"ΑΝΟΙΞΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ"

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 24, 2026

Οσία Δοσιθέα τοῦ Κιέβου (25 Σεπτεμβρίου)

῾Οσία Δοσιθέα τοῦ Κιέβου

(25 Σεπτεμβρίου)

῾Η ὁσία Δοσιθέα τοῦ Κιέβου

Η ῾Οσία Δοσιθέα γεννήθηκε στό Κίεβο τό 1721 ἀπό εὐγενεῖς γονεῖς. ῾Η ὁσία μέ τούς γονεῖς της ἐπισκέφτηκαν τή Μονή τῆς ̉Αναλήψεως, ὅπου μοναχή ἦταν ἡ γιαγιά της κοντά στήν ὁποία ἔμεινε μέχρι τά ἐννέα της χρόνια. ̉Αργότερα ἐπέστρεψε στό σπίτι της ἀλλά δέν μπόρεσε νά προσαρμοστεῖ. Στά δεκαέξι της ἔφυγε ἀπό τό σπίτι της καί πῆγε στή Μόσχα ἀναζητῶντας μοναστήρι γιά νά μονάσει. ̉Επειδή οἱ γονεῖς της τήν ἀναζητοῦσαν ἀγόρασε ἀνδρικά ρούχα καί πῆγε στή Λαύρα τῆς ῾Αγίας Τριάδος-῾Αγίου Σεργίου, ὅπου παρουσιάσθηκε ὡς Δοσίθεος. ̉Εκεῖ ἔμεινε ὡς δόκιμη τρία χρόνια, ἀλλά κάποια μέρα εἶδε ὅτι οἱ γονεῖς της ἦλθαν στό μοναστήρι καί τήν ἀναγνώρισαν. Τότε ἔφυγε καί πῆγε στό Κίεβο, στή Λαύρα Κιέβου - Πετσέρσκ, ὅπου ὅμως δέν ἔγινε δεκτή. ̉Εκεῖ γνώρισε ἕναν ἀσκητή, ὁ ὁποῖος μετά ἀπό δοκιμασία, ὡς Δοσίθεος, τήν ἔκανε ρασοφόρο μοναχό.

Μετά ἀπό χρόνια ἡ Δοσιθέα κοιμήθηκε προσευχόμενη, ἐνῶ στό ἀριστερό της χέρι εἶχε ἕνα σημείωμα πού ἔγραφε: «Τό σῶμα μου εἶναι ἔτοιμο γιά τήν αἰώνια ζωή. Σᾶς παρακαλῶ, πατἐρες, νά τό κάνετε κανονική ταφή χωρίς νά τό ἀγγίξετε», ὅπως κι ἔγινε. Τό μυστικό, ὅτι ὁ Δοσίθεος, ἦταν γυναίκα ἀποκαλύφθηκε, ὅταν ἀργότερα ἡ ἀδελφή της ἦλθε στό μοναστήρι καί πῆγε στο κοιμητήριό του ὅπου στήν φωτογραφία τοῦ μοναχοῦ Δοσιθέου ἀνεγνώρισε τήν ἀδελφή της. Τότε ὅλοι κατάλαβαν ὅτι ὁ μοναχός Δοσίθεος ἦταν γυναίκα.

῾Η μοναχή Δοσιθέα ἔκανε πολλά θαύματα γι̉ αὐτό ἡ Ρωσική ̉Εκκλησία τό 1993 τήν κατάταξε μεταξύ τῶν ἁγίων καί ὅρισε ἡ μνήμη της νά ἑορτάζεται στίς 25 Σεπτεμβρίου.

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τήν ῾Οσίαν Δοσιθέαν τοῦ Κιέβου

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου.

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως ἀναγιγνώσκεται ὁ Ψαλμὸς ρμβ´ (142ος), κατόπιν ὁ Χορὸς σὲ Ἦχον δ´ λέγει τὸ: Θεὸς Κύριος, (τετράκις) καὶ εἴτα τὰ παρόντα Τροπάρια.

Ἦχος δ΄. Ὁ ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῶ...

Τὴν καλιπάρθενον ἀμνάδα τοῦ Κτίστου* καΐ Ὀρθοδόξων βοηθὸν καὶ προστάτιν* ἐν κατάνύξει κράξωμεν πιστοὶ ταπεινῶς,* ἔνδοξε, ῥῦσαι ἰκέτας σου* ἐκ παντοίων κινδύνων* σπεῦσον καὶ παράσχου σὺ* ὑγιείαν καὶ ῥώμην,* μὴ ἀποστρέψεις íκέτας κενούς,* σὲ γάρ, Δοσιθέα, μεσίτριαν ἔχομεν.

Δόξα Πατρὶ …

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου…

Τοῦ Κιέβου τὸ κλέος καὶ φρουρὸν τὸν ἀκοίμητον,* τῶν ̉Ορθοδόξων προστάτιν καὶ ἰατρὸν τὴν ἀνάργυρον,* Δοσιθέαν τιμήσωμεν πιστοὶ* ἁπάντων τῶν πιστῶν καταφυγή,* τὴν παρέχουσα ἰάσεις παντοδαπᾶς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι,* δόξα τῷ παρέχοντι πιστοῖς* διὰ σου τὰ κρείττονα.

Καὶ νῦν …

Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι,* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρεσβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσούτων κινδύνων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ,* σοὺς γὰρ δούλους σώζεις ἀεί, ἐκ παντοίων δεινῶν.

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰν διοδεύσας^{^[1]}...

Τὰς χείρας μου αἴρω ἱκετικῶς* πρὸς σὲ Δοσιθέα,* τοῦ Κιέβου γόνος λαμπρός* εὐμένισον δέομαι τὸν Κτίστην,* ὅπως ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς τῆς κολάσεως

Παρέχεις συζύγοις ὑπομονήν,* ἐλπίδαν, ἀγάπην,* Δοσιθέα θαυματουργέ,* διὸ σοι προσφεύγομεν ἱκέται* καὶ ἐξαιτούμεθα πάντες τὴν σκέπην σου.

Προσπίπτω ὁ τάλας δεητικῶς* πρὸς σε, Δοσιθέα,* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἣν τάχος παράσχου σῷ ἱκέτῃ,* τῶν ̉Ορθοδόξων τὀ κλέος, δόξα καὶ καύχημα.

Θεοτοκίον.

Καρδίαν σὺ νήφουσαν, Μαριάμ,* παράσχου ἱκέταις* ὡς καὶ σώφρονα λογισμόν,* ἵνα τὸν Υἱὸν Σου, Θεοτὀκε,* ἐκ μέσης καρδίας πάντες δοξάζωμεν.

ᾨδὴ γ΄. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Τοῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβεσον,* ἀγρούς, Δοσιθέα, καὶ οἰκίας* σὺ διαφύλαξον,* ἵνα ὑμνοῦμεν σὲ* τὴν τοῦ Χριστοῦ Χριστονύμφη* τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ καταφύγιον.

̉Ορθοδόξων ἐδείχθης* φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος ὡς καὶ τὸ πρότυπον* τῶν δὲ νοσοῦντων ἀεὶ* σὺ ἰατρὸς καὶ προστάτης* καὶ χηρῶν ὑπέρμαχος* ἀκατανίκητος.

