Ιστορική διαδρομή  – Η βλάσφημη αίρεση των Λατίνων

περί του αλαθήτου του Πάπα

Σχετικά με την επιβολή της φρικτής αίρεσης των Λατίνων περί του «αλαθήτου» του Πάπα ως απαράβατου δόγματος πίστεως της Παπικής «Εκκλησίας» διαβάζουμε στο άρθρο «Ο Παπισμός χθες και σήμερα» (Ιερά Μονή Παρακλήτου, Ωρωπός Αττικής) [2]:

ΠΟΡΕΙΑ ΚΑΙ ΕΞΕΛΙΞΗ ΤΟΥ ΠΑΠΙΣΜΟΥ

[…]

Ζ’. Τους δύο τελευταίους αιώνες η Ρώμη, αντί να διδα­χθεί από τα λάθη του παρελθόντος, σκληραίνει περισσότερο τη στάση της.

 Η Α’ Βατικανή Σύνοδος (1870) επιβάλλει ως απαράβατο δόγμα πίστεως το πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο του πάπα. Πρόκειται για την τελειωτική πτώση της Δυτικής «Εκκλησίας». Ο Χριστός, η μόνη αλάθητη Κεφαλή της Εκκλησίας, εξορίζεται από τη γη, και τη θέση Του καταλαμβάνει ο ειδωλοποιημένος ποντίφηκας της Ρώμης! Στη διαμαρτυρία καρδιναλίου για την αντιπαραδοσιακότητα του νέου δόγματος, ο πάπας Πίος Θ’ αντιτάσσει τον παροιμιώδη του λόγο: «Η παράδοση είμαι εγώ»! Από τους Λατίνους που διαφωνούν με τη δογματοποίηση του παπικού απολυταρχισμού, μια σημαντική μερίδα αποσχίζεται και δημιουργεί την «Παλαιοκαθολική Εκκλησία».

Η Β’ Βατικανή Σύνοδος (1962-1965), παρόλο που επαγγέλλεται την ανακαίνιση, διατηρεί το αλάθητο του πάπα και το επεκτείνει σε όλες τις αποφάσεις του. Ταυτόχρονα, η ίδια Σύνοδος καλεί τους Χριστιανούς όλων των δογμάτων σε παγχριστιανική ενότητα με κέντρο, όμως, τη Ρώμη και αρχηγό τον πάπα (ρωμαιοκεντρικός/παποκεντρικός οικουμενισμός)».

 

Παπικές κακοδοξίες

 Το παπικό πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο. Εφόσον, με τις κακοδοξίες του Filioque και της κτιστής χάριτος, το Άγιο Πνεύμα υποβαθμίστηκε και ολόκληρη η Τριαδική θεότητα απωθήθηκε στον χώρο του εμπειρικά απρόσιτου, το κενό που δημιουργήθηκε έρχεται να το καλύψει ένας άνθρωπος, ο ποντίφηκας της Ρώμης. Αυτός ανακηρύσσεται αλάθητος και απόλυτος κύριος της παγκόσμιας Εκκλησίας.

 Για να μη νομιστεί ότι το παπικό πρωτείο εξουσίας και το αλάθητο ανήκουν πια στο παρελθόν της Δυτικής «Εκκλησίας», αναφέρουμε κάποιες πτυχές της σύγχρονης πρακτικής του πάπα και παραθέτουμε αποσπάσματα από το «Δογματικό Σύνταγμα περί Εκκλησίας»⁶ της Β’ Βατικανής Συνόδου (1965), που περιλαμβάνονται και στη σύγχρονη «Κατήχηση της Καθολικής Εκκλησίας»⁷:

«Ο επίσκοπος Ρώμης, με το αξίωμά του ως αντιπρόσωπος του Χριστού και ως ποιμένας όλης της Εκκλησίας, έχει πλήρη, υπέρτατη και παγκόσμια εξουσία μέσα στην Εκκλησία, την οποία μπορεί πάντοτε ελεύθερα να ασκεί».

«Δεν μπορεί να υπάρξει Οικουμενική Σύνοδος, αν δεν επικυρωθεί, ή τουλάχιστον αν δεν γίνει δεκτή, από τον διάδοχο του Πέτρου».

«Το αλάθητο, με το οποίο ο θείος Λυτρωτής θέλησε εφοδιασμένη την Εκκλησία του, το έχει ο επίσκοπος Ρώμης… Γι’ αυτό και οι αποφάσεις του, πολύ ορθά, θεωρούνται αμετάκλητες από τον δικό τους χαρακτήρα και όχι από τη συναίνεση της Εκκλησίας… Γι’ αυτό δεν έχουν ανάγκη από την επικύρωση των άλλων, ούτε επιδέχονται έκκλητο σε άλλο όργανο κρίσης».

Με τον αέρα της αλάθητης εξουσίας, ο πάπας Παύλος ΣΤ’ ανακήρυξε, το 1963, τη Β’ Βατικανή Σύνοδο ως Οικουμενική με τα εξής λόγια: «Εγώ, λοιπόν, ο Πάπας, που συγκεντρώνω στο πρόσωπό μου και στο άγιο αξίωμά μου όλη την Εκκλησία, ανακηρύσσω τη Σύνοδο αυτή ως Οικουμενική». Και υπέγραψε τις αποφάσεις της Συνόδου με τη φράση «Εγώ ΠΑΥΛΟΣ, Επίσκοπος της Καθολικής Εκκλησίας». Αλλά και ο εκάστοτε πάπας, θεωρώντας τον εαυτό του υπερεπίσκοπο, δεν υπογράφει ως «Επίσκοπος Ρώμης» αλλά ως «Επίσκοπος της Καθολικής Εκκλησίας» (μόνος αυτός!) ή απλώς με το όνομά του, π.χ. «Βενέδικτος ΙΣΤ’»».

Η Ορθόδοξη Εκκλησία απέρριψε τη φρικτή αίρεση των Λατίνων για το αλάθητο του Πάπα 

Η Ορθόδοξη Εκκλησία απέρριψε το παπικό δόγμα της Α´ Βατικάνειας Συνόδου (1870) που εδογμάτισε ότι ο Πάπας είναι η αλάθητη κεφαλή της Εκκλησίας, τη μεγάλη αίρεση για το αλάθητο του Πάπα. 

Διαβάζουμε σχετικά στο άρθρο του ομότιμου καθηγητή Πατρολογίας της Θεολογικής Σχολής Α.Π.Θ., πρωτοπρ. Θεοδώρου Ζήση, με τίτλο «Διαστρέφουν την Διδασκαλία της Εκκλησίας ο Μητροπολίτης της Φλώρινας και άλλοι» (Δεκέμβριος 2024) [3]: 

«Οὔτε οἱ ἐπίσκοποι οὔτε οἱ σύνοδοι εἶναι ἀλάθητοι. Ἡ Ἐκκλησία ὡς σύνολο κλήρου καί λαοῦ εἶναι ἀλάθητη, γιατί ἀλάθητη εἶναι ἡ κεφαλή της, ὁ Χριστός, πού εἶναι ἡ αὐτοαλήθεια, καί ἀλάθητο εἶναι τό Ἅγιο Πνεῦμα, ἡ ψυχή τῆς Ἐκκλησίας, πού τήν καθοδηγεῖ «εἰς πᾶσαν τήν ἀλήθειαν», «τό Πνεῦμα τῆς ἀληθείας». Ἡ Ἐκκλησία εἶναι «στῦλος καί ἑδραίωμα τῆς ἀληθείας»¹⁷. Ἑπομένως ἀλάθητη εἶναι ἡ κοινή συνείδηση τοῦ πληρώματος τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή πάντες οἱ κληρικοί καί οἱ λαϊκοί ὅλων τῶν αἰώνων, τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, τό ὁποῖο μόνον λογίζεται στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ὡς ἀλάθητο. Αὐτό ἔγραψαν τό 1848 οἱ Ὀρθόδοξοι Πατριάρχες τῆς Ἀνατολῆς ἀπαντώντας στόν πάπα Πίο Θ´: «Παρ᾽ ἡμῖν οὔτε Πατριάρχαι, οὔτε Σύνοδοι ἠδυνήθησαν ποτε εἰσαγαγεῖν νέα, διότι ὁ ὑπερασπιστής τῆς θρησκείας ἐστίν αὐτό τό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ἤτοι αὐτός ὁ λαός, ὅστις ἐθέλει τό θρήσκευμα αὐτοῦ αἰωνίως ἀμετάβλητον καί ὁμοειδές τῷ τῶν πατέρων αὐτοῦ»¹⁸. Γι᾽ αὐτό καί ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία ἀπέρριψε τό παπικό δόγμα τῆς Α´ Βατικάνειας Συνόδου (1870), πού ἐδογμάτισε ὅτι ὁ πάπας εἶναι ἡ ἀλάθητη κεφαλή τῆς Ἐκκλησίας, τήν μεγάλη αἵρεση γιά τό ἀλάθητο τοῦ πάπα, καί θά ἀπορρίπτει ὅποιον πατριάρχη, ἐπίσκοπο, σύνοδο ἐμφανίζεται ὡς ἀλάθητος. Ὕψιστη αὐθεντία εἶναι ἡ ἴδια ἡ Ἐκκλησία· οὔτε οἱ ἐπίσκοποι μόνοι, μολονότι κατέχουν διακεκριμένη θέση στήν Ἐκκλησία, οὔτε ὁ κλῆρος γενικῶς, ἄν καί εἶναι ἐκλεκτό μέρος τῆς Ἐκκλησίας, οὔτε οἱ λαϊκοί μόνοι· ὅλοι οἱ ἀνωτέρω εἶναι τμήματα μόνον τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας καί ὄχι ὁλόκληρο τό σῶμα. Γι᾽ αὐτό καί τό καθένα ἀπό τά τμήματα αὐτά μόνο του δέν θεωρεῖται ὅτι εἶναι ἐγγύηση γιά τήν ἀλήθεια¹⁹. Τήν ἀλήθεια τήν ἐγγυῶνται ἡ κεφαλή της, ὁ Χριστός, καί ἡ ψυχή της, τό Ἅγιο Πνεῦμα, πού ἐνεργοῦν ὄχι μόνον διά τῶν ἐπισκόπων, ἀλλά καί δι᾽ ἄλλων μελῶν τοῦ σώματος, πού ἐκφράζουν καί ὅταν ἐκφράζουν τήν διαχρονική ἀλήθεια τῆς Ἐκκλησίας». 

