Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 17, 2025
Ὅσιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης - Ἐμπειρίες ἑνὸς ταπεινοῦ λευΐτη
Ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος λειτούργησα στὴν ἱερὰ μονὴ Ἁγίας Τριάδος Μετεώρων. Τί εὐλογία Θεοῦ! Ἐκείνη ἡ λειτουργία θὰ μοῦ μείνει ἀλησμόνητη· στὴ μεγάλη εἴσοδο κατέβηκε ἀπὸ ἀριστερὰ μία γυναίκα, ἀπὸ δεξιὰ ἕνας ἄνδρας μ᾿ ἕνα μικρὸ παιδί, ἐνῶ πλῆθος ἀπὸ ἄλλα παιδάκια ἀκολουθοῦσαν τὰ τίμια Δῶρα.
Κάτι ἀνάλογο συνέβη στὶς 8 Αὐγούστου 1954· στὶς 5 τὸ πρωὶ ξεκίνησα γιὰ τὸ χωριὸ Ἀρδάνι. Περπατοῦσα κι ἔψαλλα κατανυκτικοὺς ὕμνους γιὰ νὰ... εὐχαριστήσω τὸν Κύριο καὶ τὴ Θεοτόκο. Φτάνοντας στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ, ἄρχισα τὸν ὄρθρο, καὶ στὴ συνέχεια μπῆκα στὴ θεία λειτουργία μὲ πνευματικὴ εὐφροσύνη καὶ ἀγαλλίαση. συνέβη τότε τὸ ἑξῆς θαυμαστό: Ὅσα παιδιὰ ἀπὸ 12 ἐτῶν καὶ κάτω βρίσκονταν στὸ ναό, ἔβλεπαν στὸ ἱερὸ δύο μεγάλες σκάλες, πάνω στὶς ὁποῖες ἀνέβαιναν καὶ κατέβαιναν παιδάκια λουσμένα στὸ Φῶς. Ὅταν διάβαζα τὸ Εὐαγγέλιο, γέμισε ἀπὸ παιδάκια ἡ ἁγία τράπεζα· τὴν ὥρα τῆς μεγάλης εἰσόδου ἡ νεωκόρος εἶδε νὰ κατεβαίνει ἀπὸ τὴν ἀριστερὴ σκάλα μία γυναίκα κι ἀπὸ τὴ δεξιὰ ἕνας ἄνδρας μ᾿ ἕνα μικρὸ παιδί, ἐνῶ πλῆθος παιδάκια ἀκολουθοῦσαν τὴ μεταφορὰ τῶν τιμίων Δώρων.
Μερικὲς φορὲς ὁ παπα-Δημήτρης, τὴν ὥρα τῆς θείας λειτουργίας, εἶχε ἐνοχλήσεις ἀπὸ τοὺς δαίμονες: Κάποτε, διηγεῖται, ἐνῶ λειτουργοῦσα, ἀκούω ἔξω θορύβους. Βγαίνω, καὶ τί νὰ δῶ! Οἱ σατανάδες χτίζανε πολυκατοικία. Ἄλλος κρατοῦσε μυστρί, Ἄλλος φτυάρι... Τοὺς σταύρωσα, κι ὅλα ἐξαφανίστηκαν. Ἄλλοτε, ἐνῶ λειτουργοῦσα τὴ νύχτα, μπῆκαν στὴν ἐκκλησία κι ἄρχισαν ν᾿ ἀναποδογυρίζουν τὶς καρέκλες. Ὁ ἀρχηγός τους μάλιστα μπῆκε στὸ ἱερό, ἔκλεισε τὸ παραθυράκι καὶ μ᾿ ἔπιασε ἀπ᾿ τὸ λαιμὸ νὰ μὲ πνίξει. Ἐπικαλέστηκα τοὺς ἅγιους Ταξιάρχες, κι ἀμέσως χάθηκαν.
