον φυσικό κόσμο. Οι Παναγίες της Δύσεως δεν είναι παρά πρόσωπα φιλενάδων των ζωγράφων. Είναι γνωστό αυτό. Εμείς δεν πήραμε ποτέ άνθρωπο για μοντέλο να κάνουμε για παράδειγμα την Παναγία. Διότι η Ορθόδοξη Εκκλησία ζωγραφίζει έναν θεομένο κόσμο. Ενώ η Δύση ζωγραφίζει έναν ξεπεσμένο κόσμο, που είναι καταδικασμένος σε θάνατο. Για αυτό έχει τον ρεαλισμό και εμείς έχουμε τον αντιρεαλισμό. Ρεαλισμός θα πει κάτι που είναι πραγματικό. Εμείς είμαστε έξω από ό,τι βλέπουμε, το νατουραλιστικό, το φυσικό. Δέστε τον Άγιο Ιωάννη τον Πρόδρομο. Υπάρχει άνθρωπος σε αυτό το στυλ; Δεν υπάρχει. Είναι ο θεομένος άνθρωπος που είναι έξω από αυτόν τον κόσμο.

Όγδοο σημείο: Έχουμε την υμνογραφία μας. Είναι ποίηση που εκφράζει όπως και τα χρώματα στην εικονογραφία, με τα λόγια, δόγματα και πνευματικά βιώματα. Διαβάζεις ένα τροπάριο, διαβάζεις έναν κανόνα της Εκκλησίας μας και σε ανεβάζει. Δηλαδή είναι θέματα, προϊόντα άφθαστου μεγαλείου που με λίγα λόγια εκφράζονται με τρόπο λογοτεχνικό, ποιητικό.

Ένατο σημείο είναι η υμνολογία, η λεγόμενη Βυζαντινή μουσική, η οποία είναι σεμνοπρεπής, ιεροπρεπής. Δεν είναι μουσική θυμελική, δηλαδή θεατρική μουσική. Αν ακούσουμε μία εκκλησιαστική υμνολογία της Δύσεως, π.χ. τα κατά Ιωάννη πάθη του Μπαχ, ο Μεσσίας του Χέντελ. Ωραία μουσική αλλά δεν είναι εκκλησιαστική, είναι κοσμική. Αν ακούσετε την ορθόδοξη υμνολογία, αυτή σε ανεβάζει πραγματικά στον ουρανό. Για αυτό η υμνολογία είναι πάρα πολύ σπουδαία. Μοναδική. Μην ξεχνάτε ότι οι Ρώσοι έγιναν ορθόδοξοι χριστιανοί επειδή τους γοήτευσε η ορθόδοξη βυζαντινή υμνολογία. Όλα αυτό αποτελούν, ξαναλέω, εκφράσεις της Ορθοδόξου Παραδόσεως.

Δέκατο σημείο είναι οι Μάρτυρες και οι Άγιοι που κυκλώνουν το θρόνο του Χριστού. Είναι γνωστό ότι οι Προτεστάντες απορρίπτουν τους Αγίους και χτυπούν, προσβάλουν τους Αγίους ότι δεν πρέπει να τους τιμούμε. Ακόμη και την Παναγία να μη τιμούμε. Οι Άγιοι είναι οι φίλοι του Χριστού και τιμώνται επειδή τους τιμά ο Θεός. Και δοξάζονται επειδή τους δοξάζει ο Θεός. Στο Α΄ Βασιλειών β΄κεφ,30 στίχος λέει «τους δοξάζοντάς μου δοξάσω», εκείνοι που με δοξάζουν, αυτούς θα τους δοξάσω, αυτό λέει ο Θεός. Και επειδή το λέει ο Θεός ότι δοξάζει τους Αγίους Του, τους δοξάζουμε και εμείς με λιτανείες, με τροπάρια, με εορτές, με θυμιάματα τους τιμούμε και τους δοξάζουμε και εμείς. Έχουμε πλουσιότατη υμνογραφία για τους Αγίους. Ξέρετε, δεν είναι μόνο αυτή που υπάρχει. Υπάρχει ανέκδοτος υμνογραφία πολύ μεγάλη. Πρώτα-πρώτα του Ρωμανού του Μελωδού. Κάτι ελάχιστο έχουμε. Ίσως το ένα χιλιοστό από εκείνα τα οποία έγραψε ο λεγόμενος «Πίνδαρος της Εκκλησίας». Όλα αυτό είναι τιμή προς τους Αγίους μας.

Ενδέκατο σημείο είναι τα λείψανα τον Αγίων. Οι Προτεστάντες λένε: «πάρτε από εδώ αυτά τα κόκαλα». Για να μην πω ότι και ορθόδοξοι δεν τιμούν τα λείψανα των Αγίων. Ο Άγιος Νικόλαος ο Καβάσιλας ο Θεσσαλονικεύς λέει ότι όσο ζούσαν οι Άγιοι ήσαν θεομένοι. Ενωμένοι με το Άγιο Πνεύμα. Και το σώμα τους και η ψυχή τους. Όταν πέθαναν, το σώμα εναπετέθη στον τάφο και η ψυχή στον Παράδεισο. Αλλά χωρίστηκε η ψυχή από το σώμα, και εν Χριστώ Ιησού και εν Αγίω Πνεύματι είναι ενωμένα, διότι το Άγιο Πνεύμα είναι και στη ψυχή που είναι στον Παράδεισο και στο σώμα που είναι στον τάφο. Δεν χωρίστηκαν ούτε από τον Χριστό, ούτε από το Πνεύμα το Άγιον. Και τα λείψανα (λείψανα θα πει απομεινάρια, λείπει το σώμα και έμειναν το οστά) είναι θεομένα γιατί όσο ζούσαν αυτοί οι Άγιοι ήταν θεομένοι, ενωμένοι με το Πνεύμα το Άγιον. Θαυματουργούν τα λείψανα, δίνουν χάρη και μόνο να τα αγγίξεις. Λέει ο Ιερός Χρυσόστομος ότι ακόμα και η λειψανοθήκη που είναι μέσα τα λείψανα έχει χάρη. Όταν ο Χριστός πήγαινε να κάνει καλά τον δούλο του εκατόνταρχου, στο δρόμο εκείνη η αιμορροούσα πήγε και ακούμπησε το κράσπεδο των ιματίων του Ιησού και σκέφτηκε: «εγώ θα γίνω καλά αν ακουμπήσω το κράσπεδο». Και ο Χριστός είπε ότι από μέσα μου βγήκε δύναμη. Αυτή η δύναμη είναι ακόμη και από τα ρούχα. Τον Απόστολο Παύλο στην Έφεσο του έπαιρναν τις ποδιές που είχε στον αργαλειό και τα μαντήλια που σκούπιζε τον ιδρώτα του «εκ του χρωτός αυτού», από το δέρμα. Τα έπαιρναν αυτά και μόνο που τα ακουμπούσαν πάνω σε δαιμονισμένους και σε αρρώστους, γινόταν καλά. Και μόνο η σκιά του Αποστόλου Πέτρου να έπεφτε πάνω σε έναν άρρωστο γινόταν καλά. Αυτό είναι τα Άγια Λείψανα. Όλα έχουν τη ρίζα τους στην Αγία Γραφή.