[…]

«Ὁ Χριστός καί ἡ Ἐκκλησία του ὑπάρχουν ἐκεῖ πού ὑπάρχει ἡ ἀλήθεια καί ὄχι ἐκεῖ πού ὑπάρχει ἡ αἵρεση καί ἡ πλάνη. Ὅσοι εἶναι μέ τήν ἀλήθεια εἶναι μέσα στήν Ἐκκλησία, ὅσοι εἶναι μέ τήν αἵρεση εἶναι ἐκτός Ἐκκλησίας. Τό ἐκφράζει αὐτό ἄριστα ὁ Ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς ἀκολουθώντας τήν προηγούμενη Πατερική Παράδοση, ἰδιαίτερα τόν Ἅγιο Μάξιμο, τόν ἐπαξίως καί ἁρμοζόντως ὀνομασθέντα Ὁμολογητή. Ἀμφότεροι εἶχαν ἀποτειχισθῆ, εἶχαν διακόψει τήν κοινωνία μέ τούς αἱρετικούς ἐπισκόπους τῆς ἐποχῆς τους, ὁ Ἅγιος Μάξιμος μέ τούς Μονοθελῆτες καί ὁ Ἅγιος Γρηγόριος μέ τούς Βαρλααμίτες».

Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς περί του αλαθήτου του Πάπα: «Tὸ δόγμα αὐτὸ εἶναι ἡ αἵρεση τῶν αἱρέσων, μία ἄνευ προηγουμένου ἀνταρσία κατὰ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ»

Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς, αρχιμανδρίτης και καθηγητής της Δογματικής στη Θεολογική Σχολή του Βελιγραδίου, ακολουθώντας τους μεγάλους αντιπαπικούς Αγίους της Ορθοδόξου Εκκλησίας, εξέφρασε με ακαταμάχητα επιχειρήματα την παντελή αλλοτρίωση του Παπισμού από τις ευαγγελικές αλήθειες, ουσιαστικώς την διαστροφή του Ευαγγελίου.

Καταδικάζοντας μία μόνο από τις αμέτρητες κακοδοξίες των Λατίνων, το «αλάθητο» του πάπα, το χαρακτήριζε όχι μόνο ως αίρεση, αλλά ως μια αίρεση των αιρέσεων, μία άνευ προηγουμένου ανταρσία κατά του Θεανθρώπου Χριστοῦ. 

Διότι καμμία αίρεση δεν εξεγέρθηκε τόσο ριζοσπαστικά καί τόσο ολοκληρωτικά κατά του Θεανθρώπου Χριστού και της Εκκλησίας Του, όπως έπραξε ο παπισμός διά του δόγματος περί του αλαθήτου του πάπα-ἀνθρώπου:

Διαβάζουμε στο βιβλίο του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς «Άνθρωπος και Θεάνθρωπος» (κεφ. «Σκέψεις περί του «αλαθήτου» του Ευρωπαίου ανθρώπου», σελ. 145) [4]:

«9. Τὸ ἀλάθητο εἶναι φυσικό θεανθρώπινο ἰδίωμα καὶ φυσικὴ θεανθρώπινη λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας ὡς Θεανθρωπίνου Σώματος τοῦ Χριστοῦ, τοῦ ὁποίου αἰώνια Κεφαλὴ εἶναι ἡ ἡ Ἀλήθεια, ἡ Παναλήθεια, ἡ Δευτέρα Ὑπόσταση τῆς Ὑπεραγίας Τριάδος, ὁ Θεάνθρωπος Κύριος Ἰησοῦς Χριστός. Διὰ τοῦ δόγματος περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ πάπα, στὴν πραγματικότητα ὁ πάπας ἀνακηρύχθηκε σὲ Ἐκκλησία καὶ ὁ πάπας-ἄνθρωπος κατέλαβε τὴν θέση τοῦ Θεανθρώπου. Αὐτὸς εἶναι ὁ τελικός θρίαμβος τοῦ ουμανισμοῦ, ἀλλὰ συγχρόνως καὶ «ὁ δεύτερος θάνατος» τοῦ παπισμοῦ, μέσῳ δὲ αὐτοῦ καὶ μετ᾿ αὐτοῦ καὶ τοῦ κάθε οὑμανισμοῦ. Ὅμως, κατὰ τὴν Ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἀπὸ τὴν ἐμφάνιση τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ ὑπάρχει στὸν ἐπίγειο κόσμο μας ὡς θεανθρώπινο σώμα, τὸ δόγμα περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ πάπα εἶναι ὄχι μόνο αἵρεση, ἀλλὰ παναίρεση. Διότι καμμία αἵρεση δὲν ἐξεγέρθηκε τόσο ριζοσπαστικὰ καὶ τόσο ὁλοκληρωτικὰ κατὰ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ καὶ τῆς Ἐκκλησίας Του, ὅπως ἔπραξε τοῦτο ὁ παπισμὸς διὰ τοῦ δόγματος περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ πάπα-ἀνθρώπου. Δὲν ὑπάρχει ἀμφιβολία· τὸ δόγμα αὐτὸ εἶναι ἡ αἵρεση τῶν αἱρέσων, μία ἄνευ προηγουμένου ἀνταρσία κατὰ τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Τὸ δόγμα αὐτὸ εἶναι, φεῦ, ἡ πλέον φρικτή ἐξορία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ ἀπὸ τὴν γῆ· νέα προδοσία τοῦ Χριστοῦ· νέα σταύρωση τοῦ Κυρίου, ὄχι μόνο πάνω στὸν ξύλινο ἀλλὰ καὶ στὸν χρυσό σταυρὸ τοῦ παπικοῦ οὑμανισμοῦ. Καὶ ταῦτα πάντα εἶναι κόλαση, κόλαση γιὰ τὸ ἄθλιο γήινο ὄν, ποὺ λέγεται ἄνθρωπος».

Το μονοπάτι της απώλειας χαράσσεται από εκκλησιαστικούς άρχοντες μεταπατερικών συγκρητιστικών κέντρων μέσω των διαλόγων της «αγάπης», από τους οποίους απουσιάζει η Αλήθεια της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας.

Η θέση του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς περί του αλαθήτου του Πάπα είναι ξεκάθαρη, ακόλουθη της διδασκαλίας των Αγίων Πατέρων της Ορθόδοξης Εκκλησίας: «Τὸ δόγμα περὶ τοῦ ἀλαθήτου τοῦ πάπα εἶναι ὄχι μόνο αἵρεση, ἀλλὰ παναίρεση».

[1] https://www.orthodoxtimes.gr

[2] https://www.impantokratoros.gr

[3] https://katanixi.gr

[4] Αγίου Ιουστίνου του Τσέλιε [Πόποβιτς], Άνθρωπος και Θεάνθρωπος, Γ’ Έκδοση, σ. 145

 

 

Ι. Μητρόπολη Σάμου: Φυλλάδια διαφημίζουν προτεσταντικό ραδιοσταθμό

  

Ἐπειδή προσφάτως κυκλοφορήθηκαν στά ἀκριτικά μας Νησιά φυλλάδια, τά ὁποῖα διαφημίζουν τόν Ραδιοφωνικό Σταθμό «Χριστιανισμός» τῆς Ἐλευθέρας Ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας τῆς Πεντηκοστῆς, στά πλαίσια τῆς ποιμαντικῆς μας εὐθύνης ἐπιθυμοῦμε μέ πολλή ἀγάπη νά ἐπιστήσουμε τήν προσοχή σέ κάθε καλοπροαίρετο Ὀρθόδοξο Χριστιανό, καθώς οἱ Πεντηκοστιανοί, ὡς Προτεσταντική κίνηση, στηρίζονται μονομερῶς στήν Ἁγία Γραφή ἀπορρίπτοντας παράλληλα τήν Ἱερά Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, δηλαδή τίς Οἰκουμενικές Συνόδους καί ἐν γένει τη διδασκαλία τῶν Πατέρων. Ἐκτός τοῦ ὅτι δέν ἀποδέχονται ὅλα τά βιβλία τῆς Ἁγίας Γραφῆς, παρά μόνο 66 ἀπό τά 76, πιστεύουν ὅτι το Ἅγιο Πνεῦμα φωτίζει τον κάθε πιστό ξεχωριστά να κατανοήσει την Ἁγία Γραφή, γεγονός τό ὁποῖο στην πράξη οδηγεῖ σε ὑποκειμενικές ἑρμηνείες, μέ ὅ,τι αὐτό συνεπάγεται.

Ἀπορρίπτουν ἐπίσης τήν τιμή πρός τήν Παναγία καί τούς Ἁγίους καί δέν ἀναγνωρίζουν τίς πρεσβεῖες καί τη μεσιτεία τους. Παρερμηνεύοντας τό σχετικό χωρίο ἀπό τήν Α΄ πρός Τιμόθεον ἐπιστολή κεφ. β΄ στίχ. 5 θεωροῦν ὡς μόνο μεσίτη καί πρεσβευτή τόν Χριστό, ὁ Ὁποῖος ὅμως εἶναι ὁ ἀληθινός Θεός πού δέχεται τη μεσιτεία καί τίς πρεσβεῖες τῆς Παναγίας καί τῶν Ἁγίων.

Ἐπίσης δέν ἔχουν μυστηριακή ζωή, ἀποδεχόμενοι μόνο ἕνα εἶδος βαπτίσματος (συνήθως μέ μία κατάδυση στό νερό) καί αὐτό σέ μεγάλη ἡλικία καί ὡς ὁμολογία πίστεως πιο πολύ, παρά ὡς κάθαρση καί πνευματική ἀναγέννηση καί θεωροῦν ὅτι ἡ θεία Εὐχαριστία ἔχει μόνο συμβολικό καί ὄχι πραγματικό χαρακτῆρα, ἀρνοῦνται δηλαδή τήν πραγματική μεταβολή τοῦ ἄρτου καί τοῦ οἴνου σέ Σῶμα καί Αἷμα Χριστοῦ.

imsamou.gr

Η ψευδοαγγελολογία και η «Αγγελοθεραπεία» υπό το φως της Ορθοδόξου Θεολογίας.

 

Η ψευδοαγγελολογία και η «Αγγελοθεραπεία» υπό το φως της Ορθοδόξου Θεολογίας.

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 30η Ιουνίου 2026

Η ΨΕΥΔΟΑΓΓΕΛΟΛΟΓΙΑ ΚΑΙ Η «ΑΓΓΕΛΟΘΕΡΑΠΕΙΑ» ΥΠΟ ΤΟ ΦΩΣ ΤΗΣ ΟΡΘΟΔΟΞΟΥ ΘΕΟΛΟΓΙΑΣ

(Θεολογική Προσέγγιση και Ποιμαντική Αντιμετώπιση μιας νεοφανούς πλάνης)

       Ο Τριαδικός Θεός, εκ της απείρου αγαθότητος και αγάπης Του προς την κτίση, εκχέει αδιαλείπτως τις άκτιστες ενέργειές Του στον κόσμο, διά των οποίων δημιουργείται, συντηρείται και συνέχεται σύμπασα η κτιστή πραγματικότητα. Ο θεόπνευστος Ψαλμωδός διακηρύσσει χαρακτηριστικά: «ἀνοίξαντός σου τὴν χεῖρα, τὰ σύμπαντα πλησθήσονται χρηστότητος… ἐξαποστελεῖς τὸ πνεῦμά σου, καὶ κτισθήσονται, καὶ ἀνακαινιεῖς τὸ πρόσωπον τῆς γῆς» (Ψαλμ.103,27-30). Αντιθέτως, όταν αποσυρθεί η ζωοποιός ενέργεια του Θεού, τα κτίσματα επιστρέφουν στην φθορά και τον θάνατο: «ἀποστρέψαντος δέ σου τὸ πρόσωπον ταραχθήσονται· ἀντανελεῖς τὸ πνεῦμα αὐτῶν, καὶ ἐκλείψουσι καὶ εἰς τὸν χοῦν αὐτῶν ἐπιστρέψουσιν» (Ψαλμ.103,29).

