π. Γεώργιος Μεταλληνός: Όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η Πολιτεία παίρνει το πάνω χέρι!

 

π. Γεώργιος Μεταλληνός: Όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η                                  Πολιτεία παίρνει το πάνω χέρι!

 

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟΣ Β’ – ΑΓΙΟΣ ΑΜΒΡΟΣΙΟΣ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ

Ο ΤΡΟΜΕΡΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΑΜΒΡΟΣΙΟΥ ΜΕΔΙΟΛΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΟ Β’

«…Δεν ήταν (ο γάμος) κάτι που ενδιέφερε την Πολιτεία. Γιατί η Πολιτεία έχει άλλα ενδιαφέροντα. Ξέρετε δε, κάθε φορά που επεμβαίνει η Πολιτεία στα εκκλησιαστικά θέματα, το κάνει όχι για το καλό της Εκκλησίας, το κάνει για το καλό το δικό της. Θέλει να ρυθμίσει δηλαδή, να λύσει δικά της προβλήματα.

Η κίνηση δε που γίνεται πάντοτε είναι από την Εκκλησία προς την Πολιτεία και όχι από την Πολιτεία προς την Εκκλησία. Δηλαδή η Πολιτεία επί Ιουστινιανού, μετά επί Λέοντος του Σοφού, καθιστά νόμους του κράτους τα δόγματα και τους Κανόνες της Εκκλησίας. Δεν γίνεται το αντίθετο, οι νόμοι της Πολιτείας να γίνονται νόμοι της Εκκλησίας.

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα. Τον τέταρτον αιώνα ο υιός του Μεγάλου Κωνσταντίνου ο Κωνστάντιος, σε μία στιγμή εκρήξεως, μολονότι Ορθόδοξος, έλεγε το εξής στους επισκόπους: ο λόγος ο εμός ως κανών νομιζέσθω (θα είναι νόμος ο λόγος μου) και του είπαν αμέσως ευχαριστούμε δεν θα πάρουμε. Του είπαν τα μεγάλα Πατερικά αναστήματα της εποχής.

Απαντούν οι μεγάλοι Πατέρες της εποχής, ένας εξ’ αυτών ήταν ο μεγάλος Άγιος Αμβρόσιος, επίσκοπος Μεδιολάνων, του κέντρου της αυτοκρατορείας τότε εις την Δύση. Και τί είπε; Imperator intra Ecclesiam, non supra Ecclesiam est. Ο αυτοκράτωρ είναι μέσα στην Εκκλησία, όχι πάνω από την Εκκλησία.

Αυτή είναι η απάντηση ενός μεγάλου επισκόπου.

Ε, όταν δεν έχουμε μεγάλους επισκόπους τότε η Πολιτεία παίρνει πάντα το πάνω χέρι. Είναι η λεγομένη πολιτειοκρατεία. Και δεν θα είχαμε ποτέ καμμία αντίρρηση, εκπρόσωποι της Πολιτείας που ζουν μέσα στην Ορθόδοξη Παράδοση να μας διορθώσουν εκεί που ατακτούμε. Αλλά συνήθως την «διόθρωση» την αναλαμβάνουν πρόσωπα πολιτειακά που δεν έχουν σχέση με την Παράδοση της Εκκλησίας και «διορθώνουν» τα καλώς κείμενα, όχι τα κακώς κείμενα. Αυτά που τους συμφέρουν.

–https://youtu.be/0LoRAzYPMOo – Gus Tsin

ΑΓΙΟΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ Ο ΣΤΡΑΤΗΛΑΤΗΣ: Ο ΗΡΩΪΚΟΣ  ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

     Κάποιοι κακοήθεις και ανιστόρητοι, θέλουν να περιορίσουν τη χριστιανική πίστη της αρχαίας Εκκλησίας στους φτωχούς και τους δούλους. Όμως  έρχεται η ιστορία και τα συναξάρια της Εκκλησίας μας για να τους διαψεύσουν οικτρά. Τη νέα πίστη είχαν υιοθετήσει άνθρωποι από όλες τις κοινωνικές τάξεις και τα επαγγέλματα. Μια από αυτές ήταν οι στρατιωτικοί. Μέσα από τις τάξεις τους αναδείχθηκαν μυριάδες Μάρτυρες κατά τη διάρκεια των διωγμών των πρώτων τριακοσίων χρόνων.

      Ένας από αυτούς υπήρξε ο μεγαλομάρτυρας Θεόδωρος ο Στρατηλάτης. Δεν είναι γνωστό το ακριβές έτος της γεννήσεώς του. Τοποθετείται περί τα τέλη του 3^ου μ. Χ. αιώνα. Γεννήθηκε στην πόλη Ευχάνεια του Ελενοπόντου, (Ευξείνου Πόντου), στην πανάρχαια κοιτίδα του Ελληνισμού, από Έλληνες γονείς, οι οποίοι είχαν μεταστραφεί στον Χριστιανισμό. Τα πρώτα χρόνια της ζωής του τα έζησε στην Ποντική Ηράκλεια της Παφλαγονίας και ανατράφηκε με τα νάματα της χριστιανικής πίστεως και ευσέβειας. Από παιδί διακρινόταν για το εξαίρετο παράστημά του και κυρίως για τα πλούσια πνευματικά και ψυχικά του χαρίσματα. Είχε αποκτήσει σπουδαία παιδεία, μελετώντας τα ιερά χριστιανικά κείμενα, καθώς και τους αρχαίους Έλληνες φιλοσόφους. Αναδείχτηκε μάλιστα σπουδαίος ρήτορας.