Δωδέκατο σημείο: Ο μη συγκερασμός Εκκλησίας και κόσμου. Το παν δυνατόν κάνει η Εκκλησία να μην συγκεραστεί, ενωθεί με αυτό που λέγεται «κόσμος», εν εννοία ηθική. Λέγει ο Άγιος Ισαάκ ο Σύρος ότι «κόσμος» είναι όνομα περιεκτικό όλων των παθών. Δηλαδή μία λέξη που δείχνει όλα τα πάθη. Αν θέλεις να αναλύσεις τη λέξη «κόσμος», θα μιλήσεις με τα ονόματα των επιμέρους παθών. Μα είναι δυνατόν ποτέ η Εκκλησία να είναι ενωμένη με τον «κόσμο»; Ο Ευαγγελιστής Ιωάννης λέγει: «Εάν κανείς αγαπά τον κόσμο, η αγάπη του Θεού Πατέρα δεν είναι σε αυτόν». Τι σημαίνει αυτό; Όχι να μην αγαπώ τον κόσμο… γιατί η Αγία Γραφή λέει ότι τόσο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε τον Υιό του Αυτόν τον Μονογενή έδωσε… κτλ. Να μη λέω… πώς ζει ο κόσμος, να ζω και εγώ. Χορεύει ο κόσμος, θα χορεύω και εγώ. Αν το κάνουμε έτσι, ανακατεύουμε την Εκκλησία με τον κόσμο. Αφήνεις τον κόσμο να μπαίνει μέσα στην Εκκλησία. Αντί η Εκκλησία να εκκλησιαστικοποιεί τον κόσμο, αντίθετα ο κόσμος κοσμικοποιεί την Εκκλησία. Αυτό λέγεται εκκοσμίκευση. Μία τέτοια κατάσταση είναι αδύνατον, αδύνατον να σώζει. Για παράδειγμα η Ρώμη, η δυτική «εκκλησία», είναι εις το έπακρον εκκοσμικευμένη. Όταν ο Πάπας έχει τράπεζα και η επωνυμία της τράπεζας είναι «του Αγίου Πνεύματος», μεγάλη βλασφημία. Αυτή συντηρεί πολέμους. Πρόσφατα στην Σερβία. Γράφτηκαν στις κοσμικές εφημερίδες: «Η Ρώμη, ο Πάπας, το Βατικανό συντηρεί τον πόλεμο στη Σερβία και αυτός είναι η αιτία που γίνεται αυτό το μακελειό στη Σερβία. Στέλνει όπλα το Βατικανό». Η Εκκλησία όπλα; Να φυλάξει ο Θεός! Βλέπετε λοιπόν ότι η Δυτική Εκκλησία είναι ολότελα εκκοσμικευμένη! Και σας ερωτώ. Μπορεί να σώζει μια τέτοια Εκκλησία; Αν είναι Εκκλησία! Στην εποχή μας έχουμε χάλια, δεχόμαστε επιδράσεις τόσες που να λέμε… ποια είναι η ορθόδοξη Εκκλησία; Όχι πώς ο καθένας καταντάει στον εαυτό του την ορθοδοξία του. Άλλο θέμα. Αλλά η Ορθόδοξη Εκκλησία σαν θέση είναι αυτά τα οποία λέμε και που μόνο με τον τρόπο αυτό σώζουν.

Και κάτι ακόμη να προσέξουμε, είναι πολύ επίκαιρο. Στις μέρες μας γίνεται μία καπήλευση της Ορθοδοξίας από την πολιτική. Λέμε να ενωθούν οι ορθόδοξοι λαοί για να πολεμήσουν το ισλαμικό τόξο κ.α. Προσέξτε γιατί αυτοί που τα λένε αυτά, ούτε ζουν ορθόδοξα, ούτε πιστεύουν ορθόδοξα. Αντίθετα, με άλλους τρόπους πολεμούν την Ορθόδοξη Εκκλησία. Γεννηθήκαμε ορθόδοξοι και αυτό συνιστά ένα μέγα προνόμιο για εμάς ιδιαίτερα τους Έλληνες. Τίποτα να μην είναι ικανό να μας υποκλέψει την Ορθόδοξη πίστη. Τίποτα. Θα έρθουν μέρες δύσκολες. Έρχεται σαν μαύρο σύννεφο ο καθολικισμός, δηλαδή η παπική «εκκλησία». Σαν μαύρο σύννεφο θα πέσει πάνω στην ορθοδοξία και στις ορθόδοξες Εκκλησίες της ανατολής, στην Ελλάδα, Βουλγαρία, Ρουμανία, Ουκρανία. Είναι γνωστό αυτό και από τις εφημερίδες. Ξέρετε τι γίνεται στην Ουκρανία; Μάχη ολόκληρη με τους Ουνίτες ρωμαιοκαθολικούς και με τους Ορθοδόξους. Όπως οι Κροάτες που είναι παπικοί, με τους ορθοδόξους Σέρβους. Ακόμη και μέσα στον 2ο παγκόσμιο πόλεμο που έσφαξαν οι Κροάτες 800 χιλιάδες με 1 εκατομμύριο ορθοδόξους Σέρβους. Υπάρχουν μίση. Αυτά έχουν γραφτεί. Για αυτό θα πρέπει με κάθε τρόπο να είμαστε όρθιοι, τίποτα να μην είναι ικανό να μας υποκλέψει την ορθόδοξη πίστη μας.

Ας φυλάξουμε λοιπόν την Ορθοδοξία μας σαν τον πιο πολύτιμο θησαυρό μας. Αλλά και την ορθοπραξία μας. Δεν είναι αρκετό να πιστεύω ορθόδοξα. Πρέπει να ζω και ορθόδοξα. Ορθοδοξία και Ορθοπραξία. Και να μην ξεχνάμε ότι η Ορθοδοξία είναι αυτός ο ίδιος ο Χριστός. Ο οποίος παραγγέλει σε δύο Εκκλησίες της Αποκαλύψεως από τις 7 ιστορικές Εκκλησίες της Μικράς Ασίας, στην πρώτη στην Εκκλησία των Θυατείρων γράφει: «Ό έχετε κρατήσατε άχρις ου αν ήξω» (Αποκ.β΄25). Εκείνο το οποίο έχετε. Τι έχετε; Την ορθόδοξη πίστη σας, κρατήσατέ το έως ότου ξανάρθω. Πότε; Κατά τη Δευτέρα Του Παρουσία.

Στη δε, Εκκλησία της Φιλαδελφείας παραγγέλει ο Χριστός «κράτει ο έχεις» (Αποκ. γ΄11). κράτα αυτό που έχεις. Την ορθοδοξία σου και την ορθοπραξία σου. Είναι η ορθόδοξη πνευματικότης που ξεκινά από τον Σταυρό του Χριστού, «ίνα μηδείς λάβη τον στέφανόν σου» (Αποκ. γ΄11). Ώστε κανείς να μην πάρει το στεφάνι σου, το βραβείο σου να μην το πάρει κάποιος άλλος.

Αυτά είναι η Ορθόδοξη πνευματικότητα. Αυτά όλα είναι η Ορθόδοξη Παράδοση μαζί με την Αγία Γραφή, που είναι η Ορθόδοξη ερμηνεία της Αγίας Γραφής και που όλα αυτά με μία λέξη τα λέμε Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΜΑΣ.

 

Το μέγα ατόπημα των συμπροσευχών μετά βουδιστών και βραχμάνων

 

Το μέγα ατόπημα των συμπροσευχών μετά βουδιστών και βραχμάνων

Το μέγα ατόπημα των συμπροσευχών μετά βουδιστών και βραχμάνων

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Πως μπορεί ένας Ορθόδοξος να συμπροσεύχεται μετά βουδιστών και βραχμάνων, οι οποίοι αρνούνται την Ανάσταση του Χριστού και βιώνουν το έρεβος του θανάτου;   Η συμπροσευχή μόνο εν αληθεία νοείται.  Αυτό δυστυχώς στις μέρες μας αυτό αγνοείται σκανδαλίζοντας τους πιστούς.

