Κυριακή Αʼ Λουκά: Η μεγάλη ψαριά

(Αγ. Νικόλαος Βελιμίροβιτς) 

“…ο Κύριος χρησιμοποιεί όλα τα πλάσματά Του για να επαναφέρει τον άνθρωπο στο δρόμο που έχασε, να τον αφυπνίσει, να τον διεγείρει και να τον υψώσει πάλι στην προτέρα του αξία και δόξα”

---

(Λουκ. ε’ 1-11)

Δοτήρας κάθε αγαθού είναι ο Κύριος. Κι όλα τα δώρα του Θεού είναι τέλεια. Έχουν τέτοια τελειότητα, που κάνουν τους ανθρώπους να θαυμάζουν. Το θαύμα δεν είναι τίποτ’ άλλο, παρά ένα δώρο του Θεού, αξιοθαύμαστο. Οι άνθρωποι θαυμάζουν τα δώρα του Θεού, λόγω της τελειότητάς τους.

Αν οι άνθρωποι ζούσαν με την αγνότητα και την αναμαρτησία του παραδείσου, δε θα περίμεναν από το Θεό ν’ αναστήσει νεκρούς, να πολλαπλασιάσει τους άρτους ή να γεμίσει τα δίχτυα με ψάρια, για να πουν ύστερα: «Κοιτάξτε το θαύμα!» Θα το έλεγαν αυτό για κάθε πλάσμα του Θεού, κάθε στιγμή και με κάθε ανάσα της ζωής τους. Καθώς όμως οι άνθρωποι συνήθισαν στην αμαρτία, κάθε θαύμα από τ’ αναρίθμητα που κάνει ο Θεός στον κόσμο, έχει γίνει για τους ανθρώπους συνηθισμένο θέμα. Για να μη μείνουν τα θέματα αυτά όμως τελείως απαρατήρητα, για να μην υποβιβαστούν εντελώς, ο Θεός με την ευσπλαχνία Του προς τον άρρωστο άνθρωπο του δίνει ένα ακόμα θαύμα από τ’ αμέτρητα που του έχει δωρίσει, για να τον ξυπνήσει από τη σκοτεινή και ψυχοφθόρα συνή­θεια να μη βλέπει κάτι υπερφυσικό στα θαύματα.

Με κάθε θαύμα Του ο Θεός θέλει να θυμίσει στους ανθρώπους πρώτο, πως παρακολουθεί τον κόσμο, τον κυβερνά με την παντοδύναμη θέλησή Του και τη σοφία Του· δεύτερο, πως οι άνθρωποι δεν μπορούν χωρίς Εκείνον να κάνουν τίποτα. Καμιά προσπάθεια δεν μπορεί να ευοδοθεί χωρίς τη βοήθεια του Θεού. Καμιά συγκομιδή που έγινε χωρίς την ευλογία του Θεού δε φέρνει αποτέλεσμα. Κάθε ανθρώπινη σοφία που στρέφεται ενάντια στο Νόμο του Θεού, είναι αδύνατη να κάνει καλό από μόνη της ή να προσφέρει έστω κι ένα κόκκο σινάπεως. Ακόμα κι αν φαίνεται πως κάνει καλό για κάποιο διάστημα, δεν είναι η ανθρώπινη σοφία που το πραγματοποιεί, αλλά το έλεος του Θεού που, έστω για μια φορά, δεν εγκαταλείπει ακόμα και τον σκληρότερο από τους εχθρούς Του. Ο Θεός αγαπά τους ανθρώπους, δεν εκδικείται. Υπομένει τους ανθρώπους, περιμένει τη μετάνοιά τους. Θέλει «πάντας ανθρώπους σωθήναι και εις επίγνωσιν αληθείας ελθείν» (Α’ Τιμ. β’ 4).

Υποταγμένος από συνήθεια σ’ αυτόν τον κόσμο, ο άνθρωπος πιστεύει μερικές φορές πως μπορεί να κάνει σπουδαία πράγματα χωρίς τη βοήθεια του Θεού, ακόμα κι αντίθετα στον ίδιο και στο Νόμο Του. Νομίζει ο υποταγμένος άνθρωπος πως μπορεί να γίνει καλός ή πλούσιος ή σοφός ή διάσημος μόνο με τις δικές του προσπάθειες. Αυτή η υποταγή του όμως πολύ σύντομα είτε τον οδηγεί στην απόγνωση, δίνοντάς του έτσι τη σοφία για να επιστρέψει με επίγνωση στο Θεό, είτε τον απομακρύνει, κυριευμένο από την αφόρητη αγωνία του κόσμου, ωσότου χάσει εντελώς την ανθρώπινη αξία του ή παραδοθεί κυριολεκτικά σα σκιά στα χέρια των αόρατων πονηρών δυνάμεων.

Εκείνος, αντίθετα, που πιστεύει πως ο κόσμος αυτός είναι ένα από τα θαύματα του Θεού, όπως κι ο ίδιος, ερευνά πάντα τους τρόπους της θείας πρόνοιας, παρατηρώντας με δέος την άπειρη σειρά των θαυμάτων. Τέτοιος άνθρωπος μπορεί να μιλήσει όπως ο απόστολος Παύλος: «Εγώ εφύτευσα, Απολλώ επότισεν, αλλ’ ο Θεός ηύξανεν· ώστε ούτε ο φυτεύων εστί τι ούτε ο ποτίζων, αλλ’ ο αυξάνων Θεός» (Α’ Κορ. γ’ 6-7). Κάποια ανάλογη σκέψη εκφράζεται με μια παροιμία που υπάρχει σε πολλούς λαούς: «Ο άνθρωπος προτείνει, μα ο Θεός ρυθμίζει».

Ο άνθρωπος προτείνει σχέδια, ο Θεός τ’ αποδέχεται ή τ’ απορρίπτει. Ο άνθρωπος κάνει σκέψεις, λέει λόγια και πράττει έργα· ο Θεός είτε τα υιοθετεί είτε όχι. Τί υιοθετεί ο Θεός; Αυτά που είναι δικά Του, που προέρχονται από Εκείνον. Ό,τι δεν είναι δικό Του, δεν προέρχεται από Εκείνον, το απορρίπτει. «Εάν μη Κύριος οικοδομήση οίκον, εις μάτην εκοπίασαν οι οικοδομούντες» (Ψαλμ. ρκστ’ 1). Όταν οι «οικοδομούντες» οικοδομούν στο όνομα του Θεού, θα φτιάξουν παλάτι, ακόμα κι αν τα χέρια τους είναι αδύνατα και τα υλικά τους φτωχά. Αν όμως οι οικοδομούντες χτίζουν στο δικό τους όνομα, αδιαφορώντας για το Θεό, το έργο των χεριών τους θα πέσει, όπως έγινε με τον πύργο της Βαβέλ.

Ο Πύργος της Βαβέλ δεν είναι το μοναδικό κτίσμα στην ιστορία που κατέπεσε. Υπήρχαν και πάρα πολλοί άλλοι πύργοι, που οικοδομήθηκαν από εγκόσμιους κυβερνήτες, στην επιθυμία τους να μαζέψουν όλα τα έθνη κάτω από μια οροφή – τη δική τους – και κάτω από ένα χέρι – το δικό τους. Πολλοί πύργοι πλούτου, δόξας και μεγαλείου που οικοδόμησαν ιδιώτες, με την επιθυμία να κυβερνήσουν τα πλάσματα του Θεού, το λαό του Θεού, να γίνουν δηλαδή μικροί θεοί, σκορπίστηκαν κι έγιναν καπνός. Οι πύργοι που έχτισαν όμως οι απόστολοι κι οι άγιοι, καθώς κι άλλοι θεάρεστοι άνθρωποι, δεν σκορπίστηκαν. Πολλές βασιλείες που δημιούργησε η ματαιότητα των ανθρώπων, έπεσαν και διαλύθηκαν σαν σκιά. Η αποστολική Εκκλησία όμως ζει ως σήμερα και θα στέκεται όρθια πάνω στους τάφους πολλών από τις σημερινές βασιλείες. Τα παλάτια του Ρωμαίου Καίσαρα, που πολέμησε την Εκκλησία, έγιναν στάχτη. Τα χριστιανικά σπήλαια κι οι κατακόμβες όμως παραμένουν μέχρι σήμερα. Εκατοντάδες βασιλιάδες κι αυτοκράτορες κυριάρχησαν στη Συρία, στην Παλαιστίνη και την Αίγυπτο. Τα μόνα που έχουν απομείνει από τα μαρμάρινα παλάτια τους είναι μερικές μαρμαρένιες πλάκες σε μουσεία. Τα μοναστήρια και τα ησυχαστήρια όμως που έχτισαν την ίδια εποχή άνθρωποι της προσευχής και ερημίτες μέσα σε χαράδρες και σε αμμουδερές ερήμους, στέκονται όρθια μέχρι σήμερα κι αναδίδουν την ευωδία των προσευχών και του θυμιάματος που ανεβαίνει στο Θεό εδώ και δεκαέξι ή δεκαεπτά αιώνες. Δεν υπάρχει δύναμη ικανή να κατεδαφίσει το έργο του Θεού. Τα ειδωλολατρικά παλάτια κι οι πόλεις καταστρέφονται, τα παραπήγματα του Θεού όμως παραμένουν όρθια. Αυτό που κρατά το δάχτυλο του Θεού στέκεται πιο σταθερά από εκείνο που κρατά ο Άτλας στους ώμους του.

***

«Όπως μη καυχήσηται πάσα σαρξ ενώπιον του Θεού» (Α’ Κορ. α’ 29). Η σάρκα είναι όπως το χορτάρι, που περιμένει να ολοκληρωθούν οι μέρες του κι έπειτα να ξεραθεί, να γίνει στάχτη. Είθε ο παντοδύναμος Κύριος να μας φυλάξει όλους από τη σκέψη πως είναι δυνατό να κάνουμε κάτι καλό χωρίς τη βοήθεια και την ευλογία Του. Είθε η σημερινή περικοπή του ευαγγελίου να λειτουργήσει σαν μια προειδοποίηση πως τέτοιες μάταιες σκέψεις δεν πρέπει ποτέ να γεννηθούν μέσα μας. Το σημερινό ευαγγέλιο μας διδάσκει πως οι προσπάθειες των ανθρώπων είναι μάταιες, αν ο Θεός δεν βοηθήσει. Οι απόστολοι του Χριστού ψάρευαν, μα δεν έπιαναν τίποτα. Όταν ο Χριστός όμως τους είπε να ξαναρίξουν τα δίχτυα στη θάλασσα, έπιαναν τόσα ψάρια, ώστε τα δίχτυα δεν άντεχαν το βάρος τους και σκίζονταν. Ας παρακολουθήσουμε τη διήγηση:

«Εγένετο δε εν τω τον όχλον επικείσθαι αυτώ του ακούειν τον λόγον του Θεού και αυτός ην εστώς παρά την λίμνην Γεννησαρέτ. και είδε δύο πλοία εστώτα παρά την λίμνην οι δε αλιείς αποβάντες απ’ αυτών απέπλυναν τα δίκτυα, εμβάς δε εις εν των πλοίων, ο ην του Σίμωνος, ηρώτησεν αυτόν από της γης επαναγαγείν ολίγον· και καθίσας εδίδασκεν εκ του πλοίου τους όχλους» (Λουκ. ε’ 1-3). Αυτό ήταν ένα από τα περιστατικά που γίνονταν όταν συνάζονταν μεγάλα πλήθη για ν’ ακούσουν το λόγο του Θεού από τα χείλη του Χριστού. Για να τον βλέπουν και να τον ακούν όλοι, δε θα μπορούσε να διαλέξει καλλίτερο τόπο από μια βάρκα. Στην παραλία υπήρχαν δύο πλοιάρια κι οι ψαράδες ασχολούνταν με το πλύσιμο των διχτυών. Τα πλοιάρια αυτά ήταν κλασσικά μικρά ψαροκάικα, σαν κι αυτά που χρησιμοποιούνται και σήμερα στη λίμνη Γεννησαρέτ. Το πλοιάριο όπου μπήκε ο Κύριος ανήκε στο Σίμωνα, τον μετέπειτα απόστολο Πέτρο. Ο Κύριος ζήτησε από το Σίμωνα ν’ απομακρύνει λίγο το πλοιάριο από την αμμουδιά κι έπειτα κάθισε εκεί κι άρχισε να διδάσκει τα πλήθη.

«Ως δε επαύσατο λαλών, είπε προς τον Σί­μωνα· επανάγαγε εις το βάθος και χαλάσατε τα δίκτυα υμών εις άγραν» (Λουκ. ε’ 4). Την ώρα που έμπαινε στο πλοιάριο ο Κύριος στόχευε σε πολλούς στόχους. Πρώτο, του ήταν πιο εύκολο να διδάσκει τους ανθρώπους από το πλοιάριο, να τους βοηθήσει και να θρέψει τις ψυχές τους με τη γλυκιά διδαχή Του. Δεύτερο, ήξερε πως οι ψαράδες ήταν στενοχωρημένοι κι απογοητευμένοι επειδή όλη τη νύχτα είχαν κοπιάσει και δεν έπιασαν ούτε ένα ψάρι. Έτσι ήθελε να τους παρηγορήσει με μια καλή ψαριά, να ικανοποιήσει τις σωματικές κι άλλες ανάγκες τους, γιατί ο Θεός φροντίζει και για το σώμα μας, όπως και για την ψυχή μας, είναι «ο διδούς τροφήν πάση σαρκί» (Ψαλμ. ρλε’ 25). Τρίτο, ο Κύριος ήθελε να ικανοποιήσει τις ψυχές των εκλεκτών Του, ενισχύοντας την πίστη τους σ’ Εκείνον, στην παντοδυναμία Του και στην απεριόριστη ευσπλαχνία Του. Τελευταίο, μα σπουδαιότερο, ο Κύριος ήθελε να κάνει ξεκάθαρο στους μαθητές Του, και μέσω αυτών σ’ όλους εμάς, πως μαζί μ’ Εκείνον και μέσω Εκείνου, όλα είναι δυνατά· πως όλοι οι κόποι των ανθρώπων χωρίς τη βοήθειά Του είναι τόσο μάταιοι, όσο άδεια ήταν και τα δίχτυα των ψαράδων που κόπιασαν όλη νύχτα και δεν έπιασαν ούτε ένα ψάρι. Ο Κύριος πέτυχε το πρώτο στόχο Του και τώρα προχωρούσε στο δεύτερο. Είπε λοιπόν στο Σίμωνα να πάει στα βαθιά και να ξαναρίξει τα δίχτυα.

