Ο Όσιος Αυγουστίνος Καντιώτης προειδοποιεί τον πατριάρχη Βαρθολομαίο ότι θα διακόψει τη μνημόνευσή του

Σε μια εποχή συγχύσεως και πνευματικών συμβιβασμών, ο όσιος Μητροπολίτης Φλωρίνης Αυγουστίνος Καντιώτης δεν σιωπούσε· με θάρρος και φλογερή πίστη διαφύλαττε ανόθευτη την παρακαταθήκη των Αγίων Πατέρων, ομολογώντας την Αλήθεια της πίστεως και αντιστεκόμενος στα οικουμενιστικά ανοίγματα των εκκλησιαστικών ταγών.

Την 7η Ιουλίου 1995, αντιδρώντας στην αντορθόδοξη και ανίερη συγκρητιστική συνάντηση του πατριάρχη Κων/πόλεως Βαρθολομαίου (Αρχοντώνη) μετά του πάπα Ιωάννου-Παύλου Β΄ στο Βατικανό και τον παπικό ναό του Αγίου Πέτρου στη Ρώμη (το διάστημα 27-30 Ιουνίου 1995), απέστειλε επιστολή προς τον Κων/πόλεως Βαρθολομαίο.

Ο σεβάσμιος αγωνιστής Μητροπολίτης προειδοποιούσε τον πατριάρχη Βαρθολομαίο ότι Ιεράρχες της Εκκλησίας της Ελλάδος προσανατολίζονται να διακόψουν την μνημόνευση του ονόματός του (15ος Κανόνας της Πρωτοδευτέρας Συνόδου επί Μεγ. Φωτίου, Αγιοπαράδοτη Ιεροκανονική Αποτείχιση), εάν δοθούν νέες αφορμές που αγγίζουν τα όρια προδοσίας της Ορθοδόξου πίστεως.

Μία κίνηση ορθόδοξης ομολογίας και αντίστασης, την οποία ο όσιος Αυγουστίνος Καντιώτης είχε εφαρμόσει ξανά είκοσι πέντε έτη νωρίτερα, όταν με δύο ακόμα αείμνηστους Μητροπολίτες των «Νέων Χωρών», τον Ελευθερουπόλεως Αμβρόσιο και Παραμυθίας Παύλο, καθώς και σύσσωμο το Άγιο Όρος (συμπεριλαμβανομένου του Αγίου Παϊσίου), διέκοψαν κατά την τριετία 1969-1972 το μνημόσυνο του πατριάρχη Κων/πόλεως Αθηναγόρα για τις αιρετίζουσες θέσεις και ενέργειες του προς τους αμετανόητους Λατίνους.

Ακολούθως παρατίθεται η αρχή και το τέλος της ομολογιακής επιστολής του οσίου μακαριστού Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη προς τον πατριάρχη Κων/πόλεως Βαρθολομαίο [3]:

 

 

 

«ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ
Ι. ΜΗΤΡΟΠΟΛH ΦΛΩΡΙΝΗΣ ΠΡΕΣΠΩΝ & ΕΟΡΔΑΙΑΣ
53100 ΦΛΩΡΙΝΑ
᾿Αριθμ. Πρωτ. Ι. Г. 82
Φλώρινα, 7-7-1995

ΠΡΟΣ
Τὸν Οἰκουμενικόν Πατριάρχην
κ. Βαρθολομαῖον Α΄
Ελληνικό Πατριαρχείο, 34220
Φενέρ ​​- Χάλιτς – Κωνσταντινούπολη
Türkiye

Παναγιώτατε,

Ἐξ ἀφορμῆς τῆς προσφάτου συναντήσεώς σας μετὰ τοῦ πάπα Ἰωάννου – Παύλου Β΄ εἰς Βατικανὸν καὶ Ναὸν ἁγ. Πέτρου Ρώμης, ἐπιθυμῶ νὰ διατυπώσω ώρισμένας θέσεις καὶ ἀπόψεις, αἱ ὁποῖαι ἀπηχοῦν τὴν γνώμην καὶ ἄλλων Ἱεραρχῶν τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος καὶ ἰδιαιτέρως τῶν λεγομένων Νέων Χωρῶν, οἱ ὁποῖοι, ὡς γνωστόν, μνημονεύουν τοῦ ὀνόματός σας εἰς ἑκάστην Θ. Λειτουργίαν.

