Σεβ. Κυθήρων: Σήμερα «πυρπολοῦμε» τήν παραδοσιακή καί χριστιανική οἰκογένεια μέ ὅ,τι καί μέ ὅσα αὐτό συνεπάγεται

  

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ

Ἐν Κυθήροις τῇ 29ῃ Ἰουλίου 2026
Ἀριθ. Πρωτ.: 455

ΠΟΙΜΑΝΤΟΡΙΚΗ ΕΓΚΥΚΛΙΟΣ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟΥ 2026 (ὑπ’ ἀριθ. 258/2026)

Πρός
Τόν Ἱερόν Κλῆρον καί
τόν Χριστώνυμον Λαόν
τῆς καθ΄ἡμᾶς Ἱερᾶς Μητροπόλεως
Κυθήρων καί Ἀντικυθήρων

«Πατρικήν ἐβδελύξω σύ Ἐλέσα ἀσέβειαν,
μητρικῇ στηριχθεῖσα εὐσεβείᾳ πανάμωμε…»
(Ἐκ τοῦ Ἀπολυτικίου τῆς Ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Ἐλέσης)

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί καί Συλλειτουργοί, Ἀδελφοί μου Χριστιανοί, Τέκνα μου ἐν Κυρίῳ ἀγαπητά·
Καλόν μῆνα καί εὐλογημένον Δεκαπενταύγουστον!

Ἡ Πρόοδος – Λιτάνευσις τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ καί ἡ φαιδρά ἑορτή τῆς Ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Ἐλέσης, Προστάτιδος καί Ἐφόρου τῆς νήσου τῶν Κυθήρων, καί τῆς ἁγίας οἰκογενείας τῆς Ἁγίας Σολομονῆς, μετά τῶν ἑπτά (7) Μακκαβαίων παίδων της καί τοῦ διδασκάλου των Ἐλεαζάρου, ἀνοίγουν τόν μῆνα τοῦ Αὐγούστου μέ τίς Δεσποτικές καί Θεομητορικές ἑορτές του καί τίς καθημερινές Ἱερές Παρακλήσεις τοῦ Δεκαπενταυγούστου εἰς τήν Παναγία μας.
Ἡ Ἁγία Ὁσιοπαρθενομάρτυς Ἐλέσα ἀνατράφηκε «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου» ἀπό τήν εὐσεβέστατη μητέρα της, ἡ ὁποία πολύ ἐνωρίς κατ’ ἄνθρωπον μετέστη εἰς τά οὐράνια σκηνώματα. Τότε ἡ Ἁγία Ἐλέσα, νεαρή κόρη, ἀπαρνήθηκε τόν ἀσεβῆ εἰδωλολάτρη πατέρα της καί ἦλθε διά νά μονάσῃ εἰς τά ἀκατοίκητα τότε Κύθηρα (374 μ.Χ.). Καί μή πειθομένη στίς παρακλήσεις τοῦ πατέρα της νά γυρίσῃ εἰς τήν πατρίδα της, σφαγιάσθηκε ἀπό τό ἀνόσιο χέρι του καί ἔβαψε τόν ἱερό αὐτό βράχο (τοῦ βουνοῦ τῆς Ἁγίας Ἐλέσης) μέ τά παρθενικά της αἵματα.
Τήν ἴδια ἡμέρα ἑορτάζεται καί ἡ ἱερή μνήμη τῆς ἁγίας οἰκογένειας τῆς Ἁγίας Σολομονῆς μέ τά ἑπτά παιδιά της, τά ὁποῖα, κατά τήν πρό Χριστοῦ ἐποχήν, ἐμαρτύρησαν, τό ἕνα κατόπιν τοῦ ἄλλου, διά νά τηρήσουν τόν Μωσαϊκό νόμο, ὁ ὁποῖος ἀπαγόρευε τήν κρεωφαγία χοιρινοῦ κρέατος. Μέ τήν εὐσεβῆ ἀνατροφή καί χειραγωγία τῆς ἁγίας μητέρας τους Σολομονῆς καί τήν καθοδήγησι τοῦ θεοσεβοῦς διδασκάλου τους Ἐλεαζάρου ὑπέμειναν μέ Πίστη καί καρτερία τό φρικτό μαρτύριό τους διά νά ἀπολαύσουν τά ἄφθαρτα ἀγαθά τῆς ἐπουρανίου Βασιλείας, τοῦ Ἐπουρανίου Παραδείσου.
Δύο ἄξιες καί ἐνάρετες οἰκογένειες προβάλλονται κατά τήν σημερινή μας ἑορτή. Ἡ εὐσεβής χριστιανική οἰκογένεια τῆς Ἁγίας Ἐλέσης, μέ τόν ἀσεβῆ, ὅμως, καί εἰδωλολάτρη πατέρα καί σύζυγο, καί ἡ εὐλογημένη ἑβραϊκή οἰκογένεια τῆς Ἁγίας Σολομονῆς, μέ τόν σοφό διδάσκαλο καί χειραγωγό της Ἐλεάζαρο.
«Τίμα τόν πατέρα σου καί τήν μητέρα σου, ἵνα εὖ σοι γένηται (διά νά εὐτυχήσῃς) καί ἵνα μακροχρόνιος ἔσῃ ἐπί τῆς γῆς», ὥριζε ὁ Μωσαϊκός νόμος.
Καί εἰς τήν περίοδον τῆς Χάριτος, τήν ὄντως Νέαν Ἐποχήν τῆς Καινῆς Διαθήκης, ὁ Θεῖος Διδάσκαλος Ἰησοῦς Χριστός εὐλόγησε μέ τήν παρουσία Του καί τό πρῶτο θαῦμα, «τήν ἀρχήν τῶν σημείων», τόν γάμο εἰς τήν Κανᾶν τῆς Γαλιλαίας, τήν δημιουργία τῆς θεοδίδακτης οἰκογένειας.
Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος εἰς τήν πρός Ἐφεσίους ἐπιστολήν του προβάλλει, κατά τό πρότυπο τῆς θυσιαστικῆς ἀγάπης τοῦ Νυμφίου Χριστοῦ πρός τήν Νύμφην Του Ἐκκλησίαν, τήν θυσιαστική ἀγάπη τοῦ συζύγου πρός τήν σύζυγο καί τήν ὀφειλόμενη ὑπακοή καί τόν σεβασμό τῆς συζύγου πρός τόν ἄνδρα της. Μέ ἄλλα λόγια, τά ἀμοιβαῖα καθήκοντα τῶν χριστιανῶν συζύγων (πρβλ. Ἐφεσ. 5, 22-33).
Στήν ἴδια ἐπιστολή του ὁ θεῖος Παῦλος συμβουλεύει τά μέλη τῆς χριστιανικῆς οἰκογένειας ὡς ἑξῆς (παραθέτουμε τήν μετάφρασι): «Τά τέκνα νά ὑπακούετε εἰς τούς γονεῖς σας σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Κυρίου. Διότι αὐτό εἶναι δίκαιο… Καί οἱ πατέρες μή ἐρεθίζετε καί μή κινῆτε εἰς θυμόν καί ὀργήν τά τέκνα σας, ἀλλά νά τά ἀνατρέφετε καί παιδαγωγεῖτε «ἐν παιδείᾳ καί νουθεσίᾳ Κυρίου», δηλ. μέ παιδαγωγία καί νουθεσία σύμφωνα μέ τό θέλημα τοῦ Κυρίου» (Ἐφεσ. 6, 1-4).
Τίς ἴδιες περίπου παραινέσεις γράφει ὁ Ἀπ. Παῦλος καί εἰς τήν πρός Κολοσσαεῖς ἐπιστολήν του (ἀντιγράφουμε ἀπό τήν μετάφραση): «Οἱ γυναῖκες νά ὑπακούετε εἰς τούς ἄνδρες σας, καθώς ἁρμόζει σέ ἀνθρώπους, πού συνδέονται στενά μέ τόν Κύριον. Οἱ ἄνδρες νά ἀγαπᾶτε τίς γυναίκες σας καί νά μή πικραίνεσθε μέ αὐτές. Τά τέκνα νά ὑπακούετε εἰς τούς γονεῖς σας σέ ὅλα, διότι αὐτό εἶναι ἀρεστό εἰς τόν Κύριο. Οἱ πατέρες μή ἐρεθίζετε τά παιδιά σας, διά νά μή χάνουν τό θάρρος των καί ἀπελπίζωνται» (Κολ. 3, 18-21).

Ἀγαπητοί μου Ἀδελφοί,
Εἴδαμε μέχρι τώρα τήν χριστιανική ἀνατροφή τῆς Ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Ἐλέσης ἀπό τήν εὐσεβέστατη μητέρα της καί τήν θεοσεβῆ ἀγωγή καί παιδαγωγία, πού ἔλαβαν οἱ Μακκαβαῖοι παῖδες ἀπό τήν ἁγία μητέρα τους καί τόν σοφό κατά Θεόν καί ἐνάρετο διδάσκαλό τους Ἐλεάζαρο.
Εἴπαμε καί διά τήν πνευματική καί ὑλική εὐλογία, τήν ὁποῖα ἐχάρισε μέ τήν παρουσία Του εἰς τόν γάμο τῆς Κανᾶ τῆς Γαλιλαίας ὁ φιλάνθρωπος Κύριος καί Θεός μας. Παραθέσαμε καί τά σχετικά ἀποσπάσματα τῶν ἐπιστολῶν πρός Ἐφεσίους καί Κολοσσαεῖς τοῦ Ἀπ. Παύλου, τά ὁποῖα ἀφοροῦν εἰς τά ἀμοιβαῖα καθήκοντα τῶν Χριστιανῶν συζύγων καί τῶν μελῶν τῆς Χριστιανικῆς οἰκογένειας (τοῦ ἄνδρα, τῆς γυναίκας καί τῶν παιδιῶν) μεταξύ των.
Μέ ὅλα τά παραπάνω προβάλλεται ἡ παραδοσιακή, ἡ θεάρεστη καί χριστιανική οἰκογένεια. Καί οἱ λόγοι αὐτοί εἶναι ἐπίκαιροι, ὠφέλιμοι καί ἀξιοπρόσεκτοι περισσότερο ἀπό κάθε ἄλλη φορά. Σήμερα βάλλεται καί ὑπονομεύεται ἔμμεσα καί ἔντεχνα ἡ παραδοσιακή καί εὐλογημένη χριστιανική οἰκογένεια. Ἡ θεοστήρικτη οἰκογένεια, πού βασίζεται εἰς τήν διδασκαλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, καί ἰδιαίτερα τῆς Καινῆς Διαθήκης. Εἰς τούς Θείους καί Ἱερούς Κανόνας τῆς Ὀρθοδόξου Καθολικῆς Ἐκκλησίας μας (εἰς τό Ἐκκλησιαστικό καί Κανονικό Δίκαιο). Εἰς τό Ρωμαϊκό δίκαιο καί τό Συνταγματικό δίκαιο (εἰς τό Σύνταγμα τοῦ Ἑλληνικοῦ Κράτους). Εἰς τήν μακραίωνα Ἐκκλησιαστικήν Παράδοσιν καί εἰς τήν ἀπό ἀρχαιοτάτων χρόνων παράδοσιν καί Ἱστορίαν τοῦ Ἑλληνικοῦ μας Γένους.
Καί ὅμως, ὁ φοβερός «λίβας» τῆς χρεωκοπημένης πνευματικά Δύσεως, τῆς «νέας ἐποχῆς» καί τῆς «νέας τάξης πραγμάτων» ἔφερε τά ἄνω κάτω εἰς τήν Ἑλληνορθόδοξη Πατρίδα μας. Δυστυχῶς νομοθετήθηκε καί ἐπισημοποιήθηκε «νέος τύπος οἰκογένειας» (δύο ἀτόμων τοῦ ἰδίου φύλου μέ δικαίωμα τεκνοθεσίας). Καί αὐτός ὁ νεωτερισμός περνάει καί εἰς τήν σχολική ἐκπαίδευσι, μέ ἀρχή εἰς τά βιβλία τοῦ Δημοτικοῦ Σχολείου, πού θά κυκλοφορήσουν ἀπό τόν Σεπτέμβριο τοῦ ἔτους αὐτοῦ. Θά διδάσκωνται τά παιδιά μας ὄχι ἕνα, ὅπως συνέβαινε μέχρι τώρα, ἀλλά καί ἄλλους δύο «τύπους οἰκογένειας» (ἄνδρα μέ ἄνδρα καί γυναίκας μέ γυναίκα), διά νά ἐπιλέξουν μελλοντικά τόν «τύπο οἰκογένειας», πού τούς ταιριάζει. Φοβερή κατάπτωσις! Καί τό χειρότερο: προβάλλεται σκίτσο μέ περίπτυξι καί φίλημα ἀνθρώπου σέ ζῶο! Ποῦ ὁδηγοῦνται τά παιδιά μας, στή ζωολατρεία ἀντί στή θεολατρεία;

