Βασίλειος Τουλουμτσής, Η κρίση της Ορθόδοξης Εκκλησιολογίας στην αντιμετώπιση του Ουκρανικού Ζητήματος

  

Εισήγηση στο Διεθνές Συνέδριο με θέμα: The Crucifixion of Orthodoxy in the 21st Century: Spiritual Wars, the Ecumenist Offensive, and Global Politics

Περίληψη βίντεο (μετάφραση)
Ο Ορθόδοξος θεολόγος Βασίλειος Τουλούμτσης υποστηρίζει ότι η Ουκρανική εκκλησιαστική κρίση δεν επιλύθηκε ποτέ πραγματικά και ότι ο Τόμος της Αυτοκεφαλίας, αντί να θεραπεύσει το σχίσμα, τελικά το βάθυνε και το επέκτεινε εντός της Ουκρανίας και σε ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο.

Εξετάζει κριτικά τους αισιόδοξους ισχυρισμούς που διατυπώθηκαν το 2019 από εκκλησιαστικούς και ακαδημαϊκούς κύκλους, σύμφωνα με τους οποίους το ουκρανικό σχίσμα είχε οριστικά θεραπευθεί και η αυτοκεφαλία αποτελούσε ένα μη αναστρέψιμο ιστορικό γεγονός. Έξι χρόνια αργότερα, υποστηρίζει ο Τουλούμτσης, αυτοί οι ισχυρισμοί έχουν διαψευσθεί από την πραγματικότητα, καθώς το πρόβλημα όχι μόνο παρέμεινε άλυτο, αλλά έχει επεκταθεί εντός της Ουκρανίας και σε ολόκληρο τον Ορθόδοξο κόσμο.

Η προσέγγισή του είναι σαφώς θεολογική και εκκλησιολογική, όχι πολιτική, και δεν περιορίζεται στην πολικότητα Φαναρίου-Μόσχας. Εστιάζει αντ’ αυτού στο κεντρικό ζήτημα της ιεροσύνης και της μυστηριακής εγκυρότητας, αποδεικνύοντας ότι το πρώτιστο πρόβλημα είναι η απουσία κανονικής χειροτονίας μεταξύ εκείνων που τον έλαβαν. Η αυτοκεφαλία, επιμένει, δεν μπορεί να δημιουργήσει ιεροσύνη, μυστηριακή χάρη ή εκκλησιαστική πραγματικότητα όπου αυτά δεν υπήρχαν ποτέ.

Ο Τουλούμτσης εξηγεί ότι η ομάδα που έλαβε αυτοκεφαλία τον Ιανουάριο του 2019 αποτελούνταν από πρώην κανονικούς επισκόπους που αργότερα αποστάτησαν, κληρικούς που χειροτονήθηκαν εντός σχίσματος και άτομα που αυτοαποκαλούνταν επίσκοποι και σε ορισμένες περιπτώσεις πιθανώς αβάπτιστα. Παρά το ριζικά διαφορετικό εκκλησιολογικό τους καθεστώς, όλοι αναγνωρίστηκαν αδιακρίτως ως ιεράρχες, με αποτέλεσμα μια παράλληλη εκκλησιαστική δομή που συνιστά ένα de facto σχίσμα.

Επιπλέον, επικρίνει τη μετατόπιση από την εκκλησιολογία στον νομικισμό στον χειρισμό του ζητήματος, όπου έννοιες όπως «προνόμια» και «κανονικά δικαιώματα» αντικατέστησαν την πατερική και μυστηριακή κατανόηση της Εκκλησίας. Ο Τουλούμτσης δείχνει πώς οι εκκλήσεις στην Ζ΄ Οικουμενική Σύνοδο χρησιμοποιήθηκαν λανθασμένα για να δικαιολογήσουν τη μη χειροτονία των σχισματικών, αγνοώντας το αποφασιστικό γεγονός ότι οι εικονομάχοι επίσκοποι είχαν αρχικά χειροτονηθεί κανονικά εντός της Εκκλησίας.

Συμπερασματικά, υποστηρίζει ότι η Ουκρανική περίπτωση αντικατοπτρίζει την υιοθέτηση μιας ξένης εκκλησιολογίας, επηρεασμένης από τη θεολογία της Β’ Βατικάνειος και από τις περσοναλιστικές τριαδικές επανερμηνείες του Ιωάννη Ζηζιούλα, οι οποίες προωθούν ένα παγκόσμιο πρωτείο ως πηγή ενότητας. Αυτό το μοντέλο, σύμφωνα με τον Τουλούμτση, υπονομεύει την Ορθόδοξη εκκλησιολογία αντικαθιστώντας την ενότητα στην πίστη και την μυστηριακή ζωή με ενότητα που βασίζεται στην υποταγή σε μια «παγκόσμια πρωτιά» και μετατρέπει την εκκλησιαστική παράδοση σε ένα επιλεκτικό εργαλείο που εξυπηρετεί σύγχρονες ατζέντες.

Υλικό από το Διεθνές Συνέδριο «Η Σταύρωση της Ορθοδοξίας στον 21ο Αιώνα: Πνευματικοί Πόλεμοι, η Οικουμενιστική Επίθεση και η Παγκόσμια Πολιτική» που διοργάνωσε το Κέντρο Γεωστρατηγικών Σπουδών στις 4 Δεκεμβρίου 2025 στο κέντρο τύπου UNS, το κέντρο τύπου της Ένωσης Δημοσιογράφων της Σερβίας στο Βελιγράδι.

Φορέας Διοργάνωσης: Center for Geostrategic Studies (Belgrade, 4 December 2025)

–https://youtu.be/vXHxDubah0E – Theosis Editrice – Ortodossia