῞Οσιος Στυλιανὸς ὁ Παφλαγών  (26 Νοεμβρίου)

   ῾Ο ὅσιος Στυλιανὸς ἦταν γι­ὸς πλουσίων γονέων (μάλλον γεννή­θηκε στὴν Παφλαγονί­α), ἀπὸ τοὺς ὁποίους διδάχτη­κε νὰ εἶναι ἐ­γκρατὴς καὶ νὰ μὴν ἀ­γαπᾶ τὰ χρήματα. ῞Οταν πέ­θαναν οἱ γο­νεῖς του, μοίρα­σε τὴν περιουσία του στοὺς πτωχοὺς καὶ πῆγε στὴν ἔρη­μο. ̉Εκεῖ γνωρίστηκε μὲ ἄλλους ασκητές, καὶ ζοῦσε μαζὶ τους μὲ ἀδελφικὴ ἀγάπη, χριστιανικὴ συγκα­τάβαση καὶ ἐπιείκεια. Δὲν λύπησε ποτὲ κανένα, μεγάλη του χαρὰ ἦ­ταν νὰ ἐπαναφέρει τὴ γαλήνη στὶς ταραγμένες ψυχές. ῾Η φήμη τῆς θαυμαστῆς ἀσκητικῆς του ζωῆς ἔφθα­σε μέχρι τὶς πόλεις, καὶ πολλοὶ ἔτρεχαν νὰ τὸν βροῦν γιὰ νὰ τοῦ ζητήσουν πνευματικὲς ὁδηγίες.

   ῾Ο ὅσιος Στυλιανός, ἔτρεφε στοργὴ καὶ συμπάθεια πρὸς τὰ παιδιά, ποὺ τόσο ἀγαποῦσε καὶ ὁ Κύριος. ῎Αν, ἔλεγε, ἡ ταπεινοφροσύνη ἀποτελεῖ θεμέλιο τῶν ἀρετῶν, ἡ παιδικὴ ἡλικία ἀπὸ τὴ φύση της εἶναι περισσότερο ἐνάρετη, ἀπ' ὅτι οἱ μεγαλύτεροι τῶν φιλοσόφων. Πολλὲς φορὲς γονεῖς τοῦ ἔ­φερναν τὰ παιδιά τους γιὰ νὰ τὰ εὐλογήσει καὶ τὸν παρα­καλοῦσαν νὰ προσευχηθεῖ γι̉ αὐτὰ. ῾Ο Θεὸς προίκισε τὸν ὅσιο μὲ τὸ χάρισμα νὰ θεραπεύει τὰ ἄρρωστα παιδιὰ καὶ νὰ καθιστᾶ εὐτέκνους ἄτεκνες γυναίκες.

   ῾Ο ὅσιος Στυλιανὸς κοιμήθηκε πλήρης ἡμερῶν ἀλλὰ καὶ ἀρετῶν.

Παρακλητικὸς Κανὼν

 εἰς τὸν ῞Οσιον Στυλιανὸν τὸν Παφλαγόνα

Ποίημα του κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής: 

Ἦχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τ

ὸν παρὰ Θεοῦ ὁρισθέντα προστάτην* νηπίων ὡς καὶ ἐνηλίκων ἀπαύστως* προσπέσομεν πό­θῳ καὶ πίστει πιστῶν οἱ χοροί* κράζοντες καὶ λέγο­ντες,* Στυλιανὲ θεοφόρε,* ῥῦσαι τοὺς προστρέχο­ντας* καὶ τὴν σὴν προστασίαν αἰτοῦντας* ἐκ πάσης νόσου καὶ φθορᾶς* καὶ ἐκ χειρῶν ἀρχεκάκου, Θεό­φρων,* λιταῖς σου διάσωσον.    

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ …

̉ Απολυτίκιον. Ἦχος γʹ. Θείας πίστεως.

Σ

τήλη ἔμψυχος τῆς ἐγκρατείας,* στῦλος ἄσει­στος τῆς Ἐκκλησίας,* Στυλιανέ, ἀνεδείχθης μακάρι­ε˙* ἀνατεθεὶς γὰρ Θεῷ ἐκ νεότητος* κατοι­κητήριον ὤ­φθης τοῦ Πνεύματος.* Πάτερ ὅσιε,* Χρι­στὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε* δωρίσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. 

Καὶ νῦν καὶ ἀεί… Θεοτοκίον.

Ο

ὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ  ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στα­σο πρεσβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσού­των κιν­δύ­νων;* Τὶς  δὲ  διεφύλαξεν  ἔως  νῦν  ἐλευθέ­ρους;* Οὐκ  ἀποστῶμεν,  Δέσποινα, ἐκ  σοῦ˙* σοὺς  γὰρ  δούλους σώζεις αεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.[1] 

ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰν διοδεύσας...

Τ

ὰ βρέφη προστάτεψον, Θαυμαστέ,* ἐκ νόσων ποι­κίλων καὶ κινδύνων παντοειδῶν* καὶ τοὺς σοι προ­στρέχοντας ἐν πίστει,* Στυλιανέ, σὺ παρά­σχου τὰ κρείττονα. 

Η

῾μᾶς τοὺς προστρέχοντας ἐπὶ σε* ἀπάλλαξον τά­χος ἐκ τοῦ ἄγχους, Στυλιανέ,* καὶ τοὺς σοι προ­σπίπτοντας ἐνθέρμως* ἐκ τῶν παγίδων τοῦ ὄφε­ως φύ­λαττε.  

Τ

ὰ τέλη παράσχου, Στυλιανέ,* ἡμῖν τοῖς ἱκέταις ἀ­νεπαίσχυντα καὶ σεμνὰ* καὶ Δικαιοκρίτην τῶν ἀν­θρώπων* ταῖς σαῖς πρεσβεῖαις, παμμάκαρ, εὐμέ­νησον.

Θεοτοκίον.

Η

῾μέραν καὶ νύκτα, ὦ Θαυμαστή,* Δεσπότου τὸ σκεῦος,* ἱκετεύω σὲ ταπεινῶς* δυσώπει Υἱὸν Σου, Θεοτόκε,* ἵνα ῥυσθῶμεν ἐκ νόσων καὶ θλίψε­ων.

ᾨδὴ  γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Τ

ὴν νεότητα σκέπε καὶ πατρικῶς φρούρησον* καὶ εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου* ταύτην ὁδήγησον,* ἵνα ἀπαύστως τηρῇ* τὰς ἐντολὰς τοῦ Δεσπότου* καὶ Χριστοῦ τὸ πρόσωπον* ἰδεῖν ἀξίωσον.

Τ

ῶν ῾Ελλήνων προστάτης,* Στυλιανέ, γέγονας* καὶ τῶν ̉Ορθοδόξων μεσίτης* καὶ καταφύγιον·* διό σε, Θαυμαστέ,* πιστοὶ ἀπαύστως ὑμνοῦσιν* καὶ Χριστὸν δοξάζουσι* τόν σε δοξάσαντα. 

Ο

̉ρφανῶν ἀνεδείχθης* καταφυγή, ἔνδοξε,* καὶ τῆς νεολαίας προστάτης ἀκαταμάχητος,* διὸ σοι προ­σέρχονται* τῶν ̉Ορθοδόξων χορείαι* καὶ αἰ­τοῦσιν ἅπαντες* τὴν προστασίαν σου. 

Θεοτοκίον.

Ν

ῦν προστρέχω ὁ τάλας* σεμνοπρεπῶς, Δέσποι­να,* καὶ χείρας ἱκέτιδας αἴρω,* σοι μητροπάρθε­νε˙* ῥῦ­σαι με τάχος, σεμνή,* ἐκ τῆς ὀργῆς τῆς δικαί­ας* τοῦ Υἱοῦ σου, ῎Αχραντε,* κόρη Πανύμνη­τε.

Δ

ιάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, Στυλιανέ, σοῦ ἱκέ­τας* ὅτι πάντες δεητικῶς πρὸς σὲ καταφεύγο­μεν* τὸν μέ­γαν τῆς νεολαίας προστάτην.

Ε

̉πίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐ­πὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

 

Εἶτα ὁ ῾Ιερεύς. ̉Ελέησον ἡμᾶς ὁ Θεὸς …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον. (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος … καὶ τὸ

Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ...

Π

ρεσβείαν τὴν σὴν* ποθοῦμεν, ἀξιάγαστε* διὸ οἱ γονεῖς* ἐν πίστει σοι προσφεύγουσι* καὶ θερ­μῶς βοῶσι σε,* ἱερὲ Στυλιανέ, σκέπασον* καὶ ἐκ κινδύνων  φύλαττε ἡμᾶς* καὶ τὰ τέκνα ἡμῶν, Θεοδόξαστε.

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα Κύριε...