«Ολάκερη η ιστορία του ανθρώπινου γένους δεν είναι τίποτ’ άλλο παρά εκκωφαντική επιβεβαίωση του θανάτου. Όλες οι τρικυμίες και οι καταιγίδες της, οι ηρεμίες και οι ασκήσεις, όλοι οι δημιουργοί της και οι μαχητές, μαρτυρούν μόνο, μόνο το εν: ‘’Ο θάνατος είναι μία αναγκαιότητα. Κάθε άνθρωπος είναι θνητός, αναπότρεπτα και αναπόφευκτα θνητός. Τούτο είναι το φινάλε του καθενός ανθρώπινου όντος, τούτο είναι η διαθήκη την οποία αφήνει πίσω της ανεξαίρετα κάθε άνθρωπος του πλανήτη μας. Τη διαθήκη αυτή άφησαν στον καθένα από μας οι πρόγονοί μας. Σ’ αυτή στέκουν μόνο αυτά τα  τρία λόγια, ο θάνατος είναι αναγκαιότητα»*, αναφέρει χαρακτηριστικά ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς στο σύγγραμμά του ‘’Φιλοσοφικοί κρημνοί’’. Με την Ανάσταση του ο Χριστός εχάρισε ζωήν «τοις εν τοις μνήμασι».

Οι πλάνες του βραχμανισμού και του βουδισμού, στο πρόβλημα του θανάτου σκορπούν ζόφο. Στις θρησκειακές αυτές πλάνες του βραχμανισμού και του βουδισμού, δεν υπάρχει υπέρβαση του θανάτου. Ο άνθρωπος έχει τη ψευδαίσθηση του προσπεράσματος του θανάτου, αλλά κατ’ ουσία στο θάνατο εγκλωβίζεται. Για τούτο στις θρησκείες αυτές η ελπίδα και η αληθινή χαρά είναι ξένες, και φυσικά σωτηρία δεν υπάρχει.

Πραγματικά ο βραχμανισμός είναι η πλάνη που οδηγεί στον άνθρωπο στο έρεβος του θανάτου. ‘’Για τον βραχμανισμό ο θάνατος είναι όπως και όλος ο ορατός κόσμος: H μάγια είναι η απατηλή πραγματικότητα, το μη ον, η ανυπαρξία. Το πρόβλημα του θανάτου συγκαταλέγεται σε κάποιο είδος αποκαλουμένων πραγματικοτήτων, τις οποίες πρέπει να υπερβεί κανείς με τη δύναμη του θελήματός του. Όλος ο ορατός κόσμος είναι έκθεση φαντασμάτων που χάνονται στα μη πραγματικά στοιχεία. Προσπαθώντας να αντιμετωπίσει έτσι το πρόβλημα του θανάτου ο βραχμανισμός δεν το επιλύει αλλά το αρνείται’’* αναφέρει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. 

"Την ίδια περίπου αντιμετώπιση του θανάτου έχει και η ζοφώδης πλάνη του της απελπισίας. Τούτο όχι μόνο η φιλοσοφία αλλά και η θρησκεία της απαισιοδοξίας. Το μυστήριο του μη όντος είναι πιο ευχάριστο από το πικρό υπέρπικρό μυστήριο του όντος. Ο θάνατος είναι η απελευθέρωση από τα δεσμά αυτού του φοβερού τέρατος που ονομάζεται κόσμος. Πίσω από τον θάνατο είναι  η μακαριότητα της νιρβάνας. Έτσι ο βουδισμός δεν επιλύνει, αλλά παραλείπει το ζήτημα του θανάτου∙ δεν νικά το θάνατο, αλλά αδύνατα τον καταριέται’’*. ‘’Παρόμοια και οι άλλες θρησκείες δεν παρουσιάζουν τίποτ’ άλλο παρά το φαλλίρισμα ενώπιον του προβλήματος του θανάτου’’* σημειώνει ο Ομολογητής Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς.

«Θανάτου εορτάζομεν νέκρωσιν, Άδου την καθαίρεσιν, άλλης βιοτής, της αιωνίου απαρχήν, και σκιρτώντες υμνούμεν τον αίτιον, τον μόνον ευλογητόν των Πατέρων, Θεόν και υπερένδοξον», ψάλλομε στην Εκκλησία μας. 

Οι πλάνες του βραχμανισμού και του βουδισμού ή οι πλάνες του θανάτου, έχουν εφευρεθεί με την συνέργεια του πονηρού. Πως μπορεί να υπάρξει συμπροσευχή κάποιου που Ορθοδόξως πιστεύει στον Αληθινό Τριαδικό Θεό, με κάποιον που πιστεύει στην δαιμονιώδη πλάνη του βραχμανισμού και του βουδισμού;

Διάπυρος προσευχή προς τον Πανοικτίρμονα Κύριο για τους ευρισκομένους στην πλάνη του Βραχμανισμού και του βουδισμού συνανθρώπους μας χρειάζεται, όχι όμως και συμπροσευχή με τους ευρισκόμενους σε πλάνη συνανθρώπους μας, βραχμάνους και βουδιστές.

«Όλη η ιστορία του Χριστιανισμού δεν είναι τίποτε άλλο από τι, παρά ιστορία ενός και μοναδικού θαύματος, του θαύματος της  του Χριστού αναστάσεως, το οποίον συνεχίζεται διαρκώς εις όλας τας καρδίας των χριστιανών από ημέρας εις ημέραν, από έτους εις έτος, από αιώνος εις αιώνα μέχρι της Δευτέρας Παρουσίας»** λέγει ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς. 

«Εκ γαρ θανάτου προς ζωήν, και εκ γης προς ουρανόν, Χριστός ο Θεός, ημάς διεβίβασεν», ψάλλουμε στην Εκκλησία μας. Πως μπορεί ο Ορθόδοξος, ο οποίος βιώνει την ελπίδα της Ανάστασης να συμπροσευχηθεί με βουδιστή και βραχμάνο, που αρνούνται την Ανάσταση του Χριστού και βιώνουν το έρεβος του θανάτου; Η συμπροσευχή μόνο εν αληθεία νοείται.

*Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς ‘’Φιλοσοφικοί κρημνοί’’

**Οσίου Ιουστίνου Πόποβιτς ‘’Άνθρωπος και Θεάνθρωπος’’ (Μελετήματα Ορθοδόξου Θεολογίας), Εκδοτικό οίκος «ΑΣΤΗΡ», Αλ. & Ε. Παπαδημητρίου.

Δείτε και -Πως δικαιολογούνται συμπροσευχές με βουδιστές και βραχμάνους;

Ἡ ὑποδούλευσις τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὰς πολιτικὰς σκοπιμότητας ὡς κίνητρον τοῦ οἰκουμενισμοῦ

 

Ἡ ὑποδούλευσις τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὰς πολιτικὰς σκοπιμότητας ὡς κίνητρον τοῦ οἰκουμενισμοῦ

 

Ἡ ὑποδούλευσις τῆς Ἐκκλησίας εἰς τὰς πολιτικὰς σκοπιμότητας ὡς κίνητρον τοῦ οἰκουμενισμοῦ

Τοῦ κ. Nicolò Ghigi, ὑποψ. διδάκτορος, Scienze dell’ Antichitá, Πανεπιστήμιον Ca Foscari, Venezia

  Σεβαστοὶ πατέρες, ἀγαπητοὶ ἀδελφοί,

 Τὸ παρὸν συνέδριο, στὸ ὁποῖο ἔχω τὴν τιμὴ νὰ συμμετέχω, τονίζει τὶς σκοτεινὲς συσχετίσεις ἀνάμεσα στὶς προσπάθειες ὑπονομεύσεως τῆς Ὀρθοδοξίας ἐκ τῶν ἔσω, μέσῳ τῆς παναιρέσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ, καὶ στὰ στρατηγικὰ συμφέροντα ὁρισμένων παγκόσμιων δυνάμεων γιὰ τὸν ἀφανισμὸ αὐτοῦ ποὺ οἱ ἴδιες θεωροῦν ὡς ἕνα ἁπλό γεωπολιτικὸ χῶρο, δηλαδὴ τὸν ὀρθόδοξο χῶρο.