«Και αποκριθείς ο Σίμων είπεν αυτώ· επιστάτα, δι’ όλης της νυκτός κοπιάσαντες ουδέν ελάβομεν· επί δε τω ρήματί σου χαλάσω το δίκτυον. και τούτο ποιήσαντες συνέκλεισαν πλήθος ιχθύων πολύ· διερρήγνυτο δε το δίκτυον αυτών. και κατένευσαν τοις μετόχοις τοις εν τω ετέρω πλοίω του ελθόντας συλλαβέσθαι αυτοίς· και ήλθον και έπλησαν αμφότερα τα πλοία, ώστε βυθίζεσθαι αυτά» (Λουκ. ε 5-7). Ο Σίμων δεν ήξερε ακόμα ποιός ήταν ο Χριστός. Τον ονόμασε «επιστάτη», δηλαδή «κύριο», του έδειξε σεβασμό δηλαδή, όπως έκαναν και πολλοί άλλοι. Βρισκόταν μακριά όμως από του να πιστέψει το Χριστό ως Υιό του Θεού και Κύριο. Στην αρχή παραπονέθηκε πως είχαν κοπιάσει όλη νύχτα και δεν έπιασαν ούτε ένα ψάρι, επειδή σεβόταν το Χριστό όμως ως καλό και σοφό δάσκαλο, ήθελε να τον υπακούσει και να ξαναρίξει τα δίχτυα.

Ο Θεός δεν ανταμείβει ποτέ τους κόπους των ανθρώπων τόσο πολύ, όσο ανταμείβει μια υπάκουη καρδιά. Η ολοπρόθυμη υπακοή του Πέτρου αποδείχτηκε πολύ μεγάλη, από το γεγονός ότι έθεσε αμέσως σε εφαρμογή τα λόγια του Χριστού, μ’ όλο που πρέπει να ήταν κατάκοπος και άυπνος, μούσκεμα και απογοητευμένος, μετά από μια νύχτα άκαρπης προσπάθειας. Γι’ αυτό και η υπακοή του ανταμείφθηκε αμέσως από το έλεος του Χριστού και την υπακοή των ψαριών, αφού Εκείνος που δημιούργησε τα ψάρια, τους έδωσε εντολή με το πνεύμα Του να συγκεντρωθούν και να γεμίσουν τα δίχτυα. Τα ψάρια δεν έχουν φωνή. Ο Κύριος όμως τους έδωσε εντολή με τη δική Του φωνή να πάνε στα δίχτυα, όπως με τη φωνή Του έδωσε εντολή στους ανέμους να σταματήσουν και στην ταραγμένη θάλασσα να γαληνέψει.

Τα ψάρια δεν άκουσαν τη φωνή του Κυρίου για να συναχτούν μέσα στα δίχτυα. Τά ‘φερε εκεί η δύναμή Του. Με το να μαζευτούν στα δίχτυα τόσο πολλά ψάρια, ο Κύριος αντάμειψε πλούσια την ολονύκτια προσπάθεια των ψαράδων, εξανέμισε τις ανησυχίες τους και κάλυψε τις σωματικές ανάγκες τους. Έτσι την ίδια μέρα πέτυχε και το δεύτερο στόχο Του.

Σαν είδε τόσο μεγάλο πλήθος από ψάρια, που δεν είχε δει ποτέ ως τότε στη ζωή του ο Σίμων κι ένας άλλος που ήταν μαζί του στη βάρκα, έκανε σινιάλο στους συναδέλφους του να πλησιάσουν με τη δική τους βάρκα. Και δε γέμισε μόνο η βάρκα του Σίμωνα με ψάρια, μα κι η βάρκα του Ιακώβου και του Ιωάννη. Και γέμισαν τόσο πολύ, ώστε από το βάρος των ψαριών κινδύνευαν να βουλιάξουν. Κι ίσως να είχαν βουλιάξει, αν δεν ήταν κοντά τους ο Κύριος.

«Ιδών δε Σίμων Πέτρος προσέπεσε τοις γόνασιν Ιησού λέγων· έξελθε απ’ εμού, ότι ανήρ αμαρτωλός ειμι, Κύριε. θάμβος γαρ περιέσχεν αυτόν και πάντας τους συν αυτώ επί τη άγρα των ιχθύων η συνέλαβον. ομοίως δε και Ιάκωβον και Ιωάννην, υιούς Ζεβεδαίου, οι ήσαν κοινωνοί τω Σίμωνι» (Λουκ. ε’ 8-10). Γεμάτος δέος από το αναπάντεχο θέαμα, ο Πέτρος έπεσε γονατιστός στα πόδια του Χριστού. Ούτε για μια στιγμή δεν αμφέβαλε πως τέτοια καλή ψαριά οφειλόταν στην παρουσία του Χριστού στο πλοιάριο κι όχι στις δικές του προσπάθειες. Το περιστατικό αυτό συγκλόνισε τον Σίμωνα ως τα τρίσβαθα της ψυχής του, γι’ αυτό και στη συνέχεια δεν ονόμασε πια τον Ιησού «επιστάτη», αλλά «Κύριο». Κάθε άνθρωπος μπορεί να γίνει «επιστάτης», «αφεντικό», μα μόνο ένας Κύριος υπάρχει. Όταν άκουγε το σοφό δάσκαλο να διδάσκει τα πλήθη από το πλοίο που βρισκόταν κοντά στην ακτή, ο Σίμων τον ονόμασε «Επιστάτη» ή «Διδάσκαλο». Τώρα όμως που είδε το θαυμαστό αυτό έργο Του, τον ομολόγησε «Κύριο».

Προσέξτε πόσο πιο δυνατά μιλάνε τα έργα από τα λόγια! Αν πούμε ακόμα και τα γλυκύτερα λόγια, οι άνθρωποι θα μας αποκαλέσουν διδάσκαλους των ανθρώπων. Αν όμως τα λόγια μας τα υποστηρίζουμε με τα έργα μας, τότε θα μας ονομάσουν ανθρώπους του Θεού. Ίσως την ώρα που άκουγε ο Σίμων τα λόγια του Χριστού, να σκεφτόταν μέσα του πόσο όμορφα και σοφά διδάσκει. Ο καρδιογνώστης που τα έβλεπε όλ’ αυτά, κάλεσε μετά το Σίμωνα στα βάθη, για να του αποδείξει πως πραγματοποιεί όσα λέει.

Ας δώσουμε προσοχή στον τρόπο που μίλησε ο Σίμων στον Κύριο. Αντί να εκφράσει την ευγνωμοσύνη του και το θαυμασμό του για ένα τόσο μεγάλο θαύμα, εκείνος είπε: Έξελθε απ’ εμού. Το ίδιο δε ζήτησαν οι κάτοικοι των Γαδάρων από το Χριστό όταν θεράπευσε το δαιμονισμένο; Το ίδιο ζήτησαν κι εκείνοι, μα δεν είχαν το ίδιο κίνητρο με τον Πέτρο. Οι Γαδαρηνοί απομάκρυναν το Χριστό από τον τόπο τους από πλεονεξία, επειδή οι δαίμονες που έβγαλε ο Χριστός από το δαιμονισμένο οδήγησαν τους χοίρους στον πνιγμό. Ο Πέτρος όμως συνέχισε: ότι ανήρ αμαρτωλός ειμι. Ο λόγος που ζήτησε ο Πέτρος από τον Κύριο να φύγει από κοντά του, ήταν η αίσθηση της αμαρτωλότητας και της αναξιότητάς του.

Η αίσθηση αυτή της αμαρτωλότητας ενώπιον του Θεού είναι μια πολύτιμη πέτρα για την ψυχή. Ο Κύριος την εκτιμά περισσότερο απ’ όλους τους τυπικούς ύμνους δοξολογίας κι ευχαριστίας. Όταν ο άνθρωπος ψάλλει πολλούς τέτοιους ύμνους στο Θεό χωρίς την αίσθηση της αμαρτωλότητάς του, δεν ωφελείται καθόλου. Η αίσθηση της αμαρτω­λότητας οδηγεί στη μετάνοια, η μετάνοια οδηγεί στο Χριστό κι ο Χριστός πραγματοποιεί την αναγέννηση. Η αίσθηση της αμαρτωλότητας είναι το ξεκίνημα στο δρόμο της σωτηρίας του ανθρώπου.

Ο άνθρωπος που έχει περιπλανηθεί πολύ σε παραπλανητικούς δρόμους, δεν έχει τίποτα καλ­λίτερο να κάνει από το να βρει το σωστό δρόμο. Κι όταν τον βρει, το μόνο που του απομένει είναι να τον ακολουθήσει, χωρίς να κοιτάξει προς τα δεξιά ή τ’ αριστερά του. Τί ωφέλησε τον Φαρι­σαίο η προσευχή που έκανε στην εκκλησία, όταν προσπαθώντας να εγκωμιάσει το Θεό, εγκωμίαζε τον εαυτό του; Δε δικαιώθηκε ενώπιον του Θεού, όπως έκανε ο τελώνης που χτυπούσε το στήθος του κι έκραζε: «Ο Θεός, ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ!» (Λουκ. ιη’ 13).

Αυτό ήταν το ξεκίνημα της μύησης του Πέ­τρου στην πίστη του Χριστού. Η ολοκλήρωση έγινε αργότερα, όταν πολλοί από τους ακόλουθους του Χριστού άρχισαν ν’ απομακρύνονται από το Χριστό, ενώ ο Πέτρος του είπε: «Κύριε, προς τίνα απελευσόμεθα; ρήματα ζωής αιωνίου έχεις» (Ιωάν. στ’ 68). Τώρα όμως, στο ξεκίνημα, κατάπληκτος από τη δύναμη του Χριστού, του λέει: Άπελθε απ’ εμού.

Ο Πέτρος δεν ήταν ο μοναδικός που καταλή­φθηκε από δέος. Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης, οι γιοί του Ζεβεδαίου, καθώς κι όλοι οι άλλοι που ήταν μαζί τους, βρίσκονταν στην ίδια κατάσταση. Όλοι τους ξεκίνησαν με φόβο για τον Κύριο, και τέλειωσαν με αγάπη για Εκείνον. Όπως διαβάζουμε στις Παροιμίες, «αρχή σοφίας, φόβος Κυρίου» (Παρ. α’ 7).

Στο φόβο που ένιωθε ο Πέτρος, καθώς γονάτιζε μπροστά Του, ο εύσπλαχνος και πάνσοφος Κύριος απάντησε: «μη φοβού· από του νυν ανθρώπους έση ζωγρών» (Λουκ. ε’ 10). Ο κόσμος αυτός είναι μια θάλασσα γεμάτη πάθη, η Εκκλησία Μου είναι πλοίο και το Ευαγγέλιό μου δίχτυ, όπου θ’ αλιεύσεις ανθρώπους. Χωρίς εμένα δεν μπορείτε να κάνετε τίποτα. Μαζί μου όμως θα έχετε τόσο καλές ψαριές, που θα γεμίσουν τα δίχτυα σας. Φτάνει να είστε υπάκουοι σε Μένα, όπως κάνατε και σήμερα. Και τότε δε θα σας φοβίζει κανένα βάθος και ποτέ δε θα γυρίσετε με άδεια χέρια από το ψάρεμα.

«Και καταγαγόντες τα πλοία επί την γην, αφέντες άπαντα ηκολούθησαν αυτώ» (Λουκ. ε’ 11). Εγκατέλειψαν τα πλοιάρια. Ας τα πάρουν άλλοι κι ας τα κάνουν ό,τι θέλουν. Ο Πέτρος άφησε και το σπίτι του και τη γυναίκα του. Ο Ιάκωβος κι ο Ιωάννης άφησαν το σπίτι και τον πατέρα τους. Κι όλοι τους τον ακολούθησαν. Για ποιό λόγο να στενοχωρηθούν; Δεν είχαν αγωνιστεί όλη νύχτα άσκοπα; Εκείνος που μπορεί να κάνει τα πάντα, θα μπορούσε να θρέψει κι αυτούς και τις οικογένειές τους. Εκείνος που στολίζει τα κρίνα του αγρού και τα κάνει πιο θαυμαστά ακόμα κι από το βασιλιά Σολομώντα, ο ίδιος θα φροντίσει και για το δικό τους ντύσιμο. Η τροφή και το ντύσιμο είναι το ελάχιστο που έχουν να φροντίσουν. Εδώ ο Κύριος τους καλεί στο μέγιστο: στη βασιλεία του Θεού. Όταν μπορεί να τους δώσει το μέγιστο, είναι δυνατό να μην μπορέσει να τους δώσει το ελάχιστο; Ο ίδιος ο απόστολος Πέτρος έγραψε αργότερα: «πάσαν την μέριμναν υμών επιρρίψαντες επ’ αυτόν, ότι αυτώ μέλλει περί υμών» (Α Πέτρ. ε’ 7). Τέλος, αν τον υπακούν ακόμα και τα κωφάλαλα ψάρια στο νερό, πως δε θα μπορούσαν να το κάνουν αυτό οι άνθρωποι αυτοί, τα λογικά όντα;

Ολόκληρο το περιστατικό αυτό έχει κι ένα βαθύτερο νόημα. Το πλοίο σημαίνει το σώμα. Τα σχισμένα δίχτυα σημαίνουν το παλιό πνεύμα του ανθρώπου. Τα βάθη της θάλασσας σημαίνουν το βάθος της ψυχής του ανθρώπου. Όταν ο Κύριος κατοικεί σ’ έναν υπάκουο άνθρωπο, τότε ο άνθρωπος αυτός απομακρύνεται από την ακτή του υλικού κόσμου και πηγαίνει από τις αισθητικές σκιές στα πνευματικά βάθη. Στα βάθη αυτά ο Κύριος του αποκαλύπτει τ’ αμέτρητα πλούτη των δωρεών Του, για τις οποίες αγωνιζόταν μάταια σ’ ολόκληρη τη ζωή του. Οι δωρεές αυτές είναι τόσο μεγάλες, ώστε το παλιό πνεύμα δεν μπορεί να τις αντέξει και σχίζεται. Γι’ αυτό είπε ο Κύριος πως δε βάζουν καινούργιο κρασί σε παλιά ασκιά.

Όταν ο υπάκουος άνθρωπος βλέπει τ’ αρίφνητα πλούτη των δωρεών Του, γεμίζει δέος και κατάπληξη τόσο για την παντοδυναμία του Θεού, όσο και για τις δικές του αμαρτίες. Θα ήθελε σ’ αυτήν την περίπτωση να κρυφτεί από το Θεό, να φύγει ο Θεός από κοντά του κι ο ίδιος να γυρίσει στο παλιό του πνεύμα και στην παλιά του ζωή. Μόλις όμως η λαμπρότητα του Θεού κι η ευσπλαχνία Του αποκαλυφθούν στον άνθρωπο, τότε του φανερώνεται ακαριαία η αμαρτωλότητα κι η αναξιότητά του, η αποξένωσή του απ’ Αυτόν.

