Ἂν νιώθεις κούραση καὶ βιασύνη στὴν προσευχή, σημαίνει ὅτι γίνεται πόλεμος...

 

Ἂν νιώθεις κούραση καὶ βιασύνη στὴν προσευχή, σημαίνει ὅτι γίνεται πόλεμος...

Χθὲς στὸ ΟΑΚΑ, 80.000 ἄνθρωπο ὑπέμειναν τὸν καυτὸ ἥλιο γιὰ ὧρες, τὴν ὀρθοστασία, τὴ δίψα, τὴν ἐξάντληση. Γιατί; Γιατί ἀγαποῦσαν αὐτὸ ποὺ περίμεναν. Ἡ ἀναμονὴ ἦταν ἡ χαρά τους. Δὲν κοίταζαν τὸ ρολόϊ, γιατί ἡ καρδιά τους ἦταν ἤδη ἐκεῖ, στὴ σκηνή. 

Τὴν ἴδια στιγμή, ἐμεῖς, οἱ «πιστοί», τὴν νύχτα τῆς Ἀνάστασης —τὴ νύχτα ποὺ γιορτάζουμε τὴ νίκη πάνω στὸν θάνατο— μὲ τὸ ποὺ ἀκούσουμε τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», τρέχουμε πρὸς τὴν ἔξοδο. 

Ὁ κόσμος χθὲς ἔμεινε μέχρι νὰ σβήσουν τὰ φῶτα, γιὰ νὰ μὴ χάσει οὔτε δευτερόλεπτο ἀπὸ τὴ δόνηση.Στην Ἐκκλησία Μόλις πάρουμε τὸ Ἅγιο Φῶς, βιαζόμαστε νὰ τὸ κλείσουμε σὲ ἕνα φανάρι καὶ νὰ φύγουμε γιὰ τὴ μαγειρίτσα. Μετατρέπουμε τὸ Μυστήριο σὲ μιὰ τυπικὴ ὑποχρέωση 10 λεπτῶν. 

Πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ ἠλεκτρικὴ κιθάρα νὰ γεννᾶ μεγαλύτερη... ὑπομονὴ καὶ αὐταπάρνηση ἀπὸ τὴν ἐλπίδα τῆς Αἰώνιας Ζωῆς; Ἂν ἐμεῖς φεύγουμε στὸ "Χριστὸς Ἀνέστη", εἶναι ἴσως γιατί ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ἀνέβει ἀκόμα στὴ δική μας ἐσωτερικὴ "σκηνή". Δὲν μᾶς ἔχει δονήσει ἡ παρουσία Του ὅσο ἕνας ρυθμός. Ἡ σύγκριση πονάει, γιατί ἀποκαλύπτει ὅτι συχνὰ οἱ ἄνθρωποι τοῦ "κόσμου" ἔχουν περισσότερο φιλότιμο καὶ "μανικὸ ἔρωτα" γιὰ αὐτὸ ποὺ ἀκολουθοῦν, ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς γιὰ τὸν Δημιουργό μας. 

Βλέποντας αὐτοὺς τοὺς 80.000 ἀνθρώπους νὰ πειθαρχοῦν, νὰ ὑπομένουν καὶ νὰ ἀφοσιώνονται, ἀναρωτιέται κανείς: Γιατί ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει γκρίνια; Γιατί δὲν ὑπάρχει ἡ βιασύνη ποὺ νιώθουμε στὴν Ἐκκλησία; 

Ἡ ἀπάντηση τῶν Πατέρων εἶναι ἀφοπλιστική. Ὁ διάβολος δὲν πολεμᾶ ἐκεῖ ποὺ ἔχει ἤδη ἐπικρατήσει ἡ λήθη. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπορροφημένος ἀπὸ τὸ κοσμικὸ θέαμα, ὁ πειρασμὸς δὲν χρειάζεται νὰ παρέμβει. Τὸν ἀφήνει στὴν ἡσυχία του, γιατί ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἤδη "ἀλλοῦ", μακριὰ ἀπὸ τὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἐχθρὸς δὲν ρίχνει βέλη σὲ ἕναν στόχο ποὺ ἔχει ἤδη κατακτηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀπόσπαση τῆς προσοχῆς. 

Ἀντίθετα, μόλις ὁ χριστιανὸς πατήσει τὸ πόδι του στὸν ναό, ξεκινᾶ ὁ πόλεμος. 

Τὰ πόδια βαραίνουν σὲ δέκα λεπτά, ἐνῷ στὴ συναυλία ἄντεχαν δέκα ὧρες. 

Τὸ μυαλὸ τρέχει στὶς δουλειές, στὸ φαγητό, στὸ αὐτοκίνητο ποὺ παρκάραμε. 

Μιὰ ἐσωτερικὴ φωνὴ ψιθυρίζει. "Ἄργησε ὁ παπᾶς", "Πότε θὰ πεῖ τὸ δι' εὐχῶν;". 

Αὐτὸ συμβαίνει γιατί ἐκεῖ διεξάγεται πραγματικὴ μάχη. Ὁ διάβολος λυσσάει νὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, γιατί ξέρει ὅτι ἐκεῖ τελεῖται τὸ Μυστήριο τῆς Ζωῆς. Μᾶς σπρώχνει πρὸς τὴν ἔξοδο μὲ τὸ ποὺ ἀκούσουμε τὸ "Χριστὸς Ἀνέστη", γιατί τρέμει τὴν πιθανότητα νὰ μείνουμε καὶ νὰ ἑνωθοῦμε πραγματικὰ μὲ τὸ Φῶς. 

Τὸ συμπέρασμα εἶναι ἕνα. Ἂν νιώθεις κούραση καὶ βιασύνη στὴν προσευχή, σημαίνει ὅτι γίνεται πόλεμος. Ἂν νιώθεις ἄνετα "ξεχνῶντας" τὸν Θεὸ γιὰ ὧρες σὲ μιὰ συναυλία, σημαίνει ὅτι ὁ ἐχθρὸς ἔχει ἤδη κερδίσει τὴ μάχη τῆς προσοχῆς σου. 

Δεῖτε τὶς διαφορὲς σὲ μιὰ βυζαντινὴ συναυλία πόσο ἠρεμία ἔχει ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ κάντε τὶς συγκρίσεις μὲ ἄλλα εἴδη μουσικῆς. 

πηγή 

Σιωπή; Αδιαφορία ; H μαρτυρία Αλήθειας ; Τι κάνουμε Εμείς;

 

Σιωπή; Αδιαφορία ; H μαρτυρία Αλήθειας ; Τι κάνουμε Εμείς;

ΣΥΝΑΞΗ ΟΡΘΟΔΟΞΩΝ ΠΙΣΤΩΝ ΝΟΜΟΥ ΜΕΣΣΗΝΙΑΣ

ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ, ΣΤΩΜΕΝ ΜΕΤΑ ΦΟΒΟΥ ΘΕΟΥ

Σιωπή; Αδιαφορία ; H μαρτυρία Αλήθειας ;

Τι κάνουμε Εμείς;

 Σε μία εποχή όπου οι αποφάσεις της πολιτείας προσπαθούν να διαμορφώσουν νέες κοινωνικές πραγματικότητες, ως Ορθόδοξοι πιστοί,  απέναντι στην απόφαση του ΣτΕ για υιοθεσία παιδιών από ομοφυλόφιλα  ζευγάρια, νιώσαμε την ανάγκη να υπενθυμίσουμε την αλήθεια της Αγίας Γραφής, αλλά και την παράδοση της Εκκλησίας μας, που υπερασπίζεται την οικογένεια, ως θεμέλιο της κοινωνίας και της πνευματικής ζωής.

