Ο ΟΗΕ δια την αδικίαν εις βάρος της Αυτόνομης Εκκλησίας της Ουκρανίας

 

Ο ΟΗΕ δια την αδικίαν εις βάρος της Αυτόνομης Εκκλησίας της Ουκρανίας

 

Ο ΟΗΕ δια την αδικίαν εις βάρος της Αυτόνομης Εκκλησίας της Ουκρανίας

(Κάποιες Ορθόδοξες Εκκλησίες σκοπίμως σωπαίνουν;)

Του Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

Τα εγκλήματα σε βάρος της μόνης αναγνωρισμένης Τοπικής Εκκλησίας της Ουκρανίας από την πλειοψηφία των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών, συνεχίζονται και μας θλίβουν βαθύτατα. 

 Η συνεχιζόμενη αντιεκκλησιαστική βία σε βάρος της Αυτόνομης Ορθόδοξης Εκκλησίας της Ουκρανίας, της μονής αναγνωρισμένης Εκκλησίας της Ουκρανίας από την πλειοψηφία των κατά Τόπους Ορθοδόξων Εκκλησιών, δεν κάμπτει τη σκόπιμη σιωπή, όσων επιλέγουν κάτι τέτοιο;  Έως πότε όμως;   Θα έλθουν καλύτερες μέρες για την Εκκλησία, γιατί ‘’Ο Χριστός κυβερνά την Εκκλησία’’, όπως τόνιζε ο Άγιος Παΐσιος. 

 Σε άρθρο του κ. Γιώργου Λειμωνίδη, το οποίο δημοσιεύτηκε στη Romfea.gr στις 22/4/2026, το οποίο τιτλοφορείτο ‘’ΟΗΕ και Διεθνής Αμνηστία για απαγόρευση της Εκκλησίας στην Ουκρανία’’, ανεφέροντο μεταξύ άλλων τα εξής : ‘’ Στο επίκεντρο της διεθνούς κριτικής βρίσκεται η διαχείριση της ουκρανικής κυβέρνησης απέναντι στην Ουκρανική Ορθόδοξη Εκκλησία, υπό του Μητροπολίτη Ονουφρίου με τη Διεθνή Αμνηστία και εμπειρογνώμονες του ΟΗΕ να εκφράζουν σοβαρές ανησυχίες για τις μεθοδεύσεις απαγόρευσής της’’.

Είναι όμως μόνο αυτή η μορφή αντιεκκλησιαστικού πολέμου, σε βάρος της μόνης αναγνωρισμένης Τοπικής Εκκλησίας της Ουκρανίας από την πλειοψηφία των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών;  Η όποια σκόπιμη σιωπή, δεν διαγράφει τα αντιεκκλησιαστικά εγκλήματα. 

Η βίαιη αρπαγή Ιερών Ναών, τι είναι;  Οι βανδαλισμοί Ιερών Ναών και Μονών, τι είναι;  Να θυμίσουμε ότι, όλα αυτά εγίνοντο και πριν τη λεγόμενη ‘’Ενωτική Σύνοδο’’ στην Ουκρανία.  Τότε όλες οι Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες τα κατεδίκαζαν. Η διακοπή της Θείας Λειτουργίας, και οι επιθέσεις σε πιστούς την ώρα που εκκλησιάζοντo, γιατί συνοδεύεται από τέτοια συνένοχη αφωνία.  

Έγινε αναφορά στο εν λόγω άρθρο του κ. Γιώργου Λειμωνίδη, σε ‘’στοχοποίηση Θρησκευτικής Ταυτότητας’’.  Υπάρχει οποιαδήποτε αμφιβολία γι’ αυτό;  Όπως ορθά παρατηρείται στο εν λόγω άρθρο, ‘’ιδιαίτερη αίσθηση προκαλεί η προειδοποίηση για διωγμό κατά της Ουκρανικής Εκκλησίας’’.  Ο ΟΗΕ τα βλέπει και αυτοί τα αγνοούν ή μάλλον ‘’πρέπει’’ να τα αγνοούν;  Γιατί τέτοια σκόπιμη αφωνία; 

Να θυμίσουμε τη φυλάκιση του  Ηγουμένου Παύλου της Λαύρας του Κιέβου, την οποία και πάλιν συνόδευσε συνένοχη αφωνία.  Να θυμίσουμε ότι πέταξαν την Θεία Κοινωνία στο δρόμο με το Άγιο Δισκοπότηρο οι εχθροί της Εκκλησίας και πάλιν η αντίχριστη αυτή πράξη συνοδεύτηκε από σκόπιμη σιωπή.  Τι άλλο θέλουν να ακούσουν, για να σπάσει μια τέτοια σκόπιμη σιωπή; 

Προκαλεί λύπη και προβληματισμό, το ακόλουθο το οποίο τονίζεται στο εν λόγω άρθρο στη Romfea.gr : ‘’ Οι ειδικοί επέκριναν τις ποινικές διώξεις εναντίον κληρικών, ενός δημοσιογράφου και ενός δικηγόρου υπεράσπισης, χαρακτηρίζοντάς τις ως μορφή «συλλογικής τιμωρίας»’’.  Στο άρθρο αυτό επισημαίνεται ότι, ‘’η διεθνής κοινότητα καλεί πλέον το Κίεβο να ευθυγραμμίσει τις ενέργειές του με τα διεθνή πρότυπα προστασίας των ελευθεριών’’.  Γιατί υπάρχουν Τοπικές Ορθόδοξες Εκκλησίες (ολίγιστες ευτυχώς), οι οποίες επιμένουν στη σκόπιμη σιωπή;  

Να θυμίσουμε και το πρωτάκουστο της αντιεκκλησιαστικής ασέβειας του εκδικητικού ‘’ελέγχου’’ από το καθεστώς Ζελένσκι, σε βάρος Αγίων Λειψάνων στην Ουκρανία.  Την εθνοφυλετική ασέβεια ‘’ελέγχου’’ των Αγίων Λειψάνων στο Κίεβο, συνόδευσε και πάλιν η σκόπιμη σιωπή.  Ο πρωτάκουστος ο αντιεκκλησιαστικός εθνοφυλετισμός, ο οποίος στρεφόταν εις βάρος των Αγίων Λειψάνων, με ασεβή αντιεκκλησιαστικό ‘’έλεγχο’’ από το καθεστώς Ζελένσκι, συνοδεύτηκε και πάλιν από σκόπιμη σιωπή. 

Να θυμίσουμε και την αντιεκκλησιαστική ασέβεια σε βάρος του Αγίου Αλέξανδρου Νιέφσκι.  Σε άρθρο το οποίο δημοσιεύτηκε στη Romfea.gr στις 8/2/2024 με τίτλο ‘’Η Αυτοκέφαλη Εκκλησία της Ουκρανίας διέγραψε τον Άγιο Αλέξανδρο Νιέφσκι’’, σημειώνοντο μεταξύ άλλων τα εξής : «Συνήλθε την Παρασκευή 2 Φεβρουαρίου 2024 η Ιερά Σύνοδος της Αυτοκεφάλου Εκκλησίας της Ουκρανίας, υπό την προεδρία του Μητροπολίτου Κιέβου κ. Επιφανίου.   Μία από τις αποφάσεις που προκαλεί αλγεινή εντύπωση ήταν η διαγραφή από το Αγιολόγιο του Αγίου Μεγάλου Πρίγκηπα Αλεξάνδρου Νιέφσκι, ο οποίος ανέκαθεν τιμούνταν στη Γη των Ρως ως υπέρμαχος και προστάτης της Ορθοδοξίας’’.  Και αυτή την ασέβεια αλλοίωσης του Εορτολογίου της Εκκλησίας, κάλυψε και πάλιν η συνένοχη σιωπή.  Η σκοπιμότητα της σιωπής είναι εμφανέστατη.  Θα ομιλήσει όμως ο Θεός.