Ο Θεός δε θα εγκαταλείψει τον άνθρωπο που έχει οδηγήσει στα βάθη. Δε θα λάβει σοβαρά την κραυγή του έξελθε απ’ εμού. Ξέρει ότι η κραυγή αυτή βγαίνει από έναν άρρωστο άνθρωπο, γι’ αυτό και του δίνει θάρρος και τον παρηγορεί με τα λόγια, «μη φοβού».

Όταν ο Θεός χορηγεί σ’ έναν υπάκουο άνθρωπο τα θεϊκά κι ανεκλάλητα χαρίσματά Του, δε θέλει τα χαρίσματα αυτά να σταματήσουν σ’ εκείνον, όπως το τάλαντο που έκρυψε ο πονηρός δούλος στη γη. Ο Θεός ζητάει από τον υπάκουο άνθρωπο να μοιραστεί τα χαρίσματά του με άλλους. Γι’ αυτό ο Πέτρος κάλεσε τους ανθρώπους του άλλου πλοιαρίου να κάνουν χώρο για να βάλουν κι εκεί ψάρια. Μοίρασαν τη σοδειά τους με τους αδελφούς Ιάκωβο και Ιωάννη, καθώς και με τους συντρόφους τους. Ο Ιάκωβος, ο Ιωάννης κι οι σύντροφοί τους κουράστηκαν κι αυτοί για να σύρουν τα δίχτυα, ν’ αδειάσουν τα ψάρια και να κωπηλατήσουν ως την ακτή. Κάθε υπάκουος άνθρωπος που λαβαίνει το δώρο του από κάποιον άλλον, πρέπει να ξέρει πως το δώρο αυτό προέρχεται από το Θεό, όχι από άνθρωπο. Έτσι πρέπει αμέσως, χωρίς χρονοτριβή, ν’ αρχίσει να εργάζεται για τη διατήρηση, τον πολλαπλασιασμό και τη μετάδοση του δώρου.

Τί σημαίνει τώρα το γεγονός των υπάκουων ψαράδων που τράβηξαν τα πλοιάριά τους στην ακτή, τα εγκατέλειψαν, όπως κι οτιδήποτε άλλο κατείχαν κι ακολούθησαν το Χριστό; Πως ο άνθρωπος που είναι προικισμένος από το Θεό, όταν προχωρεί στα βαθιά, εγκαταλείπει το σώμα με τα πάθη του, καθώς και κάθε εφάμαρτο δεσμό με το οποίο ήταν δεμένος ως τότε, εγκαταλείπει δηλαδή τα πάντα. Εγκαταλείπει όχι μόνο το σώμα και τους δεσμούς του, αλλ’ ακόμα και το παλιό πνεύμα του με όλες τις ιδέες του. Και τότε ακολουθεί Εκείνον που ντύνει όσους καλεί με το νέο ένδυμα της σωτηρίας, που καλεί πάντα τους υπάκουους πιστούς στα πνευματικά βάθη.

Ο Κύριος είπε πως ο Πέτρος θα γίνει αλιέας ανθρώπων. Από του νυν ανθρώπους έση ζωγρών. Αυτό σημαίνει πως οι απόστολοι, οι επίσκοποι, οι λοιποί κληρικοί, καθώς και όλοι οι χριστιανοί, που ο Θεός τους προίκισε με τα χαρίσματά Του, πρέπει να εργαστούν με αγάπη για να ψαρέψουν – δηλαδή να σώσουν – όσους περισσότερους ανθρώπους μπορούν, με τη βοήθεια των χαρισμάτων τους. Ο καθένας θ’ αγωνιστεί ανάλογα με το χάρισμά του: Εκείνος που έλαβε πολλά χαρίσματα θά ‘χει πλουσιότερη σοδειά, όποιος έλαβε λιγότερα θά ‘ναι λιγότερο υπεύθυνος, όπως φαίνεται κι από την παραβολή των ταλάντων. Ο δούλος που έλαβε πέντε τάλαντα έφερε δέκα, ο άλλος που έλαβε δύο τάλαντα, έφερε τέσσερα. Κανένας όμως δεν πρέπει να υπερηφανευτεί για τα χαρίσματα του Θεού σα νά ‘ταν δικά του, να τα κρύβει από τους ανθρώπους και να τα θάβει στον τάφο του σώ­ματός του. Τέτοιος άνθρωπος θα κατακριθεί από μόνος του στη γέεννα του πυρός, εκεί που είναι ο βρυγμός κι ο τρυγμός των οδόντων.

***

Η ευαγγελική αυτή περικοπή είναι γεμάτη από διδαχές για μας, για τη γενιά μας, όπως και τα δίχτυα των ψαράδων ήταν γεμάτα από τα ευλογημένα ψάρια. Ας μπορούσαν οι σύγχρονοι άνθρωποι να πάρουν από το σημερινό ευαγγέλιο τουλάχιστο το μάθημα της υπακοής στο Θεό! Όλες οι άλλες διδαχές τότε θα ήταν ακόλουθές της κι όλα τα καλά που επιθυμεί η καρδιά του ανθρώπου θ’ αλιεύονταν στα χρυσά δίχτυα της ευαγγελικής υπακοής.

Έχουμε μπροστά μας δύο παραδείγματα υπακοής: την υπακοή των ψαριών και την υπακοή των αποστόλων. Ποιά από τις δύο είναι πιο σπουδαία; Αυτό είναι αυταπόδεικτο. Τα ψάρια υπακούνε στην εντολή του Κυρίου και θυσιάζουν τη ζωή τους στα πόδια Του. Ο Κύριος τα δημιούργησε για την εξυπηρέτηση των αναγκών του ανθρώπου.

Προσέξτε όμως πώς τα ψάρια λειτουργούν και για την πνευματική του ανάγκη. Σ’ εκείνους που έχουν απομακρυνθεί από το Θεό, στους επαναστατημένους κι ανυπάκουους ανθρώπους, λειτουργούν ως παράδειγμα υπακοής στο Δημιουργό τους. Τα ψάρια αυτά δε θα μπορούσαν να γίνουν περισσότερο γνωστά αν είχαν αφεθεί να ζήσουν και να κολυμπούν στη Λίμνη της Γεννησαρέτ. Εξαγόρασαν τη ζωή τους με τη μεγάλη τιμή να υπηρετήσουν το σχέδιο του Κυρίου, του Λυτρωτή, σαν παράδειγμα και επίπληξη στον ανυπάκουο άνθρωπο. Τ’ ανεξιχνίαστο έλεος του Κυρίου είναι φανερό εδώ: ο Κύριος χρησιμοποιεί όλα τα πλάσματά Του για να επαναφέρει τον άνθρωπο στο δρόμο που έχασε, να τον αφυπνίσει, να τον διεγείρει και να τον υψώσει πάλι στην προτέρα του αξία και δόξα.

Το παράδειγμα της υπακοής των αποστόλων είναι επίσης συγκινητικό. Οι απλοί άνθρωποι συνήθως έχουν πιο στενούς δεσμούς με τα σπίτια και τις οικογένειές τους από τους κοσμικούς ανθρώπους. Οι κοσμικοί έχουν πολλούς και ποικίλους δεσμούς με τον κόσμο. Κι αν ακόμα χαλαρώσει ένας δεσμός τους, έχουν πολλούς άλλους. Κι όμως, οι απλοί ψαράδες τα εγκατέλειψαν όλα, έσπασαν τους λίγους αλλά πολύ δυνατούς δεσμούς τους με τον κόσμο, με τα σπίτια και τις οικογένειές τους και ακολούθησαν τον Κύριο στα μεγάλα και πλούσια πνευματικά βάθη χωρίς να πάρουν τίποτα μαζί τους, παρά μόνο τον εαυτό τους. Ο χρόνος έδειξε πως ο Κύριος τους αντάμειψε πλούσια για την υπακοή τους. Αναδείχτηκαν στύλοι της Εκκλησίας του Θεού στη γη και μεγάλοι άγιοι στην ουράνια βασιλεία Του. Ας βιαστούμε λοιπόν κι εμείς ν’ ακολουθήσουμε το παράδειγμα της υπακοής τους. Η νύχτα της επίγειας διαδρομής μας τελειώνει. Όλοι οι κόποι της νύχτας είναι έτσι κι αλλιώς μάταιοι, τα δίχτυα μας είναι άδεια, οι καρδιές μας γεμάτες κακία, οι ψυχές κι ο νους μας λιμοκτονούν, αφού έχουν στερηθεί τη βοήθεια του Θεού.

Ο πράος Κύριος στέκεται δίπλα στο πλοίο του καθενός μας και μας καλεί. Εκείνος, ο παντογνώστης Δημιουργός, ζητάει από τον καθένα μας να τον αφήσουμε να μπει στο πλοίο και να ταξιδέψουμε μαζί Του μακριά από τις σκιές και τις φουρτούνες της ζωής, στα μεγάλα βάθη της πνευματικής θάλασσας. Εκεί θα γεμίσουμε το πλοίο μας με όλα τα αγαθά που επιθυμούμε. Ας τον υπακούσουμε τώρα, την ώρα που μας καλεί, γιατί όταν χαράξει η μέρα δε θα τον δούμε πια ως αιτούντα, αλλ’ ως Κριτή. Ας μην απορρίψουμε το αίτημά Του να μπει στην καρδιά και στην ψυχή μας, όπως δεν το απέρριψε ο Πέτρος. Δε μας το ζητάει για δική Του χάρη, αλλά για δική μας. Να ξέρεις πως δεν είναι εύκολο στον Πάναγνο να μπει κάτω από ακάθαρτη στέγη. Να ξέρεις πως αυτό που κάνει είναι θυσία, που την κάνει όμως από αγάπη για μας. Δε μας ζητάει να μπει μέσα για να πάρει, άλλα για να δώσει. Το μόνο που θέλει, είναι να δεχτούμε τη βοήθεια και τη θυσία Του. Αδελφοί μου, ας αφουγκραστούμε τη φωνή που μας καλεί, προτού φτάσει στ’ αυτιά μας η φωνή του Κριτή.

Δόξα και αίνος στον Κύριο και Σωτήρα μας Ιησού Χριστό, μαζί με τον Πατέρα και το Αγιο Πνεύμα, την ομοούσια και αδιαίρετη Τριάδα, τώρα και πάντα και στους αιώνες των αιώνων. Αμήν.

(Απόσπασμα από το βιβλίο «ΚΥΡΙΑΚΟΔΡΟΜΙΟ Β’ – ΟΜΙΛΙΕΣ Ε’ Αγίου Νικολάου Βελιμίροβιτς», Επιμέλεια – Μετάφραση: Πέτρος Μπότσης, Αθήνα 2013)

 

ΓΕΡΟΝΤΑΣ Π. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ

 

            ΓΕΡΟΝΤΑΣ Π. ΦΙΛΟΘΕΟΣ ΖΕΡΒΑΚΟΣ ΚΑΙ ΠΑΠΙΣΜΟΣ 

 

Ο ΑΓΙΑΣΜΕΝΟΣ Γέροντας π. Φιλόθεος Ζερβάκος ἤξερε πολὺ καλὰ τί εἶναι (καὶ) ὁ αἱρετικὸς Παπισμός. Ἔγραψε: «Καὶ τοῦτο διότι κυριευθεὶς ὁ πάπας ὑπὸ ἀλαζονείας καὶ ἐπάρσεως καὶ θέλων νὰ γίνη ἀνώτερος ἐξουσιαστὴς τῆς Ἐκκλησίας καὶ πολιτείας ἔσχισε τὴν Ἐκκλησίαν τοῦ Χριστοῦ… Οἱ παπολάτραι ὑπέπεσαν εἰς πολλὰς κακοδοξίας καὶ αἱρέσεις μεταστρέψαντες ὅλα τὰ μυστήρια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. ἀντὶ τοῦ βαπτίσματος μεταχειρίζονται τὸ ράντισμα, Ἀντὶ τοῦ μυστηρίου τῆς μεταλήψεως μεταχειρίζονται ἑβραϊκὰ ἄζυμα. Ἀνέτρεψαν τὰς νηστείας, οὔτε εὐχέλαιον , οὔτε ἁγιασμὸν δύνανται νὰ ποιήσουν, διότι εἶναι ἀφορισμένοι, δι’ αὐτὸ καὶ ὁ ἁγιασμός των δὲν διατηρεῖται… 

Δὲν παραλείπω δὲ νὰ ἀναφέρω καὶ ἐκεῖνο τὸ ὁποῖον εἶδον ἰδίοις ὄμμασιν ὅτε μετέβην εἰς Ἅγιον Ὄρος χάριν προσκυνήσεως. Ὅτε ὁ αὐτοκράτωρ Κων/πόλεως Μιχαὴλ καὶ πατριάρχης Βέκκος παπολάτραι μετέβησαν κατὰ τὸ ἔτος 1170-1200 εἰς τὸ Ἅγιον Ὄρος ἐβίαζαν τοὺς μοναχοὺς νὰ δεχθοῦν τὸν παπισμὸν καὶ νὰ συλλειτουργήσουν μὲ τοὺς παπιστάς. Ὅσοι ἐδέχθησαν καὶ συλλειτούργησαν τὰ σώματά των μένουν ἄλυτα ὡς ἀφορισμένα πνέοντα δυσωδίαν· ὅσοι δὲ δὲν ἐδέχθησαν καὶ ἐθανατώθησαν ὑπὸ τῶν παπιστῶν, τούτων τὰ σώματα πνέουν ἄρρητον εὐωδίαν. Εὔχομαι ὅπως ἡ χάρις τοῦ Παναγίου Πνεύματος φωτίση τὸν νοῦν σας, σᾶς ἐνισχύση καὶ ἀποτινάξητε τὸν ὕπνον τῆς πλάνης καὶ ραθυμίας καὶ προσέλθετε εἰς τὰς ἀγκάλας τῆς Ἐκκλησίας. Ἐὰν οἱ σημερινοὶ Ἀρχιερεῖς δὲν σεβασθοῦν τὰς ἀποφάσεις, τοὺς κανόνας καὶ τὰς παραδόσεις τῶν θείων Ἀποστόλων καὶ Ἁγίων Πατέρων τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλὰ τὰς καταφρονοῦν, ποῖος, ποὺ καλῶς φρονεῖ, θὰ σεβασθῆ τὰς ἰδικάς των;»!