Ἀδελφοί μου,
Μέ μεγάλη λύπη κάμνω τήν ἀναφορά μου αὐτή στίς σοβαρές αὐτές πνευματικές καί ἠθικές ἐκτροπές, ὅταν μάλιστα αὐτές στοχεύουν στίς ἁγνές παιδικές καί νεανικές καρδιές.
Ἔχουμε τήν φοβερή κατάστασι καί ἀπειλή γενικεύσεως καί ἐξαπλώσεως τοῦ πολέμου στόν βορρᾶ καί τόν νότο, μέ τίς καταστροφικές συνέπειές του, καί, ἀντί νά συνετισθοῦμε καί νά ζητήσωμε τό ἔλεος τοῦ Θεοῦ, «πυρπολοῦμε» τήν παραδοσιακή καί χριστιανική οἰκογένεια μέ ὅ,τι καί μέ ὅσα αὐτό συνεπάγεται.
Δι’ αὐτούς τούς λόγους ἡ κάθε χριστιανική οἰκογένεια εἶναι ἀνάγκη νά λειτουργῇ ὡς «κατ’ οἶκον ἐκκλησία» καί ὡς ἕνα σύγχρονο «κρυφό σχολειό». Ὁ πατέρας, ἡ μητέρα καί τά παιδιά νά τρώγουν εἰ δυνατόν, στό ἴδιο τραπέζι. Νά προσεύχωνται μαζί. Νά ἐκκλησιάζωνται. Νά κοινωνοῦν τῶν Ἀχράντων Μυστηρίων. Νά συζητοῦν μέ τά παιδιά αὐτά, πού λέγονται καί διδάσκονται στά Σχολεῖα καί νά
διορθώνωνται τά ὅσα καινοφανῆ καί ἀλλόκοτα σερβίρονται. Παλαιότερα οἱ χριστιανικές οἰκογένειες μελετοῦσαν ὅλοι μαζί τό Ἱερό Εὐαγγέλιο καί βίους Ἁγίων! Πόσον ἀπαραίτητος εἶναι σήμερα αὐτός ὁ πνευματικός συναγερμός! Οἱ καιροί εἶναι δύσκολοι καί «οὐ μενετοί», πολύ εὐμετάβολοι. «Ἰδού νῦν καιρός εὐπρόσδεκτος, ἰδού νῦν ἡμέρα σωτηρίας· ἀποθώμεθα οὖν τά ἔργα τοῦ σκότους καί ἐνδυσώμεθα τά ὅπλα τοῦ φωτός» (Ρωμ. 13, 12).
Εὐχόμενος ἀπό καρδίας νά εἶναι εὐλογημένη, εἰρηνική κατά Θεόν καί πολύκαρπη πνευματικά ἡ ἀρχόμενη σήμερα ἱερή περίοδος τοῦ Δεκαπενταυγούστου, μέ τήν δύναμι τοῦ Τιμίου καί Ζωοποιοῦ Σταυροῦ, τοῦ ὁποίου τήν πρόοδο καί ἱερή λιτάνευσι ἑορτάζουμε, μέ τήν Χάρι καί τίς πρεσβεῖες τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου καί μέ τίς εὐχές καί δεήσεις τῆς Ἁγίας Ὁσιοπαρθενομάρτυρος Ἐλέσης καί τῶν ἁγίων Μακκαβαίων, καί ὁ Πανάγιος Θεός νά εὐλογῇ καί νά περισκέπῃ τίς οἰκογένειες, τήν Ἑλληνορθόδοξη Πατρίδα μας καί ὅλο τόν κόσμο, διατελῶ,

Μέ πατρικές εὐχές καί εὐλογίες

Ὁ Μητροπολίτης
†ὁ Κυθήρων & Ἀντικυθήρων Σεραφείμ

 

Πως ο Πάπας εξεθεμελίωσε από την Εκκλησία τον Χριστό… (Άγιος Νεκτάριος)

«Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός… Ἡ παπικὴ ἐκκλησία δὲν εἶναι Χριστοκεντρικὴ ἀλλὰ Παποκεντρική»

---

«Θεμέλιον ἄλλον οὐδεὶς δύναται θεῖναι παρὰ τὸν κείμενον, ὅς ἐστι Ἰησοῦς Χριστὸς» (Α΄ Κορ. γ΄11). «ἐποικοδομηθέντες τῷ θεμελίῳ τῶν ἀποστόλων καὶ προφητῶν». «Τῷ θεμελίῳ», λέγει, «τῶν Ἀποστόλων» καὶ οὐχὶ τοῦ Πέτρου, καθὼς παραφρονεῖ ἡ Παπικὴ Ἐκκλησία.

 

Ἐὰν ὁ Κλήμης Ρώμης εἶναι διάδοχος τοῦ Πέτρου, διότι ἐχειροτονήθη ἀπὸ τὸν Πέτρο, τότε ὅσοι ἐπίσκοποι χειροτονήθησαν ἀπὸ τὸν Πέτρο εἶναι διάδοχοί του, καὶ ὄχι μόνο ὁ Κλήμης. Ὁ ἀπόστολος Πέτρος ἐχειροτόνησε τὸν Πάπα Κλήμεντα ἐπίσκοπο Ρώμης μόνο, καὶ ὄχι τῆς οἰκουμένης ὅλης.

Ἐὰν ὁ θάνατος τοῦ Πέτρου ἔδωσε τέτοιο προνόμιο στὸν Πάπα νὰ εἶναι κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, καὶ μονάρχης ἐπάνω σὲ ὅλους τοὺς ἀρχιερεῖς καὶ εἰς τὰς Συνόδους, πολὺ περισσότερον πρέπει νὰ ἔχει αὐτὰ τὰ προνόμια ὁ Ἱεροσολύμων διὰ τὸν θάνατον τοῦ Χριστοῦ. Λέγοντας ὁ Πάπας πὼς εἶναι ἡ κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἐξώρισε ἀπὸ τὴν δυτικὴ Ἐκκλησία τὸν Δεσπότη πάντων Χριστόν, καὶ ἔτσι ἔμεινε ἡ δυτικὴ Ἐκκλησία χήρα ἀπὸ τὸν Χριστό.

Ὅταν οἱ υἱοὶ τοῦ Ζεβεδαίου ζήτησαν ἀπὸ τὸν Χριστὸ πρωτοκαθεδρία, νὰ καθήσουν ὁ ἕνας δεξιά του καὶ ὁ ἄλλος ἀριστερά του (Μάρκ.ι´35-38), ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε ὅτι αὐτὸ εἶναι ἀδύνατον, διότι τὴν πρωτοκαθεδρία τὴν ἔχω δώσει στὸν Πέτρο, ἀλλά, ὅτι «ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι μέγας ἐν ὑμῖν, ἔσται διάκονος ὑμῶν, καὶ ὃς ἐὰν θέλῃ γενέσθαι πρῶτος, ἔστω πάντων δοῦλος». Ὅταν οἱ ἀπόστολοι κατὰ τὸν μυστικὸν Δεῖπνον ἔπεσαν σὲ φιλονικία, διὰ τὰ πρωτεῖα, ὁ Κύριος δὲν τοὺς εἶπε πὼς ὁ Πέτρος εἶναι ὁ μεγαλύτερος, ἐπειδὴ αὐτὸν ἀφήνω ἐπίτροπον εἰς τὸ ποίμνιον, αὐτὸς εἶναι ἡ κεφαλὴ ὅλων σας. (Λουκ. κβ’ 24-26). Ἀλλὰ τοὺς εἶπε ὅτι «οἱ βασιλεῖς τῶν ἐθνῶν κυριεύουσιν αὐτῶν, καὶ οἱ ἐξουσιάζοντες αὐτῶν εὐεργέται καλοῦνται, ὑμεῖς δὲ οὐχ οὕτως, ἀλλ᾽ ὁ μείζων ἐν ὑμῖν γενέσθω ὡς ὁ νεώτερος καὶ ὁ ἀνακείμενος ὡς ὁ διακονῶν». Ἔφερε καὶ παράδειγμα ὁ Κύριος τοὺς Φαρισαίους, οἱ ὁποῖοι ζητοῦσαν ἀπὸ τοὺς ἀνθρώπους νὰ λέγονται Ραββί, ὅμως ἐσεῖς, οἱ δικοί μου μαθηταὶ μὴν πέσετε στὸ πάθος αὐτό, μὴ ζητεῖτε τὸ πρωτεῖον αὐτό, ὑμεῖς μὴ κληθῆτε καθηγηταί, «εἷς γάρ ἐστιν ὁ καθηγητὴς Χριστός, καὶ πατέρα μὴ καλέσητε ἐπὶ τῆς γῆς. Εἷς ἐστιν ὁ Πατὴρ ὑμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ὑμεῖς δὲ πάντες ἀδελφοὶ ἐστέ». Οἱ Ἀπόστολοι ἔπεμψαν τὸν Πέτρον καὶ τὸν Ἰωάννην στὴν Σαμάρεια, ὅταν ἄκουσαν πὼς ἐδέχθη τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ, ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν κεφαλὴ καὶ ἄρχων πάντων, πῶς πέμπεται ἀπὸ τοὺς ἄλλους; πράγμα ποὺ δὲν τὸ δέχεται οὔτε ἡ συνήθεια οὔτε τὸ δίκαιον; Εἶναι λοιπὸν φανερὸ ὅτι τοῦτοι οἱ καπνοὶ τῆς φιλοδοξίας, καὶ πρωτοκαθεδρίας δὲν ἐχώρησαν μέσα εἰς τὰς θεοφόρους κεφαλὰς τῶν Ἀποστόλων, ἀλλ᾽ ὅλοι ἦταν ὁμοταγεῖς, ἀδελφοὶ κατὰ τὴν διδασκαλία τοῦ Κυρίου, ἐπίσης διδάσκαλοι πάσης τῆς οἰκουμένης. Ὄχι διῃρημένως ὁ ἕνας στὴ Ρώμη, ὁ ἄλλος ἀλλαχοῦ, ἀλλὰ πανταχοῦ καθ᾽ ἕνας τὴν αὐτὴ ἐξουσία εἶχε καὶ τὸ αὐτὸ Ἀποστολικὸ προνόμιο.

Ἔτσι ὁ Πάπας διὰ νὰ στήση τὴν κεφαλήν του, ὄχι μόνον συκοφαντεῖ τὸ Εὐαγγέλιο, ἀλλὰ καταφρονεῖ καὶ τὸν μακάριο Πέτρο σμικρύνοντάς του τὸ Ἀποστολικόν του προνόμιο, ἐπειδὴ ἀπὸ ἐκεῖ ποὺ ἦταν χειροτονημένος διδάσκαλος πάσης της οἰκουμένης καθὼς καὶ οἱ λοιποὶ Ἀπόστολοι, αὐτὸς τὸν περικλείει εἰς τὴν Ρώμην. Ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν κεφαλὴ καὶ ἀρχή, πῶς ὁ Παῦλος ὁ ὁποῖος δὲν ἦταν ἀπὸ τοὺς δώδεκα ἀντεστάθη κατὰ πρόσωπον εἰς τὸν Πέτρον; Πῶς τὸν ἐλέγχει καθὼς ὁ ἴδιος γράφει στὴν πρὸς Γαλάτας ἐπιστολήν του; «ὅτε ἦλθε Πέτρος εἰς Ἀντιόχειαν κατὰ πρόσωπον αὐτοῦ ἀντέστην» (Γαλατ. β΄11). Ἐὰν ὁ Πέτρος ἦταν πρῶτος πῶς εἰς τὴν Ἀποστολικὴν Σύνοδον δὲν ἀποφασίζει ὁ Πέτρος ὡς κεφαλὴ πάντων, ἀλλὰ ὁ Ἰάκωβος; (Πράξ. ιε΄10-28). Οἱ Ἀπόστολοι ἦσαν οἰκουμενικοὶ διδάσκαλοι, καὶ ἰσότιμοι πάντες, καὶ οὐδένας εἶχε διωρισμένον θρόνον.

Οἱ Ἀπόστολοι χειροτονοῦσαν παντοῦ Ἀρχιερεῖς, καὶ ἔδιδαν εἰς αὐτοὺς τέσσαρα χαρίσματα: πρῶτον τὸ κήρυγμα τοῦ Εὐαγγελίου, δεύτερον τὴν Ἱερωσύνην, τρίτον τὴν χειροτονίαν, τέταρτον τὴν ἐξουσίαν τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν. Καὶ αὐτὰ μερικῶς, καὶ ὄχι οἰκουμενικῶς, ἀλλὰ καθένας εἰς τὴν ἐπαρχίαν του ἐκήρυττε τὸ Εὐαγγέλιο, ἐνεργοῦσε τὰ τῆς Ἱερωσύνης, ἔπραττε τὰ τῆς χειροτονίας, ἐτέλει τὰ τοῦ δεσμεῖν καὶ λύειν. Ἔξω ἀπὸ τὴν ἐπαρχίαν του οὐδείς. Ἐπειδὴ αὐτὸ ἦταν ἀποστολικὸ χάρισμα. Οἱ Ἀπόστολοι Ἀρχιερεῖς χειροτονοῦσαν, καὶ ὄχι Ἀποστόλους. Οὐδεὶς τῶν χειροτονηθέντων ἀπὸ τοὺς Ἀποστόλους ἔγινε διάδοχος καὶ τοῦ ἀποστολικοῦ ἀξιώματος. Δόγμα τῶν Παπικῶν εἶναι «τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Πάπαν, ταυτὸν ἐστὶ τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Χριστόν», ὡσὰν νὰ ἦταν ὁ Πάπας καὶ ὁ Χριστὸς ἓν κατὰ τὴν οὐσίαν, δηλαδὴ θεοποιεῖ τὸν ἑαυτόν του. Ὁ Πάπας εἶναι κτίσμα, καὶ ἐπειδὴ ζητεῖ προνόμιον ὁπού τὸ ἔχει μόνος ὁ Θεός, τὸ νὰ πιστεύουν εἰς αὐτὸν τὰ κτίσματα, εἶναι ἱερόσυλος, καὶ παντάπασι τυφλός, ὅταν θέλει νὰ εἶναι ἀνώτερος τῶν Συνόδων; ὅταν φαντάζεται πὼς εἶναι ἀναμάρτητος; τί ἄλλο ὅταν διδάσκει πὼς εἶναι μονάρχης τῶν Ἐκκλησιῶν; παρὰ τὸ ὅτι εἶναι Θεός; καὶ διὰ τοῦτο μὲ ἀναίσχυντον καὶ ἄθεον ἀπόφασιν θέλει νὰ προσκυνῆται καὶ νὰ πιστεύεται ὡς Θεός; Τοῦτο τί ἄλλο εἶναι παρὰ φαντασία ἀθεΐας, τύφλωσις νοὸς εἰδωλολάτρου; Ὁ 35ος Ἀποστολικὸς κανὼν βοᾶ: «Εἴ τις Ἐπίσκοπος τολμήσειε χειροτονίαν ποιῆσαι ἐν ταῖς μὴ ὑποκειμέναις αὐτῷ χώραις καὶ πόλεσι, παρὰ γνώμην τῶν κατεχόντων αὐτάς, καθαιρείσθω, ὅ τε χειροτονήσας καὶ χειροτονηθείς».

