Πορίσματα Ἡμερίδος «Ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας καὶ Ἕνωσις τῶν Ἐκκλησιῶν»
ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΜΕΡΙΔΑΣ ΜΕ ΘΕΜΑ: ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026
ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
ΠΟΛΕΜΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ - ΚΥΡΙΑΚΗ 3 ΜΑΪΟΥ 2026
ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ
Στὶς 21μ.μ. τῆς 3ης Μαῒου 2026 ὁλοκληρώθηκαν μὲ ἐπιτυχία οἱ ἐργασίες τῆς ἡμερίδος ΕΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΚΑΙ ΕΝΩΣΗ ΤΩΝ ΕΚΚΛΗΣΙΩΝ ποὺ διοργάνωσε ἡ ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ μὲ μεγάλη συμμετοχὴ πιστῶν. Μετὰ τὶς ἕξη εἰσηγήσεις ἐξήχθησαν τὰ ἀκόλουθα πορίσματα:
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ ὡς «καινὴ κτίσις» ἔχει ὡς θεμελιώδη ἰδιότητά της τὴν ἑνότητα, ἡ ὁποία ἔχει ὡς βασική της προϋπόθεση τὴν Ἀλήθεια, ὅπως παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Κυρίου στοὺς Ἀποστόλους καὶ διατρανώθηκε ὑπὸ τῶν ἁγίων Πατέρων στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους διὰ τῶν Ὅρων καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ὅλες μαζὶ οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες καὶ ἡ... καθεμία χωριστὰ ἀποτελεῖ τὴν «Μία» Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Διὰ τῆς αὐτῆς πίστεως ἐν τῆ θείᾳ Χάριτι ὑφίσταται ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας. Ἀντιθέτως ὁ ὅρος «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» προϋποθέτει διάσπαση, τὴν ὕπαρξη πολλῶν αἱρετικῶν ὁμάδων ποὺ μὲ τεχνάσματα εἶναι ἀδύνατον νὰ συγκολληθοῦν καὶ νὰ ἀποτελέσουν ἕνα ὅλο. Γι’αὐτὸ ἡ δέησις ἐντὸς τῆς Θ. Λειτουργίας «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» δὲν σημαίνει προσευχὴ γιὰ ἕνωση τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, πολλῷ μᾶλλον ἕνωση τῆς Ἐκκλησίας μὲ αἱρετικὲς ὁμάδες, ἀλλὰ προσευχὴ γιὰ συνάντηση ὅλων τῶν πιστῶν στὴν τήρηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.
Ἡ Ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας διασφαλίζεται μὲ τὴν συνοδικότητά Της ἤδη ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Γι’αὐτὸ ἡ προβολὴ ἑνὸς «πρωτείου έξουσίας» μὲ ταυτόχρονη ὑποχώρηση τῆς συνοδικότητος δυναμιτίζει τὰ θεμέλια τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ συνέβη στὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης ὅπου καταστρατηγήθηκε τὸ δικαίωμα καθολικῆς συμμετοχῆς λόγου καὶ ψήφου ὅλων τῶν ἀρχιερέων, καθότι οἱ Ἐκκλησίες συμμετεῖχαν μέσῳ ἀντιπροσωπειῶν ἐνῷ ἀπεῖχαν ἀπὸ τὴν Σύνοδο καὶ τέσσερα Πατριαρχεῖα. Τὸ χειρότερο εἶναι ἡ προσπάθεια νὰ τεκμηριωθεῖ τὸ πρωτεῖο ἐξουσίας «θεολογικὰ». Σύμφωνα μὲ τὸν Μητροπολίτη Περγάμου ἐντὸς τῆς Ἁγίας Τριάδος ὑπάρχει ἱεραρχία. Ὁ Πατὴρ κατέχει ὑπεροχικὴ θέση εἰς βάρος τῶν ἄλλων δύο Προσώπων καὶ ἑπομένως ἀντιστοίχως πρέπει νὰ ὑπάρχει ἕνας «Πρῶτος» στὴν ἐκκλησία εἰς βάρος τῶν ἄλλων ἱεραρχῶν. Πρόκειται γιὰ βλάσφημη θέση ποὺ ἀναιρεῖ τὸ ὁμοούσιο τῶν τριῶν θείων προσώπων καὶ διασπᾶ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.
