Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αλλοιώνει το Ορθόδοξο Φρόνημα. Ούτε ο Πατριάρχης! Η Εκκλησία δεν ανήκει σε κανέναν άνθρωπο!

 

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αλλοιώνει το Ορθόδοξο Φρόνημα. Ούτε ο          Πατριάρχης! Η Εκκλησία δεν ανήκει σε κανέναν άνθρωπο!

 

Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να αλλοιώνει το Ορθόδοξο Φρόνημα. Ούτε ο Πατριάρχης! Η Εκκλησία δεν ανήκει σε κανέναν άνθρωπο!

Προς την πνευματική μας συνείδηση!

Του Σωτήρη Μ. Τζούμα

Δεν είναι λίγες οι φορές που ως πιστοί βλέπουμε πλέον με θλίψη τις εκτροπές που συντελούνται στον εκκλησιαστικό χώρο, όχι από αμαθείς ή εχθρούς της Εκκλησίας, αλλά ακόμη και από τους ίδιους τους ποιμένες της.

Αφορμή για το σχόλιο αυτό μας έδωσε η παρουσία του Οικουμενικού Πατριάρχη σε «οικουμενική προσευχή» στον Καθεδρικό Ναό της Ουψάλα, παρουσία ετερόδοξων «κληρικών» και πολιτικών παραγόντων,συμπεριλαμβανομένων γυναικών «ιερέων».

 

Ήταν η οριστική πράξη της αποστασίας. Ήταν το επίσημο πρόσωπο μιας ξεδιάντροπης πνευματικής προδοσίας που εκδηλώνεται πλέον χωρίς ντροπή, χωρίς προσχήματα, με φωτογραφίες, με χειραψίες, με ασπασμούς και συμφέροντα προσευχές σε ναούς αιρετικών.

Και δυστυχώς, πρωταγωνιστής αυτής της εφιαλτικής τελετής, ο Οικουμενικός Πατριάρχης Βαρθολομαίος. Όχι πλέον ως “πρωτεύων μεταξύ ίσων”, αλλά ως ένα ιερό αλλά θλιβερό  σύμβολο της υποταγής στον Οικουμενισμό, στην παναίρεση που όλα τα ισοπεδώνει και τα αναγνωρίζει, αρκεί να αρέσει στη Δύση, στους διπλωμάτες, στους ηγέτες του κόσμου τούτου.

Τι  βλέπουμε στη φωτογραφία ; Μια γυναίκα “ιερέα” να στέκεται με άμφια και ευλάβεια πίσω από  τον Πατριάρχη, σε κοινή προσευχή, με χαμόγελα και φωτογραφίες. Συμπροσευχή και αναγνώριση — όχι μόνο της “ιερωσύνης” της, αλλά και του ίδιου του αλλοιωμένου και βλάσφημου “εκκλησιαστικού” συστήματος που υπηρετεί.

Πού είναι η φωνή των Πατέρων; Πού είναι το ανάθεμα στους αιρετικούς; Πού είναι το «ἀνάθεμα Ἀρείῳ»; Πού είναι η μνήμη της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου, που υποτίθεται ότι «τιμούμε» φέτος; Μήπως και αυτή η “επέτειος” έγινε αφορμή να ξεχάσουμε όσα αποφασίστηκαν τότε, να αρνηθούμε τη γραμμή των Αγίων, και να υψώσουμε το ποτήρι της ψευδο-ενότητας ιπάνω από τον τάφο της Αλήθειας;

Αναρωτιόμαστε: προς τί αυτό το θέατρο; Ποιο είναι το πνευματικό νόημα τέτοιων συγκεντρώσεων και γιατί πρέπει να παρίσταται ο Πατριάρχης αυτοπροσώπως;Ας έστελνε έναν εκπρόσωπο!

Είναι αυτός ο τρόπος για να τιμήσουμε τα 1700 χρόνια από την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο, όπου οι Πατέρες της Εκκλησίας με παρρησία όρθωσαν το ανάστημά τους, τότε απέναντι στην αίρεση και καθόρισαν το Σύμβολο της Πίστεώς μας;

Ή μήπως πρόκειται για ένα ακόμη φτηνό πανηγύρι δημοσίων σχέσεων με ευρωπαϊκή σάλτσα ανεκτικότητας;

Ο Πατριάρχης – όπως λέγεται και έτσι πιστεύουμε πως είναι  – «εκπροσωπεί την Ορθοδοξία». Όμως η Ορθοδοξία δεν είναι διπλωματία, δεν είναι κοσμική ευγένεια, ούτε χαμόγελα μπροστά σε κάμερες και φωτογραφίες όπως αυτές που είδαμε! Είναι Ομολογία Πίστεως. 

 

Και όταν ο Πατριάρχης στέκεται με  τον Αρχιερατικό Μανδύα και την Ράβδο δίπλα ή έστω μερικά βήματα πιο μπροστά από μία γυναίκα ιέρεια με γαλάζιο  φελόνιο μαζί με  όλο αυτό το μπουλούκι των ετερόδοξων, η εικόνα δεν είναι απλώς «ένα στιγμιότυπο». Είναι  κάτι σαν δήλωση. Είναι αποδοχή, είναι συμβιβασμός και ας μου επιτραπεί να πω ότι στα μάτια μας μοιάζει με προδοσία! 