Οἱ δαίμονες, μὲ παραχώρηση Θεοῦ, μπαίνουν μέσα στὴν ἐκκλησία καὶ βάζουν λογισμοὺς στοὺς πιστούς. Μόλις ὅμως ποῦν οἱ ψάλτες τὸ χερουβικὸ καὶ βγεῖ ὁ ἱερέας γιὰ τὴ μεγάλη εἴσοδο, ἀμέσως φεύγουν. Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1968, ἐνῶ λειτουργοῦσε ὁ παπα-Δημήτρης, ἀνάμεσα στὸ ἐκκλησίασμα ἦταν κι ἕνα κορίτσι 14 ἐτῶν, ποῦ τὸ βασάνιζε ὁ σατανᾶς. Τὴν ὥρα τοῦ χερουβικοῦ ἔβγαλε ξαφνικὰ μία τρομερὴ κραυγὴ κι ἔπεσε κάτω σὰν νεκρό. Οἱ πιστοὶ ἀνησύχησαν. Σὲ λίγα λεπτὰ ὅμως τὸ σήκωσαν σὲ καλὴ κατάσταση, σωφρονισμένο. Στὸ τέλος μάλιστα τῆς θείας λειτουργίας ἔγινε Παράκληση, καὶ τὸ κορίτσι ἔφυγε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία πολὺ διαφορετικό.
Κάθε φορὰ ποὺ ὁ παπα-Δημήτρης λειτουργοῦσε στὸ ναὸ τοῦ χωριοῦ του, τοὺς Ἁγίους Ταξιάρχες, ἡ ἁγία τράπεζα εὐωδίαζε. Αὐτὸ συνέβαινε μερικὲς φορὲς καὶ σὲ ἄλλους ναούς. Ἡ εὐωδία παρουσιαζόταν κυρίως μετὰ τὴ μεγάλη εἴσοδο, ὅταν τοποθετοῦσε τὰ ἄχραντα Μυστήρια πάνω στὴν ἁγία τράπεζα. Ἄλλοτε παρουσιαζόταν τὴν ὥρα τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στὸ «τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν... ».
Συχνὰ ἔβαζε βαμβάκι κάτω ἀπὸ τὸ ἀντιμήνσιο πρὶν ἀρχίσει ἡ θεία λειτουργία, καὶ τελειώνοντας, τὸ βαμβάκι μυροβολοῦσε. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸ μαρτυροῦν πολλοί, ποῦ συγκλονίστηκαν καὶ τονώθηκαν στὴν πίστη. Τὸ ἄρωμα τῆς ἁγίας τραπέζης δυνάμωνε τὸ λειτουργὸ καὶ τὸν ἀνακούφιζε. Κάποτε ἔβγαινε τόσο ἄφθονο, ὥστε δυσκολευόταν ν᾿ ἀναπνεύσει. Μία φορὰ μάλιστα ἢ εὐωδία ἔβγαινε σὰν ἕνας μικρὸς στύλος καπνοῦ καὶ πλημμύρισε ὅλη τὴν ἐκκλησία.
Ὅταν ὁ παπα-Δημήτρης ζήτησε καὶ τὴ γνώμη τοῦ π. Φιλόθεου Ζερβάκου, ἐκεῖνος ἀπάντησε: Δὲν πρέπει ν᾿ ἀμφιβάλλουμε ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα παράδοξο θαῦμα. τὸ πιὸ βέβαιο εἶναι πὼς ἡ εὐωδία προέρχεται ἀπὸ τὴ θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποῦ σὰν Ἀμνὸς σφαγιάζεται πάνω στὴν ἁγία τράπεζα γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Πιθανὸν ὅμως νὰ προέρχεται καὶ ἀπὸ τὰ ἅγια λείψανα ποῦ βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν ἅγια τράπεζα ἢ καὶ ἀπὸ τὰ ἐγκαίνια.
