Εφραίμ Κατουνακιώτης, Nα λες συνέχεια
«Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με»
«…και
με το κομποσχοίνι, με τη λεγομένη νοερά προσευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν
με», βγάζεις ψυχές απ’ την Κόλαση και τις βάζεις στον Παράδεισο»
Διάλογος
ενός υποτακτικού με τον γέροντά του, τον πατέρα Εφραίμ τον Κατουνακιώτη:
– Πάτερ Εφραίμ, γέροντά μου, λέω την ευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με»,
αλλά δεν καταλαβαίνω τίποτα.
-Δεν καταλαβαίνεις εσύ που τη λες την ευχή, αλλά καταλαβαίνει ο διάβολος, και
καίγεται, και φεύγει.
– Ε, καλά
παιδί μου, θέλεις να δεις θαύμα, από την ευχή, απ’ την προσευχή;
– Και βεβαίως θέλω!
– Καλά, του λέει, θα προσευχηθώ στο Θεό να σου δείξει ένα θαύμα να καταλάβεις
πόση δύναμη έχει η ευχή. Αυτό το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» που στην
οποίαν ευχή αναφέρονται όλα τα πατερικά μας βιβλία. Και ειδικότερα βέβαια η
φιλοκαλία.
Έκανε προσευχή ο γέροντας, έκανε νηστεία, τριήμερο νηστεία, μόνο με λίγο νερό.
– Έλα δω παιδί μου τώρα, του λέει, ύστερα από τις τρείς ημέρες, του έδωσε ένα
καλάθι – ξέρετε τι ήταν τα καλάθια; – και
– Πήγαινε να το γεμίσεις νερό.
– Γέροντα, λέει, με συγχωρείς. Τα μυαλά τα έχω. Το λογικό το έχω, πώς θα
γεμίσει αυτό νερό; Γεμίζει το καλάθι νερό; Βρέχεται, ναι, αλλά να γεμίσει νερό;
– Καλά παιδί μου, του λέει, δεν ήθελες να δεις ένα θαύμα;
Λέει:
– Μάλιστα.
– Ε, και να δεις τι δύναμη έχει η ευχή; Το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» τι
δύναμη έχει; Γιατί την παντοδυναμία της ευχής την παίρνει απ’ τον παντοδύναμο
Θεό, διότι ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός είναι και σωτήρας του κόσμου, αλλά είναι
και Θεός αληθινός, εκ Θεού αληθινού. Δε θέλεις να τη δεις;
– Πώς, πώς, πώς!
– Ε, κάνε αυτό που λέω, αλλά θα λες την ευχή, όλο την ευχή. Θα πάς και θάρθεις
χωρίς να την διακόψεις καθόλου. Θα λες συνέχεια «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν
με».
– Νά ‘ναι ευλογημένο.
Πάει λοιπόν στο δρόμο, περπατάει να πάει μέχρι την, εκεί που ήταν το νερό,
– «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».
Και βάζει το καλάθι στη βρύση από κάτω.
Το νερό γεμίζει το καλάθι! Και το καλάθι δεν τρέχει!
Δεν βγάζει ούτε από τα πλάγια, ούτε από κάτω σταγόνα νερό. Συνέχεια όμως, δεν
διακόπτει την ευχή και τη λέει.
– «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με».
Εννοείται βέβαια ότι ο γέροντας, ο Εφραίμ ο Κατουνακιώτης, στο κελάκι του
προσηύχετο για να δείξει ο Θεός θαύμα στον παραγιό του. Το γέμισε το καλάθι.
Μόλις το είδε, τρέχει λοιπόν, να το δείξει στον γέροντά του. Να του πει δηλαδή
ότι «Γέροντα, το καλάθι γέμισε νερό, και δεν τρέχει».
Στον δρόμο λοιπόν πηγαίνοντας αυτά τα πενήντα μέτρα, φανερώνεται ο διάβολος,
αλλά με ανθρώπινη μορφή. Σαν καλόγεροι, σαν καλόγερος. Του λέει:
– Καλόγερε, του λέει, πού πάς;
– Πάω στο γέροντά μου.
– Πώς σε λένε;
– Γεώργιο.
– Πόσα χρόνια έχεις εδώ;
Λέει «πέντε – έξι».
– Και τι δουλειά κάνεις; Τι διακόνημα έχεις;
– Φτιάχνουμε σφραγίδια.