      Από νεαρός ξεχώριζε για τις ηγετικές του ικανότητες και γι’ αυτό αποφάσισε να ακολουθήσει το επάγγελμα του στρατιωτικού, το οποίο απολάμβανε μεγάλο σέβας της εποχή εκείνη. Γι’ αυτό και κατατάχτηκε στον ρωμαϊκό στρατό. Το ξεχωριστό σωματικό του παράστημα, οι αθλητικές του επιδόσεις και κυρίως το θάρρος, ανδρεία του και οι έμφυτες στρατιωτικές του αρετές τον ανέβασαν πολύ γρήγορα στη στρατιωτική ιεραρχία του ρωμαϊκού στρατού των ανατολικών περιοχών της αυτοκρατορίας. Έγινε στρατηλάτης, αξίωμα ανάλογο με του σημερινού στρατηγού.

       Η φήμη του για τις ικανότητές του και για την αποτελεσματικότητα των λεγεώνων που διοικούσε, έφτασε ως τον αυτοκράτορα Λικίνιο (307-324), ο οποίος τον προσκάλεσε για να τον γνωρίσει από κοντά και να τον ανταμείψει για τις πολύτιμες στρατιωτικές του υπηρεσίες. Αλλά κάποιοι φανατικοί σύμβουλοί του τον πληροφόρησαν ότι ο Θεόδωρος ήταν Χριστιανός. Ο Λικίνιος ήταν φανατικός ειδωλολάτρης και μισούσε θανάσιμα τον Χριστιανισμό. Του έστειλε κατ’ αρχήν μια επιστολή, προτείνοντάς του να θυσιάσουν μαζί στους «θεούς». Ο Θεόδωρος του απάντησε με ευγένεια και διπλωματία πως δεν ήταν δυνατόν να τον συναντήσει τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο και πως τον περίμενε να έρθει στην Ηράκλεια, όπου θα θυσίαζαν τότε από κοινού. Όμως ο στρατηλάτης ήθελε απλά να κερδίσει χρόνο.

      Ο Λικίνιος πίστεψε στα γραφόμενα του Θεοδώρου και με την πρώτη ευκαιρία επισκέφτηκε όντως την Ηράκλεια και ο στρατηλάτης του οργάνωσε μια λαμπρή υποδοχή. Του ζήτησε μάλιστα και τα παγανιστικά ξόανα και είδωλα, φτιαγμένα από χρυσάφι και πολύτιμες πέτρες, τα οποία κουβαλούσε μαζί του ο θρησκομανής αυτοκράτορας, με σκοπό δήθεν να τους αποδώσει τιμές. Παρευθύς ο ηρωικός Θεόδωρος πήρε στα χέρια του τα σύνεργα της ειδωλολατρίας, τα οποία θρυμμάτισε και τα έδωσε στους φτωχούς να πουλήσουν τα ακριβά μέταλλα για να καλύψουν βιοτικές τους ανάγκες. Ο Λικίνιος έμεινε άναυδος από την πράξη του κορυφαίου στρατιωτικού του. Θεώρησε την πράξη του αφ’ ενός μεν ασεβή προς τους «θεούς» του κράτους, και αφ’ ετέρου προσβολή κατά του προσώπου του.

        Διέταξε αμέσως τη σύλληψή του και την ενώπιόν του μεταφορά, για να τον ανακρίνει προσωπικά. Ο αυτοκράτορας αρχικά έκρυψε τον θυμό και την προσβολή του και θέλησε με κολακείες να πείσει τον στρατηλάτη να απαρνηθεί την χριστιανική του πίστη και να θυσιάσει στους «θεούς» του. Του επεσήμανε ότι τη λαμπρή του

καριέρα τη χρωστά στην εύνοιά τους και ως εκ τούτου είναι υποχρεωμένος να τους προσφέρει θυσία. Ο Θεόδωρος παρέμεινε ατάραχος και γαλήνιος, όση ώρα μιλούσε ο Λικίνιος. Απάντησε στον αυτοκράτορα πως η χριστιανική του πίστη και ιδιότητα αξίζουν περισσότερο από όλα τα αξιώματα του κόσμου. Πως οι «θεοί» του είναι ανύπαρκτοι και αποκυήματα αρρωστημένων μυθογράφων και πως πίσω από αυτούς κρύβονται οι κακοποιοί δαίμονες, οι οποίοι λατρεύονται στα πρόσωπά τους. Πως ο αληθινός Θεός είναι η Παναγία Τριάδα, που μας αποκάλυψε ο Ιησούς Χριστός, ο Οποίος έγινε άνθρωπος για να μας λυτρώσει από την αμαρτία τη φθορά και το θάνατο. Να μας απαλλάξει από το σκοτάδι της ειδωλολατρίας και της πλάνης, να μας κάνει τέκνα φωτός.  