  Ἡ σχέσις μεταξὺ οἰκουμενισμοῦ καὶ πολιτικοῦ συμφέροντος, γιὰ νὰ μιλᾶμε εἰλικρινά, συνοδεύει αὐτὴν τὴν αἵρεσιν ἀπὸ τὴν γέννησί της· ἀκόμη καὶ πρὶν ἀπὸ τὴν γέννησι τοῦ κυρίως λεγόμενου οἰκουμενισμοῦ, μποροῦμε νὰ παρατηρήσουμε ὅτι ἡ πολιτικὴ ἐξουσία ἦταν συχνὰ ἕτοιμη νὰ ἀπεμπολήσῃ τὴν ὀρθόδοξη πίστι στὸ ὄνομα τοῦ στρατηγικοῦ συμφέροντος.

  Γιὰ νὰ κατανοήσουμε τὰ λίγα παραδεί­γματα ποὺ σκοπεύω νὰ σᾶς παρουσιάσω, εἶναι ἀπαραίτητο νὰ κάνουμε μία προκαταρκτικὴ διάκρισι. Ὀφείλουμε πράγματι νὰ διακρίνουμε τουλάχιστον τρία εἴδη οἰκουμενισμοῦ, τὰ ὁποῖα – παρόλο ποὺ συνεργάζονται καὶ συχνὰ συγχέονται – εἶναι καρπὸς διαφορετικῶν ἰδεολογιῶν καὶ ἐπιδιώκουν διαφορετικούς στόχους.

  Τὸ πρῶτο εἶναι ὁ ὀνομαζόμενος ἱστορικὸς οἰκουμενισμός, δηλαδὴ ἐκεῖνος ποὺ ἐφαρμόστηκε πρὶν ἀπὸ τὴν ἔναρξι τοῦ οἰκουμενισμοῦ ὡς ἰδεολογίας καὶ θεολογίας κατὰ τὸν εἰκοστὸ αἰῶνα. Πρόκειται γιὰ τὸν διάλογο μεταξὺ χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, ποὺ ἀπέβλεπε στὴν ἀναζήτηση συμφωνιῶν, κυρίως χρήσιμων γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση κοινῶν ἐχθρῶν.

  Μποροῦμε νὰ ἀναφέρουμε μερικὲς περιπτώσεις ποὺ ἀφοροῦσαν ἄμεσα τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὅπως τὶς προσπάθειες διαλόγου μὲ τοὺς Καλβινιστὲς ἐπὶ Πατριάρχου Κυρίλλου Λουκάρεως γιὰ ἀντιλατινικὸ σκοπό· ἐκεῖνες μὲ τοὺς Ἀγγλικανούς «μὴ ὁρκιζομένους» (Non-jurors) ποὺ διεξήχθησαν ἀπὸ τὸ Πατριαρχεῖο Ἱεροσαλύμων καὶ τὴ Ρωσσικὴ Ἐκκλησία στὰ τέλη τοῦ 17ου αἰώνα, καὶ τὶς προσπάθειες ἑνώσεως τῆς Ρωσσικῆς Ἐκκλησίας μὲ τοὺς Παλαιοκαθολικοὺς τὸ 1875, πάντοτε μὲ σκοπὸ τὴν ἀντιπαράθεσι πρὸς τὸν παπισμό.

  Κανένας ἀπὸ αὐτοὺς τοὺς διαλόγους δὲν εἶχε στὴν πραγματικότητα κάποιο ἀποτέλεσμα, καὶ μάλιστα ὁ τρόπος μὲ τὸν ὁποῖο διεξάγονταν ἦταν ριζικὰ διαφορετικὸς ἀπὸ τὸν σύγχρονον οἰκουμενισμόν, καθὼς περιελάμβανε αὐστηρὲς θεολογικὲς συζητήσεις καὶ δὲν ἐπέτρεπε καμμίαν ἀσάφειαν. Γενικά, ζητεῖτο ἀπὸ τοὺς αἱρετικοὺς καὶ ἡ ὑπογραφὴ μιᾶς ὀρθόδοξης ὁμολογίας πίστεως, ὅπως στὴν περίπτωσι τῶν Προτάσεων τῶν ὑπολειμμάτων τῆς Βρετανικῆς Ἐκκλησίας ποὺ στάλθηκαν στὰ Ἱεροσόλυμα. Γι’ αὐτὸν τὸν λόγο, οἱ σύγχρονοι οἰκουμενιστές, παρόλο ποὺ θεωροῦν αὐτὲς τὶς συνομιλίες ὡς προδρόμους τῆς πρακτικῆς καὶ τῆς ἰδεολογίας τους, καὶ εἰς αὐτὸ δὲν ἔχουν ἀπόλυτα δίκαιο κατὰ τὴν γνώμην μου, μολαταῦτα συχνὰ καταδικάζουν τὴ στενότητα καὶ τὴν πνευματικὴν ἀμβλύνοιαν τῶν συμμετεχόντων, οἱ ὁποῖοι εἶχαν μιὰ νοοτροπία τόσο διαφορετικὴ ἀπὸ τὴ δική τους.

  Τὸ δεύτερο εἶναι ὁ προτεσταντικῆς προελεύσεως οἰκουμενισμός, ποὺ ἐπινοήθηκε στοὺς κύκλους συνδεομένους μὲ τὴν μασονία τοῦ προοδευτικοῦ ἀμερικανικοῦ μεθοδισμοῦ στὶς ἀρχὲς τοῦ περασμένου αἰώνα. Αὐτὸς ὁ οἰκουμενισμὸς ξεκινᾶ ἀπὸ τὴ λεγόμενη «θεωρία τῶν κλάδων», σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία καμμία χριστιανικὴ κοινότητα δὲν ἀποτελεῖ ἤδη τὸ πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας τοῦ Χριστοῦ, ἀλλὰ αὐτὴ εἶναι σὰν ἕνα δένδρο τοῦ ὁποίου κάθε κλάδος – δηλαδή, κάθε ἐκκλησία ἢ αἵρεσις – ἀποτελεῖ ἕνα ἀναπόσπαστο μέρος. Βασικὴ παραδοχὴ αὐτῆς τῆς αἱρέσεως εἶναι ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ σήμερα δὲν ὑπάρχει σὲ μορφὴ ὀργανωμένη καὶ ὁρατή, ἀλλὰ σὲ μιὰ μορφὴ ἀόρατη, ἡ ὁποία πρέπει νὰ γίνῃ ὁρατὴ μέσῳ τῆς συνεργασίας μεταξὺ τῶν διαφόρων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν, μέχρι νὰ ἐπιτευχθεῖ ἡ ἑνότης.

  Αὐτὴ ἡ μορφὴ οἰκουμενισμοῦ εἶναι ἀπολύτως σχετικοκρατικὴ καὶ λαμβάνει τὴν ἀρχὴν συγκεκριμένα ἀπὸ τὴν ἐκκλησιολογία τῶν ριζοσπαστικῶν μεταρρυθμιστῶν· ἐντούτοις, ἀποτελεῖ τὴν βάσι τοῦ ΠΣΕ (Παγκοσμίου Συμβουλίου Ἐκκλησιῶν) καὶ τοῦ μεγαλύτερου μέρους τῶν παγκόσμιων οἰκουμενικῶν ὀργανώσεων καὶ πρωτοβουλιῶν. Σὲ αὐτὸν τὸν οἰκουμενισμὸ αἱ κατὰ τόπους Ὀρθόδοξοι Ἐκκλησίαι ἔχουν δυστυχῶς ὑποχωρήσει ὅλες ἐν μέρει, καθὼς ἔχουν ἐγγραφῆ στοὺς προαναφερθέντες ὀργανισμούς, παρόλο ποὺ στὰ λόγια ἀρνοῦνται τὴ θεωρία τῶν κλάδων καὶ ἰσχυρίζονται ὅτι συμμετέχουν σὲ αὐτὰ τὰ ὄργανα μόνο γιὰ «νὰ παρουσιάσουν τὴν ὀρθόδοξη θέσι»· στὴν πρᾶξι ὅμως ἐντάσσονται ὡς πλήρη μέλη σὲ ὄργανα ποὺ ἀνοικτὰ ἀρνοῦνται τὴν εὐαγγελικὴν διδασκαλίαν καὶ τὴν ὀρθόδοξον ἐκκλησιολογίαν.