Ἐργαλεῖο γιὰ τὴν λεγομένη «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» εἶναι ἡ Οἰκουμενικὴ κίνησις ἢ Οἰκουμενισμὸς ποὺ ἔχει ὡς αἰχμή του τὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι ἐπιστέγασμα μιᾶς μακρᾶς πορείας ἀποστασίας τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ πορεία αὐτὴ ἐκκινεῖ ἀπὸ τὴν Ἀναγέννηση, τὸν Διαφωτισμὸ καὶ τήν προτεσταντικὴ θεολογία καὶ φθάνει στὸν θρησκευτικὸ πλουραλισμό. Παράλληλα ἕνα ὑπόγειο ρεῦμα ἀποκρυφισμοῦ, μῖγμα Γνωστικισμοῦ Θεοσοφίας καὶ Συγκρητισμοῦ ἀναζητᾶ «κρυφὴ»ἑνότητα πίσω ἀπὸ ὅλες τὶς θρησκεῖες.
Ὁ Οἰκουμενισμὸς σὲ ὅλες του τὶς διακλαδώσεις προωθήθηκε καὶ χρηματοδοτήθηκε ἀπὸ οἰκονομικοὺς κολοσσοὺς μὲ στόχο ἀρχικὰ τὴν ἐξασθένηση τοῦ «παραδοσιακοῦ» εὐσεβισμοῦ στὴν Ἀμερικὴ καὶ σὲ ὅλο τὸν δυτικὸ κόσμο καὶ στὴ συνέχεια τὴν διάδοση φιλελευθέρων ἀξιῶν μέσῳ τοῦ ΠΣΕ. Σχετικοποιεῖ τὶς αἱρέσεις ποὺ τὶς θεωρεῖ ἁπλῶς ὡς κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστη καὶ ἀποδέχεται ὅλα τὰ βαπτίσματα ὡς ἰσότιμα. Μέσα ἀπ’ὅλα αὐτὰ ἐξυπηρετεῖ ὅλα τὰ μεγάλα συμφέροντα. Μιὰ ὀρθόδοξη ἀπάντηση δἐχθηκε ὁ Οἰκουμενισμὸς μὲ τὴν καταδίκη του ὡς ἐπικίνδυνης ἑτεροδιδασκαλίας ἀπὸ τὴν πανορθόδοξη συνδιάσκεψη τῆς Μόσχας τὸ 1948, τὸ ἔτος ἱδρύσεως τοῦ ΠΣΕ.
Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἑνωμένοι ὅσοι ἔχουν δεχθεῖ τὸ Βάπτισμα ἐντός τῶν ὁρίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Κατ’οἰκονομία γίνεται δεκτὸ τὸ βάπτισμα κάποιων αἱρετικῶν ἀφοῦ ἀποφασίσουν ἐν μετανοίᾳ καὶ ὁμολογίᾳ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως νὰ προσέλθουν στὴν Ἐκκλησία. Ἀποτελεῖ παρανόηση τῆς οἰκονομίας ἡ ἰσοπέδωση τῆς ἐκκλησιολογίας καὶ ἡ ἀποδοχὴ ἐπὶ ἴσοις ὅροις τῶν διαφόρων χριστιανικῶν κοινοτήτων ὡς νὰ πρόκειται περὶ ὀρθοδόξων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Εἶναι καταφανῶς ἐσφαλμένη ἡ ἄποψη ὅτι τὰ ἐξωτερικὰ στοιχεῖα πού συνάδουν μὲ τὸ ὀρθόδοξο βάπτισμα τὸ καθιστοῦν ἔγκυρο, ἐφόσον ἀπουσιάζει ἡ ὀρθὴ πίστη καὶ τὸ ὑποστατὸ τῆς ἱερωσύνης.
