ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ : ΕΙΝΑΙ ΑΙΡΕΣΗ;

 

Άρθρο της Ευαγγελίας Ζουλάκη

Όλοι οι σύγχρονοι Άγιοι και Γέροντες της Ορθοδοξίας χαρακτηρίζουν τον Οικουμενισμό ως αίρεση…

---

Σε πρόσφατο άρθρο του με τίτλο «Οικουμενισμος: είναι αίρεση;» ο Αρχ. Βασίλειος Μπακογιάννης διαστρέφει την Ορθόδοξη θεολογία και τους λόγους των Αγίων [1]. 

Σε αυτή την ιστοσελίδα μπορεί κανείς να δει την πλειάδα οικουμενιστικών άρθρων που έχει συγγράψει ο εν λόγω Αρχιμανδρίτης, στα οποία εκφράζονται πλάνες και αντορθόδοξες θέσεις [2]. 

 

Διαβάζουμε στο δημοσίευμα: «Τά πολλαπλά σχίσματα πού προέκυψαν στόν Προτεσταντισμό, προβλημάτισαν ἀκόμα καί τούς ἴδιους τούς Προτεστάντες. Καί πῆραν τήν (καλή) πρωτοβουλία, νά βρεθεῖ μιά φόρμουλα, ὥστε ὅλοι οἱ χριστιανοί, Προτεστάντες καί μή, νά ἑνωθοῦν, ἔχοντας ὡς κοινό σημεῖο τήν κοινή πίστη, ὅτι ὁ Χριστός εἶναι Θεός καί σωτῆρας τοῦ κόσμου.

Ἡ πρωτοβουλία αὐτή ἔγινε καλοδεχούμενη καί ἀπό τό Οἰκουμενικό Πατριαρχεῖο· μέ τό σκεπτικό: οἱ δογματικές διαφορές δέν πρέπει νά στέκονται ἐμπόδιο στήν ἐπικοινωνία, συνεργασία τῶν Ἐκκλησιῶν· καί τό Πατριαρχεῖο βοήθησε, ὥστε ἡ πρωτοβουλία νά λάβει σάρκα καί ὀστᾶ […]. 

Τό 1948 ἱδρύθηκε τό Παγκόσμιο Συμβούλιο τῶν Ἐκκλησιῶν (Π.Σ.Ε.). Μέλος της ἔγινε καί ἡ Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος· κάτι πού σκανδάλισε μερικούς, ἀκόμα καί Μητροπολῖτες». 

Ενώ συνεχίζει γράφοντας: «Καί ὁ Οἰκουμενικός Πατριάρχης Ἀθηναγόρας ἔστειλε ἐπιστολή (ἀριθμ. Πρωτ. 810/1960) στόν Μητροπολίτη Κερκύρας καί Παξῶν Μεθόδιο: «Διερχόμαστε, ἀδελφέ, κρίσιμους ἐκκλησιαστικούς καιρούς, καί ἡ Ὀρθόδοξος Ἐκκλησία πρέπει νά κατέβει στόν στῖβο· ἔχει νά ὑποστηρίξει τήν ἡγεσία τῆς παγχριστιανικῆς κινήσεως, πού ἀποβλέπει στήν ἑνότητα τῶν Ἐκκλησιῶν τοῦ Χριστοῦ»».

Και μόνο η παρουσίαση των συγκρητιστικών θέσεων περί (ψευδο)ενότητας των «Εκκλησιών» (δηλαδή της Ορθοδοξίας μετά των αιρέσεων/πλανών) που διατύπωσε ο μασόνος πατριάρχης Κων/πόλεως Αθηναγόρας (από τον οποίο αποτειχίστηκε για λόγους Πίστεως κατά την τριετία 1969-1972 σύσσωμο το Άγιο Όρος μαζί με τον Άγιο Παΐσιο, καθώς και ο όσιος Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης μαζί με τους Μητροπολίτες Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο και Παραμυθίας Παύλο) αποκαλύπτει τον οικουμενιστικό προσανατολισμό του Αρχιμανδρίτη [3]…

Ας ξεκαθαρίσουμε αρχικά τι εστί η Παναίρεση του Οικουμενισμού και πως αλλοιώνει την Ορθόδοξη διδασκαλία, στον δρόμο προς την ψευδοένωση με τους αμετανόητους αιρετικούς:

«Οικουμενισμός ονομάζεται η ιδεολογία η οποία ευρίσκεται πίσω από την Οικουμενική Κίνηση και την τροφοδοτεί ή συνεκδοχικώς είναι η ίδια η Οικουμενική Κίνηση.