 

ΑΓΙΟΣ ΓΡΗΓΟΡΙΟΣ Ο ΦΩΤΙΣΤΗΣ ΤΗΣ ΑΡΜΕΝΙΑΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ  Θεολόγου – Καθηγητού

        Η Αρμενία υπήρξε σημαντική κοιτίδα του Χριστιανισμού κατά τους πρώτους χριστιανικούς αιώνες. Σύμφωνα με την παράδοση, οι πρώτοι που έφεραν το χριστιανικό μήνυμα στις χώρες του Καυκάσου, ήταν οι απόστολοι Θαδδαίος και Βαρθολομαίος. Αλλά οι διωγμοί εκ μέρους των ειδωλολατρών ηγεμόνων της περιοχής δεν επέτρεψαν να αναπτυχθούν ιδιαίτερα οι εκεί χριστιανικές κοινότητες. Αυτά μέχρι την εμφάνιση του αγίου Γρηγορίου, ο οποίος έλαβε την προσωνυμία του Φωτιστή της Αρμενίας.

        Έζησε στα χρόνια που αυτοκράτορας ήταν ο Διοκλητιανός (284-305), ο πλέον φανατικός και θρησκομανής ρωμαίος αυτοακράτορας, ο μεγαλύτερος διώκτης των Χριστιανών. Ήταν Πάρθος στην καταγωγή και γόνος επιφανούς οικογένειας. Ο πατέρας του ονομάζονταν Ανάκ και ήταν συγγενής του βασιλιά της Αρμενίας Κουσαρώ, φανατικού ειδωλολάτρη και σφοδρού διώκτη των Χριστιανών. Χιλιάδες Χριστιανοί συνελήφθησαν, βασανίστηκαν και βρήκαν τραγικό θάνατο από τους δημίους του.

      Ο Γρηγόριος κατηχήθηκε στην χριστιανική πίστη και βαπτίστηκε Χριστιανός. Παράλληλα δε έλαβε σπουδαία μόρφωση, λόγω της ευγενικής και πλούσιας οικογένειάς του. Επίσης διακρίνονταν για την ευσέβειά του και τον ενάρετο βίο του και γι’ αυτό έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως από τους συμπατριώτες του.

     Τον Κουσαρώ διαδέχτηκε στο θρόνο ο γιός του Τιριδάτης, φανατικός και αυτός ειδωλολάτρης, ο οποίος ανανέωσε τη διαταγή του πατέρα του, εναντίον των Χριστιανών του βασιλείου του. Οι στρατιώτες του εισέβαλλαν στις πόλεις και τα χωριά και συλλάμβαναν όσους καταγγέλλονταν ως Χριστιανοί. Μαζί τους συνελήφθη και ο Γρηγόριος, ο οποίος σύρθηκε σιδηροδέσμιος στον βασιλιά. Ο γενναίος Χριστιανός στάθηκε με θάρρος και παρρησία μπροστά στον θηριώδη ηγεμόνα και ομολόγησε την πίστη του στον αληθινό Τριαδικό Θεό και στηλίτευσε την ειδωλολατρία, ως λατρεία των πονηρών πνευμάτων. Κάθε άλλη λατρεία, εκτός του Τριαδικού Θεού, που μας αποκάλυψε ο ένσαρκος Λόγος Του, ο Ιησούς Χριστός, είναι λατρεία των δαιμόνων, όπως ρητά αποφαίνεται η Αγία Γραφή, «πάντες οι θεοί των εθνών (είναι) δαιμόνια» (Ψαλμ.95,5).

        Ο Τιριδάτης θύμωσε τόσο πολύ ώστε αλλοιώθηκε η όψη του από την απολογία του Χριστιανού Γρηγορίου. Τον φοβέρισε ότι θα τον υπέβαλλε σε φρικτά βασανιστήρια και πως θα τον σκότωνε αν δεν θυσίαζε στους «θεούς» του. Όμως εκείνος έμεινε αμετάπειστος και εδραίος στην πίστη του στο Χριστό. Τότε ο βασιλιάς διέταξε να τον βασανίσουν με τα πλέον επώδυνα και φρικτά μέσα. Κάποιος τον πληροφόρησε για την ταυτότητα του Γρηγορίου, ότι ήταν γιος του Ανάκ του Πάρθου, ο οποίος είχε δολοφονήσει τον πατέρα του Κουσαρώ. Αυτό τον εξόργισε έτι περισσότερο και σκέφτηκε να τον θανατώσει με αργό και  βασανιστικό τρόπο, προκειμένου να πάρει εκδίκηση για τον πατέρα του. Έδωσε διαταγή να ανοίξουν ένα βαθύ λάκκο, στην πόλη Αρταξά και αφού έδεσαν πισθάγκωνα το Γρηγόριο, τον έριξαν στην τάφρο για να φαγωθεί από τα θηρία και τα δηλητηριώδη ερπετά, τα οποία έριξαν μαζί του.  

       Κανένας δεν ασχολήθηκε πια με αυτόν, διότι θεώρησαν βέβαιο το θάνατό του. Όμως ο άγιος δεν βλάφτηκε, τα θηρία και τα ερπετά δεν του προξένησαν την παραμικρή βλάβη. Εκεί ξεχασμένος έζησε δεκαπέντε ολόκληρα χρόνια, με λίγο ψωμί και νερό που του πήγαινε κρυφά μια ευσεβής Χριστιανή χήρα. Η θεία χάρις τον επισκίασε και τον προστάτευε όλα αυτά τα χρόνια.  Επί τη ευκαιρία επισημαίνουμε πως αυτές οι θαυμαστές διηγήσεις «ξενίζουν» τους ορθολογιστές και απίστους, ως

μυθώδη γεγονότα. Αλλά για τους πιστούς είναι η δυναμική φανέρωση των άκτιστων ενεργειών του Θεού στον κόσμο. Κατά τον απόστολο Παύλο: «Πίστει νοούμενν κατηρτίσθαι τους αιώνας ρήματι Θεού, εις το μη εκ φαινομένων τα βλεπόμενα γεγονεναι» (Εβρ.11,3), Διότι είναι «μεγάλα τα της πίστεως κατορθώματα» και «όπου Θεός δε βούλεται, νικάται φύσεως τάξις»!

        Όμως συνέβη το εξής παράδοξο γεγονός. Ο θηριώδης βασιλιάς Τιριδάτης είχε παραφρονήσει και έτρεχε στα βουνά και τα όρη κάνοντας παρέα με τους χοίρους, βόσκοντας χόρτα όπως τα ζώα και τρώγοντας συχνά τις σάρκες του κορμιού του. Οι συγγενείς του παλατιανοί βρισκόταν σε απόγνωση για την τραγική κατάσταση του ηγεμόνα. Κάποιο βράδυ έγινε το θαύμα. Η αδελφή του Τιριδάτη Κουσαροδούκτα είδε ένα παράξενο όνειρο και άκουσε μια υπερκόσμια φωνή, η οποία την πληροφορούσε πως «όσο καιρό θα βρίσκεται στο λάκκο ο Γρηγόριος και δεν τον βγάζετε από εκεί, δεν πρόκειται να βρει γιατρειά ο αδελφός σου»!

      Το παράξενο όνειρο συντάραξε την πριγκίπισσα, η οποία το διηγήθηκε στους αξιωματούχους του ανακτόρου. Εκείνοι δεν ήξεραν για κανέναν Γρηγόριο, ο οποίος βρίσκεται σε λάκκο, διότι η υπόθεση αυτή είχε ξεχασθεί. Όμως κάποιος γέρος θυμήθηκε το γεγονός και τους οδήγησε στον τόπο, όπου κείτονταν ο αθλητής του Χριστού. Εκεί πράγματι οι άρχοντες βρήκαν τον Γρηγόριο απόλυτα υγιή και τα θηρία και ερπετά να τον προσκυνούν! Τον έβγαλαν από το λάκκο και τον οδήγησαν στο παλάτι, στο βασιλικό διαμέρισμα του άρρωστου Τιριδάτη. Ο Γρηγόριος αφού προσευχήθηκε, τον σταύρωσε και ο βασιλιάς έγινε αμέσως καλά!

      Τότε ο Τιριδάτης κράτησε κοντά του τον Γρηγόριο, για να τον κατηχήσει στην πίστη του Χριστού. Αφού περατώθηκε η κατήχηση, ο Γρηγόριος τον βάπτισε. Ο πρώην διώκτης βασιλιάς έγινε ένθερμος Χριστιανός και προστάτης της Εκκλησίας και των Χριστιανών. Πρότεινε δε στον Γρηγόριο να χειροτονηθεί Επίσκοπος της Μεγάλης Αρμενίας. Εκείνος δέχτηκε  και από τότε άνοιξε μια νέα σελίδα για τον Αρμενικό λαό.  

       Ο άγιος Γρηγόριος διακρινόταν για τις αρετές του, την ακλόνητη πίστη του στο Θεό και την ιεραποστολική του θέρμη. Κήρυττε και θαυματουργούσε, ως τεκμήριο της αληθινής πίστης που δίδασκε στους συμπατριώτες του. Οργάνωσε πολυπληθείς  ιεραποστολές σε όλη τη χώρα, ώστε σε μικρό χρονικό διάστημα να μεταστραφούν στο Χριστιανισμό η μεγάλη πλειοψηφία του Αρμενικού λαού.

      Ο άγιος Γρηγόριος ανήκει στους μεγάλους Πατέρες της Εκκλησίας. Για τους Αρμενίους θεωρείται ο φωτιστής τους και γι’ αυτό τον αποκαλούν Αουσάβοριτς, δηλαδή φωτιστή, διότι αυτός τους έβγαλε από τα σκοτάδια της ειδωλολατρίας και τους οδήγησε στο Φως το αληθινό, τον Ήλιο της Δικαιοσύνης, το Λυτρωτή του κόσμου, τον Ιησού Χριστό. Υπήρξε λοιπόν ο ουσιαστικός ιδρυτής της Αρμενικής Εκκλησίας και ο μεγάλος φωτιστής του Αρμενικού λαού και γι’ αυτό τιμάται υπερβαλλόντως από τους Αρμενίους. Το ιεραποστολικό του ενδιαφέρον εκτάθηκε και σε άλλες όμορες χώρες του Καυκάσου. Όπως αναφέρει ο άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης, ο άγιος Γρηγόριος βάπτισε στον Ευφράτη ποταμό πάνω από τέσσερα εκατομμύρια Αρμενίους, Ασσυρίους και Πέρσες. Μαζί τους τον Τιριδάτη. Έχτισε τρεις περίλαμπρους ναούς προς τιμή της αγίας Μάρτυρος Γαϊανής και των συν αυτής αγίων Παρθένων.

      Όταν ολοκλήρωσε το τιτάνιο ιεραποστολικό του έργο, θέλησε να αποσυρθεί στην έρημο για να αφιερώσει χρόνο για την δική του τελείωση. Πριν αναχωρήσει χειροτόνησε τρεις Επισκόπους, να συνεχίσουν τον έργο του, τον Ολβιανό, τον Ευθάλιο και τον Βάσσο. Συνολικά χειροτόνησε, στις περιοχές που εκχριστιάνισε, περισσότερους από τετρακόσιους Επισκόπους.

       Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 30 Σεπτεμβρίου του 325. Την ημέρα αυτή τιμάται η μνήμη του.

       Ατυχώς όμως η Αρμενική Εκκλησία, «η άμπελος ην εφύτευσεν» ο άγιος Γρηγόριος, παρέκλινε από την Ορθόδοξη πίστη τον 5^ο αιώνα, απέρριψε τις αποφάσεις της Αγίας Δ΄ Οικουμενικής Συνόδου (451) και συντάχτηκε με τους αιρετικούς Μονοφυσίτες, ακολουθώντας έναν μετριοπαθή Μονοφυσιτισμό, τον οποίο ακολουθεί μέχρι σήμερα. Ευχή μας είναι, ο αδελφός μας μαρτυρικός Αρμενικός λαός, ο οποίος βίωσε, στο διάβα της ιστορίας του, απίστευτες διώξεις και μαρτύρια, να βρει ξανά την αληθινή πίστη και να ενταχθεί στους κόλπους της Μίας, Αγίας, καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, στην Ορθοδοξία μας, την αληθινή Εκκλησία του Χριστού.  

 

 

Ὁ Πατριάρχης Βαρθολομαῖος καί ἡ συνοδεία του συναγελαζόμενοι μετά τοῦ Προέδρου τῆς Οὐκρανίας Ζελένσκι προσφάτως εἰς Νέαν Ὑόρκην.

Ἐπικίνδυνος ἐπέμβασις ἡ ἀναθεώρησις τοῦ Καταστατικοῦ τῆς Ἐκκλησίας Κρήτης!

ΟΙ ΚΡΗΤΕΣ ΙΕΡΑΡΧΑΙ  ΝΑ ΚΑΤΑΦΥΓΟΥΝ ΕΙΣ ΤΟ ΣτΕ!

«Ἡ κατάτμησις ἐκκλησιαστική καί πολιτική τῆς Πατρίδος μας, στόχος τῶν σκοτεινῶν κέντρων. Οἱ Πατριαρχικές περιοδεῖες, οἱ κινήσεις, τά γραπτά καί τά προφορικά τοῦ Πατριαρχείου  περί τοῦ θέματος αὐτοῦ δέν μᾶς ἀφήνουν περιθώρια νά θεωροῦμε τήν σκέψη μας αὐτή ὡς καχυποψία!». Ὁ Πατριάρχης πηγὴ διχοστασιῶν, σχισμάτων καὶ διχογνωμιῶν.

Τοῦ κ. Γεωργίου Κ. Τραμπούλη, θεολόγου

   Ὁ μακαριστός πρωτοπρεσβύτερος Βασίλειος Βολουδάκης σέ ἐμπερίστατο ἄρθρο του στόν Ὀρθόδοξο Τύπο τόν Μάϊο τοῦ 2016, ἀναφερόμενος στήν ἀπόλυτη Αὐτοκεφαλία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος, σημείωνε ὅτι αὐτή «στίς ἡμέρες μας δέν εἶναι ἁπλή διοικητική ἀναγκαιότητα, ἀλλά Ἐκκλησιολογικῆς προστασίας τῆς Ἑλλάδικῆς Ἐκκλησίας ἀπό τήν “ὀθνείαν” καί ἐξευρωπαϊσμένη Παποπροτεσταντική παραλλαγή τῆς Ὀρθοδόξου Πίστεως, πού διαμορφώνει καί διοχετεύει στά πέρατα τῆς Οἰκουμένης τό Πατριαρχικό ἐπιτελεῖο». Αὐτά τόνιζε ὁ ἀείμνηστος πατήρ μέ ἀνυπέρβλητο διορατικό βλέμμα σχεδόν δέκα χρόνια πρίν καί αὐτά σήμερα εἶναι ἐπίκαιρα ὅσο ποτέ ἄλλοτε.