̉Οφθαλμοὺς ἀλλοδόξων, Δοσιθέα, ἄνοιξον* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστιν* τούτους ὁδήγησον* καὶ Χριστῷ λυτρωτῇ* σὺν ἡμῖν, μάκαρ, ὑμνεῖσαι* καὶ λατρεύσαι δέομαι* σὺ καταξίωσον.

Θεοτοκίον.

̉Ε κ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλαξον* πάντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας θερμῶς* τὴν σὴν βοήθειαν πίστει* καὶ Χριστὸν δοξάζοντας,* Κόρη πανύμνητε.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου Δοσιθέα,* ὅτι πάντες δεητικῶς πρός σε καταφεύγομεν* ὡς ἔχουσα τῷ Θεῷ παῤῥησίᾳ.

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Εἶτα Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα.

Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμὴ...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐδείχθης, σεμνή,* καὶ κόσμου καταφύγιον* ἐκτενῶς βοῶμεν σοί,* Δοσιθέα πάντιμε, πρόφθασον* καὶ ἐκ κινδύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τούς σοι πόθῳ καὶ πίστει προσφεύγοντας.

ᾨδή δ´. Εἰσακήκοα Κύριε ...

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Δοσιθέα πανάριστε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς πόθῳ καὶ πίστει σοι προστρέχουσι.

Τοὺς πτωχοὺς σὺ προστάτευσας* ἐν τῷ βίῳ σου, Δοσιθέα ἔνδοξε,* καὶ ἡμᾶς πίστει δεόμεθα* ταῖς λιταῖς σου ποιῆσαι ἀξίωσον.

̉Εκ τροχαίου προστάτευσον* τοὺς ἱκέτας σου, Δοσιθέα ἔνδοξε,* καὶ τοὺς εἰς Σὲ καταφεύγοντας* ὑγιείαν δίδου, Θεοδόξαστε.

Θεοτοκίον.

̉Ορθοδόξων ἐδείχθης* καταφυγή, Δέσποινα,* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος, Θεομακάριστε,* τῶν ἀσθενοῦντων ἀεὶ* σὺ ἰατρὸς καὶ προστάτης* καὶ χηρῶν ὑπέρμαχος* ἀκατανίκητος.

ᾨδή ε´. Φώτισον ἡμᾶς…

Δέχου προσευχὰς* καὶ προσάγαγε αὐτὰς ταχὺ* τῷ Πλαστουργῷ, Δοσιθέα θαυμαστή,* ἵνα δοξάζωμεν πάντες σέ, Θεοδόξαστε.

῞Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος* παράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λιταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον.

῎Εμπλησον χαρᾶς* εὐεργέτας τοῦ ἱκέτους σου* καὶ διαφύλαττε αὐτούς, Δοσιθέα,* ἐκ πάσης βλάβης* καὶ στενώσεως σοῦ δέομαι.

Θεοτοκίον.

῎Α χραντε, θερμῶς* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος,* ἐκ τῶν παγίδων ἀρχεκάκου ἐχθροῦ,* τὸν Σὸν ἱκέτην* ἀπαύστως, Μαριάμ, προστάτευσον.

ᾨδὴ στ´. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ …

Τὰ τέκνα τῶν ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοιμοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, Κιέβου τὸ κλέος,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγησον* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* Δοσιθέα, πιστῶν καταφύγιον.

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,* Δοσιθέα, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀπαύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον* δεόμεθα γονυκλινῶς,* μυροβόλε, ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι.

Νεότης σὺ καταφεύγει, ἔνδοξε,* καὶ θερμῶς σε ἱκετεύει ἀπαύστως* ῥῦσαι ἱκέτας ἐξ ὄγκων ποικίλων* καὶ ἐκ λοιμώξεων, κόρη, δεόμεθα* καὶ Κύριον τῶν οὐρανῶν* καὶ τῆς γῆς καταπράϋνον, εὔσημε.

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε, ̉Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διάσωζε ἐκ πάσης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλλοδόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ ποιμένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδειξον.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Δοσιθέα,* ὅτι πάντες δεητικῶς πρός σε καταφεύγομεν* ὡς ἔχουσα τῷ Θεῷ παῤῥησίᾳ.

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύτως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Καὶ πάλιν Δέησις καὶ εἶτα τὸ Κοντάκιον.

Ἦχος β´. Προστασία ...

Σὺ προστάτις τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτις πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετος·* μὴ παρίδῃς* ἁμαρτωλῶν ἱκέτιδας φωνὰς,* ἀλλὰ σπεῦσον σύ, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν πιστῶς δεομένων σου·* δέχου ἡμῶν πρεσβείαις* καὶ ῥῦσε ἐκ τῶν κινδύνων,* Δοσιθέα θαυμαστή, ἰσχυρὸν* τῶν ̉Ορθοδόξων καταφύγιον.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. Ἦχος δ´.

Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον, καὶ προσέσχε μοί. (δίς)

Στίχος: Καὶ ἔστησεν ἐπὶ πέτραν τοὺς πόδας μου καὶ κατεύθυνε τὰ διαβήματά μου.

Ὑπομένων ὑπέμεινα τὸν Κύριον, καὶ προσέσχε μοί.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς τῆς ἀκροάσεως τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Μᾶρκον ἁγίου Εὐαγγελίου (Κεφ. εʹ. 24-34), τὸ ἀνάγνωσμα. Πρόσχωμεν.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

Τῷ καιρῶ ἐκείνω, ἠκολούθει τῷ Ἰησοῦ ὄχλος πολὺς καὶ συνέθλιβον αὐτόν. Καὶ γυνὴ τὶς οὖσα ἐν ῥύσει αἵματος, ἔτη δώδεκα, καὶ πολλὰ παθοῦσα ὑπὸ πολλῶν ἰατρῶν, καὶ δαπανήσασα τὰ παρ̉ ἑαυτῆς πάντα, καὶ μηδὲν ὠφεληθεῖσα, ἀλλὰ μᾶλλον εἰς τὸ χεῖρον ἐλθοῦσα, ἀκούσασα περὶ τοῦ Ἰησοῦ, ἐλθοῦσα ἐν τῷ ὄχλω ὄπισθεν, ἤψατο τοῦ ἱματίου αὐτοῦ. Ἔλεγε γὰρ ἐν ἐαυτή, ὅτι καν τῶν ἱματίων αὐτοῦ ἄψωμαι, σωθήσομαι. Καὶ εὐθέως ἐξηράνθη ἡ πηγὴ τοῦ αἵματος αὐτῆς, καὶ ἔγνω τῷ σώματι, ὅτι ἴαται ἀπὸ τῆς μάστιγος. Καὶ εὐθέως ὁ Ἰησοῦς ἐπιγνοὺς ἐν ἐαυτῶ τὴν ἐξ αὐτοῦ δύναμιν ἐξελθοῦσαν, ἐπιστραφεῖς ἐν τῷ ὄχλω, ἔλεγε: Τὶς μου ἤψατο τῶν ἱματίων; Καὶ ἔλεγον αὐτῶ οἱ μαθηταὶ αὐτοῦ. Βλέπεις τὸν ὄχλον συνθλίβοντά σε καὶ λέγεις, τὶς μου ἤψατο; Καὶ περιεβλέπετο ἰδεῖν τὴν τοῦτο ποιήσασαν. Ἡ δὲ γυνὴ φοβηθεῖσα καὶ τρέμουσα, εἰδυία ὁ γέγονεν ἐπ̉ αὐτή, ἦλθε καὶ προσέπεσεν αὐτῶ καὶ εἶπεν αὐτῶ πάσαν τὴν ἀλήθειαν. ῾Ο δὲ εἶπεν αὐτή: Θύγατερ, ἡ πίστις σου σέσωκέ σε, ὕπαγε εἰς εἰρήνην καὶ ἴσθι ὑγιὴς ἀπὸ τῆς μάστιγός σου.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ ...

