Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι λογιστὴς νὰ μετράει θερμίδες καὶ μέρες· εἶναι Πατέρας ποὺ λαχταρᾶ νὰ δεῖ τὰ παιδιά του στὸ τραπέζι Του

 

Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι λογιστὴς νὰ μετράει θερμίδες καὶ μέρες· εἶναι Πατέρας ποὺ λαχταρᾶ νὰ δεῖ τὰ παιδιά του στὸ τραπέζι Του

Πάτερ μὲ ρωτάει κάποια εἶναι δίκαιο ἐγὼ νὰ νηστεύω 48 ἡμέρες γιὰ νὰ κοινωνήσω τὸ Πάσχα καὶ κάποιος ἄλλος μόνο τὴν Μεγάλη Ἑβδομάδα κ νὰ κοινωνάει ἐξίσου; Μήπως εἶναι ἄδικο; καὶ εἶμαι κορόϊδο; 

Ἀπάντηση 

Παιδί μου, ἡ ἐρώτηση αὐτὴ εἶναι ἀνθρώπινη, ἀλλὰ κρύβει μιὰ παγίδα ποὺ μπορεῖ νὰ μᾶς στερήσει ὅλη τὴν ὠφέλεια τοῦ πνευματικοῦ μας ἀγῶνα. Ἂς βάλουμε τὰ πράγματα σὲ μιὰ σειρὰ μὲ ἀγάπη καὶ εἰλικρίνεια. 

Ἡ Νηστεία δὲν εἶναι «Εἰσητήριο», ἀλλὰ «Θεραπεία» 

Ἡ Θεία Κοινωνία δὲν εἶναι μιὰ ἀνταμοιβὴ ποὺ τὴν «ἀγοράζουμε» μὲ ἡμέρες ἀφαγίας. Ἂν ἦταν ἔτσι, κανεὶς δὲν θὰ ἦταν ποτὲ ἄξιος. Ἡ νηστεία εἶναι τὸ γυμναστήριο τῆς ψυχῆς. Ἐσὺ ποὺ νηστεύεις 48 ἡμέρες, προπονεῖς τὴ θέλησή σου, καθαρίζεις τὸ νοῦ σου καὶ προετοιμάζεις τὸ «σπίτι» τῆς ψυχῆς σου γιὰ... νὰ ὑποδεχτεῖ τὸν Χριστό. 

Τὸ «Κορόϊδο» καὶ ὁ Πατέρας. 

Στὴν παραβολὴ τοῦ Ἀσώτου Υἱοῦ, ὁ μεγάλος ἀδελφὸς ἔνιωσε «κορόϊδο» ἐπειδὴ δούλευε χρόνια καὶ ὁ πατέρας του δέχτηκε τὸν ἄσωτο μὲ γλέντια. Ὁ πατέρας ὅμως τοῦ ἀπάντησε: «Παιδί μου, ἐσὺ εἶσαι πάντα μαζί μου καὶ ὅλα τὰ δικά μου εἶναι δικά σου». 

Ἐσὺ ποὺ νηστεύεις ὅλη τὴ Σαρακοστή, ἀπολαμβάνεις τὴν παρέα τοῦ Χριστοῦ 48 μέρες παραπάνω. 

Ἔχεις τὴ χαρὰ τῆς προσμονῆς καὶ τῆς πνευματικῆς ἐγρήγορσης. 

Γιατί νὰ ζηλεύεις κάποιον ποὺ ἔρχεται τὴν τελευταία στιγμὴ καὶ χάνει ὅλη αὐτὴ τὴ διαδρομή; 

Ὁ Λόγος τοῦ Ἁγίου Ἰωάννου τοῦ Χρυσοστόμου 

Στὸν Κατηχητικὸ Λόγο τῆς Ἀναστάσεως, ποὺ διαβάζουμε τὸ βράδυ τοῦ Πάσχα, ὁ Ἅγιος εἶναι σαφής. 

«Ἂν κάποιος ἐργάστηκε ἀπὸ τὴν πρώτη ὥρα, ἂς λάβει τὸ δίκαιο μισθό του. Ἂν κάποιος ἦρθε τὴν ἑνδέκατη ὥρα, ἂς μὴ φοβηθεῖ τὴν καθυστέρηση... Ὁ Δεσπότης δέχεται καὶ τὸν τελευταῖο ὅπως καὶ τὸν πρῶτο.» 

Ὁ Θεὸς δὲν εἶναι λογιστὴς νὰ μετράει θερμίδες καὶ μέρες· εἶναι Πατέρας ποὺ λαχταρᾶ νὰ δεῖ τὰ παιδιά του στὸ τραπέζι Του. 

Ἂν νιώθεις «κορόϊδο», σημαίνει πὼς ἡ νηστεία σου ἔγινε ἀγγαρεία καὶ ὄχι ἀγάπη. 

Ἂν νηστεύεις γιὰ νὰ «ὑπερέχεις» ἀπὸ τὸν διπλανό σου, τότε ἡ νηστεία σου πάει χαμένη λόγῳ ὑπερηφάνειας. 

Ἂν νηστεύεις ἀπὸ ἀγάπη γιὰ τὸν Χριστό, τότε θὰ χαίρεσαι ποὺ καὶ ὁ ἀδελφός σου —ἔστω καὶ τὴν τελευταία στιγμὴ— βρῆκε τὴ δύναμη νὰ πλησιάσει τὸ Ποτήριο τῆς Ζωῆς. 

