«Κραυγή αγωνίας από τον Συνοδικό μητροπολίτη Κυθήρων: “Κανονικό έγκλημα” το Ουκρανικό – Πώς κοιμούνται αυτοί που πρωτοστάτησαν;» Τι είπε για τον Ονούφριο

 

«Κραυγή αγωνίας από τον Συνοδικό μητροπολίτη Κυθήρων: “Κανονικό έγκλημα” το Ουκρανικό – Πώς κοιμούνται αυτοί που πρωτοστάτησαν;» Τι                                είπε για τον Ονούφριο

Σε μια συνέντευξη-ποταμό που θα συζητηθεί, ο Μητροπολίτης Κυθήρων κ. Σεραφείμ σπάει τη σιωπή του στο vimaorthodoxias.gr και εξαπολύει έναν πύρινο λόγο ενάντια στις φρικαλεότητες που εκτυλίσσονται στην Ουκρανία.

Συνέντευξη στον Γιώργο Θεοχάρη

Με γλώσσα αιχμηρή και «ιερή αγανάκτηση», ο Σεβασμιώτατος εν διστάζει να χαρακτηρίσει την απόδοση της αυτοκεφαλίας ως ένα «κανονικό έγκλημα», οι καρποί του οποίου είναι οι σημερινοί διωγμοί, οι λεηλασίες ναών και οι κακοποιήσεις πιστών που θυμίζουν το ολοκαύτωμα των πρώτων χριστιανικών αιώνων.

Ο Μητροπολίτης αποκαλύπτει το παρασκήνιο της επεισοδιακής Συνόδου της Ιεραρχίας το 2019, καταγγέλλοντας την απουσία ουσιαστικής ψηφοφορίας και τη μεθοδευμένη έκδοση δελτίου τύπου που εμφάνισε μια πλασματική ομοφωνία. Δηλώνοντας απερίφραστα πως ο ίδιος δεν αναγνωρίζει τον Επιφάνιο και δεν συλλειτουργεί με όσους τον αποδέχονται, θέτει ένα αμείλικτο ερώτημα προς τους πρωτεργάτες της ουκρανικής κρίσης: «Πώς κοιμούνται αυτοί οι άνθρωποι;». Μια αποκλειστική μαρτυρία που αναδεικνύει τον βαθύ πόνο μιας ψυχής που αρνείται να συμβιβαστεί με την αντικανονικότητα και τη βαρβαρότητα.

Δημοσιογράφος: Σεβασμιότατε ευλογείτε. Καταρχήν για τις καταιγιστικές εξελίξεις στην εκκλησία της Ουκρανίας, με τις λεηλασίες ναών, αρπαγή λειψάνων που μεταδίδουν ακόμα και τα διεθνή μεγάλα πρακτορεία ειδήσεων ανά τον κόσμο… Τι έχετε να σχολιάσετε εσείς; Εννοώ στην εκκλησία του Ονουφρίου, αυτά που γίνονται εις βάρους των μοναστηριών και ναών που ανήκουν στην Εκκλησία του Μητροπολίτη Ονουφρίου.

Μητροπολίτης Κυθήρων: Μάλιστα. Λοιπόν, αγαπητέ μου, λυπούμαι. Μαθαίνω, πληγώνεται η ψυχή μου και πληγώνεται και η καρδιά κάθε ορθοδόξου. Πρόκειται για βαρβαρότητες, πρόκειται για απαίσιες ενέργειες. Δεν είναι χριστιανοί αυτοί. Δεν είναι άνθρωποι. Δεν είναι τίποτε δηλαδή, οι οποίοι τόσο σκληρά φέρονται κατά των Ορθοδόξων, κατά της Ορθοδόξου Κανονικής Εκκλησίας της Ουκρανίας υπό τον Μακαριώτατο κύριο Ονούφριο.

 Έχω πάρει θέση για αυτό το θέμα από το 2018-19 που ήμουν συνοδικός μητροπολίτης και το συζητούσαμε αυτό τακτικά στη Διαρκή Ιερά Σύνοδο. Λέγαμε τον προβληματισμό μας όλοι εκεί για αυτό το πράγμα που θα γινόταν· θα γινόταν η αυτοκεφαλία σε αχειροτόνητους, σε σχισματικούς, σε αναθεματισμένους και λοιπά. Αυτό το συζητούσαμε όλη τη χρονιά.

 Μητροπολίτης Κυθήρων: Το 2019 τον Οκτώβριο, μετά την τακτική σύνοδο που κάναμε, προσετέθη μία ημέρα έκτακτης συνόδου που δυστυχώς ο Μακαριότατος εισηγήθηκε για την αυτοκεφαλία της Ουκρανίας υπό τον Επιφάνιο. Αντέδρασα τότε μέσα εκεί, και άλλοι αρχιερείς αντιδράσανε για αυτό το θέμα. Αλλά μετά, χωρίς να γίνει ψηφοφορία –ούτε φανερή, ούτε κρυφή, ούτε δια ανατάσεως χειρών– αλλά επειδή μίλησαν και αρκετοί υπέρ της αυτοκεφαλίας (μπορεί να μιλήσαμε όλοι μαζί 33 και όλοι οι υπόλοιποι δεν είχαν μιλήσει, δεν είχαν εκφραστεί), την ώρα που ήταν Σάββατο και έφευγαν –μερικοί είχανε φύγει– συνετάσσετο δελτίο τύπου. Εκεί στο δελτίο τύπου, σαν να γινόταν ψηφοφορία. Μα δεν είναι στο δελτίο τύπου, δεν κάνουμε ψηφοφορία. Απλώς καταγράφεται αυτό και κατεγράφη ότι αποφάσισε η Εκκλησία της Ελλάδος.

Αυτό λοιπόν μετεδόθη, ότι έλαβε απόφαση η Εκκλησία της Ελλάδος. Εγώ διαφώνησα και το έγραψα μετά και λέω: δεν ελήφθη κάποια απόφαση από την Ιεραρχία, δηλαδή με ψηφοφορία. Αυτό το είχε πει και ένας μητροπολίτης, είπε “αν θέλετε απόφαση να κάνουμε ψηφοφορία”. Δεν έγινε.

Δημοσιογράφος: Το μνημονεύουν όλοι οι αρχιερείς της Ελλαδικής Εκκλησίας τον Επιφάνιο;

Μητροπολίτης Κυθήρων: Δεν το ξέρω. Δεν νομίζω. Εγώ δεν τον μνημονεύω πάντως. Νομίζω ότι αρκετοί δεν τον μνημονεύουν. Πέρασε στα δίπτυχα αλλά εγώ προσωπικά δεν το αποδέχομαι, δεν τον μνημονεύω και δεν επικοινωνώ και με εκείνους που έχουν συλλειτουργήσει. Δεν θέλω να συλλειτουργήσω, γιατί θεωρώ ότι αυτό το πράγμα είναι αντικανονικό και βλέπετε τα αποτελέσματα τώρα. Έχουμε γεγονότα πρωτοχριστιανικής εποχής, ολοκαύτωμα έχουμε των τριών αιώνων των διωγμών. Φοβερό.

Και αυτοί οι οποίοι πρωτοστάτησαν έχουν μεγάλη ευθύνη ενώπιον του Θεού.

Δημοσιογράφος: Ίσως να το μετάνιωσαν λέτε αυτοί που πήραν την απόφαση για την αυτοκεφαλία;

Μητροπολίτης Κυθήρων: Είχα ακούσει ανεπισήμως ότι το μετάνιωσαν, αλλά πρέπει αυτό το πράγμα να το πουν ευσταθώς και να άρουν όλο αυτόν τον διωγμό ο οποίος γίνεται εις βάρος του κανονικού μητροπολίτου και της κανονικής ιεραρχίας και του πιστού λαού που είναι εκατομμύρια.