Η οικογένεια αποτελεί τον φυσικό χώρο ανατροφής και πνευματικής καθοδήγησης του παιδιού. Η Εκκλησία διδάσκει ότι η σχέση πατέρα, μητέρας και παιδιού δεν είναι απλώς κοινωνική σύμβαση, αλλά θεϊκό δώρο και κλήση για την ανατροφή σε αρετές και πίστη. Ο Απόστολος Παύλος, προς Ρωμαίους (1.26-27), υπενθυμίζει με σαφήνεια για την ομοφυλοφιλία:«Διὰ τοῦτο παρέδωκεν αὐτοὺς ὁ Θεὸς εἰς πάθη ἀτιμίας. Αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν,, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι καὶ τὴν ἀντιμισθίαν ἣν ἔδει τῆς πλάνης αὐτῶν ἐν ἑαυτοῖς ἀπολαμβάνοντες».

Η Εκκλησία καλεί κάθε πιστό να υπερασπιστεί την αλήθεια με αγάπη αλλά και τόλμη. Η σιωπή, όταν η αλήθεια καταπατείται και τα παιδιά κινδυνεύουν δεν είναι απλώς αμέλεια, είναι πνευματικός τρίτος βαθμός αθεΐας, σύμφωνα με τον Άγιο Γρηγόριο τον Παλαμά. Ο Ευαγγελιστής Ματθαίος στο 25.42-45 στην Παραβολή της Κρίσεως«...ἐφ' ὅσον οὐκ ἐποιήσατε ἑνὶ τούτων τῶν ἐλαχίστων, οὐδὲ ἐμοὶ ἐποιήσατε.» Ο Απόστολος Παύλος προς Εφεσίους (5.11) μας προτρέπει:«Μὴ κοινωνεῖτε τὰ ἔργα τοῦ σκότους, μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε.»

Κάθε Ορθόδοξος  είναι μέλος του Σώματος του Χριστού που είναι η Εκκλησία(Α΄Κορ 12.27), καλείται να μιλήσει, να ελέγξει, και να προστατέψει. Η αδιαφορία, η σιωπή και η ανοχή απέναντι σε αποφάσεις που παρακάμπτουν τη θεία τάξη συνιστούν πνευματική αδράνεια, η οποία παραβλέπει την προστασία του παιδιού και την πίστη μας στον Θεό.

Δυστυχώς όμως εμείς, παραμένουμε αδιάφοροι μπροστά σε θέματα που αφορούν την προστασία της οικογένειας και των παιδιών. Η αγάπη που οφείλουμε να δείξουμε πρέπει να είναι ουσιαστική: Όχι μόνο με λόγια, αλλά με υπεράσπιση των θεμελίων της οικογένειας και της ανατροφής των παιδιών. Είναι ώρα να ξυπνήσουμε από τη νωθρότητα (Ρωμ 13.11) και να γίνουμε φωνή καθαρή, με διάκριση και σεβασμό, υπέρ των παιδιών που έχουν ανάγκη από μια φυσική και πνευματικά ασφαλή οικογένεια.

Η οικογένεια αποτελεί χώρο ιερό, όπου η αγάπη και η πίστη μεταδίδονται στα παιδιά. Οἱ πρόγονοί μας είχαν λιγότερη γενική μόρφωση από εμάς, όμως είχαν φόβο Θεού. Το κέντρο της ζωής τους ήταν η Εκκλησία· μετρούσαν τον χρόνο με βάση τις γιορτές, γνώριζαν τους Αγίους και τηρούσαν τις νηστείες. Αυτή είναι η χριστοκεντρική ζωή. Όταν όμως βάζουμε εγωιστικά τον εαυτό μας και τις ανάγκες μας στο κέντρο του μικρόκοσμού μας, τότε, κατά τον Απόστολο Παύλο, «ἀπαλλοτριωμένοι καί ἐχθροί τῇ διανοίᾳ» (Κολ. 1,21) απέναντι στον Θεό. Αυτή η αποξένωση δημιουργεί έναν πολιτισμό και ένα σύστημα «αξιών» εχθρικό προς τον Θεό αλλά και προς τον ίδιο τον άνθρωπο.

 Σταθεροί στην αλήθεια, με σεβασμό στον Δημιουργό και με συνείδηση ενεργή, οφείλουμε να συλλογιστούμε, σύμφωνα με την Αγία Γραφή και τους Αγίους Πατέρες:: Η σιωπή μου πού με τοποθετεί; Η απραξία μου είναι αλήθεια ή συμμετοχή στο σκότος;

Ἡ ἐλπίς μου ὁ Πατήρ, καταφυγή μου ὁ Υἱός, σκέπη μου τὸ Πνεῦμα τὸ Άγιον, Τριὰς Αγία, δόξα σοι!

                                                            Xριστός Ανέστη!

ΤΟ  ΚΕΙΜΕΝΟ ΥΠΟΓΡΑΦΟΥΝ ΤΑ ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ

ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΧΑΝΤΖΑΚΗΣ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΜΑΝΙΑΤΗΣ

ΝΙΚΟΛΑΟΣ ΓΕΩΡΓΑΚΙΛΑΣ

ΣΤΑΥΡΟΣ ΜΠΑΖΙΓΟΣ

ΕΛΕΥΘΕΡΙΟΣ ΚΑΡΑΓΙΩΡΓΟΣ

 

 

Ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων Λαμπαδάριος

Επίσκεψη του Πρωθυπουργού στο Άγιο Όρος

Ἐὰν ἐπισκέφθηκε τὸ Ἅγιο Ὄρος, γιὰ νὰ μετανοήσει καὶ νὰ ἐξομολογηθεῖ γιὰ τὰ ἀντιχριστιακὰ νομοσχέδια ποὺ ἐπέβαλε, τότε καλῶς.

  Ἐὰν ὅμως πῆγε, γιὰ νὰ ἐξαγοράσει τὶς συνειδήσεις τῶν Καθηγουμένων, καὶ νὰ ἐξασφαλίσει τὴν εὔνοια τῶν Πατέρων μὲ τὰ 100 ἑκατομμύρια Εὐρώ, τότε λυπᾶμαι γιὰ τὸ ὅτι οἱ Ἁγιορεῖτες ὑποδέχονται αὐτὸν καὶ τοὺς συνεργάτες του.

Ἐὰν ἔχουν συνείδηση χριστιανική, τότε νὰ ἀνακαλέσουν τὸ νομοσχέδιο γιὰ τοὺς ὁμοφυλοφίλους, τὸν Προσωπικὸ Ἀριθμὸ καὶ τὶς νέες ταυτότητες, κ.λπ.

Εἰδεμή, ἂς λυπηθοῦμε τοὺς Ἁγιορεῖτες Καθηγουμένους καὶ Πατέρες ποὺ εὐελπιστοῦν ὄχι στὴν μετάνοια τοῦ κ. Πρωθυπουργοῦ, ἀλλὰ στὸ ποιὸς θὰ πάρει τὴν μερίδα τοῦ λέοντος.

