Η προσευχή για του κεκοιμημένους αιρετικούς ή απίστους ,Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου

“Οι «κεκοιμημένοι» άπιστοι ή αιρετικοί έχουν χάσει οριστικά κάθε δυνατότητα επιστροφής”

---

Για τους γονείς σας που πέθαναν μέσα στην αίρεση, μπορείτε να προσεύχεστε, παραδίνοντάς τους στο άπειρο έλεος του Θεού. Στις εκκλησιαστικές ακολουθίες, όμως, και στη Θεία Λειτουργία δεν μπορούν να μνημονεύονται.

Η Εκκλησία προσεύχεται για τα παιδιά της στον Κύριο, ικετεύοντάς Τον να τα στερεώσει στην ορθή πίστη και να τα καθοδηγήσει στο δρόμο της ευσέβειας. Για τους απίστους, τους αιρετικούς, τους πλανεμένους και, γενικά, όλους όσοι βρίσκονται έξω από τους κόλπους της, προσεύχεται να επιστρέψουν, γνωρίζοντας τον αληθινό Θεό. Και επειδή δεν μπορούν να επιστρέψουν παρά μόνο εδώ, στη γη, και σ’ αυτή τη ζωή, η προσευχή της περιορίζεται στους ζωντανούς.
Οι «κεκοιμημένοι» άπιστοι ή αιρετικοί έχουν χάσει οριστικά κάθε δυνατότητα επιστροφής.

Η Εκκλησία είναι το θεανθρώπινο σώμα του Χριστού και οι χριστιανοί, ζωντανοί και «κεκοιμημένοι», μέλη του σώματος.
Όλοι όσοι δεν ανήκουν σ’ αυτό, καλούνται να πιστέψουν, να βαπτιστούν και να ενσωματωθούν στην Εκκλησία, γιατί μόνο έτσι θα σωθούν.
«Ο πιστεύσας και βαπτισθείς σωθήσεται, ο δε απιστήσας κατακριθήσεται» (Μαρκ. 16, 16), είπε ο Κύριος.
Και πάλι: «Εάν μη τις γεννηθή εξ ύδατος και Πνεύματος» – και αυτό μόνο στη γη μπορεί να συντελεστεί – ου δύναται εισελθείν εις την βασιλείαν του Θεού» (Ιω. 3, 5).
Στους μαθητές Του, επίσης, είπε: «Όσα εάν λύσητε επί της γης, έσται λελυμένα εν τω ουρανώ» (Ματθ. 18, 18). Όσα, δηλαδή, θα συγχωρήσετε στη γη, θα είναι συγχωρημένα και στον ουρανό. Έτσι, όσα δεν συγχωρήθηκαν στη ζωή αυτή, δεν μπορούν να συγχωρηθούν στην άλλη. 

Γι’ αυτό η Εκκλησία δεν προσεύχεται ούτε για τους αυτόχειρες, έστω κι αν είναι βαπτισμένοι, επειδή, θανατώνοντας τον εαυτό τους, δεν έχουν πια τη δυνατότητα να μετανοήσουν και να συγχωρηθούν για το φοβερό τους αμάρτημα.

Καταλαβαίνω πως όλα τούτα σας πικραίνουν, γιατί έρχονται σε αντίθεση με τα αισθήματα και τους πόθους σας. Θα σας παρηγορήσω, όμως, λέγοντας σας, ότι μπορείτε να προσεύχεστε εσείς για τους γονείς σας, παραδίνοντάς τους με ελπίδα στην άπειρη φιλανθρωπία του Θεού. Αυτό κάνουμε, άλλωστε, και για τα βρέφη που πεθαίνουν αβάπτιστα.
Εύχομαι ο Κύριος να ελεήσει τις ψυχές τους κατά την ευσπλαχνία Του και κατά την πίστη σας.

Από το βιβλίο «Χειραγωγία στην πνευματική ζωή», Οσίου Θεοφάνους του Εγκλείστου, εκδ. Ιερά Μονή Παρακλήτου, σελ. 74-75

 

Βασίλειος Τουλουμτσής, Η κρίση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας στην αντιμετώπιση του Ουκρανικού Ζητήματος

  

Εισήγηση στο Διεθνές Συνέδριο με θέμα: The Crucifixion of Orthodoxy in the 21st Century: Spiritual Wars, the Ecumenist Offensive, and Global Politics

Περίληψη βίντεο (μετάφραση)
Ο Ορθόδοξος θεολόγος Βασίλειος Τουλούμτσης υποστηρίζει ότι η Ουκρανική εκκλησιαστική κρίση δεν επιλύθηκε ποτέ πραγματικά και ότι ο Τόμος της Αυτοκεφαλίας, αντί να θεραπεύσει το σχίσμα, τελικά το βάθυνε και το επέκτεινε εντός της Ουκρανίας και σε ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο.