-Γιατί Παναγιώτατε; 

Ας μας εξηγήσει  λοιπόν κάποιος με πειστικά επιχειρήματα : τί δουλειά έχουμε εμείς να συμπροσευχόμαστε με αιρετικούς, με εκείνους που δεν αποδέχονται το Πλήρωμα της Αληθείας; Επαναλαμβάνω αφού ήταν τόσο σημαντικό ας έστελνε κάποιον εκπρόσωπο! Γιατί έπρεπε να πάει ο ίδιος; 

Όταν  συμπροσεύχεσαι μαζί τους , δεν είναι ότι απλώς τους σέβεσαι – αλλά ΤΟΥΣ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΕΙΣ. Πνευματικά, τους βάζεις δίπλα σου. Τους παρέχεις κύρος. Ποιος μας επιτρέπει να το κάνουμε αυτό; Ποιος μας εξουσιοδότησε γι’ αυτό;

Δεν θα σωθεί η Εκκλησία με διπλωματία. Δεν σώζει η «καλή εικόνα». Μόνο η ΑΛΗΘΕΙΑ σώζει.

 Και αυτή είναι που εγκαταλείπεται καθημερινά χάριν της ψευδο-ενότητας, ενός οικουμενιστικού υβριδίου που καμιά σχέση δεν έχει με το Φως του Χριστού.

Όχι, δεν πρόκειται για “λάθος”. Πρόκειται για συνειδητή στρατηγική αλλοίωσης της Πίστεως. Πρόκειται για σχέδιο εκκοσμίκευσης της Εκκλησίας. Δεν τους νοιάζει η Ορθοδοξία — τους νοιάζει να είναι αρεστοί στους πολιτικούς, στους ευρωπαίους προοδευτικούς, στους οικουμενιστικούς οργανισμούς. Η Εκκλησία μετατρέπεται σταδιακά σε ΜΚΟ θρησκευτικού τουρισμού, και οι ιεράρχες σε συνέδρους ή παρουσιαστές διεθνών συνεδρίων.

Όσοι συμμετέχουμε  και επικροτούμε αυτές τις πράξεις, οδηγούμε  τον λαό σε πνευματική σύγχυση. Σκανδαλίζουμε  τους πιστούς. Γεννάμε τον φανατισμό και τις αντιδράσεις! Και ενθαρρύνουμε τις αντιδράσεις και την διχόνοια!

Καιρός να το πούμε ξεκάθαρα και να το πάρουν απόφαση : εμείς δεν θα ακολουθήσουμε σε αυτό. Δεν θα προδώσουμε την Παράδοση των Πατέρων μας για να αρέσουμε στον κόσμο και για να κάνουμε δημόσιες σχέσεις μήπως και μας πουν οπισθοδρομικούς!

Η Εκκλησία δεν χρειάζεται να είναι «αρεστή» – χρειάζεται να είναι πιστή στον Χριστό και στις παρακαταθήκες που μας άφησε με τους Αγίους Πατέρες της Εκκλησίας μας. Να πάψει επιτέλους αυτή η ασυδοσία.

Το να είσαι Πατριάρχης δεν σημαίνει ότι μπορείς να αλλοιώνεις το Ορθόδοξο Φρόνημα χάριν των υψηλών επαφών και των δημοσίων σχέσεων!Δεν ανήκει η Εκκλησία σε κανέναν άνθρωπο. Ανήκει στον Χριστό. Και μόνο σε Αυτόν οφείλουμε υπακοή.Αλλά και ποιος να του τα πει όλα αυτά του Πατριάρχη  από τους άλλους ιεράρχες; Τον φοβούνται! Και όσοι τολμήσουν να εκφράσουν ευγενικά την διαφοροποίησή τους στοχοποιούνται και γράφονται στα μαύρα τα κατάστιχα! Οι περιπτώσεις πολλές και τα παραδείγματα πρόσφατα.

Γιαυτό εκλέγονται Επίσκοποι και Μητροπολίτες «εξαρτώμενα» άτομα ..για να μην τολμά κανείς να  πει :

-Ε,πού πάς !!Ε,τί κάνεις !!

Τα μεγάλα αναστήματα της Εκκλησίας μας εξέλειπαν! Μπορούσαν ή τολμούσαν οι προηγούμενοι Οικουμενικοί Πατριάρχες να φερθούν έτσι; Διαβάζω παλαιά ιστορικά γεγονότα του Φαναρίου με μεγάλους Πατριάρχες- που είχε την καλοσύνη να με εφοδιάσει πολιός Ιεράρχης- και βλέπω ότι δεν έχει καμία σχέση το τότε με το τώρα! Δυστυχώς η κατάσταση έχει ξεφύγει! 

Εμείς, όμως,  εξακολουθούμε να σεβόμαστε το σεπτό κέντρο. Αλλά και δεν θα σιωπήσουμε κιόλας! Θα λέμε ότι μας ενοχλεί και θα καυτηριάζουμε τα κακώς κείμενα. Και σίγουρα δεν θα προσκυνήσουμε ποτέ  το θηρίο της Νέας Εποχής.