      Ο θηριώδης Λικίνιος έγινε έξαλλος από οργή θυμό για την εμμονή του στρατηλάτη του να μη θυσιάσει στους «θεούς» του και για την προσβολή εναντίον τους. Τον απείλησε ότι τον περιμένουν σκληρά βασανιστήρια, αλλά ο Θεόδωρος έμεινε εδραίος στην πίστη του και περίμενε με ανυπομονησία το μαρτύριο για την πίστη του στο Χριστό. Τότε διέταξε να τον καθαιρέσουν από το υψηλό του αξίωμα, να τον γδύσουν και να τον μαστιγώσουν με βούνευρα, τα οποία κατέληγαν σε μολυβένια σφαιρίδια. Οι απάνθρωποι ειδωλολάτρες δήμιοι ξέσκιζαν με λύσσα τις σάρκες του Μάρτυρα και κατόπιν τον έριξαν στη φυλακή, όπου έμεινε επτά ημέρες χωρίς τροφή και νερό, αναμένοντας να απαρνηθεί την πίστη του. Αφού είδε ο Λικίνιος ότι δεν κατόρθωσε τίποτε, έδωσε εντολή να τον σταυρώσουν, εν μέσω απερίγραπτων ταπεινώσεων και βανδαλισμών. Η ψυχή του πέταξε στα ουράνια, για να συναντήσει τον αληθινό και αιώνιο Βασιλέα Χριστό και το σώμα του το συνέλλεξαν οι Χριστιανοί και το ενταφίασαν με μεγάλες τιμές. Ήταν 8 Φεβρουαρίου του έτους 319. Αυτή την ημέρα όρισε η Εκκλησία μας να τιμάται η σεπτή του μνήμη. Ανήκει στη χορεία των μεγαλομαρτύρων και απολαμβάνει διαχρονικά την τιμή των πιστών. Αυτοί είναι οι ήρωες της Πίστεώς μας!   

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΩΘΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΑΣ;

 

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΩΘΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΑΣ;

Ἀκατάλυτα τά Θεῖα Δόγματα, ἀπό δημοσίας σχέσεις: «Ἀλλοτρίας βοτάνης ἀπέχεσθαι, ἥτις ἐστίν αἵρεσις» (Ἰ. Δαμασκηνός)

Διωγμοὶ ἔξωθεν· Αἱρέσεις ἔσωθεν.

Ἄρνησις ἱεραποστολῆς εἰς 15 ἑκατ. Αἰγυπτίους Κόπτας

Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑΣ ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΕΧΕΙ ΕΝΩΘΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΜΟΝΟΦΥΣΙΤΑΣ;

Φονεύουν ἔνιοι: Πολιτικοὶ τὴν Δημοκρατίαν· Δημοσιογράφοι τὴν Ἀλήθειαν· Δικασταὶ τὴν Δικαιοσύνην· Ἰατροὶ τὴν Ὑγείαν· Προκαθήμενοι τὴν Ὀρθοδοξίαν.

Τοῦ κ. Περικλέους Ἠλία Νταλιάνη, Θεολόγου

Τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία μεταξύ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου καὶ Αἱρετικοῦ Πατριάρχου τῶν Κοπτῶν –Μονοφυσιτῶν

  Σύμφωνα μὲ τὴν Ρομφαία ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας δήλωσε τὰ ἑξῆς, σχετικὰ μὲ τὸν Πατριάρχη τῶν Μονοφυσιτῶν Κοπτῶν κ. Ταβαντρός:

 “Σήμερα, Δευτέρα 19 Ἰανουαρίου ἐ.ἔ., ὁ Μακαριώτατος Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεόδωρος Β΄, μὲ αἴσθημα βαθιᾶς ἀδελφικῆς μέριμνας καὶ εἰλικρινοῦς ἀγάπης, ἐπικοινώνησε τηλεφωνικὰ μὲ τὸν Ἁγιώτατο Πατριάρχη τῶν Κοπτῶν κ.κ. Tawadros II, ὁ ὁποῖος, σύμφωνα μὲ τὴν ἐπίσημη ἀνακοίνωση τῆς Κοπτικῆς Ἐκκλησίας, ὑπεβλήθη ἐπιτυχῶς σὲ χειρουργικὴ ἐπέμβαση στὴν Αὐστρία καὶ παραμένει ὑπὸ ἰατρικὴ παρακολούθηση.

  Κατὰ τὴ θερμὴ αὐτὴ τηλεφωνικὴ ἐπικοινωνία, ὁ Μακαριώτατος ἐξέφρασε τὶς ἐγκάρδιες εὐχές του γιὰ ταχεῖα καὶ πλήρη ἀνάρρωση τοῦ Ἁγιωτάτου Πατριάρχου Tawadros II, διαβεβαιώνοντάς τον γιὰ τὶς προσευχὲς Τοῦ ἰδίου, ἀλλὰ καὶ τοῦ πληρώματος τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τῆς Ἀλεξανδρείας.

  Ἐκ μέρους τοῦ Πατριάρχου Tawadros II, ἐκφράστηκαν θερμὲς εὐχαριστίες πρὸς τὸν Μακαριώτατο Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας γιὰ τὴν ἀδελφική του ἀγάπη καὶ τὴν τηλεφωνικὴ αὐτὴ ἐπικοινωνία, ἡ ὁποία γιὰ ἀκόμη μία φορὰ ἐπιβεβαιώνει τοὺς δεσμοὺς ἀμοιβαίας ἐκτίμησης, σεβασμοῦ καὶ εἰλικρινοῦς φιλίας ποὺ συνδέουν τοὺς δύο πνευματικοὺς ἡγέτες.