Με τον διάλογο, αδειάζει το καλάθι και το νερό φεύγει από κάτω ολόκληρο. Έπιασε
την αργολογία, άφησε την ευχή. Πήγε στο γέροντά του με άδειο το καλάθι.
– Τι συμβαίνει παιδί μου; Γιατί μου φέρνεις το καλάθι άδειο;
– Γέροντα έτσι και έτσι.
– Αααα. Άφησες την ευχή παιδί μου. Και έπιασες διάλογο και διάλογο με αυτόν που
φαινόταν σαν καλόγερος αλλά δεν ήταν καλόγερος, αλλά ήταν ο διάβολος. Εάν δεν
του μιλούσες, το καλάθι θα ήταν γεμάτο νερό. Τώρα όμως που μίλησες και άφησες
την ευχή, έφυγε το νερό.
Βλέπεις λοιπόν, όταν έλεγες και όσο έλεγες την ευχή το καλάθι κρατούσε το νερό.
Όταν τη σταμάτησες και άρχισες την αργολογία σου, έφυγε το νερό. Η προσευχή, το
κομποσκοίνι με το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με», η ελεημοσύνη, η πνευματική,
διότι το «Κύριε Ιησού Χριστέ ελέησόν με» είναι πνευματική ελεημοσύνη, νικά το
έλεος του Θεού.
Καμιά αμαρτία δεν είναι μεγαλύτερη απ’ αυτό το έλεος του Θεού [δηλ. το έλεος
του Θεού μπορεί να σβήσει κάθε δική μας αμαρτία]. Το έλεος του Θεού είναι
μεγάλο.
Ο Γέρων Ιωσήφ, ο όσιος, μας είχε πει ότι όχι μόνον με τη Θεία Λειτουργία, αλλά
και με το κομποσχοίνι, με τη λεγομένη νοερά προσευχή, «Κύριε Ιησού Χριστέ
ελέησόν με», βγάζεις ψυχές απ’ την Κόλαση και τις βάζεις στον Παράδεισο.
Προσευχότανε ο γέροντας Ιωσήφ αρκετόν καιρό, και στο τέλος, όπως μας είπε, είδε
όραμα που η ψυχή του είπε «Μεγάλη μου η μέρα σήμερα, πηγαίνω στο καινούργιο μου
σπίτι, και αυτό το οφείλω σε σένα». Έτσι λοιπόν πληροφορήθηκε ότι σώθηκε η
ψυχή.
ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ
ΗΛΙΑΣ ΧΑΙΝΤΟΥΤΗΣ 17 ΑΥΓ 2012
«π. ΓΑΒΡΙΗΛ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ (1886-1983)»
(Ως Ομολογιακή – Ασκητική έκφραση του Μοναχισμού)
Νίκος Σακαλάκης,Μαθηματικός
Αναμφίβολα ο αρχαίος Ορθόδοξος Μοναχισμός είχε και αντι-αιρετική κατεύθυνση∙ ποτέ το φρόνημά του δεν είχε εξανεμισθεί μέσα σε παθολογίες Γεροντισμού στο όνομα μιας «αγάπης» ή «υπακοής» αρνητικής ως προς το ορθό Δόγμα, όπως συμβαίνει σήμερα σε πολλές περιπτώσεις.
Η σημερινή φροντίδα πολλών Ι. Μονών για καλυτέρευση των βιοτικών όρων της Μοναχικής Πολιτείας, για αυτοσυντήρηση, τις έχει αποσυνδέσει από την ομολογία της Πίστεως έναντι των αιρέσεων και κυρίως του οικουμενισμού.
Την ανωτερότητα του αρχαίου μοναχισμού τη βλέπουμε στους αγώνες του για το αίτημα της ορθής πίστεως και όχι μόνο στην συζευγμένη με την Ομολογία (πρακτική) άσκηση.
Σήμερα (γενικά) δεν βλέπουμε μια απάντηση των Ι. Μονών στην πίεση του οικουμενισμού∙ μια απάντηση που να είναι κυριολεκτικά συνώνυμη της ενεργητικής δράσης των αρχαίων, των παλαιών και σύγχρονων πατέρων.