     Ιδιαιτέρως το Πανάγιο Πνεύμα μεταδίδει στον κόσμο τις θείες δωρεές και ενέργειές Του, διά των οποίων ο άνθρωπος ζει κατά φύσιν, τελειούται πνευματικώς και ολοκληρώνεται ως ψυχοσωματική ύπαρξη. Όπως επισημαίνεται εύστοχα στη σύγχρονη θεολογική γραμματεία, «το Πνεύμα μάς εισάγει στα βάθη του Θεού (Α΄ Κορ.2,10), όχι σε μία αδιαφοροποίητη άβυσσο, αλλά στο πλήρωμα της προσωπικώς μεθεκτής και άκτιστης θείας ενεργείας»[1]. Από την ημέρα της Αγίας Πεντηκοστής έως και τη συντέλεια των αιώνων, το Άγιο Πνεύμα παραμένει ενεργώς παρόν στην Εκκλησία, αγιάζοντας, καθαρίζοντας, σώζοντας και οδηγώντας τον άνθρωπο στην κατά χάριν θέωση.

     Δυστυχώς, με την πτώση των Πρωτοπλάστων εισήλθε στον κόσμο η αμαρτία και μαζί της μία ψευδής και σκοτεινή «πνευματικότητα», η οποία δεν προέρχεται από τον Θεό, αλλά από τον «ἀπ’ ἀρχῆς ἀνθρωποκτόνον» διάβολο (Ιωάν.8,44). Η δαιμονική αυτή ενέργεια επιδιώκει να υποκαταστήσει την αγιοπνευματική ζωή, να απομακρύνει τον άνθρωπο από την οδό της σωτηρίας και να τον οδηγήσει στην πνευματική απώλεια.

    Η ολέθρια αυτή μορφή ψευδοπνευματικότητας εκδηλώνεται ιστορικά και συγχρόνως μέσα από το ευρύ φάσμα του Αποκρυφισμού. Ο όρος «Αποκρυφισμός» δηλώνει την αναζήτηση δήθεν μυστικών γνώσεων και υπερφυσικών δυνάμεων, οι οποίες αποκτώνται μέσω αποκρύφων πρακτικών, τελετουργιών και επικλήσεων πνευματικών οντοτήτων. Πίσω από τις πρακτικές αυτές δεν κρύβεται η θεία χάρις, αλλά η πλάνη και η ενέργεια των δαιμονικών δυνάμεων, οι οποίες επιδιώκουν να απομακρύνουν τον άνθρωπο από την αλήθεια της εν Χριστώ ζωής. Σχετική ανακοίνωση, με τίτλο: «Η σύγχρονη επέλαση του αποκρυφισμού», είχαμε δημοσιεύσει στις 3 Φεβρουαρίου 2025[2] , αναλύοντας σε βάθος το φαινόμενο.

    Στη σύγχρονη εποχή, η οποία χαρακτηρίζεται από έντονη πνευματική σύγχυση και θρησκευτικό συγκρητισμό, ο Αποκρυφισμός παρουσιάζεται με ποικίλες μορφές και προσελκύει πλήθος ανθρώπων που αναζητούν νόημα, θεραπεία ή πνευματική εμπειρία έξω από την εκκλησιαστική ζωή. Ανάμεσα στις πλέον διαδεδομένες εκφάνσεις του συγκαταλέγεται και η λεγόμενη «Ψευδοαγγελολογία» ή «Αγγελοθεραπεία», ένα φαινόμενο που επιχειρεί να οικειοποιηθεί και να διαστρέψει τη χριστιανική διδασκαλία περί των Αγίων Αγγέλων.

      Η λεγόμενη αυτή «νέα θρησκεία των αγγέλων» προβάλλει διάφορες υπερφυσικές οντότητες ως πνευματικούς οδηγούς, θεραπευτές και μεσολαβητές μεταξύ του ορατού και του αοράτου κόσμου. Παρά τη χρήση ονομάτων γνωστών Αρχαγγέλων, όπως του Μιχαήλ, του Γαβριήλ και του Ραφαήλ, οι αντιλήψεις αυτές ουδεμία σχέση έχουν με την ορθόδοξη διδασκαλία περί των Αγίων Αγγέλων, οι οποίοι είναι κτιστά πνευματικά όντα, λειτουργικά πνεύματα και υπηρέτες του θελήματος του Θεού.

     Η σύγχρονη ψευδοαγγελολογία, επηρεασμένη από την Καμπάλα, τη Θεοσοφία, τον Εσωτερισμό και το ευρύτερο ρεύμα της «Νέας Εποχής», αποδίδει στους λεγόμενους «αγγέλους» ιδιότητες και εξουσίες που δεν μαρτυρούνται ούτε στην Αγία Γραφή ούτε στην Ιερά Παράδοση της Εκκλησίας. Αντιθέτως, τους παρουσιάζει ως αυθύπαρκτες πνευματικές δυνάμεις, φορείς κοσμικών ενεργειών και μέσα προσωπικής αυτοπραγμάτωσης, εισάγοντας έτσι τον άνθρωπο σε ένα πνευματικό περιβάλλον ξένο προς την αποκαλυφθείσα αλήθεια του Θεού.

     Για τον λόγο αυτό, η Εκκλησία αντιμετωπίζει τα φαινόμενα αυτά όχι ως αθώες μορφές εναλλακτικής πνευματικότητας, αλλά ως σοβαρές πνευματικές πλάνες, οι οποίες νοθεύουν το ορθόδοξο φρόνημα και εγκυμονούν κινδύνους για τη σωτηρία του ανθρώπου.

     Η σύγχρονη ψευδοαγγελολογία δεν αποτελεί ένα αυτόνομο θρησκευτικό φαινόμενο, αλλά εντάσσεται οργανικά στο ευρύτερο αποκρυφιστικό και νεοεποχίτικο πλέγμα αντιλήψεων, το οποίο επιχειρεί να υποκαταστήσει τη γνήσια εν Χριστώ πνευματική ζωή με μία εναλλακτική μορφή θρησκευτικότητας. Πρόκειται για ένα συγκρητιστικό σύστημα, το οποίο συνδυάζει ετερόκλητα στοιχεία προερχόμενα από τον Ιουδαϊκό μυστικισμό, τον Γνωστικισμό, τον Ερμητισμό, τη Θεοσοφία και τις διάφορες εκδοχές του σύγχρονου Εσωτερισμού.

     Ιδιαιτέρως καθοριστική υπήρξε η επίδραση της εβραϊκής Καμπάλα, η οποία θεωρείται από πολλούς ερευνητές ως ένας από τους βασικότερους πυλώνες του σύγχρονου Αποκρυφισμού. Η Καμπάλα παρουσιάζεται από τους οπαδούς της ως η δήθεν μυστική και ανώτερη παράδοση του Ιουδαϊσμού, η οποία μεταδόθηκε προφορικώς από τον Μωυσή σε έναν περιορισμένο κύκλο «μυημένων». Κατ’ αυτήν, η γραπτή αποκάλυψη (Τορά και γενικότερα η Παλαιά Διαθήκη) απευθύνεται στους πολλούς, ενώ η μυστική γνώση επιφυλάσσεται για τους «πνευματικώς προχωρημένους».

     Στην πραγματικότητα, όμως, το καμπαλιστικό σύστημα εισάγει αντιλήψεις οι οποίες αποκλίνουν ουσιωδώς από το πνεύμα της θείας Αποκαλύψεως. Αντί της πίστεως στον προσωπικό και ζώντα Θεό, ο οποίος δημιουργεί τον κόσμο εκ του μη όντος, προβάλλεται ένα σχήμα κοσμικών εκπορεύσεων και ενεργειακών βαθμίδων, το οποίο παρουσιάζει εμφανείς ομοιότητες με νεοπλατωνικές και γνωστικές θεωρίες. Μέσα σε αυτό το πλαίσιο αναπτύσσεται και η ιδιαίτερη «αγγελολογία» της Καμπάλα, η οποία αποδίδει στους λεγόμενους αγγέλους ρόλους και ιδιότητες ξένες προς τη βιβλική και πατερική διδασκαλία.

      Σύμφωνα με τις καμπαλιστικές δοξασίες, οι «άγγελοι» δεν θεωρούνται απλώς λειτουργικά πνεύματα και διάκονοι του θείου θελήματος, όπως αναφέρεται στην Θεία Αποκάλυψη, αλλά ενδιάμεσες πνευματικές δυνάμεις, φορείς κοσμικών ενεργειών και διαχειριστές μυστικών γνώσεων. Συνδέονται με τα λεγόμενα «Σεφιρώτ», τις υποτιθέμενες εκπορεύσεις του θείου, καθώς και με διάφορα συστήματα μυστικής αριθμολογίας, αστρολογίας και αποκρυφιστικών αντιστοιχιών.

      Ιδιαίτερη θέση κατέχει η διδασκαλία περί των λεγομένων «72 αγγέλων», οι οποίοι υποτίθεται ότι αντιστοιχούν σε συγκεκριμένες πνευματικές ιδιότητες και ενεργειακές επιδράσεις. Κατά τις σχετικές δοξασίες, κάθε άνθρωπος συνδέεται με ορισμένους «προσωπικούς αγγέλους», ανάλογα με την ημερομηνία και την ώρα της γεννήσεώς του, οι οποίοι υποτίθεται ότι επηρεάζουν τη ζωή, τον χαρακτήρα και την πνευματική του πορεία, συνδέοντάς τις με μια ακόμα πλάνη, την αστρολογία.

     Είναι προφανές ότι οι αντιλήψεις αυτές δεν έχουν καμία απολύτως σχέση με τη διδασκαλία της Εκκλησίας περί των Αγίων Αγγέλων. Η Ορθόδοξη Παράδοση δεν γνωρίζει αγγέλους συνδεδεμένους με αστρολογικούς υπολογισμούς, αριθμολογικές θεωρίες ή μυστικές ενεργειακές δομές. Οι Άγιοι Άγγελοι είναι δημιουργήματα του Θεού, τα οποία υπηρετούν αποκλειστικώς το θείο θέλημα και διακονούν το έργο της σωτηρίας του ανθρώπου.