Ταῖς τῆς Ἀθλοφόρου,* πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν …

Ταῖς τῆς Θεοτόκου* πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη,* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα…

Ἦχος πλ. βʹ. Ὅλην ἀποθέμενοι.

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με* σὺ τοῦ Χριστοῦ χριστονύμφη,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱκέτου σου˙* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύναμαι,* ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα˙* σκέπην οὐ κέκτημαι,* οὐδὲ καταφύγιον, ἔνδοξε,* πάντοθεν πολεμούμενος* καὶ παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου,* κλέος μοναζόντων καὶ δόξα τῆς ῾Ρωσίας, θαυμαστή,* μὴ μου παρίδῃς τὴν δέησιν,* τὸ συμφέρον ποίησον.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς…

῾Ο Χορός: ̉Aμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς τοῦ Κανόνος.

ᾨδή ζ´. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας ...

̉Εργατῶν τοῦ Κυρίου* ἀνεδείχθης προστάτις καὶ φύλαξ, ἔνθεε,* καὶ τούτοις σὺ παρέχεις* ὑγείαν καὶ σοφίαν,* ἵνα πᾶσι κηρύττουσι* τὰ μεγαλεία Χριστοῦ,* Θεόφρων Δοσιθέα.

Τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος σου, Κόρη ἀξιοθαύμαστε,* παράσχου ὑγιείαν,* ταπείνωσιν καὶ πίστιν,* ἵνα πάντες δοξάζωμεν,* τὸν ̉Αναστάντα Χριστόν,* εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Δοσιθέα φωσφόρε,* ̉Ορθοδόξων τὸ καύχημα καὶ κραταίωμα* ἱκέτας μὴ παρίδῃς* καὶ μὴ ἐγκαταλείπῃς,* ἵνα πάντες βοῶμεν σοι·* Χαῖρε, Κιέβου βλαστέ* καί τῶν πιστῶν ἡ δόξα.

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε,* πρὸς σὲ πίστει προσέρχομαι ὁ ἀνάξιος* καὶ χείρας μου σοι αἴρω* καὶ πόθῳ ἀνακράζω* ἀποδήμους διάσωσον* ἐκ τῶν χειρῶν πειραστοῦ* καὶ τῶν αἰρετιζόντων.

ᾨδή η´. Τὸν Βασιλέα ...

Τὸν Βασιλέα* καὶ Κυβερνήτην τοῦ κόσμου* ἐξευμένισον πάντες αἰτοῦμεν,* ἵνα λυτρωθῶμεν* πυρὸς τοῦ αἰωνίου.

Τὰς ἀσθενείας* ἡμῶν ταχὺ θεραπεύεις,* Δοσιθέα, πιστῶν ἡ προστάτις,* διὸ πρός σε πάντες* προσφεύγουσι, Παμμάκαρ.

Τὸν Κυβερνήτην τῆς ̉Εκκλησίας δυσώπει,* Δοσιθέα φωσφόρε, ἀπαύστως,* ὅπως καταστείλῃ αἰρέσεων τὰς φλόγας.

Θεοτοκίον.

Σέ, Θεοτόκε,* καθικετεύομεν πάντες* ̉Ορθοδόξους φὐλαττε λιταῖς σου* ἐξ ἰῶν ποικίλων* καὶ πάσης ἄλλης νόσου.

ᾨδή θ´. Κυρίως Θεοτόκον ...

Θεόφρων Δοσιθέα,* κλέος τοῦ Κιέβου* καὶ τῶν πιστῶν καταφύγιον, κόρη ἁγνή,* τοῖς ̉Ορθοδόξοις παράσχου* τάχος τὰ κρείττονα.

Τοὺς ὄγκους θεραπεύει* λιταῖς σου, Δοσιθέα,* ὁ Ποιητὴς τε καὶ Πλάστης τοῦ σύμπαντος,* διὸ σαῖς πρεσβείαις αἰτοῦμεν* πάντες, Τρισένδοξε.

῾Ημᾶς τοὺς ̉Ορθοδόξους,* μάκαρ Δοσιθέα,* ἐκ τῶν χειρῶν τῶν δαιμόνων τάχος διάσωσον* καὶ τὴν ζωὴν εἰρηναίαν * λιταῖς σου δώρησον.

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε Μαρία,* φύλαττε ἱκέτας* καὶ τοῦ Υἱοῦ Σου τὴν δόξαν ἀξίωσον* ἰδεῖν οἱ ἀχρείοι,* Κόρη πανύμνητε.

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεοτόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον* καὶ μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σεραφείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύνομεν.

Δόξα ̉Εκκλησίας καὶ χαρμονή,* μῆτερ, ἀνεδείχθης* καὶ προστάτις χριστιανῶν* καὶ τῆς νέολαίας* φρουρὸς καὶ ποδηγέτης* καὶ πάντων τῶν νοσοῦντων* τὸ καταφύγιον.

Πάντας τοὺς προστρέχοντας πρός σε* μὴ ἐγκαταλείπεις εἰς τὰς χείρας τοῦ πτερνιστοῦ,* ἀλλά ταῖς λιταῖς σου,* ῾Οσία Δοσιθέα,* τοῦ Παραδείσου κάλλη* ἰδεῖν ἀξίωσον.

Κέρας ̉Ορθοδόξων Χριστιανῶν* ὕψωσον λιταῖς σου,* Δοσιθέα θαυματουργέ, καὶ παράσχου πᾶσι* ταπείνωσιν, ὑγείαν* καὶ ἀκλινὴν τὴν πίστιν* κόρη πανύμνητε.

Πάντων τῶν νοσοῦντων ἡ ἰατρὸς,* καὶ τῶν ἐν ἀνάγκαις ἡ προστάτις καὶ βοηθός,* πενήτων τροφέας καὶ πάντων ὁδοδείκτις,* ἐδείχθης, Δοσιθέα, καὶ καταφύγιον.

Σπεῦσον εἰς τὰς κλίνας τῶν ἀσθενῶν* καὶ τούτοις παράσχου,* Δοσιθέα θαυματουργέ,* ἀκλόνητον ὑγείαν,* μετάνοιαν καὶ πίστιν* καὶ Κύριον ἁπάντων* αἰνεῖν ἀξίωσον.