Στὰ πλαίσια τοῦ ΠΣΕ καὶ ἄλλων διαχριστιανικῶν φορέων διοργανώνονται Διάλογοι μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων μὲ σκοπὸ τὴν μεταξύ τους ἕνωση. Οἱ οἰκουμενιστὲς παραβλέπουν τὴν ἀλήθεια ὅτι ἡ Ἐκκλησία διαλέγεται ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὀρθοδόξου πίστεως μὲ τοὺς ἐκτὸς αὐτῆς μὲ σκοπὸ τὴν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἑνότητα. Ὁ θεολογικὸς Διάλογος μεταξύ ὀρθοδόξων καὶ ἀντιχαλκηδονίων ποὺ ἔγινε πρὶν 40 χρόνια ἔγινε χωρὶς αὐτὲς τὶς ἐκκλησιολογικὲς προϋποθέσεις καὶ γι’αὐτὸ δὲν πέτυχε τὴν ἑνότητα. Τὸ σχέδιο γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς ἑνότητος προέβλεπε ἄρση τῶν ἀναθεμάτων τῶν αἱρεσιαρχῶν Διοσκόρου καὶ Σεβήρου δηλ. ἀποκατάστασή τους ὡς ὁρθοδόξων καὶ τὴν «κάθαρση» τῶν λειτουργικῶν βιβλίων ἀπὸ ἐκφράσεις πού δῆθεν προσβάλλουν τοὺς αἱρεσιάρχες. Αὐτὲς οἱ προτάσεις ἂν γίνονταν δεκτὲς θὰ κατέλυαν τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, θὰ ὁδηγοῦσαν σὲ μιὰ ἐπίπλαστη ἑνότητα τραυματίζοντας τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ θὰ ἀλλοίωνε τὸ ὀρθόδοξο αἰσθητήριο καὶ τὸ λειτουργικὸ βίωμα τῶν πιστῶν. Γιὰ νὰ ὑπάρξει ἐλπίδα γιὰ ἑνότητα μὲ τοὺς ἑτεροδόξους πρέπει νὰ τηροῦνται οἱ ὀρθόδοξες ἐκκλησιολογικὲς προϋποθέσεις δηλ. μέσῳ τῶν διαλόγων νὰ κατανοηθεῖ καὶ νὰ γίνει δεκτὴ ἡ ὀρθόδοξη πίστη καὶ νὰ ἀκολουθήσει ἐνσωμάτωση τῶν ἑτεροδόξων στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες.
Ἡ Ἑνότητα καὶ μοναδικότητα τῆς Μιᾶς, Καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας εἶναι δεδομένη καὶ μὲ τὴν ἐπιστασία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διαφυλάσσεται ὡς θησαυρὸς μὲ τὴν ἀταλάντευτη πιστότητά Της στοὺς Ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων στὴν ἁγιοπνευματικὴ διδασκαλία τῶν θεοφόρων Πατέρων καὶ τὴν τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ἡ Ἐκκλησία ἁπλώνει τὰ χέρια Της, ὅπως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς στὸ Σταυρὸ καὶ καλεῖ ὅλους νὰ ἑνωθοῦν στό Σῶμα της. Κάθε ἄλλη ἀπόπειρα ἑνώσεως, ὅπως ἀποδείχθηκε ἀπὸ τὶς βίαιες προσπάθειες καὶ τὶς Ψευδοσυνόδους τοῦ Παπισμοῦ καθὼς καὶ τὶς δόλιες μεθοδεύσεις τοῦ ΠΣΕ ὁδηγεῖ σὲ σύγχυση, σχίσματα άκαταστασία καὶ ἀπρόβλεπτες συνέπειες.
Ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ὡς ἡ Μία, Ἁγία, Καθολικὴ καὶ Ἀποστολικὴ ὡς «καινὴ κτίσις» ἔχει ὡς θεμελιώδη ἰδιότητά της τὴν ἑνότητα, ἡ ὁποία ἔχει ὡς βασική της προϋπόθεση τὴν Ἀλήθεια, ὅπως παρεδόθη ὑπὸ τοῦ Κυρίου στοὺς Ἀποστόλους καὶ διατρανώθηκε ὑπὸ τῶν ἁγίων Πατέρων στὶς Οἰκουμενικὲς Συνόδους διὰ τῶν Ὅρων καὶ τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ὅλες μαζὶ οἱ τοπικὲς Ἐκκλησίες καὶ ἡ... καθεμία χωριστὰ ἀποτελεῖ τὴν «Μία» Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ. Διὰ τῆς αὐτῆς πίστεως ἐν τῆ θείᾳ Χάριτι ὑφίσταται ἡ ἑνότης τῆς Ἐκκλησίας. Ἀντιθέτως ὁ ὅρος «Ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» προϋποθέτει διάσπαση, τὴν ὕπαρξη πολλῶν αἱρετικῶν ὁμάδων ποὺ μὲ τεχνάσματα εἶναι ἀδύνατον νὰ συγκολληθοῦν καὶ νὰ ἀποτελέσουν ἕνα ὅλο. Γι’αὐτὸ ἡ δέησις ἐντὸς τῆς Θ. Λειτουργίας «ὑπὲρ τῆς τῶν πάντων ἑνώσεως» δὲν σημαίνει προσευχὴ γιὰ ἕνωση τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν, πολλῷ μᾶλλον ἕνωση τῆς Ἐκκλησίας μὲ αἱρετικὲς ὁμάδες, ἀλλὰ προσευχὴ γιὰ συνάντηση ὅλων τῶν πιστῶν στὴν τήρηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ.
Ἡ Ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας διασφαλίζεται μὲ τὴν συνοδικότητά Της ἤδη ἀπὸ τὰ πρῶτα χρόνια τῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας. Γι’αὐτὸ ἡ προβολὴ ἑνὸς «πρωτείου έξουσίας» μὲ ταυτόχρονη ὑποχώρηση τῆς συνοδικότητος δυναμιτίζει τὰ θεμέλια τῆς ἑνότητος τῆς Ἐκκλησίας. Αὐτὸ συνέβη στὴν «Σύνοδο» τῆς Κρήτης ὅπου καταστρατηγήθηκε τὸ δικαίωμα καθολικῆς συμμετοχῆς λόγου καὶ ψήφου ὅλων τῶν ἀρχιερέων, καθότι οἱ Ἐκκλησίες συμμετεῖχαν μέσῳ ἀντιπροσωπειῶν ἐνῷ ἀπεῖχαν ἀπὸ τὴν Σύνοδο καὶ τέσσερα Πατριαρχεῖα. Τὸ χειρότερο εἶναι ἡ προσπάθεια νὰ τεκμηριωθεῖ τὸ πρωτεῖο ἐξουσίας «θεολογικὰ». Σύμφωνα μὲ τὸν Μητροπολίτη Περγάμου ἐντὸς τῆς Ἁγίας Τριάδος ὑπάρχει ἱεραρχία. Ὁ Πατὴρ κατέχει ὑπεροχικὴ θέση εἰς βάρος τῶν ἄλλων δύο Προσώπων καὶ ἑπομένως ἀντιστοίχως πρέπει νὰ ὑπάρχει ἕνας «Πρῶτος» στὴν ἐκκλησία εἰς βάρος τῶν ἄλλων ἱεραρχῶν. Πρόκειται γιὰ βλάσφημη θέση ποὺ ἀναιρεῖ τὸ ὁμοούσιο τῶν τριῶν θείων προσώπων καὶ διασπᾶ τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας.