Δημοσιογράφος: Βεβαίως, βλέπουμε εικόνες από το πρακτορείο Reuters που πραγματικά μας κάνουν να μείνουμε άναυδοι. Κακοποιούν πιστούς, κληρικούς. Πώς κοιμούνται αυτοί οι άνθρωποι οι οποίοι πρωτοστάτησαν;

Μητροπολίτης Κυθήρων: Σας το λέω με ιερή αγανάκτηση αυτό, σας το λέω από καρδιάς. Εγώ στις εγκυκλίους μου –Πρωτοχρονιάτικη, Χριστουγεννιάτικη– μνημονεύω πάντοτε αυτό το θέμα, ότι εδώ πρόκειται περί κανονικού εγκλήματος. Είναι φοβερό και βλέπουμε τα αποτελέσματα. «Εκ του καρπού το δένδρον γιγνώσκεται» δεν είπε ο Χριστός; Ορίστε, τα βλέπετε αυτά.

Δημοσιογράφος : Πάντως ο Μητροπολίτης Ονούφριος δεν έχει δημιουργήσει προβλήματα στην εκκλησία της Ουκρανίας. Είναι ένας φιλήσυχος μητροπολίτης

Μητροπολίτης Κυθήρων: Τον ευλαβούμε βαθύτατα και τον μνημονεύω με όλη μου την καρδιά.

Δημοσιογράφος:Ευχαριστώ πολύ Σεβασμιώτατε 

Μητροπολίτης Κυθήρων: Δεχτείτε αυτό τον πόνο της ψυχής μου γιατί πονάω πάρα πολύ. Να δώσει ο Θεός να λήξει αυτό το δράμα του ουκρανικού λαού. Το δράμα είναι φοβερό.

 Δημοσιογράφος: Σαφέστατα, θα μεταφερθεί στο «Βήμα Ορθοδοξίας». Ευχαριστώ πολύ.

   

Νέον οἰκουμενιστικὸν σκάνδαλον τοῦ Ἀρχ. Ἐλπιδοφόρου

 Στὶς 30 Ἰανουαρίου 2026, ἡ Ἑλληνορθόδοξη Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς (GOARCH), σὲ συνεργασία μὲ τὸ Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν, συμμετεῖχε γιὰ ἄλλη μία φορὰ σὲ μία βλάσφημη δημόσια   ἐπίδειξη   αἵρεσης, δι­εξάγοντας μία κοινὴ οἰκουμενικὴ προσευχὴ μέσα στὸν Καθεδρικὸ Ναὸ τῆς Ἁγίας Τριάδας στὴ Νέα Ὑόρκη. Ἡ ἐκδήλωση πραγματοποιήθηκε ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ αἱρετίζοντος Ἐλπιδοφόρου, ἐπικεφαλῆς τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς. Ὅ­πως προκύπτει ἀπὸ τὸ δικό τους δημόσια δημοσιευμένο βίντεο στὸ YouTube, ἡ λειτουργία διήρκεσε πάνω ἀπὸ μία ὥρα καὶ συμμετεῖχε ὁ Ἐλπιδοφόρος, μαζὶ μὲ ἄλλους ἐπισκόπους καὶ ἱερεῖς, ποὺ ἀπάγγειλαν δημόσια τὸ Πάτερ ἡμῶν μαζὶ μὲ μία μεγάλη ποικιλία μὴ Ὀρθόδοξων αἱρετικῶν. *

  Μεταξὺ τῶν συμμετεχόντων σὲ αὐτὸ τὸ βλάσφημο γεγονὸς ἦταν ὁ Παπικὸς Καρδινάλιος Ντόλαν, προσωπικὸς φίλος τοῦ Ἐλπιδοφόρου, ἀρκετοὶ Μονοφυσίτες ἱεράρχες, Λουθηρανοί, Ἀγγλικανοὶ καὶ ἄλλοι Προτεστάντες σεκταριστές. Σὲ αὐτὴ τὴν ἐκδήλωση, δόθηκε χρόνος στοὺς Παπικοὺς καὶ Μονοφυσίτες νὰ προΐστανται τῶν ὀρθοδόξων κληρικῶν μέσῳ μίας οἰκουμενικῆς προσευχῆς ποὺ δημιουργήθηκε εἰδικὰ γιὰ τὴν περίσταση καὶ ἀποτελοῦνταν ἀπὸ μὴ ὀρθόδοξες προσευχές. Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ γεγονὸς ὅτι προΐσταντο τῶν προσευχῶν, αὐτοὶ οἱ αἱρετικοὶ εἶχαν ἐπίσης τὴ δυνατότητα νὰ ἐκφωνήσουν κηρύγματα στὸ κοινό, κατὰ τὴ διάρκεια τῶν ὁποίων κήρυξαν ἀνοιχτὰ τὴν αἱρετικὴ οἰκουμενική τους θεολογία καὶ μάλιστα ἀντάλλαξαν τὸ λεγόμενο «φιλὶ τῆς εἰρήνης».

Σὲ αὐτὴ τὴν αἱρετικὴ ἐκδήλωση, τὸ πρόγραμμα περιελάμβανε προσευχὲς ἀπὸ τοὺς οἰκουμενικὰ καταδικασμένους Μονοφυσίτες, ἀκολουθούμενες ἀπὸ μία ὁμιλία ποὺ ἐκφώνησε ὁ Ἐλπιδοφόρος. Σὲ αὐτὴ τὴν ὁμιλία, κήρυξε ἀνοικτὰ καὶ ἀπροκάλυπτα ἀντορθόδοξα, ἀπορρίπτοντας ρητὰ τὴν ὀρθόδοξη δογματικὴ ἐκκλησιολογία. Δήλωσε ὅτι οἱ Ὀρθόδοξοι Χριστιανοὶ πρέπει «νὰ ξεπεράσουμε τὴν ἐκκλησιαστική μας ἀπομόνωση» καὶ ὅτι «πρέπει νὰ πασχίσουμε νὰ ἀγκαλιάσουμε τὴν ποικιλομορφία ποὺ ἤδη ὑπάρχει στὸ Σῶμα τοῦ Χριστοῦ». Αὐτὴ ἡ λεγόμενη «ποικιλομορφία» δὲν εἶναι τίποτα ἄλλο ἀπὸ τὴ θεολογικὴ ποικιλομορφία.  Στὴν  πρα­γματικότητα, ἡ Ἑλληνορθόδοξη Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς καὶ ὁ προκαθήμενός της προωθοῦν δημόσια τὴν αἱρετικὴ θεωρία τῆς ἐκκλησιολογίας τῶν κλάδων, σύμφωνα μὲ τὴν ὁποία ἡ Ἐκκλησία λέγεται ὅτι ὑπάρχει ἐκτὸς τῆς Ὀρθοδοξίας. Αὐτὸ ἐξηγεῖ γιατί ὁ Ἐλπιδοφόρος ζητᾶ τὴν ἐγκατάλειψη τῆς ἐκκλησιολογικῆς ἀποκλειστικότητας – δηλαδή, τὴν ὁμολογία ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία εἶναι ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ Ἐκκλησία καὶ στὴν πραγματικότητα ἡ μόνη Ἀληθινὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ.