Τ

ὸν Δεσπότην ἱκέτευε,* Στυλιανὲ τρισμακάρι­στε, δέ­ομαι* ὑπὲρ τῶν πρὸς σε προσφευγό­ντων* ἵνα πέμ­ψῃ ἡμῖν τὴν χάριν Του.

Τ

οὺς νοσοῦντας θεράπευσον,* ἰατρὲ ἀνάργυρε, σοῦ δεόμεθα* καὶ θεραπευτὰς βοήθησον* ποι­εῖν καλὰς διαγνώσεις πάντοτε.

Τ

έκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Στυλια­νὲ πανάριστε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

Θεοτοκίον.

Ε

 ̉ κ τροχαίου προστάτευσον* τὸν ἱκέτην, Δέσποι­να Θεονύμφευτε,* καὶ τοὺς εἰς Σὲ καταφεύγο­ντας* ὑ­γιείαν δίδου, Παναμώμητε.

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

Δ

έχου προσευχὰς* ̉Ορθοδόξων, Θεοπρόβλητε,* καὶ προσάγαγε αὐτὰς τῷ Λυτρωτῇ,* ἵνα ῥυσθῶ­μεν κινδύνων καὶ πόνων, ἔνθεε. 

Φ

ώτισον ἡμᾶς,* Στυλιανὲ παμμακάριστε,* καὶ Θεὸν ἱκέτευε θερμῶς* ἐκδιώξαι ἐκ ψυχῆς τὸ σκότος, ἔν­δοξε.

Ζ

ῆλον τοῦ Θεοῦ* σοι παράσχου μοι, ἀήττητε,* καὶ ὀ­φθαλῶν παιδαγωγίαν ταχὺ* τῷ σῷ ἱκέτῃ,* Στυ­λια­νέ, δίδου δέομαι.

Θεοτοκίον.

Φ

όβον τοῦ Θεοῦ* τῇ καρδία μου ἐμφύτευσον* καὶ καρποὺς μετανοίας δίδου μοι* τῷ ἀναξίῳ ἱκέτῃ Σου, ῾Οδηγήτρια.

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ...

Τ

ὰ τέκνα τῶν ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοι­μοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρων,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, πα­νόλβιε πάτερ,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁ­δήγησον* δε­όμεθά σου ταπεινῶς* οἱ ἀχρείοι ἱκέτες σου, Πάντι­με.

Ν

εότης σοὶ καταφεύγει, ῞Αγιε,* καὶ αἰτεῖται σὴν στεῤῥὰν προστασίαν,* ἣν σὺ παράσχου ἀπαύ­στως ἱκέταις* καὶ ἐξ ἀπάτης τοῦ πλάνου διάσωσον* ἡμᾶς δὲ ἴχνεσι Χριστοῦ* τοῦ βαδίζειν ἀεὶ κατάξίω­σον.  

Ε

̉ κ θλίψεων καὶ τροχαίου, ῞Οσιε,* διαφύλαττε ἱκέ­τας σου τάχος* καὶ πειρασμοὺς καὶ παγίδας ποι­κίλας* ἃς ὁ Σατὰν ἐξυφαίνει διάλυσον* δεόμε­θα, Στυλιανέ,* οἱ προστρέχοντες πόθῳ τῇ σκέπῃ σου. 

Θεοτοκίον.

Α

̉ παύστως σὲ ἱκετεύω ὁ τάλας* μὴ παρίδῃς τὸν σὸν δοῦλον, Παρθένε,* ἀλλὰ παράσχου ἐμοὶ τῷ ἀθλί­ῳ* ὑπομονὴν καὶ ταπείνωσιν, ῎Αχραντε,* καὶ δί­δου μου εὐθυπορεῖν* πρὸς ὁδοὺς τοῦ Σωτῆ­ρος, Μη­τρόθεε.

Δ

ιάσωσον* ἀπὸ κινδύνων, Στυλιανέ, σοῦ ἱκέ­τας,* ὅτι πάντες δεητικῶς πρὸς σὲ καταφεύγο­μεν* τὸν μέ­γαν τῆς νεολαίας προστάτην.

Α

῎ χραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως*  ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα*  δυσώ­πησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

   Καὶ πάλιν Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως: ̉Ελέησον ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον. (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτι ἐλεήμων καὶ φιλάνθρωπος… καὶ τὸ

Κοντάκιον.  Ἦχος βʹ. Προστασία...

Σ

ὺ φρουρὸς βρεφῶν καὶ νηπίων ἀκοίμητος* καὶ με­σίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀκατάβλητος,* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν γονέων προσευχάς,* ἀλλὰ σπεῦ­σον σύ, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡ­μῶν* τῶν θερμῶς δεομένων σοι˙* Τάχυνον εἰς πρε­σβείαν* καὶ δίδου τὴν  θεραπείαν* εἰς τὰ  νοσοῦντα βρέφη,*  Στυλιανὲ ἀξιάγαστε.    

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δʹ.

Ο

ἱ ἱερεῖς σου, Κύριε, ἐνδύσονται δικαιοσύνην καὶ οἱ ῞Οσιοι σου ἀγαλλιάσονται. (δίς)

Στίχος: Καυχήσονται  ῞Οσιοι ἐν  δόξῃ καὶ  ἀγαλλιάσονται ἐπὶ τῶν κοιτῶν αὐτῶν.

Ο

ἱ ἱερεῖς σου, Κύριε, ἐνδύσονται δικαιοσύνην καὶ οἱ ῞Οσιοι σου ἀγαλλιάσονται. 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν ἁγίου Εὐαγγελί­ου, τὸ ἀ­νάγνωσμα. Πρόσχωμεν. (Κεφ.στʹ 17-23) 

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, δόξα σοι.

Τ

ῷ καιρῷ ἐκείνῳ ἔστη ὁ Ἰησοῦς ἐπὶ τόπου πεδι­νοῦ, καὶ ὄχλος μαθητῶν Αὐτοῦ, καὶ πλῆθος πο­λὺς τοῦ λαοῦ ἀπὸ πάσης Ἰουδαίας καὶ Ἱερουσαλὴμ καὶ τῆς παραλίου Τύρου καὶ Σιδῶνος, οἱ ἦλθον ἀ­κοῦσαι Αὐ­τοῦ καὶ ἰαθῆναι ἀπὸ τῶν νόσων αὐτῶν, καὶ οἱ ὀχλού­μενοι ὑπὸ πνευμάτων ἀκαθάρτων, καὶ ἐθεραπεύοντο καὶ πᾶς ὁ ὄχλος ἐζήτει ἄπτεσθαι Αὐ­τοῦ, ὅτι δύναμις παρ̉ Αὐτοῦ ἐξήρχετο καὶ ἰᾶτο πά­ντας. Καὶ Αὐτὸς ἐπά­ρας τοὺς ὀφθαλμοὺς Αὐτοῦ εἰς τοὺς μαθητὰς Αὐτοῦ, ἔλεγε: Μακάριοι οἱ πτωχοί, ὅ­τι ὑμετέρα ἐστὶν ἡ βασι­λεία τοῦ Θεοῦ˙ μακάριοι οἱ πεινῶντες νῦν ὅτι χορτασθήσεσθε˙ μακάριοι οἱ κλαίοντες νῦν, ὅτι γελάσετε˙ μακάριοί ἐστε, ὅταν μισήσωσιν ὑμᾶς οἱ ἄνθρωποι, καὶ ὅταν ἀφορίσω­σιν ὑ­μᾶς καὶ ὀνειδίσωσι καὶ ἐκβάλωσι τὸ ὄνομα ὑμῶν ὡς πονηρὸν ἕνεκα τοῦ Υἱοῦ τοῦ ἀνθρώπου. Χαίρετε ἐν ἐκείνη τῇ ἡμέρᾳ καὶ σκιρτήσα­τε, ἰδοῦ γὰρ ὁ μισθὸς ὑμῶν πολὺς ἐν τῷ οὐρανῷ.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…

Τ

αῖς τοῦ σοῦ Ὁσίου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, * ἐξάλει­ψον τὰ πλήθη,* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.   

Καὶ νῦν…

Τ

αῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐξάλει­ψον τὰ πλήθη,* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων. 

Στίχος. Ἐλεῆμον, ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα ἔ­λε­ός σου … 

Ἦχος πλ. βʹ. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μ

ὴ ἐγκαταλείπῃς με* σὺ τοῦ Χριστοῦ στρατιώ­τα,* Στυλιανὲ ὅσιε,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱκέ­τους σου·* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύναμαι,* ἀρχε­κάκου τὰ τοξεύματα˙* σκέπην οὐ κέκτημαι,* οὐ­δὲ κα­ταφύγιον, ῞Αγιε,* πάντοθεν πολεμούμενος* καὶ πα­ραμυθίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου,* κλέος τῶν  ̉Αγγέ­λων* καὶ δόξα ̉Ορθοδόξων, θαυμαστέ,* μὴ μου παρί­δῃς τὴν δέησιν,* τὸ συμφέρον ποίησον.    