Πρός ἀναθεώρησιν  τό Καταστατικόν τῆς ἐν Κρήτῃ Ἐκκλησίας

Μέ ἐνδιαφέρον ἀναμένονται οἱ ἐξελίξεις γά τήν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης μετά τήν ἀπόφαση τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως γιά τήν ἔναρξη τῆς διαδικασίας πρός ἀναθεώρηση τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης, ἀλλά καί τήν δήλωση τοῦ πρωθυπουργοῦ κατά τήν πρόσφατη συν­άντησή του μέ τόν Ἀρχιεπίσκοπο Κρήτης, ὅτι ἐμμένει στήν ἀπόφασή του γιά τό ἀμετάθετο τῶν Κρητῶν Μητροπολιτῶν.

Στήν οὐσία, τό Φανάρι προτίθεται νά προχωρήση, σύμφωνα μέ δημοσιογραφικές πληροφορίες, ἐκτός ἐάν δέν ὑπάρξουν ἔντονες ἀντιδράσεις ἀπό τήν Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, σέ δραστικές ἀλλαγές, οἱ ὁποῖες ἀφοροῦν τό ἰσχῦον καθεστώς τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας, πού δέν ἀποκλείεται νά φέρουν ἀνακατατάξεις πού θά ἐπηρεάσουν σημαντικά τήν λειτουργία της. Τώρα διαφάνηκε ὅτι, ὅταν τούς κολάκευε “ἀναβιβάζοντάς” τους σέ Μητροπολίτες (Πατριαρχικός Τόμος 301 τῆς 9ης Μαρτίου 1993) οὐσιαστικά ἄνοιγε τήν κερκόπορτα, γιά τήν ἅλωση τῆς Κρήτης.

Ἡ Σύνοδος τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ἡ ὁποία εἶχε συνέλθει τήν 29η Αὐγούστου (2025), στήν τακτική αὐτῆς συν­εδρία τοῦ μηνός Αὐγούστου, ὑπό τήν προεδρίαν τοῦ Πατριάρχου Βαρθολομαίου πῆρε τίς ἑξῆς ἀποφάσεις, σύμφωνα μέ τήν Ἀρχιγραμματεία τοῦ Πατριαρχείου:

«α) συνεζητήθη τό θέμα τῆς ἐκκλήτου προσφυγῆς τοῦ Σεβ. Μητροπολίτου πρῴην Πάφου Τυχικοῦ καί ἀπεφασίσθη ἡ πρόσ­κλησις καί ἐμφάνισις αὐτοῦ ἐνώπιον τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου, κατά τήν προσεχῆ συνεδρίαν αὐτῆς περί τά μέσα Ὀκτωβρίου,

β) ἀπεφασίσθη ἡ ἔναρξις τῆς διαδικασίας πρός ἀναθεώρησιν τοῦ Καταστατικοῦ Χάρτου τῆς ἐν Κρήτῃ Ἐκκλησίας, κατά τόν προβλεπόμενον ὑπό τοῦ ἰσχύοντος τρόπον,

γ) ἐπί τῇ ἀναγνώσει γράμματος τοῦ Σεβ. Ἀρχιεπισκόπου Σιναίου Δαμιανοῦ, ἐξεφράσθη ἡ συμπαράστασις πρός αὐτόν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου, τό ὁποῖον θεωρεῖ αὐτόν νόμιμον καί κανονικόν Ἀρχιεπίσκοπον καί Ἡγούμενον, ἐνῷ ἐξακολουθεῖ νά ἀναγνωρίζῃ τό ἀπό αἰώνων καθεστώς τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Σινᾶ».

Ἀνύπαρκτα προνόμια

  Εἶναι γεγονός ὅτι τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, μή ἔχοντας ποίμνιο, γιά νά ἀσκῆ ἔλεγχο στίς ἀντικανονικές ἐκκλησιαστικές του ἀποφάσεις, δικαιολογεῖ τήν ὕπαρξή του ἀσχολούμενο μέ τά προβλήματα τῶν ἄλλων Ἐκκλησιῶν· καί μάλιστα, ὅπως ἄλλοτε ἡ ἐκκλησία τῆς Ρώμης, γιά νά δικαιολογήση ἀνύπαρκτα πρωτεῖα ἐφηῦρε τίς ψευδοϊσιδώρειες καί ψευδοκωνστανίνειες διατάξεις, κατ’ ἀνάλογο τρόπο τό σύγχρονο Φανάρι, διακηρύσσει ὅτι ἔχει τό δικαίωμα τοῦ παγκόσμιου ἐκκλήτου, νά κρίνη δηλαδή ἐφέσεις παγκοσμίως, ἀπό ἐπισκόπους καί κληρικούς ὁπουδήποτε ἀνά τόν Ὀρθόδοξο κόσμο. Ὅτι ἔχει δῆθεν τήν ἐξουσία νά ἐπιβλέπη καί νά ρυθμίζη τήν πορεία τῶν ἄλλων τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν, ὡς “πρῶτος κριτής καί ἐπόπτης ὅλου τοῦ Ὀρθοδόξου κόσμου”, προνόμιο τό ὁποῖο κανένας Ἱερός Κανόνας καί ἀπόφαση Οἰκουμενικῆς Συνόδου δέν τοῦ τό ἀναγνωρίζει ἤ ὡς “πρῶτος ἄνευ ἴσων”(!!!), ὅπως ὁ Μητρ. Ζηζιούλας, ὁ Ἀρχ. Ἀμερικῆς Ἐλπιδοφόρος καί ὁ Μητροπολίτης Κρήνης τόν ἀναγνώρισαν γραπτῶς!

  Τό Φανάρι σήμερα προβάλλει τήν ἀξίωση νά καταστήση τόν Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως ὡς τόν νέο Μιλλέτ-μπασὴ τῆς καθ’ ὅλου Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ὡς τόν μόνον Ὀρθόδοξο προκαθήμενο, μέ τόν ὁποῖο θά ἔρχεται σέ συνδιαλλαγή ὁποιαδήποτε πολιτική καί θρησκευτική ἡγεσία στόν οἰκουμένη καί θά ἐξαντλῆ τήν ἐκκλησιαστική του δικαιοδοσία μέ τήν διοίκηση ὄχι μόνον τῶν τοπικῶν Ἐκκλησιῶν πού ἔχουν τήν ἀναφορά τους στό Πατριαρχεῖο, ἀλλά καί τήν ἐποπτεία ὅλων τῶν τοπικῶν Ὀρθοδόξων Ἐκκλησιῶν καί ἄν εἶναι δυνατόν ὄχι μόνον τῶν ἑλληνοφώνων, ἀλλά καί τῶν σλαυοφώνων. Σέ αὐτά τά πλαίσια ἀναγνωρίσθηκε ἡ σχισματική ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας τοῦ Μητροπολίτου Ἐπιφανίου ἀλλά καί ἡ ἐπιχειρούμενη παρέμβασή του στά ἐσωτερικά τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἐσθονίας.Τά ἴδια στήν Λετονία (romfea.gr) καί τήν Λιθουανία (fosfanariou.gr), ὥστε οἱ χῶρες τῆς Βαλτικῆς καί ἡ Φιλανδία, νά ἐνταχθοῦν στό Νατοϊκό Πατριαρχεῖο… Εἶναι γεγονός ὅτι τό Φανάρι μιμούμενο τήν παπική ἐκκλησία ὁδηγεῖται σήμερα στήν πλήρη βατικανοποίησή του.

Ἀθέλητοι καί κακόβουλοι καλοθεληταί

  Τό Πατριαρχεῖο, χρησιμοποιώντας πότε ἀθέλητους καί πότε κακόβουλους καλοθελητές, ἄλλοτε τήν πολιτική ἐξουσία, ἄλλοτε τήν καλλιεργούμενη ψευδή καί ἀνυπόστατη ἀντίληψη ὅτι πρόκειται γιά ἕνα διαχρονικό θεσμό, ὁ ὁποῖος προβάλλει τήν Ὀρθοδοξία καί τόν Ἑλληνισμό σέ ὅλη τήν οἰκουμένη καί μάλιστα ὅτι βρίσκεται ὑπό τήν ἀσφυκτική ἐπιτήρηση τῶν ἀλλοθρήσκων, (τήν στιγμή πού εἶναι δεδομένη ἡ σχέση καί ἡ προστασία πού τοῦ παρέχει ἡ μεγάλη ὑπερδύναμη), ἄλλοτε ἐκμεταλλευόμενο τήν συναισθηματική φόρτιση πού ἔχουν οἱ Ἕλληνες γιά τήν Πόλη, ἐπιβεβαιώνει καί ἐπιβάλλει τό ἀνύπαρκτο ἔκκλητο, γιά τό ὁποῖο διακηρύσσει ψευδῶς ὅτι ἔχει. Ἔτσι, τίθενται μία σειρά ἐρωτημάτων μέ ἀφορμή τήν ἀπόφαση τῆς 29ης Αὐγούστου.

  Γιατί τό Φανάρι παρενέβη ὑπέρ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Δαμιανοῦ, ὁ ὁποῖος κατέφυγε ἀντικανονικά σέ αὐτό, ἀφοῦ ἡ πνευματική ἀρχή τοῦ ἡγουμένου τῆς Μονῆς τοῦ Σινᾶ εἶναι τό Πατριαρχεῖο Ἱεροσολύμων καί στήν προκειμένη περίπτωση ἡ Σιωνίτιδα Ἐκκλησία εἶχε ἤδη δικαιώσει τούς μοναχούς τῆς Ἱ. Μ. τοῦ Σινᾶ; Στήν προκείμενη περίπτωση τό Φανάρι δέν χρησιμοποίησε τό Ἀρχιεπίσκοπο, γιά νά ἐπιβεβαιώση τό ἀνύπαρκτο ἔκκλητό του;

Ὁ Μητροπολίτης Τυχικός, γιατί νά προσ­φύγη στό Φανάρι, μετά τήν ἄδικη καί ἀντικανονική ἀπομάκρυνσή του ἀπό τήν Μητρόπολη Πάφου; Βεβαίως τό Καταστατικό τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου τοῦ δίνει αὐτήν τήν δυνατότητα, (ὅπως ἐμπεριέχει καί ἄλλα ἄρθρα ἀντικείμενα πρός τούς Ἱερούς Κανόνες), ὅμως πῶς εἶναι δυνατόν νά πιστεύη ὅτι τό Πατριαρχεῖο θά τόν δικαιώση, ὅταν αὐτό κατ’ ἐξοχήν αὐθαιρετῆ στά θέματα τῆς πίστεως; Ἔμμεσα ὁ Μητροπολίτης Τυχικός δέν ἐπιβεβαίωσε μέ τήν προσφυγή του τό ἀνύπαρκτο ἔκκλητο τοῦ Πατριαρχείου; Ἀντιλαμβάνεται τό ἐπιπόλαιον τῆς πράξης του;

Ἡ Κρήτη θά τηλε-διοικῆται ἀπό τήν ἄλλοτε ἕδραν τοῦ Σουλτάνου…;

  Ὁ Ἀρχιεπίσκοπος καί οἱ Μητροπολίτες τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης σέ δηλώσεις τους ἐπανειλημμένα τονίζουν τήν πλήρη ἀφοσίωσή τους στό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως. Δέν κατανοοῦν ὅτι στόχος τοῦ Πατριαρχείου εἶναι ἡ κατάλυση τοῦ ἡμιαυτόνομου χαρακτήρα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας καί γιά τόν λόγο αὐτό προχωρᾶ στήν ἀλλαγή τοῦ Καταστατικοῦ της; Δέν ἀντιλαμβάνονται ὅτι τό Φανάρι εἶναι αὐτό πού ὑπαγορεύει στήν κυβέρνηση νά ἐμμείνη στήν ἀπόφασή της γιά τό ἀμετάθετο τῶν Κρητῶν Μητροπολιτῶν; Ἡ Κρήτη σέ ἀντίθεση μέ τήν Κωνσταντινούπολη εἶναι Ἀποστολική Ἐκκλησία, ὅπως μαρτυρά ὁ ἴδιος ὁ Ἀπόστολος Παῦλος, ὑπεβιβάσθη σκοπίμως εἰς “ἡμιαυτόνομη” (ἀνύπαρκτο καθεστώς σύμφωνα μέ τούς Ἱ. Κανόνες!) καί τώρα ἀδιαμαρτύρητα θά τηλε-διοικεῖται ἀπό τήν ἄλλοτε ἕδρα τοῦ Σουλτάνου…;

  Στό Ἄρθρο 4 τοῦ Καταστατικοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης τοῦ 1961 ἀναφέρεται ὅτι «Ἡ Ἱερά Ἐπαρχιακή Σύνοδος ἐξετάζει τά ἀφορῶντα εἰς τήν ἐν Κρήτῃ Ἐκκλησίαν ζητήματα καί ἀποφαίνεται ἐπ’ αὐτῶν κατά τό πνεῦμα τῆς καθόλου Ἐκκλησίας, ἐκδίδουσα διατάξεις ἰσχυούσας μόνον ἐν Κρήτῃ. Τά πρακτικά αὐτῆς κοινοποιοῦνται εἰς τήν Ἱεράν Σύνοδον τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου». Μελετώντας τά Ἄρθρα τοῦ Καταστατικοῦ παρατηρεῖται ἡ τάξη: ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης νά ἀποφασίζη καί τό Πατριαρχεῖο νά ἐνημερώνεται ἁπλῶς, ἔτσι τίθεται τό ἐρώτημα, δέν θά ἔπρεπε καί στό ζήτημα τοῦ Καταστατικοῦ νά ἀκολουθηθῆ ἡ ἴδια ὁδός; Πῶς τό Πατριαρχεῖο προχωρᾶ στήν ἀναθεώρηση τοῦ Καταστατικοῦ, χωρίς τήν ἔγκριση τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας; Ἡ πράξη του δέν ἀποτελεῖ αὐθαίρετη ἐπέμβαση στήν ἐσωτερική λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης;