Χωρίς να παριστάνουμε τους Αγίους, θα μείνουμε πιστοί στην Ορθοδοξία. Στην Πίστη των Αγίων. Στην Πίστη των Μαρτύρων.Και όλα αυτά θα τα λέμε και θα τα γράφουμε! Με όποιο κόστος! Μαθημένα τα βουνά στα χιόνια! Τι άλλο να μας κάνουν πια…

Εμάς μας εκφράζει απόλυτα αυτό που είπε ο Κύριος:

Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτόν, καί ἀράτω τόν σταυρόν αὐτοῦ καί ἀκολουθείτω μοι.

exapsalmos.gr,25/08/2025

 

Κυριακή ΙΑ΄ Ματθαίου (Ματθ. 18,23-35)

 

Του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

«Ἁμαρτάνουμε ὅλοι, κάθε ὥρα, μὲ κάθε τρόπο καὶ μέσο»

---

Οι αμαρτίες μας…

Ακούσατε, ἀγαπητοί μου, τὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο εὐαγγέλιο. Εἶνε μία ἀπὸ τὶς ὡραῖες παραβολὲς ποὺ εἶπε ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Λόγια ἀθάνατα. Τί λέει ἡ παραβολή;

Ἦταν ἕνας καλὸς βασιλιᾶς καὶ στὸ παλάτι εἶχε δούλους. Αὐτοὶ ἔκαναν τὶς ἐργασίες ποὺ τοὺς ἀνέθετε καὶ βρίσκονταν σὲ συνεχῆ δοσοληψία μὲ τὸ βασιλικὸ ταμεῖο. Κάποτε ἦρθε ἡ ὥρα νὰ κάνῃ ὁ βασιλιᾶς λογαριασμὸ μαζί τους. Κάλεσε ἕναν ἀπ᾽ αὐτοὺς κι ἄνοιξαν τὰ βιβλία.

Ὁ δοῦλος βρέθηκε ὅτι χρωστοῦσε στὸ βασιλιᾶ ὄχι χίλιες ἢ δυὸ καὶ τρεῖς καὶ πέντε χιλιάδες, ἀλλὰ ἕνα ὑπέρογκο ποσό· τὸ εὐαγγέλιο λέει ὅτι ἦ ταν «μύρια τάλαντα» (Ματθ. 18,24).

Τὸ τάλαντο ἦταν μεγάλο χρηματικὸ ποσό, τὸ ὁποῖο σὲ σημερινὰ χρήματα εἶνε ὅσο ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς τῆς Ἑλλάδος· πεντακόσα δισεκατομμύρια φράγκα! Τεράστιο ποσό.

Ἄκουσε ὁ δοῦλος καὶ τρόμαξε. Μόνος του ἦταν ἀδύνατον νὰ ἐξοφλήσῃ τέτοιο χρέος. Ἔπεσε στὰ πόδια τοῦ βασιλιᾶ καὶ τὸν παρακαλοῦσε νὰ τοῦ δώσῃ προθεσμία γιὰ νὰ ἐξοφλήσῃ.

Καὶ ὁ βασιλιᾶς τὸν λυπήθηκε καὶ τοῦ χάρισε ὅλο τὸ χρέος· ὅ,τι χρωστοῦσε, τοῦ τὸ χάρισε!

* * *

Ἂς σταματήσουμε ἐδῶ, ἀγαπητοί μου, στὸ σημεῖο αὐτὸ τῆς παραβολῆς ―μὲ τὴν ὁποία ὁ Κύριος ἄλλα λέει καὶ ἄλλα ἐννοεῖ― κι ἂς ρωτήσουμε· ποιός εἶνε ὁ βασιλιᾶς αὐτός; ποιοί εἶνε οἱ δοῦλοι; καὶ ποιό εἶνε τὸ χρέος ποὺ ὤφειλε ὁ δοῦλος;

Ὁ βασιλιᾶς, ποὺ ἐννοεῖ ἡ παραβολή, δὲν εἶνε ἐπίγειος σὰν κι αὐτοὺς τοὺς βασιλιᾶδες ποὺ ὑπάρχουν ἀκόμα στὸν κόσμο· εἶνε ὁ Κύριος· αὐτὸς εἶνε «ὁ βασιλεὺς τῶν βασιλευόντων καὶ κύριος τῶν κυριευόντων», αὐτὸς εἶνε «τὸ Α καὶ τὸ Ω», αὐτὸς εἶνε ἡ ἀρχὴ καὶ τὸ τέλος (Α΄ Τιμ. 6,15. Ἀπ. 9,16· 1,8· 21,6· 22,13)· αὐτὸς ἐξουσιάζει τὰ σύμπαντα.

Καὶ οἱ δοῦλοι ποιοί εἶνε; Οἱ δοῦλοι εἴμαστε ὅλοι ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι. Καὶ ὅπως ὁ δοῦλος εἶνε ὑποχρεωμένος νὰ ἐκτελῇ τὰ θελήματα τοῦ ἀφεντικοῦ του, ἔτσι κ᾽ ἐμεῖς οἱ ἄνθρωποι πρέπει νὰ ἐκτελοῦμε τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ.

Κι ὅταν δὲν τὸ ἐκτελοῦμε ἀλλὰ παραβαίνουμε τὶς ἐντολὲς τοῦ Κυρίου, κάθε παράβασι ποὺ κάνουμε εἶνε ἕνα χρέος πρὸς τὸ Θεό.