  Τὸ τρίτο, τέλος, εἶναι ὁ ρωμαιοκαθολικῆς προελεύσεως οἰκουμενισμός, ποὺ γεννήθηκε μετὰ τὴν Β΄ Βατικάνεια Σύνοδο. Αὐτὸς ξεκινᾶ ἀπὸ παραδοχὲς πολὺ διαφορετικὲς ἀπὸ τὸν προτεσταντικὸ (ὁ ὁποῖος ἀκόμη καὶ σήμερα ἀπορρίπτεται ἀπὸ τὴ Λατινικὴ ἐκκλησία), παρόλο ποὺ ἔχει φθάσει σὲ στενὴν συνεργασίαν μαζί του. Ἡ Λατινικὴ ἐκκλησία θεωρεῖ τὸν ἑαυτό της ὡς τὴν ἀληθινὴν ὁρατὴν ἐκκλησίαν, ἀλλὰ ἀναγνωρίζει μιὰν ὁρισμένην μορφὴν ἐκκλησιαστικότητος στὰ σώματα ποὺ ἔχουν ἀποκοπῆ ἀπὸ αὐτήν. Ὁ Πάπας τῆς Ρώμης, ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἔννοιαν, δὲν εἶναι μόνον ὁ ἀρχηγὸς τῆς καθολικῆς ἐκκλησίας, ἀλλὰ ὅλων τῶν χριστιανῶν τοῦ κόσμου, ἀκόμη καὶ ἐκείνων ποὺ δὲν ἀναγνωρίζουν τὴν ἐξουσίαν του.

  Αὐτὴ ἡ διδασκαλία ἀποτελεῖ μέρος τῆς λατινικῆς ἀντίληψης γιὰ τὸ πρωτεῖο ἐδῶ καὶ πολλοὺς αἰῶνες, καὶ βλέπουμε πρακτικές της ἐφαρμογὲς ἤδη ἀπὸ τὴν Σύνοδον τῆς Φερράρας-Φλωρεντίας, ὅπου τὰ καθίσματα μέσα στὸν καθεδρικὸν ναόν, ὅπου ἔγιναν αἱ συζητήσεις, εἶχαν τοποθετηθῆ ἔτσι, ὥστε ὁ πάπας νὰ κάθεται στὸ κέντρο, ἀνάμεσα στὴν ῥωμαϊκὴν καὶ τὴν λατινικὴν ἀντιπροσωπίαν, ὡς «πατέρας καὶ ἀρχηγὸς» καὶ τῶν δύο, καὶ ὄχι ὡς ἀρχηγὸς μόνον τῆς λατινικῆς ἀντιπροσωπίας· πρᾶγμα ποὺ φυσικὰ προκάλεσε τὶς διαμαρτυρίες τῶν Ὀρθοδόξων. Τὸ ἴδιο συμβαίνει καὶ στὶς οἰκουμενικὲς συναντήσεις ποὺ γίνονται σήμερα στὸ Βατικανό, ὅπου ὁ πάπας κάθεται σὲ μιὰ ξεχωριστὴ καὶ ὑπερυψωμένη θέσι, μακρυὰ ἀπὸ τοὺς ἀντιπροσώπους τῶν ἄλλων παρισταμένων χριστιανικῶν ὁμολογιῶν.

Ἐπίσης, ἱστορικὰ ἡ Λατινικὴ ἐκκλησία θεωροῦσε πάντοτε ὡς πρῶτο στοιχεῖο ἐπανενώσεως τῶν ὁμάδων ποὺ εἶχαν ἀποκοπῆ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ἀναγνώρισι τῆς παπικῆς ἐξουσίας, καὶ κατὰ συνέπεια τῆς ὀρθότητος τῆς διδασκαλίας τοῦ πάπα, χωρὶς ὡστόσο νὰ εἶναι ἀπαραίτητη ἡ υἱοθέτησις τῶν ἐθίμων, τῶν τελετουργιῶν ἢ ἀκόμη καὶ τοῦ λατινικοῦ Συμβόλου τῆς Πίστεως, ἀλλὰ ἐπιτρέποντάς τους νὰ διατηρήσουν τὸ δικό τους, κατὰ τὸ ἰησουϊτικὸ λεγόμενον· unité de la foi, diversité des rites. Πρόκειται γιὰ τὸ περίφημο φαινόμενον τοῦ Οὐνιτισμοῦ.

 Ὑπὸ αὐτὴν τὴν ἔννοια, ὁ νέος ρωμαιοκαθολικὸς οἰκουμενισμὸς δὲν εἶναι τίποτε ἄλλο παρά ἡ συνέχισις τοῦ οὐνιτισμοῦ μὲ ἄλλα μέσα καὶ ἄλλους τόνους, σαφῶς πιὸ διαλλακτικοὺς καὶ εἰρηνικούς σὲ σχέση μὲ τὸ παρελθόν. Δὲν εἶναι ἴσως τυχαῖο ὅτι οἱ κληρικοὶ καὶ τὰ ὄργανα τῆς καθολικῆς προπαγάνδας, ποὺ κατὰ τὶς δεκαετίες πρὶν ἀπὸ τὴ σύνοδο ἦσαν ταγμένα στὴν ἐπιστροφὴ στὴν Ῥώμη τῶν ἄλλων χριστιανῶν, ἔγιναν τὰ ἴδια ὄργανα διαδόσεως τοῦ οἰκουμενισμοῦ, ἐπιδιώκοντας πράγματι τὸν ἴδιον στόχον μὲ διαφορετικὰς μεθόδους.

  Αἱ κατὰ τόπους Ἐκκλησίαι ἔχουν δυστυχῶς ἐκτεθῇ πλήρως σὲ αὐτὸ τὸ εἶδος οἰκουμενισμοῦ, καθὼς ὅλες τους διατηροῦν στενὲς οἰκουμενικὲς ἐπαφὲς μὲ τὸν Πάπα τῆς Ρώμης, πολὺ ἰσχυρότερες ἀπὸ τὶς τυπικὲς σχέσεις μὲ τὸ ΠΣΕ καὶ τὶς προτεσταντικὲς κοινότητες· σὲ ὁρισμένες μάλιστα περιπτώσεις, ὅπως στὴ Ρωσία ἐξαιτίας τῆς ἐπιρροῆς τοῦ μητροπολίτου Νικοδήμου (Ρότωφ),  φθάσανε μέχρι καὶ στὴν ἐπιτροπὴν τῆς μυστηριακῆς κοινωνίας (intercommunio), ἡ ὁποία εὐτυχῶς μετέπειτα ἀποσύρθηκε ἀμέσως μόλις αὐτὸ ἔγινε δυνατό.