Μὴν κοιτᾶς τὸ πιάτο τοῦ ἄλλου, κοίτα τὴν καρδιά σου. Ἐσὺ κερδίζεις τὴν ὑγεία τῆς ψυχῆς σου. Αὐτὸς ποὺ νηστεύει μόνο μιὰ ἑβδομάδα, ἁπλῶς στερεῖται τὴν εὐλογία τῶν ὑπόλοιπων σαράντα ἡμερῶν. 

πηγή 

 

 

Τά καθήκοντά μας τή Μεγάλη Ἑβδομάδα

π. Αὐγουστῖνος Καντιώτης

Φθάσαμε, ἀγαπητοί μου, στά σωτήρια πάθη τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, στή Μεγάλη Ἑβδομάδα. Ἡ ἑβδομάδα αὐτή λέγεται Μεγάλη, διότι μέσα στίς 168 ὧρες της τιμῶνται μεγάλα γεγονότα, μοναδικά καί κοσμοϊστορικά, πού συγκλόνισαν τά ἐπίγεια καί τά οὐράνια καί τά καταχθόνια. Γι’ αὐτό ἡ ἑβδομἀδα αὐτή ὀνομάζεται Μεγάλη· ἀλλά καί γι’ αὐτό δέν θά πρέπει νά περάσει ὅπως οἱ ἄλλες.

Καί θέτω τό ἐρώτημα: ποιά εἶναι τά καθήκοντα ἑνός Χριστιανοῦ τή  Μεγάλη Ἑβδομάδα;

Τό πρῶτο καθῆκον, ἀδελφοί μου, εἶναι νά εὐχαριστήσουμε ἀπό τήν καρδιά μας τόν Κύριον ἡμῶν Ἰησοῦν Χριστόν. Ὅλη βέβαια ἡ ζωή μας πρέπει νά εἶναι ἕνα εὐχαριστῶ, ἕνα «Δόξα σοι, Κύριε», γιά τίς μικρές καί μεγάλες εὐεργεσίες του, τίς φανερές καί ἀφανεῖς, γιά ὅλα τά καλά, ὑλικά καί πνευματικά, πού ἐπιδαψιλεύει ἡ χάρις του. Ἄνθρωπος ἀγνώμων εἶναι χειρότερος ἀπό ζῶο.

Τό ἄλλο καθῆκον μας εἶναι νά παρακολουθήσουμε τίς ἱερές ἀκολουθίες. Οἱ ἀκολουθίες τῆς Μεγάλης Ἑβδομάδος δέν εἶναι ὅπως οἱ ἄλλες· διαφέρουν πολύ.

Τό τρίτο καθῆκον μας εἶναι νά νηστεύσουμε. Ὅταν λέμε νηστεία, ἐννοοῦμε μαζί μέ τό στομἀχι νά νηστέψει καί τό στόμα ἀπό κακολογία, ἡ γλῶσσα ἀπό αἰσχρολογία, τά μάτια ἀπό αἰσχρά θεάματα.

Ἀλλά ἔχουμε καί ἕνα ἄλλο καθῆκον. Εἶναι τό καθῆκον τῆς ἐξομολογήσεως καί τῆς θεἰας μεταλήψεως. Ἡ ἑβδομάδα αὐτή εἶναι κατ’ ἐξοχήν ἑβδομάδα θείας μεταλήψεως. Τί εἶναι ἡ θεία μετάληψις; Τό σῶμα καί τό αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας, ἡ φωτιά τοῦ οὐρανοῦ. Ἄν εἶσαι ἀμετανόητος, θά σέ κάψει ἡ φωτιά. Ἄν ὅμως πέρασες ἀπό τό καμίνι τῆς ἱερᾶς ἐξομολογήσεως, τότε πλησίασε· ἡ θεία κοινωνία θά εἶναι φάρμακο ἀθανασίας.

Τή Μεγάλη Ἑβδομάδα ἔχουμε ἐπίσης ἱερό καθῆκον ἀπέναντι τῶν ἀδελφῶν μας, πού πάσχουν καί ὑποφέρουν. Εἶναι ἑβδομάδα ἀγάπης καί ἐλεημοσύνης.

Ὑπάρχει κάτι ἀκόμη, κι αὐτό εἶναι τό δυσκολώτερο. Ποιό; Τό «συγχωρήσωμεν πάντα τῇ Ἀναστάσει». Ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα εἶναι ἑβδομάδα συγχωρήσεως. Ἄς άλληλοσυγχωρηθοῦμε· νύφες καί πεθερές, ἀδελφοί μέ ἀδελφούς, φίλοι μέ φίλους, παιδιά μέ γονεῖς, ὅλοι ἀνεξαιρέτως.

Χωρίς τήν ἀγάπη πῶς μποροῦμε νά γιορτάσουμε;

Εὔχομαι, αὐτή ἡ Μεγάλη Ἑβδομάδα νά εἶναι σημαντικός σταθμός στή ζωή μας. Νά δώσει ὁ Κύριος νά εἶναι ἑβδομάδα ἁγίων σκέψεων, ἱερῶν συναισθημάτων, ἡρωϊκῶν ἀποφάσεων, ἁγιασμοῦ ψυχῆς.

---------------------------------------

Ἀποσπάσματα ἀπό ὁμιλία τοῦ π. Αὐγουστίνου Καντιώτη, πού ἔγινε στόν ἱ. ναό Μεταμορφώσεως Σωτῆρος Μοσχάτου - Ἀθηνῶν, τήν 10.4.1960.

Ἐπιμέλεια ἀντιγραφῆς Φώτιος Μιχαήλ, ἰατρός