Τὸ χρέος αὐτὸ τὸ παρουσιάζει σήμερα τὸ εὐαγγέλιο σὰν «μύρια τάλαντα»· τόσες εἶνε οἱ ἁμαρτίες μας, ἀμέτρητες δηλαδή.

Ὑπάρχουν μερικοὶ πού, ὅταν τοὺς συμβουλεύῃς νὰ πᾶνε στὸν πνευματικὸ νὰ ἐξομολογηθοῦν, σοῦ λένε· «Ἐγὼ δὲν ἔχω ἁμαρτίες». Αὐτὸ εἶνε ψέμα, μεγάλο ψέμα.

Σήμερα στὸ εὐαγγέλιο ὁ Κύριος μᾶς δείχνει ὅτι εἴμαστε χρεωμένοι, ἔχουμε ἕνα μεγάλο χρέος ποὺ πρέπει νὰ τὸ ἐξοφλήσουμε. Κι ὅπως κάθε τίμιος ἄνθρωπος, ὅταν ἔχῃ ἕνα χρέος στὴν τράπεζα, ἀγωνιᾷ πότε νὰ τὸ ἐξοφλήσῃ, ἔτσι κ᾽ ἐμεῖς ἔπρεπε νά ᾽χουμε ἀγωνία πότε θὰ ἔρθῃ ἡ ὥρα νὰ ἐξοφλήσουμε τὸ χρέος ποὺ ἔχουμε στὸν Κύριό μας. Ἁμαρτάνουμε, εἴμαστε ἁμαρτωλοί.

Ἁμαρτάνουμε ὅλοι, κάθε ὥρα, μὲ κάθε τρόπο καὶ μέσο.

Ἁμαρτάνουμε μὲ κάθε μέλος μας. Καὶ πρῶτα – πρῶτα μὲ τὰ μάτια. Μᾶς τά ᾽δωσε ὁ Θεὸς νὰ βλέπουμε τὰ ὡραῖα τῆς φύσεως καὶ νὰ τὸν δοξάζουμε, κ᾽ ἐμεῖς χαζεύουμε τὰ αἰσχρὰ κι ἀκατονόμαστα, καρφωμένοι στὴν τηλεόρασι καὶ μένοντας ξάγρυπνοι πέρα ἀπ᾽ τὰ μεσάνυχτα.

Ἁμαρτάνουμε μὲ τ᾽ αὐτιά.  Μᾶς τά ᾽δωσε ὁ Κύριος ν᾽ ἀκοῦμε τὰ λόγια του, κ᾽ ἐμεῖς τὰ κλείνουμε στὸ κήρυγμα τοῦ εὐαγγελίου, ἐνῷ τὰ στηλώνουμε σὲ ἀκούσματα διαβολικά.

Ἁμαρτάνουμε μὲ τὴ γλῶσσα. Μᾶς τὴν ἔδωσε ὁ Θεὸς νὰ τὸν δοξάζουμε καὶ νὰ ἐπικοινωνοῦμε μεταξύ μας, κ᾽ ἐμεῖς μ᾽ αὐτὴν λέμε ψέματα, διαβάλλουμε καὶ συκοφαντοῦμε, κατακρίνουμε καὶ κουτσομπολεύουμε – ἰδίως οἱ γυναῖκες, καὶ τὸ χειρότερο βλαστημοῦμε τὰ θεῖα.

Ἁμαρτάνουμε μὲ τὰ χέρια. Μᾶς τά ᾽δωσε ὁ Θεὸς νὰ κάνουμε τὸ καλό, κ᾽ ἐμεῖς μ᾽ αὐτὰ ἀσελγοῦμε, μουντζώνουμε, χτυπᾶμε, κλέβουμε, σκοτώνει ὁ ἕνας τὸν ἄλλο σὰν τὸν Κάιν.

Ἁμαρτάνουμε μὲ τὰ πόδια. Μᾶς τὰ ᾽δωσε ὁ Θεὸς νὰ τρέχουμε στὴν ἐκκλησία, κ᾽ ἐμεῖς τρέχουμε γιὰ τὸ διάβολο σὲ τόπους ἁμαρτίας καὶ γεμίζουμε τὰ κέντρα διασκεδάσεως.

Ἁμαρτάνουμε πρὸ παντὸς μὲ τὴ σκέψι. Τὸ μυαλό μας, ἀντὶ νά ᾽νε προσηλωμένο στὸ Θεό, εἶνε κολλημένο στὰ ἐπίγεια καὶ μάταια.

Ἁμαρτάνουμε ὅλοι· ἄντρες, γυναῖκες, νέοι, γέροι μὲ τό ᾽να πόδι στὸν τάφο, μικροὶ – μεγάλοι, ἀγράμματοι καὶ ἐπιστήμονες, πολῖτες καὶ ἄρχοντες, στρατιῶτες καὶ ἀξιωματικοί, λαϊκοὶ ἀλλὰ κ᾽ ἐμεῖς οἱ παπᾶδες καὶ δεσποτάδες.

Ἁμαρτάνουμε κάθε ὥρα· τὴν ἡμέρα, τὴ νύχτα, τὶς καθημερινές, τὴν Κυριακή, τὴ Μεγάλη Ἑβδομάδα, κι αὐτὴν ἀκόμα τὴ Μεγάλη Παρασκευή.