Η Οικουμενική Κίνηση είναι η κίνηση προς ένωση των χριστιανικών ομολογιών – “εκκλησιών” μεταξύ τους. Κύριος φορεύς της δραστηριοποιήσεως αυτής σήμερα είναι το «Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών» (W.C.C. – «World Council of Churches») […].

Αυτό το συγκρητιστικό συνονθύλευμα των πλανών «είχε ως αποτέλεσμα την εμφύτευση του θεολογικού σχετικισμού στους ορθοδόξους, και (κατά περίπτωση) είτε τον εκπροτεσταντισμό είτε τον εκλατινισμό της ορθόδοξης διδασκαλίας μεταξύ των τάξεων των Ορθοδόξων Οικουμενιστών. Η ψευδής ένωση που προωθείται με αυτό τον τρόπο, δεν είναι η ένωση «εν αληθεία» (Γ΄ Ιωάννου 4), η οποία θα διατηρήσει την Εκκλησία, ώστε να έχει «ένα Κύριον, μίαν Πίστιν, εν Βάπτισμα» – σύμφωνα μέ την αποστολική εντολή (Εφεσίους 4,5) – αλλά «ενότητα στη διαφορετικότητα» («unity in diversity») ένα μείγμα ετερόκλητων πίστεων, τελετουργικών της λατρείας, γραμμών ποιμαντικής αντιμετωπίσεως κ.τ.σ.– που θα τείνει να δείξει ότι ο Χριστός, ο Θεός Λόγος των Χριστιανών, δεν είναι Ενοποιός, η Κεφαλή ενός αρμονικού Σώματος, όπου «του πλήθους των πιστευσάντων ην η καρδία καί η ψυχή μία» (Πράξεις 4,32) αλλά είναι Θεός «ακαταστασίας καί ουχί ειρήνης» (πρβλ. Α΄ Κορινθίους 14, 33) ο Οποίος αντίθετα με την αποστολική επισήμανση είναι διηρημένος, «μεμέρισται ο Χριστός»(πρβλ. Α΄ Κορινθίους 1, 13). Αυτήν την εσφαλμένη, επιφανειακή και μόνον εν πράγματι («de facto») ενότητα και όχι την ενότητα τη θεμελιωμένη στην κοινή Πίστη, ομοφροσύνη και ομόνοια του Σώματος του Χριστού, εξυπηρετεί η «γραμμή» που επικρατεί στην Οικουμενική Κίνηση τις τελευταίες δεκαετίες να συζητούνται όχι τα σημεία διαφωνίας των μελών, ώστε να επιλυθούν, αλλά μόνον τα σημεία συμφωνίας τους» [4].

Σε άλλο σημείο γράφει ο π. Βασίλειος:

«Ὑπάρχουν ὀρθόδοξοι χριστιανοί πού ὑποστηρίζουν, ὅτι ὁ οἰκουμενισμός εἶναι αἵρεση· κάποιοι τόν θεωροῦν ὡς παναίρεση! Θά εἶχαν δίκιο, ἄν αὐτό πού ὑποστηρίζουν τό στήριζαν σέ ἀποφάσεις Συνόδων ἤ ἔστω σέ γνῶμες Ἁγίων Πατέρων. Ὅμως, δέν ἔχουν τέτοια ντοκουμέντα….»

Το παράδοξο/οξύμωρο είναι πως ο π. Βασίλειος είναι πτυχιούχος της Ορθοδόξου Θεολογικής Σχολής του Πανεπιστημίου Βελιγραδίου [5]. Δεν γνωρίζει πως ο μέγας σύγχρονος Άγιος που χαρακτήρισε τον Οικουμενισμό ως παναίρεση (Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς) ήταν πριν κάποιες δεκαετίες διδάκτωρ στο πανεπιστήμιο όπου φοίτησε; 

(Ειδικότερα την περίοδο 1932-1935 συνέγραψε το δίτομο έργο «Ορθόδοξος φιλοσοφία της Αληθείας», την γνωστή Δογματική του, το οποίο του χάρισε την έδρα της Δογματικής στην Θεολογική Σχολή τού Πανεπιστημίου τού Βελιγραδίου) [6].