Ορθόδοξοι κληρικοί στην οικουμενιστική “λειτουργία” του Βατικανού
Ιεράρχες και κληρικοί εκπρόσωποι από τουλάχιστον εννέα Ορθόδοξες Εκκλησίες παρευρέθηκαν στην οικουμενιστική λειτουργία του Πάπα Λέοντα, αφιερωμένη στη μνήμη των Μαρτύρων και των Μαρτύρων της Πίστης στον 21ο αιώνα, η οποία πραγματοποιήθηκε στην παπική Βασιλική του Αγίου Παύλου Εκτός των Τειχών την Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου.
Η εκδήλωση μεταδόθηκε από το Vatican News:
Η λειτουργία περιελάμβανε ύμνους, αναγνώσματα και προσευχές με επικεφαλής Ορθόδοξους, Καθολικούς, Προτεστάντες και Ανατολίτες εκπροσώπους, συμπεριλαμβανομένων αρκετών γυναικών Προτεσταντών ιερέων.
Ο πρώτος ορθόδοξος κληρικός στο μικρόφωνο ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Ελσίνκι και πάσης Φινλανδίας Ηλίας του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος έκανε μια σύντομη προσευχή
Αργότερα, ο Μητροπολίτης Γαλλίας και Δυτικής και Νότιας Ευρώπης Ιγνάτιος του Πατριαρχείου Αντιοχείας προεξήρχε της προσευχής:
Μακάριοι οι πράοι. Ας θυμηθούμε εκείνους τους Χριστιανούς που αρνήθηκαν τη βία με κόστος τη ζωή τους, προσευχόμενοι για τους εχθρούς τους, απαντώντας στο κακό με καλό σε καταστάσεις εκτεταμένης βίας, εθνοτικών συγκρούσεων και εμφυλίου πολέμου ή πολέμου μεταξύ εθνών. Αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη.
Και ο Μητροπολίτης Σιλουανός των Βρετανικών Νήσων και Ιρλανδίας, επίσης του Πατριαρχείου Αντιοχείας:
Μακάριοι οι καθαροί στην καρδιά. Ας θυμηθούμε στον Κύριο τους Χριστιανούς που σκοτώθηκαν στο όνομα θεοκρατικών και ολοκληρωτικών προγραμμάτων, που χτυπήθηκαν από τρομοκρατικές ενέργειες κατά τη διάρκεια της Κυριακάτικης λειτουργίας ή ενώ συγκεντρώθηκαν σε προσευχή. Μαζί με αυτούς, ας θυμηθούμε εκείνους που αντιτάχθηκαν στη διαφθορά απορρίπτοντας την ειδωλολατρία του χρήματος με κόστος τη ζωή τους. Αυτοί θα δουν τον Θεό.
Μητροπολίτης Νεαπόλεως Πορφύριος από την Εκκλησία της Κύπρου:
Για να συμμορφωθεί η δικαιοσύνη μας με το έλεος του Θεού, ικανή να αφυπνίσει τη μετάνοια σε κάθε άνθρωπο και να προσφέρει συγχώρεση και λύτρωση σε κάθε αμαρτωλό. Για να μάθουμε να αγαπάμε τους εχθρούς μας, ας προσευχηθούμε.
π. Ελισίας Γούλας από την Εκκλησία της Ελλάδος:
Ας προσευχηθούμε, για να στηρίξει ο Κύριος τους κουρασμένους, τους βασανισμένους και τους ταλαιπωρημένους, και για να δώσει το Πνεύμα Του παρηγοριά και δύναμη σε όσους βρίσκονται υπό πίεση, ώστε το πασχαλινό φως να τους περιβάλει και να τους ανυψώσει.
Ο Αρχιεπίσκοπος Ηλίας του Ελσίνκι ηγήθηκε μιας δεύτερης προσευχής:
Αδελφοί και αδελφές, είμαστε μία οικογένεια εν Χριστώ, ενθαρρυμένοι να ζούμε την ίδια πίστη, την ίδια αγάπη και την ίδια ελπίδα στους μάρτυρες, μάρτυρες της πίστης, χθες και σήμερα.
