ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 2^α Ιουνίου 2025 

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΘΕΩΡΗΣΗ ΤΟΥ ΦΑΙΝΟΜΕΝΟΥ ΤΗΣ «ΓΛΩΣΣΟΛΑΛΙΑΣ» ΣΕ ΣΥΓΧΡΟΝΕΣ ΑΙΡΕΤΙΚΕΣ ΟΜΑΔΕΣ

     Κατά την μεγάλη εορτή της Πεντηκοστής εορτάζουμε το μέγα και κοσμοσωτήριο γεγονός της καθόδου του Αγίου Πνεύματος στον κόσμο, το Οποίο φώτισε τους Αγίους Αποστόλους, τους ενδυνάμωσε και τους ετοίμασε για το ιεραποστολικό τους έργο. Την ίδια αυτή ημέρα, με το φλογερό κήρυγμα του Αποστόλου Πέτρου, «ἀσμένως ἀποδεξάμενοι τὸν λόγον αὐτοῦ ἐβαπτίσθησαν, καὶ προσετέθησαν τῇ ἡμέρᾳ ἐκείνῃ ψυχαὶ ὡσεὶ τρισχίλιαι» (Πραξ.2,41). Δηλαδή ιδρύθηκε η επί γης η Αγία Εκκλησία του Θεού. Το μεγάλο και υπερφυσικό αυτό γεγονός συνοδεύτηκε και από άλλα θαυμαστά φαινόμενα, όπως η ισχυρή βοή, οι διαμοιραζόμενες γλώσσες «ὡσεὶ πυρός» και η γλωσσολαλιά, όταν οι Απόστολοι «ἐπλήσθησαν ἅπαντες Πνεύματος ῾Αγίου, καὶ ἤρξαντο λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις καθὼς τὸ Πνεῦμα ἐδίδου αὐτοῖς ἀποφθέγγεσθαι» (Πραξ.2,4).     

      Εν όψει της μεγάλης εορτής έρχεται στο νου μας μια σοβαρή παρεκτροπή από μέρους πολλών αιρετικών και κυρίως των Πεντηκοστιανών, οι οποίοι, για να δώσουν κύρος και υπόσταση στις ποικίλες ομάδες του χώρου, συνδυάζουν τις δοξασίες τους με το μεγάλο γεγονός της Πεντηκοστής.

     Να αναφέρουμε, κατ’ αρχήν, ότι οι συναθροίσεις των Πεντηκοστιανικών Ομάδων ανήκουν στο χώρο του αιρετικού Προτεσταντισμού και πιο συγκεκριμένα, στον κλάδο του «Νεοπροτεσταντισμού». Οι Πεντηκοστιανοί ως κίνημα ξεκινούν επίσημα στις αρχές του 20ου αιώνα, στην Αζούσα της Καλιφόρνιας στις Ηνωμένες Πολιτείες και εξαπλώθηκαν σε όλο τον κόσμο. Βασική διδασκαλία τους είναι ότι «αναβιώνουν» το «γεγονός της Πεντηκοστής», λαμβάνοντας οι πιστοί των ομάδων τους «το βάπτισμα του Αγίου Πνεύματος», όπως οι Άγιοι Απόστολοι την ημέρα της Πεντηκοστής, παρερμηνεύοντας το λόγο του Κυρίου «ἀμὴν ἀμὴν λέγω σοι, ἐὰν μή τις γεννηθῇ ἐξ ὕδατος καὶ Πνεύματος, οὐ δύναται εἰσελθεῖν εἰς τὴν βασιλείαν τοῦ Θεοῦ» (Ιωάν.3,5). Με άλλα λόγια, θεωρούν ότι το Βάπτισμα δεν αρκεί να σωθεί κάποιος, αλλά  απαιτείται να «βαπτισθεί και με Πνεύμα Άγιο».