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν. 

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

Μ

οναζόντων κατέστης* ἀρωγὸς καὶ προστάτης, Θε­ομακάριστε,* διὸ σε ἀνυμνοῦμεν ἀπαύστως οἱ   ἀ­χρείοι*  καὶ  βοῶμεν  προσπίπτοντες,*  Στυλιανὲ θαυμαστέ,* εὐμένησον τὸν Πλάστην. 

Ε

̉ ργατῶν τοῦ Κυρίου* ἀνεδείχθης προστάτης καὶ φύλαξ, ἔνθεε,* καὶ τούτοις σὺ παρέχεις* ὑγείαν καὶ σοφίαν,* ἵνα  πᾶσι  κηρύττουσι* τὰ  μεγαλεία  Χριστοῦ,* Στυλιανὲ φωσφόρε.  

Α

̉ σθενῶν ἰατρεῖον* καὶ πτωχῶν καταφύγιον μέ­γα, ἔνδοξε,* καὶ τῶν βρεφῶν προστάτης,* Στυ­λιανέ, ἐ­δείχθης* διὸ πάντες κραυγάζομεν˙* Χαῖρε, πι­στῶν χαρμονὴ* καὶ δόξα  ̉Ορθοδόξων. 

Θεοτοκίον.

Α

̉ τεκνίαν γυναίων* θεραπεύεις ταχέως, θεομα­κάριστε,* διὸ καὶ αἱ ποθοῦσαι* υἱοὺς καὶ θυγατέρας*  ἱκε­τικῶς  σου  δέονται˙* τέκνα  παράσχου  ἡ­μῖν,* Πανάχραντε Μαρία.  

ᾨδὴ η´. Τὸν Βασιλέα...

Τ

ὸν Βασιλέα καὶ ποιητὴν τῶν ἁπάντων* καθικέ­τευε πάντες αἰτοῦμεν,* ὅπως καταπέμψῃ ἡ­μῖν τὴν Θεί­αν Χάριν. 

Τ

ὴν νεολαίαν ἐξ ἐθισμῶν ἐφαρμάτων* σὺ διάσω­σον  πόθῳ  αἰτοῦμεν* καὶ  ἐκ  τῆς  ἀπιστίας* ἐξάρπασον λι­ταῖς σου.

Τ

οὺς πειρασμοὺς σὺ τοῦ ἀρχεκάκου διώκεις* καὶ  παθῶν  τὰς  ἐφόδους, Θεόφρον,* διὸ  σε  ὑ­μνοῦ­μεν εἰς πάντας τοὺς αἰῶνας.

Θεοτοκίον.

Σ

έ, Θεομήτωρ, τῶν ̉Ορθοδόξων χορείαι* σὺν τοῖς  ̉Αγγέλοις πόθῳ ὑμνοῦσι* καὶ δοξολογοῦ­σι* ἀ­παύ­στως, Θεοτόκε.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον...

Η

῾μᾶς τοὺς  ̉Ορθοδόξους* φύλαττε ἐκ νόσων* καὶ ἐκ παντοίων σκολόπων καὶ θλίψεων,* Στυλια­νὲ φωτοφόρε,* πιστῶν τὸ καύχημα.

Τ

ὸν Κύριον τῆς δόξης* σὲ καθικετεύω* Στυλιανέ, σὺ εὐμένισον τάχυον,* ἵνα ῥυσθῶ ὁ ἀχρεῖος* ἐκ τῆς κο­λάσεως. 

Τ

οὺς ῾Ιεραποστόλους* φύλαττε λιταῖς σου* ἐκ τῶν βελῶν τοῦ  ἀλάστορος  δέομαι* καὶ  τὴν  ̉Ορθόδοξον πίστιν* παντοῦ στερέωσον.

Θεοτοκίον.

Σ

οι Δέσποινα προσπίπτω* καὶ καθικετεύω* τοὺς  ̉Ορθοδόξους  ἐκ πλάνης  διάσωσον* καὶ κεκοιμη­μέ­νοις λιταῖς σου* δίδου ἀνάπαυσιν.

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

Α

῎ ξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεο­τό­κον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώμητον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χε­ρου­βεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σερα­φείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως Θεὸν Λόγον τεκοῦσαν,* τὴν ὄντως Θεοτό­κον σὲ μεγαλύνομεν.

Β

ρέφη καὶ γονέας, Στυλιανέ,* φύλαττε ἐκ νόσων καὶ κινδύνων παντοειδῶν* καὶ ἡμῖν παρά­σχου* ἐλπίδαν καὶ ἀγάπην* ἀκλόνητον τὴν πίστιν* ὡς καὶ μετά­νοιαν.

Ο

῎γκους θεραπεύεις, Στυλιανέ,* καὶ λοιμώδεις νό­σους* ἀπελαύνεις ἐκ τῶν πιστῶν* καὶ τοῖς σὲ τι­μῶσι* παρέχεις ὑγιείαν,* ὑπομονήν, σοφί­αν* καὶ βίον ἔνθεον.

Π

ᾶσι τοῖς προστρέχουσι ἐπὶ σὲ* ἐνίσχυσον τὴν πί­στιν τῷ Κυρίῳ, Στυλιανέ,* καὶ τοῖς ἐν κινδύ­νοις* παράσχου  τὴν  σὴν χείραν* καὶ τοῖς  ἐπιθυμοῦσι  τέλη ἀνώδυνα.

Κ

άραν τὴν ἁγίαν σου, θαυμαστέ,* πάντες προσκυ­νοῦμεν* καὶ δοξάζομεν τὸν Θεὸν* τὸν δόντα προστάτην* ἡμῶν  τῶν  ἀναξίων* σὲ  τόν,  θαυματοβρύ­την,* καὶ πάντων κλέϊσμα.

Δ

αίμονας κατέβαλες, θαυμαστέ,* διὰ πολλῶν ἀ­γώ­νων* νηστειῶν τε καὶ προσευχῶν* καὶ γέγο­νας δο­χεῖον* Πνεύματος ῾Αγίου* ὡς καὶ  συμπο­λίτης* τοῦ Πανοικτήρμονος.

Σ

ὺν τῇ Θεοτόκῳ, Στυλιανέ,* καὶ πᾶσι τοῖς ῾Αγίοις* καθι­κέτευε τῷ Θεῷ,* ἵνα καταπέμψῃ* ἡμῖν τὴν Θεί­αν Χάριν,* ἣν βαψιλῶς παρέχει* πᾶσι  τοῖς  θέλουσι.

Π

ᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυ­ρίου,* Ἀποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ Ἅγιοι πά­ντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

῾Ο Χορός: Α῞ γιος ὁ Θεός, ῞Αγιος Ἰσχυρός, ῞Αγιος Ἀθάνατος ἐλέησον ἡμᾶς. (τρίς) Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῶ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. ̉Αμήν. Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς˙ Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν˙ ῞Αγιε, ἐπίσκεψαι καὶ ἴασαι τὰς ἀσθε­νείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου. Κύριε, ἐλέησον (τρίς). Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῶ καὶ ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων.  ̉Αμήν.

Π

άτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄ­νομά σου˙ ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου˙ γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον˙ καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν  τοῖς  ὀ­φειλέταις  ἡμῶν˙ καὶ  μὴ  εἰσενέγκῃς  ἡμᾶς εἰς  πειρα­σμόν, ἀλλὰ  ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. 

῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστὶν ἡ βασιλεία… καὶ

Εἶτα τὸ  ̉Απολυτίκιον. Ἦχος γʹ. Θείας πίστεως.

Σ

τήλη ἔμψυχος τῆς ἐγκρατείας,* στῦλος ἄσει­στος τῆς Ἐκκλησίας,* Στυλιανὲ, ἀνεδείχθης μακά­ριε·* ἀ­νατεθεὶς γὰρ Θεῷ ἐκ νεότητος* κατοι­κητήριον ὤ­φθης τοῦ Πνεύματος.* Πάτερ ὅσιε,* Χρι­στὸν τὸν Θε­ὸν ἱκέτευ­ε* δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ μέγα ἔλεος. 

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉ Ελέησον  ἡμᾶς  ὁ  Θεός … καὶ  μνημονεύει τὰ  ὀνόματα   τῶν πιστῶν, ὑπὲρ ὧν τελεῖται  ἡ  Παράκλησις καὶ ποιεῖ μκρὰν ἀπόλυσιν. 

Δόξα σοι Χριστὲ ὁ Θεὸς, ἡ ἐλπὶς ἡμῶν. Κύριε …

῾Ο Χορός. Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ … Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ … Κύριε, ἐλέησον (τρίς) Πάτερ, ἅγιε εὐλόγησον. 

   Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας ψάλλομεν:

῏Ηχος βʹ. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου.

Π

άντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* πρὸ τῆς ἱε­ρᾶς σου εἰκόνος,* Στυλιανέ θαυμαστέ,* δίδου σὺ μετά­νοιαν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φωτισμὸν καὶ ταπείνωσιν,* εἰρήνην καὶ  πίστιν,* ἄγγελον  ἀκοίμη­τον* καὶ ὁδη­γὸν ἀσφαλῆ.* Πάτερ τῶν βρεφῶν σὺ προστά­της* καὶ  τῆς νεολαίας  ἁπάσης* κλέος  καὶ  προπύργιον, πανένδο­ξε.

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δ

έσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ  πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

῏Ηχος βʹ.

Τ

 ὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

῾Ο ῾Ιερεύς ἤ ὁ Προεστώς.

Δ

ι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν,* Κύριε  ̉Ι­η­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός,* ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

̉Αμήν

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πατρὶ …,  Καὶ νῦν…

 

ΑΓΙΟΣ ΚΛΗΜΗΣ ΡΩΜΗΣ: Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΠΟΣΤΟΛΙΚΟΣ ΠΑΤΕΡΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

      Μια κατηγορία Πατέρων της Εκκλησίας μας ονομάζονται «Αποστολικοί». Πρόκειται για τους μαθητές και διαδόχους των Αγίων Αποστόλων, οι οποίοι παρέλαβαν την αγία μας πίστη από αυτούς. Ένας από αυτούς, υπήρξε ο άγιος Κλήμης, ο Ιερομάρτυρας και τρίτος Επίσκοπος Ρώμης.

       Καταγόταν από τη Ρώμη και έζησε στα τέλη του 1^ου μ. Χ. αιώνα και έδρασε στα χρόνια που βασίλευσαν οι αυτοκράτορες:  Δομετιανός (81-96),  Νέρβας (96-98) και Τραϊανός (98-117). Είχε κατά την παράδοση βασιλική καταγωγή. Οι γονείς του ονομαζόταν Φαύστος και Ματθιδία. Χάρις στην ευγενή καταγωγή του και την οικονομική άνεση της οικογένειάς του έκαμε λαμπρές σπουδές. Έμαθε την ελληνική γλώσσα, γενόμενος έτσι και κοινωνός της ελληνικής παιδείας και φιλοσοφίας. Μάλιστα η πολυμάθειά του και η φιλοσοφική του κατάρτιση είναι έκδηλη στα συγγράμματά του.

       Δε γνωρίζουμε λεπτομέρειες από την νεανική του ζωή. Μας διασώθηκε μόνο το τραγικό γεγονός, ενός ναυαγίου, όπου ο Κλήμης διασώθηκε θαυματουργικά. Μετά από αυτό γνωρίστηκε με Χριστιανούς της Ρώμης, κατηχήθηκε και βαπτίστηκε Χριστιανός. Αναδείχτηκε δε σημαίνον μέλος της Εκκλησίας της Ρώμης, ο οποίος κήρυσσε με παρρησία και σοφία τις αρχές και τις διδασκαλίες της νέας πίστης.

      Το 91 μ. Χ., με την απαίτηση των ρωμαίων Χριστιανών, αναδείχτηκε τρίτος επίσκοπος της Ρώμης. Για την ιστορία αναφέρουμε πως πρώτος επίσκοπος αναφέρεται ο Λίνος και δεύτερος ο Ανέγκλητος. Αποδείχτηκε δε ως ένας από τους σπουδαιότερους επισκόπους της αρχαίας Εκκλησίας, τον οποίο διέκρινε το ήθος του, η βαθιά πίστη του στο Χριστό, οι πολλές αρετές, ο ζήλος του για τη διάδοση του Ευαγγελίου και η δυναμική αντιμετώπιση των προβλημάτων.  Επί των ημερών του είχε μεταστραφεί μεγάλο πλήθος ειδωλολατρών και η Εκκλησία της Ρώμης είχε γίνει η πολυπληθέστερη Εκκλησία.

       Είχε πληροφορηθεί ότι η Εκκλησία της Κορίνθου ταλανίζονταν από έριδες. Γι’ αυτό απέστειλε μια σημαντική επιστολή, με την οποία συνιστά στους Κορινθίους ομόνοια και αγάπη. Η επιστολή αυτή μας έχει διασωθεί και συγκαταλέγεται στα συγγράμματα των Αποστολικών Πατέρων. Τη χαρακτηρίζει η δυναμικότητα και η αποφασιστικότητα του Κλήμη να ειρηνεύσει η Εκκλησία. Τη χαρακτηρίζει επίσης η βαθιά γνώση των Αγίων Γραφών και της αποστολικής παραδόσεως.

      Ο άγιος Κλήμης έζησε και έδρασε στην εποχή των διωγμών κατά της Εκκλησίας, τον οποίο είχε εγείρει το ρωμαϊκό κράτος, κατά παρότρυνση των ειδωλολατρικών ιερατείων. Η νέα πίστη, με την πνευματική και κρυστάλλινη πίστη στον έναν Θεό απειλούσε σοβαρά την απόλυτα παρηκμασμένη αρχαία  ειδωλολατρική θρησκεία, η οποία αποτελούσε και την επίσημη κρατική θρησκεία. Επίσης η κοινωνική διδασκαλία του Χριστιανισμού απειλούσε σοβαρά την κοινωνική δομή του απάνθρωπου ρωμαϊκού κράτους. Γι’ αυτό και ο Χριστιανισμός είχε κηρυχτεί παράνομη θρησκεία και οι χριστιανοί διώκονταν απηνώς.

       Η Εκκλησία της Ρώμης υπέφερε περισσότερο από τις άλλες Εκκλησίες, παροικώντας κοντά στην εξουσία. Επί των ημερών του αγίου Κλήμη βρισκόταν σε εξέλιξη φοβερός διωγμός. Οι ειδωλολάτρες βλέποντας την μεγάλη στροφή του πλήθους στη νέα πίστη, εξαιτίας της δράσεως του αγίου επισκόπου, θορυβήθηκαν και στράφηκαν εναντίον, να του κλείσουν το στόμα. Ο ρωμαίος αξιωματούχος Πούπλιος, επί Τραϊανού, πλήρωσε και προκάλεσε στάση στο λαό, ρίχνοντας την ευθύνη δήθεν στους Χριστιανούς και ιδιαιτέρως στον Κλήμη. Έβαλε ψευδολόγους, οι οποίοι διέδιδαν ότι ο άγιος επίσκοπος έβριζε τους «θεούς» της αυτοκρατορίας και βεβήλωνε

τους ναούς τους, και άλλους δήθεν Χριστιανούς, οι οποίοι τάχα υπεράσπιζαν τον Κλήμη. Με την κατηγορία της στάσης το συνέλαβαν και τον οδήγησαν στον αυτοκράτορα για απολογία. Προσπάθησαν να τον πείσουν να αρνηθεί το Χριστό, αλλά μάταια κοπίαζαν. Τότε ο Τραϊανός υπέγραψε διάταγμα εξορίας του και καταναγκαστικά έργα σε μια έρημη περιοχή της Χερσώνας, στον Εύξεινο Πόντο. Εκεί, μαζί με χιλιάδες άλλους Χριστιανούς, τον υποχρέωσαν να εργάζεται, κάτω από άθλιες συνθήκες, κόβοντας μάρμαρα, που προορίζονταν για την κατασκευή ειδωλολατρικών ναών! Η παρουσία του αγίου Κλήμη παρηγόρησε και ενθάρρυνε  τους εκεί καταδικασμένους Χριστιανούς. Κατάκοποι, νηστικοί και διψασμένοι υπέμειναν τους κόπους και τα μαρτύρια και δοξολογούσαν τον αληθινό Θεό για την τιμή που τους έκανε να δεινοπαθούν για την πίστη τους σ’ Αυτόν. Ύστερα από θερμή προσευχή του αγίου επισκόπου ανέβλυσε νερό στον τόπο του μαρτυρίου να ξεδιψούν οι Μάρτυρες! Έκαμε κι άλλα θαύματα, τα οποία στερέωναν ακόμη περισσότερο την πίστη των δεινοπαθούντων Χριστιανών και μετέστρεφαν πολλούς ειδωλολάτρες δημίους τους στη νέα πίστη. Μαζί τους είχαν μεταστραφεί και πολλοί κάτοικοι της περιοχής.