Ὁ Ἅγιος Θεὸς καὶ ἡ Παναγία νὰ μᾶς φωτίζει ὅλους.

† Ὁ Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων Λαμπαδάριος

Ἐφησυχάζων Μητροπολίτης Πατριαρχείου

Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς

George Lampadarios

Τβερ Αμβρόσιος: «Η Εκκλησία δεν μετριέται με διαβατήρια»

 

Τβερ Αμβρόσιος: «Η Εκκλησία δεν μετριέται με διαβατήρια»

 

Σε μια κίνηση που έχει προκαλέσει σφοδρές αντιδράσεις και προβληματισμό ο Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριος στερήθηκε την ουκρανική του υπηκοότητα με Προεδρικό Διάταγμα του Προέδρου Βολοντιμίρ Ζελένσκι.

Το γεγονός αυτό, όπως επισημαίνει ο Μητροπολίτης Τβερ κ. Αμβρόσιος στην παρακάτω επιστολή του, αποτελεί ένα ηχηρό καμπανάκι, θυμίζοντας σκοτεινές σελίδες της εκκλησιαστικής ιστορίας όπου η κοσμική εξουσία επιχείρησε να οριοθετήσει την Εκκλησία με «διαβατήρια και νομικά καθεστώτα».

Η απόφαση αυτή, που έρχεται σε μια περίοδο έντονων εκκλησιαστικών αναταράξεων, ερμηνεύεται από πολλούς ως μια πράξη δίωξης και όχι ως μια απλή διοικητική ενέργεια, θέτοντας σοβαρά ερωτήματα για το μέλλον της θρησκευτικής ελευθερίας στην Ουκρανία.

Ακολουθεί το κείμενο του Μητροπολίτη Αμβροσίου:

Φίλοι, σήμερα τα πρακτορεία ειδήσεων ανέφεραν ότι, με διάταγμα του Προέδρου της Ουκρανίας, ο Μακαριώτατος Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας Ονούφριος στερήθηκε την υπηκοότητα της χώρας στην οποία γεννήθηκε και στην οποία αφιέρωσε ολόκληρη τη ζωή του.

Οφείλω να ομολογήσω ότι τέτοιου είδους ειδήσεις ηχούν πάντα σαν αντίλαλος γνωστών σελίδων της εκκλησιαστικής ιστορίας, όταν μια κοσμική εξουσία, μεταφράζοντας πνευματικά ζητήματα στη γλώσσα των διαβατηρίων και των νομικών καταστάσεων, προσπαθεί να οριοθετήσει τα σύνορα της Εκκλησίας.

Η ιστορία έχει γνωρίσει πολλούς διώκτες —από τον Νέρωνα, που συνδύαζε το θέατρο με αιματηρές αντεκδικήσεις κατά των Χριστιανών, μέχρι τις σύγχρονες αρχές που επιχειρούν, «νομίμως», να φιμώσουν τους πιστούς.

Η λογική είναι πάντα η ίδια: να κηρύξουν την άβολη Εκκλησία «εκτός νόμου».

Ωστόσο, ο χρόνος δείχνει ότι τα φυσικά σύνορα, οι απαγορεύσεις και τα διατάγματα είναι ανίσχυρα μπροστά στο Ευαγγέλιο.

Όσο πιο ξεκάθαρα μια κυβέρνηση θέτει τον εαυτό της πάνω από το ποίμνιο του Χριστού, τόσο πιο εμφανής γίνεται η αληθινή φύση της πράξης της—όχι κοσμική, αλλά καθαρά θρησκευτική: είναι δίωξη.

Συχνά ακούμε για την «υπεροχή της δημοκρατίας», την οποία οι ουκρανικές αρχές υψώνουν ως λάβαρο.

Αλλά αν η κορύφωση μιας τέτοιας δημοκρατίας είναι η ανάκληση της υπηκοότητας από τον Προκαθήμενο της κανονικής Εκκλησίας, ο οποίος έχει διαμορφώσει περισσότερες από μία γενιές πιστών, τότε αυτό πρέπει να είναι το «ύψιστο επίτευγμά» της.

Είναι θλιβερό ότι το δικαίωμα στην πίστη και στην ιδιότητα του πολίτη έχει ξαφνικά γίνει υποκείμενο στις πολιτικές διαθέσεις της ημέρας.

Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ούτε την εκκλησιαστική διάσταση.

Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει τις συνέπειες της επέμβασης που ξεκίνησε ο Πατριάρχης Βαρθολομαίος της Κωνσταντινούπολης.

Αυτός που έπρεπε να είναι πρώτος μεταξύ ίσων παρείχε το πρόσχημα για σχίσμα και, στην πραγματικότητα, εξαπέλυσε ένα κύμα διώξεων.

Το σημερινό διάταγμα που στερεί την υπηκοότητα από τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Ονούφριο είναι απλώς ένας πικρός καρπός αυτής της διαδικασίας.

Τέτοια, αλίμονο, είναι η πραγματική «πρακτική» αυτών των ηχηρών αποφάσεων που διακηρύσσονται «εν ονόματι της ενότητας».

Η Εκκλησία δεν μετριέται με διαβατήρια και δεν ζει με το ημερολόγιο των πολιτικών εκστρατειών.

Στέκεται πάνω στον Ακρογωνιαί Λίθο, που είναι ο Χριστός.

Και αν η δημοκρατία κάποιου ή οι εκκλησιαστικές φιλοδοξίες κάποιου καταλήγουν σε δίωξη των πιστών, έχουμε το δικαίωμα να ονομάζουμε τα πράγματα με το όνομά τους: αυτός είναι ανοιχτός πόλεμος εναντίον του Θεού.

Ας προσευχηθούμε για την ειρήνη και την ορθή κρίση για όλες τις πλευρές.

Ας απαρνηθούμε την κακία, αλλά ας μην παραμένουμε σιωπηλοί όταν καταπατείται η ελευθερία να πιστεύουμε στον Χριστό.

Ω Κύριε, ενίσχυσε την Εκκλησία Σου και δώσε σε όλους μας το θάρρος της αληθινής μαρτυρίας.

Καλούμαστε να απαντήσουμε όχι με θυμό, αλλά με προσευχή.

Ας προσευχηθούμε για τον Μακαριώτατο Μητροπολίτη Ονούφριο, για ολόκληρη την Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, και για όλους όσους βρίσκονται υπό πίεση.

Και ας θυμηθούμε: «Μὴ φοβοῦ τὸ μικρὸν ποίμνιον» (Λουκ. 12, 32) — ο Κύριος παραμένει με αυτούς που του μένουν πιστοί.

Είθε ο Κύριος να μας φυλάει όλους.

Γραφείο ρεπορτάζ: romfea.gr

 

Ἔρχεται ὁ προσωπικός ἀριθμός – ἡ ἀρχή τοῦ τέλους.

 

Δημήτριος Χιωτακάκος, Δρ. Πληροφορικῆς κ Τηλεπικοινωνιῶν, Σύμβουλος Ἐπιχειρήσεων.

Ἐπίκαιρη παρέμβασή του στήν Ἡμερίδα «Ἐκκλησία καί Πολιτεία στήν ἐποχή τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης».