Ἐὰν ἦταν ὁ Ρώμης πρῶτος, πὼς αὐτὸς ὁ ἴδιος ὁ Κλήμης ἔγραφε τὸν Ἀποστολικὸ κανόνα ποὺ λέει: «Τοὺς Ἐπισκόπους ἑκάστου ἔθνους, εἰδέναι χρὴ τὸν ἐν αὐτοῖς πρῶτον, καὶ ἡγεῖσθαι αὐτὸν ὡς κεφαλήν, καὶ μηδέν τι πράττειν ἄνευ τῆς ἐκείνου γνώμης. Ἐκεῖνα δὲ πράττειν ἕκαστον, ὅσα τῇ αὐτοῦ παροικίᾳ ἐπιβάλλει καὶ ταῖς ὑπ᾽ αὐτὴν χώραις. Ἀλλὰ μηδὲ ἐκεῖνος ἄνευ τῆς πάντων γνώμης ποείτω τι. Οὕτω γὰρ ὁμόνοια ἔσται, καὶ δοξασθήσεται ὁ Θεός». Ἀλλ᾽ ἡ φιλαρχία τοῦ Πάπα καὶ τοῦτον τὸν κανόνα καθὼς καὶ ἄλλους πολλοὺς καταπάτησε (9ον τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου). Ὁ Πάπας ἀπὸ κενὴ φιλοδοξία, διὰ νὰ στήσῃ τὴν μοναρχικὴ ἐξουσία, ἰδιοποιῆται τὰ Ἀποστολικὰ χαρίσματα. Ἡ φιλοδοξία τοῦ Πάπα τὸν ἔφερε σὲ τέτοιο σημεῖο νὰ λέῃ ὅτι «τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Πάπα, ταυτὸν ἔστι τὸ μὴ πιστεύειν εἰς τὸν Χριστόν, ὡσὰν νὰ ἦταν ὁ Πάπας καὶ ὁ Χριστὸς ἓν κατὰ τὴν οὐσίαν”. Θεοποιεῖ τὸν ἑαυτό του. Αὐτὸς ὁ ὑπερβολικὸς τύφος τοῦ Πάπα, αὐτὴ ἡ μοναρχομανία του ἐγέννησε τόσας αἱρέσεις. Ποῦ ἡ χρυσὴ παραγγελία ποὺ μᾶς ἄφησε ὁ Κύριος, «μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ ὅτι πρᾷός εἰμι καὶ ταπεινὸς τῇ καρδίᾳ, καὶ εὑρήσετε ἀνάπαυσιν ταῖς ψυχαῖς ὑμῶν»; Ποῦ ὁ μακαρισμὸς «μακάριοι οἱ πτωχοὶ τῷ πνεύματι», δηλαδὴ οἱ ταπεινοὶ; Ποῦ τόσα καὶ τόσα παραδείγματα χρυσὰ καὶ λαμπρά τῆς ταπεινοφροσύνης ;

Ἡ ὑπερηφάνεια εἶναι ἄρνησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ, μίμησις τοῦ διαβόλου, διότι οἱ ἀποστατικὲς δυνάμεις, καθὼς ἔλεγε ἡ μακαρία Συγκλητική, τὶς ἄλλες ἀρετὲς δύνανται κατά τινα τρόπον, νὰ μιμηθοῦν, τὴν δὲ ταπεινοφροσύνη οὐδέποτε. Ἡ ταπεινοφροσύνη εἶναι γεννήτρια τροφὸς πασῶν των ἀρετῶν, μίμησις τῆς ζωῆς τοῦ Χριστοῦ. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία εἶναι νόθος ὀργανισμός. Σὲ ἕναν θνητὸν καὶ ἁμαρτωλὸν ἄνθρωπον συγκεντρώθηκε ἡ ἀπόλυτη ἐξουσία καὶ τὸ ἀλάθητο. Ἡ παπικὴ ἐκκλησία δὲν εἶναι Χριστοκεντρικὴ ἀλλὰ Παποκεντρική. Ὁ Πάπας ὑπέκυψε στὸν τρίτο καὶ τελευταῖο πειρασμὸ τοῦ Κυρίου στὴν ἔρημο.

Ἁγ. Νεκταρίου: «Μελέτη ἱστορικὴ περὶ τῶν αἰτιῶν τοῦ σχίσματος», ἐκδ. Ν. Παναγοπούλου, τόμ. Α’., Ἀθῆναι. Χριστιανική Βιβλιογραφία

 

 

Το Πατριαρχείο Γεωργίας κατά της νεοεποχίτικης ατζέντας των Βρυξελλών

Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

«μὴ πλανᾶσθε^.οὔτε μαλακοὶ οὔτε ἀρσενοκοῖται ούτε πλεονέκται οὔτε κλέπται οὔτε μέθυσοι, οὐ λοίδοροι, οὐχ ἅρπαγες Βασιλείαν Θεοῦ οὐ κληρονομήσουσι»

---

Η Ευρωπαϊκή Ένωση εξαπολύει μύδρους κατά του Πατριαρχείου της Γεωργίας. Ο επικεφαλής της Υπηρεσίας Δημοσίων Σχέσεων του Πατριαρχείου, πρωτοπρεσβύτερος π. Ανδρέας Τζαγμάιτζε, δίνει αποκαλυπτικές απαντήσεις περιγράφοντας πώς καθορίζονται οι σχέσεις με τους εκπροσώπους της Ε.Ε. τα τελευταία χρόνια [1].

 

Σχετικά με τα πρόσφατα ψηφίσματα του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου και της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης, τα οποία “κάνουν αναφορά ότι η Εκκλησία της Γεωργίας αποτελεί μέρος ενός ρωσικού δικτύου επιρροής”, ο π. Ανδρέας διέψευσε με αποκαλύψεις-ντοκουμέντα όσα ισχυρίζονται οι Ευρωπαίοι.

Κατά τη συνέντευξη ο π. Ανδρέας αναφέρθηκε στην επίσκεψη της Βελγίδας Υπουργού Εξωτερικών Χάτζα Λαμπίμπι στο Πατριαρχείο Γεωργίας τον Αύγουστο του 2023, η οποία ζήτησε από τους εκκλησιαστικούς να βοηθήσουν στη διάδοση του γάμου μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου, καθώς το Πατριαρχείο ασκεί επιρροή στην κοινωνία.

Ειδικότερα ανέφερε: “Η κα Χάτζα Λαμπίμπι ήρθε στο Πατριαρχείο και, μεταξύ άλλων, μας ρώτησε για περίεργα και ανήκουστα πράγματα. Είπε ότι το Πατριαρχείο έχει αρκετή επιρροή στην κοινωνία, ότι η γεωργιανή κοινωνία υστερεί πολύ σε σχέση με τις τάσεις του 21ου αιώνα, ότι οι γάμοι μεταξύ ατόμων του ίδιου φύλου είναι απαράδεκτοι για την κοινωνία και μας ζήτησε να βοηθήσουμε στη διάδοση αυτού του γεγονότος”.

Σύμφωνα με τον επικεφαλής της Υπηρεσίας Δημοσίων Σχέσεων του Πατριαρχείου, οι Βρυξέλλες έχουν τη δική τους ατζέντα, ενώ η κοινωνία της Γεωργίας και το Πατριαρχείο είναι αφοσιωμένοι στις οικογενειακές αξίες, γεγονός απαράδεκτο για την ιδεολογία της Ε.Ε.

Ο π. Ανδρέας τόνισε σχετικά: «Από την άποψη ότι αυτή είναι η ατζέντα τους, δεν τους ενδιαφέρει η διάθεση της κοινωνίας μας σχετικά με την ατζέντα των ΛΟΑΤΚΙ+. Αυτή είναι η αλήθεια. Δεν τους ενδιαφέρει. Το γεγονός ότι είμαστε αφοσιωμένοι στις οικογενειακές αξίες, ότι η εκκλησία αγωνίζεται γι’ αυτό, ότι λέμε ότι η Γεωργία έχει δημογραφικό πρόβλημα και η έκτρωση είναι δολοφονία, και ούτω καθεξής, αυτό είναι απαράδεκτο για αυτήν την ιδεολογία. Επομένως, αυτό ακυρώνεται με την προσάρτηση ενός ρωσικού κλισέ (σ.σ. η Ρωσία υπερασπίζεται τις αξίες της οικογένειας και τίθεται ρητά κατά της ατζέντας ΛΟΑΤΚΙ).Αντί να λάβουν υπόψη τις συμβουλές μας, έχουν τη δική τους ατζέντα, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τη διάθεση της κοινωνίας σε αυτό το μέρος και πιστεύουν ότι η εκκλησία είναι μόνο, ως θεσμός, αντίθετη στην πολιτική τους, ενώ στην πραγματικότητα αυτοί οι άνθρωποι αποτελούν συστατικό μέρος της εκκλησίας».

Επιπροσθέτως, αναφέρθηκε και στις διάφορες Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις οι οποίες στο πλαίσιο συγκεκριμένων στρατηγικών προώθησης στοχοποιούν την Εκκλησία: «Οι ΜΚΟ σε αυτή την περίπτωση ενδιαφέρονται να δείξουν τον ρόλο τους στην θεραπεία κάποιου πράγματος στην κοινωνία παρουσιάζοντας την εκκλησία σε αυτή την περίπτωση ως απειλή. Αυτές οι ΜΚΟ παρουσιάζονται ότι είναι η σωτηρία της Γεωργίας και με αυτόν τον τρόπο βρίσκουν κάποια λειτουργία για τον εαυτό τους. Τους είπαμε ότι η εκκλησία είναι ανοιχτή στον διάλογο. Μιλήστε μας, θα σας τα πούμε όλα. Τους είπαμε το ίδιο πράγμα – ότι αυτή η ατζέντα των ΛΟΑΤΚΙ+, η επίθεση στην οικογένεια, είναι πολύ επιζήμια για τις στάσεις απέναντι στη δυτική πολιτική».

Ο ομότιμος καθηγητής της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ. πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης σημείωνε σε άρθρο του με τίτλο «Δέν μᾶς ἔφθανε ὁ Οἰκουμενισμός, ἦλθε καί ὁ Σοδομισμός», τα εξής σχετικά με τα «Ἀξιομίμητα παραδείγματα Ὀρθοδόξων Χωρῶν»:

«Ἔχομε τό καλό παράδειγμα ἄλλων ἀδελφῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, οἱ ὁποῖες ἀπέτρεψαν ἤ τουλάχιστον κατεδίκασαν συνοδικά τίς παρελάσεις τῶν Ὁμοφυλοφίλων. Στήν Γεωργία πλῆθος πιστῶν, ἔχοντας ἐπικεφαλῆς ἐπισκόπους, ἱερεῖς καί μοναχούς, παρεμπόδισαν τήν παρέλαση τῶν Ὁμοφυλοφίλων. Τό ἴδιο συνέβη καί στό Βουκουρέστι καί στό Βελιγράδι, ὅπου μάλιστα ἡ τότε ὑπουργός τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν Χίλαρι Κλίντον, παρά τήν παρεμπόδιση τῆς παρελάσεως τῶν Gay ἀπό τούς πιστούς, συνεχάρη τόν Σέρβο πρωθυπουργό, γιατί ἐπέτρεψε νά πραγματοποιηθεῖ ἡ ἐκδήλωση. Ἀποκαλυπτική εἶναι ἐπίσης ἡ πληροφορία ὅτι ὅπου γίνονται αὐτές οἱ ἐκδηλώσεις τυγχάνουν τῆς προστασίας τῶν πρεσβειῶν τῶν Ἡνωμένων Πολιτειῶν. Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τῆς αὐτόνομης Μολδαβίας ἐπίσης κατεδίκασε συνοδικά τίς παρελάσεις τῶν Ὁμοφυλοφίλων μέ τό πολύ ὡραῖο ποιμαντικό καί ἠθικό ἐπιχείρημα ὅτι ἔχομε ἐντολή ἀπό τό Εὐαγγέλιο νά παρεμποδίζουμε τήν ἐξάπλωση τῆς ἁμαρτίας καί ὅτι δέν ὑπακούουμε στά κελεύσματα τῶν ἀρχόντων τοῦ κόσμου, ἀλλά στίς ἐντολές τοῦ βασιλέως τῶν βασιλέων, τοῦ Κυρίου τοῦ Οὐρανοῦ καί τῆς γῆς. Ἀποφάσισε μάλιστα νά θέτει σέ ἀκοινωνησία ὅποιον ὑποστηρίζει τήν Ὁμοφυλοφιλία. Στήν Ὀρθόδοξη Ρωσία δέν χρειάσθηκε νά ἐπέμβει ἡ Ἐκκλησία, διότι οἱ πολιτικοί ἄρχοντες, μιμούμενοι τούς Ὀρθοδόξους βασιλεῖς τοῦ Βυζαντίου, ἐψήφισαν στήν Βουλή τους (Δούμα) νόμο, μέ τόν ὁποῖο θά ἀπελαύνονται ἀπό τή Ρωσία ὅσοι ξένοι προπαγανδίζουν ὑπέρ τῆς Ὁμοφυλοφιλίας καί θά φυλακίζονται ὅσοι Ρῶσοι προσβάλλουν τά παραδοσιακά ἤθη καί ἔθιμα τοῦ Ὀρθοδόξου λαοῦ».

Αντιληπτό γίνεται από τα προαναφερθέντα πως οι Ορθόδοξες χώρες αντιτίθενται σθεναρά στην ατζέντα ΛΟΑΤΚΙ, πλην της Ελλάδας δυστυχώς, η οποία πρώτη ανάμεσα στις Ορθόδοξες χώρες καταπατάτησε τον Νόμο του Κυρίου, ψηφίζοντας τον βλάσφημο και αντίχριστο νόμο περί του γάμου των ομοφυλοφίλων.

Οποιαδήποτε παραδοσιακή και Ορθόδοξη προσέγγιση κατηγορείται και λοιδορείται. Ο εκμαυλισμός της Δύσεως έχει υπερβεί τα εσκαμμένα. Δεν μπορούν βεβαίως οι Ευρωπαίοι να κατανοήσουν τον Νόμο του Κυρίου αφού τον έχουν καταστρατηγήσει ολοσχερώς. Έτσι, οι Ορθόδοξες χώρες που προσπαθούν να τον διαφυλάξουν κατηγορούνται ως οπισθοδρομικές και αταίριαστες με την «προοδευτικότητα» της Ευρώπης.

Η woke ατζέντα, με αφετηρία τις δυνάμεις του σκότους, προωθείται ποικιλοτρόπως σε όλες τις ανεπτυγμένες χώρες με σκοπό την ολοκληρωτική διάβρωσή τους και την ένταξή τους στο πνεύμα της Νέας Εποχής, ανοίγοντας τον δρόμο για την έλευση του Αντιχρίστου.