Η τελευταία προσευχή που προσφέρθηκε ήταν το «Πάτερ ημών», την οποία όλοι οι παρόντες είπαν μαζί, ο καθένας στη δική του γλώσσα.
Καθ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας, άναβαν κεριά και τοποθετούνταν στους πρόποδες ενός σταυρού. Από τους Ορθόδοξους ιεράρχες, ο Επίσκοπος Νόβο Μπρντο Ιλαρίωνας της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και ο Επίσκοπος Σουπρασλ Άντρεϊ της Πολωνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Παρόντες ήταν επίσης αρκετοί άλλοι Ορθόδοξοι ιεράρχες και κληρικοί, συμπεριλαμβανομένου του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Αντώνιου, επικεφαλής του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, και του Μητροπολίτη Δυτικής και Νότιας Ευρώπης Ιωσήφ της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.
Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ, ΠΙΣΤΙΣ, ΕΛΠΙΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ
Η οικογένεια αποτελεί πρώτιστη αξία για την χριστιανική μας πίστη, η οποία χαρακτηριζόταν στην αρχαία εποχή ως «κατ οίκον εκκλησία». Μια από αυτές τις άγιες οικογένειες υπήρξε και αυτή της αγίας Σοφίας και των θυγατέρων της, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης.
Έζησαν τον 2ο μ. Χ. αιώνα, όταν βασίλευε στη Ρώμη ο ειδωλολάτρης και έκφυλος αυτοκράτορας Αδριανός (117-138). Κατάγονταν από την Ιταλία. Η Σοφία είχε ευγενή καταγωγή. Χήρεψε πολύ νέα, μένοντας με τις τρεις θυγατέρες της. Ζούσε ενάρετη και αγνή ζωή, μεγαλώνοντας τα τρία βλαστάρια της ως αληθινές Χριστιανές κόρες, διαφέροντας από τις κόρες των ειδωλολατρών, τις οποίες μεγάλωναν μέσα στην ακολασία, που υπαγόρευε η λατρεία των ανήθικων «θεών» τους. Τους έδωσε, όχι τυχαία, τα ονόματα των τριών κορυφαίων χριστιανικών αρετών, που αναφέρει ο απόστολος Παύλος, «νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη» (Α΄ Κορ.13,13).
Για κάποιο λόγο αναγκάστηκε να μεταβεί μαζί με τις κόρες της να ζήσει στη Ρώμη, στη μεγάλη πόλη, όπου κυριαρχούσε η πιο χυδαία μορφή της ειδωλολατρίας και άκμαζε η ακολασία, όπου συνέχιζαν να βιώνουν με ακρίβεια τη χριστιανική ζωή, χωρίς να τις αγγίζει η ηθική κατάπτωση των ειδωλολατρών. Προσπαθούσαν δε να δείχνουν με το παράδειγμά τους τη νέα εν Χριστώ ζωή. Οι ειδωλολάτρες όμως ρωμαίοι, οι οποίοι μισούσαν θανάσιμα τους Χριστιανούς τις κατάγγειλαν στις αρχές ότι δεν τιμούν τους «θεούς» της αυτοκρατορίας και δεν συμμετέχουν στην καθιερωμένη θυσία προς τιμήν του «θεού» αυτοκράτορα. Αυτό άλλωστε σήμαινε για τους ρωμαϊκούς νόμους με έσχατη προδοσία και τιμωρούνταν με θάνατο, αν δεν άλλαζαν γνώμη.