Ο Ασκητικός και ομολογιακός τρόπος ζωής έχει χαρακτηρίσει στην πορεία του τον π. Γαβριήλ, ως ηρωική αντίληψη του Μοναχισμού. Την δεκαετία του 1960 (και μετά), ο αγώνας των Ελλήνων ορθοδόξων μοναχών έναντι του οικουμενισμού εκφράσθηκε ως επανάληψη μιας λαμπρής εποχής στην Ιστορία της Εκκλησίας. Το κήρυγμα – παράδειγμα των αρχαίων Μοναχών δικαιολογούσε τις πρωτοβουλίες τους, στην πρώτη γραμμή των οποίων ήτο και ο π. Γαβριήλ Διονυσιάτης, ως καθοριστικός παράγων στην καθολική σχεδίαση της αντίδρασης των Ελλήνων Ορθοδόξων μοναχών.
Να θυμηθούμε το αυθόρμητο κίνημα των Μοναχών, προβολή του οποίου ήταν η «Διακήρυξις Ελλήνων Ορθοδόξων Μοναχών», στην Επιτροπή του οποίου (αγώνα) ήτανε: α) ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ, Ηγούμενος Ι.Μ. Λογγοβάρδας Πάρου β) ΓΑΒΡΙΗΛ ΔΙΟΝΥΣΙΑΤΗΣ, Ηγούμενος Ι.Μ. Διονυσίου Αγίου Όρους γ) ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΣ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΣ, Ηγούμενος Ι.Μ. Πετράκη.
Στη Διακήρυξη διαβάζουμε μεταξύ άλλων:
Α) «Ο Μοναχικός κόσμος της Ελλάδος παρακολουθεί μετ’ εντεινομένης αγωνίας, αλλά και δυσφορίας, τας από τινάς εκδηλωμένης εσπευσμένας ενωτικάς τάσεις και, όλως ιδιαιτέρως, την επιμονήν της Α.Θ.Π. του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Αθηναγόρου δια την έναρξιν, υπό μειωτικάς συνθήκας δια την Ορθοδοξίαν, διαπραγματεύσεων μετά του Βατικανού...».
Β) «Η έναρξις "διαλόγου" – ανάγνωθι διαπραγματεύσεων – άνευ του προηγουμένου τερματισμού των, υπό του Βατικανού διεξαγομένων κατά της Ορθοδοξίας, εχθροπραξιών, αποτελεί δουλοπρεπή και επικίνδυνον ενέργειαν, οδηγούσαν, αναποφεύκτως, εις την κατά κράτος υποταγήν της Ορθοδοξίας...».
Έχουμε, επίσης (1964), και την ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ «προς τον ευσεβή Ορθόδοξον Ελληνικόν λαόν και άπαν το πλήρωμα της Ορθοδόξου Εκκλησίας» των Αγιορειτών Πατέρων, Καθηγουμένων, Ιερομονάχων και Μοναχών. Στην προκήρυξη διαβάζουμε:
«...Εάν οι Καθολικοί και οι λοιποί αιρετικοί θέλουν να επιστρέψουν εις την Ορθοδοξίαν, να έλθουν αυτοί προσπίπτοντες και ζητούντες το έλεος, ασπαζόμενοι εις το ακέραιον τα δόγματα και παραδόσεις της αμωμήτου ορθοδόξου ημών Πίστεως και όχι να τρέχωμεν ημείς οι ορθόδοξοι προς τους αιρετικούς. Ποιούμεν έκκλησιν προς τον Οικουμενικόν ημών Πατριάρχην να παύση εξακολουθών τας φιλενωτικάς του ενεργείας, καθόσον, εάν συνεχίση, θ’ απακηρύξωμεν και αυτόν».