Σεβαστοί πατέρες, κύριοι Βουλευταί, κυρίες καί κύριοι,

Λόγω της σοβαρότητας του θέματος και της επείγουσας ανάγκης για ενημέρωση και συσπείρωση όλων των πνευματικών, νομικών και πολιτικών δυνάμεων θα αναφερθώ εν τάχει στον Προσωπικό αριθμό, ο οποίος έρχεται τον Σεπτέμβριο.

Βέβαια είναι και σχετικό με το θέμα της ημερίδας, διότι ο ΠΑ θα χρειάζεται τουλάχιστον για οποιαδήποτε εκκλησιαστική πράξη που απαιτεί πιστοποιητικό, όπως γάμου, κηδείας ή βάπτισης.  Και .. σε εποχές «πανδημίας» ή οποιασδήποτε αφορμής ελεγχόμενης πρόσβασης στους Ιερούς Ναούς, θα χρησιμοποιηθεί με ή χωρίς την ηλεκτρονική ταυτότητα. Ελπίζω να μην φτάσουμε στο σημείο να έχουμε μπάρες (όπως στο μετρό) για να μπείς σε έναν ναό …

Ο προσωπικός αριθμός έρχεται να επισφραγίσει κυριολεκτικά την Έναρξη μίας Νέας Εποχής, την έναρξη του Great Reset, της μεγάλης επανεκκίνησης σε απόλυτα προσωπικό επίπεδο.  Εξ’ άλλου ας μην ξεχνάμε ότι  ονομάζεται «Προσωπικός» Αριθμός, θα εκδίδεται την ώρα που γεννιέσαι και θα εξαλείφεται όταν πεθαίνεις -δόξα τω Θεώ δεν μπορεί να μας κυνηγάει μέχρι τον Παράδεισο … για την Κόλαση δεν είμαι σίγουρος.

Για όλους εμάς τους ζώντας, ο ΠΑ θα αποτελείται από το ΑΦΜ μας + τρείς αριθμούς ή γράμματα εκ των οποίων τα 2 θα επιλέγονται από εμάς.  Γιατί άραγε;  Για να μας βάλουν στο τρυπάκι της «συναίνεσης» και για να τον αισθανθούμε δικό μας, συμβάλλαμε και εμείς στην επιλογή του, δεν μας επιβλήθηκε. Εν ολίγοις μας θεωρούν για χαζά πρόβατα που νομίζουν ότι θα πρωταγωνιστήσουν σε ταινία, θα πάνε για «γύρισμα» δηλαδή, αλλά καταλήγουν σε άλλο γύρισμα, σε αυτό της σούβλας.

Όλα τα προηγούμενα, bar code, QR code, βάσεις προσωπικών δεδομένων ηλεκτρονικές ταυτότητες, και όλα όσα έρχονται θα έχουν λόγο ύπαρξης μόνον μέσω του Προσωπικού Αριθμού. Τι έρχεται όμως;

1.     Ο Απόλυτος έλεγχος. Δεν θα μπορείς να κάνεις τίποτα χωρίς αυτόν. Ούτε να αγοράσεις, ούτε να πωλήσεις, ούτε να οδηγήσεις, να πιάσεις δουλειά, να πας στην δουλειά, πρόσβαση σε υγεία, νοσοκομεία, φάρμακα, τράπεζα, βενζίνη, ψώνια, πρόσβαση στο διαδίκτυο, κινητό τηλέφωνο.

2.     Κάθετος πολλαπλασιασμός ατόμων που θα θεωρούνται «αρμόδιοι» να έχουν πρόσβαση στα δεδομένα σου. Π.χ. Ένας αστυνομικός σήμερα δεν νομιμοποιείται να μας ζητήσει το ΑΦΜ μας, ούτε το ΑΜΚΑ αν μας σταματήσει για έλεγχο με το αυτοκίνητο. Μόνο ταυτότητα και δίπλωμα (και άδεια αυτοκινήτου).  Άρα δεν έχει πρόσβαση ούτε στην εφορία ούτε στην υγεία. Με τον ΠΑ, εφόσον το σύστημα επιτρέπει πρόσβαση, βάσει μίας ΚΥΑ (Κεντρική Υπουργική Απόφαση) ή λόγω μίας αυθαίρετης «κρίσης», για οτιδήποτε το 112 θα χτυπάει σαν δαιμονισμένο, θα μπορεί να δεί τα πάντα. Π.χ. ααα ..  χρωστάς την τελευταία δόση στην Εφορία, ή θα χτυπήσω το πρόστιμο για παράνομο παρκάρισμα και θα πληρωθεί η ποινή επί τόπου.

Τα χειρότερα όμως έρχονται σε λίγο. Ο ΠΑ στην ουσία θα είναι το IP μας, το MAC address μας, ο σειριακός αριθμός μας, όπως στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των Ναζί. Γιατί άραγε;

3.     Για να μας παρακολουθούν σε δημόσιους χώρους. Οι κάμερες που έρχονται να εγκατασταθούν πάντα και παντού, θα πρέπει να μας αναγνωρίζουν (με παράλληλα συστήματα) και με το IP μας.

4.     Τα Ρομπότ, που έρχονται να κατακλύσουν σπίτια, δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες, βενζινάδικα, ταμεία σε σούπερ μάρκετ … θα μας αναγνωρίζουν με το IP μας.

5.     Τεχνητή νοημοσύνη. Το οποιοδήποτε μηχάνημα που θα χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη (όχι μόνον τα ρομπότ) θα μας βλέπει σαν ένα IP.

6.     Αργότερα – όταν θα έχουμε τα εμφυτεύματα, είτε είναι ο αναβαθμισμένος βηματοδότης, είτε είναι το τσιπάκι ταυτότητα πάνω μας, είτε είναι σωματική αναβάθμιση και διασύνδεση on line όλων των τσίπ στο σώμα μας με το διαδίκτυο … θα μάς βλέπει σαν IP.

7.     Και φυσικά στο τέλος, τί άλλο άλλωστε … το σφράγισμα !

Βέβαια, σε πρώτη φάση ο ΠΑ θα χρησιμοποιηθεί με «light» τρόπο.  Πώς ακριβώς;  Ας περιμένουμε την έκδοση του Προεδρικού διατάγματος και θα επανέλθουμε.  Θα πάρει καιρό να κλιμακωθεί σε όλα τα επίπεδα που προείπαμε.

Τελικώς ο ΠΑ όλα δείχνουν ότι θα είναι υποχρεωτικός. Άρα και να μην μπεις στο σύστημα να διαλέξεις τους 2 από τους 3 αριθμούς ή γράμματα προτίμησης, άραγε μετά την λήξη της προθεσμίας (3 μήνες;) θα τους διαλέξει το σύστημα για σένα; οπότε θα εκδοθεί έτσι και αλλιώς;

Τόσα χρόνια αναρωτιόμασταν όλοι πού είναι η κόκκινη γραμμή;

Εκτιμώ ξεκάθαρα ότι η κόκκινη γραμμή έφτασε: είναι o ΠΑ!  Δεν θα μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν θα μπορείς να ζήσεις χωρίς τον ΠΑ, έστω και αν ενταχθούν σταδιακά τα βήματα που προανέφερα - φτάσαμε στο «όλα σε ένα». Να διεκδικήσουμε εναλλακτικές εξυπηρετούμενοι ως ισότιμοι πολίτες.