Εξετάζει κριτικά τους αισιόδοξους ισχυρισμούς που διατυπώθηκαν το 2019 από εκκλησιαστικούς και ακαδημαϊκούς κύκλους, σύμφωνα με τους οποίους το ουκρανικό σχίσμα είχε οριστικά θεραπευθεί και η αυτοκεφαλία αποτελούσε ένα μη αναστρέψιμο ιστορικό γεγονός. Έξι χρόνια αργότερα, υποστηρίζει ο Τουλούμτσης, αυτοί οι ισχυρισμοί έχουν διαψευσθεί από την πραγματικότητα, καθώς το πρόβλημα όχι μόνο παρέμεινε άλυτο, αλλά έχει επεκταθεί εντός της Ουκρανίας και σε ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο.

Η προσέγγισή του είναι σαφώς θεολογική και εκκλησιολογική, όχι πολιτική, και δεν περιορίζεται στην πολικότητα Φαναρίου-Μόσχας. Εστιάζει αντ’ αυτού στο κεντρικό ζήτημα της ιεροσύνης και της μυστηριακής εγκυρότητας, αποδεικνύοντας ότι το πρώτιστο πρόβλημα είναι η απουσία κανονικής χειροτονίας μεταξύ εκείνων που τον έλαβαν. Η αυτοκεφαλία, επιμένει, δεν μπορεί να δημιουργήσει ιεροσύνη, μυστηριακή χάρη ή εκκλησιαστική πραγματικότητα όπου αυτά δεν υπήρχαν ποτέ.

Ο Τουλούμτσης εξηγεί ότι η ομάδα που έλαβε αυτοκεφαλία τον Ιανουάριο του 2019 αποτελούνταν από πρώην κανονικούς επισκόπους που αργότερα αποστάτησαν, κληρικούς που χειροτονήθηκαν εντός σχίσματος και άτομα που αυτοαποκαλούνταν επίσκοποι και σε ορισμένες περιπτώσεις πιθανώς αβάπτιστα. Παρά το ριζικά διαφορετικό εκκλησιολογικό τους καθεστώς, όλοι αναγνωρίστηκαν αδιακρίτως ως ιεράρχες, με αποτέλεσμα μια παράλληλη εκκλησιαστική δομή που συνιστά ένα de facto σχίσμα.

Επιπλέον, επικρίνει τη μετατόπιση από την εκκλησιολογία στον νομικισμό στον χειρισμό του ζητήματος, όπου έννοιες όπως «προνόμια» και «κανονικά δικαιώματα» αντικατέστησαν την πατερική και μυστηριακή κατανόηση της Εκκλησίας. Ο Τουλούμτσης δείχνει πώς οι εκκλήσεις στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο χρησιμοποιήθηκαν λανθασμένα για να δικαιολογήσουν τη μη χειροτονία των σχισματικών, αγνοώντας το αποφασιστικό γεγονός ότι οι εικονομάχοι επίσκοποι είχαν αρχικά χειροτονηθεί κανονικά εντός της Εκκλησίας.

Συμπερασματικά, υποστηρίζει ότι η Ουκρανική περίπτωση αντικατοπτρίζει την υιοθέτηση μιας ξένης εκκλησιολογίας, επηρεασμένης από τη θεολογία της Β’ Βατικάνειος και από τις περσοναλιστικές τριαδικές επανερμηνείες του Ιωάννη Ζηζιούλα, οι οποίες προωθούν ένα παγκόσμιο πρωτείο ως πηγή ενότητας. Αυτό το μοντέλο, σύμφωνα με τον Τουλούμτση, υπονομεύει την Ορθόδοξη εκκλησιολογία αντικαθιστώντας την ενότητα στην πίστη και την μυστηριακή ζωή με ενότητα που βασίζεται στην υποταγή σε μια «παγκόσμια πρωτιά» και μετατρέπει την εκκλησιαστική παράδοση σε ένα επιλεκτικό εργαλείο που εξυπηρετεί σύγχρονες ατζέντες.

Υλικό από το Διεθνές Συνέδριο «Η Σταύρωση της Ορθοδοξίας στον 21ο Αιώνα: Πνευματικοί Πόλεμοι, η Οικουμενιστική Επίθεση και η Παγκόσμια Πολιτική» που διοργάνωσε το Κέντρο Γεωστρατηγικών Σπουδών στις 4 Δεκεμβρίου 2025 στο κέντρο τύπου UNS, το κέντρο τύπου της Ένωσης Δημοσιογράφων της Σερβίας στο Βελιγράδι.