Ο επίλογος υπογράφεται από (23/01/1964 – παλαιά ημερομηνία):
1) Ο Καθηγούμενος του αγ. Διονυσίου Αρχιμ. Γαβριήλ και οι συν εμοί εν Χώ αδελφοί 2) Ο Καθηγούμενος του Ιερού Κοινοβίου του οσίου Γρηγορίου Αρχιμ. Βησσαρίων και οι συν εμοί εν Χώ αδελφοί 3) Ο Καθηγούμενος της Ι.Μ. Ξενοφώντος Αρχιμ. Εδόκιμος και οι συν εμοί εν Χώ αδελφοί. 4) Οι Επίτροποι της Ι. Μονής των Ιβήρων Γ. Αγαθάγγελος, προηγ. Μεθόδιος, Γ. Γερβάσιος, Αθανάσιος Ιβηρίτης Ιερομ. και άπασα η εν Χριστώ ημών αδελφότης 5) Θεόκλητος Μοναχός Διονυσιάτης, Ησυχαστήριον Αγίου Γερασίμου 6) Γαβριήλ Ιερομόναχος πνευματικός, 7) Γελάσιος Σιμωνοπετρίτης 8) Ησύχιος Ιερομόναχος Σιμωνοπετρίτης 9) Γ. Νεόφυτος Ιερομόναχος Σιμωνοπετρίτης 10) Ο Δικαίος της Ι. Σκήτεως Ιβήρων Ιερομόναχος Νείλος και οι συν εμοί εν Χριστώ αδελφοί 11) Προηγ. Κοσμάς Φιλοθεΐτης Α’ επίτροπος 12) Ο προηγ. Ευμένιος Φιλοθεΐτης υπογράφει μ’ όλη του την καρδιά 13) Ο Γραμματεύς Ι.Μ. Καρακάλλου Γέρων Ευθύμιος, Προϊστάμενος 14) Οι εν Προβάτα ησυχασταί άγιοι Πατέρες 15) Ο του Ρωσικού Κελλίου Τίμιος Σταυρός, Ιερομ. Μητροφάνης 16)Ιεροδιάκονος Δημήτριος και Συνοδία.
1ο Σχόλιο: Υπάρχουν και πολλοί άλλοι επώνυμοι και ανώνυμοι που κοσμούν τις σύγχρονες αντι-αιρετικές και ομολογιακές σελίδες της Εκκλησίας, τους οποίους η ορθόδοξη ηθική μιας συνόδου θα επαινούσε στα κείμενά της, σε αντίθεση (βέβαια) με την «σύνοδο» στην Κρήτη, που απουσιάζει το αντιαιρετικό στοιχείο. Όλοι αυτοί, γνωστοί και άγνωστοι είναι (ταυτόχρονα) άνθος, καρπός και σπόροι της Ορθοδοξίας, που τώρα (φαινομενικά) σαπίζουν, μα θα φανεί το άνθισμα και το κάρπισμα των αγώνων τους.
Στα τοπικά Μοναστήρια της Μαγνησίας μόνο η ανδρική Ι.Μ. Αγίας Τριάδος (Άνω Γατζέα), με καθηγούμενο τον π. Γρηγόριο Χατζηνικολάου, λειτουργεί ως αντιαιρετικό φυλάκιο έναντι του οικουμενισμού.
Η ηρωική αντίληψη της Ορθοδοξίας έναντι του οικουμενισμού, σε καμία άλλη Ι. Μονή δεν εκφράσθηκε, στα όρια της Μαγνησίας, ως μια θεσπέσια διατύπωση – δήλωση, που να ενημερώνει τους πιστούς για την παναίρεση του οικουμενισμού. Δεν ακολουθείται, δυστυχώς, η ιχνηλατημένη ατραπός των Πατερικών κελευσμάτων (τέλος σχολίου)
Ορθόδοξη αφύπνιση (της συνείδησης) προκαλούν οι διαφωτιστικές επιστολές – πραγματείες περί ορθοδοξίας και παπισμού του π. Γαβριήλ, εκφράζοντας, έτσι, την αγωνία του για όσα ενεργούσε ο Αθηναγόρας στις επαφές του με τους παπικούς, ενώ ταυτόχρονα έδινε το στίγμα της εκκλησιολογικής του αφετηρίας με γνώμονα-οδηγό τις τεράστιες γνώσεις του, Πατερικές, θεολογικές, Αγιογραφικές, Ιστορικές και Κανονικές.
Καθρέφτισμα της Ομολογίας του η επιστολή του προς την Ι. Κοινότητα για να ενεργήση προς τον Αθηναγόραν∙ Επιστολή, στην οποία καταγράφεται Ομολογία στους υψηλότερους βαθμούς. Γράφει:
(Α) «Μετά κατωδύνου ψυχής επληροφορήθημεν και ημείς την απόφασιν της Ρωσικής Εκκλησίας «περί μυστηριακής κοινωνίας προς τους Ρωμαιοκαθολικούς». Η απόφαση αύτη, πρωτοφανής και πρωτάκουστος εις την ζωήν της Εκκλησίας μας, κατετάραξε και κατελύπησε τους Αγιορείτας Πατέρας, όλως ιδιαιτέρως δε την Ι. Κοινότητα, ήτις δι’ επείγοντος τηλεγραφήματος διεβίβασε προς την Μητέρα Μεγάλην του Χριστού Εκκλησίαν την λύπην και κατάπληξιν αυτής. Επί τη ανεπιτρέπτω, μονομερεί και αντικανονική ταύτη αποφάσει της Ρωσικής Εκκλησίας».