      Όποιοι προσχωρήσουν στις συγκεκριμένες αυτές ομάδες και «βαπτίστηκαν με Πνεύμα Άγιο», εκδηλώνουν το φαινόμενο της «γλωσσολαλιάς». Οι «αναγεννημένοι» οπαδοί τους, «πληρώνονται» από το Άγιο Πνεύμα, όπως οι Απόστολοι την ημέρα της Πεντηκοστής και «λαλούν ετέρες γλώσσες». Στην αντίθετη περίπτωση η «αναγέννηση» δεν έγινε! Επίσης διδάσκουν ότι η γνησιότητα των «εκκλησιών» τους έγκειται κύρια στο φαινόμενο της «γλωσσολαλιάς» και ορίζουν ως «νόθες» όλες τις άλλες χριστιανικές «εκκλησίες» και μαζί την Ορθόδοξη Εκκλησία μας, επειδή εξέλειπε το φαινόμενο αυτό!

      Πριν δούμε αν το φαινόμενο της «γλωσσολαλιάς» είναι όντως «έμπνευση» του Αγίου Πνεύματος και άρα δηλώνει την γνησιότητα των «εκκλησιών» του χώρου, να γνωρίσουμε στους αναγνώστες μας ότι η «γλωσσολαλιά» είναι ένα πολύ παλιό φαινόμενο, το οποίο το συναντάμε αρχικά σε ειδωλολατρικές θρησκευτικές τελετουργίες. Σε σχετική μελέτη διαβάζουμε: «Η πιο γνωστή περίπτωση είναι ίσως το μαντείο των Δελφών όπου η Πυθία, αφού μύριζε τον καπνό από καιόμενα φύλα δάφνης, έβγαζε άναρθρους, ακατανόητους φθόγγους, παρόμοιους της σύγχρονης γλωσσολαλιάς, που υποτίθεται ήταν προφητεία από τους θεούς. Εκπαιδευμένοι ιερείς “μετέφραζαν” αυτή τη “γλώσσα των θεών” και έδιναν τις προφητείες τους στους ερωτώντες. Και γνωρίζουμε τι είδους «προφητείες» ήταν – αμφίσημες και ερμηνευόμενες κατά το συμφέρον. Παρόμοια περιστατικά γλωσσολαλιάς αναφέρονται στα γραπτά του Βεναμόν, Αιγύπτιου περιηγητή του 11 αιώνα π.Χ., στους Διαλόγους του Πλάτωνα και στην Αινειάδα του Βιργίλιου, καθώς και στη λατρεία του Απόλλωνα όπου οι “προφήτισσες” Σίβυλλες γλωσσολαλούσαν. Στην Αίγυπτο έχουν βρεθεί πάπυροι μαγείας, κάποιοι από τους οποίους καταγράφουν συλλαβές που δεν βγάζουν νόημα σε κάποια γνωστή γλώσσα. Επιστήμονες πιστεύουν ότι καταγράφουν αρχαία μορφή γλωσσολαλιάς. Περιστατικά γλωσσολαλιάς αναφέρονται από τη ζωή του Μωάμεθ, την θρησκευτική ισλαμική ομάδα των Μπεκτασήδων, στους Ινδουιστές φακίρηδες που πραγματοποιούν υπερφυσικά κατορθώματα, και πιο ανησυχητικά, τις δαιμονολατρικές δοξασίες της βουντού και της Σαντέρια στη λατινική Αμερική. Εμφανίζεται ακόμη σε άτομα που πάσχουν από σχιζοφρένεια»[1].