     Αυτό εξαγρίωσε περισσότερο τους φανατικούς ειδωλολάτρες, οι οποίοι ξέσπασαν στον ηλικιωμένο, άρρωστο και εξαντλημένο Κλήμη. Κάποιος απεσταλμένος του αυτοκράτορα, ονόματι Αφειδιανός, φανατικός και αυτός ειδωλολάτρης, δίωκε με μανία τους Χριστιανούς της Χερσώνος, άρπαξε τον Κλήμη και τον υπέβαλε σε φοβερά βασανιστήρια. Στο τέλος του έδεσε ένα σχοινί στο λαιμό, του κρέμασε μια άγκυρα και τον έριξε στη θάλασσα, να πνιγεί και να καταποντισθεί το σώμα του, ώστε να μην το βρουν οι Χριστιανοί. Έτσι και έγινε. Οι πιστοί μαθητές του Κορνήλιος και  Φοίβος θρηνούσαν στην παραλία, ώσπου έγινε το μεγάλο θαύμα. Η θάλασσα έβγαλε στην ξηρά το τίμιο λείψανο, το οποίο εκείνοι έθαψαν με τιμές. Η μνήμη του εορτάζεται στις 24 Νοεμβρίου.  

       Είναι ανάγκη να επισημάνουμε πως στο όνομα του αγίου Κλήμη εμφανίστηκαν τον μεσαίωνα στη Δύση ορισμένα πλαστά συγγράμματα, το λεγόμενα «Ψευδοκλημέντια». Τα είχαν χαλκεύσει οι αιρετικοί παπικοί, προκειμένου να στηρίξουν την ανιστόρητη και ψευδή θεωρία τους, περί του δήθεν «πρωτείου» του Πάπα εφ’ όλης της Εκκλησίας, ως δήθεν «διαδόχου του αποστόλου Πέτρου»! Φυσικά, τόσο για την Εκκλησία μας, όσο και για την επιστήμη, είναι δόλιες πλαστογραφίες του παπισμού, οι οποίες, παρ’ όλα αυτά έχουν δυστυχώς ακόμα ισχύ και εγκυρότητα για τους παπικούς!  

 

ΑΓΙΟΣ ΜΕΡΚΟΥΡΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου –Καθηγητού

       Στα πρώτα χριστιανικά χρόνια οι Χριστιανοί είχαν διεισδύσει σε όλα τα επαγγέλματα. Ιδιαίτερα μεγάλος αριθμός Χριστιανών βρισκόταν στο στρατό και πολλοί από αυτούς αναδείχτηκαν Μεγαλομάρτυρες, για την πίστη τους στο Χριστό. Ένα από αυτούς υπήρξε και ο άγιος Μεγαλομάρτυς Μερκούριος.

       Γεννήθηκε στην Ανατολή και έζησε τον 3^ο αιώνα στους χρόνους των ασεβών και σφοδρών διωκτών των Χριστιανών αυτοκρατόρων Δεκίου (249-251), Γάλλου (251-253) και Βαλεριανού (253-259). Ο πατέρας του ονομαζόταν Γουρδιανός, ήταν Σκύθης στην καταγωγή, κρυφός Χριστιανός και υπηρετούσε ως έπαρχος. Ο γιός του Μερκούριος ήταν ανδρείος και παράτολμος και γι’ αυτό είχε επιλέξει το επάγγελμα του στρατιωτικού και υπηρετούσε στο ονομαστό και επίλεκτο στράτευμα των Μαρκησίων. Προφανώς είχε μυηθεί στην χριστιανική πίστη από τον πατέρα του.

       Η λεγεώνα, που υπηρετούσε, στάλθηκε από τον βασιλιά να πολεμήσει τους βαρβάρους, οι οποίοι εποφθαλμιούσαν εδάφη της αυτοκρατορίας. Όταν έφτασε ο ρωμαϊκός στρατός στο πεδίο της μάχης, οι αξιωματικοί και οι στρατιώτες απογοητεύτηκαν από την πληθώρα των εχθρικών στρατευμάτων. Ο Μερκούριος συλλογιζόταν τι έπρεπε να κάνει. Τότε του παρουσιάστηκε ένας λευκοντυμένος και απαστράπτων άγγελος Κυρίου, ο οποίος κρατούσε ξίφος στο δεξί του χέρι. Το έδωσε στον Μερκούριο και του είπε: «Φίλε Μερκούριε, ο Κύριος των Κυρίων είναι μαζί σου, προχώρα και θα νικήσεις. Αλλά μην ξεχάσεις ότι αυτή τη νίκη θα τα χρωστάς στον Χριστό. Πρόσεξε μην φανείς αχάριστος μαζί Του». Ο Μερκούριος πήρε το ξίφος και μαζί μια υπεράνθρωπη τόλμη, όρμισε στη μάχη, φονεύοντας πλήθος στρατιωτών. Έφτασε δε μέχρι τον βασιλιά τους Ρήγα, τον οποίο επίσης φόνευσε, τρέποντας σε άτακτη φυγή το βαρβαρικό στράτευμα.

       Ο ρωμαίος αυτοκράτορας θαύμασε την ανδρεία του, τον ονόμασε αρχιστράτηγο της Ανατολής και τον πήρε μαζί του στα παλάτια του. Ο Μερκούριος είχε λησμονήσει την υπόσχεσή του στον άγγελο, να δείξει την ευγνωμοσύνη του στον Θεό των Χριστιανών, που του έδωσε τη νίκη. Κάποιο βράδυ είδε τον ύπνο του τον άγγελο, ο οποίος του υπενθύμισε την υπόσχεσή του. Ο Μερκούριος ξύπνησε φοβισμένος και τότε άρχισε να συνειδητοποιεί τη μεγάλη του υποχρέωση και άρχισε να συμπεριφέρεται παράξενα. Δεν παραβρίσκονταν στα συμπόσια και τα γλέντια, ούτε στις δημόσιες εκδηλώσεις. Τα βράδια ξαγρυπνούσε, χύνοντας άφθονα δάκρυα για την αγνωμοσύνη του. Σκεπτόταν με ποιο τρόπο θα άφηνε το στράτευμα, τις τιμές και τα αξιώματα, για να ομολογήσει την πίστη στο Χριστό.

       Κάποια μέρα ο αυτοκράτορας τον διέταξε να κάνουν από κοινού θυσία στην «θεά» Αρτέμιδα, για να την έχουν σύμμαχο στις μάχες. Ο Μερκούριος δεν πήγε στη θυσία, προς έκπληξη του αυτοκράτορα. Τότε ένας αντίζηλός του στρατιωτικός, που ήθελε να του πάρει τη θέση, τον κατάγγειλε στον βασιλιά ως κρυφό Χριστιανό. Ο ειδωλολάτρης αυτοκράτορας ταράχτηκε από το θυμό του και ζήτησε να τον φέρουν μπροστά του για ακούσει από τον ίδιο τα καταγγελλόμενα, διότι δεν μπορούσε να φανταστεί ότι ο κορυφαίος στρατηλάτης του είχε αρνηθεί τους «θεούς» του κράτους και είχε ασπασθεί την «δεισιδαιμονία» του Χριστιανισμού! Έτσι θεωρούσαν τον Χριστιανισμό οι ειδωλολάτρες!

       Κάλεσε τον αρχιστράτηγο Μερκούριο και τον ρώτησε αν είναι αλήθεια όσα του κατάγγειλαν. Ο ηρωικός νέος δε δίστασε καθόλου και ομολόγησε με θάρρος και παρρησία την πίστη του στο Χριστό. Την ίδια στιγμή έβγαλε τη ζώνη του και τα παράσημά του και τα παρέδωσε στον αυτοκράτορα λέγοντάς του: «Γυμνός εξήλθον εκ της κοιλίας της μητρός μου, γυμνός και απελαύσομαι» (Ιώβ1,21). Ένα ουράνιο φως τον έλουσε και φάνηκε η θείας χάρις που τον επισκίασε. Ο φανατικός

ειδωλολάτρης βασιλιάς έγινε έξαλλος από το θυμό του. Παράγγειλε να τον φοβερίσουν και να του τάξουν μεγαλύτερα αξιώματα αν αρνιόταν την πίστη του, χωρίς όμως αποτέλεσμα. Τον οδήγησαν στο δεσμωτήριο, ευχαριστώντας και δοξολογώντας τον Κύριο, που για χάρη του υπέφερε! Τη νύχτα άγγελος Κυρίου τον ενδυνάμωσε να αντέξει στα βασανιστήρια που τον περίμεναν.  

     Την επόμενη ημέρα τον οδήγησαν και πάλι στον βασιλιά, ο οποίος, αφού διαπίστωσε την εμμονή του στην πίστη του, τον υπέβαλε σε φρικτά βασανιστήρια. Τον κρέμασαν σε τέσσερις στύλους και άρχισαν να κόβουν τις σάρκες του με κοφτερά μαχαίρια και να καίνε τις πληγές με δάδες. Μέσα από τις σχισμένες σάρκες του έτρεχε ποτάμι το αίμα και οι πόνοι ήταν αφόρητοι. Εκείνος υπέμεινε με πρωτοφανή ηρωισμό το μαρτύριο και προσευχόμενος έπαιρνε δύναμη από το Θεό. Ύστερα από τρεις ώρες μαρτύριο, τον έριξαν αιμόφυρτο στη φυλακή, όπου ο άγγελος Κυρίου τον επισκέφτηκε και πάλι και γιάτρεψε τις πληγές του και τον συνεχάρη για τον ηρωισμό του.