  Στό Ἄρθρο 36 στήν παρ. 1 ἀναφέρεται ὅτι «Ὁ Μητροπολίτης Κρήτης ἐν τῇ θείᾳ Λειτουργίᾳ μνημονεύει τοῦ ἑκάστοτε Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου, οἱ δέ Ἐπίσκοποι τοῦ ἑκάστοτε Μητροπολίτου», στήν ὑποσημείωση τῆς παρούσας παραγράφου σημειώνεται ὅτι «Μετά τήν ἔκδοσιν τοῦ Πατριαρχικοῦ Τόμου (28.2.1967) διά τήν ἀνύψωσιν τῆς Μητροπόλεως Κρήτης εἰς Ἀρχιεπισκοπήν καί τῶν Ἐπισκοπῶν εἰς Μητροπόλεις τόσον ὁ Ἀρχιεπίσκοπος, ὅσον καί οἱ Μητροπολῖται μνημονεύουν τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου». Τό ἐρώτημα πού τίθεται εἶναι, μέ τήν ἔκδοσιν τοῦ Πατριαρχικοῦ Τόμου τοῦ 1967 δέν διαφαίνεται μία πρώτη προσπάθεια τοῦ Πατριαρχείου γιά τήν ἀλλοίωση τοῦ ἡμιαυτόνομου χαρακτήρα τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας καί τώρα ὡς συνεχείᾳ ἐκείνης τῆς ἀλλαγῆς, τό Φανάρι προχωρᾶ στήν ἐνίσχυση τοῦ ρόλου του ὄχι μόνον στήν ἐκλογή τοῦ Ἀρχιεπισκόπου ἀλλά καί τῶν τοπικῶν Μητροπολιτῶν; Ἐάν τελικά πραγματοποιηθῆ ἡ ἀλλαγή τοῦ Καταστατικοῦ, δέν θά ἔχουμε τήν ἐξάρτηση τοῦ Ἀρχιεπισκόπου καί τῶν Μητροπολιτῶν τῆς Κρήτης ἀπό τό Πατριαρχεῖο θεσμοθετημένα;

 Στήν κρίσιμη αὐτή στιγμή, ὅπου διακυβεύεται τό μέλλον τῆς τοπικῆς Ἐκκλησία τῆς Κρήτης, γιατί οἱ Κρῆτες Ἱεράρχες δέν καταφεύγουν στό Συμβούλιο τῆς Ἐπικρατείας, γιά νά ἐλέγξουν τήν αὐθαίρετη ἐπέμβαση τοῦ Πατριαρχείου στήν ἐσωτερική λειτουργία τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης; Καί μάλιστα γιατί δέν ἐκμεταλλεύονται τήν εὐκαιρία, γιά νά ἐκζητήσουν τήν πλήρη αὐτονομία της ἀπό τό Πατριαρχεῖο; Δέν ἀντιλαμβάνονται οἱ Κρῆτες Ἱεράρχες ὅτι σέ διαφορετική περίπτωση εἶναι ἀναπόφευκτο ἡ Ἐκκλησία τῆς Κρήτης νά ὁδηγηθῆ στήν ἀπορρόφησή της ἀπό τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως. Ἡ πρόσφατη περίπτωση μέ τόν ἀρχιμανδρίτη Μελχισεδέκ δέν πρέπει νά διερευνηθῆ σέ ἐκκλησιαστικό ἐπίπεδο καί νά ἀποδοθοῦν εὐθύνες;

Ὁ Πατρ. Κωνσταντινουπόλεως προέβη εἰς πρωτοφανῆ, ἀποτρόπαιον, ἀντιεκκλησιαστικήν καί ἀντεθνικήν ἐνέργειαν

  Ἡ κατάτμηση τῆς ἑλληνικῆς ἐπικράτειας σέ πέντε ἐκκλησιαστικά διοικητικά καθεστῶτα, τά ὁποῖα ἐκτός τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος τά ἄλλα τέσσερα (οἱ Ἐκκλησίες Κρήτης καί Δωδεκανήσου, τό Ἅγιον Ὄρος καί οἱ Μητροπόλεις τῆς βορείου Ἑλλάδος) συνδέονται ἄμεσα ἤ ἔμμεσα μέ τό Πατριαρχεῖο Κωνσταντινουπόλεως, θά πρέπη νά προβληματίζουν κάθε νουνεχῆ ἄνθρωπο καί εἰδικά τώρα μετά τήν προώθηση ἀπό τό Φανάρι τῆς ἀλλαγῆς τοῦ Καταστατικοῦ τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κρήτης. Ὁ μακαριστός πατὴρ Βασίλειος Βολουδάκης σέ ἄρθρο του στίς 26 Φεβρουαρίου 2016 στόν Ο.Τ. μέ τίτλο “Κωνσταντινούπολις: Φανάρι ἤ Λυχνία” σημείωνε:

  «δέν ἀποκλείεται νά ἐπιφυλάσσουν καί μία “ἔκπληξη” στήν Ἐκκλησία τῆς Ἑλλάδος καί, κατά συνέπεια, στήν Πατρίδα μας: Νά θέσουν ἐντελῶς αἰφνιδιαστικά οἱ Πατριαρχικοί, ἐκεῖ στή Σύνοδο, θέμα ἐπανυπαγωγῆς τῶν λεγομένων “Νέων Χωρῶν”, δηλαδή ὁλοκλήρου τῆς Βορείου Ἑλλάδος στήν Ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως (!), ὁλοκληρώνοντας τά σχέδια Ἀμερικῆς καί Τουρκίας γιά τόν κατακερματισμό τῆς Πατρίδος μας! Οἱ μέχρι σήμερα Πατριαρχικές Περιοδεῖες, οἱ κινήσεις, τά γραπτά καί τά προφορικά τοῦ Πατριαρχείου περί τοῦ θέματος αὐτοῦ δέν μᾶς ἀφήνουν περιθώρια νά θεωροῦμε τήν σκέψη μας αὐτή ὡς καχυποψία!».

   Ὁ ἀείμνηστος πατήρ Βασίλειος σέ βαρυσήμαντο ἄρθρο του στόν Ο.Τ. στίς 8 Ἀπριλίου 2016 τόνιζε ὅτι «Ἐγκυρότατες πληροφορίες πού περιῆλθαν εἰς γνῶσιν μου ἀπό κορυφαίους παράγοντες τῆς Πατρίδας μας ἀποκαλύπτουν ὅτι ὁ Παναγιώτατος Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Βαρθολομαῖος προέβη εἰς πρωτοφανῆ, ἀποτρόπαιον, ἀντιεκκλησιαστικήν καί ἀντιεθνικήν ἐνέργειαν. Ἐκορύφωσε τίς ἐπιδιώξεις του διά ἐπικυριαρχίαν του ἐπί τῶν “Νέων Χωρῶν”, ζητώντας ἀπό τήν Κυβέρνηση τήν ἐπανυπαγωγή τῶν “Νέων Χωρῶν” εἰς τήν ἐκκλησιαστική δικαιοδοσία τοῦ Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως!

   Ἡ ἐγκυροτάτη καί ἐξακριβωμένη αὐτή πληροφορία» τόνιζε ὁ μακαριστός πατήρ Βασίλειος Βολουδάκης «ἑρμηνεύει καί τήν πρό τῆς συγκλήσεως τῆς προσφάτου Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος δημοσιευθεῖσα εἴδηση ὅτι ὁ Μακ. Ἀρχιεπίσκοπος Ἱερώνυμος παρέδωσε πρός φύλαξιν εἰς τήν Κρύπτην τῆς Ἱερᾶς Συνόδου ὀγκώδη ἀπόρρητον Φάκελλον, προφανῶς μέ ἔγγραφα, τά ὁποῖα σχετίζονται μέ αὐτήν τήν ὑπόθεση».

  Θέλουμε νά πιστεύουμε ὅτι οἱ Κρῆτες Ἱεράρχες ἔχουν πλήρη γνώση τῆς καταστάσεως καί θά πράξουν τά δέοντα! Βρισκόμαστε στήν κορύφωση γεγονότων, τόσο ἐκκλησιαστικῶν, ὅσο καί πολιτικῶν καί ὀφείλουμε νά ἐπαγρυπνοῦμε.

orthodoxostypos

 

Η αναγκαιότης της διδαχής

 

Του μακαριστού επισκόπου Φλωρίνης Αυγουστίνου Καντιώτη

«Καὶ καθίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους» (Λουκ. 5,3)

---

Κυριακὴ Α΄ Λουκᾶ (Λουκ. 5,1-11)

Τὸ ἀκούσατε τὸ εὐαγγέλιο. Τί λέει; Διηγεῖ­ται ἕνα ἀπὸ τὰ θαύματα, τὰ ἄπειρα θαύματα ποὺ ἔκανε κάνει καὶ θὰ κάνῃ ὁ Κύριος ἡμῶν Ἰησοῦς Χριστός. Σὲ μιὰ λίμνη οἱ ψαρᾶ­δες ψάρεψαν τὴ μία φορὰ χωρὶς τὸ Χριστὸ καὶ τὴν ἄλλη μαζὶ μὲ τὸ Χριστό, καὶ μὲ τὴν εὐ­λογία του τὰ ἀδειανὰ δίχτυα τους γέμισαν ψάρια.

Ἀλλὰ ἐγώ, ἀγαπητοί μου, δὲν θέλω σήμερα νὰ μιλήσω γιὰ τὸ θαῦμα· θέλω νὰ μιλήσω γιὰ κάτι ἄλλο ἀνώτερο. Τὸ εὐαγγέλιο λέει, ὅτι πρῶ­τα ἔγινε αὐτὸ καὶ με­τὰ ἔγινε τὸ θαῦμα. Ὁ Χρι­στὸς δηλαδή, προτοῦ νὰ εὐλογήσῃ τὰ δίχτυα τῶν ψαράδων καὶ νὰ πιάσουν τόσα ψάρια, ἔκανε κάτι ἄλλο· ἀ­νέβηκε στὶς βάρκες καὶ «κα­θίσας ἐδίδασκεν ἐκ τοῦ πλοίου τοὺς ὄχλους» (Λουκ. 5,3). Πρῶτα δηλαδὴ εἶνε ἡ διδασκαλία καὶ με­τὰ τὸ θαῦμα, προηγεῖται ἡ διδασκαλία – ἀ­κο­λουθεῖ τὸ θαῦμα. Τὸ θαῦμα εἶνε τρόπον τι­νὰ ἡ σφραγῖ­δα ποὺ βάζει ὁ Χριστὸς στὸ κείμενο τῆς διδαχῆς, γιὰ νὰ πιστοποιηθῇ ἡ γνησιότητά της.

Τί μᾶς διδάσκει αὐτό;

* * *

Ἀκοῦνε μερικοὶ καὶ θαυμάζουν «τὰ θαύματα τοῦ ἁγίου Νε­κταρίου!» – μεγάλη ἡ χάρις του, «τὰ θαύματα τοῦ ἁγίου Σπυρίδωνος!» – μεγάλη ἡ χάρις του, «τὰ θαύματα τοῦ ἁγίου Γερασίμου!» – μεγάλη ἡ χάρις του, «τὰ θαύμα­τα τῶν ἁγίων, τῆς Παναγίας!» – ὑψίστη ἡ χάρις. Τὰ παραδεχόμεθα. Ἀλλὰ παραπάνω ἀπὸ τὰ θαύματα εἶνε ἡ διδασκαλία, τὰ ἀνεκτίμητα λόγια τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ.

Ναί, ὁ Χριστὸς δίδασκε. Τί δίδασκε; Τὴν ἀ­γάπη πρὸς τὸν Θεὸ καὶ τὸν πλησίον, τὸ «Ἀ­γα­πᾶτε ἀλλήλους» (Ἰω. 13,34· 15,12,17). Μόνο αὐτὸ δίδασκε;

Αὐτὸ εἶνε ἡ κορυφή· ἐκεῖνος ποὺ θέλει νὰ φτάσῃ στὴν κορυφὴ θὰ περάσῃ πρῶτα τοὺς πρόποδες. Μᾶς ἀρέσει ἡ κορυφή, μᾶς ἀρέσει ὁ τροῦλλος, ἀλλὰ δὲν φροντίζουμε νὰ βάλου­με βαθειὰ θεμέλια, τὰ ὁποῖα βέβαια δὲν φαίνονται, ἀλλ᾽ ἀπὸ ᾽κεῖ ἀρχίζει ἡ οἰ­κοδομή. Ὅ­λοι μιλοῦν περὶ ἀγάπης, σὰν καρα­μέλλα τὴν πιπιλίζουν δίδοντάς της ποικίλο περιεχόμενο. Γιὰ νὰ φτάσουμε ὅμως στὴν κορυφή, πρέπει ν᾽ ἀνοίξουμε, βαθειὰ στὴ γῆ, θεμέλια καὶ νὰ τὰ θάψουμε ἐκεῖ. Τὸ δὲ θεμέλιο ποιό εἶνε; Προτοῦ νὰ πῇ τὸ «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» ὁ Χριστὸς εἶπε ἄλλα. Τὸ «Ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» τὸ εἶπε ὅταν πλησίαζε στὴ Γεθσημανῆ· ὅταν πλησίαζε νὰ προσ­φέρῃ τὴν ὑψίστη θυσία, τότε εἶ­πε· Παιδιά μου, φεύγω· «ἀγαπᾶτε ἀλλήλους» καὶ «ἐν τούτῳ γνώσονται πάντες ὅτι ἐμοὶ μαθηταί ἐστε» (ἔ.ἀ. 13,35). Δὲν εἶνε ὅμως αὐτὸς ὁ πρῶ­τος λόγος του· ὁ πρῶτος λόγος του εἶνε κάτι ἄλ­λο, ποὺ ἂν τὸ κάνουμε ὅλοι θ᾽ ἀλλάξῃ ὁ κόσμος, μιὰ λέξι δυναμίτης ποὺ σπάει τὸ βράχο, ἕνα φάρμακο πικρὸ ἀλλὰ σωτήριο. Ἂν μποροῦ­­σα θὰ τὸ ἔγραφα στὴν προμετωπίδα τῶν Ἡνω­μέ­νων Ἐθνῶν. Ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς τὸ λέει· Ὦ ἀν­θρωπότης, «μετανοεῖτε» (Ματθ. 4,17). «Ἐὰν μὴ μετα­νοῆτε, πάντες ὡσαύτως ἀπολεῖσθε» (Λουκ. 13,3). Ν᾽ ἀλλάξουμε καρδιά, μυαλό, κατεύθυνσι – πορεία βίου. «Μετανοεῖτε καὶ πιστεύετε ἐν τῷ εὐαγγελίῳ» μου, λέει ὁ Χριστός (Μᾶρκ. 1,15). Τὰ θεμέλια τοῦ χριστιανικοῦ οἰκοδομήματος εἶνε ἀφ᾽ ἑ­νὸς μετάνοια, τὰ δάκρυα στὸ ἐξομολογη­τήριο, καὶ ἀφ᾽ ἑτέρου πίστι ἀκράδαντος στὸ θεανδρικὸ πρόσωπο τοῦ Χριστοῦ. Ἔτσι σιγὰ – σιγά, ἐπάνω στὰ γερὰ αὐτὰ θεμέλια, ὑψώνεται ἡ θεία οἰκοδομή, στὴν ὁποία θὰ κυματίζῃ ἡ αἰώνιος σημαία τῆς ἀγάπης.