Σᾶς ἀπευθύνομεν λοιπόν, ὡς προκαθήμενον τῆς Μεγάλης τοῦ Χριστοῦ Ἐκκλησίας καὶ προϊστάμενον τοῦ κατ’ ἀνατολὰς Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τὰ ἑξῆς. […]

[…]

Ἂν, συνεπώς, συνεχισθοῦν αἱ τοιαῦται συναντήσεις σας, προπάντων δὲ αἱ ἀντικανονικαὶ συμπροσευχαί, πολὺ φοβούμεθα ὅτι ὁ πιστὸς λαὸς δὲν θὰ συγκρατηθῇ ἄλλο, ἀλλὰ θὰ ἐξεγερθῇ ποικιλοτρόπως καὶ ζωηρῶς, ἀφοῦ ὁ Πάπας –κατὰ τὴν ῥητὴν διατύπωσιν τοῦ ἁγίου Μάρκου τοῦ Εὐγενικοῦ εἶνε «οὐ μόνον σχισματικός, ἀλλὰ καὶ αἱρετικός». Δὲν παραλείπομεν νὰ σημειώσωμεν, ὅτι αἱ κάπως συγκρατημέναι δηλώσεις σας, κατὰ τὴν ὡς ἄνω συνάντησίν σας μετὰ τοῦ Πάπα, μόλις μᾶς δίδουν πρὸς τὸ παρὸν πίστωσίν τινα χρόνου, ὥστε νὰ μὴ σπεύσωμεν νὰ ἐπαναλάβωμεν ὅ,τι πρὸ 25 ἐτῶν ἐπράξαμεν, ὅτε ὁμοῦ μετ’ ἄλλων δύο ἱεραρχῶν τῆς Βορείου Ἑλλάδος διεκόψαμεν τὸ μνημόσυνον τοῦ μακαριστοῦ πατριάρχου Αθηναγόρου.

Καθώς όμως πληροφορούμεθα, ἐὰν συνεχισθῇ νὰ δίδωνται νέαι ἀφορμαὶ ἐγγίζουσαι τὰ ὅρια προδοσίας τῆς Ὀρθοδόξου πίστεως, Ἱεράρχαι τῆς αὐτοκεφάλου Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δὲν εἶνε διατεθειμένοι ν’ ἀνεχθοῦν περαιτέρω σκανδαλισμὸν τῶν Ὀρθοδόξων συνειδήσεων, ἕνεκα μὴ ἐνδεδειγμένων ένεργειῶν, αἱ ὁποῖαι μάλιστα γίνονται ἄνευ κοινῆς τῶν Όρθοδόξων ἀποφάσεως, καὶ προσανατολίζονται νὰ παύσουν τὸ μνημόσυνόν σας. Δι’ αὐτό, ὅσον εἶνε καιρός, ἐπιβάλλεται ἡ ἀναθεώρησις ἀπὸ Ὀρθοδόξου πλευρᾶς τῆς τακτικῆς ὡς πρὸς τὰς σχέσεις μας μετὰ τῶν ἑτεροδόξων, πρὸς μείζον ὄφελος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ χαρὰν καὶ ἐνίσχυσιν τῶν πιστῶν αὐτῆς τέκνων».

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής υπογράμμιζε ότι η Εκκλησία δεν βρίσκεται εκεί που είναι η αίρεση, αλλά εκεί που υπάρχει η ορθή και σωτήριος ομολογία της Πίστεως.

«Οἱ τοιοῦτοι (οἱ διακόπτοντες τήν μνημόνευση) οὐ μόνον τῇ κανονικῇ ὑποτιμήσει οὐχ ὑπόκεινται πρό συνοδικῆς διαγνώσεως ἑαυτούς τῆς πρός τόν καλούμενον ἐπίσκοπον κοινωνίας ἀποτειχίζοντες, ἀλλά τῆς πρεπούσης τιμῆς τοῖς ὀρθοδόξοις ἀξιούσθωσαν. Οὐ γάρ Ἐπισκόπων, ἀλλά ψευδεπισκόπων καί ψευδοδιδασκάλων κατέγνωσαν, καί οὐ σχίσματι τήν ἕνωσιν τῆς Ἐκκλησίας κατέτεμον, ἀλλά σχισμάτων καί μερισμῶν τήν Ἐκκλησίαν ἐσπούδασαν ρύσασθαι» (15ος Κανών Πρωτοδευτέρας Συνόδου (861)).