      Οι φύλακες της φυλακής διαμήνυσαν στο βασιλιά το θαύμα της θεραπείας του Μερκούριου και εκείνος έγινε και πάλι θηρίο. Διέταξε να τον υποβάλλουν σε νέα, φοβερότερα βασανιστήρια. Τον τρυπούσαν με πυρωμένες σούβλες σε όλο του το κορμί, λέγοντάς του: «Τίμα τους θεούς μας αδιάντροπε!». Εκείνος συνέχιζε να μένει αταλάντευτος στην πίστη του. Κατόπιν τον υπέβαλαν σε άλλα χειρότερα μαρτύρια. Τον κρέμασαν ανάποδα, δένοντάς του μια πελώρια πέτρα στο λαιμό. Κατόπιν τον ράβδισαν με τετράκλωνο βούρδουλα με χάλκινα βαρίδια, μέχρι λιποθυμίας. Ο Μάρτυρας και πάλι υπόμεινε με ηρωισμό και αυτά τα μαρτύρια.

     Βλέποντας  τύραννος την αμετάκλητη απόφασή του, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν, αφού τον μεταφέρουν στην Καισάρεια. Ο Μάρτυρας, αφού συγχώρεσε τους βασανιστές του, έκαμε το σημείο του σταυρού και έσκυψε το κεφάλι να του το κόψουν οι αλαλάζοντες ειδωλολάτρες δήμιοι. Εκείνη τη στιγμή είδε τον Κύριο να τον περιμένει. Είχε μαζευτεί πολύς όχλος ειδωλολατρών για να χαρούν από το θέαμα του αποκεφαλισμού του. Ο δήμιος έκοψε την τίμια κεφαλή του Μάρτυρα και η ψυχή του φτερούγησε στον ουρανό. Ήταν μόλις 25 ετών! Η μνήμη του εορτάζεται στις 25 Νοεμβρίου.          

Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης: «Φεύγοντες τόν βόθρον τῆς αἱρέσεως»!

 

Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης: «Φεύγοντες τόν βόθρον τῆς αἱρέσεως»!

Ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης: «Φεύγοντες τόν βόθρον τῆς αἱρέσεως»!

Γράφει ὁ κ. Γεώργιος Τραμπούλης, θεολόγος

  Ἡ Συντονιστική Ἐπιτροπή Πιστῶν τῆς Ἱ.Μ. Περιστερίου σέ ἀνακοίνωσή της ἀνέφερε ὅτι, στίς 4 Νοεμβρίου πραγματοποιήθηκε ἡ ἐπίσημη ἔναρξη τοῦ νεοσύστατου «Εὐρωπαϊκοῦ Ἰνστιτούτου Κανονικοῦ καί Ἐκκλησιαστικοῦ Δικαίου» στήν Ἱ. Μ. Περιστερίου. 

Ἀποδέκτης τῶν δραστηριοτήτων τοῦ Ἱδρύματος, ἀναφέρεται στό καταστατικό του, «εἶναι κατ’ ἀρχήν τό ποίμνιο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Περιστερίου». Ἀνάμεσα στούς σκοπούς τοῦ Ἰνστιτούτου, τονίζεται ὅτι εἶναι ἡ «παροχή ὑπηρεσιῶν διά βίου μάθησης, ἐκπαίδευσης καί κατάρτισης, καθώς καί ἡ συγκρότηση πιστοποιημένης ἐκπαιδευτικῆς δομῆς παροχῆς πιστοποιημένων ἐπιμορφωτικῶν προγραμμάτων» (ἄρθρο 4, παράγρ. 1λ). Ἐπίσης ξεχωρίζει καί ἡ «ἔρευνα καί ἡ μελέτη τοῦ θρησκευτικοῦ δικαίου τῶν λοιπῶν χριστιανικῶν δογμάτων, ὅπως γιά παράδειγμα τῆς Ρωμαιοκαθολικῆς Ἐκκλησίας, τῶν Ὁμολογιῶν τῆς Διαμαρτύρησης, καθώς καί τῶν Θρησκευτικῶν Κοινοτήτων πού ἀπαντοῦν στήν Ἑλλάδα καί στήν Εὐρώπη».

  Τό κρίσιμο σημεῖο βρίσκεται, τονίζουν οἱ πιστοί τῆς Μητροπόλεως στήν ἀνακοίνωση, στήν ἐκπαίδευση καί ἐπιμόρφωση κληρικῶν, μοναχῶν καί λαϊκῶν (ἄρθρο 4 κστ–κη). Τό Ἰνστιτοῦτο γίνεται φορέας διαμόρφωσης (καί ἐπαναδιαμόρφωσης) τῆς ἐν γένει ἐκκλησιαστικῆς αὐτοσυνειδησίας τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἐπιτυγχάνοντας τήν κατασκευή μίας νέας “νοοτροπίας”. Αὐτός ὁ ἐπιδιωκόμενος στόχος δεικνύει ὅτι τό Ἰνστιτοῦτο δέν εἶναι ἁπλῶς ἐπιστημονικός φορέας. Εἶναι καί ἐκπαιδευτικός – ἐπιμορφωτικός μηχανισμός πού φιλοδοξεῖ νά εἰσάγη τόν δικό του κώδικα σκέψης σέ κληρικούς, μοναχούς, λαϊκά στελέχη, νομικούς καί θεολόγους, ἀφοῦ ἐπαγγέλλεται τήν ἑρμηνεία τῶν Ἱερῶν Κανόνων (ἄρθρο 4, παρ.1β). Ἐλέγχοντας τήν ἐπιμόρφωση τοῦ πληρώματος, ἐλέγχεται ἡ νοοτροπία καί μαζί της ἡ ποιμαντική πράξη. Ἄρα μακροπρόθεσμα τό ἐκκλησιολογικό φρόνημα καί ἡ ταυτότητα, σημειώνουν οἱ πιστοί τῆς Μητροπόλεως Περιστερίου.

  Ἀκόμα ἀναφέρεται στήν ἀνακοίνωση ὅτι, στό ἄρθρο 5 παράγρ. 2β, 2στ καί 2ζ κατονομάζεται ρητά ἡ δυνατότητα συνεργασίας τοῦ Ἰνστιτούτου μέ θεολογικές σχολές, ὀργανισμούς ἤ φορεῖς «ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν κλιμάτων» γιά τήν ἐκπλήρωση τῶν σκοπῶν του. Αὐτό ἀσφαλῶς, ἀναφέρει ἡ Συντονιστική Ἐπιτροπή, ἐγκυμονεῖ τεράστιους κινδύνους στό ἀκατήχητο ποίμνιο, ἀφοῦ ἡ τακτική παρουσία τῶν πάσης φύσεως αἱρετικῶν στό περιβάλλον τῆς Μητροπόλεως (ὅπως ἤδη ἐνεργεῖται ἀπό ἀναλήψεως καθηκόντων τοῦ Μητρ. Περιστερίου) καί ἡ συνεργασία, οἰκειότητα καί κοινωνία τοῦ Μητροπολίτη καί ἄλλων ὀρθοδόξων μέ αὐτούς, ἐκτός τοῦ συνεχιζόμενου σκανδαλισμοῦ, θά γίνη αἰτία νά θεωρηθῆ ἀκίνδυνο πρᾶγμα ἡ συναναστροφή μέ αἱρετικούς, νά ἐμπεδωθῆ περαιτέρω ἡ παναίρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ καί νά χαθοῦν ἀκόμη περισσότερες ἀκατάρτιστες ψυχές.

  Σκοπός τῆς κανονικῆς παραδόσεως, εἶναι ἡ διασφάλιση τῆς ἑνότητας τῆς Ἐκκλησίας στήν ὀρθή πίστη καί στήν ἀγάπη, δηλαδή σέ αὐτόν τοῦτο τόν Χριστό, ὄχι μόνον μέ τήν διατύπωση τῆς ὀρθῆς πίστεως, ἀλλά καί μέ τήν ἀνόθευτη βίωσή της ἀπό ὅλους τούς πιστούς, σέ μιά βαθειά μυστηριακή ἑνότητα πού ἑδράζεται καί ὁλοκληρώνει τήν ἐνάρε-τη ζωή.