  Μὲ τὴν εὐκαιρία αὐτή, ὁ Μακαριώτατος Πάπας καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς κ.κ. Θεόδωρος Β΄ ἀναπέμπει θερμὴ προσευχὴ πρὸς τὸν Πανάγαθο Θεό, ὥστε ὁ Ἁγιώτατος Πατριάρχης τῶν Κοπτῶν κ.κ. Tawadros II νὰ ἐπανέλθει σύντομα, πλήρως ὑγιής, στὰ ὑψηλὰ καὶ πολυεύθυνά του καθήκοντα.” (Βλέπε καὶ Ρομφαία, 19.01.2026)

Ἡ παναίρεσις τοῦ Οἰκουμενισμοῦ

  Ἀπὸ τὸ ἀνωτέρω μήνυμα τοῦ Πατριάρχου Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου, ὁ ὁποῖος στὶς 29-30 Νοεμβρίου 2025, βρέθηκε στὴν Νίκαια καὶ τὴν Κωνσταντινούπολη μαζὶ μὲ τὸν αἱρεσιάρχη Πάπα Λέοντα καὶ τὸν Πατριάρχη Βαρθολομαῖο στὸ αἱρετικὸ συλλείτουργο τῆς 30ῆς Νοεμβρίου, στὸ ὁποῖο ὑπῆρχαν καὶ μονοφυσίτες αἱρετικοί, τώρα βλέπουμε καὶ πάλι τὴν πνευματικὴ πτώση τοῦ αἱρετίζοντος Πατριάρχου, ὁ ὁποῖος πρὶν Ὀκτὼ περίπου χρόνια τὸ 2018, δήλωνε κατὰ τὴν ὥρα τῆς θείας Λειτουργίας, τὴν βλασφημία “ὅτι καὶ στὰ τζαμιὰ λατρεύεται ὁ Θεός”, πλάνη τὴν ὁποία οὔτε οἱ μεγαλύτεροι αἱρετικοί τῆς ἱστορίας δὲν ἔχουν πεῖ καὶ μάλιστα ἀναφερόμενος στὸ Ἰσλάμ, τὸ ὁποῖο ὁ Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνὸς ἀναφέρει ὅτι εἶναι Πρόδρομος τοῦ Ἀντιχρίστου. “Οἱ Ἐκκλησίες μας εἶναι μία Ἐκκλησία, μὲ «Ἀρχηγὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστὸ» ἔλεγε στὸν μονοφυσίτη Πατριάρχη… Και “στὰ ἱερὰ τζαμιὰ λατρεύεται ἀπὸ τὸ Κοράνι ὁ Θεός!”. Δήλωνε ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος, τὸ 2018 ἀπὸ τὴν Θεία Λειτουργία μία ἡμέρα πρὶν τὰ Χριστούγεννα στὸν Πατριαρχικὸ ναό.

  Ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος λοι­πὸν καὶ ἐδῶ εἶναι φανερὸ ὅτι ἀποδέχεται καὶ λειτουργεῖ παράλληλα μὲ τὴν Θεοπασχικὴ αἵρεση τοῦ Μονοφυσιτισμοῦ καὶ Μονοθελητισμοῦ, ἀφοῦ ἀποδέχεται Ἱερωσύνη εἰς τοὺς αἱρετικοὺς μονοφυσίτες τῆς Αἰγύπτου, θεωρεῖ ὡς “Ἁγιώτατο”, τὸν αἱρεσιάρχη Κόπτη Πατριάρχη τῶν μονοφυσιτῶν Κοπτῶν, οἱ ὁποῖ­οι ἔχουν καταδικαστεῖ ἀπὸ τὴν Δ’ Ἐν Χαλκηδόνι Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 451.

  Ἐπίσης ὀνομάζει τοὺς Κόπτες ὡς “Ἐκκλησία”, γνωστὴ τακτικὴ τῶν οἰκουμενιστῶν Πατριαρχῶν Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαίου καὶ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρου, οἱ ὁποῖοι ἀποκρυστάλλωσαν τὴν αἱρετική τους πίστη στὸ Κολυμπάρι Χανίων τῆς Κρήτης τὸ 2016.

  Ἐπίσης οἱ ἀντιχαλκηδόνιοι μονοφυσίτες δὲν δέχονται τὶς τέσσερις Οἰκουμενικὲς συνόδους (Δ’, Ε’, Στ’, Ζ’) καὶ παρόλα αὐτὰ ὁ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας,  ὁ ἀναγνωρίσας καὶ τοὺς σχισματικούς τῆς Οὐκρανίας, ζητᾶ τὴν ἐπιστροφὴ τοῦ Κόπτη αἱρεσιάρχη Πατριάρχη στὴν ἕδρα του, ὥστε νὰ συνεχίσει τὰ (αἱρετικὰ) “ὑψηλά”, ὅπως λέγει, καθήκοντά του.

  Οἱ μονοφυσίτες αἱρετικοὶ δέχονται μόνο τὴν θεϊκὴ φύση τοῦ Χριστοῦ, ἀφοῦ θεωροῦν ὅτι ἡ ἀνθρώπινη φύση ἀπορροφήθηκε ἀπὸ τὴν θεϊκὴ καὶ ἐπίσης θεωροῦν τὴν βλασφημία, ὅτι ἐπάνω στὸ σταυρὸ ἔπαθε ὁ Θεός, ἀφοῦ ὁ ἄνθρωπος Χριστὸς εἶχε ἀπορροφηθεῖ ἀπὸ τὴν Θεία Φύση.