Ἐκτὸς ἀπὸ τὸ ἀπολύτως αἱρετικὸ καὶ βλάσφημο κήρυγμα καὶ τὴν ἐγκατάλειψη τοῦ Ὀρθόδοξου Χριστιανικοῦ ἐκκλησιολογικοῦ δόγματος, αὐτὸ τὸ γεγονὸς διέφερε ἀπὸ τὶς συνήθεις οἰκουμενικὲς συγκεντρώσεις τοῦ Ἐλπιδοφόρου, καθώς, σὲ αὐτὴ τὴν περίπτωση, κάλεσε τρεῖς γυναῖκες «κληρικὲς» νὰ προΐστανται Ὀρθόδοξων ἐπισκόπων, ἱερέων καὶ λαϊκῶν στὴν προσευχή. Μία ἀπὸ αὐτὲς τὶς γυναῖκες ἦταν κληρικὸς ἀπὸ τὴν Ἀγγλικανικὴ αἵρεση. Μία ἄλλη ἦταν μία λεγόμενη «ἐπίσκοπος», ἡ Ἐπίσκοπος Κατρίνα Φόστερ, Προεδρεύουσα Ἐπίσκοπος τῆς Μητροπολιτικῆς Συνόδου τῆς Νέας Ὑόρκης τῆς ELCA (Εὐαγγελικῆς Λουθηρανικῆς Ἐκκλησίας στὴν Ἀμερική), ἕνας ἀνοιχτὰ ὁμοφυλόφιλος κληρικὸς αὐτῆς τῆς αἵρεσης, καὶ ἡ τρίτη ἦταν ἀπὸ ἕνα ἄγνωστο δόγμα ντυμένο μὲ λατινικὰ ἱερατικὰ ἄμφια. Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς ἐκδήλωσης, ὁ Ἐλπιδοφόρος ἐπέτρεψε στὴ Δρ. Κίρστεν Γκουιντέρο, μία γυναίκα «πάστορα» τῆς Ἐπισκοπικῆς αἵρεσης, νὰ πάρει τὸ κεντρικὸ βῆμα καὶ νὰ προΐσταται σὲ κοινὴ προσ­ευχή, ἐνῶ στεκόταν στὸ κέντρο τοῦ ἄμβωνα, ἀκριβῶς μπροστὰ ἀπὸ τὸ τέμπλο λέγοντας:

Ὢ καταφύγιο καὶ ἀσφαλὲς λιμάνι, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, κοίτα μὲ συμπόνια τοὺς πρόσφυγες σὲ ὅλο τὸν κόσμο ποὺ ὑποφέρουν τὴν ἀγωνία τοῦ ἐκτοπισμοῦ καὶ τῆς ἀπώλειας τῶν σπιτιῶν τους. Ὁδήγησέ μας νὰ ἐκδηλώσουμε τὴν κοινωνία μας μαζί Σου, μαζί τους καὶ μεταξὺ μας μέσῳ χειρονομιῶν φιλοξενίας καὶ στοργικῆς βοήθειας. [Οἱ παρευρισκόμενοι ἐπαναλαμβάνουν: Κύριε, ἐλέησον].

Χριστὲ Σωτήρα μας, προσευχόμαστε γιὰ τὸν λαὸ τῆς Ἀρμενίας καὶ τοῦ Ἀρτσάτσε καὶ τοὺς συγγενεῖς τους σὲ ὅλο τὸν κόσμο, οἱ ὁποῖοι πρὶν ἀπὸ πολὺ καιρὸ στράφηκαν στὸ φῶς σου μέσῳ τοῦ κηρύγματος τοῦ Ἀποστόλου Θάδδιου καὶ τῆς θαυματουργῆς μαρτυρίας τοῦ Ἁγίου Γρηγορίου τοῦ Φωτιστῆ. [Οἱ παρευρισκόμενοι ἐπαναλαμβάνουν: Κύριε, ἐλέησον]. Λάμψε τὸ φῶς τῆς δικαιοσύνης καὶ τῆς σοφίας σου σὲ ὅλα τὰ πλάσματά σου. Κάνε μας παιδιὰ φωτὸς καὶ παιδιὰ τῆς ἡμέρας, ὥστε νὰ ζοῦμε πάντα μὲ εὐλάβεια καὶ νὰ γινόμαστε γιὰ ὅλο τὸν κόσμο ἄξιες λυχνίες γιὰ τὸ ζωογόνο φῶς σου. [Οἱ παρευρισκόμενοι ἐπαναλαμβάνουν: Κύριε, ἐλέησον].

Διότι σὺ εἶσαι ὁ Σωτήρας μας, καὶ σὲ σένα ἀνήκει ἡ δόξα, ἡ κυριαρχία καὶ ἡ τιμή, τώρα καὶ πάντα καὶ στοὺς αἰῶνες τῶν αἰώνων.

Ἐδῶ, γιὰ ἄλλη μία φορά, βλέπουμε μία ἀπόλυτα σαφῆ εἰκόνα τῆς θέσης τῆς Ἑλληνορθόδοξης Ἀρχιεπισκοπῆς Ἀμερικῆς σὲ σχέση μὲ τὸ Ὀρθόδοξο  δό­γμα, τὴν ἐκκλησιολογία καὶ τὴν παναίρεση τοῦ οἰκουμενισμοῦ. Κρινόμενες σύμφωνα μὲ τὴν Ὀρθόδοξη θεολογία, οἱ ἐπαναλαμβανόμενες πράξεις τους δίνουν τὴν ἐντύπωση ἀδιαφορίας πρὸς τὴν ἴδια τὴν Ὀρθοδοξία καὶ ἀντ’ αὐτοῦ προωθοῦν ἕνα ὅραμα θρησκευτικῆς ἑνότητας ποὺ ὑποβιβάζει τὴν Ὀρθοδοξία μὲ τὸ νὰ ἔρχεται σὲ κοινωνία μὲ αἱρέσεις καὶ σέκτες, ἀντανακλώντας τὶς προτεραιότητες καὶ τὶς ὑποθέσεις τῆς σύγχρονης κοσμικῆς καὶ «ἀφυπνισμένης» κοσμοθεωρίας.

Αὐτὸ ποὺ εἶναι ἰδιαίτερα ἀξιοσημείωτο σὲ αὐτὸ τὸ γεγονὸς εἶναι ὅτι ὁ Ἐλπιδοφόρος φαίνεται νὰ δοκιμάζει συν­εχῶς τὰ ὅρια τῶν δυνατοτήτων του χωρὶς νὰ προκαλεῖται σοβαρὴ ἀντίσταση ἀπὸ τοὺς λαϊκούς του. Αὐτὸς ὁ ἱεράρχης τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου συμπροσ­εύχεται ἀνοικτὰ μὲ Μονοφυσίτες, Νεστοριανούς, Ἑβραίους, Μουσουλμάνους καὶ πιστοὺς ἄλλων παγκόσμιων θρησκειῶν, καὶ τώρα ἔχει προσ­θέσει σὲ αὐτὸν τὸν κατάλογο ὁμοφυλόφιλες γυναῖκες (κληρικοὺς) ἀπὸ μερικὲς ἀπὸ τὶς χειρότερες αἱρέσεις τοῦ Προτεσταντισμοῦ. Ἔχει φθάσει στὸ σημεῖο νὰ ἐπιτρέψει σὲ αὐτὲς τὶς γυναῖκες ψευδοκληρικοὺς νὰ προΐστανται τῆς προσευχῆς μέσα στὶς ἴδιες τὶς Ὀρθόδοξες ἐκκλησίες.

Θὰ μπορούσαμε, φυσικά, νὰ ἀπαριθμήσουμε τὶς πολυάριθμες κανονικὲς παραβιάσεις καὶ ἐκκλησιολογικὲς καταχρήσεις ποὺ ἔλαβαν χώρα σὲ αὐτὸ τὸ βλάσφημο καὶ ἀηδιαστικὸ γεγονός, ἀλλὰ πλέον οἱ περισσότεροι ἀναγνῶστες καταλαβαίνουν ὅτι αὐτὴ ἡ συμπεριφορὰ εἶναι σὲ μεγάλο βαθμὸ ρουτίνα, εἰδικὰ γιὰ τὸ Οἰκουμενικὸ Πατριαρχεῖο καὶ τὴν Ἑλληνορθόδοξη Ἀρχιεπισκοπὴ Ἀμερικῆς. Θὰ ξεσηκωθοῦν οἱ λαϊκοί, θὰ διαμαρτυρηθοῦν καὶ θὰ διορθώσουν τοὺς ἐπισκόπους τους μὲ τὸν μόνο τρόπο ποὺ πραγματικὰ ἐνδιαφέρει τοὺς ἐπισκόπους – παρακρατώντας τὰ δέκατά τους καὶ ἀφήνοντας τὰ ἐπισκοπικὰ ταμεῖα νὰ στερεύουν; Φυσικὰ καὶ ὄχι. Θὰ παραμείνουν σιωπηλοὶ καὶ ὑπάκουοι.