  Βάσει αὐτῶν, ἀβίαστα, τίθενται κάποια ἐρωτήματα, ὅπως γιά παράδειγμα, πῶς ὁ Σεβασμιώτατος Περιστερίου Γρηγόριος γίνεται φορέας διαμόρφωσης (καί ἐπαναδιαμόρφωσης) τῆς συνολικῆς ἐκκλησιολογικῆς ἀντίληψης καί νοοτροπίας τοῦ σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ὡς πρός τό Κανονικό Δίκαιο, ὅταν ὁ ἴδιος εἶναι ὑπόλογος ἀπέναντι στήν Διαρκῆ Ἱερά Σύνοδο τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καί στόν πιστό λαό τῆς Μητροπόλεώς του, ἀφοῦ μέ τήν ἀπόφαση τῆς Δ.Ι.Σ., ἡ ὁποία θέλει τήν θέση τοῦ Σταυροῦ – Ἐσταυρωμένου πίσω ἀπὸ τὴν Ἁγία Τράπεζα, καί ὁ Μητροπολίτης ἀρνεῖται νά συμμορφωθῆ (δίχως ὅμως καί κανείς νά τόν ὑποχρεώνη σέ συμμόρφωση);

  Πῶς ὁ Σεβασμιώτατος Περιστερίου καί τό -οὐσιαστικά- διαχριστιανικό του Ἰνστιτοῦτο γίνονται φορεῖς αὐθεντικῆς κατανοήσεως τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ὅταν μέ τίς πράξεις του ὁ Μητροπολίτης δέν λειτουργεῖ ὡς φορέας ἑνότητας ἐν τῇ πίστει, τήν ὁποία διασπᾶ, ἀφοῦ δέν ὀρθοτομεῖ τήν ὀρθή πίστη, προκαλώντας καί κατασκανδαλίζοντας τόν πιστό λαό, μέ ἐπακόλουθο τήν διάσπαση τῆς ἑνότητας τῆς τοπικῆς ἐκκλησίας τῆς ὁποίας προΐσταται; Ἡ αὐθεντικότητα πίστεως καί ἀγάπης ὀφείλει νά χαρακτηρίζη τό ἔργο τοῦ ἐπισκόπου, καί ἐπ’ αὐτῶν νά ποιμαίνη τόν πιστό λαό, πού δέν ἀποτελεῖ προσωπική “περιουσία” του, ἀλλά τήν ἄμπελο τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, πού ὀφείλει νά καλλιεργῆ στά ζωήρητα νάματα τοῦ Εὐαγγελίου.

Ἐπίσης, πῶς ὁ Μητροπολίτης Περιστερίου γίνεται φορέας αὐθεντικῆς βίωσης καί γνώση τοῦ Κανονικοῦ Δικαίου, ὅταν ἡ γνώση τήν ὁποία παρέχη οὔτε αὐθεντική εἶναι, οὔτε ὀρθή εἶναι, οὔτε ἐναρμονισμένη εἶναι μέ τό περιεχόμενο τῆς ἐν Χριστῷ ἀποκαλύψεως καί τῆς πνευματικῆς ἀποστολῆς τῆς Ἐκκλησίας, καθώς ἑδράζεται στήν οἰκουμενική θεολογία καί στά διατάγματά της; Γνωστό τυγχάνει ὅτι ἔργο τῶν ἁπανταχοῦ οἰκουμενιστῶν -ἀνεξαρτήτως ἐκκλησίας καί ὁμολογίας- εἶναι ἡ ὁμογενοποίηση τῆς ἰδίας ἐκκλησιαστικῆς παραδόσεως στήν ὁποία ἀνήκουν, μέ τήν οἰκουμενιστική θεολογία, πού λειτουργεῖ πιά ὡς ἡ κοινή βάση τῆς διαχριστιανικῆς “ἑνότητας” πού εὐαγγελίζονται.

  Ἀποτέλεσμα τούτων εἶναι νά τίθεται σέ κρίση ἡ σωτηρία τῶν ψυχῶν, τίς ὁποῖες ἐπισκοπεῖ. Γίνεται φανερό ὅτι ὁ Μητροπολίτης καί τό Ἰνστιτοῦτο γίνονται φορεῖς διαμόρφωσης καί ἐπαναδιαμόρφωσης μίας νέας νοοτροπίας μέσα στό σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, ξένης πρός ἐκείνη τῶν Πατέρων, μίας νοοτροπίας ἡ ὁποία ἔχει ὡς ἀναφορά της τόν συμφυρμό καί τόν συσχηματισμό μέ τήν αἵρεση, τήν στιγμή πού οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας ὁμοφώνως χαρακτηρίζουν αἵρεση καί τήν ἐλάχιστη ἀπόκλιση ἀπό τήν πίστη. Ἡ ἀλήθεια, διδάσκουν οἱ Πατέρες, οὐδέποτε ἐρωτοτροπεῖ πρός τήν πλάνη, κάτι τό ὁποῖο κάνει κατ’ ἐξακολούθηση ὁ Σεβ. Περιστερίου, μέ τά πάρε-δῶσε μέ τόν κάθε αἱρετικό, καί ποτέ ὁ ἀληθής ποιμήν δέν συνάπτει συμφωνία συνυπάρξεως μέ τήν αἵρεση, συνεργαζόμενος μέ θεολογικές σχολές, ὀργανισμούς ἤ φορεῖς ἄλλων “ἐκκλησιαστικῶν” κλιμάτων, ὅπως ἐνεργεῖ ὁ Μητροπολίτης Γρηγόριος, ἀφοῦ ὁποιοσδήποτε συμβιβασμός περί τήν πίστη σημαίνει προδοσία τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως γιά τούς Πατέρες.

  Γίνεται φανερό ὅτι σκοπός τοῦ Μητροπολίτου εἶναι ἡ ἰσοπέδωση τῶν ὁμολογιακῶν ὁρίων πού διασφαλίζουν οἱ Ἱεροί Κανόνες, πού ἐγγυῶνται τήν ἀποκλειστικότητα τῆς ἀληθοῦς Ἐκκλησίας, χάριν μίας “ἀνοικτῆς ἐκκλησιολογίας”, πού ἀποτελεῖ τό πρόταγμα τοῦ Οἰκουμενισμοῦ. Καί ἐνῶ οἱ Πατέρες διδάσκουν τήν αὐστηρή προσήλωση στά θέματα τῆς πίστεως, τήν διασφάλιση λειτουργίας τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ὁ Σεβασμιώτατος παροτρύνει τήν ἄμβλυνση τοῦ κριτηρίου τῆς πίστεως, τό ὁποῖο σημαίνει τήν γενική χαλάρωση καί τήν ἀδιαφορία γιά τόν θησαυρό, τόν ὁποῖο διαφυλάττει μόνη ἡ Ὀρθοδοξία, τήν ἀληθινή πίστη πού μόνον αὐτή ὁδηγεῖ στήν σωτηρία! Μία αὐστηρότητα ἡ ὁποία δέν δηλώνει μία ἀδιάκριτη καί ἄκαρπη ἐπιμονή ἤ ἕνα στεῖρο φανατισμό, ἀλλά μία ὁλοκληρωμένη ἐπίγνωση τῶν σωτηριολογικῶν συνεπειῶν τῆς αἱρέσεως, ἐάν ἀφεθῆ ἐντός τῆς Ἐκκλησίας, μέ συνακόλουθο τήν ἀπώλεια τῶν πιστῶν. Πράγματι, ὡς συνέπεια τοῦ συμφυρμοῦ καί τῆς συναναστροφῆς μέ τήν αἵρεση καί τούς αἱρετικούς εἶναι ἡ παρατηρούμενη ἀλλοτρίωση τῶν πιστῶν, ἡ ἄμβλυνση τῆς πίστεώς των, κάτι τό ὁποῖο -δυστυχῶς- χαρακτηρίζει τήν ἐποχή μας.

 Στόχος τοῦ Σεβασμιωτάτου διαφαίνεται νά εἶναι, οἱ Χριστιανοί νά μή κατέχουν τήν πατερική γνώση τῶν Γραφῶν καί τῆς ὀρθοδόξου Παραδόσεως, ἀλλά τήν κοσμική καί “ἐπιστημονική”· τήν “γνώση”, ἡ ὁποία δέν καλλιεργεῖ τούς Χριστιανούς πρός τούς ἀγῶνες τῆς πίστεως, νά μή ἐπαναστατοῦν οἱ συνειδήσεις τους πρός τίς προδοσίες εἰς βάρος της, ἀλλά ἀντίθετα εἶναι μία “γνώση” πού καλλιεργεῖ τήν ἀδιαφορία, τήν σιωπή, καί τόν “ἀπεγκλωβισμό” ἀπό τίς “ἀγκυλώσεις” τῆς Παράδοσης τῶν Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας.