      Σύμφωνα με τους Πατέρες της Εκκλησίας μας, το θαυμαστό φαινόμενο του «λαλεῖν ἑτέραις γλώσσαις» (Πραξ.2,4) κατά την ημέρα της Πεντηκοστής ήταν ένα έκτακτο θαυμαστό φαινόμενο για να πληροφορηθεί το συγκεντρωμένο πλήθος κάτω από το υπερώο της Ιερουσαλήμ, όπου ήταν συγκεντρωμένοι οι Απόστολοι, το κήρυγμά τους. Όπως μας αναφέρει ο ιερός συγγραφέας του Βιβλίου των Πράξεων των Αποστόλων, είχε συγκεντρωθεί  πλήθος Ιουδαίων από όλες τις χώρες, για να εορτάσουν την εβραϊκή εορτή της Πεντηκοστής, οι περισσότεροι εκ των οποίων δεν γνώριζαν την Αραμαϊκή γλώσσα. Για τούτο, «Εξίσταντο δὲ πάντες καὶ ἐθαύμαζον λέγοντες πρὸς ἀλλήλους· οὐκ ἰδοὺ πάντες οὗτοί εἰσιν οἱ λαλοῦντες Γαλιλαῖοι; καὶ πῶς ἡμεῖς ἀκούομεν ἕκαστος τῇ ἰδίᾳ διαλέκτῳ ἡμῶν ἐν ᾗ ἐγεννήθημεν, Πάρθοι καὶ Μῆδοι καὶ ᾿Ελαμῖται, καὶ οἱ κατοικοῦντες τὴν Μεσοποταμίαν, ᾿Ιουδαίαν τε καὶ Καππαδοκίαν, Πόντον καὶ τὴν ᾿Ασίαν, Φρυγίαν τε καὶ Παμφυλίαν, Αἴγυπτον καὶ τὰ μέρη τῆς Λιβύης τῆς κατὰ Κυρήνην, καὶ οἱ ἐπιδημοῦντες Ρωμαῖοι, ᾿Ιουδαῖοί τε καὶ προσήλυτοι, Κρῆτες καὶ ῎Αραβες, ἀκούομεν λαλούντων αὐτῶν ταῖς ἡμετέραις γλώσσαις τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ;» (Πραξ.2,7-11). Ο Ιερός Χρυσόστομος μάς λέει, «ότι αυτό το χάρισμα το είχαν ανάγκη οι Απόστολοι, για να μπορέσουν να διδάξουν σέ όλους τούς λαούς το μήνυμα τού Ευαγγελίου». Οι Απόστολοι μιλούσαν στη γλώσσα τους και οι παριστάμενοι άκουγαν το κήρυγμα στη γλώσσα τη δική τους.

      Είναι επίσης μαρτυρημένο πως στις πρώτες χριστιανικές κοινότητες, υπήρχαν χαρισματικοί πιστοί, οι οποίοι είχαν το χάρισμα να μιλούν γλώσσες και να προφητεύουν, χωρίς να γνωρίζουμε επακριβώς πως ασκούνταν αυτό. Ο Απόστολος Παύλος βρήκε στην Κόρινθο κάποιους «μαθητές» πού είχαν βαπτισθεί στο βάπτισμα Ιωάννου και αγνοούσαν το Άγιο Πνεύμα. Τούς βάπτισε στο νερό και όταν έθεσε τα χέρια του στις κεφαλές τους «ήλθε το Πνεύμα το Άγιον επ’ αυτούς, ελάλουν τε γλώσσαις καί προεφήτευον» (Πράξ.19,1-7). Αυτό έγινε για να πεισθούν, αφ’ ενός οι ίδιοι ότι το Άγιο Πνεύμα δρα μέσα στην Εκκλησία, κι ακόμα, και αφ’ ετέρου για τους Ιουδαίους και Εθνικούς, να πεισθούν ότι η πίστη στο Χριστό είναι η μόνη αληθινή (Α΄ Κορ.14,22). Αλλά ο Απόστολος Παύλος διευκρινίζει κάτι πολύ σημαντικό: «Ο λαλών γλώσση ούκ ανθρώποις λαλεί αλλά τώ Θεώ· ουδείς γάρ ακούει, πνεύματα δε λαλεί μυστήρια» (Α΄ Κορ.14,2). Δηλαδή η γλώσσα δεν ακούγεται και δεν απευθύνεται στους ανθρώπους τούς πιστούς της Εκκλησίας σε ώρα ακολουθίας. Απευθύνεται στο Θεό. Κινείται η γλώσσα, χωρίς να ακούγεται φωνή. Κάτι που πολλοί την ταυτίζουν με την «νοερά προσευχή».