Ἐργαλεῖο γιὰ τὴν λεγομένη «ἕνωση τῶν Ἐκκλησιῶν» εἶναι ἡ Οἰκουμενικὴ κίνησις ἢ Οἰκουμενισμὸς ποὺ ἔχει ὡς αἰχμή του τὸ «Παγκόσμιο Συμβούλιο Ἐκκλησιῶν». Ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι ἐπιστέγασμα μιᾶς μακρᾶς πορείας ἀποστασίας τοῦ δυτικοῦ χριστιανισμοῦ ἀπὸ τὴν Ὀρθοδοξία. Ἡ πορεία αὐτὴ ἐκκινεῖ ἀπὸ τὴν Ἀναγέννηση, τὸν Διαφωτισμὸ καὶ τήν προτεσταντικὴ θεολογία καὶ φθάνει στὸν θρησκευτικὸ πλουραλισμό. Παράλληλα ἕνα ὑπόγειο ρεῦμα ἀποκρυφισμοῦ, μῖγμα Γνωστικισμοῦ Θεοσοφίας καὶ Συγκρητισμοῦ ἀναζητᾶ «κρυφὴ»ἑνότητα πίσω ἀπὸ ὅλες τὶς θρησκεῖες.
Ὁ Οἰκουμενισμὸς σὲ ὅλες του τὶς διακλαδώσεις προωθήθηκε καὶ χρηματοδοτήθηκε ἀπὸ οἰκονομικοὺς κολοσσοὺς μὲ στόχο ἀρχικὰ τὴν ἐξασθένηση τοῦ «παραδοσιακοῦ» εὐσεβισμοῦ στὴν Ἀμερικὴ καὶ σὲ ὅλο τὸν δυτικὸ κόσμο καὶ στὴ συνέχεια τὴν διάδοση φιλελευθέρων ἀξιῶν μέσῳ τοῦ ΠΣΕ. Σχετικοποιεῖ τὶς αἱρέσεις ποὺ τὶς θεωρεῖ ἁπλῶς ὡς κάτι διαφορετικὸ ἀπὸ τὴν ὀρθὴ πίστη καὶ ἀποδέχεται ὅλα τὰ βαπτίσματα ὡς ἰσότιμα. Μέσα ἀπ’ὅλα αὐτὰ ἐξυπηρετεῖ ὅλα τὰ μεγάλα συμφέροντα. Μιὰ ὀρθόδοξη ἀπάντηση δἐχθηκε ὁ Οἰκουμενισμὸς μὲ τὴν καταδίκη του ὡς ἐπικίνδυνης ἑτεροδιδασκαλίας ἀπὸ τὴν πανορθόδοξη συνδιάσκεψη τῆς Μόσχας τὸ 1948, τὸ ἔτος ἱδρύσεως τοῦ ΠΣΕ.
Σύμφωνα μὲ τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία στὸ Σῶμα τῆς Ἐκκλησίας εἶναι ἑνωμένοι ὅσοι ἔχουν δεχθεῖ τὸ Βάπτισμα ἐντός τῶν ὁρίων τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Κατ’οἰκονομία γίνεται δεκτὸ τὸ βάπτισμα κάποιων αἱρετικῶν ἀφοῦ ἀποφασίσουν ἐν μετανοίᾳ καὶ ὁμολογίᾳ τῆς ὀρθοδόξου πίστεως νὰ προσέλθουν στὴν Ἐκκλησία. Ἀποτελεῖ παρανόηση τῆς οἰκονομίας ἡ ἰσοπέδωση τῆς ἐκκλησιολογίας καὶ ἡ ἀποδοχὴ ἐπὶ ἴσοις ὅροις τῶν διαφόρων χριστιανικῶν κοινοτήτων ὡς νὰ πρόκειται περὶ ὀρθοδόξων τοπικῶν Ἐκκλησιῶν. Εἶναι καταφανῶς ἐσφαλμένη ἡ ἄποψη ὅτι τὰ ἐξωτερικὰ στοιχεῖα πού συνάδουν μὲ τὸ ὀρθόδοξο βάπτισμα τὸ καθιστοῦν ἔγκυρο, ἐφόσον ἀπουσιάζει ἡ ὀρθὴ πίστη καὶ τὸ ὑποστατὸ τῆς ἱερωσύνης.