     Παράλληλα, η σύγχρονη ψευδοαγγελολογία έχει δεχθεί έντονες επιδράσεις από τη Θεοσοφία και το κίνημα της «Νέας Εποχής» (New Age). Στο πλαίσιο αυτό, οι «άγγελοι» παρουσιάζονται ως εξελιγμένες πνευματικές υπάρξεις, φορείς ανώτερης σοφίας και καθοδηγητές της ανθρωπότητας προς μια υποτιθέμενη νέα εποχή πνευματικής αφυπνίσεως. Οι αντιλήψεις αυτές συνοδεύονται συνήθως από πρακτικές διαλογισμού, οραματισμού, ενεργειακών θεραπειών και επικλήσεων πνευματικών οντοτήτων.

         Οι «άγγελοι» λοιπόν της Καμπάλα, της Θεοσοφίας και του Αποκρυφισμού, δεν είναι οι αγαθοί και Άγιοι Άγγελοι της Θείας Αποκαλύψεως, αλλά αλλότρια πνευματικά όντα. Από το ότι προβάλλονται από τον Αποκρυφισμό και συνδέονται με τις πρακτικές του και κυρίως με την μαγεία, τότε αυτοί δεν είναι άλλοι από εκπεσόντες άγγελοι, από δαιμονικές δυνάμεις!

     Αποκαλυπτική είναι η μαρτυρία σε ιστότοπο του χώρου: «δεν επικαλούμαστε δαίμονες. Τους παρουσιάζουμε ως μυθικά αρχέτυπα που αντιπαρατίθενται με τους αγγέλους, για να αποκαλύψουμε την εσωτερική μάχη του ανθρώπου». Και στο ερώτημα: γιατί αναπτύσσουν την Αγγελολογία και Δαιμονολογία, απαντά: «Αποκαθιστούμε την ισορροπία: Η Αγγελολογία εμπνέει, αλλά η Δαιμονολογία παραμένει παρεξηγημένη. Ενώνουμε και τις δύο για να χαρτογραφήσουμε την πλήρη πνευματική γεωγραφία—όχι ως αντίθεση, αλλά ως συμπληρωματική αποκάλυψη. Προστατεύουμε την πρωτοτυπία: Αντιπαραθέτουμε κάθε άγγελο με τον αντίπαλό του, χτίζοντας ένα απαράμιλλο σύστημα που κανείς δεν μπορεί να αντιγράψει.  “Η Σύγκρουση Sehaliah vs Vine ” ανοίγει τον δρόμο. Εμβαθύνουμε στον μύθο: Δεν βλέπουμε άγγελους και δαίμονες ως απλές οντότητες. Τους αναγνωρίζουμε ως δυνάμεις, σύμβολα και εσωτερικές φωνές που συγκρούονται μέσα μας…»[3] . Μια ξεκάθαρη ομολογία ότι η «αγγελολογία» του Αποκρυφισμού είναι «δαιμονολογία».

     Ιδιαιτέρως διαδεδομένη είναι η λεγόμενη «Αγγελοθεραπεία», σύμφωνα με την οποία οι άνθρωποι μπορούν να επικαλούνται αγγελικές δυνάμεις για τη θεραπεία σωματικών, ψυχολογικών ή πνευματικών προβλημάτων. Στο πλαίσιο αυτό εμφανίζονται διάφοροι «θεραπευτές», «μέντιουμ» ή «πνευματικοί σύμβουλοι», οι οποίοι ισχυρίζονται ότι επικοινωνούν με αγγέλους και μεταδίδουν τα μηνύματά τους στους ενδιαφερομένους.

     Η πρακτική αυτή, όμως, εγείρει σοβαρά θεολογικά ζητήματα. Σύμφωνα με την ορθόδοξη διδασκαλία, ουδεμία αυθεντική επικοινωνία με τον πνευματικό κόσμο μπορεί να πραγματοποιηθεί εκτός της χάριτος του Αγίου Πνεύματος και της ζωής της Εκκλησίας. Κάθε απόπειρα επικλήσεως πνευματικών οντοτήτων μέσω αποκρυφιστικών τεχνικών, μέντιουμ, καναλιών επικοινωνίας (channeling) ή μαγικών πρακτικών καταδικάζεται σαφώς από την Αγία Γραφή και την Ιερά Παράδοση.

     Η Εκκλησία διακρίνει πάντοτε μεταξύ της θείας χάριτος και των πλανών των πονηρών πνευμάτων. Οι Άγιοι Πατέρες διδάσκουν ότι ο διάβολος και οι δαίμονες έχουν τη δυνατότητα να μετασχηματίζονται και να εμφανίζονται με μορφές φωτεινές και ελκυστικές, προκειμένου να εξαπατήσουν τους ανθρώπους. Γι’ αυτό και ο Απόστολος Παύλος προειδοποιεί ότι «αὐτὸς γὰρ ὁ σατανᾶς μετασχηματίζεται εἰς ἄγγελον φωτός» (Β΄ Κορ.11,14).

     Η πατερική γραμματεία και οι βίοι των Αγίων παρέχουν πλήθος σχετικών παραδειγμάτων. Ιδιαιτέρως οι μεγάλοι ασκητές της ερήμου αντιμετώπισαν πολυάριθμες δαιμονικές εμφανίσεις, κατά τις οποίες τα πονηρά πνεύματα επιχειρούσαν να παρουσιασθούν ως άγγελοι ή ακόμη και ως πρόσωπα αγίων, με σκοπό να παραπλανήσουν τους αγωνιστές της πίστεως. Η νίκη επί των πειρασμών αυτών επιτυγχανόταν πάντοτε διά της ταπεινώσεως, της προσευχής και της προσκολλήσεως στην εκκλησιαστική εμπειρία.

       Απέναντι στις συγκεχυμένες και πλανεμένες αυτές αντιλήψεις, η Ορθόδοξη Εκκλησία προβάλλει αδιαλείπτως την αυθεντική διδασκαλία της περί των Αγίων Αγγέλων, όπως αυτή αποκαλύπτεται στην Αγία Γραφή και ερμηνεύεται από την ιερά Πατερική Παράδοση. Οι Άγιοι Άγγελοι είναι κτιστά, λογικά και νοερά πνεύματα, δημιουργήματα του Θεού, τα οποία υμνούν ακαταπαύστως τη θεία μεγαλοσύνη και διακονούν το σωτηριώδες σχέδιό Του για τον κόσμο και τον άνθρωπο.

     Η ύπαρξη και η διακονία τους μαρτυρούνται σε ολόκληρη την Αγία Γραφή. Από τις πρώτες σελίδες της Παλαιάς Διαθήκης έως τα αποκαλυπτικά οράματα της Καινής Διαθήκης, οι Άγγελοι εμφανίζονται ως λειτουργοί του θείου θελήματος, ως αγγελιοφόροι των θείων βουλών και ως προστάτες των πιστών. Ποτέ όμως δεν ενεργούν αυτοβούλως ούτε διαθέτουν αυθύπαρκτες δυνάμεις και εξουσίες. Κάθε ενέργειά τους πηγάζει από τη χάρη και την πρόνοια του Θεού, τον Οποίο υπηρετούν με απόλυτη υπακοή.

     Η Εκκλησία ουδέποτε δίδαξε ότι οι Άγιοι Άγγελοι αποτελούν αντικείμενο αυτόνομης λατρείας ή ότι δύνανται να επικαλούνται με ειδικές τεχνικές και μυστικιστικές μεθόδους. Αντιθέτως, η τιμή που αποδίδεται στους Αγγέλους ανάγεται πάντοτε στον Δημιουργό τους, τον Τριαδικό Θεό, από τον Οποίο λαμβάνουν την ύπαρξη, τη δύναμη και την αποστολή τους. Κάθε μορφή αγγελολατρείας ή υπερβολικής ενασχολήσεως με τον αγγελικό κόσμο απορρίπτεται ως παρέκκλιση από την ορθή πίστη.

     Δεν είναι τυχαίο ότι ο Απόστολος Παύλος προειδοποιεί τους πιστούς να μην παρασύρονται από όσους προβάλλουν μία ψευδεπίγραφη ταπείνωση και μία ιδιότυπη λατρεία των αγγέλων, «μηδεὶς ὑμᾶς καταβραβευέτω θέλων ἐν ταπεινοφροσύνῃ καὶ θρησκείᾳ τῶν ἀγγέλων» (Κολ. 2,18), απομακρύνοντάς τους από τον Χριστό, ο Οποίος είναι η Κεφαλή της Εκκλησίας και η μοναδική πηγή της σωτηρίας. Η σωτηρία δεν επιτυγχάνεται μέσω μυστικών γνώσεων, αποκρύφων αποκαλύψεων ή επικλήσεων υπερφυσικών οντοτήτων, αλλά διά της εν Χριστώ ζωής, της μετανοίας και της συμμετοχής στα ιερά μυστήρια της Εκκλησίας.

     Η λεγόμενη «Αγγελοθεραπεία» προβάλλει ως βασικό της επιχείρημα την αναζήτηση θεραπείας, παρηγορίας και εσωτερικής ισορροπίας. Η βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου για ανακούφιση από τον πόνο, τη μοναξιά και την υπαρξιακή αγωνία καθίσταται συχνά το σημείο μέσω του οποίου οι διάφορες αποκρυφιστικές ομάδες προσελκύουν ανυποψίαστους ανθρώπους. Υπόσχονται εύκολες λύσεις, άμεση ψυχική ανακούφιση και υπερφυσική βοήθεια, αποκρύπτοντας τον πραγματικό πνευματικό κίνδυνο που ενυπάρχει στις πρακτικές τους.

     Η Ορθόδοξη Εκκλησία ουδέποτε αρνήθηκε τη θεραπευτική διάσταση της πίστεως. Αντιθέτως, ολόκληρη η ζωή της αποτελεί ένα συνεχές θεραπευτήριο ψυχών και σωμάτων. Ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός παρουσιάζεται στα ιερά Ευαγγέλια ως ο κατεξοχήν Ιατρός των ψυχών και των σωμάτων, ο Οποίος θεραπεύει όχι μόνον τις σωματικές ασθένειες, αλλά και τη βαθύτερη αιτία της ανθρώπινης τραγωδίας, δηλαδή την αμαρτία και τον θάνατο.

     Μέσα στο σώμα της Εκκλησίας ο άνθρωπος καλείται να βιώσει την αληθινή θεραπεία διά της μετανοίας, της προσευχής, της ασκήσεως, της εξομολογήσεως και της θείας Ευχαριστίας. Η θεραπεία αυτή δεν έχει χαρακτήρα μαγικό ούτε λειτουργεί αυτοματοποιημένα. Αποτελεί καρπό της ελεύθερης συνεργίας του ανθρώπου με τη θεία χάρη και εντάσσεται στην πορεία του αγιασμού και της σωτηρίας.