Ας  ενθυμηθούμε τι δήλωνε ο Μητροπολίτης Κίτρους Γεώργιος, όταν εκπροσώπησε την Εκκλησία της Ελλάδας στις εκδηλώσεις της Αυτόνομης Εκκλησίας της Ουκρανίας το έτος 2017 στο Κίεβο, τονίζοντας την ανάγκη επιστροφής των σχισματικών στην Κανονική Εκκλησία της Ουκρανίας και την ανάγκη επιστροφής των 40 και πλέον Ιερών Ναών που είχαν με βία αρπαγεί.  Ποιος φανταζόταν όμως τότε τέτοια ανατροπή, και μια τέτοια συνένοχη σιωπή για το αντιεκκλησιαστικό αυτό μένος; 

Πριν την κληθείσα ‘’Ενωτική Σύνοδο’’ στην Ουκρανία,  όλοι αυτοί οι βανδαλισμοί εναντίον  Ιερών Ναών της Αυτόνομης Εκκλησίας της Ουκρανίας, πανορθοδόξως κατεδικάζοντο.  Τότε όλοι αυτοί οι βανδαλισμοί, ήταν αποτέλεσμα  αντιεκκλησιαστικής φαυλότητας και τώρα δεν είναι;  Ο ΟΗΕ διαμαρτύρεται και κάποιοι επιμένουν στη σκόπιμη σιωπή;  Αντιλαμβανόμαστε τη μεγάλη δυσκολία κάποιων, καθότι δεν ‘’πρέπει’’ να καταδικάζουν τα αντιεκκλησιαστικά εγκλήματα, σε βάρος της μόνης αναγνωρισμένης Εκκλησίας της Ουκρανίας από την πλειοψηφία των Τοπικών Ορθοδόξων Εκκλησιών και ως εκ τούτου η ‘’σιωπή’’ είναι προτιμότερη. 

Βίντεο Ημερίδας με θέμα : Ενότητα της Εκκλησίας και ένωση των εκκλησιών

 

Βίντεο Ημερίδας με θέμα : Ενότητα της Εκκλησίας και ένωση των εκκλησιών

Ἡ συνάντηση τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου μὲ τὸν Πάπα στὴν Νίκαια τῆς Βιθυνίας, οἱ ἀνταλλαγὲς ἐπισκέψεων ὀρθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων, ἡ πύκνωση τῶν συμπροσευχῶν μὲσα σὲ ὀρθοδόξους Ναοὺς κι άκόμη ἡ μετάδοση τῶν ἀχράντων μυστηρίων σὲ αἱρετικοὺς εἶναι δείγματα τῆς ὲπίμονης προσπάθειας τοῦ Οἰκουμενισμοῦ γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς λεγομένης «ὁρατῆς ἑνότητας τῶν ἐκκλησιῶν» ποὺ ἀποτελεῖ τὸ ὅραμα τῶν ἁπανταχοῦ οἰκουμενιστῶν.

 Ἡ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ ἀπέναντι σ΄αὐτὴ τἠ βίαιη προπαγανδιστικὴ προσπάθεια ἀμβλύνσεως τῆς συνειδήσεως τῶν ὀρθοδόξων ὀργανώνει τὴν Κυριακὴ 3 Μαΐου καὶ ὥρα 16.30 στὸ Πολεμικὸ Μουσεῖο ἡμερίδα μὲ θέμα :  Ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καί ἕνωση τῶν ἐκκλησιῶν Παῦσον τά σχίσματα τῶν ἐκκλησιῶν... Τάς τῶν αἱρέσεων ἐπαναστάσεις ταχέως κατάλυσον

Αἴθουσα Ἐκδηλώσεων Πολεμικοῦ Μουσείου ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026 - 16.30

Συντονιστής: πρωτ. Ἰω. Φωτόπουλος, Νομικός-Θεολόγος, ἐφημέριος Ἱ.Ν. Ἁγίας Παρασκευῆς 

Περιεχόμενα: 00:00 

ΕΝΑΡΞΗ-ΠΡΟΣΕΥΧΗ 01:37 

ΕΙΣΑΓΩΓΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ πρωτ. Ἰω. Φωτόπουλος 04:49 

Χορωδία μαθητῶν τοῦ ¨Σχολείου Ψαλτικῆς¨ ὑπό τήν διεύθυνση τοῦ κ. Κων/νου Φωτοπούλου. 13:17 

Σχόλιο Συντονιστή 13:44 

Χαιρετισμοί Π. Βασίλειος Κοκολάκης 16:17 

Χαιρετισμός Έκπροσώπου "ΜΕΘΕΞΙΣ" 20:30

 Σχὀλιο Συντονιστή 22:02 

Μπορεῖ νά ὑπάρχει ἑνότητα χωρίς τήν Ἀλήθεια; Λέων Μπράνγκ, Δρ. Θεολογίας 53:30 

Σχόλιο Συντονιστή 54:40 

Χαιρετισμός Μητροπολίτου Κυθήρων & Ἀντικυθήρων Σεραφείμ 01:04:33

 Σχόλιο Συντονιστή 01:05:36

 Οἰκουμενισμός, ἱστορία, θεολογία-προβληματισμοί - Μοναχός Παΐσιος Καρεώτης, πρώην καθηγητής ἁγιογραφίας τῆς Ἀθωνιάδος Σχολῆς 01:50:01 

Σχόλιο Συντονιστή 01:52:20 

Τό «μοναρχιανικό» πνεῦμα τῆς «Συνόδου» τοῦ Κολυμπαρίου ὡς κατ’ἐξοχήν διασπαστικό στοιχεῖο στήν ἑνότητα τῆς Όρθοδόξου Ἐκκλησίας - Ἰωάννης Μαρκάς, Μ.Δ.Ε. Δογματικής Θεολογίας Α.Π.Θ. 02:20:50 

Σχόλιο Συντονιστή 02:24:34 

Οἰκουμενιστικό βίντεο 02:44:22 

Ἀπό τὀ Ἕνα Βάπτισμα τῆς Ἐκκλησίας στό θεωρούμενο ὡς "κοινό τριαδικό βάπτισμα". Ἡ Βαπτισματική Ἐκκλησιολογία ὡς βάση τοῦ διαχριστιανικοῦ οἰκουμενισμοῦ. Βασίλειος Ἰ. Τουλουμτσῆς, ὑπ. δρ Δογματικῆς, Θεολογική Σχολή Παν/μίου Ἀθηνῶν, Ἀντιπρόεδρος Συλλόγου Θεολόγων "Μέθεξις" 03:09:33 

Σχόλιο Συντονιστή 03:13:50 

Ἐκκλησιολογική προσέγγιση στόν θεολογικό διάλογο ὀρθοδόξων καί ἀντιχαλκηδονίων - Ἱερομόναχος Λουκάς Γρηγοριάτης 03:46:51 

Σχόλιο Συντονιστή 03:50:55

 Ἰδεολογίες καί πλάνες τῆς ἐποχῆς μας πού ὁδηγοῦν στόν οἰκουμενισμό - Παῦλος Κλιματσάκης, Δρ. Φιλοσοφίας 04:28:35 

Σχόλιο Συντονιστή 04:29:08 

Εὐχαριστίες-ΕΘΝΙΚΟΣ ΥΜΝΟΣ

youtube -Εστία Πατερικών Μελετών

Ο Απόστολος Σίμων ο Κανανίτης ή Ζηλωτής

 

Ο Απόστολος Σίμων ο Κανανίτης ή Ζηλωτής

 

Ο ΑΠΟΣΤΟΛΟΣ ΣΙΜΩΝ Ο ΚΑΝΑΝΙΤΗΣ Ή ΖΗΛΩΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΣ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΣ Θεολόγος – Καθηγητής

      Οι Άγιοι Απόστολοι τυγχάνουν ιδιαίτερης τιμής από την Εκκλησία μας, διότι είχαν την υπέρτατη ευλογία από το Θεό να επιλεγούν και να γίνουν μαθητές του Χριστού. Να δουν και να ζήσουν τα θαύματά Του και να ακούσουν το κήρυγμα της σωτηρίας του κόσμου. Κι ακόμα διότι υπήρξαν οι πρώτοι συνεχιστές του έργου Του. Ένας από αυτούς ήταν και ο άγιος απόστολος Σίμων, ο επονομαζόμενος Καναναίος, ή Κανανίτης, ή Ζηλωτής.