Πρέπει να οργανωθούμε και να αντιδράσουμε άμεσα.  Ενημέρωση, Κανάλια, Ημερίδες, πολιτική πίεση,  διεκδίκηση ενναλακτικής με κάθε νόμιμο μέσο. Να είμαστε έτοιμοι όμως να μην τον πάρουμε ακόμα και αν όλα αυτά δουλέψουν για μικρό, μεγάλο χρονικό διάστημα ή καθόλου.

Στώμεν Καλώς !

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας,

orthros.eu

 

 

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΗΜΕΡΙΔΟΣ ΕΣΤΙΑΣ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ: Ἐκκλησία καί Πολιτεία στήν ἐποχή τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης

 

Τὴν Κυριακὴ 30 Ἰουνίου 2024, στό Ἀμφιθέατρο OTEAcademy στὸ Μαρούσι, πραγματοποιήθηκε ἡμερίδα μὲ τίτλο: Ἐκκλησία καὶ Πολιτεία στὴν Ἐποχὴ τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης. Οἱ ὁμιλητὲς ἀνέπτυξαν σχετικὲς εἰσηγήσεις ὑπὸ θεολογική, νομική, κοινωνική, ἱστορικὴ καὶ γεωπολιτικὴ θεώρηση. Μετὰ τὶς εἰσηγήσεις ἐξήχθησαν τὰ ἀκόλουθα πορίσματα:

1. Στὴν Ἑλλάδα ἤδη ἀπὸ τὴν πρώτη Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου, ἀναγνωρίστηκε ρητὰ ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ αὐτὸ ἐπισφραγίζεται μὲ τὴν προμετωπίδα ὅλων τῶν ἕως σήμερα Συνταγμάτων στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος.

2. Ἡ ἀναγνώριση ἐπικρατούσης θρησκείας, δὲν ἔχει μόνο ἱστορικὴ σημασία ἀλλὰ καὶ κανονιστικὴ ἀφοῦ παρέχει προνόμια στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ποὺ ἐξυπηρετοῦν τὴ θρησκευτικὴ ζωὴ τῆς πλειοψηφίας τοῦ κυρίαρχου ἑλληνικοῦ λαοῦ, χωρὶς αὐτὰ τὰ προνόμια νὰ παραβιάζουν τὴ θρησκευτικὴ ἐλευθερία τῶν ἀλλοθρήσκων. Ἡ κανονιστικὴ ἰσχὺς τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος παράγει ἔννομα ἀποτελέσματα στὸ θέμα τῆς χριστιανικῆς ὀρθόδοξης θρησκευτικῆς παιδείας τῶν Ἑλλήνων, στὴν καθιέρωση τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν ὡς ὑποχρεωτικῶν ἀργιῶν σὲ ἐθνικό καὶ τοπικὸ ἐπίπεδο, στὴν ἀνάρτηση εἰκόνων σὲ δημόσιες ὑπηρεσίες, στὴν ὕπαρξη θρησκευτικοῦ σώματος στὰ σώματα ἀσφαλείας, στὴ λειτουργία ἱερῶν ναῶν σὲ νοσοκομεῖα, στὴν παρουσία ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας σὲ δημόσιες ἐκδηλώσεις κ.λπ.

3. Στὸ πολίτευμα τῶν ἀνθρώπων ποὺ πιστεύουν στὸν μόνο ἀληθινὸ Θεὸ καταγράφονται ἤδη ἀπὸ τὴν ἀποστολικὴ ἐποχὴ δύο ἐξουσίες - διακονίες. Ἡ μία ἀπευθύνεται στὶς πνευματικὲς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων καὶ ὑπηρετεῖται ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ ἡ ἄλλη ἀποβλέπει στὴν ἱκανοποίηση τῶν ὑλικῶν ἀναγκῶν, ἡ ὁποία ἀνατίθεται στοὺς ἑπτὰ Διακόνους, τοὺς πρώτους πολιτικοὺς τῆς καινῆς πολιτείας τοῦ Χριστοῦ. Καὶ οἱ δύο ἔχουν ὡς πηγὴ τὴν Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ καὶ διακονοῦν τὸ σῶμα τῶν πιστῶν. Βασικὸς στόχος εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τοῦ αἰτήματος τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς, ἡ ἐπικράτηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ «ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς», ποὺ ἐξασφαλίζει τὴν εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου ὡς δημιουργήματος τοῦ Θεοῦ. Οἱ δύο ἐξουσίες τῆς ἐποχῆς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων θεμελιώνονται στὴν Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης ἀπὸ τὸ Μεγάλο Κωνσταντῖνο ὡς τὸ «διὰ τοῦ Σταυροῦ πολίτευμα» μὲ τὴν ἁρμονικὴ συνεργασία τῆς Ἱερωσύνης καὶ Βασιλείας.

4. Στὴ χριστιανικὴ Δύση, ἀντίθετα, ἐπικράτησε ἡ συγκέντρωση τῆς πνευματικῆς καὶ κοσμικῆς ἐξουσίας στὸ πρόσωπο τοῦ Πάπα Ρώμης ὡς ἀντιπροσώπου τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Μεταρρύθμιση ἀρνούμενη τὴ "θεοκρατία" τοῦ παπικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, κατέληξε στὴν κατάργηση τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας, τῆς Ἱερωσύνης, καταλήγοντας στὴ "θεοκρατία" τοῦ κοσμικοῦ κράτους.

5. Στὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη, ἰδιαίτερες γεωπολιτικὲς συνθῆκες ὁδήγησαν στὸν διαχωρισμὸ κράτους - ἐκκλησίας στὴ Δύση. Στὰ ρωμαιοκαθολικὰ κράτη, δεδομένου τοῦ προσωποκεντρισμοῦ τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας τοῦ πάπα, ἀποτελοῦσε ἀναγκαία προϋπόθεση ὁ διαχωρισμὸς γιὰ νὰ μὴν ὑπονομεύεται ἡ ἐξουσία τῶν ἡγεμόνων καὶ γιὰ νὰ μπορέσει νὰ δημιουργηθεῖ τὸ νεωτερικό, συγκεντρωτικὸ κράτος τῆς Εὐρώπης. Οἱ ἔντονες γεωπολιτικὲς ἀντιπαλότητες μεταξὺ πιστῶν καὶ ἡγεμόνων, καθιστοῦσαν ἀναγκαία τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν παρεμβατικότητα τοῦ Πάπα. Σὲ αὐτὸ συνετέλεσε καὶ ἡ ἀπογοήτευση καὶ ἀπομάκρυνση τῶν πιστῶν ἀπὸ μία ἐκκλησία ποὺ ἀποστασιοποιήθηκε ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὶς ἀντικατέστησε μὲ αἱρετικὲς θέσεις ποὺ ἐνίσχυαν τὴν ἐξουσία τοῦ πάπα, ὥστε οἱ δυτικοὶ χριστιανοὶ νὰ μὴ βρίσκουν τὸν Χριστὸ στὴν παπικὴ ἐκκλησία καὶ νὰ προτιμοῦν νὰ ὑποταχθοῦν στὴν κοσμικὴ ἐξουσία.