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρίου* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι Πάντες,* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σωθῆναι ἡμᾶς.

Εἶτα ὁ Χορός τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν… ὁ ῾Ιερεὺς ῞Οτι σοῦ ἐστίν… καὶ τὸ Ἀπολυτίκιον.

Ἦχος α’. Τῆς ἐρήμου …

Τοῦ Κιέβου τὸ κλέος καὶ φρουρὸν τὸν ἀκοίμητον,* τῶν ̉Ορθοδόξων προστάτιν καὶ ἰατρὸν τὴν ἀνάργυρον,* Δοσιθέαν, τιμήσωμεν πιστοὶ* ἁπάντων τῶν πιστῶν καταφυγή,* τὴν παρέχουσα ἰάσεις παντοδαπᾶς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσαντι Χριστῷ,* δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι,* δόξα τῷ παρέχοντι πιστοῖς* διὰ σου τὰ κρείττονα.

Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ ἡ μικρὰ ἀπόλυσης

Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας ψάλλομεν τὰ κάτωθι:

῏Ηχος β´ ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου...

Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* πρὸ τῆς ἱερᾶς σου εἰκόνας,* ὦ Δοσιθέα σεμνή,* δίδου σὺ μετάνοιαν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φωτισμὸν καὶ ταπείνωσιν,* εἰρήνην καὶ πίστιν,* ἄγγελον ἀκοίμητον καὶ ὁδηγὸν ἀσφαλῆ.* Κόρη τοῦ Κιέβου τὸ κλέος* ὀρφανῶν ἐδείχθης προστάτις* καὶ τῶν ἐν ἀνάγκαις καταφύγιον.

῏Ηχος πλ. δ´.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλίψεως.

῏Ηχος β´.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε ̉Ιησοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

̉Αμήν

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῾Οσία τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευταῖα: Δόξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν…

Υπνωτισμός: Αποκρυφισμός και χειραγώγηση

Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

ΥΠΝΩΤΙΣΜΟΣ: ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ

Κατά τη διάρκεια του 19ου αι., επινοήθηκε ο όρος ύπνωση που περιγράφει ένα φαινόμενο που πηγαίνει πίσω στους «ναούς ύπνου» της αρχαίας Αιγύπτου και των Ασκληπιείων της αρχαίας Ελλάδας. Και παρόλο που εν μέρει συγκαλυφθεί από πολλούς σύγχρονους πνευματικούς «δασκάλους», η ύπνωση βρίσκεται επίσης στη βάση του σύγχρονου αποκρυφισμού. Ας δούμε εν συντομία αυτή την ιστορία:

Στη Γαλλία, κατά τη διάρκεια του 18ου αι., ο χριστιανός μυστικιστής Louis Claude de Saint-Martin (1743-1803) προσχώρησε στην Εταιρεία Αρμονίας στο Παρίσι. Αυτό είχε ιδρυθεί από τον διάσημο υπνωτιστή Anton Mesmer για να διδάξει την πρακτική του υπνωτισμού. Τα γραπτά του Saint-Martin αποτέλεσαν αργότερα τη βάση της μυστικιστικής παράδοσης του «Μαρτινισμού», η οποία στοχεύει να «επιδιορθώσει» το ρήγμα μεταξύ ανθρώπου και Θεού που συνέβη (κατά την άποψη του Saint-Martin) με την πτώση και την εκδίωξη του Αδάμ και της Εύας από τον Κήπο της Εδέμ. Ο Saint-Martin αργότερα άρχισε να ανησυχεί ότι ο Μεσμερισμός θα μπορούσε να εκθέσει τους ασκούμενους στην επιρροή των πνευμάτων ή των «αστρικών νοημόνων». Αλλά άλλοι πνευματικοί αποστάτες ανακάλυπταν τον Μεσμερισμό περίπου την ίδια εποχή και, επιπλέον, εισήγαγαν τις τεχνικές του στον γαλλικό «υψηλού επιπέδου» Ελευθεροτεκτονισμό.

Ο Ελευθεροτεκτονισμός είχε προκύψει από τη συντεχνία των λιθοξόων της Μεγάλης Βρετανίας το 1717, αλλά, μέσα σε λίγες δεκαετίες, απολάμβανε τεράστια δημοτικότητα στην ηπειρωτική Ευρώπη. Εκεί δημιουργήθηκαν κάθε είδους νέα και ανταγωνιστικά Τεκτονικά Τάγματα και Ιεροτελεστίες. Τα Τάγματα αυτά καθώς και οι Ιεροτελεστίες επηρεάστηκαν από τον Ροδοσταυρισμό, την αλχημεία, τον Ερμητισμό και την Καμπάλα, μεταξύ άλλων εσωτερικών πνευματικών παραδόσεων. Οι υπνωτικές τεχνικές του Μέσμερ επέτρεψαν στους πιο μυστικιστικά διακείμενους Ελευθεροτέκτονες να εμποτίσουν το τελετουργικό με έκσταση, ειδικά με στόχο το άνοιγμα της συνείδησης στη θεϊκή επιρροή ή αποκάλυψη.

Τελικά, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, από τον Τεκτονισμό προέκυψαν μαγικά Τάγματα όπως το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής και το Ordo Templi Orientis. Ωστόσο, μέχρι τότε, η πτυχή της έκστασης είχε ήδη γίνει πιο περίπλοκη. Μαζί με τις πνευματικές έννοιες του Βουδισμού (Ντάρμα) και του Ινδουισμού (Σανατάνα Ντάρμα), οι ανατολικές τεχνικές διαλογισμού είχαν αρχίσει να πλημμυρίζουν τις δυτικές πνευματικές παραδόσεις:

Το ξεχασμένο πλέον κίνημα της Θεοσοφίας (που ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη από τη Ρωσίδα μετανάστρια Έλενα Μπλαβάτσκυ είχε δανειστεί σε μεγάλο βαθμό από τον Ινδουισμό.

Ο Arthur Avalon είχε εισαγάγει την πρακτική του διαλογισμού τσάκρα στον αγγλόφωνο κόσμο.

Και, έχοντας μάθει βουδιστικές τεχνικές διαλογισμού στα Ιμαλάια, ο διαβόητος μάγος που αναζητούσε δημοσιότητα Aleister Crowley τις περιέγραψε στο βιβλίο του Magick (1913). Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Crowley παρουσίασε επίσης τον διαλογισμό και τα στάδια του ως θεμελιώδη στοιχεία της δυτικής τελετουργικής μαγείας. Και όμως, γνώριζε ότι τέτοιες πρακτικές ήταν παρόμοιες με την ύπνωση. Ως εκ τούτου, στο ποίημά του «Πεντηκοστή», που δημοσιεύθηκε στο Ξίφος του Τραγουδιού (1904), ο Crowley λέει:

Με κουράζεις με αρκετές
αποδείξεις ότι όλα αυτά τα πράγματα
διαλογισμού είναι αυτο-ύπνωση. Ας είναι έτσι!
Υποθέτετε ότι δεν ήξερα;

Συνδεδεμένος για λίγο με τον Crowley, ο Austin Osman Spare (1886-1956) ήταν ένας οραματιστής καλλιτέχνης και αποκρυφιστής που χρησιμοποίησε αυτόματο σχέδιο (όπως έκαναν αργότερα οι σουρεαλιστές) και αυτόματη γραφή. Το τελευταίο είχε, φυσικά, χρησιμοποιηθεί σε πνευματιστικές συναθροίσεις. Αλλά είχε επίσης μελετηθεί στον ιατρικό υπνωτισμό.