      Είναι επίσης σημαντικό να αναφέρουμε πως το χάρισμα της γλωσσολαλιάς ο Παύλος το θέτει τελευταίο, μεταξύ των οκτώ χαρισμάτων: «Ο Θεός έθετο εν τή Εκκλησία πρώτον αποστόλους, δεύτερον προφήτας, τρίτον διδασκάλους, έπειτα δυνάμεις, είτα χαρίσματα ιαμάτων, αντιλήψεις, κυβερνήσεις, γένη γλωσσών» (Α΄ Κορ.12,28). Αν είχε πρωταρχική σημασία, όπως ισχυρίζονται οι Πεντηκοστιανοί, θα το ανέφερε πρώτο. Επί πλέον θέτει πάνω από το χάρισμα της γλωσσολαλιάς την άσκηση της αγάπης, «Ζηλούτε τά χαρίσματα τά κρείττονα», «εάν ταίς γλώσσαις τών ανθρώπων λαλώ καί τών αγγέλων, αγάπην δέ μή έχω γέγονα χαλκός ηχών ή κύμβαλον αλαλάζον» (Α΄Κορ.13,1). Είναι επίσης μαρτυρημένο ότι συχνά στις συνάξεις γινόταν ακαταστασία και αταξία, από την εκδήλωση τέτοιων ενθουσιαστικών τάσεων και πρακτικών, τις οποίες ο Παύλος τις στηλίτευσε, διευκρινίζοντας ότι δεν είναι υποχρεωμένοι όλοι να μιλούν γλώσσες, «μη πάντες γλώσσαις λαλούσι» (Α΄ Κορ.12,30).

       Είναι ιστορικά βεβαιωμένο πως το χάρισμα αυτό εξέλειπε ενωρίς από την Εκκλησία, διότι δεν εξυπηρετούσε πλέον την σκοπιμότητα για την οποία εμφανίστηκε. Επίσης εξέλειπε και για έναν άλλο λόγο, διότι ασκούσαν νόθα «γλωσσολαλιά» πολλές αιρετικές ομάδες (Γνωστικοί, Μοντανιστές, κλπ), για προσέλκυση οπαδών. «Τέτοια φαινόμενα παρουσιάσθηκαν κατά τον ΙΖ' αιώνα στους Ουγενόττους και κατά τον ΙΗ' αιώνα στους Γιανσενίτες της Γαλλίας. Στην Αγγλία το φαινόμενο παρουσιάσθηκε στους Κουάκερους και στους Μεθοδιστές, στους Μορμόνους και σε άλλες αμερικανικές Αιρέσεις»[2].  

     Το φαινόμενο αυτό αναβίωσαν κάποιες νεο-προτεσταντικές ομάδες στις Η.Π.Α., στα μισά του 19^ου αιώνα. Ο Νέο-Προτεσταντισμός εμφανίστηκε στην αμερικανική ήπειρο και επικράτησε κυρίως ανάμεσα στους μετανάστες, οι οποίοι βίωναν άθλια ζωή, τεράστια προβλήματα, χαρακτηριζόμενος με ενθουσιαστικά και αποκαλυπτικά στοιχεία. Διάφοροι ηγήτορες αιρετικών ομάδων, προκειμένου να τους προσελκύσουν στις ομάδες τους, τους διέδιδαν την προσδοκία της «ταχέως ελεύσεως του Χριστού και της εγκαθίδρυσης της επί γης χιλιετούς βασιλείας του», ότι «ήταν κοντά η λύτρωσή τους από τα δεινά και τις κακουχίες που βίωναν», με την προϋπόθεση ότι έπρεπε να εναχθούν στις ομάδες τους, οι οποίες «κατείχαν την αυθεντικότητα του Ευαγγελικού Μηνύματος». Και για λόγους εντυπωσιασμού, αναβίωσαν και την «γλωσσολαλιά», όχι φυσικά της αρχαίας Εκκλησίας (πως θα μπορούσαν άλλωστε;), αλλά αυτή των αρχαίων αιρετικών! Από αυτούς την πήραν οι Πεντηκοστιανοί, οι οποίοι, όπως προαναφέραμε, την ανήγαγαν σε πρώτιστη «απόδειξη γνησιότητας» των «εκκλησιών» τους και της «πιστότητας» των οπαδών τους.