Στὰ πλαίσια τοῦ ΠΣΕ καὶ ἄλλων διαχριστιανικῶν φορέων διοργανώνονται Διάλογοι μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ ἑτεροδόξων μὲ σκοπὸ τὴν μεταξύ τους ἕνωση. Οἱ οἰκουμενιστὲς παραβλέπουν τὴν ἀλήθεια ὅτι ἡ Ἐκκλησία διαλέγεται ἐπὶ τῇ βάσει τῆς ὀρθοδόξου πίστεως μὲ τοὺς ἐκτὸς αὐτῆς μὲ σκοπὸ τὴν ἐν Ἁγίῳ Πνεύματι ἑνότητα. Ὁ θεολογικὸς Διάλογος μεταξύ ὀρθοδόξων καὶ ἀντιχαλκηδονίων ποὺ ἔγινε πρὶν 40 χρόνια ἔγινε χωρὶς αὐτὲς τὶς ἐκκλησιολογικὲς προϋποθέσεις καὶ γι’αὐτὸ δὲν πέτυχε τὴν ἑνότητα. Τὸ σχέδιο γιὰ τὴν ἐπίτευξη τῆς ἑνότητος προέβλεπε ἄρση τῶν ἀναθεμάτων τῶν αἱρεσιαρχῶν Διοσκόρου καὶ Σεβήρου δηλ. ἀποκατάστασή τους ὡς ὁρθοδόξων καὶ τὴν «κάθαρση» τῶν λειτουργικῶν βιβλίων ἀπὸ ἐκφράσεις πού δῆθεν προσβάλλουν τοὺς αἱρεσιάρχες. Αὐτὲς οἱ προτάσεις ἂν γίνονταν δεκτὲς θὰ κατέλυαν τὴν ὀρθόδοξη ἐκκλησιολογία, θὰ ὁδηγοῦσαν σὲ μιὰ ἐπίπλαστη ἑνότητα τραυματίζοντας τὴν ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας καὶ θὰ ἀλλοίωνε τὸ ὀρθόδοξο αἰσθητήριο καὶ τὸ λειτουργικὸ βίωμα τῶν πιστῶν. Γιὰ νὰ ὑπάρξει ἐλπίδα γιὰ ἑνότητα μὲ τοὺς ἑτεροδόξους πρέπει νὰ τηροῦνται οἱ ὀρθόδοξες ἐκκλησιολογικὲς προϋποθέσεις δηλ. μέσῳ τῶν διαλόγων νὰ κατανοηθεῖ καὶ νὰ γίνει δεκτὴ ἡ ὀρθόδοξη πίστη καὶ νὰ ἀκολουθήσει ἐνσωμάτωση τῶν ἑτεροδόξων στὴν ὀρθόδοξη Ἐκκλησία σύμφωνα μὲ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες.
Ἡ Ἑνότητα καὶ μοναδικότητα τῆς Μιᾶς, Καθολικῆς καὶ ἀποστολικῆς Ἐκκλησίας εἶναι δεδομένη καὶ μὲ τὴν ἐπιστασία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος διαφυλάσσεται ὡς θησαυρὸς μὲ τὴν ἀταλάντευτη πιστότητά Της στοὺς Ὅρους τῶν Οἰκουμενικῶν Συνόδων στὴν ἁγιοπνευματικὴ διδασκαλία τῶν θεοφόρων Πατέρων καὶ τὴν τήρηση τῶν Ἱερῶν Κανόνων. Ἡ Ἐκκλησία ἁπλώνει τὰ χέρια Της, ὅπως ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστὸς στὸ Σταυρὸ καὶ καλεῖ ὅλους νὰ ἑνωθοῦν στό Σῶμα της. Κάθε ἄλλη ἀπόπειρα ἑνώσεως, ὅπως ἀποδείχθηκε ἀπὸ τὶς βίαιες προσπάθειες καὶ τὶς Ψευδοσυνόδους τοῦ Παπισμοῦ καθὼς καὶ τὶς δόλιες μεθοδεύσεις τοῦ ΠΣΕ ὁδηγεῖ σὲ σύγχυση, σχίσματα άκαταστασία καὶ ἀπρόβλεπτες συνέπειες.