  Ἀκριβῶς ἀπὸ αὐτὴ τὴν τελευταία περίπτωση θὰ ἤθελα νὰ ξεκινήσω τὴν ἀνάλυσι τῶν σχέσεων μεταξὺ οἰκουμενισμοῦ καὶ πολιτικῆς. Δὲν εἶναι μυστικὸ ὁ λόγος, γιὰ τὸν ὁποῖο ὁ Νικόδημος, ὁ ἀποκαλούμενος «κόκκινος μητροπολίτης» γιὰ τὴν ἀπόλυτη πιστότητά του πρὸς τὶς κομμουνιστικὲς ἀρχές, ἄνοιξε τὴν νέαν οἰκουμενιστικὴν πορείαν τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας ἐπὶ ἐποχῆς Χρουσώφ: ἦταν μιὰ σαφὴς ὁδηγία τῆς Κεντρικῆς Ἐπιτροπῆς τοῦ ΚΚΣΕ, ἡ ὁποία ἤθελε νὰ χρησιμοποιήσῃ τὴν ὑποταγμένη σὲ αὐτή, Ἐκκλησία ὡς ὄργανον ἐξωτερικῆς προπαγάνδας, στὴν προσπάθειάν της γιὰ ἄνοιγμα πρὸς τὸν κόσμον μὲ τὴν λεγομένην ἀποσταλινοποίησι. Ὁ οἰκουμενισμὸς μὲ τὴ Ρώμη, ἡ εἴσοδος στὸ ΠΣΕ, μέχρι καὶ τὸ κοινὸν ποτήριον καὶ πολλαὶ ἄλλαι ἀλλοιώσεις τῆς πίστεως, εἰσήχθησαν ἔτσι στὸ Πατριαρχεῖο ὡς συνέπεια μιᾶς συγκεκριμένης ἐπιθυμίας τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, ἀπὸ τὴν ὁποία αὐτὸ ἦταν πλήρως ἐξαρτημένο μετὰ τοὺς διωγμοὺς τῶν προηγουμένων δεκαετιῶν καὶ τὴν ἀνασύσταση τοῦ Πατριαρχείου Μόσχας τὸ 1943. Ἀλλὰ τὸ ἴδιο συνέβη καὶ μὲ τὸ ὑποταγμένον εἰς τὴν Δύσι Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, τοῦ ὁποίου αἱ οἰκουμενιστικαὶ δραστηριότητες ἄρχισαν τὸ 1920 μὲ τοὺς διαλόγους μὲ τοὺς ἀγγλικανούς· πρέπει νὰ θυμόμαστε ὅτι ἤδη ἀπὸ τὸν Κριμαϊκὸν Πόλεμον ἡ βρεττανικὴ πρεσβεία ἀποτελοῦσε νομικὸ προστάτη τῆς Ἐκκλησίας Κωνσταντινουπόλεως, καὶ εἰδικὰ στὰ χρόνια τῆς πτώσεως τῆς Ὀθωμανικῆς αὐτοκρατορίας. Καὶ ἔτσι τὸ Πατριαρχεῖο συνέχισε νὰ συμμετέχῃ ὅλο καὶ πιὸ ἐνεργὰ σ’ αὐτὸ τὸ πλαίσιο, καὶ νὰ ἐργάζεται στὴν πρώτην γραμμὴν γιὰ τὴν ἀλλοίωσι τῆς Ὀρθοδόξου θεολογίας καὶ ἐκκλησιολογίας, ὑπακούοντας στοὺς θρησκευτικοὺς κανονισμοὺς τοῦ ἀμερικανοκρατουμένου δυτικοῦ γεωπολιτικοῦ χώρου, καὶ συνεχίζει νὰ τὸ κάμῃ μέχρι σήμερα μὲ τὰ ζητήματα τὰ γνωστά.

  Ἂν ὅμως κοιτάξουμε σὲ παλαιότερες ἐποχές, τότε ποὺ ὁ οἰκουμενισμὸς ὀνομαζόταν ἀκόμη οὐνιτισμός, διαπιστώνουμε ὅτι σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις ἡ ὑποχώρηση τῶν οὐνιτῶν πρὸς τὴν Ρώμη εἶχε κίνητρα καθαρῶς πολιτικά, εἴτε ἐπρόκειτο γιὰ τὴν ἐπιθυμία τῶν δυτικῶν Ρουθηνῶν εὐγενῶν νὰ ἀνεξαρτητοποιηθοῦν ἀπὸ τὴ Μοσχοβία, εἴτε γιὰ τὴν ἐπιθυμία τοῦ αὐτοκράτορα Ἰωάννη Η΄ νὰ λάβῃ στρατιωτικὴ βοήθειαν ἐνάντια στὴν τουρκικὴ πολιορκίαν, εἴτε γιὰ ἐκείνην τοῦ Μιχαὴλ Η΄ νὰ εἰρηνεύσῃ τὴν κατάστασι τῆς διαιρεμένης Αὐτοκρατορίας μετὰ τὴν φραγκοκρατία.

  Σὲ ὅλες τὶς περιπτώσεις, πρόκειται γιὰ ἐπιθυμίες πολιτικῆς ἐπιτυχίας ποὺ τέθηκαν πάνω ἀπὸ τὴν καθαρότητα τῆς πίστεως, ὑποχωρήσεις σὲ ἕνα ἀπαράδεκτο συμβιβασμὸ σὲ δογματικὰ ζητήματα μὲ σκοπὸ τὴν ἀπόκτηση κάποιου ἐγκόσμιου ὀφέλους.

  Ὅσοι δὲ ἐναντιώθηκαν σὲ αὐτὲς τὶς ἑνώσεις δὲν ἦσαν βεβαίως ἐχθροὶ τῆς πολιτικῆς ἐξουσίας, οὔτε μισοῦσαν τὴν πατρίδα τους ἢ δὲν ἤθελαν νὰ τὴν βοηθήσουν. Ἀπὸ τὰ συγγράμματα τοῦ Ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ τῆς Ἐφέσου, γιὰ παράδειγμα, εἶναι ὁλοφάνερη ἡ ἀγωνία ποὺ ἔτρεφε γιὰ τὴν τύχην τῆς Πόλεως· ἐντούτοις, ἐκεῖνος ξεκαθαρίζει ἀπὸ τὴν πρώτη στιγμὴν ὅτι ἐὰν μιὰ ἕνωσις μπορεῖ νὰ βοηθήσῃ τὴν Πόλιν, αὐτὴ πρέπει νὰ εἶναι μιὰ ἕνωσις θεμελιωμένη στὴν Ἀλήθεια, καὶ ὄχι στὴν μεσότητα καὶ στὸ ψέμα.

  Ἡ ὁδὸς τῆς ἀντιστάσεως κατὰ τῶν οὐνιτικῶν-οἰκουμενιστικῶν προσπαθειῶν ὑπῆρξε ἱστορικὰ μιὰ ὁδὸς καθόλου εὔκολη, μιὰ ὁδὸς μαρτυρικὴ καὶ ὁμολογητική, ἡ ὁποία ὁδήγησε σὲ ἀναρίθμητα βάσανα, σὲ ἐξορίες, σὲ ἀκρωτηριασμούς (ἂς σκεφτοῦ­με τὶς περιπτώσεις τῶν ὁμολογητῶν μοναχῶν Μελετίου καὶ Γαλακτίωνος, οἱ ὁποῖοι κήρυξαν αἱρετικὸ καὶ ἔκπτωτον τὸν οὐνίτη αὐτοκράτορα Μιχαήλ), μέχρι καὶ στὸ ὕψιστο μαρτύριο τῶν Ἁγιορειτῶν μοναχῶν τοῦ Πρωτάτου καὶ τῆς Μονῆς Ζωγράφου, οἱ ὁποῖοι δὲν θέλησαν νὰ ὑποκύψουν στὶς πιέσεις τῶν λατινοφρόνων.

  Ὡστόσο, αὐτὴ εἶναι ἡ βασιλικὴ ὁδὸς διὰ τὴν ἀποκατάστασι τῆς θεμελιώδους εὐαγγελικῆς ἀρχῆς τοῦ «ζητεῖτε πρῶτον τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» καὶ τοῦ «ἀπόδοτε τὰ τοῦ Θεοῦ τῷ Θεῷ», δηλαδὴ τῆς ὀρθῆς καὶ ἀμόλυντης ὁμολογίας τῆς πίστεως, καὶ διὰ νὰ μὴ ἀπεμπολῆ κανεὶς τὰ νάματα τῆς πίστεως, λόγῳ κοσμικῶν αὐταπατῶν

orthodoxostypos

Μέγα Σημείο: Η Παναγία Εμφανίστηκε σε Μοναχή και της Έδωσε Οδηγίες για την Αφαίρεση του Εσταυρωμένου.