Ο Spare δημιούργησε τη δική του μαγική τεχνική για να επηρεάσει την πραγματικότητα. Θα έγραφε την επιθυμία του και, από αυτήν, θα δημιουργούσε ένα “sigil” (ένα είδος αφηρημένου, γεωμετρικού σχήματος) ή, μερικές φορές, ένα είδος αφηρημένου μάντρα. Στη συνέχεια, μπαίνοντας σε μια αλλαγμένη κατάσταση συνείδησης, θα εστίαζε όλη την προσοχή του στο σιγίλιο, για παράδειγμα, εμφυτεύοντάς το στο «ασυνείδητο» (μια έννοια που πιθανότατα προήλθε από τον Φρόιντ, ο οποίος, όπως και ο Γιούνγκ, είχε ασκήσει υπνωτισμό νωρίς στην καριέρα του).

Οι προηγούμενοι μάγοι είχαν προσπαθήσει να επικοινωνήσουν με εξωτερικές, θεϊκές διάνοιες, φυσικά. Οι προσπάθειες του Spare να επηρεάσει το υποσυνείδητο, ενώ βρίσκεται σε κατάσταση έκστασης, παραλληλίζεται ακριβώς με την πρακτική του υπνωτισμού και σίγουρα προήλθε (άμεσα ή έμμεσα) από αυτήν.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ο Gerard Encausse (γνωστός και ως Papus) ήταν υπνωτιστής και ο George Ivanovich Gurdjieff ήταν επίσης εν ενεργεία υπνωτιστής Schrodter.

Βρίσκουμε σημαντικές ενδείξεις ή αναφορές στον υπνωτισμό αλλού στη δυτική εσωτερική παράδοση: το Ροδοσταυρικό Τετράδιο του Willy είναι γεμάτο αναφορές στον Μεσμέρ. Η πρακτική της Fraternitas Saturni για το εκκρεμές και η έννοια των «μαγνητικών περασμάτων» (που επηρεάζουν ένα άλλο άτομο με λεπτή, εσωτερική ενέργεια) μπορούν να αναχθούν στον Μεσμέρ. Τέλος, ο Israel Regardie αναφέρει επίσης τον υπνωτισμό εν συντομία στα έντονα επηρεασμένα από το Ζεν, τους Ινδουιστές και την Καμπάλα Θεμέλια της Πρακτικής Μαγείας.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων, η «δυτική εσωτερική παράδοση» έχει προσελκύσει όλα τα είδη πνευματικών παραδόσεων (από όλο τον κόσμο), μαζί με ιδέες από την ψυχολογία, την επιστήμη, τους αρχαίους πολιτισμούς και τη λαϊκή κουλτούρα. Αλλά, στις ρίζες του, ο δυτικός εσωτερισμός είναι μια συγχώνευση του «υψηλού βαθμού» Ελευθεροτεκτονισμού με τον υπνωτισμό.

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Η χρήση υπνωτικών τεχνικών σε θρησκευτικές ομάδες είναι μια πρακτική που μετατρέπεται σε μέσο χειραγώγησης. Ιδιαίτερα σε κλειστές οργανώσεις όπου υπάρχει αυστηρός έλεγχος και συγκεντρωτική εξουσία, η μέθοδος μπορεί να προκαλέσει βαθιές πληγές στην προσωπικότητα και την ελευθερία του ατόμου αφού μπορεί να δημιουργεί μια ψυχολογική κατάσταση στην οποία το άτομο χάνει την κριτική του ικανότητα και παραδίδεται ουσιαστικά στον έλεγχο του ηγέτη ή της ομάδας. Πολλοί πρώην οπαδοί τέτοιων ομάδων έχουν περιγράψει πώς μετά από διαδοχικές τελετές και προσευχές σε κατάσταση υπνωτισμού, ένιωθαν ότι «ξεχνούσαν ποιοι ήταν» και δεν μπορούσαν να αρνηθούν ούτε μια εντολή, όσο και αν εσωτερικά διαφωνούσαν με αυτή!

Παραδείγματα από Μαρτυρίες Πρώην Μελών

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση μιας ομάδας νέων γυναικών που φοίτησαν στο Regnum Christi Boarding High School στο Ρόουντ Άιλαντ. Μέσω του διαδικτυακού τους μπλογκ «49 weeks…», καταθέτουν τις εμπειρίες τους, αποκαλύπτοντας πως υπέστησαν σοβαρή ψυχική και πνευματική βλάβη κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους, όπως:

Εκδήλωση βαριάς κατάθλιψης με σκέψεις και απόπειρες αυτοκτονίας.

Ψυχολογική απομόνωση και κατάχρηση από «πνευματικούς οδηγούς» που ήταν κακοποιητικοί.

Πνευματική χειραγώγηση που οδηγούσε τα μέλη να αισθάνονται ότι ήταν «μέσα σε ένα σύστημα» όπου το άτομο δεν είχε αξία πέρα από τη χρησιμότητά του στην ομάδα.

Σοβαρά ψυχοσωματικά προβλήματα, όπως ανορεξία, με περιστατικά όπου η διατροφική κατάσταση αγνοούνταν ή επιδεινώνονταν από τους υπεύθυνους.

Σεξουαλική κακοποίηση μέσω υπνωτισμού
Ένα από τα πιο σοβαρά περιστατικά κακοποίησης θυμάτων με χρήση υπνωτισμού αφορά τον Dr. Bernard Baran, ψυχίατρο που καταδικάστηκε για σεξουαλική κακοποίηση ασθενών του, τις οποίες υπνώτιζε για να τις ελέγχει και να τις χειραγωγεί. Το ρεπορτάζ του The New York Times (1997) περιγράφει λεπτομερώς τις μεθόδους του και τις ψυχολογικές επιπτώσεις στα θύματα. (The New York Times, “Psychiatrist Used Hypnosis to Abuse Patients,” 1997).

Ψευδείς αναμνήσεις και δικαστικές υποθέσεις
Η έρευνα της Elizabeth Loftus έχει αποδείξει ότι η χρήση υπνωτισμού μπορεί να προκαλέσει ψευδείς αναμνήσεις που έχουν οδηγήσει σε λάθος καταδίκες, ειδικά σε περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης. Σε ένα κλασικό άρθρο της στο Journal of Psychology (1997), αναλύει τον μηχανισμό της δημιουργίας ψευδών αναμνήσεων και προειδοποιεί για την προσοχή που πρέπει να δείχνουν οι ψυχολόγοι. (Loftus, E. F. (1997). “Creating False Memories.” Journal of Psychology, 85(3), 244–258).