Οἱ Ἑβραῖοι σταύρωσαν τὸ Χριστὸ μιὰ φορά, ἐμεῖς τὸν σταυρώνουμε κάθε μέρα· κάθε ἁμαρτία ποὺ κάνουμε εἶνε κ᾽ ἕνα καρφί. Καὶ μιὰ μέρα ἀκόμα νὰ ζήσουμε, δὲ γλυτώνουμε, πέφτουμε σὲ ἁμαρτία (βλ. Ἰὼβ 4,17· 14,4-5. Παροιμ. 20,9).

Πόσο εἶνε τὸ χρέος μας; «Μύρια τάλαντα», ἰλιγγιώδης ἀριθμός. Ἂν μπορῇς νὰ μετρήσῃς τὴν ἄμμο τῆς θαλάσσης καὶ τὰ φύλλα τῶν δέντρων, μπορεῖς νὰ μετρήσῃς καὶ τ᾽ ἁμαρτήματα ποὺ διαπράττει ἡ ἀνθρωπότης. Καὶ ὁ Θεὸς ὁ πανάγαθος, ἐλεήμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος, ἀνέχεται σὰν τὸν πατέρα· ἀγαπάει τὸ παιδί του καὶ τὸ συγχωρεῖ ποὺ ἀτακτεῖ· κι ἂν καμμιὰ φορὰ τὸ τιμωρῇ, τοῦ τραβάει ἐλαφρὰ τὸ αὐτὶ γιὰ νὰ τὸ παιδαγωγήσῃ καὶ νὰ τὸ σώσῃ.

* * *

Τίθεται, ἀγαπητοί μου, τὸ ἐρώτημα· πῶς μποροῦμε ν᾽ ἀπαλλαγοῦμε ἀπὸ τὸ χρέος τῶν ἁμαρτιῶν μας;

Ὁ καθένας μας πρέπει αὐτὸ νὰ τὸ τακτοποιήσῃ προτοῦ νὰ πεθάνουμε. Μόνοι μας; Ἀδύνατον.

Ὅπως ὁ δοῦλος τῆς παραβολῆς, δὲν μποροῦμε ν᾽ ἀπα λείψουμε οὔτε μία ἀπὸ τὶς ἁμαρτίες μας.

Πέστε μου ποιά θεωρεῖτε ὡς τὴ μικρότερη ἁμαρτία μας. Ἔ, σᾶς λέω ὅτι, καὶ ἑκατὸ χρόνια νὰ μείνουμε στὸ Ἅγιο Ὄρος ἀσκητεύοντας (νὰ κάνουμε κομποσχοίνια καὶ γονυκλισίες, νὰ τρῶμε χόρτα καὶ νὰ κοιμώμαστε τὴ νύχτα μιὰ ὥρα), μόνοι μας δὲν μποροῦμε νὰ σβήσουμε οὔτε τὴν πιὸ μικρὴ ἁμαρτία.

Πῶς σβήνει ἡ ἁμαρτία; Μὲ τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ. Δηλαδή; Ὁ Χριστὸς κατέβηκε ἀπὸ τὸν οὐρανό, σταυρώθηκε καὶ ἔχυσε τὸ αἷμα του γιὰ μᾶς, καὶ τὸ αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας –ποὺ ἀκοῦμε «Πίετε ἐξ αὐτοῦ πάντες» (θ. Λειτ.. Ματθ. 26,27)–, τὸ καθαρὸ καὶ ἁγνὸ καὶ ἀμόλυντο αἷμα τοῦ Κυρίου μας, ἔχει ἄπειρη δύναμι νὰ σβήνῃ ἁμαρτίες.

Μιὰ μόνο σταγόνα ἀπὸ τὸ αἷμα τοῦ Κυρίου φτάνει νὰ σβήσῃ ὅλα τὰ ἁμαρτήματα ποὺ ἔχει κάνει ἡ ἀνθρωπότης. Μάλιστα. Ἀρκεῖ ὁ ἄνθρωπος νὰ πιστέψῃ ἀληθινὰ σ᾽ αὐτόν, ὅτι ἐνανθρώπησε, σταυρώθηκε καὶ ἀναστήθηκε, νὰ ὁμολογήσῃ ὅτι ὁ ἴδιος εἶνε ἁμαρτωλὸς καὶ νὰ ζητήσῃ τὸ ἔλεός του.

Διαφορετικά, οὔτε ἡ πιὸ μικρὴ ἁμαρτία δὲν σβήνει. Καὶ ἂν οἱ μικρὲς δὲν σβήνουν, τί νὰ ποῦμε γιὰ τὶς μεγάλες;

Ἂν μὲ ρωτήσετε τώρα ποιά εἶνε τὰ μεγάλα ἁμαρτήματα τῆς ἐποχῆς μας, θὰ σᾶς πῶ ὅτι τὰ ἀσύγγνωστα καὶ θανάσιμα ἁμαρτήματα, τὰ «μύρια τάλαντα» τῆς ἐποχῆς μας καὶ τῆς πατρίδος μας, εἶνε δύο. Τὸ ἕνα εἶνε ἡ βλαστήμια· ἀπὸ ὅλους τοὺς λαοὺς τῆς Μεσογείου ἐμεῖς εἴμαστε οἱ πιὸ βλάστημοι.