 

Μέγα Σημείο: Η Παναγία Εμφανίστηκε σε Μοναχή και της Έδωσε Οδηγίες για την Αφαίρεση του Εσταυρωμένου.

ΕΠΕΙΓΟΝ – ΜΑΡΤΥΡΙΑ ΜΟΝΑΧΗΣ 

ΘΑΥΜΑΣΤΗ ΦΑΝΕΡΩΣΗ ΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΑΣ

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΦΑΙΡΕΣΗ ΤΟΥ ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟΥ

Προειδοποίηση της Παναγίας για την αφαίρεση Του Εσταυρωμένου από την Αγία Τράπεζα σε μοναχή.

Μία συγκλονιστική μαρτυρία, η οποία τις προκαλεί έντονο προβληματισμό και βαθιά συγκίνηση  έρχεται να φωτίσει με δραματικό τρόπο το ζήτημα της αφαίρεσης του Εσταυρωμένου από την κεντρική Αγία Τράπεζα ναών.

Σύμφωνα με τη μαρτυρία μοναχής από την Αττική, (τα στοιχεία της οποίας γνωρίζουμε) πνευματικού τέκνου του Αγίου Πορφυρίου, η ίδια βίωσε μία ιδιαίτερη πνευματική εμπειρία, κατά την οποία είδε την Υπεραγία Θεοτόκο ενύπνιο ντυμένη στα μαύρα, με μορφή μοναχής. Όπως περιγράφει, η Παναγία εμφανίστηκε με πρόσωπο γεμάτο θλίψη, δάκρυα και βαθιά οδύνη. Ταυτόχρονα, η στάση της ήταν αυστηρή και γεμάτη αγανάκτηση και θυμό για όσα συμβαίνουν σχετικά με την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου.

Κατά τη μαρτυρία της μοναχής, το μήνυμα που έλαβε ήταν ξεκάθαρο, επείγον και κατηγορηματικό:

«ΑΥΤΌ ΠΟΥ ΚΑΝΟΥΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΚΟ. ΠΡΈΠΕΙ ΝΑ ΤΟ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΩΡΑ!»

Η μοναχή αναφέρει ότι της δόθηκε εντολή να μεταβεί σε ναό των Αθηνών όπου είχε πραγματοποιηθεί αφαίρεση του Εσταυρωμένου από την κεντρική Αγία Τράπεζα και να μεταφέρει το μήνυμα αυτό στον ιερέα.

Υπακούοντας σε αυτό που θεώρησε ως βαρύ πνευματικό χρέος, πήγε στον συγκεκριμένο ναό και συνάντησε τον ιερέα. Μετέφερε με πόνο ψυχής όσα είχε δει και ακούσει, περιγράφοντας τη θλίψη, τα δάκρυα και την αυστηρή προειδοποίηση που έλαβε από την Παναγία.

Η αντίδραση που συνάντησε, όπως η ίδια αφηγείται, ήταν ιδιαίτερα σκληρή. Ο ιερέας απέρριψε τα λεγόμενά της, της φώναξε να αποχωρήσει από τον ναό χαρακτηρίζοντας τους πιστούς που αντιδρούν στην αφαίρεση Του Εσταυρωμένου ως «ειδωλολάτρες», που «προσκυνούν τα ξύλα».

Η μοναχή έφυγε από τον ναό συντετριμμένη 

Η μαρτυρία αυτή αγγίζει το βαθύτερο ζήτημα!

Ο Εσταυρωμένος για την Ορθόδοξη συνείδηση Είναι η εικόνα της θυσίας του Κυρίου μας Ιησού Χριστού. Είναι το σημείο πάνω στο οποίο αποκαλύφθηκε η άκρα Αγάπη του Θεού προς τον άνθρωπο. Είναι το κέντρο του αποστολικού κηρύγματος και της εκκλησιαστικής ζωής.

Γι' αυτό και η αφαίρεσή του από την Αγία Τράπεζα προκαλεί βαθιά οδύνη και αίσθημα πνευματικής αποξένωσης. Τέτοιες ενέργειες δεν αποτελούν απλώς μία αλλαγή διάταξης μέσα στον ναό, αλλά αγγίζουν τον ίδιο τον συμβολισμό της θυσίας Του Χριστού και τη θέση που κατέχει στη λατρευτική ζωή της Εκκλησίας.

Επίσης σύμφωνα με τα λεγόμενα και την στάση του ιερέα, εν έτη 2026 ζούμε μια νέα εικονομαχία, καθώς αυτά ακριβώς ήταν τα επιχειρήματα των εικονομάχων.

Η συγκεκριμένη μαρτυρία παρουσιάζεται ως μία ισχυρή έκκληση αφύπνισης.

 Ως μία προειδοποίηση που καλεί σε σοβαρό προβληματισμό, προσευχή και επανεξέταση των αποφάσεων που οδηγούν στην απομάκρυνση του Εσταυρωμένου από το ιερότερο σημείο του ναού.

Σε μία εποχή πνευματικής σύγχυσης, η Φωνή αυτή έρχεται να υπενθυμίσει ότι ο Εσταυρωμένος Χριστός παραμένει η καρδιά της πίστεώς μας, το σημείο της σωτηρίας μας και το ακατάλυτο σύμβολο της νίκης κατά του θανάτου.

Η μαρτυρία αυτή, θέτει ένα ερώτημα που ζητά απάντηση από όλους μας:

Πώς είναι δυνατόν να μην προβληματιστούμε όταν ακούγεται μία τόσο δραματική προειδοποίηση από την Ίδια την Μητέρα Του Κυρίου μας γύρω από την απομάκρυνση του Εσταυρωμένου, του ίδιου του συμβόλου της θυσίας και της σωτηρίας του κόσμου;

Η Ανάγκη αποκατάστασης της πράξης της Αφαίρεσης Του Εσταυρωμένου είναι πλέον επιβεβλημένη και η προειδοποίηση αυτή έρχεται από την ίδια την Μητέρα Του Θεού

Την Κυρία Θεοτόκο.

Ο έχων ώτα ακούει ακουΈτω!

ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ

Οι πιστοί 

Ιεράπετρα Ομολογία Πίστεως

Γνωρίζουμε, τόσο τα στοιχεία της μοναχής, όσο και του Ιερού Ναού αλλά και του ασεβούς Ιερέως 

Πηγή Ορθή Πίστη

Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης: Ο θεμελιωτής του αγιορείτικου κοινοβιακού μοναχισμού

 

Άγιος Αθανάσιος ο Αθωνίτης: Ο θεμελιωτής του αγιορείτικου κοινοβιακού μοναχισμού

ΑΓΙΟΣ ΑΘΑΝΑΣΙΟΣ Ο ΑΘΩΝΙΤΗΣ: Ο ΘΕΜΕΛΙΩΤΗΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΡΕΙΤΙΚΟΥ ΚΟΙΝΟΒΙΑΚΟΥ ΜΟΝΑΧΙΣΜΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     Το Άγιο Όρος αποτελεί την κιβωτό του ορθόδοξου μοναχισμού εδώ και χίλια χρόνια. Αποτελεί δε δημιούργημα ενός μεγάλου άνδρα της Εκκλησίας μας, του αγίου Αθανασίου του Αθωνίτου. Αυτός υπήρξε ο πρώτος κτήτορας κοινοβιακής μονής στον Άθωνα, της σεβάσμιας Μονής της Μεγίστης Λαύρας. 