Κακοποίηση ανηλίκων σε ψυχιατρικές κλινικές
Στην έρευνα του Kluft (1999) παρουσιάζονται καταγραφές πολλαπλών περιπτώσεων παιδιών και εφήβων που υπεβλήθησαν σε υπνωτική θεραπεία και υπέστησαν ψυχικές βλάβες, καθώς και ψυχολογική εκμετάλλευση από τους θεραπευτές τους. Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο American Journal of Clinical Hypnosis και αναλύει τις συνέπειες της μη επαρκούς κατάρτισης των υπνωτιστών. ^{https://doi.org/10.1080/00029157.1999.10403519}

Κατάχρηση υπνωτισμού σε ψυχιατρικές κλινικές
Στο βιβλίο του Barber (1996), The Hypnotic Reliving of Trauma, καταγράφεται η ιστορική χρήση υπνωτισμού για ψυχιατρικό έλεγχο και την αφαίρεση ελευθεριών ασθενών, κάτι που σήμερα θεωρείται κατάχρηση και παραβίαση δικαιωμάτων. Η έρευνα αυτή έγινε βάση μαρτυριών από πρώην ασθενείς. (Barber, J. (1996). The Hypnotic Reliving of Trauma. Guilford Press).

Θεολογικό Υπόβαθρο

Πολύ σωστά, ο γνώστης του αποκρυφιστικού χώρου κ. Ι. Μηλιώνης, συσχετίζει τον υπνωτισμό με τον διαλογισμό «θὰ διαπιστώσαμε ὅτι τὸ αὐτοϋπνωτιζόμενο πρόσωπο χρησιμοποίησε τὴν βαθιὰ χαλάρωση καὶ τὴν «κατευθυνόμενη φαντασία», πιστεύοντας ὅτι ἡ συχνὰ ἐπαναλαμβανόμενη αὐτὴ διαδικασία θὰ ἀποφέρει τοὺς καρποὺς τῶν ἐπιδιώξεών του μέσω τῆς διαδικασίας τῆς «θετικῆς σκέψης», ἡ ὁποία «ἕλκει θετικὴ ἐνέργεια» καὶ «ὑλοποιεῖ» τὴν ἐπιθυμία ἀπὸ τὸ «διανοητικὸ πεδίο» στὸ «φυσικὸ πεδίο» ὕπαρξης. Ὡς σύνοψη ὅλων τῶν ἀνωτέρω μποροῦμε νὰ θεωρήσουμε τὴν πρακτική τοῦ Διαλογισμοῦ».

Η Εκκλησία αντιμετωπίζει με μεγάλη επιφύλαξη την ύπνωση, καθώς τη θεωρεί επικίνδυνη πνευματικά. Η ύπνωση, με την αλλαγή της συνειδησιακής κατάστασης, αφήνει τον άνθρωπο ευάλωτο σε πνευματικές επιθέσεις ή ψευδαισθήσεις και σε δαιμονική επενέργεια. Στην Ορθοδοξία ο άνθρωπος καλείται να έχει συνειδητή συμμετοχή στη ζωή του και στη σχέση του με τον Θεό και όχι να εισέρχεται σε καταστάσεις υπνωτικής χειραγώγησης, που ακυρώνουν την ελεύθερη βούληση.

Η ύπνωση συχνά δημιουργεί ψευδείς μνήμες ή «πνευματικές» εμπειρίες που δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Αυτό μπορεί να παραπλανήσει τον πιστό και να τον οδηγήσει σε πλάνη. Η πνευματική ζωή στηρίζεται στην μετάνοια, στην προσευχή και στη θεία χάρη, όχι σε τεχνικές που βασίζονται σε ψυχολογικούς χειρισμούς.

Η ύπνωση συχνά χρησιμοποιείται σε αποκρυφιστικές και μυστικιστικές πρακτικές, όπως στον αποκρυφισμό, τη θετική σκέψη, το διαλογισμό, οραματισμό κλπ. Θεωρείται εργαλείο για την αλλαγή συνειδησιακών καταστάσεων, την αυθυποβολή ή την πνευματική «απελευθέρωση». Σε κάποιες μορφές διαλογισμού ή τεχνικών εσωτερισμού, υπάρχουν στοιχεία που μοιάζουν με ύπνωση ή υπνωτική κατάσταση.

Εδώ πρέπει να τονίσουμε για άλλη μια φορά την σημασία και τον ρόλο της φαντασίας στις τεχνικές του υπνωτισμού και πόσο ζημιογόνος είναι για την πνευματική πορεία του πιστού. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει ότι «και όσα ομοιώματά τινα νομίζει ο νους υπέρ αυτών ποιείσθαι, φαντασία λέγεται και ουκ αλήθεια… Η αιτία της φαντασίας των εικόνων η ασθένεια, και ούχ η καθαρότης εστί τού νοός». ⁽^{ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ, ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΦΑΝΤΑΣΜΑ}⁾και ο άγιος Νικόδημος: «Πάνω ἀπὸ ὅλα σου λέω, ὅτι γιὰ νὰ πολεμᾷς καὶ νὰ προφυλάγεσαι καλά, μὴν ἀφίνης τὴν φαντασία καὶ τὴν ἐνθύμησί σου νὰ θυμᾶται ὅλα ἐκεῖνα, ποὺ εἶδες ἢ ἄκουσες ἢ μυρίστηκες ἢ γεύτηκες ἢ ἔπιασες καὶ ἰδιαιτέρως, τὰ ἄσεμνα καὶ κακά. Γιατὶ ἔχει ἐπιβεβαιωθῆ μὲ τὴν δοκιμή, πὼς περισσότερο πόλεμο κάνει κάποιος νὰ ἐλευθερωθῆ ἀπὸ τὴν φαντασία καὶ τὴν ἐνθύμησι ἑνὸς πράγματος, παρὰ ἀπὸ τὴν ἰδία τὴν αἴσθησί του».

Πηγές:

•Hypnosis: Esoteric Spirituality’s Missing Key

•https://articlesicsahome.com/articles/the-utilization-of-hypnotic-techniques-csj-3-2

•Spiegel, D. (1998). Trance and Treatment: Clinical Uses of Hypnosis. American Psychiatric Press.

•Loftus, E. F. (1997). Creating False Memories. Scientific American.

•https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/2816786/

Από https://www.entaksis.gr/hypnotism/

Βούλγαροι ἀπέστειλαν Ἀνοικτὴν Ἐπιστολὴν Ὀδύνης πρὸς τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΑ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΝ Αʹ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ — ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΟΔΥΝΗΣ

τοῦ κλήρου, τῶν μοναχῶν καὶ τῶν λαϊκῶν τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας — Πατριαρχείου Βουλγαρίας, σχετικῶς μὲ τὴν ἐπικειμένην ἐπίσκεψιν Ὑμῶν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ῥίλας

Παναγιώτατε,
Ἀπευθυνόμεθα πρὸς Ὑμᾶς, οὐχὶ ὁρμώμενοι ἀπὸ κοσμικὴν ἔχθραν ἢ ἀνθρωπίνην μεροληψίαν, ἀλλὰ παρακινούμενοι ἀπὸ βαθεῖαν πνευματικὴν ὀδύνην. Ἡ ὀδύνη αὕτη καταλαμβάνει τὰς καρδίας ἡμῶν, ὅταν βλέπωμεν πῶς ὁ Οἰκουμενικὸς Θρόνος, ὁ ὁποῖος ἄλλοτε ὑπῆρξε στῦλος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν δογμάτων, ἔχει σήμερον μεταβληθῆ εἰς πηγὴν σκανδαλισμοῦ δι᾿ ὁλόκληρον τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.