6. Ἀντιστοίχως, στὸν προτεσταντισμό, ἡ ὕπαρξη πολλῶν ἀνταγωνιστικῶν ὁμολογιῶν, ὁδήγησε στήν ἀναπόφευκτη ὑποχρεωτική κατάσταση τοῦ διαχωρισμοῦ κράτους - ἐκκλησίας, ὥστε νὰ μὴν παίρνει θέση τὸ κράτος ὑπέρ τὴς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης ὁμολογίας καὶ συνακόλουθα νὰ καταπιέζει τὶς ἄλλες. Ἐν συνεχείᾳ, μέσῳ τοῦ Διαφωτισμοῦ, προέκυψε μιὰ ἀφύσικη "ἀπορρόφηση" τῆς θρησκείας ἀπὸ τὸν κοσμικὸ πολιτισμὸ τῆς Δύσης καὶ γεννήθηκε τὸ κοσμοείδωλο τοῦ «ἀνθρωποθεοῦ». Ὅμως, ἡ ἄτυπη αὐτὴ θρησκεία ἔχει φθάσει στὰ ὅριά της καὶ ἔχει ὁδηγήσει τὴ Δύση σὲ πολλαπλᾶ ἀδιέξοδα.

7. Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο, θὰ μποροῦσε νὰ ἔλθει στὸ προσκήνιο τῆς Ἱστορίας ὁ ρόλος τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ τὴ δοκιμασμένη χιλιετῆ συναλληλία Ἐκκλησίας – Κράτους στὴν Ἁγία Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, νὰ θεραπεύσει τὶς δυτικὲς ἀστοχίες καὶ νὰ συνεισφέρει σὲ μιὰ κρίσιμης σημασίας ἀποκατάσταση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ ἀλλὰ καὶ σὲ μιὰ θετικὴ ἀλληλεπίδραση τῶν πολιτισμῶν στὸ ρευστὸ διεθνὲς σύστημα, πρὸς ὄφελος ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας. Ὅμως, οἱ Ὀρθόδοξες χῶρες τῆς Ἀνατολῆς, μὲ ἐξαίρεση τὴν Ἑλλάδα, βρέθηκαν μετὰ τοὺς παγκοσμίους πολέμους ὑπὸ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα καὶ συνακόλουθα ἐπιβλήθηκε ὁ διαχωρισμὸς κράτους - ἐκκλησίας μὲ τὴ βία. Στὴν Ἑλλάδα, αὐτὲς οἱ συνθῆκες δὲν ὑπῆρξαν καὶ οὔτε ὁ λαὸς ἐξέφρασε ποτὲ τέτοια ἐπιθυμία.

9. Στὴν ἐποχὴ τῆς μεγάλης ἐπανεκκίνησης καὶ τῆς woke κουλτούρας, γίνονται προσπάθειες νὰ τεθεῖ ἡ Ἐκκλησία στὸ περιθώριο τοῦ κοινωνικοῦ βίου. Τὸ κίνημα «woke» γεννήθηκε στὰ ἀμερικανικὰ πανεπιστήμια καὶ ἐπεκτείνεται ραγδαῖα στὶς δυτικὲς κοινωνίες. Ἔχει ἀτζέντα διεκδικήσεων τὴν ἔκφανση ἑνὸς ἀχαλίνωτου «δικαιωματισμοῦ», μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκονται: α) ἡ πλήρης ἀξιολογικὴ ἐξομοίωση ὁποιασδήποτε ὑποκουλτούρας μικρο-ὁμάδων μὲ τὶς αἰώνιες καὶ παλαίφατες θρησκεῖες καὶ παραδόσεις τῶν λαῶν τῆς ὑφηλίου. β) ἡ ἀναγνώριση καὶ ἐπιβολὴ ὡς ἀπαραβίαστου «δικαιώματος» ὁποιασδήποτε ἀξίωσης ἢ ἐπιθυμίας, ὅσο ἀλλόκοτη καὶ ἂν εἶναι αὐτή. Ἡ woke ἀτζέντα εἶναι μία ἐκφυλισμένη ἀτζέντα, μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. Ἐμφανίζεται ὡς προοδευτική, ὅμως εἶναι βαθιὰ πουριτανική. Εἶναι ἕνα ρεῦμα τὸ ὁποῖο διαλύει κάθε συνεκτικὸ κώδικα ἐπικοινωνίας, ξηλώνοντας τὰ στερεότυπα τῶν φύλων καὶ στοχεύοντας κυρίως στὰ παιδιά. Ἡ ἐπιθυμία τοῦ woke κινήματος νὰ ἐπιβληθεῖ καὶ νὰ διεισδύσει γενικότερα στὶς θρησκεῖες δὲν εἶναι γεγονὸς τοπικὸ ἢ τυχαῖο, ἀποτελεῖ μία ὑπερεθνικὴ ἀτζέντα. Δηλαδὴ μία ὑπερεθνικὴ στρατηγική.

10. Ἡ διείσδυση ποὺ θὰ ἐπιχειρηθεῖ ἀπὸ τοὺς διαχειριστὲς τῆς woke ἀτζέντας στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας ἐντοπίζεται στὰ ἑξῆς πεδία: Θὰ ἀπαιτηθοῦν ἡ ἱερολογία τῶν ΛΟΑΤΚΙ γάμων, ἡ χειροτονία γυναικῶν σὲ κάθε βαθμὸ ἱερωσύνης, ἡ ἀφαίρεση ἀπὸ τὰ ἱερὰ κείμενα κάθε ἀναφορᾶς ποὺ γίνεται στὴν ὁμοφυλοφιλία ὡς ἁμαρτία, καθὼς καὶ οἱ ἀρνητικὲς ἀναφορὲς στὶς ἀποστασίες τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ ὡς «ἀντισημιτικές». Ἐπιπλέον θὰ ἐνταθοῦν οἱ ἀπαιτήσεις γιὰ ἀφαίρεση ἱερῶν εἰκόνων ἀπὸ τὸ δημόσιο χῶρο, ὁ ἀποχριστιανισμὸς τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν, ἡ ὁριστικὴ διάρρηξη κάθε δεσμοῦ τῆς Πίστης μὲ τὴν ἐκπαίδευση, ἡ ἀποϊεροποίηση τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, ἡ ἀπαγόρευση προβολῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ δὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς μόνης ὁδοῦ σωτηρίας.