      Γεννήθηκε το 930 μ. Χ. στην Τραπεζούντα του Πόντου από γονείς που είχαν έρθει από τη μακρινή Αντιόχεια. Δυστυχώς πέθαναν νωρίς. Ο πατέρας του πριν γεννηθεί ο Αθανάσιος και λίγο καιρό αργότερα η μητέρα του. Πριν πεθάνει η μητέρα του βάπτισε το νεογέννητο αγόρι και του έδωσε το όνομα Αβράμιος. Μια ευσεβής φίλη της και μοναχή, ανάλαβε να μεγαλώσει το ορφανό. Το φρόντιζε σαν δικό της παιδί και του ενέπνευσε την πίστη στο Θεό, την ευσέβεια και την αγάπη για το μοναχικό ιδεώδες. Όμως και αυτή, όταν ήταν επτά χρονών το παιδί, αρρώστησε και πέθανε. Κάποιοι άλλοι συγγενείς το περιμάζεψαν και το φρόντισαν ώσπου να ενηλικιωθεί. Τον έστειλαν μάλιστα να σπουδάσει στα ονομαστά σχολεία της περιοχής.

      Περί το 950 ήρθε στην Κωνσταντινούπολη για να συμπληρώσει τις σπουδές του, τον οποίο φιλοξένησε και φρόντισε μια πλούσια εξαδέλφη του, σύζυγος ανωτέρου αξιωματικού του βυζαντινού στρατού, Ζεφινεζέρ. Σπούδασε στη σχολή του ονομαστού φιλοσόφου και δασκάλου Αθανασίου. Μάλιστα ήταν τέτοια η επίδοσή του, ώστε μετά την αποφοίτησή , ανάλαβε καθήκοντα διδάσκοντος στη σχολή. 

Εκεί είχε την ευκαιρία να γνωρισθεί με έναν άγιο άνθρωπο, τον όσιο Μιχαήλ Μαλεΐνο,  ηγούμενο της μονής Κυμινά της Βιθυνίας στη Μικρά Ασία. Ο Μιχαήλ διέκρινε ότι στην ψυχή του νεαρού Αβράμιου ήταν κρυμμένος ο πόθος της μοναχικής ζωής και ασκήσεως. Γι’ αυτό και του δίδαξε τους κανόνες της μοναχικής ζωής. Αλλά την ίδια περίοδο είχε και μια άλλη γνωριμία, η οποία θα έπαιζε σημαντικό ρόλο στην κατοπινή του πορεία, τον ανεψιό του μοναχού Μιχαήλ, Νικηφόρο Φωκά, τον μετέπειτα αυτοκράτορα του Βυζαντίου.

       Ο Αβράμιος ακολούθησε τον Μιχαήλ στη Μονή του, όπου εκάρη μοναχός και έλαβε το μοναχικό όνομα Αθανάσιος. Έδειξε δε μεγάλο ζήλο για τη μοναχική ζωή και απέκτησε πλούσια πνευματική καρποφορία. Μετά από τέσσερα χρόνια αποσύρθηκε στην έρημο, για μεγαλύτερη άσκηση, κάθαρση και πνευματικό αγώνα. Μόνο που ο ηγούμενος Μιχαήλ τον όρισε ως πνευματικό πατέρα και καθοδηγητή του Νικηφόρου Φωκά. Ύστερα από λίγο καιρό, πλήθος ανθρώπων από τη γύρω περιοχή έτρεχε στο ερημητήριό του για να εξομολογηθεί και να ζητήσει τις πνευματικές του συμβουλές και να πάρει την ευλογία του.

      Αυτό όμως δεν άρεσε στον ασκητή Αθανάσιο, διότι, λόγω της ταπεινότητάς του, δεν πίστευε ότι ήταν ικανός για μια τέτοια πνευματική ακτινοβολία. Η κοσμική φήμη τον αρρώσταινε. Γι’ αυτό πήρε τη μεγάλη απόφαση να καταφύγει στον απομονωμένο τότε Άθωνα, σε κάποιο μοναστήρι, του Ζυγού, όπου συστήθηκε ως μοναχός Βαρνάβας. Αλλά ύστερα από λίγο καιρό έγινε γνωστή η ταυτότητά του. Μάλιστα μαθεύτηκε η νέα του διαμονή και ως την Κωνσταντινούπολη, στον Νικηφόρο Φωκά, ο οποίος έχασε τον πολύτιμο πνευματικό του πατέρα. Μετέβηκε μάλιστα στον Άθωνα για να τον συναντήσει και να του εκμυστηρευτεί την επιθυμία του να γίνει και εκείνος μοναχός κοντά του. Δεν είχε γίνει ακόμη αυτοκράτορας, ήταν ανώτερος αξιωματικός (δομέστικος) του στρατού. Το 960 του ανατέθηκε να εκστρατεύσει εναντίον των Αράβων, οι οποίοι είχαν καταλάβει την Κρήτη και έσφαζαν τον εκεί πληθυσμό. Ένα χρόνο αργότερα, αφού νίκησε τους εισβολείς και απελευθέρωσε το νησί, γύρισε με πλούσια λάφυρα, μέρος των οποίων έδωσε στον Αθανάσιο για να κτίσει μοναστήρι στον Άθωνα.  

      Το 963, τη χρονιά που ο Νικηφόρος έγινε αυτοκράτορας, αρχίζει η ανοικοδόμηση του τεραστίου συγκροτήματος της Μονής Μεγίστης Λαύρας, της οποίας έγινε ηγούμενος ο Αθανάσιος. Στον άλλοτε έρημο εκείνο τόπο κτίσθηκε τώρα μια μικρή πολιτεία. Γύρο από το καθολικό της Μονής κτίσθηκαν κελιά, μαγειρείο, τράπεζα, νοσοκομείο, ξενώνες, εργαστήρια, αποθήκες, νερόμυλος, υδραγωγείο, κλπ. Πολλοί μοναχοί και ερημίτες της περιοχής ήρθαν να επανδρώσουν το λαμπρό μοναστήρι. Ο άγιος Αθανάσιος, με βάση τους μοναχικούς κανόνες της αρχαίας Εκκλησίας, σύνταξε νέους κανονισμούς κοινοβιακού μοναχισμού, οι οποίοι θα αποτελέσουν κατόπιν τη βάση του αγιορείτικου μοναχισμού. Έτσι ο άγιος Αθανάσιος θεωρείται ο θεμελιωτής του.

      Ποίμανε τη Μονή για σαράντα περίπου χρόνια και ευτύχησε να φτάσει ακόμα και τους χίλιους μοναχούς. Ο Νικηφόρος Φωκάς είχε εκδηλώσει την  επιθυμία να αφήσει το θρόνο και να ντυθεί το μοναχικό σχήμα στη Μονή του Αθανασίου, όμως τον πρόλαβε η φρικτή δολοφονία του το 969 από τον ανεψιό του Ιωάννη Τσιμισκή.

      Περί το 1004, κατά διάρκεια οικοδόμησης κάποιου παρεκκλησίου της Μονής, κατέρρευσε ένα μέρος του τρούλου και καταπλάκωσε τον Αθανάσιο, ο οποίος λίγες μέρες μετά, κοιμήθηκε εν ειρήνη. Η μνήμη του εορτάζεται στις 5 Ιουλίου.

      Είναι πολύ σημαντικό να προβάλλονται στις μέρες μας μορφές της Εκκλησίας μας, σαν τον άγιο Αθανάσιο τον Αθωνίτη, διότι αποτελούν πρότυπα ζωής για τον σύγχρονο αποπροσανατολισμένο πνευματικά άνθρωπο.  Άγιοι, σαν τον άγιο Αθανάσιο, βίωσαν με συνέπεια την ασκητική του ορθοδόξου μοναχικού ιδεώδους, η οποία είναι το μοναδικό αντίδοτο στον δικό μας καταναλωτικό βαρβαρισμό, ο οποίος ευθύνεται πρωτίστως για την σύγχρονη παγκόσμια οικονομική (και όχι μόνο) κρίση. Ειδικά ο αγιορείτικος κοινοβιακός μοναχισμός, τον οποίο θεμελίωσε ο άγιος Αθανάσιος, αποτελεί το νοητό πνευματικό φάρο και την ελπίδα για μια καλλίτερη και ανθρωπινότερη κοινωνία, στα πρότυπα του ορθοδόξου τρόπου ζωής και  πολιτείας.