Η ευτελής στάση της εκκλησιαστικής διοίκησης της Εκκλησίας της Ελλάδος με την αποδοχή της νεοταξικής woke ατζέντας (καθώς η όποια αντίδραση πλέον έχει εκμηδενιστεί), – και μάλιστα με διαστροφή της Ορθόδοξης διδασκαλίας εκ μέρους κάποιων Μητροπολιτών (βλ. Νέας Ιωνίας Γαβριήλ) -, αποτελεί φοβερή πτώση. Οι λοιπές Ορθόδοξες χώρες κράτησαν σωστή θέση, με βάση την διδασκαλία του Ευαγγελίου και την παραδοθείσα πίστη των Αγίων Πατέρων. Η Εκκλησία της Ελλάδος γιατί εθελοτυφλεί και συναινεί;

• [1] https://www.orthodoxianewsagency.gr
• [2] Πρωτοπρεσβύτερος Θεόδωρος Ζήσης, Ομοφυλοφιλία. Προβληματισμοί και αντιδράσεις, εκδ. Θεοδρομία, Θεσσαλονίκη:2023, σελ. 93
• 
  
  
  

 

 

Ποια είναι τα θανάσιμα και ποια τα συγγνωστά αμαρτήματα (Άγιος Ιγνάτιος Μπριαντσανίνωφ)

«Θανάσιμα αμαρτήματα για τον χριστιανό είναι η αίρεση, το σχίσμα, η βλασφημία…»

---

Κάθε θανάσιμο αμάρτημα που διαπράττει ο ορθόδοξος χριστιανός, αν δεν θεραπευθεί με την πρέπουσα μετάνοια, γίνεται αιτία αιώνιου κολασμού του. Θανάσιμα αμαρτήματα για τον χριστιανό είναι η αίρεση, το σχίσμα, η βλασφημία, η εξωμοσία, η απόγνωση, η αυτοκτονία, η μοιχεία, κάθε παρά φύση σαρκική αμαρτία, η αιμομειξία, η μέθη, η ιεροσυλία, ο φόνος, η ληστεία και κάθε μεγάλη, σκληρή και απάνθρωπη αδικία. Απ’ αυτές μόνο μία, η αυτοκτονία, δεν μπορεί να θεραπευθεί με τη μετάνοια.

Όλες, πάντως, θανατώνουν την ψυχή, καθιστώντας την ανίκανη να κληρονομήσει την αιώνια μακαριότητα, ως την κάθαρσή της με ειλικρινή μετάνοια. Και μια φορά μόνο να πέσει ο άνθρωπος σε κάποια θανάσιμη αμαρτία, πεθαίνει ψυχικά. «Γιατί όποιος τηρήσει όλες τις διατάξεις του θείου νόμου και παραβεί μία, θεωρείται παραβάτης όλου του νόμου. Εκείνος, βλέπετε, που είπε «Μη μοιχεύσεις», είπε και «Μη φονεύσεις». Αν, λοιπόν, δεν μοιχεύσεις, αλλά φονεύσεις, είσαι παραβάτης του νόμου» (Ιακ. 2:10-11).

Όποιος αμάρτησε θανάσιμα, ας μην απελπίζεται. Ας καταφύγει στη θεραπευτική μετάνοια. Σ’ αυτήν τον καλεί ως την τελευταία στιγμή της ζωής του ο Σωτήρας, που διακηρύσσει μέσ’ από το ιερό Ευαγγέλιο: «Εκείνος που πιστεύει σ’ εμένα, και αν πεθάνει θα ζήσει» (Ιω. 11:26).

Μεγάλη συμφορά είναι η παραμονή του ανθρώπου σε θανάσιμη αμαρτία, μεγάλη συμφορά είναι η μετατροπή της θανάσιμης αμαρτίας σε συνήθεια! Δεν υπάρχουν καλές πράξεις, που θα μπορούσαν να λυτρώσουν από τον Άδη μια ψυχή, αν αυτή, πριν χωριστεί από το σώμα, δεν καθαριστεί από κάθε θανάσιμο αμάρτημά της.

Πότε ένα αμάρτημα είναι συγγνωστό; Όταν κανείς, για παράδειγμα, παρασυρθεί λίγο από τη γαστριμαργία και φάει κάτι παραπάνω από το αναγκαίο, όταν παρασυρθεί λίγο από τη φιληδονία και κοιτάξει φευγαλέα κάποιο πρόσωπο με πονηρή επιθυμία ή δεχθεί αισχρή φαντασία, όταν προφέρει απρόσεκτα κάποιον ανώφελο λόγο, όταν πει ένα μικρό ψέμα ή κλέψει ένα ευτελές πράγμα ή καυχηθεί ή θυμώσει για μια στιγμή, όταν πικραθεί ή μνησικακήσει για λίγο εναντίον του πλησίον.

Για όλα αυτά εύκολα θα συγχωρηθεί ο άνθρωπος από τον φιλεύσπλαχνο Θεό, εφόσον την πτώση του, που οφείλεται στην ανθρώπινη αδυναμία, την ακολουθήσει συναίσθηση και μετάνοια. Το συγγνωστό αμάρτημα δεν στερεί από τον χριστιανό τη θεία χάρη, δεν θανατώνει την ψυχή του, όπως κάνει το θανάσιμο αμάρτημα. Και το συγγνωστό αμάρτημα, ωστόσο, είναι ψυχικά επιζήμιο, όταν δεν μετανοούμε γι’ αυτό, αλλά, απεναντίας, το επαναλαμβάνουμε, βαραίνοντας συνεχώς τον ζυγό του.

Οι άγιοι πατέρες λένε ότι ο άνθρωπος πνίγεται έχοντας δεμένο στον λαιμό του είτε ένα βαρύ λιθάρι είτε ένα σακί με άμμο. Αυτό σημαίνει ότι στην άβυσσο του Άδη μπορεί να μας παρασύρει τόσο ένα μόνο θανάσιμο αμάρτημα όσο και το πλήθος των συσσωρευμένων συγγνωστών. Τι το υπερβολικά κακό έκανε ο πλούσιος της ευαγγελικής παραβολής (Λουκ. 16:19-31), απολαμβάνοντας τον πλούτο του; Η αιτία της καταστροφής του, όπως την παρουσιάζει το Ευαγγέλιο, δεν ήταν παρά η γεμάτη διασκεδάσεις ζωή του, που τον οδήγησε στην ολοκληρωτική λήθη της αρετής και της αιωνιότητας. Η διασκέδαση του έγινε πάθος, εμποδίζοντάς τον να αντιληφθεί ποια είναι η αληθινή ζωή.

«Πρέπει να προσέχουμε την ψυχή μας», συμβουλεύει ο όσιος Μακάριος ο Μέγας (Λόγος περί ελευθερίας νοός, 4), «και να αποτρέπουμε την επικοινωνία της με βέβηλους και πονηρούς λογισμούς. Γιατί, όπως ακριβώς το σώμα, όταν ενώνεται με άλλο σώμα, μολύνεται και γίνεται ακάθαρτο, έτσι και η ψυχή διαφθείρεται, όταν ενώνεται με πονηρούς και μιαρούς λογισμούς, συμφωνώντας μάλιστα μ’ αυτούς. Κι αυτό συμβαίνει όχι μόνο με τους πονηρούς αλλά και με τους άλλους κακούς λογισμούς, όπως, για παράδειγμα, τους λογισμούς απιστίας, δόλου, κενοδοξίας, οργής, φθόνου και φιλονικίας. Στην απόρριψη όλων αυτών των λογισμών καλούμαστε με την αποστολική προτροπή: «Ας καθαρίσουμε τον εαυτό μας από καθετί που μολύνει το σώμα και την ψυχή» (Β’ Κορ. 7:1)».

(Από το βιβλίο: Αγίου Ιγνατίου Μπριαντσανίνωφ, Επισκόπου Καυκάσου και Μαύρης Θάλασσας, Έργα 5. Λόγος για τα πνεύματα – λόγος για τον θάνατο (αποσπάσματα). Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής 2014) (Πηγή ψηφ. κειμένου: koinoniaorthodoxias.org)

 

Ἄν ἀγαπᾶς τὸν Θεό

 

Ἄν ἀγαπᾶς τὸν Θεό

Ἁγίου Ἰωάννου Κροστάνδης

Χριστιανέ, νὰ ξέρεις πώς ὅσο κι ἂν ἀγαπᾶς ἐσύ τὸν Θεό, ἡ ἀγάπη ἡ δική Του εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὴ δική σου. Ὅπως τὰ χέρια τοῦ Υἱοῦ τοῦ Θεοῦ ἁπλώθηκαν στὸ σταυρό, ἔτσι θὰ εἶναι ἀνοιχτὴ κι ἡ καρδιά Του σὲ ὅλους στὴν οὐράνια βασιλεία Του. Ἐκεῖνος, τοῦ Ὁποίου ἡ ἀγάπη εἶναι μεγαλύτερη ἀπὸ τὴ δική σου, θὰ σ’ ἀγαπᾶ πάντα, αἰώνια. Σ’ ἀγαποῦσε καὶ τότε πού ἤσουν ἁμαρτωλός ἐχθρός Του. Εἶναι δυνατὸν νὰ μὴν σὲ ἀγαπᾶ ἄπειρα ὅταν θὰ ‘χεις γίνει γιός Του, τέλειος σὲ ἁγιότητα;
Λίγο προτοῦ καταστραφεῖ τελείως ἡ Ἱερουσαλὴμ ἔχυσε δάκρυα γι’ αὐτήν. Πόσο θὰ εὐφραίνεται τώρα μὲ τὴ δόξα τῆς Νέας Ἱερουσαλήμ!
Χριστιανέ, προσπάθησε νὰ κατανοήσεις τὴ μεγάλη αὐτὴ ἀλήθεια: Θὰ βρίσκεσαι πάντα στὴν ἀγκαλιὰ μιᾶς Ἀγάπης πού δὲν ἔχει οὔτε ἀρχὴ οὔτε τέλος.
Εἶναι ἡ Ἴδια αὐτὴ Ἀγάπη πού ἔφερε τὸν Υἱό τοῦ Θεοῦ ἀπὸ τὸν οὐρανὸ στὴ γῆ, τὸν ὁδήγησε ἀπὸ τὴ γῆ στὸ σταυρό, ἀπὸ τὸ σταυρὸ στὸν τάφο κι ἀπὸ τὸν τάφο στὴ δόξα.
Εἶναι ἡ Ἀγάπη πού τὸν ἔκανε νὰ ὑπομείνει ταπεινώσεις, πείνα, πειρασμούς, περιφρόνηση, κολαφισμούς, μάστιγες, ἐμπτυσμούς, παθήματα καὶ σταυρό.
Ἡ Ἀγάπη πού νήστεψε, προσευχήθηκε, δίδαξε, θεράπευσε, ἔκλαψε, ἔχυσε... τὸ αἷμα Της καὶ πέθανε.
Ἡ Ἀγάπη αὐτὴ θὰ σὲ ἀκολουθεῖ πάντα, θὰ εἶναι διαρκῶς μαζί σου!
Νὰ θυμᾶσαι, χριστιανέ, πώς ὅταν ἡ πίστη σου εἶναι δυνατὴ κι ἑνωθεῖς μὲ τὸν Θεό, οὔτε ἡ ἁμαρτία οὔτε ἡ γῆ οὔτε κι ἡ κόλαση θὰ σταθοῦν ἱκανὲς νὰ σὲ ἀποσπάσουν ἀπὸ Ἐκεῖνον. Ὁ Χριστὸς θὰ εἶναι ἑνωμένος μαζί σου πιὸ στενὰ κι ἀπὸ τὸν ἀδελφό σου. Ἐκεῖνος πού δὲν ἐπιδέχεται φθορὰ ἡ ἀλλοίωση εἶναι πιὸ πάνω ἀπ’ ὅλους τούς ἐχθρούς σου. «Οὔτε θάνατος οὔτε ζωὴ οὔτε ἄγγελοι οὔτε ἀρχαὶ οὔτε δυνάμεις οὔτε ἐνεστῶτα οὔτε μέλλοντα οὔτε ὕψωμα οὔτε βάθος οὔτε τις κτίσις ἑτέρα δυνήσεται ἡμᾶς χωρίσαι ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Θεοῦ τῆς ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ τῷ Κυρίῳ ἡμῶν» (Ρωμ. η’ 38-39).
Ἡ χαρά σου δὲν θά ἀνήκει ἀποκλειστικὰ σὲ σένα. Θὰ ἁπλωθεῖ παντοῦ, ὅπως ἁπλώνεται κι ἡ ἀγάπη. Ὁ οὐρανὸς εὐφραίνεται μὲ τὴν ἀλλοίωσή σου. Πόσο μᾶλλον θὰ εὐφραίνεται ὅταν θὰ δοξαστεῖς! Ἄγγελοι θὰ σὲ ὑποδεχτοῦν καὶ θὰ χαίρονται μὲ τὴν παρουσία σου ἐκεῖ.
Ἡ μακαριότητά μας εἶναι τὸ τέλος κι ὁ ἀποκλειστικὸς σκοπὸς τῆς διακονίας τοῦ Χριστοῦ, τῶν παθῶν Του καί τοῦ θανάτου Του. Ἐκεῖνος δοξάζεται «ἐν τοῖς ἁγίοις Του». Θὰ τὸν ἀγαποῦν ὅλοι οἱ πιστοὶ κι Ἐκεῖνος θὰ χαίρεται μὲ τοὺς καρποὺς τῆς διακονίας Του στὸ ἀνθρώπινο γένος.
Ὅσο χρόνο ἀναμένεις αὐτὴν τὴν ὑπέροχη κατάσταση τοῦ μέλλοντος, πρόσεχε ἀπὸ κάθε ἄποψη. Νὰ ‘σαι πάντα σὲ ἐγρήγορση, νὰ ἐμπιστεύεσαι τὴ Θεία Πρόνοια καὶ νὰ προετοιμάζεις τὸν ἑαυτό σου σ’ αὐτὴ τὴ ζωὴ γιὰ τή μέλλουσα εὐφροσύνη σου. 

imaik 

Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, Κατά πασών των αιρέσεων: Ἐκ μόνου τοῦ Πατρὸς τὸ Πνεῦμα ἐκπορεύεται

 

Αγίου Συμεών Θεσσαλονίκης, Κατά πασών των αιρέσεων: Ἐκ μόνου τοῦ Πατρὸς τὸ Πνεῦμα ἐκπορεύεται

ΑΓΙΟΥ ΣΥΜΕΩΝ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ

           ΚΑΤΑ ΠΑΣΩΝ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ, ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ ΚΒ΄:

Ἐκ μόνου τοῦ Πατρὸς τὸ Πνεῦμα ἐκπορεύεται

    Γι’ αυτό φανερό είναι ότι ένα είναι και το θείο Πνεύμα από τον ένα Πατέρα. Ένα το Πνεύμα, επειδή εκπορεύεται από Αυτόν, όπως ένας και ο Κύριος και Μονογενής Υιός είναι εκ Πατρός γεννητός. Γι’ αυτό δεν είναι δυνατό το ένα και το αυτό να έχει δύο αρχές, όπως ισχυρίζονται οι Λατίνοι· επειδή και ο Μονογενής ένας είναι εξ ενός Πατρός, και μόνος εκ μόνου γεννητός, όπως και το θείο Πνεύμα ένα είναι και μόνο, εκ μόνου του Πατρός εκπορεύεται. Και ένας από Αυτούς είναι ο αίτιος, επειδή προς Αυτόν τα εξ Αυτού αναφέρονται και γι’ αυτό μοναρχία είναι Αυτό που προσκυνείται από εμάς, επειδή προς τον Πατέρα ως ένα και μόνο αίτιο αναφέρεται το μόνο γεννητό και εντελώς αναλλοίωτο, ο Υιός, και το μόνο εκπορευτό Άγιο Πνεύμα, και αυτό όμοια μη αλλοιούμενο καθόλου.