Δίδασκε λοιπὸν ὁ Χριστός. Ποῦ ἐδίδασκε; Παντοῦ. Ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ εἶπε τὸ «Μετανοεῖ­τε» μέχρι τὴν τελευταία του λέξι ὁ Χριστὸς ἦταν ὅλο διδασκαλία. Δίδασκε στὸ ναό. Ποῦ εἶ­­νε οἱ ἰεχωβῖτες, ποὺ δὲν πατοῦν στὴν ἐκ­κλη­­σιά; Ὁ ἴδιος ὁ ἱδρυτὴς τῆς Ἐκκλησίας πῆ­γε δώ­δεκα χρονῶν στὸ ναὸ καὶ δίδασκε τοὺς σο­­φοὺς τοῦ Ἰσραὴλ καὶ ὑπέβαλε ἐρωτήσεις στὶς ὁποῖες δὲν μποροῦσαν ν᾽ ἀπαντήσουν. Δί­δασκε στὰ προπύλαια τοῦ ναοῦ. Δίδασκε στὶς ἑορτὲς ποὺ ἑώρταζαν οἱ Ἰουδαῖοι μὲ κέν­τρο ἐθνικοθρησκευτικὸ τὸ ναὸ τοῦ Σολο­μῶντος. Δίδασκε στὴ συναγωγή, σὲ κτήρια – εἶ­δος σχολείων, ὅπου μέχρι σήμερα συγκεν­τρώνονται κάθε Σάββατο οἱ Ἰσραηλῖτες γιὰ νὰ διαβάσουν τὴν Τορά, τὸ Νόμο καὶ τοὺς Προφήτας. Δίδασκε στὰ σπίτια σὲ χαρὲς καὶ σὲ λύπες· ὅταν γι­νόταν γάμος εὐλογοῦσε τὸ γάμο, ὅταν εἶ­χαν ἄρρωστο τοὺς ἔλεγε τὰ παρήγορα καὶ θαυμα­τουργὰ λόγια του, κι ὅταν εἶ­χαν νεκρὸ καὶ φέρετρο πάλι ὁ Χριστὸς ἦταν δίπλα τους. Δίδασκε στὰ ἀκρογιάλια κοντὰ στοὺς ψαρᾶδες ποὺ ἔρριχναν τὰ δίχτυα, δίδασκε στὰ χωράφια κον­τὰ στοὺς χωρικοὺς ποὺ ἔσπερναν τὴ γῆ, δίδασκε πάνω στὰ βουνά· ἡ πιὸ περίφημη ὁμιλία του, ἡ μνημειώδης ὁμιλία του, ὁ καταστατικὸς χάρτης τῆς ἀνθρωπότητος, εἶνε ἡ Ἐπὶ τοῦ ὄρους ὁμιλία του. Δίδασκε ἀκόμα κοντὰ στὰ ποτάμια. Δίδαξε τέλος ὁ Χριστός – ποῦ; καὶ πάνω στὸ σταυρό! Ἄνοιξε τὸ στόμα του ἑ­πτὰ φορές, ἑπτὰ λόγους εἶπε ποὺ εἶνε ἀνεκτίμητοι. Ὅλες τὶς νεώτερες καὶ παλαιότερες φι­λοσοφίες νὰ πάρῃς καὶ νὰ τὶς στύψῃς σὰ λεμόνι, δὲν φτειάχνεις ἕνα λόγο ἀπὸ αὐτούς. Σὰν ἐκεῖνο τὸν ἀπύθμενο καὶ ὠκεάνιο λόγο «Θεέ μου Θεέ μου, ἱνατί με ἐγκατέλιπες;» (Ματθ. 27,46), ποὺ ἔρχεται καὶ σ᾽ ἐμᾶς πολλὲς φορὲς μέσα στὴ δίνη καὶ τὴ θύελλα τοῦ κόσμου τούτου. Ἢ τὸν ἄλλο ἐκεῖνο συγκλονιστικὸ λόγο «Πάτερ, εἰς χεῖράς σου παρατίθεμαι τὸ πνεῦ­μά μου» (Λουκ. 23,46). Δίδασκε διαρκῶς· ἀπὸ τὴν ὥρα ποὺ βγῆκε στὸν δημόσιο βίο μέχρις ὅτου νὰ παραδώσῃ τὸ πνεῦμα στὸν οὐράνιο Πατέρα του, ἡ ζωή του ἦταν μιὰ διδασκαλία.

Περισσότερο λοιπὸν ἀπὸ τὰ θαύματα –ποὺ εἶνε ὄχι γιὰ τοὺς πιστοὺς ἀλλὰ γιὰ τοὺς ἀπίστους (βλ. Α΄ Κορ. 14,22)– ἂς προσέξουμε τὴ διδασκαλία. Ὁ πιστὸς δὲν ἔχει ἀνάγκη ἄλλα θαύματα. Θέλεις θαῦμα; Ἐγὼ ἕνα θαῦμα θεωρῶ μέγιστο· ὅτι τὸ ψωμὶ καὶ τὸ κρασὶ πάνω στὴν ἁ­­γία τράπεζα γίνονται σῶμα τοῦ Χριστοῦ, ποὺ τὸ ἔπιασαν στὰ χέρια τους ὁ Νικόδημος καὶ ὁ Ἰωσήφ, καὶ αἷμα τοῦ Χριστοῦ μας ποὺ ἀ­χνίζει μέσ᾽ στὸ δισκοπότηρο. Νά τὸ θαῦ­μα – ἂν πιστεύουμε βέ­βαια. Ἂν πιστεύῃς, ἔμπα στὴν ἐκκλησία· ἂν δὲν πιστεύῃς, μὴν πατᾷς, κάθισε ἀπ᾿ ἔξω, πάρε ἕνα κομπολόϊ καὶ παῖζε, πήγαινε ὅπου θέλεις.

* * *

Ἔχουμε ἀνάγκη διδασκαλίας. Διδασκαλία χρειάζεται ὁ λαός μας. Γι᾽ αὐτὸ οἱ κληρικοί, ὅπως ὁ Κύριος, πρέπει νὰ διδάσκουμε.

⃝    Διδασκαλία πρῶτα – πρῶτα στοὺς ναούς. Ἂν τὴν ὥρα αὐτὴ κατέβαινε ἕνας ἄγγελος κ᾽ ἔκανε ἐπιθεώρησι, πόσους ναοὺς θὰ ἔβρισκε νὰ ἔχουν κήρυγμα; Στὶς περισσότερες ἐκκλησίες διδασκαλία δὲν ὑπάρχει.

⃝    Διδασκαλία ἔπειτα στὰ σπίτια. Πατέρα καὶ μάνα, ἔχετε παιδιά; ἔχετε εὐθύνη. Χρέος σας δὲν εἶνε μόνο νὰ ταΐζετε μὲ φαγητό. Τὸ πρωί, μετὰ τὴν προσ­ευχή, καλέστε τὰ παιδιά, καθίστε λίγα λεπτὰ καὶ ἀνοῖξτε τὸ Εὐαγγέλιο. Τὸ κάνετε αὐτό; Ποιός πατέρας καὶ ποιά μάνα μόλις τὰ παιδιὰ σηκωθοῦν τὰ μαθαίνουν νὰ κά­νουν προσ­ευχή; Μὴν παραπονούμεθα ἔπειτα γιατὶ παραστρατοῦν. Γονεῖς, σπεί­ρετε τὰ λόγια τοῦ Θεοῦ. Θὰ πεθάνετε μιὰ μέρα, ἀλλ᾽ ἐὰν γο­νατίζατε μπροστὰ στὸ Χριστὸ καὶ διαβάζατε Εὐαγγέλιο, τὰ παιδιὰ δὲν θὰ σᾶς ξεχάσουν.

⃝    Διδασκαλία λοιπὸν στοὺς ναούς, στὰ σπίτια, στὰ σχολεῖα, στὸ στρατό, στοὺς σταθμούς, στὸν τύπο, στὰ ἐργαστήρια, στὴ δημόσια ζωή, στοὺς δρόμους, στὶς πλατεῖες, στὰ δικαστήρια, παντοῦ. Θὰ πῇ κάποιος· Νά, τὸ Εὐαγγέλιο ὑπάρχει στὰ δικαστήρια. Ὤ δυστυχία! Τὸ Εὐαγγέλιο τὸ ἔχουμε ἐκεῖ ὄχι γιὰ νὰ τὸ διαβάζουμε ἀλλὰ γιὰ νὰ τὸ παλαμίζουμε δίνον­τας ψεύτικους ὅρκους. Κατὰ τὰ ἄλλα δικασταὶ καὶ δικηγόροι τὸ ἀγνοοῦν. Μόνο πρὸς ἐμ­παιγμὸν ὑπάρχει ἐκεῖ τὸ ἅγιο Εὐαγγέλιο.

Δυστυχῶς σήμερα δὲν γίνεται διδασκαλία. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ποιό εἶνε; Πάρτε δυὸ σπίτια, ἕνα στὸ ὁποῖο διαβάζουν καὶ ἕνα στὸ ὁποῖο δὲν διαβά­ζουν Εὐαγγέλιο, καὶ συγκρίνετε. Πάρ­τε δυὸ ἐνορίες, μία στὴν ὁποία ὁ παπᾶς ξέρει μόνο νὰ μαζεύῃ τυχερὰ καὶ μία στὴν ὁποία ὁ παπᾶς πιστεύει καὶ διδάσκει, καὶ θὰ δῆτε τὴ διαφορά. Πάρτε μιὰ κοινωνία ὅπου δὲν ὑπάρχει Εὐαγγέλιο, καὶ θὰ δῆτε ἐγκλήματα, αὐτοκτονίες, κακίες· πάρτε καὶ μιὰ κοινωνία ὅπου βασιλεύει τὸ Εὐαγγέλιο, καὶ θὰ δῆτε ὅτι ἡ κοινωνία αὐτὴ θὰ γίνῃ κοινωνία ἀγγέλων.

* * *

Τί εἶνε ὁ λόγος τοῦ Θεοῦ, ἡ διδασκαλία καὶ τὸ κήρυγμα; Εἶνε φῶς ποὺ διαλύει τὰ σκοτάδια, νερὸ ποὺ δροσίζει, μάννα ποὺ πέφτει ἀ­πὸ τὰ οὐράνια, δυναμίτης ποὺ τινάζει τὰ βράχια τῆς κακίας, ἐπανάστασι, ψωμὶ ποὺ τρέφει, νερὸ ἀθάνατο, γάλα ἄδολο.

Ἀδέρφια μου, γράψτε το. Ἔρχεται τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, θύελλα ποὺ θὰ σαρώ­σῃ τὴν ἁμαρτωλὴ ἀνθρωπότητα! Ἀλλ᾽ ὅ,τι καὶ νὰ γίνῃ, ἐσεῖς κρατῆστε τὰ ῥήματα τοῦ Ναζωραί­ου! Πιστοὶ στὴν πατρίδα, στὴ θρησκεία, στὴν οἰκο­γένεια! Κοντὰ στὸ Χριστὸ καὶ μόνο στὸ Χριστό. Ἔτσι θὰ βαδίσουμε ἐμπρός. Κι ὅταν ἔρθῃ τὸ τέλος θὰ ποῦμε κ᾽ ἐμεῖς «Μνήσθητί μου, Κύριε, ὅταν ἔλθῃς ἐν τῇ βασιλείᾳ σου» (Λουκ. 23,42).

(†) ἐπίσκοπος Αὐγουστῖνος

(ἱ. ναὸς Ἁγ. Ἐλευθερίου Ἄνω Πατησίων – Ἀθηνῶν 27-9-1970)

 

Γεώργιος Αποστολάκης: Οι Βρετανοί συνειδητοποιούν τον κίνδυνο του ψηφιακού ολοκληρωτισμού και αντιστέκονται

 

Γεώργιος Αποστολάκης: Οι Βρετανοί συνειδητοποιούν τον κίνδυνο του ψηφιακού ολοκληρωτισμού και αντιστέκονται

 

ΟΙ ΒΡΕΤΑΝΟΙ ΣΥΝΕΙΔΗΤΟΠΟΙΟΥΝ ΤΟΝ ΚΙΝΔΥΝΟ ΤΟΥ ΨΗΦΙΑΚΟΥ ΟΛΟΚΛΗΡΩΤΙΣΜΟΥ ΚΑΙ ΑΝΤΙΣΤΕΚΟΝΤΑΙ.

ΑΡΝΟΥΝΤΑΙ ΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ.

ΔΗΛΩΝΟΥΝ ΤΗΝ ΑΡΝΗΣΗ ΤΟΥΣ ΜΕ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑ ΣΕ ΠΛΑΤΦΟΡΜΑ ΤΟΥ ΚΟΙΝΟΒΟΥΛΙΟΥ!

Γεώργιος Αποστολάκης, Αντιπρόεδρος Αρείου Πάγου ε.τ.

Μόλις χθες, ανήμερα της εορτής του Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου του συγγραφέα της Αποκάλυψης, ο πρωθυπουργός της Μ. Βρετανίας κ. Στάρμερ, με διάγγελμά του προς το Βρετανικό λαό, εξήγγειλε ότι κάθε κάτοικος του Βασιλείου είναι υποχρεωμένος να λάβει μία ψηφιακή ταυτότητα υψηλών προδιαγραφών.

Ρητά και κατηγορηματικά δήλωσε ότι «δεν θα μπορείτε να εργαστείτε αν δεν έχετε ψηφιακή κάρτα υψηλών προδιαγραφών». Προφανώς, αν και δεν το ανέφερε ρητά, μετά του αντίστοιχου Προσωπικού Αριθμού κάθε κατόχου της κάρτας. https://x.com/TheInsiderPaper/status/1971528359516766624

Όπως μαθαίνουμε, σύμφωνα με την απόφαση της Βρετανικής Κυβέρνησης, το πρόγραμμα αυτό θα απαιτεί από κάθε πολίτη να επιδεικνύει την ψηφιακή ταυτότητα του κατά την έναρξη μιας νέας εργασίας ή την ενοικίαση ενός ακινήτου.

Η ηλεκτρονική κάρτα θα συνδέεται απευθείας με μια κεντρική βάση δεδομένων της κυβέρνησης, καθορίζοντας ποιος επιτρέπεται να εργάζεται ή να διαμένει νόμιμα στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Είναι φανερό ότι μετά την πρόσφατη συνέλευση του ΟΗΕ κάποια πράγματα αρχίζουν να τρέχουν με φρενήρη ρυθμό. Όλα δείχνουν ότι ανάλογες εξελίξεις θα έχουμε στην Ελλάδα και αλλού.