     Το όνομά του αναφέρεται στα λεγόμενα συνοπτικά Ευαγγέλια, ήτοι: του Ματθαίου, του Μάρκου και του Λουκά και στις Πράξεις των Αποστόλων.  Στους καταλόγους του Ματθαίου και του Μάρκου κατατάσσεται ενδέκατος στη σειρά, και στον κατάλογο του Λουκά ένατος και τέλος στις Πράξεις ενδέκατος.  Κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι ο Ναθαναήλ, ο οποίος αναφέρεται στο Ευαγγέλιο του Ιωάννου και κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν ότι είναι ο Βαρθολομαίος. Αυτό το συμπεραίνουν από την προσωνυμία του Ζηλωτής, στον οποίο ταιριάζουν τα λόγια του Κυρίου: «Ίδε αληθώς Ισραηλίτης, εν ώ δόλος ουκ εστί» (Ιωάν.1,48). Όπως είναι γνωστό ο Ναθαναήλ ομολόγησε ευθαρσώς στο Χριστό: «ραββί, συ ει ο υιός του Θεού, συ ει ο βασιλεὺς του Ισραήλ» (Ιωάν.1,50). Αυτά αν πρόκειται για τον Σίμωνα.

      Καταγόταν πιθανότατα από την Χαναάν ή οποία είναι γνωστή ως Κανά της Γαλιλαίας, όπου ο Χριστός, παραβρέθηκε σε γάμο και έκαμε και το πρώτο Του θαύμα, μεταβάλλοντας το νερό σε κρασί (Ιωάν.2,1-11). Κάποιοι μάλιστα ισχυρίζονται πως ο γαμπρός του γάμου αυτού ήταν ο Σίμων. Βέβαια αυτό είναι αυθαίρετη εικασία και δεν έχει κανένα ιστορικό έρεισμα. Η προσωνυμία του ως Κανανίτης είναι ίσως δηλωτικό της καταγωγής του από την Χαναάν ή την Κανά της Γαλιλαίας. Αλλά η λέξη «Καναναίος» είναι Χαλδαϊκή και σημαίνει «Ζηλωτής». Πράγματι ο Λουκάς τον προσονομάζει ως «Ζηλωτή» (Λουκ.6,15. Πράξ.1,13). Η προσωνυμία αυτή ήταν τιμητική για την εποχή αυτή και δήλωνε τον ανδρείο, τον αγωνιστή, τον τολμηρό, τον πατριώτη.

       Οι ζηλωτές αποτελούσαν μια ξεχωριστή κοινωνική τάξη στην ιουδαϊκή κοινωνία στα χρόνια του Χριστού. Αποτελούνταν από λαϊκούς αγωνιστές, οι οποίοι μάχονταν εναντίον των Ρωμαίων κατακτητών, συνεχίζοντας την παράδοση των Μακκαβαίων επαναστατών. Όμως συχνά, πολλοί από αυτούς, εκμεταλλεύονταν τον απελευθερωτικό αγώνα και καταντούσαν τύραννοι του ιδίου του λαού τους. Προέβαιναν σε παράνομες πράξεις βίας και ληστειών για ίδιο όφελος και γι’ αυτό τον 1^ο μ. Χ. αιώνα είχε αναπτυχθεί λαϊκή δυσαρέσκεια κατά του κινήματος των ζηλωτών. Οι συσταυρούμενοι με τον Κύριο ληστές ήταν ζηλωτές.

         Δε γνωρίζουμε αν ο Σίμων ανήκε στην μερίδα των ζηλωτών ή προέρχονταν από αυτό. Το πιο πιθανό είναι να προέρχονταν από τους ζηλωτές. Σε καμιά περίπτωση δεν μπορεί να ανήκε ταυτόχρονα και στους ζηλωτές, διότι το ζηλωτικό κίνημα ήταν αντίθετο με την διδασκαλία του Χριστού. Τα περί αγάπης των εχθρών και ανοχής κηρύγματά Του τους έβρισκε αντιθέτους, όπως και οι εγκληματικές πράξεις τους ήταν καταδικασμένες από τον Κύριο.

       Υπάρχει και μια άλλη υπόθεση για τον Σίμωνα. Είναι πιθανό να μην είχε καμιά σχέση με τους ζηλωτές και το προσωνύμιο «Ζηλωτής» να σήμαινε τον ένθερμο μαθητή του Χριστού.

      Μέσα από τα ευαγγελικά κείμενα ο Σίμων φέρεται ως ένας άδολος, αθώος και άγιος άνθρωπος. Ο Χριστός εκδήλωνε συχνά την εκτίμησή Του γι’ αυτόν, τον οποίο κατέτασσε στους πλέον αφοσιωμένους μαθητές Του. Τον διακατείχε φόβος Θεού και βαθειά ευσέβεια. Δεν αναφέρεται καμιά περίπτωση δυστροπίας του, όπως εκδήλωναν

συχνά κάποιοι από τους αποστόλους. Σέβονταν τις θρησκευτικές εβραϊκές παραδόσεις και είχε μεγάλη προσμονή για τον ερχομό του Μεσσία. Έζησε με δέος τα θαύματα του Κυρίου και γοητεύτηκε από την διδασκαλία Του.

      Είδε, μαζί με τους υπολοίπους δέκα μαθητές τον Κύριο αναστάντα και τα θαυμαστά γεγονότα, που επακολούθησαν. Έγινε μάρτυρας της ανάληψης του Κυρίου και αποδέκτης της αποστολής του για τον ευαγγελισμό του κόσμου (Ματθ.28,20), «έως εσχάτου της γης» (Παρξ.1,8).  

      Την αγία ημέρα της Πεντηκοστής βρέθηκε στο υπερώο της Ιερουσαλήμ, όπου, μαζί τους δέκα μαθητές και τη Θεοτόκο, έλαβε το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος (Πραξ.2,1-12) και έλαβε μέρος στην εκλογή του Ματθία, ο οποίος πήρε τη θέση του προδότη Ιούδα (Πραξ.1,23-26).

      Ακολούθως εστάλη στην ιεραποστολική του περιοδεία. Δεν γνωρίζουμε λεπτομέρειες για το ιεραποστολικό του έργο. Αρχαία παράδοση αναφέρει ότι μετέβη στην Αίγυπτο και στην Αφρική, φτάνοντας μέχρι την Μαυριτανία, κηρύσσοντας το Ευαγγέλιο του Χριστού και ιδρύοντας Εκκλησίες. Κατόπιν επέστρεψε στην Ιερουσαλήμ, όπου αναχώρησε, μαζί με τον απόστολο Ιούδα του Ιακώβου ή του Θαδδαίου στη Μεσοποταμία και την Περσία, όπου κήρυξε και εκεί με θέρμη το Ευαγγέλιο και βρήκε μαρτυρικό θάνατο.

     Η μνήμη του εορτάζεται στις 10 Μαΐου. 