Φορέας Διοργάνωσης: Center for Geostrategic Studies (Belgrade, 4 December 2025)

–https://youtu.be/vXHxDubah0E – Theosis Editrice – Ortodossia

Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ

 

                                 Ἡ Βασιλεία τοῦ Θεοῦ

Ἀπό τό βιβλίο τοῦ πατρός Γεωργίου Μεταλληνοῦ, ΦΩΣ ΕΚ ΦΩΤΟΣ, σελ. 251, τῶν ἐκδόσεων «Ὀρθόδοξος Κυψέλη».
Ἀποσπάσματα ἀπό κηρυγματικές σκέψεις τοῦ π. Γεωργίου στό Εὐαγγελικό ἀνάγνωσμα τῆς Κυριακῆς μετά τά Φῶτα.

«Μετανοεῖτε· ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν» (Ματθ. δ΄17)

Ὁ Χριστός μας χρησιμοποιεῖ τό ρῆμα «ἤγγικε» μέ τήν κυριολεκτική του σημασία. Ἔχει ἔλθει -εἶναι σάν νά λέγει- ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ. Βρίσκεται πάνω στή γῆ. Ὅπου ὁ Χριστός, ἐκεῖ καί ἡ βασιλεία Του, ἡ «δεσποτεία» Του, ὅπως λέγουν οἱ ὕμνοι μας.
Ἀπό τήν στιγμή τῆς ἐνσαρκώσεώς Του ἡ βασιλεία τοῦ Θεοῦ βρίσκεται ἀνάμεσά μας. Διά τοῦ Χριστοῦ ἦλθε ὁ Θεός στούς ἀνθρώπους. Ὁλόκληρο τό Εὐαγγέλιο δέν εἶναι παρά ἕνας ὁδηγός στόν χῶρο τῆς βασιλείας τοῦ Χριστοῦ.
Ἡ «βασιλεία τοῦ Θεοῦ» δέν εἶναι οὔτε μόνο πνευματική καί οὐράνια, οὔτε μόνο ὑλική καί γήϊνη. Εἶναι πραγματικότητα καί πνευματική καί ἱστορική. Ταυτίζεται μέ τό πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ μας. Εἶναι ἡ νέα τάξη πραγμάτων πού ἐγκαθίδρυσε ὁ Χριστός στόν κόσμο καί σχετίζεται μέ τό αἴτημα τῆς Κυριακῆς προσευχῆς «γενηθήτω τό θέλημά σου». Ἡ κατάσταση ἐκείνη, πού πραγματοποιεῖται... μέ τήν αὐτοπαράδοση στό θέλημα τοῦ Θεοῦ καί τήν εἰλικρινή καί ἀνυστερόβουλη ἀγάπη πρός τόν συνάνθρωπο.
«Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» ἦταν ὁ παράδεισος. Βασιλεία, πού χάθηκε γιά τόν ἄνθρωπο, ἐξ αἰτίας τῆς ἁμαρτίας του. Ἄν ὁ παλαιός ὅμως παράδεισος ἔκλεισε μέ τήν ἁμαρτία, «ἠνέωκται» νέος παράδεισος διά τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ. Ὁ νέος αὐτός παράδεισος εἶναι ἡ Ἐκκλησία, ἡ ἐπί γῆς φανέρωση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ, ἐν Χριστῷ.
Στή «Βασιλεία τοῦ Θεοῦ» εἰσέρχεται ὁ ἄνθρωπος -κάθε ἄνθρωπος- μέ τό βάπτισμα καί τήν μετάνοια.
Τό χρέος τῶν χριστιανῶν συνίσταται στόν ἀγώνα γιά τήν ἑδραίωση καί ἐξάπλωση τῆς βασιλείας τοῦ Θεοῦ στόν κόσμο. Ὅποιος ἀδιαφορεῖ γιά τό ἔργο αὐτό, ἀδιαφορεῖ γιά τό ἔργο τοῦ Χριστοῦ καί ἄρα τό ἀπορρίπτει.

Μητροπολίτης Αντινόης Παντελεήμων: Είναι ο Πάπας Αγιότατος;

 

        Μητροπολίτης Αντινόης Παντελεήμων: Είναι ο Πάπας Αγιότατος;

Η αγιότητα του ανθρώπου δεν μία απλή κατάσταση της ανθρωπίνης φύσεως, ούτε χορηγείται με την προσφώνηση, αλλά είναι καρπός της παρουσίας του Τριαδικού Θεού μέσα σ’ όλη την ύπαρξη του αναγεννημένου εν Χριστώ ανθρώπου.