Κατατοπιστικότατος είναι αντίστοιχα ο ορισμός του Οικουμενισμού υπό του Ομολογητού Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς:

«Ο Οικουμενισμός είναι κοινόν όνομα δια τους ψευδοχριστιανισμούς, δια τας ψευδοεκκλησίας της Δυτικής Ευρώπης. Μέσα του βρίσκεται η καρδιά όλων των ευρωπαϊκών ουμανισμών, με επικεφαλής τον Παπισμόν. Όλοι δε αυτοί οι ψευδοχριστιανισμοί, όλαι αι ψευδοεκκλησίαι, δεν είναι τίποτα άλλο παρά μία αίρεσις παραπλεύρως εις την άλλην αίρεσιν. Το κοινό ευαγγελικό όνομά των είναι παναίρεσις. Διατί; Διότι εις το διάστημα της ιστορίας αι διάφοροι αιρέσεις ηρνούντο ή παρεμόρφωνον ιδιώματά τινα του Θεανθρώπου και Κυρίου Ιησού, αι δε ευρωπαϊκαι αύται αιρέσεις απομακρύνουν ολόκληρον τον Θεάνθρωπον και εις την θέσιν του τοποθετούν τον Ευρωπαίον άνθρωπον. Εδώ δεν υπάρχει ουσιαστική διαφορά μεταξύ του Παπισμού, Προτεσταντισμού και άλλων αιρέσεων ων το όνομα λεγεών».

Ταυτόχρονα όλοι οι σύγχρονοι Άγιοι και Γέροντες της Ορθοδοξίας χαρακτηρίζουν τον Οικουμενισμό ως αίρεση και στηλιτεύουν τις αντορθόδοξες θέσεις των Οικουμενιστών. 

Πλήθος από αυτές τις τοποθετήσεις και τα λεχθέντα των σύγχρονων Αγίων μπορεί κανείς να διαβάσει εδώ [7].

Ενδεικτικά ο Όσιος Εφραίμ Κατουνακιώτης υποστήριζε πως:

«Ο Οικουμενισμός έχει πνεύμα πονηρίας και κυριαρχείται από ακάθαρτα πνεύματα».

Παράλληλα ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης έλεγε: «Μετά λύπης μου, από όσους φιλενωτικούς έχω γνωρίσει, δεν είδα να έχουν ούτε ψίχα πνευματική ούτε φλοιό. Ξέρουν, όμως, να ομιλούν για αγάπη και ενότητα, ενώ οι ίδιοι δεν είναι ενωμένοι με τον Θεό, διότι δεν Τον έχουν αγαπήσει.
Επίσης, ας γνωρίσωμεν καλά ότι η Ορθόδοξος Εκκλησία μας δεν έχει καμμίαν έλλειψιν. Η μόνη έλλειψις που παρουσιάζεται, είναι η έλλειψις σοβαρών Ιεραρχών και Ποιμένων με πατερικές αρχές. Είναι ολίγοι οι εκλεκτοί. Όμως, δεν είναι ανησυχητικόν. Η Εκκλησία είναι Εκκλησία του Χριστού και Αυτός την κυβερνάει».

Άραγε ο π. Βασίλειος Μπακογιάννης δεν γνώριζε όλες αυτές τις θέσεις των Αγίων; Ξεκινώντας από εκκλησιαστικό σχολείο, και στη συνέχεια με πτυχίο, master θεολογίας και διδακτορικό θα έπρεπε να γνωρίζει πολύ καλά τις θέσεις των Αγίων Πατέρων, αλλά δυστυχώς υπηρετώντας την μεταπατερική θεολογία εκφράζει συγκρητιστικές και αντορθόδες θέσεις, οδηγώντας στην πλάνη και την αίρεση, αποκόπτοντας από την μόνη οδό της σωτηρίας, την Ορθόδοξη Πίστη των Αγίων Πατέρων.

·         [1] https://anastasiosk.blogspot.com

·         [2] https://agiosbasiliospatras.wordpress.com

·         [3] https://katanixi.gr

·         [4] https://www.impantokratoros.gr

·         [5] https://vivliopoleiopataki.gr

·         [6] https://www.saint.gr

[7] https://agiosiosif.gr