11. Ὁ ὅρος «πολιτικὴ ὀρθότητα» ἀναφέρεται σὲ λόγους, ἰδέες ἢ πολιτικές, οἱ ὁποῖες ἀντιτίθενται σὲ διακρίσεις ἐναντίον μειονοτήτων ποὺ προσδιορίζονται ἀπὸ φῦλο, φυλή, θρησκεία ἢ ἐθνότητα ἢ σεξουαλικὸ προσανατολισμὸ ἢ ἀνικανότητα κάθε εἴδους. Ἀπαγορεύει καὶ ποινικοποιεῖ ἐκφράσεις ἢ συμπεριφορὲς ποὺ μποροῦν νὰ χαρακτηρισθοῦν προσβλητικὲς ἀπὸ τὶς μειονότητες ἢ εἶναι ἱκανὲς νὰ διεγείρουν ἐναντίον τους τὸ δημόσιο αἴσθημα. Ἡ ἐργαλειοθήκη τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας ἐμπεριέχει τὸν τρόμο καὶ τὸν φόβο ὡς κολαστήριες τεχνικές. Ἐπιδιώκει νομοθετικὲς ρυθμίσεις ποὺ ὑποτάσσουν τὴν ἀντίθετη πλειοψηφία στοὺς κανόνες της. Μὲ τὴν ἀπειλή, λοιπόν, ἐννόμων συνεπειῶν ἢ καὶ ἁπλᾶ τῆς ἐπικόλλησης κάποιας ὀνειδιστικῆς «ἐτικέτας», ὑποχρεώνεται ἐκ τῶν προτέρων σὲ σιγὴ κάθε ἀνυπόταχτη σκέψη, κάθε ἀντίθετη γνώμη, κάθε εὔλογη διαμαρτυρία, κάθε προσήλωση τόσο σὲ θεμελιώδεις μορφὲς ὀργανωμένης συλλογικότητας (:οἰκογένεια, θρησκεία, πατρίδα, ἔθνος), ὅσο καὶ σὲ ἀξίες, ἀρχές, πεποιθήσεις, παραδοχές, πολιτιστικὴ ἰδιοπροσωπία κ.τλ.

12. Παρέα μὲ τὴ woke κουλτούρα καὶ τὴν πολιτική της ὀρθότητα, πηγαίνει ὁ λεγόμενος Μετανθρωπισμός, μιὰ προσπάθεια τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης νὰ δημιουργήσει ἕνα νέο ὄν καὶ μιὰ νέα κατάσταση στὴν κοινωνία, οἰκονομία καὶ πολιτική, πού θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν οὐσιώδη ἕνωση τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου μὲ τοὺς ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστές. Οἱ ἰνστρούχτορες, πού τὴν προωθοῦν μὲ πολὺ χρῆμα καὶ ἐπικοινωνιακὴ ὑποστήριξη σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, δίνουν σαφῶς στὸν Μετανθρωπισμὸ πνευματικὴ διάσταση.

13. Ὁ μετανθρωπισμὸς καὶ ἡ λατρεία τῶν ψηφιακῶν συστημάτων κατευθύνονται πρὸς τὴ σταδιακὴ ἀπομείωση πολιτικῶν καὶ ἄλλων ἐλευθεριῶν μὲ τὴν προώθηση μιᾶς παγκόσμιας δικτατορίας τύπου Κίνας, ἡ ὁποία θὰ χρησιμοποιεῖ ὡς μέσα ἐπιβολῆς τήν τεχνητή νοημοσύνη, τὶς ψηφιακὲς ταυτότητες, τήν κατάργηση τῶν μετρητῶν, τήν ἀποξένωση τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν ἰδιοκτησία τους.

14. Μέχρι νὰ ὁλοκληρωθοῦν αὐτοὶ οἱ στόχοι, καὶ ἐπειδὴ ἡ Ἑλλάδα ἔχει ὡς ἰσχυρὸ ἀντίβαρο τὴν ὀρθόδοξη πίστη, θὰ ἐνταθοῦν οἱ προσπάθειες νὰ οὐδετεροποιηθεὶ θρησκευτικὰ τὸ κράτος, μὲ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, τὴν ὁποία σφόδρα ἐπιθυμοῦν καὶ ἐπιδιώκουν καὶ μάλιστα μὲ μοντέλο τὸ λεγόμενο «Καινοτόμο Σύνταγμα Γεραπετρίτη».

15. Ἐπειδή χωρὶς συνειδητὴ μυστηριακὴ ζωή, δίχως μετάνοια καὶ προσευχὴ, θὰ εἴμαστε εὔκολη λεία στὰ χέρια τῶν προδρόμων τοῦ Ἀντιχρίστου, ἡ σωστὴ ἐνημέρωση, ἡ κοινωνικὴ ἀντίσταση, ἡ πίεση τῶν πολιτῶν πρὸς τοὺς πολιτικούς, ἀλλὰ κυρίως ἡ ἀνανέωση τῆς σχέσης τῶν Ἑλλήνων, ἀτομικὰ καὶ ἐθνικά, μὲ τὸν Χριστό, θὰ μπορέσει νὰ ἀνατρέψει τὰ σχέδια τῶν ἐπανεκκινητῶν.

orthros.eu

 

 

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ  ΚΕΛΛΙΩΤΕΣ  ΠΑΤΕΡΕΣ

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ 30.1 //11.2.2024.                                                                  

 

            ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΣ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΚΕΛΛΙΩΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΣΤΗΝ ΣΥΝΑΞΗ ΤΗΣ  11^ης  ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟΥ 2024 (ν. ἡμ.)  ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ  ΤΟ ΝΟΜΟΣΧΕΔΙΟ-ΑΝΟΣΙΟΥΡΓΗΜΑ  ΓΙΑ ΤΟΝ «ΓΑΜΟ», «ΥΙΟΘΕΣΙΑ» ΚΑΙ «ΤΕΚΝΟΘΕΣΙΑ» ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΩΝ

Πατέρες καί ἀδελφοί,

Ἀπευθύνουμε τόν ἐν Χριστῷ χαιρετισμό μας στὴν Ὀρθόδοξη Σύναξη στήν πόλη τῶν Ἀθηνῶν,  ὅπου ὁ Ἀπόστολος τῶν ἐθνῶν Παῦλος κήρυξε τὸν Λόγο τοῦ Θεοῦ, σύμφωνα μὲ τὸν ὁποῖον : «Τοὺς μὲν οὗν χρόνους τῆς ἀγνοίας ὑπεριδὼν ὁ Θεὸς τανὺν παραγγέλει τοῖς ἀνθρώποις πᾶσι πανταχοῦ μετανοεῖν» (Πράξ. Ἀποστ., κεφ.ΙΖ΄, στιχ.30).

Συναχθήκαμε, ἀγωνιζόμενοι τὸν Καλὸν Ἀγῶνα, γιὰ νὰ δηλώσουμε μὲ διαύγεια πνεύματος καί καθαρότητα συνείδησης  τὴν παντελῆ ἀντίθεση καὶ τὴν σθεναρὴ ἀντίστασή μας στὴν βδελυκτὴ ἀπόφαση τῆς κάθε κυβέρνησης νὰ νομοθετήσει ὑπὲρ τοῦ  «γάμου» «υἱοθεσίας» καὶ  «τεκνοθεσίας» ὁμοφυλοφίλων ἀνδρῶν  (ἀρσενοκοιτῶν, σύμφωνα μὲ τήν ὁρολογία τοῦ Ἱεροῦ Εὐαγγελίου) καί ὁμοφυλοφίλων γυναικῶν, ὡς ἄκρον ἄωτον τῆς πνευματικῆς ἐρημώσεως ποὺ ἐπιφέρει ἡ λαίλαπα τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων.

Μία λαίλαπα, ἡ ὁποία ἐδῶ καί χρόνια μεθοδικά, ὑποχθόνια καὶ μέ ἐξ ὁλοκλήρου ἀντιχριστιανικούς νόμους ἐγκαθιστᾷ μία μοναδικὴ στὴν ἱστορία τοῦ ἀνθρωπίνου γένους τυραννία σὲ ὅλα τὰ ἐπίπεδα ( οἰκονομικά, πολιτικά, πολιτιστικά, ὑγειονομικά, θρησκευτικά), μά κυρίως πνευματικά.