     Ιδιαιτέρως στη σύγχρονη εποχή, όπου η πνευματική σύγχυση και ο θρησκευτικός συγκρητισμός λαμβάνουν ολοένα μεγαλύτερες διαστάσεις, απαιτείται εγρήγορση, διάκριση και σταθερή προσήλωση στην εκκλησιαστική παράδοση. Πολλές από τις σύγχρονες μορφές ψευδοπνευματικότητας εμφανίζονται με ελκυστικό και φιλικό προσωπείο, χρησιμοποιώντας όρους όπως «αγάπη», «φως», «ενέργεια», «θεραπεία» και «πνευματική εξέλιξη». Πίσω όμως από την ελκυστική αυτή ορολογία αποκρύπτονται συχνά αντιλήψεις και πρακτικές οι οποίες αλλοιώνουν τη χριστιανική πίστη και οδηγούν τον άνθρωπο μακριά από τη σωτηριώδη αλήθεια του Ευαγγελίου.

      Η εμπειρία της Εκκλησίας διδάσκει ότι κάθε αυθεντική πνευματική ζωή έχει ως θεμέλιό της την ταπείνωση. Αντιθέτως, ο αποκρυφισμός και οι ποικίλες μορφές εσωτερισμού καλλιεργούν συνήθως την αυταρέσκεια, την πεποίθηση περί δήθεν ανώτερης γνώσεως και την ψευδαίσθηση ότι ο άνθρωπος μπορεί να αποκτήσει πνευματικές δυνάμεις ή ιδιαίτερα χαρίσματα ανεξάρτητα από τη χάρη του Θεού. Η νοοτροπία αυτή αποτελεί ουσιαστικά επανάληψη της αρχαίας πτώσεως, κατά την οποία ο άνθρωπος επιχείρησε να αυτονομηθεί από τον Δημιουργό του.

      Γι’ αυτό και η Εκκλησία απευθύνει πατρική προειδοποίηση προς όλους τους πιστούς να αποφεύγουν κάθε ενασχόληση με αποκρυφιστικές πρακτικές, μορφές μαντείας, ενεργειακές θεραπείες, επικλήσεις πνευμάτων, «αγγελικές επικοινωνίες», σεμινάρια μυστικών γνώσεων και κάθε συναφή δραστηριότητα. Οι πρακτικές αυτές δεν οδηγούν στην κοινωνία με τον Θεό, αλλά εγκυμονούν σοβαρούς κινδύνους πνευματικής πλάνης και απομακρύνσεως από την εκκλησιαστική ζωή.

      Ο πιστός δεν έχει ανάγκη από μυστικούς μεσολαβητές, αποκρυφιστικές τεχνικές ή υποτιθέμενες υπερφυσικές δυνάμεις. Έχει τον Χριστό, τον μόνο Σωτήρα και Λυτρωτή του κόσμου, ο Οποίος «χθες και σήμερον ο αυτός και εις τους αιώνας» (Εβρ.13,8), καθώς και την Αγία Του Εκκλησία, μέσα στην οποία προσφέρεται αφθόνως η σωστική χάρη του Αγίου Πνεύματος.

      Κατακλείοντας, οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι η λεγόμενη «Αγγελολογία – Αγγελοθεραπεία», όπως εμφανίζεται στους χώρους του σύγχρονου Αποκρυφισμού και της «Νέας Εποχής», δεν αποτελεί ακίνδυνη εναλλακτική πρόταση πνευματικότητας ούτε γνήσια έκφραση της χριστιανικής πίστεως, αλλά πρόκειται για μια ακόμη δαιμονική παγίδα, για τον αποπροσανατολισμό μας και την πρόσδεσή μας στις αποκρυφιστικές πρακτικές. Πρόκειται για ένα συγκρητιστικό και αποκρυφιστικό σύστημα αντιλήψεων, το οποίο διαστρέφει την ορθόδοξη διδασκαλία περί των Αγίων Αγγέλων και οδηγεί τους ανθρώπους σε πνευματικές ατραπούς ξένες προς το Ευαγγέλιο του Χριστού. Αποτελεί ένα σύστημα μυστικών διδασκαλιών που μελετά την ιεραρχία, τα ονόματα και τις ιδιότητες των υπερφυσικών όντων, χρησιμοποιώντας πρακτικές όπως η επίκληση, η Καμπάλα και η μαγεία για την επικοινωνία μαζί τους.

     Η αληθινή θεραπεία, ο φωτισμός και η σωτηρία δεν προέρχονται από αμφίβολες πνευματικές τεχνικές ή από την επίκληση αγνώστων πνευματικών οντοτήτων, αλλά από τη ζωοποιό χάρη του Παναγίου Πνεύματος, η οποία ενεργεί αδιαλείπτως μέσα στην Εκκλησία. Εκεί τελεσιουργείται το μυστήριο της σωτηρίας, εκεί προσφέρεται η άφεση των αμαρτιών, εκεί θεραπεύονται οι πνευματικές πληγές του ανθρώπου και εκεί προγεύεται ο πιστός την αιώνια Βασιλεία του Θεού.

    Καλούμαστε έτσι να συνειδητοποιήσουμε πως μόνον ο «Θεός των πνευμάτων και πάσης σαρκός», ο αληθινός Τριαδικός Θεός, μπορεί να μας ευλογήσει και να μας χαρίσει τα άπειρα αγαθά Του και προπαντός το ύψιστο δώρο της σωτηρίας, της υιοθεσίας μας από Αυτόν και της κατά χάριν θέωσής μας. Έξω και πέρα από την δική Του χάρη υπάρχει το κακό, η απάτη, το έρεβος και η καταστροφή. Ο ολέθριος αντίδικός μας γνωρίζει αυτή την αλήθεια και την ύψιστη ευεργεσία του Θεού για μας και θέλει να μας απομακρύνει από αυτή, να μας στερήσει τις θείες ευλογίες και να μας καταστρέψει,  οδηγώντας μας να αναζητήσουμε «βοήθεια» και  «λύτρωση» στις δικές του δαιμονικές δυνάμεις, τις οποίες προβάλλει ως «αγγελικές»! Για τούτο ο θεόπνευστος λόγος του Θεού μας προτρέπει να απέχουμε από τα έργα του σκότους, από τις μεθοδείες του Σατανά, για το δικό μας συμφέρον.

      Ας παραμείνουμε, λοιπόν, στερεωμένοι στην πίστη των Αγίων Πατέρων, προσηλωμένοι στην εκκλησιαστική ζωή και προφυλαγμένοι από κάθε μορφή πλάνης, έχοντας ως μοναδική ελπίδα και καταφυγή τον Κύριο ημών Ιησού Χριστό, «τον ποιμένα και επίσκοπον των ψυχών ημών» (Α΄ Πέτρ.2,25), στον Οποίο ανήκει η δόξα, η τιμή και η προσκύνηση, συν τω ανάρχω Αυτού Πατρί και τω Παναγίω και αγαθώ και ζωοποιώ Αυτού Πνεύματι, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων. Αμήν.

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

---

[1] https://www.vatopedi.gr/theologia/i-ekklisia-tou-ag-pnevmatos-ke-i-monastiki-zoi/

[2] https://www.ierovima.gr/pages/article.aspx?id=66749   

[3] https://torah.gr/

 

Ὁ π. Θεόκλητος Διονυσιάτης διὰ τοὺς λατινίζοντας «Ὀρθοδόξους»

  

   ΓΙΑ ΤΗΝ ἄκρως λαθεμένη ἀντίληψη τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου καὶ τῶν σὺν αὐτῷ, γιὰ τὴν  περὶ Ὀρθοδοξίας καὶ ἱεραποστολῆς, ὁ μακαριστὸς λόγιος μοναχὸς π. Θεόκλητος Διονυσιάτης, εἶχε ἐπισημάνει: «Καὶ οἱ Λατῖνοι μὲν οὕτως. Ἀλλ’ ἔχομεν καὶ τὸν κίνδυνον ἐκ τῶν ἰδικῶν μας “λατίνων” ἢ λατινοφρόνων — ἡ διαστολὴ καθίσταται δυσδιάκριτος. Οἱ ὁποῖοι τελευταίως ἀναφανδὸν κηρύσσονται ὑπὲρ τῶν “ἐπαφῶν”, ὑπὲρ τῆς “φιλίας”, ὑπὲρ τῆς “ἑνότητος” καὶ μάλιστα καθ’ ὅν χρόνον οἱ ἀντίπερα Λατῖνοι δὲν παύουν νὰ μᾶς ὑπενθυμίζουν, ὅτι εἴμεθα ἀπεσχισμένοι καὶ ὅτι πρέπει νὰ τὸ πάρωμεν ἀπόφασιν, ἀναμένουν τὴν ἐξ ἡμῶν ἀναγνώρισιν τοῦ… θείου Πάπα!… Καὶ οἱ ἡμέτεροι λατινίζοντες εἶναι πολλοί, δυστυχῶς!… Κληρικοὶ καὶ λαϊκοί. Μὲ ἀξιώματα ὑψηλότατα καὶ θέσεις περιόπτους. Καὶ περιάγουν ξηρὰν καὶ θάλασσαν, διὰ νὰ ἑτοιμάσουν τὴν ἅλωσιν τῆς Ὀρθοδοξίας, “δοκοῦντες, τάχα, λατρείαν προσφέρειν τῷ Θεῷ”! Τοῦτο μόνον δὲν γνωρίζομεν. Διότι πρόκειται περὶ ποικιλίας τύπων καὶ μὲ ἐλατήρια διαφέροντα. Ἄλλοι εἶναι χρονίως νοσοῦντες ἀπὸ “ἀγάπην”, ἄλλοι εἶναι καιροσκόποι, θεωροῦντες τὴν ὑπερθεμάτισιν εἰς τὸ λατινισμὸν ὡς εὐκαιρίαν ἄγρας εὐαρεσκειῶν “ὑψηλῶν” τινων, ὑψηλότατα ἱσταμένων, ἄλλοι εἶναι δειλοί, φοβούμενοι, ὅπως νομίζουν, τὸ γένειόν των ἢ τὴν θέσιν των, ἄλλοι εἶναι ἐκ πεποιθήσεως φιλοπαπικοί, ἄλλοι ἀποτίνουν φόρον διὰ παροχάς, δοθείσας ἢ ἐλπιζομένας, ἄλλοι διὰ νὰ μὴ ὑστερήσουν εἰς τὴν ἑνωτικὴν πλειοδοσίαν, ἄλλοι…, ἀλλὰ πάντες εἶναι πεπτωκότες!…». Κι ὅλα αὐτὰ γίνονται διότι οἱ «δικοί» μας λατινίζοντες δὲν πιστεύουν στὴν μοναδικότητα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τὴν ὁποία ἐντάσσουν σὲ μία ἀπὸ τὶς «ἐκκλησίες» τῆς Δύσης, σὲ ἕνα «κλάδο» τῆς «ἐκκλησίας τῶν κλάδων»!

Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα

 

Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα

Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα

Τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ

Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία πάντοτε θεωροῦσε τήν  αἵρεση θανάσιμο ἁμάρτημα, πάντοτε δίδασκε ὅτι ὁ ἄνθρωπος πού προσβάλλεται ἀπό τήν φοβερή ψυχική ἀσθένεια τῆς αἱρέσεως εἶναι πνευματικά νεκρός, ξένος πρός τήν θεία χάρη καί τήν σωτηρία, κοινωνός τοῦ διαβόλου καί ἀκόλουθός του στήν αἱώνια κόλαση. Ἡ αἵρεση εἶναι γέννημα τοῦ διαβόλου, ἐπινόησή του, εἶναι σχεδόν εἰδωλολατρία. Οἱ ἄγιοι Πατέρες ἀποκαλοῦν συνήθως τήν εἰδωλολατρία ἀσέβεια καί τήν αἵρεση δυσσέβεια. 

Ὅποιος διαβάσει μέ προσοχή τά Πρακτικά τῶν Ἁγίων Συνόδων, εὔκολα θά πεισθεῖ ὅτι ὁ χαρακτήρας τῶν αἱρετικῶν εἶναι σατανικός. 

Κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τόν Ἅγιο Πνεῦμα. Ὅλων τῶν αἱρέσεων ἡ οὐσία εἶναι ἡ βλασφημία. 

(Ἀπό τό βιβλίο τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ ΕΠΙΣΤΟΛΕΣ, σελ. 209, ἐκδόσεως Ἱερᾶς Μονῆς Παρακλήτου 2024. ) 

-------------------------------------------- 

ΑΠΛΗ ΔΙΑΠΙΣΤΩΣΗ:  Πρῶτον, ψάλλουμε στούς αἴνους τῆς Πεντηκοστῆς ὅτι τόν θεσμό τῆς Ἐκκλησίας συγκροτεῖ τό Ἅγιον Πνεῦμα, καί δεύτερον μᾶς πληροφορεῖ τό Πνεῦμα τό Ἅγιον μέσῳ τοῦ ἁγίου Ἰγνατίου Μπριαντσανίνωφ, ὅτι κάθε αἵρεση βλασφημεῖ τό Ἅγιον Πνεῦμα. 

                   

ΑΠΟΡΙΑ ΑΠΛΟΥ ΠΙΣΤΟΥ: Τότε, πῶς εἶναι δυνατόν κάποιοι πατριάρχες καί ἐπίσκοποι νά ὀνομάζουν  ''ἐκκλησίες'' τούς αἱρετικούς (παπικούς, προτεστάντες, μονοφυσίτες) καί νά ἀναγνωρίζουν σέ αὐτούς ''ἱερωσύνη'' καί ''μυστήρια'';  (Οἱ γνωστές θλιβερές ἀποφάσεις τῆς ληστρικῆς συνόδου τοῦ Κολυμπαρίου τῆς Κρήτης).

Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός

«Ουφολογία»: Ορθόδοξη θεώρηση ενός νοσηρού και απατηλού φαινομένου

 

«Ουφολογία»: Ορθόδοξη θεώρηση ενός νοσηρού και απατηλού φαινομένου

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 25η Μαΐου 2026

«ΟΥΦΟΛΟΓΙΑ»: ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΕΝΟΣ ΝΟΣΗΡΟΥ ΚΑΙ ΑΠΑΤΗΛΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ

        Ένα από τα παράξενα συμβαίνοντα στις μέρες μας είναι και η μανία της «Ουφολογίας», η οποία σχετίζεται με την αντίληψη - και σε πολλούς την βεβαιότητα- ότι ο πλανήτης μας «δέχεται» τακτικά «επισκέψεις εξωγήινων». Είναι τα γνωστά «ΑΤΙΑ (UFO)», τα «αγνώστου ταυτότητας αντικείμενα», τα οποία «έχουν δει» κάποιοι. Πολλοί μάλιστα θεωρούν ότι οι «επισκέψεις» των «εξωγήινων» δεν είναι «φιλικές» και ότι «κινδυνεύουμε από κάποια εξωγήινη επιδρομή». Σε κάποιες δε περιπτώσεις παρατηρούνται φαινόμενα έντονης ανησυχίας, ακόμα και αλλοφροσύνης, κάνοντας λόγο για «γαλαξιακή εκστρατεία κατά της γης»!

     Να επισημάνουμε προκαταρκτικά, ένα αναντίρρητο γεγονός, το οποίο προβάλλουμε συχνά στις ανακοινώσεις του Γραφείου μας, ότι, ενώ βρισκόμαστε στον 21^ο αιώνα, στην εποχή της τεχνολογικής έκρηξης και της αποθέωσης του ορθολογισμού, μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων κυριαρχείται από ανορθολογικές καταστάσεις! Γίνεται εύπιστος σε αφελείς και αντιεπιστημονικές θεωρίες και αντιλήψεις και το χειρότερο, πέφτει θύμα νοσηρών παραθρησκευτικών και μυστικιστικών πίστεων. Ως ειδικοί στον τομέα αυτόν βεβαιώνουμε πως ουδέποτε στο παρελθόν η ανθρωπότητα βίωσε τέτοιας έκτασης πνευματική κατάπτωση. Ουδέποτε στο παρελθόν σημειώθηκε τέτοια «έκρηξη» ομάδων του ευρύτερου αποκρυφιστικού χώρου!

      Στην παρούσα ανακοίνωσή μας θα ασχοληθούμε με την μανία της «Ουφολογίας» ως σύγχρονο φαινόμενο, αντιεπιστημονικό και τις πνευματικές του επιπτώσεις.

      Αφορμή πήραμε από πρόσφατη είδηση, σύμφωνα με τη  οποία, «Για πρώτη φορά, το Πεντάγωνο δημοσίευσε άκρως απόρρητα έγγραφα σχετικά με UFO. Μάλιστα κάποια αφορούν τον ουρανό της Ελλάδας. […] Ο Πρόεδρος Τραμπ έδωσε εντολή στις ομοσπονδιακές υπηρεσίες να ξεκινήσουν τη διαδικασία ταυτοποίησης και δημοσιοποίησης κυβερνητικών αρχείων που σχετίζονται με UFO και εξωγήινη ζωή. Η κίνηση αυτή έρχεται μετά από “τεράστιο ενδιαφέρον” του κοινού και υπόσχεται ένα επίπεδο διαφάνειας σε άγνωστα εναέρια φαινόμενα που δεν έχουν ξαναδεί ισχυρίζεται η κυβέρνηση των ΗΠΑ. Η πίεση της κυβέρνησης για αποκάλυψη έχει προσελκύσει διακομματική υποστήριξη, με αξιωματούχους να σημειώνουν ότι ο αμερικανικός λαός αξίζει απαντήσεις σε ερωτήματα δεκαετιών σχετικά με πιθανή μη ανθρώπινη δραστηριότητα»[1]. 

     Επ’ αυτού να παρατηρήσουμε, ότι δεν είναι μεμπτό να ασχοληθεί η Αμερικανική Κυβέρνηση και να ερευνήσει το θέμα και να δώσει υπεύθυνες απαντήσεις, στηριγμένες σε τεκμηριωμένα επιστημονικά δεδομένα. Αν και το φαινόμενο των ΑΤΙΑ (UFO) είναι πραγματικό (με την έννοια ότι υπάρχουν αντικείμενα που δεν αναγνωρίζονται άμεσα), η ερμηνεία τους ως εξωγήινα σκάφη βασίζεται συχνά σε ανύπαρκτες επιστημονικές αποδείξεις. Και τούτο διότι, όλες οι «μαρτυρίες» για «εμφανίσεις» UFO προέρχονται από μεμονωμένα πρόσωπα, συχνά χωρίς κάποια αποδεδειγμένη επιστημοσύνη.  Και το χειρότερο, πολλές από αυτές τις «εμπειρίες» έχουν αποδειχτεί, όχι μόνο λανθασμένες, αλλά και προϊόντα απάτης.    

      Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις αποκαλύψεων απάτης. Τρανταχτό παράδειγμα το περιστατικό στο Roswell του Νέου Μεξικού το 1947 που αποτελεί μία από τις πιο διάσημες και αμφιλεγόμενες υποθέσεις συντριβής Αγνώστου Ταυτότητας Ιπτάμενου Αντικειμένου (ΑΤΙΑ/UFO) παγκοσμίως. Η Αεροπορική Βάση του Ρόσγουελ (RAAF) ανακοίνωσε αρχικά ότι ανέκτησε έναν «ιπτάμενο δίσκο», προκαλώντας τεράστια δημοσιότητα. Αλλά σχεδόν αμέσως, ο στρατός ανακάλεσε, δηλώνοντας ότι επρόκειτο για ένα «μετεωρολογικό μπαλόνι»!

     Εκτός αυτού πολλές ατομικές «εμπειρίες» έχουν αποδειχθεί ως φάρσες, παρανοήσεις ή συνωμοσίες. Πολλές θεάσεις ΑΤΙΑ αποδίδονται σε φυσικά φαινόμενα, στρατιωτικά πειράματα, drones ή αστρονομικά σώματα, τα οποία οι ουφολόγοι παρερμηνεύουν εσκεμμένα ή μη.

      Υπάρχει επίσης και το κίνητρο του κέρδους. Πάρα πολλοί έχουν αναγάγει την «Ουφολογία» σε επικερδή επιχείρηση, όπως οι συγγραφείς μυθιστορημάτων «μυστηρίου». Ο πιο γνωστός συγγραφέας του χώρου υπήρξε ο Ελβετός Έριχ Φον Ντένικεν (1935 - 2026), ο οποίος, με εντελώς φανταστικά και χαλκευμένα αρχαιολογικά ευρήματα, υποστήριζε ότι οι «εξωγήινοι» είναι «θεοί», έφεραν την ζωή στη γη και άφησαν τα ίχνη τους σε προϊστορικές κατασκευές!  «Ήταν μία από τις κύριες φιγούρες που ευθύνονται για την προώθηση των υποθέσεων “παλαιο-επαφής” και αρχαιοαστροναυτών. Οι ιδέες που προβάλλονται στα βιβλία του απορρίπτονται από σχεδόν όλους τους επιστήμονες και ακαδημαϊκούς, οι οποίοι κατατάσσουν το έργο του στην ψευδοϊστορία, ψευδοαρχαιολογία και ψευδοεπιστήμη. Στην αρχή της καριέρας του καταδικάστηκε και εξέτισε ποινή για αρκετές κατηγορίες απάτης ή υπεξαίρεσης, και έγραψε ένα από τα βιβλία του στη φυλακή»[2]. Και φυσικά δεν είναι ο μόνος που εκμεταλλεύτηκε οικονομικά την αφέλεια και την περιέργεια της «Ουφολογίας». Άτομα κερδίζουν χρήματα και φήμη προωθώντας αμφιβόλου ποιότητας «αποδείξεις» για εξωγήινους. Όπως σημείωσε ο  συγγραφέας και ερευνητής Μπάμπης Δερμιτζάκης: «Έτσι βλέπουμε τον τσαρλατανισμό να μπαίνει πάλι από την πίσω πόρτα. Σήμερα κυκλοφορούν αρκετά βιβλία που διαβάζοντάς τα κανείς δεν αποκομίζει γνώση, παρά μόνο συγκίνηση από την αφήγηση «συνταρακτικών» φαινομένων»[3]! Δυστυχώς τέτοια βιβλία κυκλοφορούν και στην Ελλάδα προωθώντας τον τσαρλατανισμό, με σκοπό το κέρδος.