Οσιομάρτυς Ολυμπία (11 Μαΐου)

 

Οσιομάρτυς Ολυμπία (11 Μαΐου)

Οσιομάρτυς ̉Ολυμπία

̒Η ῾Οσιομάρτυς  ̉Ολυμπία γεννήθηκε ἀπό εὐσε­βεῖς γονεῖς πού καταγότανε ἀπό τήν Κωνστα­ντινούπολη. ῾Ο πατέρας της ἦταν ῾Ιερεύς καί ἡ μη­τέρα της κόρη ῾Ιερέως. ̉Από τήν Πόλη, ἔφυγαν καί κατοίκησαν στήν Πελοπόννησο. Σέ ἡλικία δέ­κα ἐτῶν ἡ ̉Ολυμπία ἔχασε τούς γονεῖς της καί οἱ συγγενεῖς της τήν ἔστειλαν στό μοναστήρι τῶν Καρυῶν τῆς Θερμῆς, τή σημερινή ῾Ι. Μ. τοῦ ῾Αγί­ου Ραφαήλ, ὅπου ἡ τότε ἡγουμένη Δωροθέα ἦταν θεία τῆς ̉Ολυμπίας.

   Σέ ἡλικία 19 ἐτῶν ἔγινε ἡ ̉Ολυμπία μοναχή καί σἐ ἡλικία 25 ἐτῶν, ὅταν κοιμήθηκε ἡ θεία της, ἔγινε ἡ­γουμένη. ῎Επειτα ἀπό δέκα χρόνια, στίς 11 Μαΐου τοῦ 1235 μ.Χ., πειρατές ἦλθαν στή Μυτιλήνη, πῆγαν στό μοναστήρι, διασκόρπισαν τίς τριάντα μοναχές καί ὅσες δέν πρόλαβαν νά φύγουν, τίς κακοποίησαν. Τήν ἡγουμένη καί μιά γερόντισσα Εὐφροσύνη τίς βασά­νισαν φοβερά. Τήν ̉Ολυμπία τήν ἔκαυσαν σ̉ ὅλο τό σῶμα μέ λαμπάδες κι ἔπειτα πέρασαν πυρωμένη σι­δηρόβεργα στά αὐτιά της καί τέλος κάρφωσαν τό βασανισμένο σῶμα της μέ εἴκοσι καρφιά σέ μιά σα­νίδα κι ἔτσι μέ τή σανίδα τό ἐνταφίασαν μετά τήν ἀ­ναχώρηση τῶν πειρατῶν.

   ῾Ο βίος καί τό μαρτύριο τῶν δύο τούτων ἁγίων γυ­ναικῶν ἔγιναν γνωστά κατά τό ἔτος 1959 μ.Χ., ὅταν βρέθηκαν τά σεπτά λείψανα τῶν ἁγίων τῆς Θερμῆς καί ἔγινε γνωστή μέ θείες ἀποκαλύψεις ἡ ἱστορία τους, ὅπως καί οἱ τάφοι μέ τά σεπτά λείψανά τους. Στόν τάφο τῆς ῾Αγίας ̉Ολυμπίας βρέθηκαν καί τά εἴκοσι καρφιά μέ τά ὁποία τήν εἶχαν καρφώσει.

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὴν ῾Οσιομάρτυραν ̉ Ολυμπίαν

ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉  ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής:

Ἦχος δ´. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Κωνσταντίνου πόλεως τὸν βλαστὸν δεῦτε πάντες* τῶν  ̉Ορ­θοδόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατα­νύξει κράζοντες ἐκ μέσης ψυχῆς* ῥῦσαι, Θεοδόξαστε,*  ̉Ολυμπία θεόφρων* πάντας τοὺς σοι προστρέχο­ντας ἐκ ποικίλων κινδύνων* ταῖς πρὸς Χριστὸν λιταῖς σου, θαυμαστή,* σὺ εἶ τῶν πιστῶν φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος.

Δόξα Πατρὶ… Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

 ̉Εν Θέρμαις ἐβίωσας ἀσκητικῶς καὶ σεμνῶς* καὶ ἔλαβες, Πάντιμε, ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ Χρι­στοῦ* τὴν χλαίναν τοῦ μάρτυρος˙* ὅθεν σὲ  ̉Ολυ­μπία* μετὰ δέους τιμῶμεν* καὶ θερμῶς ἐξαιτοῦ­μεν* ῥῦσαι, Κόρη, ἱκέτας* ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ βε­λίαρ,* ἵνα σὲ δοξάζωμεν.

Καὶ νῦν…  Θεοτόκιον.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτὲ Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στα­σο πρε­σβεύουσα* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σού­των κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐ­λευθέ­ρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ δού­λους σώζεις  ἀεὶ* ἐκ  παντοί­ων  δει­νῶν.

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμός καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.[1]

ᾨδὴ α’. ῾Υγρὰν διοδεύσας...

Τὰ γόνατα κλίνω δεητικῶς* πρὸς σε,  ̉Ολυμπί­α,* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἣν τάχος παρά­σχου σῷ ἱκέτῃ* τῶν ̉Ορθοδόξων προστάτις καὶ πρόμαχος.

̉Ηγάπησας Κτίστην ἀπὸ παιδός* διὸ ἐνεδύθης τὸν χιτώνα τῶν μοναστῶν* καὶ ἔλαβες, δύνα­μιν ἐκ Πλάστου* τοῦ θεραπεύειν ἰώσεις, ἀνάρ­γυρε. 

 ̉Εχθροῖς τε καὶ φίλοις πάντων ἡμῶν* διὰ τῶν λιτῶν σου,* ὁ τῶν πάντων Δημιουργός,* παρέ­χει με­τάνοιαν καὶ πίστιν* καὶ ἡμῖν,  ̉Ολυμπία, τέ­λη ἀνώδυνα. 

Θεοτοκίον.

Παρθένε Θεόνυμφε Μαριάμ,* ἐμεῖς οἱ ἀχρείοι σοι προσπίπτομεν ταπεινῶς* καὶ σοῦ ἐπικα­λού­μεθα πίστει* ταῖς σαῖς πρεσβείαις πρὸς Κτί­στην καὶ Κύριον.

ᾨδὴ γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Οἱ ἐν θλίψεσι ὄντες καὶ πειρασμεῖς, ἔνδοξε,* εἰς σὲ καταφεύγουσι πίστει* καὶ χείρας αἴρουσι* καὶ ἐξαιτοῦσι θερμῶς* τὴν προστασίαν σου, μά­ρτυς,* ἣν σύ,  ̉Ολυμπία, παράσχου ἅπασι.

 ̉Ανυπόκριτον πίστιν τε καὶ ἀταλάντευτον* πα­ρέχει λιταῖς σου ὁ πάντων* Πλάστης καὶ Κύ­ριος* διὸ σοι θαυμαστέ* θερμῶς προσφεύγομεν πάντες,*  ̉Ολυμπία, αἰτοῦντες* τὴν σῇ βοήθειαν.

̒Ικετεύω σέ, μάρτυς,* τὸν ψυχικὸν τάραχον* καὶ τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην* ταχὺ ἐκδίωξον* σὺ γάρ, τὸν Χριστόν,* τὸν Λυτρωτὴν καὶ Σωτήραν,* ἐκ παιδὸς ἠγάπησας* Πανοσιότατε.

Θεοτοκίον.

 ̉Ορθοδόξων ἐδείχθης, καταφυγὴ Δέσποινα,* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος,* Θεομακάριστε,* τῶν ἀσθενούντων ἀεί,* σὺ ἰατρὸς καὶ προστά­της,* καὶ χηρῶν ὑπέρμαχος,* ἀκατανίκητος.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, ̉Ολυμπί­α,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χουσα τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

 ̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ,* πανύμνητε Θεοτό­κε,* ἐ­πὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκω­σιν* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Κάθισμα. Ἦχος β΄. Πρεσβεία θερμὴ.

