Ἡ παρεμηνεία εἰς τὸν Παπισμόν, περὶ τῆς “πέτρας τῆς ἀληθείας”

Τοῦ κ. Β. Χαραλάμπους, θεολόγου

  Ὅταν ὁ Ἰησοῦς ἦλθεν «εἰς τὰ μέρη Καισαρείας τῆς Φιλίππου» καὶ «ἠρώτα τοὺς μαθητὰς αὐτοῦ λέγων· τίνα με λέγουσιν οἱ ἄνθρωποι εἶναι τὸν υἱὸν τοῦ ἀνθρώπου;» (Ματθ. 16,13), ὁ Ἀπόστολος Πέτρος εἶπε, «σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ματθ. 16,16).

  Μετὰ ἀπὸ αὐτὴ τὴν  ὁμολογία τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου ὁ Ἰησοῦς τοῦ εἶπε, «μακάριος εἶ, Σίμων Βαριωνᾶ, ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς.  καγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,17-18).

  Οἱ Παπικοί, γιὰ νὰ στηρίξουν τὸ ἐξουσιαστικὸ πρωτεῖο, σκοπίμως παρερμηνεύουν τὸ χωρίο αὐτὸ ἀπὸ τὸ “Κατὰ Ματθαῖο Εὐαγγέλιο”.  Ἡ ὁμολογία τῆς ἀληθείας τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου «σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ υἱὸς τοῦ Θεοῦ τοῦ ζῶντος» (Ματθ. 16,16), ὁδήγησε τὸν Χριστὸ νὰ πεῖ γιὰ τὸ λεχθὲν ἀπὸ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο, «ὅτι σὰρξ καὶ αἷμα οὐκ ἀπεκάλυψέ σοι, ἀλλ’ ὁ πατήρ μου ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς» (Ματθ. 16,17) καὶ νὰ προσθέσει γιὰ τὸ λόγο αὐτὸν τῆς ἀληθείας ὅτι «κἀγὼ δέ σοι λέγω ὅτι σὺ εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν, καὶ πύλαι ᾅδου οὐ κατισχύσουσιν αὐτῆς» (Ματθ. 16,18).  Ἂν τὸν Ἀπόστολο Πέτρο ἐννοοῦσε ὁ Χριστός, θὰ ἀναφερόταν ἀπευθείας σ’ αὐτόν, λέγοντάς του «ἐπὶ σὲ οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν».

Ἡ αὐθαίρετη ταύτιση τῆς πέτρας μὲ τὸν Ἀπόστολο Πέτρο καταρρίπτεται καὶ ἀπὸ τὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου στὸ ἔργο του (Retractationes), ὅπου ἀναφέρει τὰ ἀκόλουθα: «Διότι ἡ Πέτρα εἶναι τὸ κύριο ὄνομα καὶ γι’ αὐτὸ ὁ Πέτρος παίρνει τὸ ὄνομα αὐτὸ ἀπὸ τὴν Πέτρα κι ὄχι ἡ Πέτρα ἀπὸ τὸν Πέτρο· ὅπως κι ἐμεῖς οἱ ἴδιοι οἱ χριστιανοὶ παίρνουμε τὸ ὄνομα τοῦτο ἀπὸ τὸν Χριστὸ καὶ ὄχι ὁ Χριστὸς ἀπὸ τοὺς χριστιανούς. “Σύ”, λέει ὁ Χριστός, “εἶ Πέτρος, καὶ ἐπὶ ταύτῃ τῇ πέτρᾳ”, τὴν ὁποίαν ὁμολόγησες λέγοντας “Σὺ εἶ ὁ Χριστὸς ὁ Υἱὸς τοῦ Θεοῦ”, “οἰκοδομήσω μου τὴν Ἐκκλησίαν”· δηλαδὴ πάνω σὲ ἐμένα τὸν ἴδιο, τὸν Υἱὸ τοῦ Θεοῦ”» (Ἁγίου Αὐγουστίνου, Ὁμιλία LXXVI, 1).