Ἀκούσαμε πρόσφατα τίς διάφορες ἀπόψεις  τῆς ἑλληνικῆς κοινωνίας, ἀκόμη καὶ ἀπὸ ἐκπροσώπους τῆς Ἑλλαδικῆς Ἱεραρχίας περί τοῦ «δικαιώματος»  ἐλεύθερης ἐπιλογῆς τοῦ ἀνθρώπου ὡς πρός τόν γενετήσιο προσανατολισμό. Ἕνα «δικαίωμα» τὸ ὁποῖο ἀφ' ἑνὸς τὶς προηγούμενες δεκαετίες εἶχε χαρακτηριστεῖ ὡς ψυχοπαθολογική διαταραχή ἀπὸ τὴν διεθνῆ ἐπιστημονική κοινότητα, καὶ ἀφ' ἑτέρου  ὡς ἡ πιό εὐφάμαρτη καὶ φρικτὴ διαστροφὴ τοῦ μεταπτωτικοῦ ἀνθρώπου σύμφωνα μὲ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες τῆς Μίας Ἁγίας Ἀποστολικῆς Ὀρθόδοξης Ἐκκλησίας.

Ἁπλὰ μᾶς ἀποκρύπτουν τὸν ἀπώτερο δόλιο σκοπὸ τους : ἀφοῦ ἀναβαθμίσουν τὸ περιβόητο «σύμφωνο ἐλεύθερης συμβίωσης» (τὸ ὁποῖο καλύπτει νομικῶς κληρονομικά, ἀσφαλιστικὰ καὶ λοιπὰ κοινωνικὰ δικαιώματα μεταξὺ τῶν συμβαλλομένων) σὲ πλήρη γάμο –μὲ τὴν ἤπια ἀντιμετώπιση  τῆς Ἱεραρχίας-, ἀνοίγουν τὴν κερκόπορτα τῆς υἱοθεσίας καί τεκνοθεσίας τέκνων (τὸ δὲ τελευταῖο πραγματοποιεῖται μὲ τὴν ἐμπλοκὴ παρένθετης μητέρας)!!!

Πατέρες καί ἀδελφοί,

Οἱ ὑπερασπιστὲς τῆς ἐν λόγῳ ἀντιεκκλησιαστικῆς καὶ ἀντιεθνικῆς στάσεως ὑπὲρ τῆς διαστροφῆς συμπεριφέρονται ὑπεροπτικὰ καὶ ἀλλαζονικά. Ἀντιθέτως, ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἐκδικεῖται, οὔτε ἀνταποδίδει ὕβρι στὴν ὕβρι, λάσπη στὴν λάσπη, βία στὴ βία. Ἀλλὰ καὶ δὲν ἀνέχεται πάνω της κάθετι βρωμερό, διεστραμμένο καὶ κατ’ οὐσίαν βέβηλο, ὁμολογῶντας πάντα τὴν Ἀλήθεια.

Βουλευτὲς τοῦ ἑλληνικοῦ κοινοβουλίου,

Ποιός σᾶς εἶπε, ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία τοῦ Τρισυποστάτου Θεοῦ ἡμῶν ἀναγνωρίζει «δικαίωμα» στὴ διαστροφή; Ὄχι μόνο τὸ καυτηριάζει, ἀλλὰ καὶ ἀποκόπτει- ἀφορίζει ὅλους τοὺς ἀμετανόητους τύπους, ποὺ αὐτοπροσδιορίζονται ἐλευθέρα βουλήσει  ὡς ὁμοφυλόφιλοι, ἀλλὰ καὶ τοὺς προστάτες καί προωθητές αὐτῶν!

Αὐτὸ καυτηριάζει τὸ Εὐαγγέλιο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ διὰ τοῦ στόματος τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στὴν πρὸς Ρωμαίους ἐπιστολή: «αἵ τε γὰρ θήλειαι αὐτῶν μετήλλαξαν τὴν φυσικὴν χρῆσιν εἰς τὴν παρὰ φύσιν, ὁμοίως δὲ καὶ οἱ ἄρσενες ἀφέντες τὴν φυσικὴν χρῆσιν τῆς θηλείας ἐξεκαύθησαν ἐν τῇ ὀρέξει αὐτῶν εἰς ἀλλήλους, ἄρσενες ἐν ἄρσεσι τὴν ἀσχημοσύνην κατεργαζόμενοι....»  (Ρωμ.κεφ.Α΄, στιχ.26-27). Ὄχι ἁπλῶς πενθεῖ ἡ Ἐκκλησία γιὰ τὴ διαστροφή, ὄχι μόνο ὀφείλει νὰ χτυπήση πένθιμα τὶς καμπάνες, γιατί βρέθηκαν κόμματα καὶ βουλευτές νὰ προτείνουν νομιμοποίηση «γάμου» μεταξὺ ὁμοφυλοφίλων, ἀλλὰ καὶ ὀφείλει νὰ ἀφορίση ἀμέσως ὅσους θεωρητικὰ ὑποστηρίζουν τὴν ὁμοφυλοφιλία, ὅσους ζοῦν προκλητικὰ καί ἀμετανόητα  ὡς ὁμοφυλόφιλοι, ὅσους προπαγανδίζουν τὴν ὁμοφυλοφιλία, ὅσους θέλουν τελικά νὰ σοδομοποιήσουν τὴν ἑλληνικὴ κοινωνία…..

Ὁ ἀγῶνας ἄρνησης ἀποδοχῆς  τοῦ ἐπικειμένου νομοσχεδίου-ἀνοσιουργήματος εἶναι κυρίως πνευματικός καί ψυχοσωτήριος.  Ἀρνούμαστε γιὰ λόγους Πίστεως ἑνὸς ἐπιπλέον  ἀντιεκκλησιαστικοῦ καί ἀντιεθνικοῦ νομοθετικοῦ ἐκτρώματος ποὺ προσπαθεῖ νὰ μᾶς πολιτογραφήσει στὸ σύστημα τοῦ ἀντιχρίστου. Ἀρνούμαστε νὰ δεχθοῦμε τὴν περαιτέρω πνευματικὴ λοβοτομὴ τοῦ Χριστεπώνυμου Ἑλληνορθόδοξου  λαοῦ.

Ἐπαναλαμβάνουμε: μία μοναδικὴ ἐπιλογὴ ἔχουμε ὡς Ὀρθόδοξοι Χριστιανοί: νὰ συμμορφωθοῦμε ὑπακούοντας στὸ θέλημα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ ὄχι τῶν ἀνθρώπων τοῦ μάταιου κόσμου τοῦ αἰῶνος τούτου, τὸ ὁποῖο εἶναι νὰ σωθῇ κάθε ἄνθρωπος, ἀφοῦ πρῶτα ἔλθῃ σὲ εἰλικρινῆ μετάνοια. 

Ὁ Χριστός ἐξῆλθε νικῶν καί ἵνα νικήση ( Ἀποκάλυψη, κεφ.ΣΤ΄, στιχ.2).

Ἀγωνίζεσθε τόν Καλόν Ἀγῶνα καί χαίρετε ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ τῷ Κυρίω καὶ Θεῷ ἡμῶν πάντοτε.

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ   ΚΕΛΛΙΩΤΕΣ   ΠΑΤΕΡΕΣ