Ο Αντίοχος, διοικητής της Ρώμης, ενημέρωσε τον Αδριανό, ότι η πατρικία Σοφία, μαζί με τις τρεις κόρες της είναι Χριστιανές. Ο αυτοκράτορας διέταξε να τις συλλάβουν και να τις οδηγήσουν δέσμιες μπροστά του. Προσπάθησε με κολακείες να τις μεταπείσει να αρνηθούν την πίστη τους και να θυσιάσουν στα είδωλα. Κατόπιν τις ξεχώρισε, φυλάκισε χωριστά τη μητέρα από τις κόρες της, ώστε να μη μπορούν να ενθαρρύνονται μεταξύ τους. Όμως η Σοφία βρήκε τον τρόπο και επικοινώνησε με τις κόρες της, στις οποίες σύστησε εμμονή στην πίστη τους με κάθε τίμημα. Εκείνες απάντησαν στη μητέρα τους ότι δεν πρόκειται να προδώσουν την πίστη τους στο Χριστό, αψηφώντας ακόμα και τις απειλές των φρικτών μαρτυρίων και του θανάτου. Ας σημειωθεί πως η Πίστις ήταν δώδεκα χρονών, η Ελπίδα δέκα και η Αγάπη εννέα!
Ο δικαστής, με κολακείες και απειλές προσπαθούσε να μεταπείσει τις αγνές Χριστιανές κόρες να θυσιάσουν στα είδωλα. Αλλά εκείνες με ένα στόμα του απαντούσαν ότι ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της ψυχής τους και πως δεν είχαν σκοπό να προδώσουν την αγάπη τους και την πίστη τους για Εκείνον. Εκείνος, ενώ θαύμασε το ηρωικό φρόνημα των τριών ανήλικων κοριτσιών, γέμισε με οργή την ψυχή του. Αποφάσισε να τις χωρίσει, φυλακίζοντάς τες σε ξεχωριστά κελιά, ελπίζοντας πως θα μπορούσε ευκολότερα θα τους άλλαζε γνώμη.
Τότε ξεκίνησαν τα μαρτύρια. Άρχισαν από την Πίστη. Την οδήγησαν μπροστά του, παροτρύνοντάς την να θυσιάσει στη «θεά» Αρτέμιδα, όπως έκαναν οι παρθένες των ειδωλολατρών. Εκείνη αρνήθηκε και γι’ αυτό την παρέδωσε στους βασανιστές της. Την έγδυσαν και την μαστίγωσαν μέχρι λιποθυμίας. Τις έκοψαν τα στήθη, αλλά αντί να τρέξει αίμα έτρεξε γάλα! Την ξάπλωσαν σε πυρακτωμένη σχάρα και ενώ το άγουρο σώμα της βασανιζόταν, εκείνη υμνούσε το Θεό. Μετά την έριξαν σε πυρακτωμένο καζάνι με πίσσα, όμως διασώθηκε θαυματουργικά, προκαλώντας το θαυμασμό των δημίων της. Στο τέλος την αποκεφάλισαν.
Ύστερα έφεραν μπροστά του την Ελπίδα, την οποία προέτρεψε να θυσιάσει στην Αρτέμιδα. Εκείνη αρνήθηκε με θάρρος και στηλίτευσε την τακτική τους να της ζητούν να πράξει αντίθετα με την πίστη της. Την υπέβαλλαν στα μαρτύρια. Αφού την έγδυσαν την μαστίγωσαν άγρια με βούνευρα. Μετά την έριξαν σε πυρακτωμένο καμίνι, όμως ο Θεός τη διέσωσε για να δείξει στους ειδωλολάτρες τη δύναμή Του. Τη συνέχεια την κρέμασαν σε ξύλο και τις ξέσχιζαν τις παιδικές σάρκες της με σιδερένια νύχια και στη συνέχεια την έριξαν σε κοχλάζουσα πίσσα. Ο Θεός και πάλι τη διέσωσε προς καταισχύνη των βασανιστών της. Εκείνοι εξοργισμένοι της απέκοψαν το κεφάλι.