Ενώ όμως οι παγκοσμιοποιητές βιάζονται να μας δέσουν, με τις υποχρεωτικότητες που επιβάλλουν, με τα ηλεκτρονικά δεσμά της ηλεκτρονικής διακυβέρνησης, σε εθνικό και παγκόσμιο επίπεδο, κάποιοι λαοί, σαν τον Βρετανικό, δεν κοιμούνται. Έχουν καλά αντανακλαστικά και αντιδρούν. Αντιδρούν γρήγορα και αποτελεσματικά. Και όταν ο λαός εκδηλώνει σταθερά την αντίστασή του, αυτή είναι βέβαιο ότι θα ληφθεί υπόψη.

Έτσι, οι Βρετανοί, αμέσως μόλις έγινε η παραπάνω ανακοίνωση του κ. Στάρμερ οργάνωσαν ηλεκτρονική ψηφοφορία για να δηλώσουν την αντίθεσή τους στην εισαγόμενη ηλεκτρονική ταυτότητα. Με αίτημα προς την Κυβέρνηση: «Μην εισαγάγετε ψηφιακές ταυτότητες. Απαιτούμε από την κυβέρνηση του Ηνωμένου Βασιλείου να δεσμευτεί αμέσως ότι δεν θα εισαγάγει ψηφιακές ταυτότητες», καλούν τον Βρετανικό λαό να δηλώσει την άρνησή του στην πλατφόρμα, μάλιστα, του ίδιου του Βρετανικού Κοινοβουλίου. Petitions - UK Government and Parliament.

Σύμφωνα με την Βρετανική νομοθεσία, ο Κοινοβούλιο θα εξετάσει αυτό το θέμα για συζήτηση, ενώ το Κοινοβούλιο εξετάζει όλες τις αναφορές που συγκεντρώνουν περισσότερες από 100.000 υπογραφές για συζήτηση.

Ήδη μέχρι τη στιγμή που γράφεται το άρθρο αυτό (27.9.2025, ώρα 14.30) έχουν υπογράψει 1.775.000 πολίτες κατά της ηλεκτρονικής ταυτότητας. Μπορείτε να δείτε την εξέλιξη της ψηφοφορίας εδώ: Do not introduce Digital ID cards - Petitions

Χαιρόμαστε για τον Βρετανικό λαό και τον συγχαίρουμε για την άμεση αντίδρασή του. Σέβεται και υπερασπίζεται τις ελευθερίες του.

Βλέπω όμως την υποτονικότητα των δικών μας αντιδράσεων και στενοχωριέμαι.

Έχω μία ελπίδα ότι το παράδειγμα του Βρετανικού λαού, που μάλιστα κινείται και αντιδρά αποκλειστικά σε επίπεδο δικαιωμάτων και ελευθερίας, χωρίς να γνωρίζουμε αν έχουν εκδηλωθεί και επιφυλάξεις με θρησκευτικό προσανατολισμό, θα μας ταρακουνήσει.

Εμείς, στην «Κίνηση κατά του Ψηφιακού Ολοκληρωτισμού» και την «Έξοδο» προσφερθήκαμε να οργανώσουμε τον αγώνα και να εκφράσουμε ενωτικά και υπερκομματικά όσους αρνούνται να υποταχθούν στην σκλαβιά του ψηφιακού ολοκληρωτισμού.

Σας ζητάμε να ενταχθείτε στην Κίνησή μας, να μάθετε γι’ αυτήν και να εκφράσετε στην πολιτική εξουσία την αντίθεσή σας στην ηλεκτρονική ταυτότητα και τον Προσωπικό Αριθμό με τον τρόπο που η «ΕΞΟΔΟΣ» υποδεικνύει. Δώστε μας τη δύναμη να μιλήσουμε για σας. Να απαιτήσουμε από την Κυβέρνηση, για κάθε αντιτιθέμενο στην ψηφιακή σκλαβιά που έρχεται, να καταργήσει την υποχρεωτικότητα της ηλεκτρονικής ταυτότητας και του Προσωπικού Αριθμού και να δώσει τη δυνατότητα ταυτοποίησης με κάποιο εναλλακτικό τρόπο.

eksodos.gr

10 + 1 λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους λέμε ὄχι στὴν ὑποχρεωτικότητα τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ (ΠΑ)

 

10 + 1 λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους λέμε ὄχι στὴν ὑποχρεωτικότητα                             τοῦ  Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ (ΠΑ)

Ὁ Προσωπικὸς Ἀριθμὸς προβάλλεται ὡς ἐργαλεῖο «διευκόλυνσης» τῆς καθημερινότητας τοῦ πολίτη· ὡστόσο, πίσω ἀπὸ αὐτὸ τὸ ἐγχείρημα κρύβονται σοβαρὰ ζητήματα ποὺ ἅπτονται τῆς ἐλευθερίας, τῆς ἰδιωτικότητας καὶ τῶν συνταγματικῶν μας δικαιωμάτων. Ἡ ὑποχρεωτικὴ ἐπιβολή του δὲν εἶναι μιὰ ἁπλῆ διοικητικὴ πράξη, ἀλλὰ μιὰ ἐπιλογὴ μὲ μακροπρόθεσμες κοινωνικὲς καὶ πολιτικὲς συνέπειες. Στὸ κείμενο ποὺ ἀκολουθεῖ παρουσιάζονται δέκα βασικοὶ λόγοι γιὰ τοὺς ὁποίους λέμε «ὄχι» στὴν ὑποχρεωτικότητα τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ. 

Διαβάστε... 

• Περιορισμὸς ἐλεύθερης ἐπιλογῆς – Ὁ πολίτης δὲν ἔχει τὴ δυνατότητα νὰ ἐπιλέξει ἂν θέλει νὰ χρησιμοποιεῖ τὸν ΠΑ ἢ ἄλλο ἔγγραφο ταυτοποίησης.
• Κίνδυνος συγκέντρωσης ὑπερβολικῶν δεδομένων – Ὁ ΠΑ συνδέει σὲ μία βάση ὅλα τὰ προσωπικὰ δεδομένα (φορολογικά, ὑγείας, κοινωνικά, αὔριο μεθαύριο τραπεζικά), δημιουργῶντας κεντρικὸ σημεῖο εὐπάθειας.
• Ἀπειλὴ ἰδιωτικότητας – Ἐφόσον ὁ ΠΑ εἶναι μοναδικὸς καὶ μόνιμος, κάθε δραστηριότητα τοῦ πολίτη μπορεῖ νὰ ἰχνηλατηθεῖ καὶ νὰ συνδεθεῖ μὲ τὸ πρόσωπό του.
• Κίνδυνος κατάχρησης – Ἡ πολιτεία ἢ τρίτοι (π.χ. ἑταιρεῖες, χάκερς) μπορεῖ νὰ ἀξιοποιήσουν τὸν ΠΑ γιὰ ἐμπορικοὺς ἢ κατασταλτικοὺς σκοπούς.
• Ἔλλειψη ἐναλλακτικῆς – Ἂν ὁ ΠΑ καταστεῖ ὁ μόνος τρόπος πρόσβασης σὲ ὑπηρεσίες, ἀποκλείονται ὅσοι δὲν τὸν ἀποδέχονται γιὰ λόγους θρησκευτικοὺς ἢ συνείδησης.
• Συγκέντρωση ἐξουσίας στὸ κράτος – Τὸ κράτος ἀποκτᾶ ὑπερβολικὸ ἔλεγχο πάνω σὲ ὅλες τὶς ἐκφάνσεις- ἐνέργειες τῆς ζωῆς τοῦ πολίτη.
• Κίνδυνος παραβίασης δικαιωμάτων – Ἡ ὑποχρεωτικότητα μπορεῖ νὰ ἔρχεται σὲ σύγκρουση μὲ συνταγματικὰ δικαιώματα, ὅπως τῆς προσωπικῆς ἐλευθερίας καὶ τῆς ἐλεύθερης ἀνάπτυξης προσωπικότητας.
• Ἐλλιπὴς διαβούλευση – Συχνὰ τέτοιες ἀποφάσεις προχωροῦν χωρὶς ἐπαρκῆ ἐνημέρωση ἢ συναίνεση τῆς κοινωνίας.
• Ἀσφάλεια δεδομένων – Ὅσο πιὸ συγκεντρωμένο εἶναι ἕνα σύστημα, τόσο πιὸ ἑλκυστικὸς στόχος γίνεται γιὰ κυβερνο-ἐπιθέσεις.
• Κοινωνικὴ καχυποψία – Ἡ ὑποχρεωτικότητα τρέφει τὸ αἴσθημα δυσπιστίας ἀπέναντι στὸ κράτος καὶ μπορεῖ νὰ προκαλέσει κοινωνικὴ πόλωση.

+1. Πνευματικὸς λόγος – Ὁ ἄνθρωπος δὲν εἶναι ἁπλῶς ἀριθμὸς· ἡ ἀπόλυτη ἀριθμοποίηση τῆς ταυτότητάς του θίγει τὴν ἀξία τοῦ προσώπου καὶ τὴν θεόσδοτη ἐλευθερία του νὰ ἀποφασίζει καὶ νὰ πράττει ὁ ἴδιος πέρα ἀπὸ κρατικοὺς μηχανισμούς.

Εἶναι τυχαῖο τὸ γεγονὸς πὼς χῶρες ὅπως τὸ Ἡνωμένο Βασίλειο, ἡ Αὐστραλία, ἡ Νέα Ζηλανδία, ὁ Καναδᾶς, οἱ ΗΠΑ κ.α., χῶρες μὲ ἰσχυρὴ παράδοση ἀτομικῶν δικαιωμάτων καὶ ἐπαρκῆ θεσμικὴ προστασία τῶν προσωπικῶν δεδομένων τῶν πολιτῶν τους ἀπέρριψαν νομικὰ λόγῳ ἀντισυνταγματικότητος ἢ δὲν ἐφάρμοσαν τελικὰ τὸν ΠΑ;;


π. Ἀθανάσιος Μυτιληναῖος
Ἀγαπητοί μου, ὁ λαὸς φταίει ὅταν ἀποδέχεται ἐκεῖνα τὰ ὁποῖα τοῦ λέγουν οἱ ἄρχοντές του. Τί νὰ κάνει, ἐπανάσταση, ὄχι, πρὸς Θεοῦ. Ἀλλὰ θὰ φωνάξει καὶ θὰ πεῖ δὲν δέχομαι αὐτὴ τὴ λύση, νὰ πάρω ἕνα δικό μας παράδειγμα. Θέλουν ἐπὶ παραδείγματι νὰ καθιερώσουν τὶς ταυτότητες. Καὶ βέβαια θὰ ἐργαστοῦν στὸ θέμα τῆς καθιερώσεως οἱ ἁρμόδιοι οἱ κυβερνητικοὶ παράγοντες. Ὅμως ὅταν ὁ λαὸς δὲν ἀντιδράσει τότε θὰ τιμωρηθεῖ, θὰ τιμωρηθοῦν καὶ οἱ ἄρχοντες καὶ ὁ λαός. Γιατί τιμωρεῖται ὁ λαός; Διότι ἀπεδέχθει μιὰ ἁμαρτία ποὺ ἐργάζονται οἱ ἄρχοντες. Ὅπως καὶ ἂν ἔχει τὸ πρᾶγμα μόνον ὅταν ὁ λαὸς ἀντιδράσει, τότε δὲν θὰ τιμωρήσει ὁ Θεὸς τὸν λαό. Αὐτὸ νὰ τὸ ξέρουμε πολὺ καλά. Γι’ αὐτὸ ὁ λαὸς πρέπει ὅταν βλέπει κάτι κακὸ νὰ ἀντιδράσει. Τὸ ἴδιο πρᾶγμα ἰσχύει καὶ στὴν Ἐκκλησία. Ὅταν ἄρχοντες κακοὶ ἐπιβάλλουν αἱρετικὲς θέσεις ἢ ὅτι ἄλλο, ὁ λαὸς θὰ φωνάξει, θὰ διαμαρτυρηθεῖ. Θὰ ἐπαναλάβω, δὲν θὰ κάνει ἐπανάσταση, ἀλλὰ θὰ διαμαρτυρηθεῖ. Καὶ αὐτὸ σημαίνει ὑγεία καὶ συνεπῶς δὲν ὑπάρχει λόγος νὰ τιμωρηθεῖ ὁ λαός. Ὅταν ὅμως ὁ λαὸς δὲν ἀντιδράσει, τότε θὰ τιμωρήσει ὁ Θεὸς καὶ τοὺς ἄρχοντες καὶ τὸν λαό.

Συνοψίζοντας,η ἐναντίωση στὴν καθιέρωση τοῦ Προσωπικοῦ Ἀριθμοῦ ὡς ὑποχρεωτικοῦ δὲν εἶναι μιὰ πράξη ἄρνησης στὴν πρόοδο, ἀλλὰ μιὰ στάση ὑπὲρ τῆς ἐλευθερίας, τῆς δημοκρατίας καὶ τῆς προστασίας τῆς ἀνθρώπινης ἀξιοπρέπειας, τοῦ ἀνθρώπου. Εἶναι εὐθύνη ὅλων μας νὰ διαφυλάξουμε τὰ δικαιώματά μας καὶ νὰ ἀντισταθοῦμε σὲ κάθε μορφὴ ἐπιβολῆς ποὺ περιορίζει τὴν αὐτονομία μας. 

eksodos

Ἡ ἐκπομπή τῆς Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν: «ΕΞΟΔΟΣ - Πανελλήνια Κίνηση κατὰ τοῦ Ψηφιακοῦ Ὁλοκληρωτισμοῦ»

 

Ἡ ἐκπομπή τῆς Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν: «ΕΞΟΔΟΣ - Πανελλήνια Κίνηση κατὰ τοῦ Ψηφιακοῦ Ὁλοκληρωτισμοῦ»

 

Ἡ διαδικτυακή ἐκπομπή τῆς Ἑστίας Πατερικῶν Μελετῶν μέ θέμα: «ΕΞΟΔΟΣ - Πανελλήνια Κίνηση κατὰ τοῦ Ψηφιακοῦ Ὁλοκληρωτισμοῦ». Παρουσιαστής: Χαράλαμπος Ἂνδραλης - Νομικός, Συγγραφέας, καλεσμέμος: Γεώργιος Αποστολάκης, Ἀντιπρόεδρος Ἀρείου Πάγου ἐ.τ.