     Αλλά τι είναι το φαινόμενο αυτό; Μας εξηγεί κατατοπιστικό άρθρο: «Η γλωσσολαλιά όπως τη συναντάμε είναι η ομιλία σε ακατανόητες συλλαβές και φράσεις. Κάποιες φορές μπορεί να είναι σε μία άλλη γλώσσα. Τις περισσότερες φορές όμως οι φθόγγοι δεν έχουν σχέση με καμία γνωστή γλώσσα. Υποστηρικτές λένε ότι οι ακατανόητες γλώσσες είναι γλώσσες αγγέλων. Όμως οι άγγελοι, όποτε εμφανίζονται στη Γραφή μιλούν σε ανθρώπινες γλώσσες. Αν υπάρχουν αγγελικές γλώσσες δεν τις γνωρίζουμε. Μαζί με τη γλωσσολαλιά εμφανίζονται επίσης προφητείες, θεραπείες, και μερικές φορές ακραία φαινόμενα όπως ήχοι ζώων, πτώση στο έδαφος, ακατάπαυστο γέλιο»[3]. Και συνεχίζει το αποκαλυπτικό δημοσίευμα: «Τα περισσότερα κοινά χαρακτηριστικά η σύγχρονη γλωσσολαλιά τα έχει με τη γιόγκα, ειδικά στην πιο ακραία μορφή της, την γιόγκα κουνταλίνι. Μάλιστα στην κουνταλίνι γιόγκα όχι μόνο υπάρχει γλωσσολαλιά, αλλά και άλλα φαινόμενα που συναντάμε σε πιο ακραίους χαρισματικούς, όπως ακατάπαυστο γέλιο, ήχοι ζώων, πτώση στο έδαφος και αδυναμία κίνησης»[4]. Να διευκρινίσουμε πως η γιόγκα κουνταλίνι είναι μια ακραία μορφή άσκησης γιόγκα, έχοντας ως βάση την άκρατη σεξουαλικότητα, και «στόχος της πρακτικής είναι να "ξυπνήσει" αυτή την ενέργεια και να την οδηγήσει προς τα πάνω μέσα από τα τσάκρα (ενεργειακά κέντρα), ώστε να επιτευχθεί πνευματική αφύπνιση και ανώτερη συνείδηση»[5]!

       Κατόπιν αυτών έγινε νομίζουμε κατανοητό ότι το αγιοπνευματικό χάρισμα του «λαλείν ετέραις γλώσσαις» της αρχαίας Εκκλησίας, ουδεμία σχέση μπορεί να έχει με τα σύγχρονα φαινόμενα «γλωσσολαλιάς». Η άσκηση του γνησίου αυτού χαρίσματος είχε τον χαρακτήρα της ηρεμίας, της γαλήνης, της νηφαλιότητας και προπάντων της ενσυνείδητης κατάστασης. Αυτό φαίνεται ξεκάθαρα στους Αγίους Αποστόλους, οι οποίοι έμπλεοι από την χάρη του Αγίου Πνεύματος, «λαλούντων … τὰ μεγαλεῖα τοῦ Θεοῦ» (Πραξ.2,11), είχαν πλήρη πνευματική διαύγεια, μιλώντας στις καρδιές των παρισταμένων, ώστε «ἐξίσταντο δὲ πάντες καὶ ἐθαύμαζον» (Πραξ.2,7).