  Ὁ Μονοφυσίτης  Σενούδα Γ΄ ἐνώπιον τῆς Διορθοδόξου Ἐπιτροπῆς παλαιότερα στὸ Σαμπεζὺ ἐδήλωσεν: «Ὡς πρὸς τὰς Οἰκουμενικάς Συνόδους, ἀποδεχόμεθα ἐξ’ αὐτῶν τὰς τρεῖς πρώτας… Ἀρνούμεθα τὴν Σύν­οδον τῆς Χαλκηδόνος… Δύναμαι νὰ εἴπω τελείως ἀνοικτὰ ὅτι ὅλαι αἱ Ἀνατολικαὶ Ἐκκλησίαι δὲν δύνανται νὰ ἀποδεχθοῦν τὴν Σύνοδον τῆς Χαλκηδόνος… Ἔχετε ἑπτὰ Οἰκουμενικάς Συνόδους. Ἐὰν σᾶς λείψη μία, δὲν ἔχετε νὰ χάσετε πολλὰ πράγματα» (Μητροπ. Μύρωνος Χρυσοστόμου Κωνσταντινίδου. Διάλογος…, Ἐν Περ. «Θεολογία», Ἀθῆναι, 1980 τ. 51 σελ. 229)».

  Ἐνῶ οἱ Ἅγιοι ἀναθεμάτιζαν τὸν Διάβολο καὶ τὰ ὄργανά του τοὺς αἱρετικούς, οἱ σημερινοὶ οἰκουμενιστὲς Προκαθήμενοι, ἀγκαλιάζουν τὶς αἱρέσεις καὶ τοὺς ἐκπροσώπους αὐτῶν. Τὸ ἀποτέλεσμα εἶναι ὅτι οἱ οἰκουμενιστὲς προσεύχονται ὄχι γιὰ τὴν ἐπιστροφὴ τῶν μονοφυσιτῶν Αἰγυπτίων Κοπτῶν καὶ Ἀρμενίων μονοφυσιτῶν εἰς τὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ἀλλὰ ἀντίθετα εὔχονται νὰ παραμείνουν στὶς αἱρέσεις καὶ τὰ καθήκοντά τους καὶ τοὺς πλέκουν καὶ ἐγκώμια.

  Μάλιστα αὐτὸ (τὸ νὰ εὐχηθεῖ δηλαδὴ στὸν Κόπτη αἱρεσιάρχη Πατριάρχη νὰ ἐπιστρέψει στὰ αἱρετικά του καθήκοντα) ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος τὸ ἔπραξε μία ἡμέρα μετὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Μεγάλων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας καὶ τοῦ Πατριαρχείου τῆς Ἀλεξανδρείας, τῶν Ἁγίων Ἀθανασίου καὶ Κυρίλλου (18.01) καὶ τὴν ἡμέρα ποὺ γιόρταζε ὁ ἀντίπαπας Ἅγιος Μάρκος ὁ Εὐγενικὸς (19.01), θέλοντας ἔτσι ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος νὰ δείξει τὴν ὑπακοή του στὴν νέα τάξη πραγμάτων, ὡς γνήσιος διάδοχος τοῦ Μασόνου Πατριάρχου Μελετίου Μεταξάκη, ὁ ὁποῖος δημιούργησε τὸ ἡμερολογιακὸ σχίσμα.

Τὸ Κοινὸν Ποτήριον μὲ τοὺς Αἱρετικούς

  Δὲν πρέπει νὰ ξεχνᾶμε ἐπίσης τὸ κοινὸ ποτήριο μὲ τοὺς αἱρετικοὺς Παπικοὺς στὴν Ραβέννα καὶ στὴν Τεργέστη τῆς Ἰταλίας τὸ 2002 καὶ 2003, ὅπου ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος μετέδωσε τὴ Θεία Εὐχαριστία στοὺς παπικοὺς λαϊκούς. Τό 2019 κοινώνησε τὸν οὐνίτη (κρυφοπαπικὸ) οὐκρανὸ πρόεδρο Π. Ποροσένκο.  Ἐπίσης ὁ οἰκουμενιστὴς Μητροπολίτης Σικάγου κ. Ναθαναὴλ εἶχε ἀποφασίσει τὴν «ἐλεύθερη Θεία Κοινωνία», δηλαδὴ τὴν χορήγηση, χωρὶς κανένα περιορισμό, τῆς Θείας Κοινωνίας σὲ ὅλους τούς ἑτεροδόξους καὶ ἀλλοθρήσκους. Μπορεῖ ἐπισήμως νὰ μὴ ἔχουμε πάει σὲ πλήρη λειτουργικὴ ἕνωση τῶν οἰκουμενιστῶν καὶ τῶν αἱρετικῶν, ἀλλὰ δὲν λείπουν οἱ κοινὲς πιλοτικὰ τελετὲς τους κατὰ περιόδους.

  Ὁ Μασόνος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Ἀθηναγόρας, τοῦ ὁποίου τὸ μνημόσυνο εἶχε διακόψει τὸ Ἅγιο Ὄρος, ὁ Ἅγιος Παΐσιος καὶ τρεῖς Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος ἀπὸ τὸ 1970 – 1972, σὺν ἀτύπως τῶν σλαβικῶν ἐκκλησιῶν, ὑποστήριζε τὴν βλάσφημη θεωρία “τῶν δύο πνευμόνων”. Ἔλεγε ὁ Ἀθηναγόρας: “Ἔχουμε χωριστεῖ γιὰ 911 χρόνια καὶ τώρα ἔφτασε ἡ ὥρα νὰ βρεθοῦμε ξανὰ μαζί. Οἱ Καθολικοὶ καὶ οἱ Ὀρθόδοξοι δὲν ἀνήκουν σὲ δύο διαφορετικὲς Ἐκκλησίες, ἀλλὰ σὲ δύο κλάδους τῆς ἴδιας Ἐκκλησίας.” (02 Νοεμβρίου 1965, ὅπως ἀναφέρεται στὴν ἐφημερίδα Corriere della Sera τοῦ Μιλάνου).