Κατόπιν ήρθε η σειρά της εννιάχρονης Αγάπης. Πίστευαν πως το μαρτύριο και ο θάνατος των αδελφών της θα ήταν αρκετό να κάμψει την παιδική της ψυχή και να θυσιάσει στην απαίσια «θεά». Όμως και εκείνη ομολόγησε με περισσό θάρρος την πίστη της στο Χριστό και αποζήτησε το μαρτύριο να πάει να συναντήσει τις άγιες και ηρωικές αδελφές της στον ουρανό. Τότε οι δήμιοι την κρέμασαν και της τέντωσαν τα παιδικά της μέλη, ώστε έσπασαν οι αρθρώσεις των οστών της. Μετά την οδήγησαν και αυτή στο πυρακτωμένο καμίνι. Όταν έφτασαν εκεί η ηρωική κόρη πήδησε μόνη της στις θεριεμένες φλόγες. Αλλά έγινε και πάλι το θαύμα, οι φλόγες δεν την άγγιξαν! Οι φλόγες μάλιστα έφυγαν από το καμίνι, πέφτοντας επάνω στους ειδωλολάτρες, κατακαίοντας πολλούς! Στο τέλος την αποκεφάλισαν και αυτή, ολοκληρώνοντας την τριπλή θυσία.
Η μητέρα τους Σοφία αφέθηκε να πλησιάσει τα ιερά λείψανα των ηρωικών θυγατέρων της. Τα αγκάλισε, τα καταφίλησε με δάκρυα, ευχαριστώντας το Θεό που τα άγια βλαστάρια της δεν πρόδωσαν το Χριστό και αξιώθηκε η ίδια να γίνει μητέρα Μαρτύρων. Ύστερα τα μύρωσε και στη συνέχεια τα έθαψε με τιμές σε κοντινό μυστικό ναΐσκο. Ύστερα από τρεις ημέρες, και ενώ προσευχόταν πάνω από τους τάφους των Μαρτύρων θυγατέρων της, παρακαλούσε το Θεό να την πάρει από αυτό τον κόσμο και να την οδηγήσει κοντά στις κόρες της. Ο Θεός εισάκουσε την προσευχή της και ξεψύχησε την ίδια στιγμή. Η ιερή τους μνήμη εορτάζεται στις 17 Σεπτεμβρίου.
«ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»: ΚΛΕΙΣΤΕ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 23Η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Ο ΠΑΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ
Η «ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» ΚΛΕΙΣΤΕ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 23η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ
Ας δούμε λοιπόν τη νέα «αποκάλυψη» που συγκλόνισε τα κοινωνικά δίκτυα. Ο Νοτιοαφρικανός ευαγγελικός πάστορας Joshua Mhlakela ανακοίνωσε με ύφος βέβαιο πως γνωρίζει την ακριβή ημερομηνία της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού. Όχι, δεν πρόκειται για χιούμορ ούτε για σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Ο εν λόγω «προφήτης» μας ενημερώνει ότι στις 23 και 24 Σεπτεμβρίου 2025, με το ημερολόγιο στο χέρι και το ρολόι ρυθμισμένο, ο Χριστός θα επιστρέψει για την αρπαγή της Εκκλησίας.
Όσοι έχουν την παραμικρή εξοικείωση με την Αγία Γραφή, αντιλαμβάνονται αμέσως το παράλογο. Ο ίδιος ο Κύριος μας ξεκαθάρισε ότι «περὶ δὲ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ τῆς ὥρας οὐδεὶς οἶδεν»· ούτε άγγελοι, ούτε άνθρωποι. Κι όμως, οι κάθε λογής αυτοχειροτονημένοι οραματιστές επιμένουν να αναλαμβάνουν το έργο του ουρανού, να στήνουν ημερολόγια, να μοιράζουν ημερομηνίες και να κάνουν προαναγγελίες που θυμίζουν περισσότερο διαφημιστική καμπάνια παρά θεολογικό λόγο.