    Δεν δηλώνει φύση το γεννητό και εκπορευτό, όπως λέγουν οι Πατέρες, αλλά ιδιότητα μόνο· διότι μία φύσις είναι σε τρία πρόσωπα και φυλάγει κάθε ένα τα δικά Του γνωρίσματα, διότι και ένας ο αίτιος του μονογενούς Υιού και του εκπορευτού Πνεύματος, ο Πατήρ αυτού, ο Οποίος γεννά τον Υιό αφράστως και ασωμάτως και εκπορεύει το Πνεύμα. Γι’ αυτό και μία ενότητα εν Τριάδι και η Τριάς αδιαίρετη· διότι «ἒνωσις Υἱοῦ καὶ Πνεύματος ὁ Πατήρ», λέγει η θεολόγος φωνή· του δε  Αγίου Πνεύματος διάφοροι είναι οι καρποί, που είναι ενέργειες και δυνάμεις.

     Αυτό λέγει και ο Παύλος: «Ὁ καρπὸς τοῦ Πνεύματός ἐστιν ἀγάπη, χαρά, εἰρήνη, μακροθυμία, χρηστότης(:Ο καρπός που παράγει το Άγιο Πνεύμα με τον φωτισμό και τη χάρη που χορηγεί στις ψυχές μας, είναι η αγάπη, η χαρά που προέρχεται από την  αγαθή συνείδηση, η ειρήνη που είναι αχώριστη απ’ αυτήν, η ανοχή και η πλατιά καρδιά στις αδικίες που μας κάνουν οι άλλοι, η αγαθή διάθεση και καλοσύνη)» [Γαλ. 5,22] και τα λοιπά, τα οποία συμμαρτυρούν και οι λοιποί Απόστολοι, ο Ιωάννης λέγοντας: «Ὁ Θεὸς ἀγάπη ἐστίν (: Ο Θεός είναι αγάπη)» [Α΄ επιστ. Ιω. 4,8] και ο Παύλος πάλι λέγοντας: «Χαίρετε ἐν Κυρίῳ (:Να χαίρεστε με τη χαρά που προέρχεται από την ένωση και την κοινωνία μας με τον Κύριο)»[Φιλιπ. 4,4] και «Χριστός ἐστιν ἡ εἰρήνη ἡμῶν (: Ο Χριστός είναι η ειρήνη μας»[Εφ.2,14].

      Και ο Δαβίδ: «Σύ, Κύριε χρηστὸς πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις σε(: Εσύ, Κύριε, είσαι καλοκάγαθος και επιεικής και πολυέλεος προς όλους εκείνους που καταφεύγουν σε σένα και ζητούν την βοήθειά Σου))» [Ψαλμ. 85,5]· και: «Γεύσασθε καὶ ἴδετε ὅτι χρηστὸς ὁ Κύριος(: Δοκιμάστε με την πείρα σας και διαπιστώστε έμπρακτα ότι ο Κύριος είναι καλός και ευεργετικός και προστάτης όσων Τον επικαλούνται)» [Ψαλμ. 33,9] και «ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός (:Δοξολογείτε με βαθιά ευγνωμοσύνη τον Κύριο, διότι είναι πανάγαθος)» [Ψαλμ. 135,1] για την αγαθοσύνη· και: «Πιστὸς ὁ Κύριος ἐν πᾶσι τοῖς  ἔργοις αὐτοῦ (: Ο Κύριος είναι αξιόπιστος τηρητής όλων των υποσχέσεών Του σε όλα τα έργα Του)» [Ψαλμ. 144,13]· και ο Σωτήρ: «Μάθετε ἀπ’ ἐμοῦ, ὅτι πρᾷός εἰμι (: μάθετε από μένα ότι είμαι πράος)» [Ματθ. 11,29] και: «Καρπὸς τοῦ Πνεύματος ἡ πρᾳότης (:Ο καρπός που παράγει το Άγιο Πνεύμα με τον φωτισμό και τη χάρη που χορηγεί στις ψυχές μας είναι η πραότητα)»[Γαλ. 5,22-23]. Και ακόμη ο Δαβίδ πάλι λέγει «μακρόθυμος και πολυέλεος» [Ψαλμ. 85,13], και: «Ὃσοι πνεύματι Θεοῦ ἄγονται, οὗτοί εἰσιν υἱοὶ Θεοῦ(:Όσοι κυβερνώνται από το Πνεύμα του Θεού, αυτοί είναι υιοί του Θεού)» [Ρωμ. 8,14] για την εγκράτεια.

      Ώστε και οι καρποί του Πνεύματος ἐν τῷ Πατρὶ θεωρούνται καὶ τῷ Υἱῷ και η υιοθεσία ἐν Πνεύματι γίνεται, επειδή τα χαρίσματα της Τριάδος είναι κοινά, όπως είναι κοινή και μία η δύναμίς της και η ενέργεια. Γι’ αυτό άθεοι είναι όσοι δεν δοξάζουν τις ενέργειες της Αγίας Τριάδος ή τις ομολογούν μεν, αλλά τις ονομάζουν κτίσματα. Εάν είναι για εμάς κτίσματα, τι περισσότερο έχουμε; Εάν, όμως, έχουμε φύσιν Θεού, όπως αυτοί φλυαρούν, λοιπόν και θεοϋπόστατοι άνθρωποι είμαστε και άλλοι θεάνθρωποι, όπως ο Χριστός, και δεν θα έχουμε χάρη, αλλά την υπόσταση ή του Υιού ή του Πατρός ή του Αγίου Πνεύματος. Ποια άλλη μεγαλύτερη βλασφημία από αυτήν μπορεί να δοθεί;

      Εάν, όμως, έχουμε κτίσμα στον εαυτό μας, άρα δεν έχουμε τον Θεό. Και πώς, λοιπόν, είναι ο Θεός «μεθ’ ἡμῶν», πώς λάβαμε το Πνεύμα το οποίο προέρχεται από τον Θεό; Πώς Πνεύμα Χριστού έχουμε; Πώς λάβαμε την δωρεά του Αγίου Πνεύματος και ποια λοιπόν είναι για εμάς η επαγγελία του Αγίου Πνεύματος; Ποια η δύναμις που επήλθε στους Αποστόλους εξ ύψους; Τι είναι, λοιπόν, το Πνεύμα το Άγιο, το οποίο επήλθε στον Κορνήλιο και στους συντρόφους του; Ποιο είναι εκείνο, που λάμβαναν οι βαπτιζόμενοι από τον Φίλιππο· ποιο λάμβαναν με την επίθεση των χειρών του Πέτρου και του Ιωάννου; Ποιο είναι ακόμη εκείνο, το οποίο έλαβαν οι βαπτιζόμενοι από τον Παύλο, οι οποίοι ούτε γνώριζαν, ούτε άκουσαν προηγουμένως τι είναι ή γενικά, εάν υπάρχει Πνεύμα Άγιο; Τι είναι τα ενεργήματα των δυνάμεων; Τι τα χαρίσματα των ιαμάτων και τα χαρίσματα τα ανώτερα; Ποία είναι ακόμη η χάρις του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού; Και το «χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ Πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ(:Σας εύχομαι να είναι μαζί σας η χάρις και η ειρήνη από τον Θεό Πατέρα μας και τον Κύριο Ιησού Χριστό)» [Α΄ Κορ. 1,3]; Και γιατί γίνεται η επίκλησις της θείας χάριτος στις χειροτονίες; Άραγε άδικα λέγονται;

       Αλίμονο στην απάτη και βλασφημία εκείνων, οι οποίοι ως στερημένοι της χάριτος, κινούνται εναντίον της χάριτος του Θεού! Ποία είναι ακόμη η δωρεά του Αγίου Πνεύματος;  Άραγε η τρισυπόστατος φύσις; Μη γένοιτο! Διότι δεν μπορεί κανείς να υποδεχθεί Θεού φύση. Τι λοιπόν; Κτίσμα είναι; Και πώς έχουμε, λοιπόν, τον Θεό στους εαυτούς μας; Πώς φορούμε τον Χριστό και πώς ελάβαμε όντως το Πνεύμα το Άγιο στις καρδιές μας, εάν είναι κτίσμα;

     Λοιπόν η χάρις της Αγίας Τριάδος είναι σε εμάς, και μάς χαρίζεται «ἐκ τοῦ Πατρὸς διὰ τοῦ σαρκωθέντος Υἱοῦ ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι». Γι'αυτό και διαφορετικά ενεργεί σε εμάς, και άλλον τον κάνει τέλειο και τον αναγεννά δια του βαπτίσματος· άλλον πάλι τον χρίει και σφραγίζει με το μύρο· άλλον χειροτονεί ιερέα, και αυτόν διαφόρως, επειδή άλλος είναι αναγνώστης στον ναό, άλλος υπουργός, άλλος ιερουργός, άλλος αρχιερέας, που είναι το τελειότατο· άλλος είναι Απόστολος, άλλος Προφήτης· άλλος διδάσκαλος, άλλος έχει δυνάμεις ή χαρίσματα ιαμάτων, και τα λοιπά. «ᾯ μὲν διὰ τοῦ Πνεύματος δίδοται λόγος σοφίας (:Σ’ άλλον δίνεται από το Άγιο Πνεύμα το χάρισμα του λόγου που εξηγεί βαθιά και με σοφία τις μυστηριώδεις βουλές και  σωτηριώδεις αλήθειες του Θεού)», λέγει ο Παύλος, «ἄλλῳ δὲ λόγος γνώσεως κατὰ τὸ αὐτὸ Πνεῦμα (:ενώ σε άλλον δίνεται το χάρισμα του λόγου που εξηγεί στους πιστούς όσα ο λόγος της σοφίας αποκαλύπτει, και μεταδίδει σε αυτούς τη σωτηριώδη γνώση. Και δίνεται σύμφωνα με τη χορηγία του ίδιου Αγίου Πνεύματος)» [Α΄ Κορ. 12,8], κ.τ.λ.

     Ώστε δεν είναι σε εμάς η υπόσταση του Αγίου Πνεύματος, αλλά στο Άγιο Πνεύμα η κοινή χάρις της Αγίας Τριάδος και τα διάφορα ενεργήματα. Γι’ αυτό και δεν είναι αμέσως ιερέας εκείνος, που αξιώνεται το βάπτισμα, ούτε εκείνος, που γίνεται διάκονος λαμβάνει και την δύναμη του πρεσβυτέρου, ούτε εκείνος που χειροτονήθηκε πρεσβύτερος, έχει την χάρη του επισκόπου· αλλά κάθε ένας, ό,τι έλαβε, έλαβε· και άλλος μεν έχει δύναμη κατώτερη, άλλος υψηλότερη. Ο διάκονος υπηρετεί· ο ιερέας ιερουργεί· ο αρχιερεύς χειροτονεί και μεταδίδει τα χαρίσματα του Θεού, και έχει την εξουσία του «λύειν καί δεσμεῖν»  τα πταίσματα. Ποια είναι άραγε αυτή η εξουσία; Ποια η δύναμις της χειροτονίας; Τι είναι αυτή η χειροτονία; Άραγε κτίσμα είναι σε εμάς; Και αν είναι κτίσμα, ποια δύναμη έχει το κτίσμα; Πώς είμαστε θεοί; Πώς καθαίρει ο ιερέας από αμαρτίες; Πώς αποκαθιστά τελείους τους ανθρώπους; Τι είναι η επίκλησις της χάριτος του Θεού; Άρα δεν ισχύει τίποτε αυτή; Λοιπόν δεν είναι σε εμάς το Πνεύμα της χάριτος; Βαβαί της βλασφημίας!

     Απομακρυσμένος είναι από την Χάρη του Θεού όποιος δεν κηρύττει την Χάρη του Θεού· είναι αλλότριος του Πνεύματος του Θεού αυτός και χωρίς χάρη και στερημένος από την κοινωνία του θείου Πνεύματος, και γεμάτος μάλιστα του εναντίου πνεύματος, της πονηρής δυνάμεως του δαίμονος, από την μιαρή και σκοτεινή ενέργεια του οποίου, αφού μωράνθηκε ο άθλιος ως ανόητος και μελετήσας κενά, αρνήθηκε την χάρη της Τριάδος και δεν γνώρισε το φως του Θεού, επειδή το αθέτησε, και μη θέλοντας αυτός τον Θεό, αποχώρησε και ο Θεός από αυτόν και ούτε έμαθε να ψάλλει με τον Δαβίδ: «Καὶ ἔστω ἡ λαμπρότης Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐφ’ ἡμᾶς(:Ας είναι πάνω μας λαμπρή η δόξα της εύνοιας, της χάριτος και της καλοσύνης του Κυρίου και Θεού μας)» [Ψαλμ. 89,17]· και: «Φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου μήποτε ὑπνώσω εἰς θάνατον (:Φώτισε τα μάτια μου, που είναι βυθισμένα στο σκοτάδι των θλίψεων και των συμφορών· απ΄το σκοτάδι αυτό κινδυνεύω να βυθισθώ στον θανατηφόρο ύπνο της απογνώσεως και της αμαρτίας)» [Ψαλμ. 12,4]· ούτε θέλησε να φανεί κληρονόμος της Βασιλείας του Θεού, μιμούμενος εκείνους, για τους οποίους λέχθηκε: «Οἵτινες οὐ μὴ γεύσωνται θανάτου, ἕως ἂν ἴδωσι τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ ἐληλυθυῖαν ἐν δυνάμει (:οι οποίοι δεν θα γευθούν θάνατο προτού να δουν μετά την κάθοδο του Αγίου Πνεύματος να καταλύεται η παλαιά θεία τάξη και διαθήκη με την καταστροφή της Ιερουσαλήμ και του ναού της και με τον διασκορπισμό του Ισραήλ˙ για να θεμελιωθεί με δύναμη ακαταγώνιστη και υπερφυσική η νέα θεία τάξη στον κόσμο, την οποία θα εκπροσωπεί η Εκκλησία ως άλλη Βασιλεία του Θεού πάνω στη γη)» [Μάρκ. 9,1].