Β) Είναι δι’ ημάς τους Ορθοδόξους αιρετικοί (οι παπικοί).
«Και μη είπη τις ότι οι Ρωμαιοκαθολικοί, υπέρ ων η ρωσική απόφασις, ίσως δεν είναι αιρετικοί· είναι δι’ ημάς τους ορθοδόξους αιρετικοί· έχομεν αποφάνσεις και αποφάσεις της Εκκλησίας μας επ’ αυτού, συγκεκριμέναι αποφάσεις απαγορευούσαι την μετ’ αυτών κοινωνίαν. Είναι κανών της Εκκλησίας μας ότι ο “κοινωνών ακοινωνήτω ακοινώνητος έστω"».
2ο Σχόλιο: Αυτή είναι η διαχρονική ηρωική ομολογιακή ηθική των Πατέρων ανά τους αιώνας. Προέχουν δηλ. οι αξίες της Ορθοδοξίας στους παλαιούς Αγιορείτες Πατέρες…
ΝΙΚΟΣ Ε. ΣΑΚΑΛΑΚΗΣ
ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ
Τυχικός – Κάρα Αποστόλου Παύλου: Ποιος τελικά τιμά και σέβεται πραγματικά τον Απόστολο Παύλο;
Η υπόθεση του Τυχικού, η έλευση της κάρας του Αποστόλου Παύλου και το ερώτημα αν η τιμή προς τον Απόστολο εκφράζεται με τελετές ή με υπακοή στη διδασκαλία του
Η πρόσφατη υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού και οι εξελίξεις γύρω από την προγραμματιζόμενη έλευση της κάρας του Αποστόλου Παύλου στην Κύπρο επαναφέρουν ένα κρίσιμο ερώτημα: ποιος τιμά πραγματικά τον Απόστολο Παύλο; Εκείνος που οργανώνει λαμπρές υποδοχές του ιερού λειψάνου του ή εκείνος που προσπαθεί να μείνει πιστός στη διδασκαλία που ο ίδιος παρέδωσε στην Εκκλησία;
Σύμφωνα με όσα έχουν δημοσιοποιηθεί, ο Τυχικός είχε εκφράσει επιφυλάξεις για την έλευση της κάρας όχι επειδή δεν τιμούσε τον Απόστολο Παύλο, αλλά επειδή θεωρούσε ότι η παρουσία Ρωμαιοκαθολικών καρδιναλίων και οι ενδεχόμενες συμπροσευχές θα δημιουργούσαν σοβαρό εκκλησιολογικό πρόβλημα. Είναι χαρακτηριστικό ότι ο ίδιος είχε ήδη φέρει δύο φορές στην Πάφο λείψανα του Αποστόλου Παύλου από ορθόδοξες μονές της Ελλάδας. Επομένως, το ζήτημα δεν ήταν ποτέ η τιμή προς το λείψανο, αλλά οι συνθήκες υπό τις οποίες αυτή θα πραγματοποιούνταν.
Το ερώτημα γίνεται ακόμη πιο έντονο μετά τις ανακοινώσεις ότι τον Οκτώβριο προγραμματίζεται η έλευση της κάρας με τιμές και ότι ενδέχεται να προσκληθεί και ο Πάπας. Αν αυτό συνοδευθεί από κοινές λατρευτικές εκδηλώσεις ή συμπροσευχές, τότε πολλοί πιστοί διερωτώνται κατά πόσον κάτι τέτοιο βρίσκεται σε συμφωνία με το πνεύμα και τη διδασκαλία του ίδιου του Αποστόλου Παύλου.
Ο Παύλος δεν άφησε περιθώρια αδιαφορίας απέναντι στη νοθεία της πίστεως. Στην Προς Γαλάτας γράφει:
«Ἀλλὰ καὶ ἐὰν ἡμεῖς ἢ ἄγγελος ἐξ οὐρανοῦ εὐαγγελίζηται ὑμῖν παρ’ ὃ εὐηγγελισάμεθα ὑμῖν, ἀνάθεμα ἔστω.»