Παλαιότεραι κακόδοξοι δηλώσεις τοῦ Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου

  Συγκεκριμένα τὴν 20ή Ἰανουαρίου 2020, ὁ “Πάπας” καὶ Πατριάρχης Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς Θεόδωρος Β΄, ἐπισκέφτηκε τὸν Πατριάρχη τῶν Κοπτῶν τῆς Αἰγύπτου κ. Tawadros II, προκειμένου νὰ εὐχηθεῖ γιὰ τὴν ἑορτὴ τῶν Θεοφανείων κατὰ τὸ Ἰουλιανὸ ἑορτολόγιο.

  Ὁ Προκαθήμενος λοιπὸν κ. Θεόδωρος τὸ 2020 εἶχε συναντήσει πάλι τὸν ἴδιο Κόπτη αἱρεσιάρχη Πατριάρχη καί ἀναφέρθηκε στὴν ἱεραποστολικὴ δράση τοῦ Πατριαρχείου Ἀλεξανδρείας στὴν Ἀφρική, τονίζοντας τὸ σημαντικὸ καὶ δύσκολο ἔργο ποὺ ἐπιτελεῖται στὴν δοκιμαζόμενη μεγάλη Ἀφρικανικὴ Ἤπειρο καὶ λέγοντας πρὸς τὸν Κόπτη αἱρεσιάρχη Πατριάρχη ὅτι: “Οἱ Ἐκκλησίες μας εἶναι μία Ἐκκλησία, μὲ «Ἀρχηγὸ τὸν Ἰησοῦ Χριστό». (Ἄρα ὁ Θεόδωρος ἔχει προχωρήσει ἤδη σὲ ψευδοένωση μὲ τοὺς μονοφυσίτες;)… Καὶ συνεχίζει…

  “Η Ἑλλάδα μαζὶ μὲ τὴν Αἴγυπτο ἀγωνίζονται γιὰ τὴν εἰρήνη στὴ Λιβύη καὶ γνωρίζω ὅτι ἐσεῖς προσεύχεστε, διότι ἔχετε ποίμνιο ἐκεῖ καὶ τὸ χῶμα εἶναι ποτισμένο μὲ τὸ αἷμα Μαρτύρων τῆς Κοπτικῆς Ἐκκλησίας καὶ αὐτὸ τὸ αἷμα φωνάζει γιά «ἐλευθερία καὶ εἰρήνη»”.(Ὀνομάζει ὡς “Ἐκκλησία”,  τοὺς Κόπτες τῆς Αἰγύπτου, ἀκολουθώντας τὴν ψευδοσύν­οδο τοῦ Κολυμπαρίου καὶ ἀρνούμενος τὴν Δ’ Οἰκουμενικὴ Σύνοδο τοῦ 451).

  Ὁ αἱρεσιάρχης Πατριάρχης τῶν Κοπτῶν κ. Tawadros II, στὴν ἀντιφώνησή του εὐχαρίστησε τὸν Ἀλεξανδρινὸ Προκαθήμενο γιὰ τὴν ἀδελφικὴ ἐπίσκεψη καὶ τὶς θερμὲς εὐχές του. “Κάθε φορὰ ποὺ σᾶς συναντῶ αἰσθάνομαι μία ἐσωτερικὴ χαρά. Ἡ παρουσία σας καὶ τὰ λόγια σας, μᾶς γεμίζουν ὅλους μὲ εὐφρόσυνα συναισθήματα. Παρακολουθῶ καὶ θαυμάζω τὴν διακονία σας σὲ ὅλες τὶς Χῶρες τῆς Ἀφρικῆς, κυρίως στὸ ἐκπαιδευτικὸ καὶ νοσηλευτικὸ σύστημα καὶ τὴν φροντίδα στοὺς πονεμένους ἀνθρώπους. Ἔχουμε τὸ ἴδιο Ὄνομα, ἐργαζόμαστε στὸν ἴδιο ἀγρὸ καὶ «εἴμαστε παιδιὰ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου καὶ Εὐαγγελιστοῦ Μάρκου»”… Νὰ πῶς κατηχοῦν τὸν λαὸ στὶς αἱρέσεις, ἀφοῦ ὁ κόπτης αἱρεσιάρχης δηλώνει ὅτι ἔχει τὸ ἴδιο ὄνομα (ἀφοῦ αὐτοὶ  σφαιτερίζονται τὸ ὄνομα “ὀρθόδοξοι Κόπτες”, ἢ “Ὀρθόδοξοι Ἀρμένιοι”,  ἀντίστοιχα, μὲ τὶς εὐλογίες  τοῦ Πατρ. Βαρθολομαίου καὶ τοῦ Πατρ. Θεοδώρου),  καὶ τὴν ἴδια ὥρα ὁ κόπτης αἱρεσιάρχης Πατριάρχης, ἐπικαλεῖ­ται ὡς “μονοφυσίτη” καὶ τὸν Εὐαγγελιστὴ Μάρκο (ἂν εἶναι δυνατόν, Ἄπαγε τῆς βλασφημίας κατὰ τοῦ Ἁγίου Ἀποστόλου,  ὁ ὁποῖος δεχόταν καὶ τὶς δύο φύσεις τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ).

  Ἄρα οἱ μονοφυσίτες εἶναι ἀμετανόητοι καὶ οἱ οἰκουμενιστὲς Προκαθήμενοι, ὅπως ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος καὶ ὁ Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος ἔχουν ἀποδεχθεῖ τὴν αἱρετικὴ μονοφυσιτικὴ Χριστολογία.

Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος: Καὶ στὰ τζαμιὰ λατρεύεται ὁ Θεός

  Ἀνήμερα τῶν Χριστουγέννων τοῦ 2018, ὁ Ἀλεξανδρείας Θεόδωρος δήλωνε!: “Ἐδῶ στὸ Κάϊρο στὴν Ἐκκλησία λατρεύεται ὁ Θεός. Καὶ στὰ ἱερὰ τζαμιὰ λατρεύεται ἀπὸ τὸ Κοράνι ὁ Θεός! Ἀπὸ ὅλους μας ἀνεβαίνει ψηλὰ στὸν οὐρανὸ ἡ εὐχαριστία στὸν Θεό!”.

  Βλέπε καὶ σχετικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βίντεο καὶ τὸ κήρυγμα τοῦ αἱρεσιάρχη Πατριάρχη Ἀλεξανδρείας Θεοδώρου τὸ 2018, ἀνήμερα τῶν Χριστουγέννων, ἀπὸ τὴν Ἑλληνικὴ Κοινότητα Καΐρου.

orthodoxostypos

Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων, Θεία Κοινωνία. Πόσον συχνά πρέπει νά κοινωνῶμεν

 

Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων, Θεία Κοινωνία. Πόσον συχνά                                     πρέπει νά κοινωνῶμεν

Πολλὲς φορὲς ἐρωτήθηκα: Πόσο συχνὰ πρέπει νὰ κοινωνοῦμε;

  Ἡ Θεία Κοινωνία ἢ Θεία Μετάληψη εἶναι ἕνα ἀπὸ τὰ Ἱερὰ Μυστήρια ποὺ σύστησε ὁ ἴδιος ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός, ὁ Υἱὸς καὶ Λόγος τοῦ Θεοῦ. Κατὰ τὴ διάρκεια τοῦ Μυστικοῦ Δείπνου, πρὶν ἀπὸ τὰ Ἅγια Πάθη του, ὁ Κύριος σύστησε καὶ παρέδωσε τὸ μέγιστο αὐτὸ Μυστήριο στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους.

  Τὰ ἱδρυτικὰ λόγια ὑπῆρξαν τὰ ἀκόλουθα. Ἀφοῦ πῆρε ἔνζυμον ἄρτον (ψωμὶ) εἶπε: «Λάβετε, φάγετε, τοῦτό ἐστι τὸ Σῶμα μου, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν κλώμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», καὶ κατόπιν, ἀφοῦ πῆρε τὸ ποτήρι μὲ τὸ κρασὶ εἶπε : «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες, τοῦτό ἐστι τὸ Αἷμα μου, τὸ τῆς Καινῆς Διαθήκης, τὸ ὑπὲρ ὑμῶν καὶ πολλῶν ἐκχυνώμενον εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν».

  Μὲ αὐτὰ τὰ λόγια ὁ Κύριος παρέδωσε στοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καί, διὰ μέσου αὐτῶν, στὴν Ἐκκλησία τὸ σωτήριο Μυστήριο τῆς Θείας Κοινωνίας.

  Σκοπὸς τοῦ Μυστηρίου εἶναι ἡ ἀνάμνηση τοῦ Θανάτου καὶ τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, τοῦ Μεσσία καὶ Λυτρωτοῦ καὶ Σωτῆρος τοῦ κόσμου.

  Συμμετέχοντας στὸ Ἱερὸ Μυστήριο, ὁ πιστὸς ἄνθρωπος, μετέχει σ’ αὐτὸ τὸ ἴδιο τὸ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Θεοῦ. Ἡ συμμετοχὴ δὲν εἶναι συμβολική, τυπικὴ καὶ ἐξωτερική, ἀλλὰ οὐσιαστικὴ καὶ πραγματική. Ὁ ἁμαρτωλὸς ἄνθρωπος ἀξιώνεται νὰ λάβει μέσα του τὸ ἴδιο καὶ πραγματικὸ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Θεανθρώπου. Ἐκείνη τὴν στιγμή, ὁ ἄνθρωπος γίνεται θεοφόρος. Διότι, ἀξιώνεται νὰ γίνει σύσσωμος καὶ σύναιμος μὲ τὸν ἴδιον τὸν Ἐσταυρωμένον καὶ Ἀναστάντα Χριστόν. Δηλαδή, ὁ ἄνθρωπος ἀξιώνεται νὰ ἔχει τὸ ἴδιο τὸ Θεανθρώπινο Σῶμα καὶ τὸ ἴδιο Θεανθρώπινον Αἷμα μέσα του!

  Πόση μεγάλη τιμή! Πόση μεγάλη εὐεργεσία! Πόση μεγάλη Ἀγάπη! Πόση μεγάλη δωρεὰ τοῦ Φιλανθρώπου καὶ Ἐλεήμονος Θεοῦ μας!

  Γιὰ νὰ πλησιάσουμε ὅμως τὴν Τράπεζα τοῦ Κυρίου, θὰ πρέπει νὰ προετοιμαστοῦμε κατάλληλα. Δηλαδή, μὲ εἰλικρινῆ μετάνοια καὶ ἐξομολόγηση, μὲ νηστεία καὶ ἔργα ἐλεημοσύνης.

  Δὲν εἶναι σωστὸ νὰ κοινωνοῦμε μὲ προχειρότητα καὶ χάρη μιᾶς τυπικῆς παραδόσεως. Κακῶς πολλοὶ κοινωνοῦν μόνον τὸ Πάσχα, τὰ Χριστούγεννα καὶ τὸν Δεκαπενταύγουστο. Μάλιστα, οἱ περισσότεροι προσέρχονται χωρὶς σωστὴ νηστεία καὶ κυρίως χωρὶς νὰ ἔχουν κἄν ἐξομολογηθεῖ.