* «Ζωντανὰ μὲ τὸ Restream», Ἀρχιεπισκοπικὸς Καθεδρικὸς Ναὸς τῆς Ἁγίας Τριάδας – Ἐπίσημο Κανάλι YouTube, πρόσβαση στὶς 31 Ἰανουαρίου 2026.

Πηγή: Ἑλληνοσκόπιο,

 

 

῾Οσιομάρτυς Δαμιανὸς ὁ ἐκ Μυριχόβου

(14 Φεβρουαρίου)

῾Ο ῞Αγιος καταγόταν ἀπὸ τὸ Μερί­χο­βο τῆς Καρδίτσας, τὴν σημε­ρινὴ ῾Αγία Τριάδα. Νεαρὸς πῆγε στὸ ῞Α­γιον ῎Ορος καὶ μόνασε στὴν ῾Ι. Μ. Φιλοθέου.  ̉Αφοῦ ἔζησε λίγο καιρὸ ἐκεῖ ὑποτάχθηκε στὸν ἀσκητή Δομέτιο ὅπου ἔμεινε τρία χρόνια ἀγωνιζό­μενος γιὰ τὴν κάθαρση τοῦ ἑαυτοῦ του ἀξιώθηκε νὰ ἀκού­σει θεία φωνὴ ποὺ τοῦ ἔλεγε: «Δαμιανέ, δὲν πρέπει νὰ ζη­τᾶς μόνο τὸ συμφέρον σου ἀλλὰ καὶ τῶν ἄλλων». Τότε ἄ­φησε τὸ ῞Αγιον ῎Ορος καὶ ἦλθε στὴν περιο­χὴ τοῦ ̉Ολύμπου ὅπου περιόδευε τὰ χωριὰ καὶ κήρυττε στοὺς Χριστιανοὺς τὴ με­τάνοια καὶ τὴν τήρηση τῶν ἐντο­λῶν. ῾Ο μισόκαλος διάβο­λος παρακίνησε ἀσεβεῖς, νὰ τὸν κατηγορήσουν στὶς ἀρ­χές. ῾Ο ἅγιος τότε ἔφυγε γιὰ τὰ μέ­ρη τοῦ Κισσάβου, ὅ­που ἵδρυσε μονή. Πηγαίνοντας γιὰ δου­λειὲς τῆς μονῆς στὸ χω­ριό, Βουλγαρίνη, συνελήφθη ἀπό τοὺς Τούρκους, οἱ ὁ­ποίοι τὸν ὁδήγησαν στὸν πασὰ τῆς Λάρισας μὲ τὴν κα­τηγορία ὅτι ἐμποδίζει τοὺς Χριστιανοὺς νὰ συμμετέχουν στὰ παζά­ρια τῆς Κυριακῆς. ῾Ο πασὰς διέ­ταξε νὰ τὸν βασα­νίσουν. Γιὰ δεκαπέντε μέρες τὸν βασάνι­ζαν μὲ διάφορους τρό­πους γιὰ νὰ τὸν κάνει νὰ ἀρνηθεῖ τὸν Χριστό. ῾Ο ῞Αγιος ὅμως ἔμενε σταθερὸς στὴν πίστι του. Τότε ὁ πασὰς διέταξε νὰ τὸν ἀπαγχονίσουν καὶ μετὰ νὰ κάψουν τὸ σῶμα του.  ̉Αφοῦ τὸν κρέμασαν ἀργότερα κά­ποιος, ἔκοψε τὸ σκοινὶ καὶ ἔπεσε κάτω ὁ μάρτυρας μισοπε­θαμένος. Τὸν σήκωσαν καὶ ζωντανὸ τὸν ἔριξαν στὴ φωτι­ά. ̉Αφοῦ κάηκε τὸ σῶμα του τὴ στάχτη του τὴν ἔριξαν στὸν Πηνειὸ ποταμό.

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῾Οσιομάρτυρα Δαμιανὸν τὸν ἐκ Μυριχόβου

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής: 

Ἦχος δ´. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τ

ὸν Θεοδόξαστον, ὑμνήσωμεν πάντες* τῶν  ̉Ορ­θοδό­ξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατά­νύξει κρά­ζοντες ἐκ μέσης ψυχῆς* ῥῦσαι τοὺς προ­στρέχο­ντας,* Δα­μιανέ Νεομάρτυς,* πάσης περιστά­σε­ως καὶ ἐκ νόσων ποικίλων* ταῖς πρὸς Χριστὸν λι­ταῖς σου, θαυ­μαστέ,* σὲ γὰρ προστάτην ἀκοίμητον ἔ­χο­μεν. 

Δόξα Πατρὶ…

 ̉ Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου.

Μ

υριχόβου τὸν γόνον* καὶ τοῦ ῎Αθωνος κλέϊσμα* καὶ τῶν πάλαι Μαρτύρων, μιμητὴν καὶ ὁμότρο­πον,* Δαμιανόν, τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν μέγαν τοῦ Σωτῆ­ρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδα­πὰς* τοὺς πίστει ἀνακράζοντας˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσα­ντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι˙* δόξα τῷ παρέ­χο­ντι διὰ σοῦ, ἡμῖν τὰ κρείττονα. 

Καὶ νῦν…  Θεοτόκιον.

Ο

ὐ σιωπήσωμεν ποτὲ Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ  ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στα­σο πρε­σβεύουσα* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ τοσού­των κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν ἔως νῦν ἐλευθέ­ρους;* Οὐκ ἀ­ποστῶμεν, Δέσποινα ἐκ σοῦ˙* σοὺς  γὰρ δού­λους  σώ­ζεις ἀεὶ* ἐκ  πα­ντοίων δεινῶν. 

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος^[1].

ᾨδή α´. ῾Υγράν διοδεύσας...

Π

ροσπίπτω ὁ τάλας δεητικῶς* πρός σε, ἀθλοφό­ρε,* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἣν τάχος παρά­σχου σῷ ἱκέτῃ,* Δαμιανέ, τῶν πιστῶν καταφύγιον. 

Κ

αρδίαν σὺ νήφουσαν, θαυμαστέ,* παράσχου ἱκέ­ταις* ὡς καὶ σώφρονα λογισμόν,* ἵνα τὸν Σωτή­ρα τῶν ἀνθρώπων* ἐκ μέσης καρδίας πάντες δοξάζω­μεν  

Τ

ὸν νοῦν μου ἐσκότισεν ὁ ἐχθρὸς* διὸ καὶ στε­νάζω* καὶ ὀδύρομαι, θαυμαστέ,* καὶ πρὸ τῆς εἰ­κόνος σου προσπίπτω* καὶ ἐκζητῶ σὴν βοήθειαν, ἔν­δοξε. 

Θεοτοκίον.

Π

ανάχραντε Μῆτερ τοῦ Λυτρωτοῦ* πρὸς σὲ κα­ταφεύγω* ὁ ἀχρεῖος δεητικῶς* καὶ τὴν Σὴν βοή­θει­αν αἰτοῦμαι,* ἵνα ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς τῆς κολά­σεως.

ᾨδή γʹ.  Οὐρανίας ἁψῖδος...

Τ

ὴν νεότητα σκέπε καὶ πατρικῶς φρούρησον* καὶ εἰς τὴν ὁδὸν τοῦ Κυρίου* ταύτην ὁδήγησον,* ἵνα ἀπαύ­στως τηρῇ* τὰς ἐντολὰς τοῦ  Δεσπότου* καὶ  Χριστὸν τὸν Κύριον,* δοξάζει, δέομαι.

Τ

ῶν ῾Ελλήνων προστάτης,* Δαμιανέ, γέγονας* καὶ τῶν ̉Ορθοδόξων μεσίτης* καὶ καταφύγιον˙* διὸ σέ, Θαυμαστέ,* πιστοὶ ἀπαύστως ὑμνοῦσιν* καὶ Χρι­στὸν δοξάζουσι* τὸν σε δοξάσαντα.