Καὶ τὸ ἄλλο εἶνε ἡ ἀποφυγὴ τῆς τεκνογονίας καὶ οἱ ἐκτρώσεις· τὸ νὰ ἐμποδίζεται μὲ τὰ διάφορα σατανικὰ μέσα ἡ γέννησι παιδιῶν θὰ τὸ πληρώσουμε μὲ τόκο καὶ ἐπιτόκιο. Ἂν πᾶτε στὴν Ἀλβανία, εἶνε γεμάτη παιδιά· διπλασιάζεται ὁ πληθυσμός της. Τὸ ἴδιο καὶ στὰ ἄλλα κράτη τῶν Βαλκανίων. Ὅσο γιὰ τὴν Τουρκία;…

Πῆγαν ἀπὸ τὴ Φλώρινα ἐκδρομὴ στὴν Κιουτάχεια, καὶ εἶδαν στοὺς δρόμους νὰ παίζουν πλῆθος παιδιά. Ἐδῶ ἔπαψαν πλέον νὰ γεννοῦν· διαπράττεται τὸ ἔγκλημα. Τί ἄλλο νὰ ποῦμε;

Μοῦ ᾽ρχεται νὰ κλάψω. Εἶμαι ἁμαρτωλὸς κ᾽ ἐγὼ σὰν ἐσᾶς, δὲν εἶμαι ἄξιος νὰ σᾶς κηρύττω.

Ἀλλ᾽ ὅπως ἔλεγε ὁ ἅγιος Κοσμᾶς ὁ Αἰτωλός, τώρα τί περιμένουμε; Τί ἄλλο ἀπὸ τιμωρίες.

Ὁ Θεὸς μακροθυμεῖ. Τὸ δαχτυλάκι του νὰ κουνήσῃ ὁ Ἐσταυρωμένος, στάχτη θὰ γίνῃ ὁ κόσμος.

Χίλιους τρόπους ἔχει ἂν θέλῃ νὰ μᾶς τιμωρήσῃ. Ἔρχονται μεγάλες συμφορές. Δὲν θὰ μείνῃ τὸ κακὸ ἀτιμώρητο. Γλέντα, διασκέδαζε, βλαστήμα, παῖζε τὰ λεφτά σου, κάνε ἐκτρώσεις, κάνε ὅ,τι θέλεις· ἀλλὰ νὰ τὸ ξέρῃς, μιὰ μέρα θὰ δώσῃς στὸ Θεὸ λογαριασμὸ γιὰ τὰ χρέη σου.

* * *

Τί ὑπολείπεται, ἀδελφοί μου; Ἄντρες ποὺ μ᾽ ἀκοῦτε, γυναῖκες ποὺ μ᾽ ἀκοῦτε, παιδιὰ ποὺ μ᾽ ἀκοῦτε, γέροι μὲ τ᾽ ἄσπρα μαλλιὰ ποὺ μ᾽ ἀκοῦτε, παπᾶδες ποὺ μ᾽ ἀκοῦτε, τί ὑπολείπεται;

Ἕνα μᾶς ἀπομένει· νὰ μετανοήσουμε. Νὰ μετανοήσουμε ὅλοι ἀπὸ τὰ βάθη τῆς καρδιᾶς μας καὶ νὰ ζητήσουμε τὸ ἔλεος τοῦ Θεοῦ.

Ἐὰν δὲν μετανοήσουμε, ἔρχονται μεγάλες συμφορὲς στὸν κόσμο. Ἂς μετανοήσουμε λοιπὸν πρῶτοι ἐμεῖς οἱ κληρικοί· ἂς μετανοήσουν οἱ γέροντες, οἱ ἄντρες οἱ γυναῖκες καὶ τὰ παιδιά, ὅλος ὁ κόσμος.

Τότε μόνο ὑπάρχει ἐλπίδα ὁ Χριστὸς ν᾽ ἁπλώσῃ τὰ χέρια του ἐπάνω στὸν ἁμαρτωλὸ κόσμο καὶ νὰ δώσῃ τὴ συγχώρησι. Εἴθε ὁ Θεὸς διὰ τῶν πρεσβειῶν τῆς ὑπεραγίας Θεοτόκου νὰ δώσῃ σὲ ὅλους ἐμᾶς μετάνοια, γιὰ νὰ βροῦμε ἔλεος καὶ σωτηρία· ἀμήν.

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

Ἀπομαγνητοφωνημένη ὁμιλία, ἡ ὁποία ἔγινε στὸν ἱ. ναὸ Ἁγ. Νικολάου Ἀμμοχωρίου – Φλωρίνης τὴν 22-8-1982.

 

Οικουμενιστική συμπροσευχή στην Ουψάλα – Σουηδίας με θέμα

 

Οικουμενιστική συμπροσευχή στην Ουψάλα – Σουηδίας με θέμα

                        «Ώρα για την Ειρήνη του Θεού»

 

24 Αυγούστου 2025 - Οικουμενιστική συμπροσευχή με θέμα «Ώρα για την Ειρήνη του Θεού» στα πλαίσια της 100ής επετείου της Διάσκεψης της Στοκχόλμης του 1925

https://www.youtube.com/watch?v=HOK3l7AIUbU&t=5747s 

“We stand together—different in traditions, languages, contexts, and expressions—yet united in Christ,” reads the appeal. “Our unity is not uniformity, but a reconciled diversity that reflects God’s creative love.