  Ἡ Θεία Κοινωνία, πρέπει νὰ γνωρίζουμε ὅτι ἔχει δύο πλευρές, ὅπως τὸ νόμισμα ἔχει δύο ὄψεις. Ἡ μὲν πρώτη πλευρὰ τῆς Θείας Κοινωνίας εἶναι ὅτι προσφέρει «ζωὴν αἰώνιον καὶ ἄφεσιν ἁμαρτιῶν», ἡ δὲ δεύτερη πλευρὰ εἶναι ὅτι εἶναι «πῦρ καταναλίσκον», δηλαδή, φωτιὰ ποὺ κατακαίει.

  Ἐὰν πλησιάζουμε μετὰ «φόβου Θεοῦ», δηλαδὴ μὲ σεβασμὸ πρὸς τὸ Μυστήριο, «πίστεως», νὰ πιστεύουμε ὅτι πλησιάζουμε τὸ Σῶμα καὶ τὸ Αἷμα τοῦ Θεανθρώπου Ἰησοῦ Χριστοῦ, καὶ προπαντὸς μὲ «ἀγάπη», δηλαδὴ νὰ μὴ ἔχουμε τὸ παραμικρὸ ἐναντίον τῶν συνανθρώπων μας, νὰ ἔχουμε συγχωρέσει ὅλους καὶ νὰ ἔχουμε ἀγάπη μέσα στὴν καρδιά μας. Τότε καὶ μόνον τότε θὰ εἴμαστε ἄξιοι τῆς Θείας Δωρεᾶς.

ΠΡΟΣΟΧΗ!

  Δὲν πρέπει νὰ κοινωνοῦμε, ἐὰν ἀπιστοῦμε ἢ ἀμφιβάλλουμε ὅτι τὸ Πανάγιο Πνεῦμα ἔχει μεταβάλει τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασὶ σὲ Σῶμα καὶ Αἷμα τοῦ Χριστοῦ! Μάλιστα, μερικοὶ σιχαίνονται τὴν Ἁγία Λαβίδα (τὸ κουταλάκι), μὲ τὸ ὁποῖο μεταδίδεται ἡ Θεία Μετάληψη. Αὐτὴ εἶναι καθαρὰ βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος.

  Δὲν πρέπει νὰ κοινωνοῦμε, ἐὰν ἔχουμε μῖσος ἢ ἔχουμε ἀδικήσει κάποιον συνάνθρωπόν μας, διότι πῶς θέλεις νὰ πάρεις μέσα σου τὸν Θεὸ τῆς Ἀγάπης, ἐνῶ ἐσὺ ἔχεις μῖσος ἢ ἀντιπάθεια; Θὰ πρέπει νὰ συγχωρέσουμε καὶ νὰ ἀποκαταστήσουμε τὴν ὅποια ἀδικία.

  Δὲν πρέπει νὰ κοινωνοῦμε, ἐὰν ζοῦμε μέσα στὴν ἁμαρτία, ἔχοντας παράνομες σχέσεις ἢ διαπράττοντας ἀνωμαλίες ἢ εἶναι κανεὶς ὁμοφυλόφιλος. Διότι, πῶς ἐσὺ ὁ ἀκάθαρτος, θέλεις νὰ πάρεις μέσα σου τὸν μόνον Ἀναμάρτητον, Καθαρόν, Ἄσπιλον καὶ Ἀμόλυντον Θεὸν;

  Μόνον διὰ τῆς εἰλικρινοῦς μετανοίας καὶ ἀλλαγῆς τοῦ ἁμαρτωλοῦ τρόπου τῆς ζωῆς μας, θὰ πρέπει νὰ πλησιάζουμε.

  Στὸ ἐρώτημα: Πόσο συχνὰ πρέπει νὰ κοινωνοῦμε;

  Ἡ ἀπάντησή μου εἶναι ἡ ἴδια μὲ ἐκείνη τοῦ Χριστοῦ, τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων καὶ τῶν Θεοφόρων Πατέρων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας μας: συχνὴ Θεία Κοινωνία. Ὅσο πιὸ συχνὰ μπορεῖ κανεὶς νὰ κοινωνεῖ, τόσο τὸ καλύτερο. Διότι, ἡ συχνὴ Κοινωνία μᾶς βοηθάει νὰ μὴ ἁμαρτάνουμε, καθὼς προετοιμαζόμαστε μὲ νηστεία, ἐγκράτεια παθῶν, εἰλικρινῆ ἐξομολόγηση, συγχώρηση ὅσων μᾶς ἀδίκησαν καὶ μὲ ἔργα ἐλεημοσύνης. Μᾶς χαρίζει τὴν συγχώρηση τῶν ἁμαρτιῶν μας καὶ μᾶς χαρίζει Ζωὴν αἰώνιον.

  Ἂς πλησιάζουμε «μετὰ φόβου Θεοῦ, πίστεως καὶ ἀγάπης» τὸ Μυστήριο τῆς Ζωῆς καὶ τοῦ Θεοῦ μας.

Μὲ πατρικὲς εὐχές

† Ο Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων

(Λαμπαδάριος ὁ ἐκ Καλύμνου)

Ἐφησυχάζων Μητροπολίτης Πατριαρχείου

Ἀλεξανδρείας καὶ πάσης Ἀφρικῆς

orthodoxostypos