Στὴν 5η ὁμιλία του τῆς Πεντηκοστῆς ὁ Ἅγιος Αὐγουστῖνος λέει ὅτι, «πάνω σὲ αὐτὴν τὴν Πέτρα θὰ οἰκοδομήσω τὴν Ἐκκλησία μου· ὄχι πάνω στὸν Πέτρο, ὁ ὁποῖος εἶσαι ἐσύ, ἀλλὰ στὴν Πέτρα,τὴν ὁποίαν ὁμολόγησες» (Ἁγίου Αὐγουστίνου, Ὁμιλία CCLXX, 2).

Στὸν 124ο Tractatus γιὰ τὸν Εὐαγγελιστὴ Ἰωάννη ὁ  Ἅγιος Αὐγουστῖνος ἀναφέρει τὰ ἑξῆς: «Πάνω σὲ αὐτὴν τὴν Πέτραν τὴν ὁποίαν ὁμολόγησες θὰ οἰκοδομήσω τὴν Ἐκκλησία μου· ἐπειδὴ ὁ ἴδιος ὁ Χριστὸς ἦταν ἡ Πέτρα» (Ἁγίου Αὐγουστίνου, Tractatus CXXIV In Ioann.).  Εἶναι ἀλήθεια ὅτι οἱ παπικοί, οὔτε ἀκροθιγῶς δὲν ἀναφέρονται σὲ αὐτὰ τὰ σπουδαῖα ἑρμηνευτικὰ λόγια τοῦ Ἁγίου Αὐγουστίνου.

Ὁ λόγος τοῦ Ἁγίου Κυπριανοῦ ἐπίσης, ὅτι «ὅλοι οἱ Ἀπόστολοι ἦταν ὅτι καὶ ὁ Πέτρος, δηλαδὴ προικισμένοι μὲ τὴν ἴδια τιμὴ καὶ ἐξουσία» (De Unitate Ecclesiae), ὑποδεικνύει ἐπακριβῶς τὸ λανθασμένο τοῦ Παπικοῦ πρωτείου.

Πῶς εἶναι δυνατὸν νὰ ἰσχυρίζονται οἱ  Παπικοὶ ὅτι ἡ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ θὰ στηριζόταν σὲ ἕνα ἄνθρωπο; Ἐφ’ ὅσον τοιουτοτρόπως ἰσχυρίζονται, ἡ Ἐκκλησία θὰ ἔπρεπε νὰ δεχόταν ἀδιαμφισβήτητα τὶς ἀπόψεις τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου. Τοῦτο ὅμως δὲν συνέβη στὴν περίπτωση τῆς Ἀποστολικῆς Συνόδου, ὅπου ἡ Ἐκκλησία ἀποδέχθηκε θέση τοῦ Ἀποστόλου Παύλου καὶ ὄχι τοῦ Ἀποστόλου Πέτρου.

Θὰ ἔπρεπε σύμφωνα μὲ τοὺς παπικοὺς ἰσχυρισμοὺς μάλιστα, νὰ προεδρεύσει ὁ Ἀπόστολος Πέτρος τῆς Ἀποστολικῆς Συνόδου καὶ ὄχι ὁ Ἀπόστολος Ἰάκωβος.

Τὸ «ἔδοξε γὰρ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι καὶ ἡμῖν» Πράξ. 15, 28, ὑποδεικνύει τὸ πρωτοχριστιανικὸ συνοδικὸ κάλλος, τὸ ὁποῖο ἡ Μία Ἁγία Ἐκκλησία ἀκολουθεῖ ἕως σήμερα (παρὰ τὶς ὅποιες ἀντισυνοδικὲς ἐνέργειες καὶ φοβίες κάποιων), καὶ ὄχι ἡ πλάνη τοῦ Παπικοῦ ἐξουσιαστικοῦ πρωτείου.