      Αυτήν είδαν και στο όρος, επειδή μπορούσαν, όπως είδαν και το φως το ανέσπερο, δια του οποίου και οι δίκαιοι τότε θα εκλάμψουν, όπως ο ήλιος, όπως δίδαξε Αυτός της δικαιοσύνης ο Ήλιος. Γι’ αυτήν την λαμπρότητα και ο «Υιός της Βροντής», ο ευαγγελιστής Ιωάννης, ο οποίος είδε το φως εκείνο, γράφει: «Οὕπω ἐφανερώθη τί ἐσόμεθα· οἴδαμεν ὅτι ἐάν φανερωθῇ, ὅμοιοι αὐτῷ ἐσόμεθα ὅτι ὀψόμεθα αὐτὸν καθώς ἐστι (:Δεν μας έχει φανερωθεί ακόμη τι πρόκειται να γίνουμε στο μέλλον. Γνωρίζουμε, όμως, ότι όταν φανερωθεί ο Χριστός στη δευτέρα Του Παρουσία, θα γίνουμε όμοιοι με Αυτόν στη δόξα, διότι θα Τον δούμε όπως είναι, στην κατάσταση της θείας Του δόξας, η οποία θα καθρεπτισθεί και θα λάμψει και σε μας σαν να είμαστε πνευματικοί καθρέπτες)» [Α΄ Ιω. 3,2].

      Και ο Παύλος, ο οποίος δεν ήταν προηγουμένως καθαρός, αφού αξιώθηκε και είδε το φως εκείνο και έπεσε, καθάρθηκε και αναστήθηκε δείχνοντας με αυτό την έγερση από την πτώση του, και τον φωτισμό από το σκότος, και προσέτι μέσω αυτού τον φωτισμό όλης της οικουμένης· και ύστερα όταν αρπάχθηκε στον ουρανό ως καθαρμένος, τότε το είδε λαμπρότερα και φωνάζοντας έλεγε: «Ἐπεφάνη ἡ χάρις τοῦ Θεοῦ ἡ σωτήριος πᾶσιν ἀνθρώποις (:Διότι με την ενανθρώπηση του Υιού του Θεού φανερώθηκε η χάρις του Θεού, η οποία σώζει όλους τους ανθρώπους)» [Τίτ. 2,11]. Και: «Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον (:Διότι τώρα βλέπουμε σαν μέσα από μεταλλικό καθρέφτη θαμπά και με τόση ατέλεια, ώστε να μας μένουν πολλά αινίγματα που δεν μπορούμε να τα εξηγήσουμε. Τότε, όμως, θα δούμε φανερά και καθαρά, διότι θα δούμε κατευθείαν πρόσωπο με πρόσωπο. Τώρα γνωρίζω μόνο ένα μέρος της αλήθειας. Τότε, όμως, θα λάβω τόσο τέλεια γνώση, όσο τέλεια με γνώριζε ο παντογνώστης Κύριος, όταν ενεργούσε την επιστροφή μου και με καλούσε στο αποστολικό αξίωμα.)» [Α΄ Κορ. 13,12].

       Αυτού του φωτός τους αρραβώνες έλαβε και ο Μωυσής στο όρος, γι’ αυτό και δεν μπορούσαν οι υιοί Ισραήλ να βλέπουν το πρόσωπό του. Και ο Στέφανος είδε λαμπρότερα τούτο το φως, και όταν φωτίσθηκε έλαμπε το πρόσωπό του ως πρόσωπο Αγγέλου, όπως αναφέρεται· επειδή με το κάλλος εκείνο παρομοίαζε και η λαμπρότητα που μεταδιδόταν από το σώμα του, και η θεϊκή και άυλη του Πνεύματος αστραπή που εκχύθηκε στην ψυχή · και χάρις άστραφτε και λάμπρυνε το σώμα του, όπως και του Μωυσέως. Το φως, όμως, αυτό δεν φαινόταν όπως είναι, σε όσους το είδαν, όπως και στους προφήτες δεν φαινόταν όπως είναι, αλλά σύμφωνα με την δύναμη εκείνων, που έβλεπαν και τους περιέστραπτε και τους λάμπρυνε.

      Αλλά γιατί να πολυλογούμε για την θεία, εκείνη, λαμπρότητα, αφού ο Ίδιος ο Χριστός είπε ότι με αυτήν θα λάμψουν, όπως ο ήλιος, κατά την παρουσία του Πατρός, μετέχοντας αυτών των ακτίνων του αδύτου ηλίου. Ο δε Ιωάννης λέγει: «Ἦν τὸ φῶς τὸ ἀληθινόν, ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον (:Ως Λόγος και ως δεύτερο πρόσωπο της Θεότητος ήταν πάντοτε ο Χριστός το απολύτως τέλειο Φως, η μοναδική πηγή του Φωτός, που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο)» [Ιω. 1,9].

     Και στην «Αποκάλυψη» γράφεται ότι «οὐκ ἔσται τοῖς δικαίοις ἡλίου ἔλλαμψις, ἀλλὰ τὸ ἀρνίον ἔσται φῶς αὐτοῖς μὴ δυόμενον (:στη μέλλουσα Βασιλεία δεν θα υπάρχει ανάγκη του αισθητού ηλίου, διότι το Ἀρνίον, δηλαδή ο Χριστός, θα είναι το ανέσπερο και άδυτο φως των δικαίων)» [πρβ. Αποκ. 7,16-17: «Οὐ πεινάσουσιν ἔτι οὐδὲ διψήσουσιν ἔτι, οὐδ᾿ οὐ μὴ πέσῃ ἐπ᾿ αὐτοὺς ὁ ἥλιος οὐδὲ πᾶν καῦμα, ὅτι τὸ ἀρνίον τὸ ἀνὰ μέσον τοῦ θρόνου ποιμανεῖ αὐτούς, καὶ ὁδηγήσει αὐτοὺς ἐπὶ ζωῆς πηγὰς ὑδάτων, καὶ ἐξαλείψει ὁ Θεὸς πᾶν δάκρυον ἐκ τῶν ὀφθαλμῶν αὐτῶν (:Δεν θα πεινάσουν πια, ούτε θα διψάσουν, ούτε θα πέσει επάνω τους καυστικός ο ήλιος, ούτε οποιοσδήποτε καύσωνας. Δεν θα δοκιμάσουν δηλαδή στο εξής καμία στέρηση ή στενοχώρια ή θλίψη. Διότι το Αρνίον που είναι στη μέση του θρόνου του Θεού θα τους ποιμάνει ως λογικά πρόβατα και θα τους οδηγήσει σε πηγές νερών που μεταγγίζουν ζωή. Και θα εξαλείψει από τα μάτια τους κάθε δάκρυ. Έτσι η ζωή τους θα είναι χωρίς λύπες και γεμάτη με πνευματικές αναπαύσεις και απολαύσεις)»]. «Ἀρνίον» είναι ο Αμνός του Θεού ο Ιησούς Χριστός, ο Οποίος είναι και Κύριος της δόξης· και ο Δαβίδ λέγει γι’ αυτό: «Ὁ Θεὸς τῆς δόξης ἐβρόντησεν(: Ο μεγάλος και ένδοξος Θεός εξαπέλυσε βροντές)» [Ψαλμ. 28,3]· και ο Παύλος: «Οὐκ ἂν τὸν Κύριον τῆς δόξης ἐσταύρωσαν (:την σοφία αυτή κανένας από τους άρχοντες του πρόσκαιρου αυτού κόσμου δεν την έχει γνωρίσει. Διότι εάν την είχαν γνωρίσει δεν θα κάρφωναν τον  σταυρό της ατιμίας τον Κύριο, που είναι χορηγός της δόξας)» [Α΄ Κορ. 2,8]. Γι’ αυτό γράφεται στο Ευαγγέλιο: «Καὶ ἐθεασάμεθα τὴν δόξαν αὐτοῦ, δόξαν ὡς μονογενοῦς παρὰ Πατρός (:Κι εμείς χορτάσαμε να βλέπουμε με τα μάτια μας την υπέρλαμπρη και θεοπρεπή δόξα Του, η οποία φανερωνόταν με τα θαύματά Του και τη διδασκαλία Του και τη λαμπρότητα της αναμάρτητης και ολοκληρωτικά αγίας ζωής Του. Ήταν δόξα που δεν πήρε ως χάρισμα και δωρεά, όπως την παίρνουν τα λογικά δημιουργήματα, αλλά την είχε φυσική από τον Πατέρα Του, ως Υιός μονάκριβος που ήταν)» [Ιω. 1,14].

    Αυτή την δόξα την είδαν όχι ως υπόσταση από τρεις υποστάσεις, αλλά ως χάρη, διότι λέγει: «Πλήρης χάριτος καὶ ἀληθείας(:Υιός γεμάτος Χάρη, με την οποία τότε θαυματουργούσε και τώρα μας αναγεννά, και γεμάτος Αλήθεια, με την οποία μας φωτίζει και μας διδάσκει)» [Ιω. 1,14]. Ο Απόστολος Πέτρος σαφέστατα το μαρτυρεί αυτό λέγοντας: «Οὐ γὰρ σεσοφισμένοις μύθοις ἐξακολουθήσαντες ἐγνωρίσαμεν ὑμῖν τὴν τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ δύναμιν καὶ παρουσίαν, ἀλλ’ ἐπόπται γενηθέντες τῆς ἐκείνου μεγαλειότητας(:Πρέπει να θυμάστε πάντοτε τις αλήθειες αυτές. Διότι εγώ και οι άλλοι Απόστολοι δεν βασιστήκαμε σε μύθους φτιαγμένους με φαινομενική σοφία, αλλά σας γνωστοποιήσαμε τη δύναμη και τη μελλοντική ένδοξη παρουσία του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, επειδή είδαμε με τα μάτια μας τη μεγαλειότητα Εκείνου στη Μεταμόρφωσή Του)» [Β΄ Πέτρ. 1,16]· και δόξα και τιμή το ονομάζει στα επόμενα· λέγει: «Λαβὼν παρὰ Θεοῦ Πατρὸς τιμὴν καὶ δόξαν, φωνῆς ἐνεχθείσης αὐτῷ τοιάσδε ὑπὸ τῆς μεγαλοπρεποῦς αὐτῷ δόξης (:Διότι εκεί στη Μεταμόρφωση ο Κύριος πήρε από τον Θεό Πατέρα τιμή και δόξα, όταν ακούστηκε γι’ Αυτόν από την ένδοξη μεγαλοπρέπεια του Θεού Πατρός μια τέτοια φωνή: ‘’Αυτός είναι ο Υιός μου ο αγαπητός, στον Οποίο Εγώ ευαρεστήθηκα’’)» [Β΄ Πέτρ. 1,17].

      Βλέπεις ότι και τον Πατέρα τον ονομάζει «δόξα» ως πηγή και αρχή της δόξης, και τον Υιό «Βασιλέα της δόξης», αλλά και ο Απόστολος Παύλος «απαύγασμα της δόξης» τον ονομάζει: «Ὃς ὢν ἀπαύγασμα τῆς δόξης(:Αυτός υπήρχε πριν από τη δημιουργία και ήταν λαμπρή ακτινοβολία της ένδοξης φύσεως του Πατρός. Ήταν φως εκ φωτός και συνάναρχος με τον Πατέρα, αφού ο Πατήρ πάντοτε ακτινοβολούσε και ποτέ δεν υπήρξε σβησμένος ήλιος)» [Εβρ. 1,3]. Και τούς ονομάζει με το ίδιο όνομα της Χάριτος και την υπόσταση, όπως και τα διάφορα ενεργήματα του Πνεύματος «Πνεύμα» τα ονομάζει, και πνεύμα και την υπόσταση αυτού του θείου Πνεύματος, από την οποία πηγάζουν τα χαρίσματα.

    Κοινή, λοιπόν, είναι η δόξα της Τριάδος, επειδή και «Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος Κύριος Σαβαώθ, πλήρης πᾶσα ἡ γῆ τῆς δόξης αὐτοῦ (:Άγιος, Άγιος, Άγιος είναι ο Παντοκράτωρ Κύριος, γεμάτη είναι όλη η γη από την δόξα Του)» [Ησαΐας 6,3]· μία και η θεότης της Τριάδος, επειδή θεοί είναι όσοι από αυτήν θεούνται. Γι’ αυτό και λέγεται: «Ὁ Θεὸς ἔστη ἐν συναγωγῇ θεῶν (: Ο Θεός στάθηκε μέσα σε σύναξη κριτών και αρχόντων, τους οποίους εγκατέστησε ως αντιπροσώπους Του και τους περιέβαλε με το θείο κύρος στην απονομή της δικαιοσύνης)» [Ψαλμ. 81,1]· μία και η λαμπρότητα της Τριάδος, για την οποία εύχεται ο Δαβίδ: «Καὶ ἔστω ἡ λαμπρότης Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐφ’ ἡμᾶς (: Ας είναι πάνω μας λαμπρή η δόξα της εύνοιας, της χάριτος και της καλοσύνης του Κυρίου και Θεού μας)» [Ψαλμ. 89,17]· και «ἐν ταῖς λαμπρότησι τῶν ἁγίων σου (:μέσα στη λαμπρότητα των αγίων Σου)» [Ψαλμ. 109,3].