Ἀφορμὴ διὰ τὴν παροῦσαν ἐπιστολὴν εἶναι αἱ διαδοθεῖσαι πληροφορίαι περὶ τῆς ἐπικειμένης ἐπισκέψεως Ὑμῶν εἰς τὴν πνευματικὴν καρδίαν τῆς Βουλγαρίας — τὴν Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ῥίλας — ὅπου θὰ προεξάρξητε τῆς Θείας Εὐχαριστίας τὴν 19ην Ὀκτωβρίου 2026.

Ἡ Ἱερὰ Παράδοσις ἐπιβάλλει νὰ διαφυλάττωμεν τὴν καθαρότητα τῆς πίστεως περισσότερον καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωήν ἡμῶν. Ὅπως γράφει ὁ ἀείμνηστος ὁμολογητὴς Μητροπολίτης Φιλάρετος (Βοζνεσένσκυ) εἰς τὰς «Ἐπιστολὰς Ὀδύνης» αὐτοῦ: «Ἀγάπη ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἡνωμένη μὲ τὴν Ἀλήθειαν δὲν εἶναι ἀγάπη Χριστοῦ. Τὸ νὰ ἀποσιωπᾶται ἡ Ἀλήθεια χάριν μιᾶς ψευδοῦς εἰρήνης σημαίνει προδοσίαν τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ». Δι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς, ὡς πιστὰ τέκνα τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ σιωπῶμεν.

Παναγιώτατε, κατὰ τὰς τελευταίας δεκαετίας, καὶ μὲ ἰδιαιτέραν θρασύτητα κατὰ τὸ τρέχον ἔτος 2026, κηρύσσετε ἀνοικτῶς καὶ συστηματικῶς διδασκαλίας αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀναθεματισθῆ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρας:

1. Ὑποστηρίζετε τὴν παναίρεσιν τοῦ οἰκουμενισμοῦ: Εἰς τὸ Βίλνιους (8 Ἰουνίου 2026) καὶ εἰς τὴν Βουδαπέστην (4 Σεπτεμβρίου 2026) ἐκηρύξατε τὴν καταδικασθεῖσαν «θεωρίαν τῶν κλάδων», ὁμιλοῦντες περὶ τῆς «ἀγωνίας τοῦ διῃρημένου Χριστιανισμοῦ». Ἐχαρακτηρίσατε τὸν ἱερὸν δογματικὸν ζῆλον ὡς «στεῖραν ὁμολογιακὴν περιχαράκωσιν» καὶ προεβάλατε τὸν ὀλέθριον «νομικὸν οἰκουμενισμόν», νομιμοποιοῦντες τὰς ρωμαιοπαπικὰς πλάνας καὶ ἀναγνωρίζοντες πρωτεῖον τοῦ Βατικανοῦ, χωρὶς νὰ ἔχῃ προηγηθῆ οἱαδήποτε μετάνοια ἐκ μέρους τῆς Ῥώμης.

2. Κηρύσσετε ὀλέθριον θρησκευτικὸν συγκρητισμόν: Εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν (29 Ἰουλίου 2025) ἐξισώσατε τὴν Θείαν Ἀποκάλυψιν μὲ τὰ εἰδωλολατρικὰ εἴδωλα καὶ τὰς ἀνατολικὰς λατρείας, ὑποστηρίζοντες ὅτι τὸ Ἱερὸν ἐκφράζεται ἐξίσου διὰ τοῦ «Θεοῦ, τοῦ Ἀλλάχ, τοῦ Μπράχμαν ἢ τῆς Φωτεινῆς Κενότητος». Διὰ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν αὐτὸ δὲν εἶναι διάλογος, ἀλλὰ βαρεῖα βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ καταπάτησις τῆς πρώτης ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ.

3. Ἠνοίξατε τὴν αἱμορροοῦσαν πληγὴν εἰς τὴν Οὐκρανίαν: Ἡ ἀντικανονικὴ εἰσβολὴ Ὑμῶν εἰς ἀλλοτρίαν δικαιοδοσίαν τὸ 2019 ἐχρησίμευσεν ὡς δικαιολογία διὰ τὸν φοβερώτατον διωγμὸν κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὴν νεωτάτην ἱστορίαν. Τὸ αἷμα, τὰ δάκρυα, οἱ ἁρπαγέντες ναοὶ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ τῆς κανονικῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἐρρίφθησαν εἰς δεσμωτήρια, βαρύνουν τὴν ἀρχιποιμαντικὴν συνείδησιν Ὑμῶν.

Ὑπενθυμίζομεν εἰς Ὑμᾶς ὅτι ἑτοιμάζεσθε νὰ ἐπισκεφθῆτε τὴν κανονικὴν ἐπικράτειαν τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τὸ 2016 ἀπέρριψε συνοδικῶς, κατηγορηματικῶς καὶ μὲ ὁμολογιακὸν φρόνημα τὴν Σύνοδον τῆς Κρήτης καὶ ἀπεφάνθη ὅτι «ἐκτὸς τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχουν ἄλλαι ἐκκλησίαι». Ἡ διδασκαλία Ὑμῶν εὑρίσκεται εἰς ἄμεσον καὶ ἀγεφύρωτον δογματικὴν σύγκρουσιν μὲ τὴν ὁμολογιακὴν στάσιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς πατρίδος ἡμῶν.

Ἡ Θεία Εὐχαριστία εἶναι Μυστήριον τῆς τελείας ὁμοφροσύνης ἐν τῇ Πίστει. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἐκφωνήσωμεν τὸ «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν...» μετὰ ἀρχιερέως κηρύσσοντος τὴν κατάλυσιν τῶν δογμάτων. Διὰ τοῦτο, ἀκολουθοῦντες τὸ παράδειγμα τῶν χιλιάδων πιστῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν τῆς Γεωργίας τὸ 1997 καὶ στηριζόμενοι σταθερῶς εἰς τὸν ΙΕʹ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας (ἐν Κωνσταντινουπόλει) Συνόδου, δηλοῦμεν τὰ ἑξῆς:

Ἡμεῖς, ὁ ὀρθόδοξος κλῆρος, οἱ μοναχοὶ καὶ οἱ λαϊκοὶ τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀρνούμεθα νὰ ἔχωμεν κοινωνίαν ἐν προσευχῇ καὶ Εὐχαριστίᾳ μὲ προκαθήμενον ὁ ὁποῖος κηρύσσει δημοσίως αἵρεσιν. Τὸ νὰ προεξάρχητε τῆς Θείας Λειτουργίας κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Ῥίλας εἶναι δι᾿ ἡμᾶς πνευματικῶς καὶ κανονικῶς ἀπαράδεκτον.