  Καί ἐνῶ ὁ Σεβασμιώτατος προωθεῖ τήν συνεργασία μέ φορεῖς «ἄλλων ἐκκλησιαστικῶν κλιμάτων», ὁ ἀπόστολος τῶν Ἐθνῶν δέν συνιστᾶ καμία συνύπαρξη, ἐν ὀνόματι τῆς κοσμικῆς “ἀγάπης”, μετά τῶν αἱρετικῶν, οἱ ὁποῖοι, σύμφωνα μέ τόν Παῦλο, λαλοῦν διεστραμμένα. Ὁ ἀπόστολος Παῦλος συνιστᾶ τήν ἐγρήγορση καί ὀνομάζει τούς αἱρετικούς “λύκους βαρεῖς”, ἀκριβῶς γιά νά καταδικάση ἀπολύτως κάθε ἀναστροφή καί κοινωνία μέ αὐτούς.

  Ὁ ὑμνητής τῆς ἀγάπης, ὁ ἅγιος Ἰγνάτιος ὁ Θεοφόρος (πού τόσο ἔχει διαστραφῆ ἡ διδασκαλία του ἀπό τούς οἰκουμενιστές, ἰδίως ἀπό τόν ἐκλειπόντα Ἰωάννη Ζηζιούλα, τόν ὁποῖο ἅπαντες οἱ οἰκουμενιστές ὑμνολογοῦν), δέν δίστασε νά καταπολεμήση τίς αἱρέσεις τῆς ἐποχῆς του καί νά καταδικάση κάθε κοινωνία πιστῶν καί αἱρετικῶν, λέγοντας στήν ἐπιστολή του πρός Μαγνησιεῖς «μή πλανᾶσθε ταῖς ἑτεροδοξίαις… Σπουδάζετε βεβαιωθῆναι ἐν τοῖς δόγμασι τοῦ Κυρίου καί τῶν Ἀποστόλων». Παράλληλα οἱ πιστοί καλοῦνται ἀπό τόν ἅγιο Ἰγνάτιο νά φεύγουν μακριά ἀπό τούς σχισματικούς καί τούς κακοδόξους, λέγοντας ὅτι «τέκνα φωτός ἀληθείας φεύγετε τόν μερισμόν καί τάς κακοδιδασκαλίας… Πολλοί γάρ λύκοι ἀξιόπιστοι (φαινόμενοι) ἡδονῇ κακῇ αἰχμαλωτίζουσι τούς θεοδρόμους· ἀλλ’ ἐν τῇ ἑνότητι ὑμῶν οὐκ ἔχουσι τόπον». Εἶναι φανερό ὅτι οἱ πεπλανημένες διδασκαλίες τοῦ Σεβασμιωτάτου Γρηγορίου καί ἡ συνύπαρξη πού προωθεῖ μέ τούς αἱρετικούς, παπικούς καί προτεστάντες, περιέχουν δεινή ἐκκλησιολογική καί δογματική σύγχυση, ἀφοῦ εἶναι ἐξ ὁλοκλήρου ἀντίθετες πρός τήν Ἁγία Γραφή καί τήν Παράδοση, κάτι τό ὁποῖο τοῦ τό ἔχει ἐπισημάνει ἤδη καί ἡ Δ.Ι.Σ. τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, μέ τήν ἀπόφασή της γιά τήν θέση τοῦ Ἐσταυρωμένου, πού ὅμως ὁ Μητροπολίτης Γρηγόριος “ἀγρόν ἠγόρασε”, συνεχίζοντας ἀκάθεκτος νά σπερμολογῆ…

  Εἶναι ὄντως πολύ ἀνησυχητικό γιά τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ τό φαινόμενο τῆς ἀθετήσεως τῶν Ἱερῶν Κανόνων ἐκ μέρους τῶν ἐπισκόπων, οἱ ὁποῖοι κατά τήν ὥρα τῆς χειροτονίας τους ἔχουν δωσει τήν ἱερή ὑπόσχεση ὅτι θά παραμείνουν ἄγρυπνοι φρουροί τῆς πιστῆς τηρήσεως ὅλων τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Τό θλιβερό εἶναι ὅτι οἱ ἀθετοῦντες τούς Ἱερούς Κανόνες ἐπίσκοποι παραμένουν χωρίς καμία κύρωση ἐκ μέρους τῆς Ἱερᾶς Συνόδου, ἡ ὁποία θά ὄφειλε νά τούς συνετίση καί σέ περίπτωση συνέχισης τῆς πλάνης τους, νά τούς καθαιρέση! Καί ἐνῶ καταδικάστηκε οὐσιαστικά ἡ πλάνη τοῦ Σεβασμιωτάτου, γιά τό ζήτημα τοῦ Ἐσταυρωμένου, τοῦτος μένει ἀπτόητος, γράφει εἰς τά παλαιά τῶν ὑποδημάτων του τήν ἀπόφαση καί προχωρᾶ ἀδιάφορα στό νά κρημνίζη ψυχές, ἱδρύοντας “Ἰνστιτοῦτα”. Γιατί ἆραγε τέτοια ἀδιαφορία ἐκ μέρους τῆς προϊσταμένης του Ἀρχῆς; Μήπως ἡ σιωπή αὐτή ὑποδηλώνει τόν ἐμπαιγμό τοῦ Ἁγίου Πνεύματος; Πῶς ὀνοματίζει ὁ ἅγιος Γρηγόριος Παλαμᾶς (στοιχῶν στήν Πατερική-Ἀποστολική Παράδοση), τήν ἔνοχο σιωπή; Μήπως, «τρίτο εἶδος ἀθεΐας»;

  Εἶναι γεγονός ὅτι μεγάλο μέρος αὐτῶν πού ἐτάχθησαν νά ὑπερασπίζονται τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ ἀπό τήν αἵρεση καί τό κοσμικό φρόνημα, εἶναι αὐτοί πού πρῶτοι ἐρωτοτροποῦν μέ τήν αἵρεση καί τήν ἐκκοσμίκευση. Συνέπεια αὐτῆς τῆς ἐκτροπῆς εἶναι ἡ νοοτροπία αὐτή νά ἔχη ἐμποτίσει βαθειά τούς πιστούς, σέ σημεῖο πού νά ἔχη ἀλλοιώσει ἀκόμα καί τήν καθημερινότητά τους, ὥστε ἡ ζωή τους νά εἶναι ἀπαράλλακτη μέ τήν ζωή τῶν αἱρετικῶν τῆς Δύσης, καθώς ἐπίσης ὁ τρόπος σκέψης, τά ἐνδιαφέροντά τους, οἱ προτεραιότητές τους, ὅλα νά ἔχουν πιά ταυτισθῆ πρός ἐκεῖνα τῶν αἱρετικῶν.

  Φυσιολογικά, ὡς ἐπακόλουθο τῶν ἀνωτέρω, τίθενται τά ἑξῆς ἐρωτήματα: Ὁ πιστός λαός ἐνδιαφέρεται τελικά γιά τήν Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ; Ἡ πίστη ἡ ὁποία σήμερα τόν χαρακτηρίζει, τί σχέση ἔχει πρός τήν πίστη τῶν Ἁγίων Πατέρων; Τί εἶναι ἡ Ἐκκλησία γιά τούς σύγχρονους πιστούς, εἶναι ἡ κιβωτός τῆς Ἀληθείας; Ἀντιλαμβάνεται ἕκαστος πιστός ὅτι ἡ αἵρεση τοῦ Οἰκουμενισμοῦ ἔχει διαβρώσει σέ βάθος τήν πίστη, τό δόγμα, τήν καθημερινότητά του; Καταλαβαίνουμε ἆραγε, ὅτι ἡ ἡττοπάθεια καί ὁ ὠχαδελφισμός δέν ἔχουν καμία σχέση μέ τήν νοοτροπία τοῦ νικητῆ Χριστιανοῦ, καθώς, «ὑμεῖς ἐκ τοῦ Θεοῦ ἐστε, τεκνία, καὶ νενικήκατε αὐτούς» (Α΄ Ἰων. 4,4). Καί πάλι, «πᾶν τὸ γεγεννημένον ἐκ τοῦ Θεοῦ νικᾷ τὸν κόσμον· καὶ αὕτη ἐστὶν ἡ νίκη ἡ νικήσασα τὸν κόσμον, ἡ πίστις ἡμῶν.» (Α΄ Ἰων. 5,4).

  Σέ μία ἐποχή ὑλόφρονα καί ἀντιπνευματική, χωρίς ἀγῶνες πνευματικούς, τό παράδειγμα τῶν πιστῶν τῆς Μητροπόλεως Περιστερίου ἀποτελεῖ σημεῖο ἀναφορᾶς, διότι κάνουν πράξη, τό κατά δύναμιν, τόν λόγο τοῦ ἁγίου Θεοδώρου τοῦ Στουδίτη, «χάριν πολλήν ἔσχον ἐν τούτῳ τῷ Θεῷ μου, ὅτι λαϊκοί ἴσα μονάζουσιν ἀγωνίζονται εὐαρεστεῖν Κυρίῳ, φεύγοντες τόν βόθρον τῆς αἱρέσεως».

orthodoxostypos