«Η αρπαγή είναι πάνω μας, είτε είστε έτοιμοι είτε όχι. Είδα τον Ιησού να κάθεται στο θρόνο του και τον άκουσα πολύ δυνατά και καθαρά να λέει, έρχομαι σύντομα», είπε ο Mhlakela κατά τη διάρκεια της συνέντευξης στο CettwinzTV. «Μου είπε στις 23 και 24 Σεπτεμβρίου 2025, θα επιστρέψω στη Γη».
Ο κ. Mhlakela δεν μένει μόνο στην «αρπαγή». Μας ενημερώνει για χιλιετείς βασιλείες, για περίφημα «επτάχρονα» θλίψεων και για σενάρια που μοιάζουν με ταινία καταστροφής του Χόλυγουντ. Με άλλα λόγια, αναπαράγει κατά γράμμα το πακέτο των αμερικανικών ευαγγελικών μύθων, το οποίο πουλάει καλά σε βιβλία και podcasts αλλά ουδεμία σχέση έχει με την ορθόδοξη πίστη και παράδοση. Αντί να μιλά για μετάνοια, για προετοιμασία ψυχής και για αγώνα πνευματικό, προτιμά να καλλιεργεί φόβο, εντυπωσιασμό και θεολογικό κιτς.
Η ειρωνεία είναι πως κάθε τέτοια πρόβλεψη —και δεν είναι η πρώτη στην ιστορία— ακολουθείται από την ίδια κωμική κατάληξη. Η ημερομηνία έρχεται, η ημερομηνία περνά, και οι «προφήτες» εξαφανίζονται ή βρίσκουν μια καινούργια δικαιολογία για την αποτυχία τους. Το έργο επαναλαμβάνεται με νέους πρωταγωνιστές αλλά το ίδιο σενάριο, ψευδοπροφητείες, σύγχυση στους πιστούς, και τελικά δυσφήμιση του ίδιου του χριστιανισμού.
Όσο για την υποτιθέμενη «χιλιετή βασιλεία» στη γη, η Ορθόδοξη Εκκλησία εδώ και αιώνες έχει απορρίψει τέτοιες κυριολεκτικές ερμηνείες, τις οποίες χαρακτήρισε χιλιαστικές πλάνες. Η Βασιλεία του Χριστού δεν είναι εγκόσμια εξουσία με θρόνους και στρατούς, αλλά η αιώνια κοινωνία με τον Θεό που αρχίζει ήδη από την παρούσα ζωή με τη μετοχή στη Χάρη Του.
Τι απομένει λοιπόν από τις φαντασιώσεις του κ. Mhlakela; Ένα ακόμη επεισόδιο στη μακρά ιστορία ψευδοπροφητών που προτιμούν να φαντάζονται τον εαυτό τους ως θεόπνευστους οραματιστές, ενώ στην πραγματικότητα επαναλαμβάνουν τις ίδιες χιλιοφορεμένες αιρετικές ιδέες. Η Εκκλησία δεν περιμένει ημερομηνίες ούτε στηρίζεται σε βίντεο με θεαματικές ανακοινώσεις· περιμένει καθημερινά τον Χριστό στην προσευχή, στη Θεία Ευχαριστία, στην αγάπη προς τον πλησίον.
Αν λοιπόν κάποιος θέλει να «ετοιμαστεί» για τις 23 Σεπτεμβρίου, καλύτερα ας το κάνει με εξομολόγηση, με νηστεία και με έργα αγάπης, κι όχι με αγωνία για το αν θα τον προλάβει το ρολόι ενός Νοτιοαφρικανού ψευδοπροφήτη.
Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ
ΠΗΓΕΣ:
1.Joshua Mhlakela : r/Christianity
2.Rapture Prophecy: Pastor Joshua Predicts Jesus’ Return in September 2025, Mentions Day – Legit.ng
3.Pastor crava data do retorno de Jesus à Terra em podcast; veja o vídeo
4.Pastors convinced Jesus will return in days as ancient Biblical promise hints at imminent rapture
5.Priests certain Jesus will return to Earth ‘in days’ as signs of rapture begin – Daily Star
Από https://www.entaksis.gr/joshua-mhlakela/
Ἀπόλυτα ἀσύμβατος ὁ παπισμὸς μὲ τὴν ἁπλότητα καὶ ταπεινότητα!
Ο ΛΑΛΙΣΤΑΤΟΣ καὶ «ἀγαπησιάρης» παπικὸς «ἀρχιεπίσκοπος» Νικόλαος Πρίντεζης, ἐνοχλημένος ἀπὸ τὶς ὀρθόδοξες ὁμολογητικὲς φωνές, δημοσίευσε «βαρυσήμαντο» ἄρθρο του μὲ τίτλο: «Ἁπλὰ καὶ ταπεινά», γιὰ νὰ «ἀποδείξει» τήν… ἁπλότητα καὶ ταπεινότητα τοῦ Παπισμοῦ! Τὸ ἀντιαιρετικὸ Γραφεῖο τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς απάντησε στο άρθρο του , ἐπισημαίνοντας: «Τόσο ἡ ἁπλότητα, ὅσο κυρίως ἡ ταπεινότητα εἶναι ἔννοιες ἀπόλυτα ἀσύμβατες μὲ τὸν Παπισμό. Ἂν ἤθελε πραγματικὰ νὰ τὸ διαπιστώσει, ἂς εἶχε μελετήσει τὸ παρελθὸν καὶ τὸ παρὸν τῆς “ἐκκλησίας” του, τὴν χλιδὴ καὶ τὴν παπικὴ ἀλαζονεία, ἡ ὁποία ἀναγάγει τὸν “Πάπα” σὲ ἐπὶ γῆς “θεό”.
Νὰ τοῦ θυμίσουμε πὼς ὥς τὸ 1978 δὲν καταδεχόταν νὰ πατεῖ στὴ γῆ καὶ γι’ αὐτὸ τὸν κουβαλοῦσαν στὴν πλάτη τους, στὸν εἰδικὸ θρόνο γνωστὸ ὡς “sedia gestatoria” καὶ ὅταν, εἶδε ὁ “Πάπας” Ἰωάννης Παῦλος Α΄, ὅτι ἡ συνήθεια αὐτὴ εἶχε ἀγγίξει πιὰ τὴν φαιδρότητα καὶ ἦταν καταγέλαστη, ἡ ὁποία δὲν ἀπαντᾶται οὔτε στοὺς ἀνιμιστὲς τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Πολυνησίας, ἀναγκάστηκε νὰ τὴν καταργήσει. Νὰ σᾶς θυμίσουμε ἐπίσης ὅτι οἱ Φράγκοι «Πάπες», καταληψίες τοῦ σεβασμίου πατριαρχικοῦ θρόνου τῆς Δύσεως, ἀπαιτοῦσαν καὶ ἀνάγκαζαν τοὺς πάντες, ἀντὶ γιὰ τὸ χειροφίλημα, στὸν ἀσπασμὸ τῆς …παντόφλας τους! […] Ὅλα αὐτὰ ἀναγκάστηκε ἡ “Ἁγία Ἕδρα” νὰ τὰ καταργήσει, ἀλλὰ ἡ ἱστορία δὲν μπορεῖ νὰ καταργηθεῖ, γιὰ νὰ μᾶς θυμίζει ὅτι ὁ “Πάπας” ἐνσάρκωνε καὶ ἐνσαρκώνει τὴν ἀπόλυτη ἀντιστροφὴ τῆς ταπεινότητας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἔχει σαφῶς ἑωσφορικὴ ὑφή…»! Συμφωνοῦμε!
Εγγραφή σε:
Σχόλια (Atom)