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνή,* καὶ πιστῶν καταφύγιον* ἐ­κτε­νῶς βο­ῶμεν σοί,* ̉Ολυμπία ἔνδοξε, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κιν­δύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς  σοι  πόθῳ  καὶ  πίστει  προσφεύγοντας.

ᾨδὴ δ’. Εἰσακήκοα Κύριε...

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι,  ̉Ολυ­μπία πανάριστε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

Σὲ προστάτην καὶ στήριγμα* καὶ φρουρὸν ἀκοί­μητον οἱ  ̉Ορθόδοξοι,*  ̉Ολυμπία μάρτυς, ἔχο­ντες* οὐ πτοούμεθα, Θεοκοινώνητε.

Τοὺς νοσοῦντας θεράπευσον,* ̉Ολυμπία ἔνθεε, σοῦ δεόμεθα* καὶ θεραπευτὰς βοήθησον* ποι­εῖν καλὰς διαγνώσεις πάντοτε.

Θεοτοκίον.

 ̉Εκ τροχαίου προστάτευσον* τὸν ἱκέτην, Δέ­σποι­να Θεονύμφευτε,* καὶ τοὺς εἰς Σὲ κατά­φεύγο­ντας* ὑ­γιείαν δίδου, Παναμώμητε. 

ᾨδὴ ε’. Φώτισον ἡμᾶς...

Πάντας τοὺς πιστοὺς* ἐντρυφήσαι καταξίω­σον* ἐν ταῖς Γραφαῖς,  ̉Ολυμπία θαυμαστέ,* καὶ βιώσαι τοῖς Χριστοῦ λόγοις καὶ προστάγμα­σι.

Τοὺς πολέμους κατάπαυσον,* ̉Ολυμπία ἔνδοξε, πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ εἰρήνην ταῖς ἱκέταις σου* παράσχου, μάρτυς πανευωδέστατε.

̉Εκ τροχαίου διάσωσον* τοὺς πιστῶς ὑμνοῦντας σε, Καλλιπάρθενε,* καὶ τὸν κλύδωνα κατεύ­να­σον* τῶν παθῶν μου, κόρη Θεοδόξαστε.

                                                                                      Θεοτοκίον.

Παναγία πανάχραντε,* τὴν ῾Ελλάδαν σκέπε καὶ διαφύλαττε* ἐξ ἐχθρῶν ποικίλων, ἔνθεε,* οἱ πι­στοὶ ἀπαύστως* σοῦ δεόμεθα.

ᾨδὴ στ’. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

 ̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,*  ̉Ολυ­μπία, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγί­δων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διά­σω­σον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,* φωτο­φόρε, ἡ­μεῖς οἱ ἀνάξιοι.  

Τὰ τέκνα τῶν ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοι­μοῦ τῆς ἁμαρτίας, θεόφρων,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, μάκαρ ̉Ολυμπία,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγη­σον* δε­όμεθά σου ταπεινῶς* οἱ ἀχρείοι ἱ­κέτες σου, εὔσημε. 

Νεότης σὺ καταφεύγει, ἔνδοξε,* καὶ θερμῶς σὲ ἱ­κετεύει ἀπαύστως* ῥῦσαι, ̉Ολυμπία μάρτυς, ταχέως* ἐκ τῶν ποικίλων παγίδων ἱκέτας σου* καὶ Κύ­ριον τῶν οὐρανῶν* καὶ τῆς γῆς καταπρά­ϋνον δέομαι.

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε,  ̉Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διά­σωζε ἐκ πάσης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλ­λοδόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ Ποιμένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδει­ξον. 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, ̉Ολυμπί­α,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χουσα τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώ­πησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παρρησίαν.

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον.  Ἦχος β´. Προστασία.

Σὺ προστάτις τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυντος* καὶ μεσίτις πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθετος·* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνὰς,* ἀλλὰ σπεῦ­σον σύ, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡ­μῶν τῶν πι­στῶς δεομένων σου·* Τάχυνον εἰς πρεσβείαν* καὶ ῥῦ­σε ἐκ τῶν κινδύνων,* τοὺς κα­ταφεύγοντας εἰς σέ,*  ̉Ολυμπία, Θεοδόξαστε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς  ῾Αγίοις Αὐτοῦ. (δίς)

Στίχος: Τοῖς ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυ­μάστωσεν ὁ Κύριος.

Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ῾Αγίοις Αὐτοῦ

 

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν…

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κέφ. 21: 12-19)…

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς· Προσέχε­τε ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων˙ ἐπιβαλοῦσιν ἐφ’ ὑ­μᾶς τὰς χεῖρας αὐτῶν καὶ διώξουσι, παραδιδό­ντες εἰς συναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀγομένους ἐ­πὶ βασι­λεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου˙ ἀ­ποβήσεται δὲ ὑμῖν εἰς μαρτύριον. Θέτε οὖν εἰς τὰς καρδίαις ὑμῶν μὴ προμελετᾶν ἀπολογηθῆ­ναι˙ ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν, ᾗ οὐ δυνήσονται ἀντειπεῖν οὐδὲ ἀντιστῆναι πά­ντες οἱ ἀντικείμενοι ὑμῖν. Παραδοθήσεσθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ συγγενῶν καὶ φίλων καὶ ἀδελ­φῶν, καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν, καὶ ἔσεσθε μισούμε­νοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου˙ καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται˙ ἐν τῇ ὑ­πομονῇ ὑμῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ ...

Ταῖς τῆς ̉Αθλοφόρου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἑξά­λειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν …

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις, Ἐλεῆμον, ἑξά­λειψον τὰ πλήθη, τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Εἷτα τὸ Προσόμοιον.  Ἦχος πλ. β΄. Ὅλην ἀποθέμενοι…

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεὸς κατὰ τὸ μέγα…

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με* εἰς τῶν δαιμόνων τὰς χεί­ρας,* ̉Ολυμπία ἔνδοξε,* ἀλλὰ διαφύλαττε τὸν ἱ­κέτην σου˙* θλῖψις συνέχει με,* φέρειν οὐ δύνα­μαι* ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα,* πόρου οὐ κέκτη­μαι,* οὐδὲ ἀνθρωπίνην βοήθειαν˙* πάντοθεν πολεμούμενος* καί παραμυθίαν οὐκ ἔχω πλήν σου.* Μάρτυς τοῦ Κυρίου,*  ἐλπὶς συ καὶ προστάτης τῶν πιστῶν,* μὴ μου πα­ρίδῃς τὴν δέησιν,* τὸ συμφέρον ποίησον.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου…

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς…

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ ζ’. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

Λειτουργοὺς τοῦ ῾Υψίστου,*  ̉Ολυμπία παμμά­καρ, πάντες δεόμεθα* παράσχου ὑγιείαν* τα­πείνωσιν καὶ ῥώσιν,* ἵνα πόθῳ κραυγάζωμεν·* ῾Ο τῶν Πατέρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογητὸς εἶ.

Νικητὰς ἁμαρτίας* τοὺς πιστοὺς σὺ ἀνάδειξον, Θεο­δόξαστε,* λιταῖς σου πρὸς τὸν Κτίστην* δεόμε­θα ἁ­παύστως* διὸ σοι καταφεύγομεν,*  ̉Ο­λυμπία θαυ­μα­στή,* πιστῶν ἡ βακτηρία. 

Θελητὴν τοῦ ἐλέους,* ὃν ἠγάπησας, Μάρτυς ἁ­γνή, δυσώπησον˙* ῥυσθῆναι τῶν πταισμά­των,* ψυχῆς τε μολυσμάτων* τοὺς μετὰ πόθου ᾄδωντας˙* Ὁ τῶν Πατέρων ἡμῶν* Θεός, εὐλογη­τὸς εἶ.