Τ

οῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβεσον,* ἀ­γρούς, Νεομάρτυς, καὶ οἰκίας* σὺ διαφύλα­ξον,* ἵνα  ὑμνοῦμεν  σὲ* τὸν  τοῦ  Χριστοῦ  στρατιώ­την* τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ καταφύγιον.  

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλαξον* πάντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας, ῾Αγνή* τὴν σὴν βοήθειαν πί­στει* καὶ Χρι­στὸν δοξάζοντας,* Θεομακάριστε.

Δ

ιάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας ῾Οσιομάρτυς,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς πρὸς σὲ καταφεύ­γο­μεν* τὸν μέγαν τῶν ̉ Ορθοδόξων προστάτην.

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ, πανύμνητε Θεοτόκε,* ἐπὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν,* καὶ ἴα­σαι* τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Εἶτα Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ ...

Σ

ὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνέ,* καὶ κόσμου καταφύγιον,* ἐκτε­νῶς βο­ῶμεν σοί,* Δαμιανὲ πάντιμε, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κινδύ­νων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς σοι πό­θῳ καὶ πί­στει προ­σφεύγοντας.

ᾨδὴ δ´. Εἰσακήκοα, Κύριε...

Τ

έκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Δαμιανέ πα­νάριστε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

Σ

ὺ τὴν γλῶσσαν μου φύλαξον* ἐκ τῆς κατακρίσε­ως, τρισμακάριστε,* καὶ τὸ στόμα μου διάνοιξον* τοῦ δοξάζειν* Κτίστην τὸν τοῦ σύμπαντος.

̉Εκ τῶν ὄγκων θεράπευσον* ἡμᾶς τοὺς προσπίπτο­ντάς σοι, μακάριε,* καὶ εἰρήνης καταξίω­σον*  ̉Ορ­θοδό­ξους χώρας,* Χριστοφώτιστε

Θεοτοκίον.

῾Ολοψύχως σοῦ δέομαι* τὰ τέλη ἀνώδυνα πᾶσι δώ­ρησε* καὶ κατεύνασον τὸν τάραχον* τοῦ νοὸς μου, Κόρη Θεοδόξαστε.

ᾨδή εʹ. Φώτισον ἡμᾶς… 

Δ

ίδου τοῖς πιστοῖς* ὑγιείαν, Θεοδόξαστε,* καὶ τοῖς νοσοῦσιν γίνου θεραπευτὴς* μαρτύρων  κλέος* καὶ τῶν πιστῶν καταφύγιον.  

῞Υπνον ἐλαφρὸν* καὶ ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος* πα­ράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καὶ ταῖς λι­ταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τὰ πάθη κοίμησον. 

Σ

τήριξον ἡμᾶς* ἐν τῇ πίστει, ἱερώτατε,* καὶ τεθλι­μέ­νους παραμύθησον* τοὺς  πρὸς σὲ πόθῳ  κα­ταφεύ­γοντας.

Θεοτοκίον.

Φ

όβον τοῦ Θεοῦ* τῇ καρδίᾳ μου ἐμφύτευσον* καὶ ὑ­γιείαν σὺ παράσχου μοι* τῷ ἀναξίῳ ἱκέ­τῃ σου, Θεο­μακάριστε. 

ᾨδή στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Ν

εότης σὺ καταφεύγει, ἔνδοξε,* καὶ θερμῶς σὲ ἱ­κε­τεύει ἀπαύστως˙* ῥῦσαι, Δαμιανὲ ἔνδοξε, τά­χος* ἐκ τῶν ποικίλων λοιμώξεων ἅπαντας* καὶ Κύ­ριον τῶν οὐρα­νῶν* καὶ τῆς γῆς καταπράϋνον δέομαι.

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε* τὸν ἱκέτην σου, Δαμιανὲ μάρτυς,* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀπαύ­στως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον˙* σοῦ δέ­ομαι γονυκλινῶς* ὁ ἀχρεῖος καὶ δόλιος, πάντιμε.

Θανάτου τοῦ αἰφνιδίου ῥῦσαι με* καὶ μετάνοι­αν πα­ράσχου λιταῖς σου,* ἵνα σωθῶ ὁ ἀχρεῖος ἱκέ­της* καὶ παραδείσου τὴν πύλην σοῦ δέομαι* ἀξίωσον, θαυμα­τουργέ,* διαβῆναι ὁ τάλας καὶ ἄθλιος.

Θεοτοκίον.

̉Ορθόδοξοί σε προστάτην ἔχομεν* καὶ φρουρὸν ἀ­κοί­μητον, Θεοτόκε,* σὺ τῶν δαιμόνων τὰ βέ­λη διώκεις,* σὺ καὶ τὰς νόσους ἰᾷ, Θεοδόξαστε,* διὸ  ̉Ορ­θοδόξων χοροὶ* ἀνυμνοῦσιν ἀπαύστως σέ, Δέσποι­να.  

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας, ῾Οσιομάρτυς,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς πρὸς σε καταφεύ­γο­μεν* τὸν μέγαν τῶν ̉ Ορθοδόξων προστάτην.

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώ­πησον,* ὡς ἔ­χουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Καὶ πάλιν Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον Ἦχος β´. Προστασία.

Σὲ προστάτην τῶν Χριστιανῶν ὀνομάζομεν* καὶ ἀ­κοίμητον φρουρὸν ἁπάντων καλοῦμέν σε˙* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ πρό­φθασον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν θερμῶς δεο­μένων σου.* ῾Ρῦσαι ἡμᾶς ἐκ πλά­νης* καὶ σῶσον ἐκ τοῦ καρκίνου* τοὺς καταφεύγο­ντας πρὸς σε,* ῾Οσιομάρτυς πανένδοξε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον. ῏Ηχος δ´.

Θ

αυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ. (δίς)

Στίχος. Τοῖς ῾Αγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ αὐτοῦ ἐθαυμάστω­σεν ὁ Κύριος.

Θ

αυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι ἡμᾶς τῆς ἀ­κροά­σεως τοῦ ἁγίου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Ἐκ τοῦ κατὰ Λουκᾶν (Κεφ. κα’ 12-19) ἁγί­ου Εὐαγγελίου, τὸ ̉Ανάγνωσμα. Πρόσχωμεν.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε δόξα σοι.

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ μαθηταῖς˙ Προσέχετε ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων˙ ἐπιβαλοῦσιν ἐφ᾽ ὑμᾶς τὰς χεῖρας αὐ­τῶν καὶ διώξουσιν, παραδιδόντες εἰς τὰς συ­ναγωγὰς καὶ φυλακάς, ἀπαγομένους ἐπὶ βασιλεῖς καὶ ἡγεμόνας ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός μου˙ ἀποβήσεται ὑμῖν εἰς μαρτύριον. Θέτε οὖν ἐν ταῖς καρδίαις ὑμῶν μὴ προμελετᾶν ἀπολογηθῆ­ναι, ἐγὼ γὰρ δώσω ὑμῖν στόμα καὶ σοφίαν ᾗ οὐ δυνήσο­νται ἀντιστῆναι ἢ ἀ­ντειπεῖν ἅπαντες οἱ ἀντικείμενοι ὑ­μῖν. Παραδοθήσε­σθε δὲ καὶ ὑπὸ γονέων καὶ ἀδελφῶν καὶ συγγενῶν καὶ φίλων, καὶ θανατώσουσιν ἐξ ὑμῶν καὶ ἔσε­σθε μισούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου. Καὶ θρὶξ ἐκ τῆς κεφαλῆς ὑμῶν οὐ μὴ ἀπόληται. Ἐν τῇ ὑπομονῇ ὑ­μῶν κτήσασθε τὰς ψυχὰς ὑμῶν.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ… Ἦχος βʹ.