Ο λόγος του είναι απόλυτος. Η αλήθεια του Ευαγγελίου δεν προσαρμόζεται ούτε αλλοιώνεται, ακόμη κι αν εκείνος που τη μεταβάλλει φαίνεται να έχει υψηλό αξίωμα.
Στην Προς Ρωμαίους προτρέπει:
«Παρακαλῶ δὲ ὑμᾶς, ἀδελφοί, σκοπεῖν τοὺς τὰς διχοστασίας καὶ τὰ σκάνδαλα παρὰ τὴν διδαχὴν… ποιοῦντας, καὶ ἐκκλίνετε ἀπ’ αὐτῶν.»
Δεν μιλά για αδιαφορία απέναντι στη διδασκαλία ούτε για εξίσωση της αλήθειας με την πλάνη. Αντίθετα, ζητά διάκριση και αποφυγή όσων αλλοιώνουν την αποστολική παράδοση.
Ακόμη πιο χαρακτηριστικά, στην Προς Τίτον αναφέρει:
«Αἱρετικὸν ἄνθρωπον μετὰ μίαν καὶ δευτέραν νουθεσίαν παραιτοῦ.»
Η προτεραιότητα του Παύλου είναι η διαφύλαξη της ενότητας της πίστεως και όχι μια εξωτερική ενότητα που παραμερίζει τις δογματικές διαφορές.
Στο ίδιο πνεύμα γράφει και ο Ιωάννης ο Ευαγγελιστής στη Β΄ Ιωάννου:
«Εἴ τις ἔρχεται πρὸς ὑμᾶς καὶ ταύτην τὴν διδαχὴν οὐ φέρει, μὴ λαμβάνετε αὐτὸν εἰς οἰκίαν, καὶ χαίρειν αὐτῷ μὴ λέγετε.»
Και ο Απόστολος Πέτρος προειδοποιεί:
«Ἔσονται ψευδοδιδάσκαλοι, οἵτινες παρεισάξουσιν αἱρέσεις ἀπωλείας.»
Τα χωρία αυτά χρησιμοποιούνται από πολλούς στην ορθόδοξη παράδοση ως έκφραση της ανάγκης να διαφυλάσσεται η αποστολική πίστη. Άλλοι θεολόγοι τα ερμηνεύουν διαφορετικά ως προς τη σχέση τους με τον σύγχρονο διαχριστιανικό διάλογο και τις συμπροσευχές. Το γεγονός αυτό αξίζει να αναγνωρίζεται, ακόμη κι όταν διατυπώνεται έντονη κριτική.
Το ουσιαστικό ερώτημα, πάντως, παραμένει: τι θα επιθυμούσε ο ίδιος ο Απόστολος Παύλος; Να μεταφέρεται η κάρα του με μεγάλες τιμές, ενώ παράλληλα πραγματοποιούνται ενέργειες που ορισμένοι πιστοί θεωρούν αντίθετες προς τη διδασκαλία του, ή να τηρείται πρώτα η αποστολική του παρακαταθήκη;
Η τιμή προς έναν Άγιο δεν εξαντλείται στις λιτανείες, στις υποδοχές και στις πανηγυρικές τελετές. Η μεγαλύτερη τιμή είναι η υπακοή στον λόγο του. Ο ίδιος ο Παύλος έγραψε:
«Μιμηταί μου γίνεσθε, καθὼς κἀγὼ Χριστοῦ.» (Προς Α΄ Κορινθίους 11:1)
Εάν λοιπόν πραγματικά επιθυμούμε να τιμήσουμε τον Απόστολο των Εθνών, το πρώτο ερώτημα δεν είναι αν θα έρθει η κάρα του στην Κύπρο. Το πρώτο ερώτημα είναι αν είμαστε διατεθειμένοι να ακολουθήσουμε τη διδασκαλία που εκείνος παρέδωσε, χωρίς εκπτώσεις και χωρίς συμβιβασμούς.
Γιατί, τελικά, τον Απόστολο Παύλο δεν τον τιμά εκείνος που μεταφέρει το λείψανό του, αλλά εκείνος που φυλάσσει τον λόγο του.
Ομάδα Κληρικών και Θεολόγων Κύπρου