Ο άνθρωπος αγιάζεται όταν μένει ενωμένος με την Πηγή της αγιότητος, που είναι ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός. Ο ίδιος ο Κύριος μας διαβεβαίωσε, ότι για να φέρουμε “καρπόν πολύν”, οφείλομε να μένουμε ενωμένοι μαζί Του. Διότι, “άνευ Εμού, ου δύνασθε ποιείν ουδέν”, καθώς ο Ίδιος αλλού μας επιβεβαιώνει.

Η παραμονή του ανθρώπου, “εν πνεύματι Αληθείας”, στο κανονικό Σώμα του Χριστού, είναι η απαραίτητη προϋπόθεση για τον αγιασμό του.

Η Αίρεση ή το Σχίσμα αποκλείουν τον αγιασμό, διότι είναι αιτία του χωρισμού του ανθρώπου από τον Θεό. Είναι καρποί του μισοκάλους εχθρού του ανθρώπου, του Διαβόλου.

Ο Άγιος Θεός της Αληθείας δεν είναι δυνατόν να συνυπάρξει με το ψέμα – αίρεση.

Όταν ο άνθρωπος, όσο “καλός” και αν είναι, εάν είναι μολυσμένος από τις δύο πιο πάνω καταστάσεις (αίρεση και σχίσμα), τότε είναι φύσει αδύνατο να αγιαστεί, παρά μόνον με ειλικρινή εξομολόγηση, μετάνοια και άρνηση των αιρετικών ή σχισματικών του αντιλήψεων και θέσεών του.

Επομένως, κακώς και εσφαλμένως ο Πάπας Λέων ΙΔ’ προσφωνήθηκε ως “Αγιότατος” κατά τον εορτασμό των 1,700 ετών από την σύγκληση της Α ‘ Οικουμενικής Συνόδου, ως και κατά την θρονική εορτή της Κωνσταντινουπόλεως, εορτή του Πρωτοκλήτου Ανδρέου (30 Νοεμβρίου). Διότι, πως είναι δυνατόν ο Πάπας να είναι “αγιότατος”, όταν όλος αναδύει την δυσωδία των πολλαπλών αιρέσεων της δήθεν “Χριστιανικής” Δύσεως;;;

Η ενότητα της Πίστεως δεν επιτυγχάνεται με προσφωνήσεις και εγκωμιαστικά λόγια, αλλά με την αποδοχή των ορθών Δογμάτων της Πίστεως.

Η ενότητα δεν επιτυγχάνεται με το να θυμιάζει κανείς ένα μη Ορθόδοξο, (σ’ αυτή την περίπτωση τον Πάπα), διότι το θυμίαμα προσφέρεται προς τους πιστούς Ορθοδόξους, οι οποίοι τυγχάνουν να είναι ζώντες ναοί και εικόνες του Ζώντος Θεού. Αλλά, ούτε επιτρέπεται να υψώνει τα προσφερόμενα Τίμια Δώρα (τον άρτο και τον οίνο) κατά την θεία Λειτουργία και στη μεγάλην είσοδο, προς τον Πάπα! Διότι, εδώ δηλώνεται «δουλοπρέπεια» και «υποταγή» και όχι ομολογία Πίστεως, ούτε αγώνα υπέρ της ορθής ενότητος.

Η ειρωνεία είναι ότι ο μεν Πάπας προσφωνήθηκε ως “Αγιότατος”, ενώ ο Οικουμενικός ως “Παναγιότατος”!!! Τι ειρωνεία!!! Διερωτάται κανείς, ποιος επιδιώκει “πρωτεία”;

Ευχόμαστε να έχουν ειλικρινή μετάνοια και να επιστρέψουν όλοι στην Πηγή της αληθινής Πίστεως, που είναι η Ορθόδοξος Εκκλησία.

Ευχόμαστε καλή φώτιση σ’ όλους τους Πατριάρχες, Αρχιερείς, Ηγουμένους, κληρικούς και λαϊκούς, ώστε να ορθοτομούν τον λόγον της Αληθείας.

Ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί έχουμε όλοι, κληρικοί και λαϊκοί υποχρέωση να υπερασπιζόμαστε την ορθή Αποστολική και Πατερική Διδασκαλία.

+Ο Αντινόης Παντελεήμων (Λαμπαδάριος) Εφησυχάζων Μητροπολίτης Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και πάσης Αφρικής.

Κάλυμνος, εορτή Πρωτομάρτυρος Στεφάνου, 27 Δεκεμβρίου, 2025.