    Βλέπε, λοιπόν, ότι και στον Θεό υπάρχει λαμπρότητα και στους αγίους. «Ἐκάλεσε γὰρ ὑμᾶς πρὸς τὸ θαυμαστὸν αὐτοῦ φῶς (:Διότι σας κάλεσε από το σκοτάδι της πλάνης και της αμαρτίας στη νέα φωτεινή και θαυμαστή πνευματική ζωή Του)» [Α΄ Πέτρ. 2,9], λέγει ο Απόστολος Πέτρος. Και άλλος θεολόγος διδάσκει γι’ αυτήν λέγοντας: «Λαμπρότητα Θεοῦ καὶ ἰδὼν αὐτὸς καὶ παθών (:Αφού είδε ο ίδιος τη λαμπρότητα (:τη δόξα) του Θεού και αφού ο ίδιος την βίωσε εμπειρικά)». Και οι ποιμένες πριν από αυτόν τον είδαν· λέγει: «Δόξα Κυρίου περιέλαμψεν αὐτούς (:Και τους περικύκλωσε ένα φως λαμπρό, θείο και υπερφυσικό που άστραφτε και λαμποκοπούσε)» [Λουκ. 2,9]. Αυτή και τους Αγγέλους τους κάνει φωτεινούς. Λέγει: «Ὁ ποιῶν τοὺς Ἀγγέλους αὐτοῦ πνεύματα καὶ τοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦ πυρὸς φλόγα (:Εσύ που έπλασες τους αγγέλους Σου τόσο ταχείς και αιθέριους σαν τους ανέμους· και τους άυλους λειτουργούς Σου, που σε υπηρετούν, δραστήριους και λαμπερούς σαν την πύρινη φλόγα)» [Ψαλμ. 103,4]. Και: «Ἦν δὲ ἡ ἰδέα αὐτοῦ ὡς ἀστραπή, καὶ τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ λευκὸν ὡσεὶ χιών (:Το εξωτερικό Του σχήμα και το πρόσωπό Του ήταν λαμπερό σαν αστραπή, και το ένδυμά Του ολόλευκο σαν το χιόνι)» [Ματθ. 28,3].

      Αυτός, όμως, πολύ περισσότερο εξέλαμψε, αφού έλαβε σάρκα και όσο ήταν δυνατό να Τον ιδούν οι μαθητές, έτσι εφάνηκε επάνω στο όρος. Λέγει: «Καὶ ἔλαμψε τὸ πρόσωπον αὐτοῦ ὡς ὁ ἥλιος, τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ λίαν ὡς χιών (:Και έγινε το πρόσωπό Του λαμπρό σαν τον ήλιο, και τα ενδύματά Του λευκά σαν το φως)» [Ματθ. 17,2]. Άλλος πάλι Ευαγγελιστής λέγει: «τὰ δὲ ἱμάτια αὐτοῦ ἐγένετο λευκὰ ὡς τὸ φῶς»[Ματθ.17,2]· διότι είπαμε, όχι όπως ήταν, αλλά όπως μπορούσαν να Τον ιδούν, τους εμφανίσθηκε. Και τους Αγγέλους στο μνήμα πάλι φωτεινούς τους είδαν οι θείες γυναίκες, όμοια και ο Πέτρος στην φυλακή.

      Αλλά στους μεν Αγγέλους κατά μετοχή είναι το φως, γι’ αυτό και «δεύτερα φώτα» λέγονται και «λειτουργοί της πρώτης λαμπρότητας», όπως είπε κάποιος από τους θεολόγους· ο Κύριος όμως, όντας φως αληθινό, είχε την λάμψη εκ φύσεως, για την οποία και ο Δαβίδ εύχεται λέγοντας: «Ἐξαπόστειλον τὸ φῶς σου καὶ τὴν ἀλήθειάν σου (:Στείλε μου το χαρμόσυνο φως Σου να με επισκεφθεί, να με βοηθήσει και να με βγάλει από το σκοτάδι της δυστυχίας μου. Δείξε μου πόσο αληθινά είναι τα λόγια Σου, τηρώντας αδιάψευστα όσα μου υποσχέθηκες)» [Ψαλμ. 42,3]· και αλλού το ονομάζει και «φωτισμό του προσώπου του Θεού». Για τον φωτισμό στους δικαίους λέγει: «Ἐξανέτειλεν ἐν σκότει φῶς τοῖς εὐθέσιν (: Στους ειλικρινείς και δίκαιους ανθρώπους, ακόμη κι αν ζουν μέσα στο σκοτάδι της άγνοιας ή των θλίψεων, φως θα ανατείλει και θα λάμψει στη ζωή τους, το φως της γνώσεως και της παρηγοριάς του Θεού)» [Ψαλμ. 111,4]. Γι’ αυτό το φως και γι’ αυτήν την θεία και αΐδια λαμπρότητα όλος ο χορός των αγίων αγωνίσθηκε και απόλαυσε και εδώ, όσο ήταν δυνατό, τους αρραβώνες αυτού του φωτισμού και της ελλαμψέως.

     Γνώριζαν και αυτοί να εύχονται με τον Δαβίδ: «Σὺ φωτιεῖς λύχνον μου, Κύριε ὁ Θεός μου, φωτιεῖς τὸ σκότος μου (:Εσύ, Κύριε, θα φωτίζεις το λυχνάρι της υπάρξεώς μου με το λάδι των ευλογιών Σου, της ευημερίας και της χαράς. Εσύ θα φωτίζεις και θα διώχνεις από τον δρόμο της ζωής μου το σκοτάδι της συμφοράς, της πλάνης και του θανάτου)» [Ψαλμ. 17,29], ο οποίος, αφού φωτίσθηκε από αυτό και γέμισε από ευφροσύνη, έλεγε: «Φῶς ἀνέτειλε τῷ δικαίῳ, καὶ τοῖς εὐθέσι τῇ καρδίᾳ εὐφροσύνη (:Με την έλευση του Θεού φως ανέτειλε στη ζωή των δικαίων· φως χαριτωμένης και ευτυχισμένης ζωής. Και ευφροσύνη ήρθε σε αυτούς που έχουν ειλικρινή καρδιά)» [Ψαλμ. 96,11], από την οποία, όπως έλεγε, «χορτασθήσομαι ἐν τῷ ὀφθῆναί μοι τὴν δόξαν σου (:θα χορταίνω όταν ακατάπαυστα θα βλέπω και ακόρεστα θα απολαμβάνω την δόξα του θείου προσώπου Σου)» [Ψαλμ. 16,15]. Μάλιστα επειδή έλαβε ως θεοπάτορας τους αρραβώνες, προκήρυττε για την δόξα και λαμπρότητα του Χριστού, δια της οποίας και εμείς αξιωθήκαμε να γινόμαστε υιοί φωτός και τέκνα φωτός. Γι’ αυτό «υιούς φωτός» οι θεολόγοι μας αποκαλούν αυτό το φως και παράκληση και χάρη και βασιλεία και αρραβώνα και απαρχή του μέλλοντος αιώνος ονόμασαν αυτό το Φως.

     Δεν απόλαυσαν, όμως, αισθητά αυτό το Φως, επειδή δεν είναι αίσθησις η θεία εκείνη λάμψις, αλλά επειδή εμείς είμαστε διπλοί και είναι αληθινή η λάμψη εκείνη, η οποία προέρχεται από τον Ήλιο της δικαιοσύνης και η αστραπή της θεότητος είναι νοητή, και νοητά εκλάμπει σε εμάς εκ Πνεύματος Αγίου, γι’ αυτό δεν λαμπρύνει μόνο την ψυχή, αλλά και το σώμα. Και αυτό το έδειξε αρχικά ο Μωυσής, όπως είπαμε, κατόπιν και αυτή η αλήθεια, η πηγή εκείνη της λάμψεως, ο Ιησούς Χριστός ο Θεός μας, έπειτα ο πρώτος, ο οποίος άθλησε γι’ αυτό, ο μέγιστος Στέφανος.

     Μετά από αυτόν και ο θειότατος Παύλος, ο οποίος, όσο δεν ήταν ακόμη καθαρός, βλέποντας αυτό, τυφλώθηκε, έως ότου καθαρίσθηκε με το βάπτισμα· από τότε έχοντας αυτό το θείο φως στον εαυτό του, διαθερμαινόταν και έλεγε: «Τίς ἡμᾶς χωρίσει ἀπὸ τῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ; (:Ποιος, λοιπόν, θα μπορέσει να μας χωρίσει από την αγάπη αυτή που μας έχει ο Χριστός;)» [Ρωμ. 8,35] και «ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν (:επειδή είμαστε υιοί του επουρανίου Πατρός, γι’ αυτό απέστειλε ο Θεός στις καρδιές μας το Πνεύμα του Υιού Του)» [Γαλ. 4,6] και: «εἴ τις Πνεῦμα Χριστοῦ οὐκ ἔχει, οὗτος οὐκ ἔστιν αὐτοῦ (:Ο άνθρωπος που δεν έχει μέσα του Πνεύμα Χριστού, δεν ανήκει στον Χριστό)» [Ρωμ. 8,9], εννοώντας την χάρη του Αγίου Πνεύματος, η οποία είναι κοινή της Τριάδος.

      Και ο  Απόστολος Πέτρος βλέποντας αυτό το φως στην φυλακή ενισχύθηκε και έπεσαν οι αλυσίδες από αυτόν. Όμοια και πολλοί άλλοι από τους θείους μαθητές απόλαυσαν αυτόν τον φωτισμό· και ο Λουκάς και ο Κλεόπας έλαβαν την θέρμη του φωτός εκείνου και «ἡ καρδία αὐτῶν ἦν καιομένη ἐν αὐτοῖς»[βλ. Λουκά 24,32: «Καὶ εἶπον πρὸς ἀλλήλους· οὐχὶ ἡ καρδία ἡμῶν καιομένη ἦν ἐν ἡμῖν, ὡς ἐλάλει ἡμῖν ἐν τῇ ὁδῷ καὶ ὡς διήνοιγεν ἡμῖν τὰς γραφάς; (:Είπαν τότε ο ένας στον άλλο: ‘’Η καρδιά μας δεν αισθανόταν μέσα μας την πνευματική φλόγα του θείου ζήλου και της αγάπης προς τον Χριστό και δεν ζεσταινόταν από τη θερμότητα του φωτός της θείας αλήθειας, όταν μας μιλούσε στον δρόμο και μας εξηγούσε τις Γραφές; Πώς δεν μπορέσαμε, λοιπόν, να Τον αναγνωρίσουμε αμέσως;’’)»], επειδή το αληθινό Φως, αυτό το Ίδιο, πυρ ήλθε να βάλει στην γη, για το οποίο και έλεγε: «Πῦρ ἦλθον βαλεῖν ἐπὶ τὴν γῆν, καὶ τί θέλω εἰ ἤδη ἀνήφθη; (:Ο καιρός αυτός δεν είναι καιρός για ασύδοτη ζωή και για ύπνο, και για να περνούν οι δούλοι μου ξένοιαστα τις ημέρες τους. Ήλθα να βάλω φωτιά στη γη. Ήλθα, δηλαδή, να ανάψω την πυρκαγιά, που μέσα στις καλοπροαίρετες καρδιές θα δημιουργήσει φλογερή αγάπη και ζήλο για τον Θεό˙ στους κακοπροαίρετους, όμως, και δύστροπους ανθρώπους θα διεγείρει φανατικό μίσος. Κι έτσι θα χωριστούν οι πιστοί από τους απίστους. Τη φωτιά του πνευματικού, αυτού, πολέμου ήλθα να ρίξω απ’ τον ουρανό στη γη. Και τι άλλο περισσότερο θέλω, εάν τώρα άναψε κιόλας η φωτιά αυτή;)» [Λουκ. 12,49].

     Και ο Δαβίδ από αυτό το φως θερμαινόμενος έλεγε: «Ἐθερμάνθη ἡ καρδία μου ἐντός μου, καὶ ἐν τῇ μελέτῃ μου ἐκκαυθήσεται πῦρ (:Πυρακτώθηκε μέσα μου η καρδιά και άναψε φωτιά στα σωθικά μου, καθώς σκεφτόμουν τη φαινομενική εγκατάλειψη των δικαίων και την ευημερία των ασεβών. Και οι φλόγες της φωτιάς αυτής θέριεψαν και οι απορίες που βασάνιζαν την καρδιά μου πολλαπλασιάστηκαν)» [Ψαλμ. 38,4].

       Ο Μέγας Αντώνιος πάλι όταν είδε αυτό το φως, παρηγορήθηκε στο μνήμα και φώναζε προς τον Θεό: «Και πού ήσουν προηγουμένως;», όπως λέγει ο Μέγας Αθανάσιος στον βίο του. Και πολλοί άλλοι από τους αγίους, που ήσαν ασφαλισμένοι στο σκότος των φυλακών, αξιώθηκαν αυτής της χάριτος, ως υιοί φωτός, που ήσαν και ως θεούμενοι εκ Θεού, βλέποντας πάντοτε τον Θεό στις προσευχές και γινόμενοι θεοί κατά χάριν, επειδή όλοι τους μετέχουν από την θεία χάρη, επειδή τους υποσχέθηκε ο Χριστός να κατοικήσει μέσα τους· και το πνεύμα αυτού ενοικεί σε εμάς[πρβ Ρωμ.8,9: «Τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ οἰκεῖ ἐν ὑμῖν»]. Λέγει και ο  Απόστολος Παύλος: «Οὐκ ἐπιγινώσκετε ἑαυτοὺς ὅτι Ἰησοῦς Χριστὸς ἐν ὑμῖν ἐστιν; εἰ μὴ τι ἀδόκιμοί ἐστε (:Δεν γνωρίζετε καλά τους εαυτούς σας, ώστε να ξέρετε ότι, όταν βρίσκεστε στην πίστη, είναι ο Χριστός μέσα σας; Εκτός εάν δεν ζήσατε μέσα σας τον Χριστό κι είστε γι’ αυτό άξιοι αποδοκιμασίας)» [Β΄ Κορ. 13,5] και «Ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ εἰς τὰς καρδίας ἡμῶν, κρᾶζον Ἀββᾶ ὁ Πατήρ (:Απέστειλε ο Θεός στις καρδιές σας το Πνεύμα του Υιού του, το Οποίο σας δίνει την πληροφορία και την παρρησία να απευθύνεστε στον Θεό με την κραυγή και την επίκληση ‘’Αββά’’, δηλαδή, ‘’Πατέρα’’)» [Γαλ. 4,6].