« Στεκόμαστε ενωμένοι —διαφορετικοί σε παραδόσεις, γλώσσες, συμφραζόμενα και εκφράσεις—αλλά ενωμένοι εν Χριστώ», αναφέρει η έκκληση.  « Η ενότητά μας δεν είναι ομοιομορφία, αλλά μια συμφιλιωμένη ποικιλομορφία που αντανακλά τη δημιουργική αγάπη του Θεού ».

"Time for God’s Peace” service focuses on church unity for the sake of the world

A “Time for God’s Peace” service at the Uppsala Cathedral in Sweden on 24 August brought ecumenical voices together in a commemoration of 100 years since the closing service of the Life and Work meeting in Stockholm in 1925, led by then-Archbishop Nathan Söderblom.

The World Council of Churches (WCC) was represented in the service by Bishop Ingeborg Mittömme, a member of the WCC central and executive committees.

The service was led by Archbishop Dr Martin Modéus and Dean Matilda Helg.

His All-Holiness the Ecumenical Patriarch Bartholomew led the Nicene Creed in Greek during the service, as the Patriarch of Alexandria did at the service in the cathedral in 1925. 

 

Bishop Ingeborg Midttomme of Church of Norway and other church leaders from a range of different traditions gather to present an ecumenical appeal on the theme 'Time for God's Peace' during an ecumenical prayer service in Uppsala Cathedral.Photo:Albin Hillert/WCC

An Ecumenical Appeal was presented, acknowledging that church leaders were gathering in a time that cries out for peace. “A peace that is not merely the absence of war, but is marked by justice and reconciliation,” the appeal reads. “In this time, God calls us—as churches, as siblings in faith, as fellow human beings—to be bearers of God’s peace.”

The appeal reminded those gathered that the mission of the church is not for our own sake, but for the sake of the world. 

“We stand together—different in traditions, languages, contexts, and expressions—yet united in Christ,” reads the appeal. “Our unity is not uniformity, but a reconciled diversity that reflects God’s creative love.

 

His All Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew of the Ecumenical Patriarchate (left), Most Rev. Stephen Cottrell, Archbishop of York (right) and behind them Archbishop Dr Martin Modéus of Church of Sweden, exit the church in procession at the conclusion of an ecumenical prayer service in Uppsala Cathedral.Photo:Albin Hillert/WCC

The appeal also emphasized the common responsibility to work for peace.

“The pursuit of peace and the possibility of reconciliation are central to the churches’ common witness,” reads the appeal. “We urge one another to stand against violence, to promote dialogue between religions and cultures, and to be a voice for those who are not heard.”

The appeal reflected that God’s peace is not passive. “It is active. It seeks justice. It builds bridges. It heals wounds and creates space for reconciliation,” reads the appeal. “Therefore, we cannot remain silent when people are displaced, when hatred takes root, when human-caused climate change threatens the future of life.”

Many of the churches that were represented with guests at the 1925 meeting are now established in Sweden.

In 1925, the theme for the Stockholm meeting and the service in Uppsala was that the unity of the church is for the sake of the world. The meeting was part of the efforts for peace and understanding after the First World War, in a tumultuous time when the church sought its mission in relation to modernity, industrialization, and new social forms.

Photo gallery: Ecumenical Week in Stockholm 2025

Video: Ecumenical service in Uppsala cathedral

Service at Stockholm Cathedral marks centenary of 1925 conference on Life and Work (WCC news release, 24 August 2025)

Peace festival high point of Ecumenical Week in Stockholm (WCC feature, 24 August 2025)

Archbishop Söderblom honoured for 1925 Stockholm conference at centennial event (WCC news release, 24 August 2025)

Roundtable focuses on urgent need for God’s peace (WCC news release, 24 August 2025)

"United in faith and action,” global church prays together (WCC news release, 22 August 2025)

Called to Transformation” dialogue explores prophetic role of diakonia (WCC news release, 22 August 2025)

WCC releases Life and Work Digital Collection (WCC news release, 21 August 2025)

Reflections on Life and Work consultation call for moral leadership, deeper unity (WCC interview, 21 August 2025)

“Reclaiming the Spirit of Life and Work for Ecumenical Renewal” (WCC news release, 18 August 2025)

With anniversary just around the corner – churches from across the globe to gather in Stockholm (WCC news release, 15 August 2025)

Από -https://www.oikoumene.org/news/time-for-gods-peace-service-focuses-on-church-unity-for-the-sake-of-the-world

……………………………………..

Välkommen till Uppsala domkyrka på söndag 24 augusti kl 17.00, på plats eller via direktsändning, till en historisk gudstjänst på temat ”Tid för Guds fred” med ett hundraårigt perspektiv. Det är ärkebiskop Martin Modéus, Uppsala kristna råd och Uppsala domkyrkoförsamling som bjuder in, och dessutom närvarar en rad internationella och nationella kyrkoledare och ledare för kyrkliga samarbetsorganisationer. Gudstjänstens sånger, musik och psalmer kommer att präglas av det hundraåriga arvet. Ärkebiskopen själv leder gudstjänsten, predikar och sjunger Litanian. Bartholomeos I, ekumenisk patriark av Konstantinopel, kommer att leda den nicenska trosbekännelsen på grekiska, så som patriarken av Alexandria gjorde vid gudstjänsten i domkyrkan 1925. Dessutom medverkar Uppsala katedralsångare under ledning av domkyrkoorganist Ulric Andersson samt organist Eva-Marie Hopstadius.