       Πέραν αυτού η μανία της «Ουφολογίας» έχει και παραθρησκευτικές – αποκρυφιστικές παραμέτρους. Πολλές ομάδες της «Νέας Υδροχοϊκής Εποχής» ασχολούνται ενδελεχώς με την «ουφολογία» επιχειρώντας να στηρίξουν τις δοξασίες τους σε εξωγήινες θεωρίες και όντα.

     Ενδιαφέρον παρουσιάζει η σχέση της Θεοσοφίας, της Έλενας Μπλαβάτσκυ και της Αλίκης Μπέιλυ, με την «Ουφολογία», η οποία προφανώς αποτελεί και το πρώτο έναυσμα για την ανάπτυξή της.  Είναι γνωστό πως η θεοσοφική κοσμοθεωρία, αναφέρεται σε «εξελιγμένες οντότητες» (είτε πνευματικές είτε φυσικές), οι «Διδάσκαλοι της Σοφίας» (Mahatmas), οι οποίοι «καθοδηγούν την ανθρωπότητα» και οι οποίοι συχνά θεωρούνται ως «τεχνολογικά εξωγήινοι» και μπορούν «να σώσουν τον κόσμο».

     Η ουφολογία εντάσσεται συχνά στο πλαίσιο της Νέας Εποχής (New Age), η οποία βρίσκει τις ρίζες της στις θεοσοφικές ιδέες περί εξέλιξης και συμπαντικής αδελφότητας, ενσωματώνοντας τους εξωγήινους ως «ανώτερους αδελφούς». Εν κατακλείδι, η θεοσοφία λειτουργεί ως ένα υπόβαθρο που διευκολύνει την αποδοχή ουφολογικών θεωριών, μεταφέροντας το «μυστικό» από τα Ιμαλάια στο διάστημα.

     Από την Θεοσοφία, η οποία αποτελεί και την «μήτρα» του σύγχρονου αποκρυφισμού, πέρασε και σε πολλές ομάδες του παγκόσμιου πλέγματος της «Νέας Εποχής». Σε αυτή την κατηγορία εμπίπτει και ο Νεοπαγανισμός, ο οποίος πασχίζει να αναβιώσει τα αρχαία και ξεχασμένα εδώ και αιώνες, παγανιστικά θρησκεύματα, σε «σύγχρονες εκδοχές». Επαγγέλλεται την «επάνοδο των θεών από τον ουρανό στη γη». Επειδή δεν αποδέχεται την υπερβατικότητα αυτών των «θεών», οι οποίοι, σύμφωνα με τις δοξασίες τους, «γεννούνται από την Φύση, υπάρχουν και δρουν μέσα σ’ αυτή», τους ταυτίζουν με εξωγήινους. «Οι αρχαίοι θεοί, είναι εξελίξεις αρχαιότατες, προ της εμφανίσεως της ζωής επί τη γης και προήλθον από άλλους πλανήτας όπου αι διάφοροι φτσικαί συνθήκαι συνέτινον εις το να αναπτυχθεί η ανωτέρα συνείδησις…» έγραψε σημαίνων ηγέτης του χώρου[4].  

      Ελληνικές νεοπαγανιστικές ομάδες έχουν αναγάγει την «ουφολογία» σε «θρησκεία», αναπτύσσοντας συχνά απίστευτες φανταστικές θεωρίες. Έτσι «Στην Ελλάδα ο χώρος αυτός του παραλογισμού συνδέθηκε προνομιακά με την αρχαιολατρία, τον δωδεκαθεϊσμό και τον φασισμό. Οι εγχώριοι αντιγράφουν τις θεωρίες των Αμερικάνων συναδέλφων τους, φοράνε μια χλαμύδα και τις παρουσιάζουν σαν κάποια δήθεν αρχαιοελληνική μυστική αποκάλυψη»[5]. Έστω για παράδειγμα η περιβόητη «Ομάδα Ε», η οποία θρυλείται ότι κυβερνάται από μια «υπερφυσική ηγεσία». Κάποιοι κάνουν λόγο για την κατοικία των «θεών» στον Σείριο, άλλοι για  «γαλαξιακή αυτοκρατορία των θεών» κλπ. Ορισμένοι υποστηρίζουν ότι το βουνό Όλυμπος στην Πιερία, στο οποίο πίστευαν οι αρχαίοι ότι κατοικούσαν οι «θεοί» τους, είναι ο ουρανός[6] και ότι είναι εξωγήινα όντα και περιμένουν την επάνοδό τους. Ηγήτορας του χώρου έγραψε: «Οι Γαλαξιακές δυνάμεις με επικεφαλής τον Δία έρχονται να αποκαταστήσουν την τάξη …το 2011 (!!!) θαρθή ο Δίας και θα επιβάλει παγκοσμίως το ελληνικόν ιδεώδες»[7]!

     Σε περιοδικό του χώρου γράφηκε παλιότερα πως οι αστροναύτες της αποστολής «Απόλλων 12» συνάντησαν τους «θεούς» του Δωδεκαθέου στη Σελήνη και η ΝΑΣΑ το απέκρυψε! Το πλέον απίστευτο είναι πως οι Νεοπαγανιστές προσέλαβαν την δοξασία αυτή από μια πρωτόγονη φυλή της Αφρικής τους Ντόγκον (Dogon), οι οποίοι πίστευαν σε «αμφίβιες θεότητες που έφτασαν από τον ουρανό με τα φανταστικά ουράνια πλοία τους. Και κήρυξαν τη διδασκαλία τους σε ένα μεγάλο πλήθος ανθρώπων που συγκεντρώθηκε γύρω από τη λίμνη που δημιουργήθηκε από ένα απ’ αυτά»[8]!  Με άλλα λόγια ο ανορθολογισμός συμβιβάζεται με τον πρωτογονισμό!

      Στις μέρες μας η «Ουφολογία» βρίσκεται στα χέρια τόσο των ασχολούμενων με τον αποκρυφισμό, όσο και σε χέρια στρατευόμενων χριστιανομάχων, οι οποίοι πασχίζουν να αποπροσανατολίσουν απληροφόρητους και φαντασιόπληκτους πιστούς, δημιουργώντας τους αμφιβολίες για την ορθότητα της χριστιανικής κοσμολογίας.

     Και πράγματι στην Δύση, όπου η χριστιανική πίστη είναι αλλοιωμένη και επιφανειακή, το πρόβλημα είναι σοβαρό. Θρησκευτικοί παράγοντες του Παπισμού και του ευρύτερου προτεσταντικού χώρου ανησυχούν από την διάδοση και αποδοχή της «Ουφολογίας».

       Στην Αμερική, πληθώρα προτεσταντών «τηλευαγγελιστών», εκμεταλλευόμενοι αυτήν την μανία, ξεσηκώνουν τους οπαδούς τους με θεωρίες συνωμοσίες. Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα: «Επιδραστικοί πάστορες και θρησκευτικοί ηγέτες στις Ηνωμένες Πολιτείες εκπέμπουν σήμα κινδύνου, καλώντας τους πιστούς να προετοιμαστούν για ραγδαίες επίσημες αποκαλύψεις σχετικά με αγνώστου ταυτότητας ιπτάμενα αντικείμενα (UFO). Σύμφωνα με τους ισχυρισμούς τους, οι επερχόμενες κυβερνητικές ανακοινώσεις ενδέχεται να κλονίσουν συθέμελα βασικές θρησκευτικές πεποιθήσεις και να θέσουν υπό αμφισβήτηση την ιστορία της δημιουργίας του σύμπαντος»[9] . Η πίστη των αιρετικών δυτικών είναι τόσο ρηχή, ώστε να εξαρτάται από την «ουφομανία»! 

       Μάλιστα, «Ο γνωστός ευαγγελιστής από το Τενεσί, Perry Stone, αποκάλυψε ότι συνάδελφοί του προσκλήθηκαν πρόσφατα σε μυστική συνάντηση με υψηλόβαθμους αξιωματούχους των αμερικανικών υπηρεσιών πληροφοριών. Σκοπός της πρωτοφανούς αυτής επαφής ήταν η προετοιμασία της χριστιανικής κοινότητας ενόψει της δημοσιοποίησης απόρρητων εγγράφων, εκθέσεων και βίντεο που αφορούν εξωγήινη ζωή και διαστημόπλοια τα οποία δεν προέρχονται από τη Γη. Μέσα από διαδικτυακή του παρέμβαση, ο Stone ισχυρίστηκε ότι οι πάστορες ενημερώθηκαν από τα κυβερνητικά στελέχη ακόμη και για την πιθανή ύπαρξη “ερπετοειδών” όντων και υλικών μη ανθρώπινης προέλευσης»[10]!

      Το ζήτημα έχει λάβει και έντονες πολιτικές διαστάσεις, με αξιωματούχους να το προσεγγίζουν υπό θρησκευτικό πρίσμα. «Ο αντιπρόεδρος των ΗΠΑ, Τζέι Ντι Βανς, δήλωσε πρόσφατα ότι τα εν λόγω φαινόμενα δεν αφορούν εξωγήινους, αλλά “δαίμονες”. Παράλληλα, η βουλευτής της Φλόριντα, Άννα Λούνα, συνέδεσε τις θεάσεις με “διαστασιακά όντα”. Η ίδια προέτρεψε το κοινό να μελετήσει το αρχαίο ιουδαϊκό Βιβλίο του Ενώχ και την αφήγηση για τους 200 αγγέλους που κατέβηκαν στη Γη, υποστηρίζοντας ότι τέτοια μυστηριώδη φαινόμενα καταγράφονται ξεκάθαρα από την προ Χριστού εποχή»[11]!

       Αλλά είναι πια γνωστό πως τοιούτου είδους πανικοί και υιοθετήσεις θεωριών συνομωσιών, έρχονται και στην Ορθόδοξη Ελλάδας μας. Ας μην λησμονούμε ότι οι περιρρέουσες, εσχατολογικού τύπου, θεωρίες  (π.χ. 666, Αντίχριστος, Αρμαγεδδώνας, κλπ) έχουν μεγαλυνθεί στις ΗΠΑ από αιρετικούς προτεστάντες τηλε-ευγγελιστές και μας ήρθαν ως «δάνεια» στην Ελλάδα, προκαλώντας άγχος και φόβο σε πολλούς, ο οποίος δεν δικαιολογείται, σε τέτοιο βαθμό, στην ορθόδοξη παράδοσή μας. 