    Κατοικεί, όμως, ο Χριστός μαζί με τον Πατέρα και με το Άγιο Πνεύμα και μένει σε εμάς όχι καθ’ υπόστασιν, αλλά κατά χάριν και ο  Απόστολος Παύλος φωνάζει: «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ καὶ ἡ ἀγάπη τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ κοινωνία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (:Η χάρις που δίνει ο Κύριος Ιησούς Χριστός και η αγάπη του Θεού και Πατρός και η συμμετοχή στις δωρεές του Αγίου Πνεύματος)» [Β΄ Κορ. 13,13]· και σχεδόν σε κάθε επιστολή λέγει: «Χάρις ὑμῖν καὶ εἰρήνη ἀπὸ Θεοῦ Πατρὸς ἡμῶν καὶ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ (:Η χάρις και η ειρήνη που προέρχεται από αυτήν να σας δοθούν από τον Θεό Πατέρα και τον Κύριο Ιησού Χριστό)» [Β΄ Κορ. 1,2], και: «Ἡ χάρις τοῦ Κυρίου Ἰησοῦ Χριστοῦ μεθ’ ὑμῶν (:Σας εύχομαι η χάρις του Κυρίου μας Ιησού Χριστού να είναι μαζί σας)» [Α΄ Κορ. 16,23]. Και στις «Πράξεις» λέγει: «Καὶ λήψεσθε τὴν δωρεὰν τοῦ Ἁγίου Πνεύματος (: Και θα λάβετε τη δικαίωση και τον αγιασμό, τα οποία παρέχει το Άγιο Πνεύμα ως δωρεά σε αυτούς που βαπτίζονται)» [Πράξ. 2,38].

     Λοιπόν δωρεά και χάρη της Αγίας Τριάδος λαμβάνουμε και όχι φύση, ούτε τις υποστάσεις, ούτε μία από τις τρεις υποστάσεις, αλλά μόνο το θείο πρόσλημμα, το σώμα δηλαδή το ανθρώπινο, το οποίο προσέλαβε ο Χριστός· μόνον αυτό, λέγω, ενώθηκε υποστατικά με τον Θεό Λόγο και αδιαιρέτως και ασυγχύτως και  «ἐν αὐτῷ πᾶν τὸ πλήρωμα τῆς θεότητος σωματικῶς (:μέσα στον Χριστό κατοικεί ολόκληρη η θεότητα σωματικώς, δηλαδή μέσα στο σώμα και την ανθρώπινη φύση που προσέλαβε με τη σάρκωσή Του)»[Κολ.2,9]· και ημείς εκ του πληρώματος λαμβάνουμε χάρη ανάλογα με την αξία μας.

     Από αυτό το θείο πλήρωμα, σαν από μία πηγή, ποτίζονται όλοι οι του Χριστού και μάλιστα από αυτήν την λαμπηδόνα παρηγορούνται εκείνοι, οι οποίοι αγωνίζονται γι’ Αυτόν και πάσχουν, και βρίσκονται σε φυλακές και σκότη· γι’ αυτό και ο Δαβίδ λέγει: «Κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ὀδυνῶν μου ἐν τῇ καρδίᾳ μου αἱ παρακλήσεις σου εὔφραναν τὴν ψυχήν μου (: Κύριε, ανάλογες με τις θλίψεις μου ήταν και οι παρηγοριές που μου χάρισες. Ανάλογες με το πλήθος των πόνων που έσχιζαν την καρδιά μου ήταν και οι παρηγοριές Σου, που γέμισαν με ευφροσύνη την ψυχή μου)»[Ψαλμ.93,19]. Όλοι όσοι μιμούνται στην ζωή τον Χριστό ως καθαροί στην καρδία, βλέπουν τον Θεό, όχι όπως είναι στην φύση Του -διότι «Θεὸν οὐδεὶς ἑώρακε πώποτε (:τον Θεό δεν Τον έχει δει κανείς ποτέ)»[Ιω.1,18]- αλλά κατά χάριν.

     Βλέπεις την κοινή χάρη της Αγίας Τριάδος; «Ἐξαπέστειλεν ὁ Θεὸς τὸ Πνεῦμα τοῦ Υἱοῦ αὐτοῦ (:Απέστειλε ο Θεός στις καρδιές σας το Πνεύμα του Υιού Του)» [Γαλ. 4,6], και «ἐκ τοῦ πληρώματος αὐτοῦ ἡμεῖς πάντες ἐλάβομεν (:από τον ανεξάντλητο πλούτο της τελειότητος και των δωρεών Του πήραμε όλοι εμείς)»[Ιω. 1,16]. Και τι ελάβαμε; «Χάριν ἀντὶ χάριτος(:Πήραμε τη μία χάρη πάνω στην άλλη. Μετά τη χάρη της αφέσεως των αμαρτιών μας, λάβαμε και τη χάρη της υιοθεσίας και της μακαρίας ζωής. Και ολοένα δεχόμαστε νέα υπεράφθονη χάρη πάνω σε εκείνη που προηγουμένως λάβαμε)» [Ιω. 1,16]. Λέγει: «Ἐπὶ τὰ ἔθνη ἡ δωρεὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἐκκέχυται (:Στους εθνικούς πλούσια η δωρεά του Αγίου Πνεύματος έχει εκχυθεί)» [Πράξ. 10,45] και: «Ἐλάβετε Πνεῦμα υἱοθεσίας, ἐν ᾧ κράζομεν Ἀββᾶ ὁ Πατήρ (:Λάβατε από το Άγιο Πνεύμα φρόνημα και διάθεση κατά χάριν υιών του Θεού. Με το θάρρος μάλιστα που μας εμπνέει το φρόνημα αυτό φωνάζουμε στον Θεό με πόθο και παρρησία: ‘’Αββά, Πατέρα μου’’)» [Ρωμ. 8,15].

     Αυτό, λοιπόν, το «Ἀββᾶ» σημαίνει «Πατέρα», επειδή γεννηθήκαμε εμείς υιοί κατά χάριν, υιοθετηθήκαμε από τον Πατέρα δια του μονογενούς Αυτού Λόγου, ο Οποίος έλαβε σάρκα «ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι». Σε κάθε, λοιπόν, μέρος της Παλαιάς και της νέας Γραφής γίνεται λόγος έτσι για την χάρη του Θεού, η οποία αφού εκχύθηκε πλουσίως με την οικονομία του Λόγου, γέμισε όλο τον κόσμο· γι’ αυτό και η οικονομία του Λόγου Χάρις ονομάζεται.

      Αλλά αυτοί που είναι στερημένοι της χάριτος, ως ανάξιοι αυτής, αθετούν την δωρεά και την ενέργεια του Πνεύματος, όντες σκοτεινοί και στερημένοι του φωτός, και άγευστοι της θείας γλυκύτητος του φωτισμού· γι’ αυτό και απιστούν μη γνωρίζοντας αυτό και βλασφημούν ως αντίθεοι. Και ποιος θα τους αναγγείλει την γλυκύτητα του θείου φωτός, αφού δεν την δοκίμασαν ή, για να το πούμε καλύτερα, είναι πλανεμένοι και βρίσκονται στο σκότος και συζούν με τους ζοφερούς και πονηρούς δαίμονες και είναι προσκολλημένοι όλους δι’ όλου σε αυτήν την αισθητή και μάταιη ζωή και ματαιοπονούν στην θεωρία των φαινομένων και αλλοιουμένων κτισμάτων, «καὶ ἐλάτρευσαν –όπως είπε ο Απόστολος Παύλος- τῇ κτίσει παρὰ τὸν κτίσαντα (:απέδωσαν τον σεβασμό της καρδιάς τους και την εξωτερική λατρεία τους στην κτίση, αντί να σέβονται και να λατρεύουν Εκείνον που την δημιούργησε)» [Ρωμ. 1,25].

      Και θεωρώντας μεγάλο πράγμα την θεωρία των κτισμάτων, λέγουν ότι δεν έχει κάτι θείο η πίστις, αλλά βασίζονται μόνο στην γνώση της ματαιότητος και φρονούν ανόητα ότι δεν υπάρχει τίποτε άλλο ανώτερο και υψηλότερο από την αίσθηση και από τον ανθρώπινο νου, μιμούμενοι τους ανόητους δαίμονες, οι οποίοι είναι χωρισμένοι από την νοητή ακτίνα του Θεού και από την ανέκφραστη θεία λαμπρότητα και σκοτεινοί και περιφέρονται μόνο γύρω από τον αέρα και την γη ανόητα και υπερήφανα.

     Γι’ αυτό κινούμενοι μόνο στα φαινόμενα αυτά και περιγραπτά και κινούμενα τοπικά ή φανταστικά με τα μαθήματα, δεν νομίζουν οι άθλιοι ότι υπάρχει κάτι άλλο υψηλότερο από αυτόν τον περιγραπτό νου μας και από την αίσθηση και δογματίζουν ως μία έντεχνη μαθηματική, την υπέρλογη και σύμφωνα με την πίστη ευσέβεια, που προέρχεται μόνο με την χάρη του Θεού· και όποιον δεν γνωρίζει κινήσεις αστέρων και λογικές μεθόδους και αριθμούς και θέσεις σχημάτων, λέγουν ότι δεν γνωρίζει Θεό, αθετώντας γενικά οι μάταιοι την απλότητα του κηρύγματος, με το οποίο μώρανε ο Θεός την σοφία αυτού του κόσμου.

      Αλλά εμείς πιστεύουμε ότι όλο το σύστημα των αγίων με την πίστη τελειώθηκε και σώθηκε· ο Άβελ με την πίστη άθλησε· ο Ενώχ με την πίστη μετατέθηκε· ο Νώε με την πίστη έκανε την Κιβωτό και με αυτή σώθηκε· ο Αβραάμ πίστευσε στον Θεό και με την πίστη είδε τον Θεό· όμοια ο Ισαάκ και ο Ιακώβ, ο οποίος μάλιστα και καθαρότερα είδε τον Θεό, όταν είδε την κλίμακα στην οποία στηριζόταν ο Κύριος και πάλευε με τον Άγγελο, ο οποίος έλεγε ότι είναι Θεός των πατέρων του. Και Αυτός ήταν ο Λόγος, ο Άγγελος της Μεγάλης Βουλής, για την ιδική μας σωτηρία. Και ο Μωυσής είδε τον Θεό στο πυρ της Βάτου και στον γνόφο και με το φως στο Σιναίο όρος και κατελάμπετο. Και ο Ησαΐας επάνω στον θρόνο της δόξας είδε τον Θεό, όμοια και ο Ιεζεκιήλ και ο Δανιήλ και μαζί με αυτούς και οι υπόλοιποι με την πίστη είδαν τον Θεό.

      Οι δε Απόστολοι είναι φανερό ότι με την πίστη υπηρέτησαν τον σαρκωθέντα Θεό, και αφού ονομάσθηκαν «φως του κόσμου» από το αληθινό φως, είδαν με πίστη το φως Αυτού αρχικά στο όρος το άγιο, ύστερα και σε γλώσσες πύρινες στο ανώγειο και το περιέφεραν μαζί τους σε κάθε μέρος. Όμοια και όλοι οι χοροί των αγίων το είδε καθένας, όσο ήταν δυνατό σε κάθε ένα από αυτούς. Αφήνω για να αναφέρω ξεχωριστά τους αγίους διδασκάλους και τους Πατέρες, για να μην προξενήσω κόπο και βάρος σε αυτόν τον λόγο. Είναι αρκετά τα των Προφητών και Αποστόλων ως θεμέλια της ευσεβείας, για να αποδείξουν φανερά την αλήθεια.

    Γι’ αυτό και εμείς μπορούμε να πούμε, σύμφωνα με τον Παύλο, ότι «ἐν πίστει περιπατοῦμεν (:τη ζωή αυτήν την διανύουμε με πίστη, χωρίς να βλέπουμε κατά πρόσωπον τον Κύριο)» [Β΄Κορ. 5,7] και ότι «τὰ τῆς πίστεως ἐν ἀρραβῶνι λαμβάνομεν (:όσα απορρέουν από την πίστη τα λαμβάνουμε στην παρούσα ζωή ως προκαταβολή και εγγύηση)»· λέγει πάλι ο Παύλος: «Βλέπομεν γὰρ ἄρτι δι’ ἐσόπτρου ἐν αἰνίγματι, τότε δὲ πρόσωπον πρὸς πρόσωπον (:Διότι τώρα βλέπουμε σαν μέσα από μεταλλικό καθρέφτη θαμπά και με τόση ατέλεια, ώστε να μας μένουν πολλά αινίγματα που δεν μπορούμε να τα εξηγήσουμε. Τότε, όμως, θα δούμε φανερά και καθαρά, διότι θα δούμε κατευθείαν πρόσωπο με πρόσωπο)» [Α΄ Κορ. 13,12].

      Λοιπόν,  ας καταισχυνθούν και ας γεμίσουν από σκότος, όσοι δεν δέχονται το φως, ούτε αισθάνονται την χάρη, επειδή είναι αδόκιμοι· εμείς, όμως, επειδή λάβαμε από το θείο πλήρωμα «χάριν αντί χάριτος», ανυμνούμε τον Ιησού τον Χριστό, το φως το αληθινό, «ὃ φωτίζει πάντα ἄνθρωπον ἐρχόμενον εἰς τὸν κόσμον (:το απολύτως τέλειο φως, η μοναδική πηγή του φωτός, που φωτίζει κάθε άνθρωπο που έρχεται στον κόσμο)»[Ιω.1,9], όπως έχει γραφεί: «ᾧ πρέπει ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας(:στον Οποίο αρμόζει η δόξα στους αιώνες)». Αμήν.

       ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ,

         επιμέλεια κειμένου: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

·       Αγίου Συμεών, Αρχιεπισκόπου Θεσσαλονίκης, Τα Άπαντα, έκδοσις Συνοδεία Σπυρίδωνος ιερομονάχου, Ιερά Καλύβη «Άγιος Σπυρίδων Α΄», Νέα Σκήτη-Άγιο Όρος, 2022, σελίδες 85 - 93.

·       Π. Τρεμπέλα, Η Καινή Διαθήκη με σύντομη ερμηνεία (απόδοση στην κοινή νεοελληνική), εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Ο Σωτήρ», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2014.

·       Η Καινή Διαθήκη, Κείμενον και ερμηνευτική απόδοσις υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τριακοστή τρίτη, Αθήνα 2009.

·       Η Παλαιά Διαθήκη κατά τους εβδομήκοντα, Κείμενον και σύντομος απόδοσις του νοήματος υπό Ιωάννου Κολιτσάρα, εκδόσεις αδελφότητος θεολόγων «Η Ζωή», έκδοση τέταρτη, Αθήνα 2005.

·       Η Παλαιά Διαθήκη μετά Συντόμου Ερμηνείας, Παναγιώτης Τρεμπέλας, Αδελφότης Θεολόγων «Ο Σωτήρ», Αθήνα, 1985.