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε,* πρὸς σε πίστει προσέρχομαι ὁ ἀνάξιος* καὶ χείρας μου σοι αἴρω* καὶ πόθῳ ἀ­νακράζω* ἀποδήμους διάσωσον* ἐκ τῶν χει­ρῶν πει­ραστοῦ* καὶ τῶν αἰρετιζόντων.    

ᾨδὴ η’. Τόν Βασιλέα…

Τὴν ἀνεργίαν* ταῖς σαῖς λιταῖς, μυροβόλε,* ὁ Δεσπό­της τῶν ὅλων ἀπελαύνει* καὶ πιστοῖς παρέ­χει* τα­χέως ἐργασίαν. 

Τὴν ἀνομβρίαν* ὁ Λυτρωτὴς καταπαύει* λιταῖς Σου, ̉Ολυμπία θεόφρον,* καὶ πιστοῖς  παρέχει* ἀέρων εὐκρασίαν.

 ̉Αδυναμίας* τῶν μαθητῶν ταῖς λιταῖς σου* θε­ρα­πεύει ὁ Κτίστης ταχέως* καὶ εἰς τοὺς γονέ­ας* χα­ρὰν παρέχει τάχος.

Θεοτοκίον.

 ̉Εκ τῶν ἀνθρώπων* τὴν ἀνασφάλειαν τάχος* ἐκδι­ώκεις,  Παρθένε  Μαρία,*  καὶ  εἰς  τὰς  ψυ­χὰς  μας ἐλπίδαν ἐμφυτεύεις.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον.

 ̉Αξίωσον ἱκέτην,* μάρτυς  ̉Ολυμπία,* ἀκατακρί­τως λαβεῖν τὴν Μετάληψιν* τῶν μυστηρίων τῶν Θείων,* ἵνα δοξάζω σε. 

 ̉Αγάπην καὶ εἰρήνην,* ῥώμην καὶ ὑγείαν,* ὑπο­μο­νὴν καὶ πραότητα δίδου ἡμῖν* καὶ τῆς ὀ­σφῦος τὰ ἄλγη* λιταῖς σου ἴασον.  

 ̉Ανάργυρος θεράπων* πάντων τῶν νοσοῦντων* καὶ τῶν πιστῶν βακτηρία* Τριὰς σὲ ἀνέδειξε,*  ̉Ολυμπία μάρτυς,* Θέρμης τὸ καύχημα.

Θεοτοκίον.

 ̉Εξ ὄγκων δυσιάτων* φύλαττε, Παρθένε,* τοὺς σοῦ ἱκέτας δεόμεθα πάντες θερμῶς* καὶ ἐκ παθῶν ἐφαρμάτων* ἡμᾶς προστάτευσον.

Καὶ εὐ­θὺς τά Μεγαλυνάρια

῎Αξιόν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς,* μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­οτό­κον,* τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ πα­να­μώ­μη­τον* καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν.* Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ,* καὶ ἐν­δο­ξο­τέ­ραν ἀ­συγ­κρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν ἀ­δι­α­φθό­ρως* Θε­ὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄν­τως, Θε­ο­τό­κον,* σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

Χαίροις, μοναζόντων ὑπογραμμὸς* καὶ τῶν  ̉Ορ­θοδόξων ὁ ἀτίμητος θησαυρός.* Χαίροις, τῶν νοσοῦντων* ἀνάργυρος θεράπων* καὶ πάντων τῶν ἐν θλίψει* τὸ καταφύγιον.

Πάντα τὰ αἰτήματα τῶν πιστῶν,* μάρτυς  ̉Ολυ­μπία,* προσαγάγεις σὺ τῷ Θεῷ* καὶ θερμῶς αἰτεῖσαι* ἐκπλήρωσιν των, Κόρη,* εἰς οὖς ὁ πά­ντων Κτίστης* παράχει τάχυστα.

῎Ελαβες μαρτύρια πολλαπλὰ* ἐκ χειρῶν ἀπί­στων,  ̉Ολυμπία θαυματουργέ,* διὸ σε ὁ Πλά­στης* ἀπέδωσε ἀσμένως* τοῦ μάρτυρος τὸν τίτ­λον* τῆς  ̉Εκκλησίας Του.

 ̉Εκ βρέφους ἠγάπησας τὸν Χριστόν,* μάκαρ  ̉Ο­λυμπία,*  ̉Ορθοδόξων ἡ χαρμονή,* διὸ καὶ προ­σῆλθες* ἐν τῇ Μονῇ τῆς Θέρμης* ἔνθα ἀγογγύ­στως* ὡς μάρτυς ὕπνωσας.

Τὴν ῾Ελλάδα σκέπε, θαυματουργέ,*  ̉Ολυμπία μάρτυς,* σοῦ δεόμεθα ταπεινῶς* καὶ ἐκ τῶν κυ­κλοῦντων* αὐτὴν ἐχθρῶν, φωσφόρε,* διάσω­σον λι­ταῖς σου* ταῖς πρὸς τὸν ῞Υψιστον.

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου*  ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι πά­­ντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβεί­αν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

῾Ο Χορός: Τὸ Τρισάγιον, τὸ Πάτερ ἡμῶν… καὶ ὁ ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστὶν… καὶ τὸ

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

̉Εν Θέρμαις ἐβίωσας ἀσκητικῶς καὶ σεμνῶς* καὶ ἔλαβες, Πάντιμε, ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ Χρι­στοῦ* τὴν χλαίναν τοῦ μάρτυρος˙* ὅθεν σὲ  ̉Ολυ­μπία* μετὰ δέους τιμῶμεν* καὶ θερμῶς ἐξαιτοῦ­μεν* ῥῦσαι, Κόρη, ἱκέτας* ἐκ τῶν χειρῶν  τοῦ  βελίαρ,* ἵνα σὲ δοξάζωμεν.

Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ ἐν συνεχείᾳ μικρὰ ̉Απόλυσις. ῾Ο Χορός: Δόξα Πατρὶ … Κύριε, ἐλέησον (τρίς), Πά­τερ, ἅγιε εὐλόγησον. Τῶν  πιστῶν  ἀσπαζομένων  τὰς εἰκόνας  ψάλ­λομεν:

῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου... ῏Ηχος βʹ.

Δέχου παρακλήσεις ἱκετῶν,* δέχου  ̉Ορθοδό­ξων δε­ήσεις* σὺ  ̉Ολυμπία σεμνή,* ἄλλην γὰρ οὐκ ἔ­χομεν* πρὸς τὸν Θεὸν πρεσβευτήν,* οἱ παθῶν ἐμπι­μπλάμενοι* ἀόκνως, φωσφόρε,* σὲ ἐπικα­λούμεθα καὶ ἱκετεύομεν˙* ῾Αγία, τῆς ῾Ελλάδος τὸ κλέος* ῥῦσαι τοὺς ἱκέτας σου τάχος* ἐκ πά­σης περιστάσεως καὶ θλίψε­ως.  

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνά­γκης  καὶ θλίψεως.

῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

̉ Αμήν

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῾Αγία τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…

Ἂν νιώθεις κούραση καὶ βιασύνη στὴν προσευχή, σημαίνει ὅτι γίνεται πόλεμος...

 

Ἂν νιώθεις κούραση καὶ βιασύνη στὴν προσευχή, σημαίνει ὅτι γίνεται πόλεμος...

Χθὲς στὸ ΟΑΚΑ, 80.000 ἄνθρωπο ὑπέμειναν τὸν καυτὸ ἥλιο γιὰ ὧρες, τὴν ὀρθοστασία, τὴ δίψα, τὴν ἐξάντληση. Γιατί; Γιατί ἀγαποῦσαν αὐτὸ ποὺ περίμεναν. Ἡ ἀναμονὴ ἦταν ἡ χαρά τους. Δὲν κοίταζαν τὸ ρολόϊ, γιατί ἡ καρδιά τους ἦταν ἤδη ἐκεῖ, στὴ σκηνή. 