Ταῖς τοῦ ̉Αθλοφόρου* πρεσβείες, ̉Ελεήμων,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ...

Ταῖς τῆς Θεοτόκου,* πρεσβείαις, Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος. Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου, καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν Σου ἐξάλειψον τὸ ἀ­νόμημά μου.

Ἦχος πλ. βʹ.  Ὅλην ἀποθέμενοι…

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με* εἰς τῶν δαιμόνων τὰς χεί­ρας,* Δαμιανέ ἔνδοξε,* ἀλλὰ δέξαι δέησιν τοῦ ἱ­κέ­τους σου·* νόσοι κατέλαβον ὅλον μου τὸ σῶ­μα* καὶ τὸ ἄγχος μὲ κατέστησεν* ἀξιοθρήνητον* ὡς καὶ τῶν ἀν­θρώπων πε­ρίγελων·* πάντοθεν πολεμούμε­νος* καὶ παρηγορίαν οὐκ ἔχω πλὴν σου.* Μάρτυς τοῦ Κυ­ρίου,* ἀκοίμητος προ­στάτης καὶ φρου­ρός,* σύ ἀνε­δείχθης, θεσπέσιε,* καὶ πι­στῶν τὸ κλέϊσμα.

῾Ο ῾Ιερεύς. Σῶσον ὁ Θεὸς τὸν λαὸν σου … 

῾Ο Χορός. Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς. ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

ᾨδὴ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας…

Μοναζόντων κατέστης* ἀρωγὸς καὶ προστάτης, σύ, Θεοδόξαστε,* διὸ σε ἀνυμνοῦμεν ἀπαύστως οἱ ἀ­χρείοι* καὶ βοῶμεν προσπίπτοντες,* Δα­μιανέ   θαυμαστέ,* εὐμένησον τὸν Πλάστην.

̉Εργατῶν τοῦ Κυρίου* ἀνεδείχθης προστάτης καὶ φύ­λαξ, ἔνθεε,* καὶ τούτοις σὺ παρέχεις* ὑγείαν καὶ σο­φίαν,* ἵνα πᾶσι κηρύττουσι* τὰ μεγαλεῖα Χρι­στοῦ,* Δα­μιανὲ φωσφόρε.  

῾Υγιείαν παρέχει* ὁ Σωτὴρ τε καὶ Κτίστης λι­ταῖς σου, ἔνδοξε,* Δαμιανέ παμμάκαρ,* τοὺς πίστει  προσκυνοῦντας* τὴν  εἰκόνα σου  ᾄδοντας˙* Σὺ τῶν πι­στῶν χαρμονὴ* καὶ δόξα τῶν  ̉Αγγέλων.

Θεοτοκίον.

̉Ατεκνίαν γυναίων* θεραπεύεις ταχέως, Θεομα­κάρι­στε,* διὸ καὶ αἱ ποθοῦσαι* υἱοὺς καὶ θυγα­τέρας* ἱ­κετικῶς σοῦ δέονται˙* τέκνα παράσχου ἡ­μῖν,* ὦ Μῆτερ τοῦ ῾Υψίστου.

ᾨδὴ ηʹ.  Τὸν Βασιλέα...

Τὸν Βασιλέα, Δαμιανέ ἀθλοφόρε,* καθικέ­τευε πά­ντες αἰτοῦμεν,* ὅπως καταπέμψῃ ἡ­μῖν τὴν Θεί­αν Χάριν.

Τὴν νεολαίαν ἐξ ἐθισμῶν ἐφαρμάτων* σὺ διάσω­σον πόθῳ αἰτοῦμεν* καὶ ἐκ τῆς ἀπιστίας* ἐξάρ­πασον λι­ταῖς σου.

Τὸν Κυβερνήτην τῆς ̉ Εκκλησίας δυσώπει,*  Δαμι­ανὲ φωσφόρε, ἀπαύστως,* ὅπως καταστείλῃ αἰ­ρέσε­ων τὰς φλόγας. 

Θεοτοκίον.

Σὲ τῶν ῾Ελλήνων καὶ ̉Ορθοδόξων χορείαι* ἀνυ­μνοῦ­σι  ἀπαύστως, Παρθένε,* καὶ πόθῳ  αἰτοῦ­σιν* ἰδεῖν Υἱοῦ σου δόξαν.

ᾨδὴ θ´. Κυρίως Θεοτόκον…

῾Ημᾶς τοὺς  ̉Ορθοδόξους* φύλαττε ἐκ νόσων* καὶ ἐκ παντοίων σκολόπων καὶ θλίψεων,* Δαμιανὲ φωτοφόρε,* πιστῶν τὸ καύχημα.

Τοὺς ῾Ιεραποστόλους* φύλαττε λιταῖς σου* ἐκ τῶν βε­λῶν τοῦ ἀλάστορος δέομαι* καὶ τὴν  ̉Ορθόδο­ξον πί­στιν* παντοῦ στερέωσον.

̉Εξ ὄγκων δυσιάτων* φύλαττε, Θεόφρων,* τοὺς σοῦ ἱκέτας δεόμεθα πάντες θερμῶς* καὶ ἐκ παθῶν ἐφαρμάτων* ἡμᾶς προστάτευσον.

Θεοτοκίον.

῾Ημᾶς τοὺς ̉Ορθοδόξους* στήριξον τῇ πίστει* καὶ τοῦ Υἱοῦ Σου τὴν δόξαν ἀξίωσον* ἰδεῖν οἱ ἀχρείοι,* Θεοκοινώνητε.

Καὶ εὐθὺς τὰ Μεγαλυνάρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς,* μακαρίζειν σε τὴν Θε­οτό­κον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώ­μη­τον,* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιωτέραν τῶν Χερου­βείμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν ἀδιαφθόρως  Θεὸν  Λόγον  τεκοῦ­σαν,* τὴν  ὄντως  Θεοτό­κον, σὲ μεγαλύνομεν.

Χαίροις, Μυριχόβου γόνος λαμπρός* καὶ τῆς Θεσ­σα­λίας ἀντιλήπτωρ καὶ βοηθός.* Χαίροις, μονα­ζό­ντων πρότυπον καὶ κλέος* καὶ πάντων τῶν νοσοῦ­ντων* τὸ καταφύγιον. 

Κέρας ̉Ορθοδόξων Χριστιανῶν* ὕψωσον λιταῖς σου* καὶ παράσχου πᾶσι ταχὺ,* Δαμιανὲ μάρ­τυς,* τα­πείνωσιν, ὑγείαν* καὶ τέλη τῆς ζωῆς μας,* σο­φέ, ἀνώδυνα.

Πάντας τοὺς προστρέχοντας ἐπὶ σὲ* μὴ ἐγκατα­λεί­πεις* ἀλλὰ δίδου ὑπομονήν,* πίστιν καὶ ἀγά­πην,*  ὑγείαν, σωφροσύνην* καὶ τοῦ Θεοῦ τὴν δόξαν* ἰδεῖν ἀ­ξίωσον.

Δαίμονας κατέβαλες, θαυμαστέ,* διὰ πολλῶν ἀ­γώ­νων* νηστειῶν τε καὶ προσευχῶν* καὶ γέγο­νας δο­χεῖον* Πνεύματος ῾Αγίου* ὡς καὶ συμπολίτης* τοῦ Πανοικτίρμονος. 

Στειρώσεις τῶν γυναίων, Θαυματουργέ,* ταχὺ δι­α­λύ­εις καὶ τὴν λύπην Σὺ ἀφαιρεῖς* διὸ πρὸς σέ, Μά­καρ,* προσέρχονται ἀσμένως* χοροὶ τῶν  ̉Ορθοδό­ξων* καὶ Σὲ δοξάζουσι. 

Πᾶσαι τῶν Ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυρί­ου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ῞Αγιοι Πά­ντες,* με­τὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν,* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

῞Αγιος ὁ Θεός, ῞Αγιος ἰσχυρός, ῞Αγιος  ̉Αθάνα­τος, ἐ­λέη­σον ἡμᾶς. (τρίς)

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ...  Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ ...

Παναγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε, ἱλάσθητι ταῖς ἁμαρτίαις ἡμῶν. Δέσποτα, συγχώρησον τὰς ἀνομίας ἡμῖν. ῞Αγιε, ἐπίσκεψαι καὶ  ἴασαι τὰς  ἀ­σθε­νείας ἡμῶν, ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου.

Κύριε, ἐλέησον, Κύριε, ἐλέησον, Κύριε, ἐλέησον.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ ... Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ ...

Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς, ἁγιασθήτω τὸ ὄ­νο­μά σου, ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου, γενηθήτω τὸ θέλη­μά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ, καὶ ἐπὶ τῆς γῆς. Τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον, καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφει­λήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίε­μεν τοῖς ὀφει­λέταις ἡ­μῶν, καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρα­σμόν, ἀλλὰ ῥῦ­σαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.  Ἀμήν.

῾Ο ῾Ιερεύς. ῞Οτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία …

̉ Απολυτίκιον. Ἦχος αʹ. Τῆς ἐρήμου πολίτης...

Μυριχόβου τὸν γόνον* καὶ τοῦ ῎Αθωνος κλέϊσμα* καὶ τῶν πάλαι Μαρτύρων, μιμητὴν καὶ ὁμότρο­πον,* Δαμιανόν, τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν μέγαν τοῦ Σωτῆ­ρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντοδα­πὰς* τοὺς πίστει ἀνακράζοντας˙* δόξα τῷ σὲ δοξάσα­ντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἁγιάσαντι˙* δόξα τῷ παρέχο­ντι διὰ σοῦ, ἡμῖν τὰ κρείττονα.

Δέησις  καὶ ὁ ῾Ιερεὺς ποιεῖ τὴν ἀπόλυσιν. Τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκόνας τῶν ῾Αγί­ων ψάλλομεν τὰ ἑξῆς:

῏Ηχος πλ. β´. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου...

Πάντας τοὺς προστρέχοντας πιστῶς* πρὸ τῆς ἱε­ρᾶς σου εἰκόνος,* Δαμιανέ θαυμαστέ,* δίδου σὺ μετά­νοιαν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φωτισμὸν καὶ τα­πείνω­σιν,* εἰρήνην καὶ πίστιν,* ἄγγελον ἀκοίμη­τον* καὶ ὁδη­γὸν ἀσφαλῆ.* Πάτερ τῶν νοσοῦντων προστά­της* καὶ τῆς νεολαίας ἐδείχθης* κλέος καὶ προπύρ­γιον, πανένδοξε.

῏Ηχος πλ. δ´.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου*  καὶ  λύτρωσαι  ἡμᾶς* ἀπὸ  πάσης  ἀνάγκης καὶ θλίψε­ως.

῏Ηχος β´.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

῾Ο ῾Ιερεὺς ἢ ὁ Προεστώς.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡμᾶς.

̉ Αμήν

---

[1] Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Οσιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πατρὶ…,  Καὶ νῦν… . 

Τα Ψυχοσάββατα: Ποια είναι, πότε και γιατί τελούνται

 

               Τα Ψυχοσάββατα: Ποια είναι, πότε και γιατί τελούνται

Μέσα στὴν ἰδιαίτερη μέριμνά της γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ἡ ἁγία Ὀρθόδoξη Ἐκκλησία μας ἔχει καθορίσει ξεχωριστὴ ἡμέρα τῆς ἑβδομάδος γι᾿ αὐτούς. Κάθε Σάββατο δηλαδή.

Ὅπως ἡ Κυριακὴ εἶναι ἡ ἡμέρα τῆς Ἀναστάσεως τοῦ Κυρίου, ἔτσι καὶ τὸ Σάββατο εἶναι ἡ ἡμέρα τῶν κεκοιμημένων, γιὰ νὰ τοὺς μνημονεύουμε καὶ νὰ ἔχουμε (ἐπι)κοινωνία μαζί τους. Σὲ κάθε προσευχὴ καὶ ἰδιαίτερα στὶς προσευχὲς τοῦ Σαββάτου ὁ πιστὸς μνημονεύει τοὺς οἰκείους, συγγενεῖς καὶ προσφιλεῖς, ἀλλὰ ζητᾶ καὶ τὶς προσευχὲς τῆς Ἐκκλησίας γι᾿ αὐτούς.

Στὸ δίπτυχο (χαρτάκι), ποὺ φέρνουμε μαζὶ μὲ τὸ προσφορο γιὰ τὴ θεία Λειτουργία, ἀναγράφονται τὰ ὀνόματα τῶν ζώντων καὶ τῶν κεκοιμημένων, τὰ ὁποῖα μνημονεύονται.

Σὲ ἐτήσια βάση ἡ Ἐκκλησία ἔχει καθορίσει δύο Σάββατα, τὰ ὁποῖα ἀφιερώνει στοὺς κεκοιμημένους της. Εἶναι τὰ Ψυχοσάββατα. Τὸ ἕνα πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω καὶ τὸ ἄλλο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Πεντηκοστῆς.

Τὸ Ψυχοσάββατο πρὶν ἀπὸ τὴν Κυριακὴ τῆς Ἀπόκρεω ἔχει τὸ ἑξῆς νόημα: Ἡ ἑπομένη ἡμέρα εἶναι ἀφιερωμένη στὴ Δευτέρα Παρουσία τοῦ Κυρίου. Ἐκείνη τὴ φοβερὴ ἡμέρα κατὰ τὴν ὁποία ὅλοι θὰ σταθοῦμε μπροστὰ στὸ θρόνο τοῦ μεγάλου Κριτή. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ μὲ τὸ Μνημόσυνο τῶν κεκοιμημένων ζητοῦμε ἀπὸ τὸν Κύριο νὰ γίνει ἵλεως καὶ νὰ δείξει τὴν συμπάθεια καὶ τὴν μακροθυμία του, ὄχι μόνο σὲ μᾶς ἀλλὰ καὶ στοὺς προαπελθόντας ἀδελφούς, καὶ ὅλους μαζὶ νὰ μᾶς κατατάξει στὴν Ἐπουράνια Βασιλεία Του.

Μὲ τὸ δεύτερο Ψυχοσάββατο διατρανώνεται ἡ πίστη μας γιὰ τὴν καθολικότητα τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας τὴν ἵδρυση καὶ τὰ γενέθλια (ἐπὶ γῆς) γιορτάζουμε κατὰ τὴν Πεντηκοστή. Μέσα στὴ μία Ἐκκλησία περιλαμβάνεται ἡ στρατευομένη ἐδῶ στὴ γῆ καὶ ἡ θριαμβεύουσα στοὺς οὐρανούς.

Ὁ λόγος ποὺ τὰ καθιέρωσε ἡ Ἐκκλησία μας, παρ᾿ ὅτι κάθε Σάββατο εἶναι ἀφιερωμένο στοὺς κεκοιμημένους, εἶναι ὁ ἑξῆς: Ἐπειδὴ πολλοὶ κατὰ καιροὺς ἀπέθαναν μικροὶ σὲ ἡλικία ἢ στην ξενιτιὰ ἢ στὴν θάλασσα ἢ στὰ ὄρη καὶ τοὺς κρημνοὺς ἢ καὶ μερικοί, λόγῳ πτωχείας, δὲν ἀξιώθηκαν τῶν διατεταγμένων μνημοσύνων, «οἱ θεῖοι Πατέρες φιλανθρώπως κινούμενοι ἐθέσπισαν τὸ μνημόσυνο αὐτὸ ὑπὲρ πάντων τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος εὐσεβῶς τελευτησάντων Χριστιανῶν». Συγχρόνως δέ, ἐνθυμούμενοι καὶ ἐμεῖς τὸν θάνατο, «διεγειρόμεθα πρὸς μετάνοιαν».