Temagudstjänsten avslutar den ekumeniska vecka som markerar dåvarande ärkebiskop Nathan Söderbloms stora kyrkliga fredsmöte i Stockholm 1925. Söderblom tilldelades fem år senare Nobels fredspris.

Du hittar direktsändningen och gudstjänstens agenda här: https://www.svenskakyrkan.se/.../direktsand-ekumenisk...

#ekumeniskaåret #ekumeniskgudstjänst #stockholmsmötet1925 #nathansöderblom #TidförGudsfred

Foto: Henrik Viberg / Magnus Aronsson

…………………………….

Ärkebiskop Martin Modéus

 

Ikväll hölls en ekumenisk gudstjänst hundra år efter avslutningsgudstjänsten för Stockholmsmötet 1925 - i Uppsala domkyrka. I kvällens gudstjänst deltog kyrkoledare från hela den världsvida kyrkan. Hans allhelighet, den ekumeniske patriarken Bartholomeus, ledde den niceanska trosbekännelsen, så som patriarken av Alexandria gjorde 1925.

 

Ärkebiskop Martin predikade (länk i kommentar) och bar vid gudstjänsten ärkebiskop emeritus Nathan Söderbloms ekumeniska kåpa. Den togs fram inför Stockholmsmötet 1925.

”Det var en fin upplevelse att få bära kåpan, och det kändes riktigt att använda den vid det här tillfället. Stockholms fredsmöte är ju så förknippat med Nathan Söderblom. Kåpan är dessutom ett fantastiskt konstverk, så jag är glad att många fick möjlighet att se den.”

Kåpan är utförd i siden av Licium. Bildprogrammets syfte är tydligt: att förmedla enigheten mellan de olika kristna kyrkorna. Kåpan kan betraktas som ett åskådliggörande av Söderbloms teologiska idéer och ekumeniska övertygelse, något som 1930 också renderade honom Nobels fredspris.

Ο Ζελένσκι προσευχήθηκε στη. Αγ. Σοφιά με τον μουφτή, την OCU, τους καθολικούς και τους προτεστάντες

 

Ο Ζελένσκι προσευχήθηκε στη. Αγ. Σοφιά με τον μουφτή, την OCU, τους                          καθολικούς και τους προτεστάντες

 

Εκδήλωση στη Σοφία του Κιέβου με τη συμμετοχή των Ζελένσκι. Φωτογραφία: OCU

Το ζεύγος Ζελένσκι άκουσε τις προσευχές εκπροσώπων διαφόρων ομολογιών.

Στις 24 Αυγούστου 2025, την Ημέρα Ανεξαρτησίας της Ουκρανίας, στον Καθεδρικό Ναό της Αγίας Σοφίας στο Κίεβο πραγματοποιήθηκε οικουμενική θρησκευτική εκδήλωση με τη συμμετοχή του ζεύγους Ζελένσκι. Αυτό αναφέρει η ιστοσελίδα του γραφείου του Ουκρανού Προέδρου.

Αναφέρεται ότι προσευχές απήγγειλαν ο Ανώτατος Μουφτής της Ουκρανίας σεΐχης Αχμέτ Ταμίμ, ο επικεφαλής της OCU Επιφάνιος Ντουμένκο, ο επικεφαλής των Ουνιτών Σβιατοσλάβ Σεβτσούκ, ο επικεφαλής της Επισκοπής Κιέβου και Ζιτομίρ της Ρ/Καθ. Εκκλησίας στην Ουκρανία Βιτάλι Κριβίτσκι, ο επικεφαλής των Χριστιανών της Ευαγγελικής Πίστης Ανατόλι Κοζατσόκ και ο αναπληρωτής γενικός γραμματέας της Ουκρανικής Βιβλικής Εταιρείας Ανατόλι Ράιτσινετς.

Στην εκδήλωση παρευρέθηκαν επίσης εκπρόσωποι των Αντβεντιστών, των Ευαγγελικών Εκκλησιών, των Λουθηρανών, της Αρμενικής Αποστολικής Εκκλησίας, των Μουσουλμάνων, των Ιουδαϊκών οργανώσεων και της Μεταρρυθμιστικής Εκκλησίας. Ξεχωριστά με τους συμμετέχοντες προσευχήθηκε ο επικεφαλής της Κρατικής Υπηρεσίας εθνοπολιτικής Βίκτορ Γελένσκι.

Στην ανακοίνωση του γραφείου του Ουκρανού Προέδρου αναφέρεται ότι «οι άγιοι πατέρες προσευχήθηκαν για την ειρήνη, την ελευθερία και την ευημερία της Ουκρανίας».

Εκπρόσωποι της Ουκρανικής Ουκρανικής Εκκλησίας υπό τον Μητρ. Ονούφριο δεν ήταν παρόντες στην εκδήλωση.

 

eeod.gr