Τὴν ἴδια στιγμή, ἐμεῖς, οἱ «πιστοί», τὴν νύχτα τῆς Ἀνάστασης —τὴ νύχτα ποὺ γιορτάζουμε τὴ νίκη πάνω στὸν θάνατο— μὲ τὸ ποὺ ἀκούσουμε τὸ «Χριστὸς Ἀνέστη», τρέχουμε πρὸς τὴν ἔξοδο. 

Ὁ κόσμος χθὲς ἔμεινε μέχρι νὰ σβήσουν τὰ φῶτα, γιὰ νὰ μὴ χάσει οὔτε δευτερόλεπτο ἀπὸ τὴ δόνηση.Στην Ἐκκλησία Μόλις πάρουμε τὸ Ἅγιο Φῶς, βιαζόμαστε νὰ τὸ κλείσουμε σὲ ἕνα φανάρι καὶ νὰ φύγουμε γιὰ τὴ μαγειρίτσα. Μετατρέπουμε τὸ Μυστήριο σὲ μιὰ τυπικὴ ὑποχρέωση 10 λεπτῶν. 

Πῶς εἶναι δυνατὸν ἡ ἠλεκτρικὴ κιθάρα νὰ γεννᾶ μεγαλύτερη... ὑπομονὴ καὶ αὐταπάρνηση ἀπὸ τὴν ἐλπίδα τῆς Αἰώνιας Ζωῆς; Ἂν ἐμεῖς φεύγουμε στὸ "Χριστὸς Ἀνέστη", εἶναι ἴσως γιατί ὁ Χριστὸς δὲν ἔχει ἀνέβει ἀκόμα στὴ δική μας ἐσωτερικὴ "σκηνή". Δὲν μᾶς ἔχει δονήσει ἡ παρουσία Του ὅσο ἕνας ρυθμός. Ἡ σύγκριση πονάει, γιατί ἀποκαλύπτει ὅτι συχνὰ οἱ ἄνθρωποι τοῦ "κόσμου" ἔχουν περισσότερο φιλότιμο καὶ "μανικὸ ἔρωτα" γιὰ αὐτὸ ποὺ ἀκολουθοῦν, ἀπὸ ὅ,τι ἐμεῖς γιὰ τὸν Δημιουργό μας. 

Βλέποντας αὐτοὺς τοὺς 80.000 ἀνθρώπους νὰ πειθαρχοῦν, νὰ ὑπομένουν καὶ νὰ ἀφοσιώνονται, ἀναρωτιέται κανείς: Γιατί ἐκεῖ δὲν ὑπάρχει γκρίνια; Γιατί δὲν ὑπάρχει ἡ βιασύνη ποὺ νιώθουμε στὴν Ἐκκλησία; 

Ἡ ἀπάντηση τῶν Πατέρων εἶναι ἀφοπλιστική. Ὁ διάβολος δὲν πολεμᾶ ἐκεῖ ποὺ ἔχει ἤδη ἐπικρατήσει ἡ λήθη. Ὅταν ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἀπορροφημένος ἀπὸ τὸ κοσμικὸ θέαμα, ὁ πειρασμὸς δὲν χρειάζεται νὰ παρέμβει. Τὸν ἀφήνει στὴν ἡσυχία του, γιατί ὁ ἄνθρωπος εἶναι ἤδη "ἀλλοῦ", μακριὰ ἀπὸ τὴ μνήμη τοῦ Θεοῦ. Ὁ ἐχθρὸς δὲν ρίχνει βέλη σὲ ἕναν στόχο ποὺ ἔχει ἤδη κατακτηθεῖ ἀπὸ τὴν ἀπόσπαση τῆς προσοχῆς. 

Ἀντίθετα, μόλις ὁ χριστιανὸς πατήσει τὸ πόδι του στὸν ναό, ξεκινᾶ ὁ πόλεμος. 

Τὰ πόδια βαραίνουν σὲ δέκα λεπτά, ἐνῷ στὴ συναυλία ἄντεχαν δέκα ὧρες. 

Τὸ μυαλὸ τρέχει στὶς δουλειές, στὸ φαγητό, στὸ αὐτοκίνητο ποὺ παρκάραμε. 

Μιὰ ἐσωτερικὴ φωνὴ ψιθυρίζει. "Ἄργησε ὁ παπᾶς", "Πότε θὰ πεῖ τὸ δι' εὐχῶν;". 

Αὐτὸ συμβαίνει γιατί ἐκεῖ διεξάγεται πραγματικὴ μάχη. Ὁ διάβολος λυσσάει νὰ μᾶς βγάλει ἀπὸ τὴν Ἐκκλησία, γιατί ξέρει ὅτι ἐκεῖ τελεῖται τὸ Μυστήριο τῆς Ζωῆς. Μᾶς σπρώχνει πρὸς τὴν ἔξοδο μὲ τὸ ποὺ ἀκούσουμε τὸ "Χριστὸς Ἀνέστη", γιατί τρέμει τὴν πιθανότητα νὰ μείνουμε καὶ νὰ ἑνωθοῦμε πραγματικὰ μὲ τὸ Φῶς. 

Τὸ συμπέρασμα εἶναι ἕνα. Ἂν νιώθεις κούραση καὶ βιασύνη στὴν προσευχή, σημαίνει ὅτι γίνεται πόλεμος. Ἂν νιώθεις ἄνετα "ξεχνῶντας" τὸν Θεὸ γιὰ ὧρες σὲ μιὰ συναυλία, σημαίνει ὅτι ὁ ἐχθρὸς ἔχει ἤδη κερδίσει τὴ μάχη τῆς προσοχῆς σου. 

Δεῖτε τὶς διαφορὲς σὲ μιὰ βυζαντινὴ συναυλία πόσο ἠρεμία ἔχει ἡ ψυχὴ τοῦ ἀνθρώπου καὶ κάντε τὶς συγκρίσεις μὲ ἄλλα εἴδη μουσικῆς. 

πηγή 

Οι άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος: Οι φωτιστές των Σλάβων

 

Οι άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος: Οι φωτιστές των Σλάβων

ΟΙ ΑΓΙΟΙ ΚΥΡΙΛΛΟΣ ΚΑΙ ΜΕΘΟΔΙΟΣ: ΟΙ ΦΩΤΙΣΤΕΣ ΤΩΝ ΣΛΑΒΩΝ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ο εκχριστιανισμός των Σλαβικών λαών είναι ένα από τα σημαντικότερα γεγονότα, τόσο για την Εκκλησία, όσο και για την πολιτική ιστορία. Η μεγάλη ομοεθνία των Σλάβων άφησαν πίσω τους το βάρβαρο και ειδωλολατρικό παρελθόν και εντάχτηκαν στον πολιτισμένο κόσμο και το σπουδαιότερο: γνώρισαν τη σώζουσα αλήθεια του Ευαγγελίου, χάρις στους δύο μεγάλους άνδρες, τους αγίους θεσσαλονικείς αδελφούς Κύριλλο και Μεθόδιο.

     Έζησαν τον 9ου αιώνα. Ήταν δύο από τα επτά παιδιά ονομαστής οικογένειας της Θεσσαλονίκης. Ο πατέρας τους Λέων ο δρουγγάριος, ευσεβής άνθρωπος, κατείχε υψηλή στρατιωτική θέση. Φρόντισε να δώσει σπουδαία μόρφωση στα παιδιά του και να τα τοποθετήσει σε ανώτερες κρατικές θέσεις. 