Γιὰ τὴν ἱστορία καὶ μόνο ἂς γνωρίζουμε ὅτι: «Ἡ καθιέρωσις τοῦ Σαββάτου πρὸ τῶν Ἀπόκρεω ὡς Ψυχοσαββάτου ἐγένετο μᾶλλον κατ᾿ ἀπομίμησιν τοῦ Σαββάτου πρὸ τῆς Πεντηκοστῆς, ὡς μόνου προϋπάρχοντος».

Ἡ ὠφέλεια ἀπὸ τὰ μνημόσυνα

Σύμφωνα μὲ ὁμόφωνη ἁγιοπατερικὴ μαρτυρία τὴν ὁποία ἐπιβεβαιώνει ἡ ἀδιάκοπη ἐκκλησιαστικὴ παράδοση αἰώνων, οἱ εὐχὲς γιὰ τοὺς νεκροὺς θεσπίστηκαν ἀπὸ τοὺς ἁγίους Ἀποστόλους. Ἡ θέσπιση αὐτὴ ἔχει δύο βασικὰ θεμέλια: α) τὴν ἔννοια τῆς Ἐκκλησίας ὡς κοινωνίας ἁγίων, ποὺ ἀποτελεῖται ὄχι μόνο ἀπὸ τοὺς ζωντανοὺς ἀλλὰ καὶ τοὺς «κεκοιμημένους» χριστιανοὺς καὶ β) τὴν πίστη στὴν μεταθανάτια ζωή, τὴν ἀνάσταση καὶ τὴν τελικὴ κρίση.

Ἤδη στὶς Ἀποστολικὲς Διδαχὲς βρίσκεται ἡ διάκριση τῶν μνημοσύνων σὲ «τρίτα», «ἔνατα», «τεσσαρακοστὰ» καὶ ἐνιαύσια» (ἐτήσια), ἀνάλογα μὲ τὸ χρόνο τελέσεώς τους ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου.

Πολλοὶ συμβολισμοὶ τῶν ἐπιμέρους μνημοσύνων ἀναφέρονται ἀπὸ τοὺς πατέρες. Οἱ κυριότεροι εἶναι οἱ ἑξῆς: Τὰ «τριήμερα» συμβολίζουν τὴν Ἀνάσταση τοῦ Κυρίου μετὰ τὴν τριήμερη παραμονή Του στὸν τάφο καὶ τελοῦνται μὲ τὴν εὐχὴ ν᾿ ἀναστηθεῖ καὶ ὁ νεκρὸς στὴν οὐράνια βασιλεία. Τὰ «ἐννιάμερα» τελοῦνται γιὰ τὰ ἐννέα τάγματα τῶν αΰλων ἀγγέλων, μὲ τὴν εὐχὴ νὰ βρεθεῖ κοντά τους ἡ ἄϋλη ψυχὴ τοῦ νεκροῦ. Τὰ «τεσσαρακονθήμερα» τελοῦνται γιὰ τὴν Ἀναλήψη τοῦ Κυρίου, ποὺ ἔγινε σαράντα μέρες μετὰ τὴν Ἀνάστασή Του, μὲ τὴν εὐχὴ νὰ «ἀναληφθεῖ» καὶ ὁ νεκρός, νὰ συναντήσει τὸ Χριστὸ στοὺς οὐρανοὺς καὶ νὰ ζήσει γιὰ πάντα μαζί Του. Τὰ «ἐτήσια», τέλος, τελοῦνται τὴν ἐπέτειο ἡμέρα τοῦ θανάτου, σὲ ἀνάμνηση τῶν γενεθλίων τοῦ νεκροῦ, καθώς, γιὰ τοὺς πιστοὺς χριστιανούς, ἡμέρα τῆς ἀληθινῆς γεννήσεως εἶναι ἡ ἡμέρα τοῦ σωματικοῦ θανάτου καὶ τῆς μεταστάσεως στὴν αἰώνια ζωή. Μνημόσυνα, ἀντίστοιχα μὲ τὰ παραπάνω, τελοῦνται τὸν τρίτο, ἕκτο καὶ ἔνατο μῆνα ἀπὸ τὴν ἡμέρα τοῦ θανάτου («τρίμηνα», «ἑξάμηνα», «ἐννεάμηνα»).

Τὴν μεγαλύτερη ὠφέλεια στοὺς νεκροὺς τὴν προξενεῖ ἡ τέλεση τῆς θείας εὐχαριστίας στὴ μνήμη τους, γιατὶ τότε, μὲ τὶς μερίδες τους στὸ ἅγιο δισκάριο, «ἐνώνονται ἀόρατα μὲ τὸ Θεὸ καὶ ἐπικοινωνοῦν μαζί Του καὶ παρηγορούνται καὶ σώζονται καὶ εὐφραίνονται ἐν Χριστῷ» (ἅγιος Συμεὼν Θεσσαλονίκης).

Ἐκτὸς ἀπὸ τὰ εἰδικὰ γιὰ κάθε νεκρὸ μνημόσυνα, ἡ Ἐκκλησία ἔχει στὶς καθημερινὲς ἀκολουθίες της, γενικὲς δεήσεις γιὰ τοὺς κεκοιμημένους, ὅπως εἶναι λ.χ. τὸ νεκρώσιμο μέρος τῆς Ἀκολουθίας τοῦ Μεσονυκτικοῦ καὶ οἱ σχετικὲς ἀναφο ρὲς στὶς «ἐκτενεῖς δεήσεις» τοῦ Ἑσπερινοῦ, τοῦ Ὄρθρου καὶ τῆς θείας Λειτουργίας.

Πρέπει νὰ σημειωθεῖ, ἂν καὶ αὐτονόητο, ὅτι ἡ Ἐκκλησία τελεῖ μνημόσυνα μόνο γιὰ τοὺς ὀρθοδόξους χριστιανοὺς ποὺ κοιμήθηκαν μέσα στοὺς κόλπους της.

Ιερά Μητρόπολη Μόρφου

Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄ σε οικουμενι(στι)κή προσευχή στον Παναμά.

 

Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας Θεόδωρος Β΄ σε οικουμενι(στι)κή προσευχή                                                στον Παναμά.

Πόλη του Παναμά, Παναμάς – Ο Πατριάρχης Αλεξανδρείας και Πάσης Αφρικής Θεόδωρος Β ́, στην Catedral Basílica Santa María la Antigua στις 29 Ιανουαρίου 2026,

για μια οικουμενι(στι)κή προσευχή που η Ρωμαιοκαθολική Αρχιεπισκοπή του Παναμά χαρακτήρισε ως «ιστορική»  εν μέσω πολλαπλών ορόσημων: την πρώτη Εκατονταετηρίδα της Ρωμαιοκαθολικής Αρχιεπισκοπής του Παναμά και τον εορτασμό των 1700 χρόνων του Συμβουλίου της Νίκαιας.(arquipanama)

 .……………………

Panamá vivió un momento histórico de fe y comunión ecuménica

En la Catedral Basílica Santa María la Antigua, primera diócesis erigida en tierra firme del continente americano, el Arzobispo Metropolitano de Panamá, Mons. José Domingo Ulloa Mendieta, O.S.A., dirigió palabras de bienvenida a Su Beatitud Teodoro II, Papa y Patriarca de la Gran Ciudad de Alejandría y de toda África.

Este encuentro se dio en un tiempo de gracia para la Iglesia: el Centenario de la Arquidiócesis de Panamá y la conmemoración de los 1700 años del Concilio de Nicea, cimiento de la fe común que profesan católicos y ortodoxos.

En un mundo herido por divisiones, esta Liturgia Ecuménica fue un signo profético que proclama que la comunión es posible y que la unidad querida por Cristo sigue siendo una tarea urgente.

Bajo la intercesión de la Theotokos, a quien veneramos como Santa María la Antigua, renovamos el compromiso de caminar juntos en el diálogo, el respeto mutuo y la esperanza. (Arquidiócesis de Panamá.)