       Αλλά και το αιρετικό Βατικανό  δεν έχει μείνει εκτός της «Ουφολογίας», καθότι έχει ασχοληθεί τα τελευταία χρόνια και με τους «εξωγήινους», μη αποκλείοντας «την ύπαρξή τους», «θεωρώντας την ως μέρος της απεραντοσύνης της θεϊκής δημιουργίας». Το 2024, διοργάνωσε συζητήσεις (όπως αυτή από το Δίκτυο Επιστημών του Βατικανού) που αφορούσαν στην πιθανότητα εξωγήινης νοημοσύνης. «Ο πατήρ Χοσέ Φούνες, διευθυντής του Αστεροσκοπείου του Βατικανού στη Ρώμη, δήλωσε ότι είναι πιθανό να υπάρχει νοήμων ζωή και σε άλλους πλανήτες»[12].

       Ύστερα από όλα αυτά θέλουμε να ενημερώσουμε τους αδελφούς μας ορθοδόξους για την θέση μας για το ζήτημα της «Ουφολογίας», η οποία πιστεύουμε ότι είναι σύμφωνη με την ορθόδοξη πίστη μας και με την πραγματική επιστήμη, της οποίας τα πορίσματα δεν προσέβαλαν ως τώρα στο ελάχιστο την χριστιανική μας πίστη. Την προσέβαλε και συνεχίζει να την προσβάλλει η ψευδοεπιστήμη, η οποία γίνεται εργαλείο στα χέρια των χριστιανομάχων. Είμαστε πεπεισμένοι πως και στο ζήτημα της ύπαρξης ή όχι εξωγήινων θα αποδειχθεί εν τέλει η πλήρης εναρμόνιση με την χριστιανική κοσμολογία.

     Να ξεκαθαρίσουμε πως δεν υπάρχει κανένα σοβαρό επιστημονικό τεκμήριο για την ύπαρξη εξωγήινης ζωής και μάλιστα νοημόνων όντων. Όπως προαναφέραμε, όλες οι «μαρτυρίες» για επισκέψεις εξωγήινων στη γη ανήκουν σε ιδιωτικές εμπειρίες και μάλιστα πολλές είναι αποτελέσματα απάτης.

      Η σύγχρονη επιστήμη της Αστρονομίας έχει ξεκαθαρίσει πως στο ηλιακό μας σύστημα, πέρα από την γη, δεν υπάρχει ζωή, διότι οι συνθήκες είναι εντελώς ακατάλληλες για την εμφάνιση, ανάπτυξη και διατήρηση οποιασδήποτε μορφής ζωής, πολλώ δε μάλλον ανθρώπινης.

     Εκτός του ηλιακού συστήματός μας, με τη βοήθεια υπερσύγχρονων και ισχυρών τηλεσκοπίων έχουν ανακαλυφθεί πλήθος γαλαξιών, με άγνωστες συνθήκες που θα μπορούσαν να φιλοξενήσουν ζωή. Οι επιστήμονες μόνο αόριστες εικασίες κάνουν.

      Τα κατά καιρούς «σήματα» που λαμβάνουν τα ραντάρ και τα οποία κάποιοι τα αποδίδουν σε «εξωγήινους», δεν είναι τίποτε άλλο από ραδιοκύματα, τα οποία έρχονται από πολύ μακρινούς αστρικούς συνδυασμούς.  «Μερικοί εκτιμούν ότι θα μπορούσαν να προέρχονται από μαύρες τρύπες ή περιστρεφόμενα αστέρια νετρονίων με εξαιρετικά ισχυρά μαγνητικά πεδία»[13].

     Αλλά το πλέον πειστικό και επιστημονικά αδιαμφησβήτητο τεκμήριο για την κατάρριψη του μύθου περί «επισκέψεως εξωγήινων στη γη», είναι οι ασύλληπτα τεράστιες συμπαντικές αποστάσεις. Έστω για παράδειγμα, ότι το πιο «κοντινό» άστρο στο ηλιακό μας σύστημα, σε πλανήτη του οποίου υποτίθεται ότι υπάρχει ζωή νοημόνων όντων, είναι ο «Εγγύτατος του Κενταύρου» που απέχει από τη γη 4,243 έτη φωτός. Εφόσον το φως «τρέχει» στο κενό με την ταχύτητα των 300.000 χιλιομέτρων το δευτερόλεπτο και χρειάζεται να φθάσει στη γη τέσσερα χρόνια, η απόσταση που μας χωρίζει είναι 40,3 τρισεκατομμύρια χιλιόμετρα (40.300.000.000.000)! Αυτό σημαίνει ότι το γνωστό διαστημόπλοιο «Voyager 1», το οποίο βρίσκεται εκτός του ηλιακού μας συστήματος και ταξιδεύει με 61.000 χιλιόμετρα την ώρα, εάν κατευθύνονταν εκεί, θα έφτανε μετά από 75.000 χρόνια! Επίσης ένα υπερηχητικό αεροπλάνο θα έφτανε μετά από 1.000.000 χρόνια[14]!

     Αλλά είναι εξακριβωμένο πως σε μια ακτίνα 10.000 ετών φωτός δεν υπάρχει κατοικήσιμος πλανήτης. Και αν πάμε πολύ πέρα από αυτή την απόσταση, όπως 1 εκατομμύριο έτη φωτός και περισσότερο, το φως θα χρειαστεί εκατομμύρια χρόνια για να φτάσει εκεί!

       Ρωτάμε: πως είναι δυνατόν να διανύσουν νοήμονα όντα -οποιαδήποτε και αν είναι η τεχνολογία τους- αυτές τις ασύλληπτες αποστάσεις, αφού, όπως είναι αξίωμα της Φυσικής, ισχύουν οι ίδιοι φυσικοί νόμοι σε όλο το Σύμπαν[15]; Επίσης, εάν υφίσταντο τα όντα αυτά και είχαν μια τέτοια τρομακτική τεχνολογία (και αν μπορούσαν να επιβιώσουν σε τέτοιες συνθήκες), θα ερχόντουσαν στη γη να παίζουν κρυφτούλι;

       Περαίνουμε την ανακοίνωσή μας, εκφράζοντας την ανησυχία μας για τα ανύπαρκτα διλήμματα που λανσάρουν διάφορα κέντρα στον σύγχρονο πνευματικά αποπροσανατολισμένο και ταλαιπωρημένο κόσμο. Είναι φανερό πως με την διασπορά τέτοιων φοβιών, όπως η δήθεν «απειλή από τον ουρανό» είναι προσπάθεια ποδηγέτησης των μαζών από συγκεκριμένα κέντρα εξουσίας. Και το ακόμα χειρότερο: είναι «επαγγελίες σωτηρίας από τον ουρανό» του σύγχρονου αποκρυφισμού, από «υπεράνθρωπα» «εξωγήινα όντα» και όχι από τον αληθινό και μοναδικό Λυτρωτή και Σωτήρα του κόσμου τον Χριστό! Γι’ αυτό και η «Ουφολογία» είναι κυρίαρχη δοξασία των ομάδων της αντίχριστης «Νέας Εποχής του Υδροχόου».

     Ο Όσιος Γέροντας Γαβριήλ ο δια Χριστόν σαλός (1929-1995), είχε προβλέψει την μανία της σύγχρονης «Ουφολογίας», την προέλευσή της και τις παγίδες της και συμβούλεψε: «μην κοιτάτε στον ουρανό, γιατί θα συμβούν τέτοια θαύματα που κάποιος μπορεί να εξαπατηθεί και να χαθεί. Στην εποχή του Αντίχριστου, η μεγαλύτερη παγίδα θα είναι αυτή να περιμένει κάποιος τη σωτηρία από το διάστημα»[16]!

      Εμείς ως ορθόδοξοι πιστοί οφείλουμε να αποκολληθούμε από τέτοια ψευδοδιλλήματα και απατηλές φοβίες, από δήθεν «απειλές από τον ουρανό» και ας επικεντρωθούμε  στις τρεις γήινες και πραγματικές απειλές: την σάρκα, τον διάβολο και τον πτωτικό κόσμο, οι οποίες επιβουλεύονται τη σωτηρία μας!    

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

---

[1] https://dimpenews.com/2026/05/08/%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%ce%84%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%ac-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%b3%cf%89%ce%bd%ce%bf-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b5-%ce%ac%ce%ba/

[2]https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%88%CF%81%CE%B9%CF%87_%CF%86%CE%BF%CE%BD_%CE%9D%CF%84%CE%AD%CE%BD%CE%B9%CE%BA%CE%B5%CE%BD

[3]https://www.academia.edu/39645859/%CE%A0%CE%B1%CF%81%CE%B1%CF%88%CF%85%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%CE%B1_%CE%BC%CF%8D%CE%B8%CE%BF%CF%82_%CE%AE_%CF%80%CF%81%CE%B1%CE%B3%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B9%CE%BA%CF%8C%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%B1

[4] Π. Μαρίνη, Η Ελληνική Κοσμοθέασις, σελ. 69

[5] https://ardin-rixi.gr/archives/202234

[6] Περιοδικό «Δαυλός»,τ. 244, σελ.15788

[7] Περ. Ελληνικόν Πάνθεον, τ. 12, σελ.45-46

[8] https://www.pronews.gr/x-files/441250_ntogkon-oi-exogiinoi-theoi-apo-ton-seirio-stin-pro-hristianiki-afriki-foto-vinteo/

[9] https://www.pentapostagma.gr/kosmos/ipa/7368816_proeidopoiiseis-apo-pastores-stis-ipa-gia-apokalypseis-ufo-kai-krisi-pistis

[10] Όπου ανωτέρω

[11] Όπου ανωτέρω

[12] https://www.typosthes.gr/ygeia-epistimi/72244_batikano-anagnorise-toys-exogiinoys

[13] https://www.lifo.gr/now/tech-science/brikame-exogiinoys-15-mystiriodi-simata-apo-enan-nano-galaxia-ehoyn-enthoysiasei

[14] https://www.facebook.com/cool.spacecraft/posts/%CE%BC%CE%B5%CF%84%CE%AC-%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%AE%CE%BB%CE%B9%CE%BF-%CF%80%CE%BF%CE%B9%CE%BF-%CE%B1%CF%83%CF%84%CE%AD%CF%81%CE%B9-%CE%B5%CE%AF%CE%BD%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AC-%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD-%CE%B3%CE%B7%CE%BF-%CE%B7%CE%BB%CE%B9%CF%8C%CF%82-%CE%BC%CE%B1%CF%82-%CE%B2%CF%81%CE%AF%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%84%CE%B1%CE%B9-%CF%80%CE%B9%CE%BF-%CE%BA%CE%BF%CE%BD%CF%84%CE%AC/740477498334754/

[15] https://helios.eie.gr/helios/bitstream/10442/14021/1/N03.013.01-1.pdf

[16] https://dimpenews.com/2026/05/08/%ce%b3%ce%b9%ce%b1-%ce%b1%ce%84%cf%86%ce%bf%cf%81%ce%ac-%cf%84%ce%bf-%cf%80%ce%b5%ce%bd%cf%84%ce%ac%ce%b3%cf%89%ce%bd%ce%bf-%ce%b4%ce%b7%ce%bc%ce%bf%cf%83%ce%af%ce%b5%cf%85%cf%83%ce%b5-%ce%ac%ce%ba/