    Ο Κύριλλος (Κωνσταντίνος ήταν το κοσμικό του όνομα), γεννήθηκε το 827. Σπούδασε στην Κωνσταντινούπολη, χειροτονήθηκε ιερέας και έφτασε στο βαθμό του επισκόπου. Παράλληλα δίδαξε στα εκεί ονομαστά πανεπιστήμια Φιλολογία, Φιλοσοφία και Θεολογία. Γνώριζε τη σλαβική, την εβραϊκή, τη συριακή και την αραβική γλώσσα, τις οποίες χρησιμοποίησε στο κατοπινό ιεραποστολικό του έργο.

       Ο Μεθόδιος (Μιχαήλ ήταν το κοσμικό του όνομα), γεννήθηκε το 815. Έκαμε και αυτός λαμπρές σπουδές και ξεκίνησε την καριέρα του ως ανώτατος στρατιωτικός διοικητής της Θεσσαλίας. Αλλά αργότερα παραιτήθηκε από το αξίωμά του, αποσύρθηκε σε μοναστήρι στον Όλυμπο, όπου εκάρη μοναχός.

       Βρισκόμαστε με μια εποχή που το Βυζάντιο βρίσκεται στο απόγειο της δυνάμεώς του. Η βυζαντινή δόξα είχε φτάσει ως τους βαρβάρους, οι οποίοι θαύμαζαν τον βυζαντινό πολιτισμό. Το 863 ο Σλάβος ηγεμόνας της Μοραβίας Ρατισλάβος ζήτησε από τον βυζαντινό αυτοκράτορα Μιχαήλ Γ΄ και τον Πατριάρχη Φώτιο να στείλουν ιεραποστόλους για να εκχριστιανίσουν το λαό του και να υιοθετήσουν τον πολιτισμό των βυζαντινών. Τόσο ο αυτοκράτορας Μιχαήλ, όσο και ο άγιος Φώτιος επέλεξαν τους δύο αδελφούς να αναλάβουν το δύσκολο αυτό έργο. Εκείνοι δέχτηκαν με χαρά και προθυμία, διότι θεώρησαν την αποστολή τους ως κλήση του Θεού για τη σωτηρία των Σλάβων, οι οποίοι βρισκόταν στο σκοτάδι της πλάνης. Αλλά και να τους καταστήσουν φίλους της αυτοκρατορίας, σταματώντας τις ληστρικές επιδρομές τους στα βόρεια σύνορά της. 

      Η πρώτη ενέργειά τους ήταν να δημιουργήσουν αλφάβητο, για να προσεγγίσουν ευκολότερα τους αμαθείς αυτούς λαούς. Ο μεγαλοφυής Κύριλλος εφηύρε αλφάβητο, στηριζόμενο στο ελληνικό και αποδίδοντας τους φθόγγους της σλαβικής γλώσσας. Η γραφή του ονομάστηκε Κυριλλική, προς τιμή του Κυρίλλου και αποτέλεσε ως τα σήμερα το αλφάβητο όλων των σλαβικών λαών. Ονομάστηκε Γλαγολιτικό, στο οποίο μετέφρασαν την Αγία Γραφή και πολλά θεολογικά και λειτουργικά βιβλία της Εκκλησίας.

      Έχοντας την στήριξη των βυζαντινών και του Ρατισλάβου, εργάστηκαν με πρωτοφανή ζήλο και σε σύντομο χρόνο εκχριστιάνισαν του Μοραβούς και άλλους λαούς της Κεντρικής Ευρώπης. Αλλά αυτό δεν άρεσε στους βάρβαρους Φράγκους, οι οποίοι είχαν ασπασθεί το λατινικό δόγμα, και είχαν υιοθετήσει κακόδοξες πίστεις, όπως την αίρεση του φιλιόκβε, διότι έβλεπαν ως απειλή την επιρροή των βυζαντινών στις κτήσεις τους. Παράλληλα προκάλεσαν την οργή και τη ζήλια των Λατίνων κληρικών, διότι και εκείνοι έβλεπαν να περιορίζεται η εξουσία τους στα μέρη εκείνα. Επιπλέον έβλεπαν με καχυποψία την αλλαγή εθίμων των χριστιανών, οι οποίοι αρέσκονταν να ακολουθούν πλέον τα βυζαντινά. Ας μην ξεχνάμε πως την ίδια εποχή έχουμε το πρώτο, επί ιερού Φωτίου σχίσμα με την Εκκλησία της Ρώμης, η οποία

άρχισε να δηλητηριάζει τις σχέσεις των δύο Εκκλησιών. Το αποτέλεσμα ήταν οι εντάσεις και οι διώξεις των δύο ιεραποστόλων από τους ψευδάδελφους χριστιανούς.

      Το 868 αναγκάστηκαν να μεταβούν στη Ρώμη για να απολογηθούν στον πάπα Ανδριανό Β΄, κατηγορούμενοι ότι παρέβαιναν το λατινικό δόγμα, επειδή είχαν εισάγει τη σλαβική γλώσσα στη λατρεία, ενώ ήταν υποχρεωμένοι να χρησιμοποιούν μόνο τρεις γλώσσες, η εβραϊκή, η ελληνική και η λατινική. Ο Κύριλλος και ο Μεθόδιος υποστήριξαν με σθένος πως οι γλώσσες είναι ανθρώπινα κατασκευάσματα και πως όλοι οι λαοί έχουν το δικαίωμα να ακούνε το λόγο του Θεού και να τελείται  η λατρεία τους στη μητρική τους γλώσσα και στην κουλτούρα τους. Ο Πάπας πείστηκε και ευλόγησε τις μεταφράσεις και δικαίωσε τους δύο βυζαντινούς ιεραποστόλους. Μάλιστα τέλεσε ο ίδιος, με συλλειτουργούς του τον Κύριλλο και Μεθόδιο, λειτουργία στη σλαβική γλώσσα, αναγνωρίζοντάς την και επίσης καταδίκασε ως κακόδοξους (τριγλωσσίτες), όσους απέκλειαν και άλλες γλώσσες από τη θεία λατρεία.

      Ο Κύριλλος (Κωνσταντίνος) κατά την παραμονή του στη Ρώμη αρρώστησε και κοιμήθηκε το Φεβρουάριο του 869, αφού προηγουμένως έλαβε το μοναχικό σχήμα και το μοναχικό όνομα Κύριλλος. Ετάφη με τιμές στην περίφημη βασιλική του Αγίου Κλήμεντα, όπου σώζεται μέχρι σήμερα το τάφος του. Το έργο του στους Σλάβους το συνέχισε ο Μεθόδιος, εν μέσω αφόρητων διώξεων, φυλακίσεων και ταλαιπωριών από τους Φράγκους και του Λατίνους, παρ’ όλη τη στήριξη που είχε από το Πάπα. Είχε χειροτονηθεί επίσκοπος Σιρμίου. Κοιμήθηκε στις 6 Απριλίου του 885. Η μνήμη τους εορτάζεται από κοινού στις 11 Μαΐου.

        Οι άγιοι Κύριλλος και Μεθόδιος, οι φωτιστές των Σλάβων ανήκουν χωρίς αμφιβολία στις κορυφαίες προσωπικότητες της παγκόσμιας ιστορίας. Φώτισαν, με το σωτήριο μήνυμα του Ευαγγελίου, τους ευρισκομένους στο στα σκοτάδια της πλάνης λαούς Κεντρικής Ευρώπης και ταυτόχρονα τους εκπολίτισαν, μεταλαμπαδεύοντας σ’ αυτούς τον θαυμαστό βυζαντινό πολιτισμό. Δίκαια οι αδελφοί μας Σλάβοι τιμούν με ιδιαιτερότητα του δύο μεγάλους άνδρες και θεωρούν εμάς τους Ορθοδόξους Έλληνες ως φωτιστές τους.  Ιδού ο σωστικός και εκπολιτιστικός ρόλος της Εκκλησίας μας στον κόσμο, που δεν είναι σε θέση να δουν οι πνευματικά κοντόφθαλμοι σύγχρονοί επικριτές Της!