Καλοῦμεν Ὑμᾶς νὰ ἐπιδείξητε σύνεσιν καὶ νὰ ματαιώσητε τὴν ἐπίσκεψιν Ὑμῶν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ῥίλας. Μὴ μετατρέψητε τὴν λαμπροτέραν πανβουλγαρικὴν ἑορτὴν εἰς ἀφορμὴν σκανδαλισμοῦ, σχίσματος καὶ δημοσίας ἀναταραχῆς. Μὴ βιάζετε τὴν πνευματικὴν συνείδησιν τοῦ βουλγαρικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀποφασισμένον νὰ τηρήσῃ τὴν Διαθήκην τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Ῥίλας καὶ νὰ μὴ ἐπιτρέψῃ «εἰς τὸν πονηρὸν λύκον νὰ ταράξῃ τὸ εἰρηνικὸν ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ».

Πιστεύομεν ὅτι ἡ ἄρνησις ἡμῶν νὰ συλλειτουργήσωμεν μεθ᾿ Ὑμῶν ἀποτελεῖ τὴν ὑψίστην μορφὴν ἀληθινῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, διότι μόνον ὁ αὐστηρὸς ἔλεγχος δύναται νὰ ἀφυπνίσῃ τὴν συνείδησιν. Μὲ αὐτὴν τὴν περίλυπον, ἀλλὰ σταθερὰν ἀγάπην προσευχόμεθα ὅπως ὁ Παντελεήμων Θεὸς φωτίσῃ τὴν καρδίαν Ὑμῶν, χαρίσῃ εἰς Ὑμᾶς πνεῦμα εἰλικρινοῦς μετανοίας καὶ ἐπαναφέρῃ Ὑμᾶς εἰς τοὺς κόλπους τῆς ἀνοθεύτου πατερικῆς Ὀρθοδοξίας.

Μέχρι τότε, ὅμως, ἡ παρουσία Ὑμῶν ἐνώπιον τῶν ἱερῶν θυσιαστηρίων τῆς Βουλγαρίας ἀποτελεῖ σκάνδαλον τὸ ὁποῖον δὲν θὰ ἐπιτρέψωμεν.

Κλῆρος, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας — Πατριαρχείου Βουλγαρίας

23 Σεπτεμβρίου 2026

Σόφια, Βουλγαρία

———

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

Πηγή: Συντακτικὴ ὁμάδα «Χριστοφόροι», https://www.facebook.com/hristonostsi/posts/pfbid0GBrgEK6Zr4B4ZpEM3hAU2MBCymfgfttZ6tY1foYhJYb5YW9xhaY9zhAcbBsz8zRil

TO HIS ALL-HOLINESS BARTHOLOMEW I, ARCHBISHOP OF CONSTANTINOPLE – NEW ROME AND ECUMENICAL PATRIARCH

AN OPEN SORROWFUL EPISTLE from the clergy, monastics, and laity of the Bulgarian Orthodox Church – Bulgarian Patriarchate, regarding Your forthcoming visit to the Holy Monastery of Rila

Your All-Holiness,

We address You driven not by worldly enmity or human bias, but moved by profound spiritual sorrow. This sorrow overtakes our hearts as we behold how the Ecumenical Throne, which was once a pillar of Orthodoxy and a defender of the dogmas, has today become a wellspring of scandal and a stumbling block for the entire One, Holy, Catholic, and Apostolic Church.

The occasion for this epistle is the widespread information concerning Your forthcoming visit and presiding over the Holy Eucharist in the spiritual heart of Bulgaria—the Holy Monastery of Rila, on October 19, 2026.

Holy Tradition binds us to guard the purity of the Faith more than our very lives. As the ever-memorable confessor Metropolitan Philaret (Voznesensky) wrote in his Sorrowful Epistles: “Love which is not conjoined with Truth is not the love of Christ. To keep silent concerning the Truth for the sake of a false peace means to betray God Himself.” For this very reason, as faithful children of the Bulgarian Orthodox Church, we have no right to remain silent.

Your All-Holiness, over the past decades, and with particular audacity during the current year of 2026, You have openly and consistently preached teachings that have been anathematized by the Holy Fathers:

1. You affirm the pan-heresy of ecumenism: In Vilnius (June 8, 2026) and Budapest (September 4, 2026), You preached the condemned “Branch Theory,” speaking of the “agony of divided Christianity.” You referred to holy dogmatic zeal as “sterile confessional entrenchment” and introduced the ruinous concept of “juridical ecumenism,” legitimizing Roman Papal delusions and acknowledging a primacy of the Vatican without Rome having offered any repentance whatsoever.

2. You preach a pernicious religious syncretism: In Istanbul (July 29, 2025), You equated the Divine Revelation with pagan idols and Eastern cults, claiming that the Sacred is expressed equally as “God, Allah, Brahman, or the Luminous Emptiness.” For the Orthodox Church, this is not dialogue, but a grievous blasphemy against the Holy Spirit and a direct trampling of the First Commandment of God.

3. You tore open the bleeding wound in Ukraine: Your anti-canonical incursion into a foreign jurisdiction in 2019 served as a justification for the most terrible persecution against Orthodoxy in recent history. The blood, the tears, the seized temples, and the hierarchs, clergy, and laity of the canonical Ukrainian Orthodox Church cast into dungeons all weigh heavily upon Your archpastoral conscience.

We remind You that You are preparing to visit the diocese of the Bulgarian Orthodox Church, whose Holy Synod in 2016 conciliarity, categorically, and in a confessional manner rejected the Council of Crete and decreed that “outside the Holy Orthodox Church there are no other churches.” Your teaching is in direct and insurmountable dogmatic collision with the confessional stance of our native Church.

The Holy Eucharist is the Sacrament of perfect unity of mind in the Faith. We cannot pronounce the sacred exclamation “Let us love one another, that with one mind we may confess...” together with a hierarch who preaches the destruction of the dogmas.

Therefore, following the example of the thousands of faithful clergy and laity in Georgia in 1997, and standing firmly upon the 15th Canon of the First-Second (Constantinopolitan) Council, we declare the following:

We, the Orthodox clergy, monastics, and laity of the Bulgarian Orthodox Church, refuse to accept prayerful and eucharistic communion with a primate who publicly preaches heresy. Your presiding over the Holy Liturgy on the feast day of St. John of Rila is spiritually and canonically unacceptable to us.

We call upon You to exercise prudence and to cancel Your visit to the Holy Monastery of Rila. Do not turn the brightest all-Bulgarian feast into an occasion for scandal, schism, and public unrest. Do not violate the spiritual conscience of the Bulgarian ecclesiastical fullness, which is resolved to keep the Testament of St. John of Rila and to not allow “the evil wolf to trouble the peaceful flock of Christ.”

We believe that our refusal to concelebrate with You is the highest form of true Christian love, for only strict reproof can awaken the conscience. With this sorrowful yet firm love, we pray that the All-Merciful God will enlighten Your heart, grant You a spirit of sincere repentance, and restore You to the bosom of uncorrupted Patristic Orthodoxy.
Until then, however, Your presence before the holy altars of Bulgaria is a stumbling block that we shall not permit.

Clergy, monastics, and laity of the Bulgarian Orthodox Church – Bulgarian Patriarchate

23 September 2026

Sofia, Bulgaria