      Αντίθετα το φαινόμενο της «γλωσσολαλιάς» στους διαφόρους αιρετικούς (παλαιούς και σύγχρονους) δεν έχει το χαρακτήρα ηρεμίας και κυρίως της  ενσυνείδητης κατάστασης. Είναι γνωστό, και όπως διαβάζουμε στο ανωτέρω παράθεμα, οι ασκούντες αυτό το «χάρισμα» όχι μόνο δεν διακατέχονται από νηφαλιότητα, αλλά αρχίζουν να φωνασκούν, να βγάζουν άναρθρες κραυγές, να τραβούν τα μαλλιά τους, να βγάζουν αφρούς από το στόμα, να θορυβούν και συχνά να πέφτουν σε κατάσταση έκστασης, ώστε να μην  έχουν καμιά συναίσθηση της ύπαρξής τους! Κι’ ακόμα, εφόσον παρόμοια φαινόμενα συναντάμε και σε ομάδες του εξωχριστιανικού και αποκρυφιστικού χώρου, είναι δυνατόν να ταυτίζονται αυτά με το αγιοπνευματικό χάρισμα της Εκκλησίας; Κάθε άλλο!

      Πως μπορεί να εξηγηθεί το σύγχρονο φαινόμενο της «γλωσσολαλιάς» στους Νέο-προτεστάντες και κύρια στους Πεντηκοστιανούς;  Από ψυχολογικής απόψεως εξηγείται ως ομαδική ψύχωση των οπαδών, ύστερα από κάποιο «φλογερό» κήρυγμα κάποιου «χαρισματικού» ομιλητή, ως ισχυρός μιμητισμός, αφού το «κάνουν οι άλλοι, ας το κάμω κι εγώ, γιατί πρέπει». Από θρησκευτικής απόψεως, ως απόλυτη υποταγή στην θρησκευτική ομάδα, της οποίας οφείλει ο οπαδός να ασπάζεται όλες τις δοξασίες και να εκτελεί με πιστότητα όλες τις πρακτικές της. Εν προκειμένω, οι οπαδοί έχοντας ταυτιστεί με την ομάδα, και εφ’ όσον η «γλωσσολαλιά» ορίζει την πιστότητα των οπαδών στην ομάδα, οφείλουν να την ασκούν, ακόμα και αν δεν είναι αυθόρμητη! Τέλος από θεολογικής απόψεως, χωρίς να απορρίπτουμε τους ψυχολογικούς και θρησκευτικούς λόγους, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι ίσως είναι και δαιμονική κατάσταση. Και τούτο διότι, εφόσον απουσιάζει η Θεία Χάρις στις αιρετικές ομάδες, εισχωρούν οι δαιμονικές δυνάμεις, εμβάλλοντας στους πιστούς των θρησκευτικών ομάδων τέτοια φαινόμενα, τα οποία υπαγορεύουν ως «θεία», να τους παραπλανούν και να τους κρατούν στην πλάνη! Υπάρχουν μάλιστα και μαρτυρίες ότι κάποιοι (κυρίως αλλοδαποί) ακούν στη γλώσσα τους βλασφημίες στις αίθουσες των αιρετικών, κατά την άσκηση της «γλωσσολαλιάς», που σημαίνει ότι τα δαιμόνια βλασφημούν το Θεό, με τα στόματα των άτυχων πλανεμένων!   

      Κλείνουμε την ανακοίνωσή μας με την απαραίτητη διευκρίνιση ότι η κριτική μας στο σύγχρονο φαινόμενο της «γλωσσολαλιάς», η οποία ασκείται σε θρησκευτικές ομάδες και κοινότητες, εκτός της Μιας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, τουτ’ έστιν της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, δεν έχει στόχο να μειώσει τους συνανθρώπους μας οι οποίοι ασπάζονται τις αρχές τους και επέλεξαν να είναι ενταγμένες σ’ αυτές, αλλά να καταδείξουμε σ’ αυτούς, με γνώμονα την αγάπη προς κάθε άνθρωπο, τις πλάνες, οι οποίες τις διαφοροποιούν από την Εκκλησία και τους στερούν την δυνατότητα της σωτηρίας. Ασκώντας το ποιμαντικό μας έργο, τις καταδεικνύουμε ως παγίδες του Σατανά, ο οποίος πασχίζει να ματαιώσει το έργο της σωτηρίας μας. Εν προκειμένω, θεωρούμε ότι το φαινόμενο της «γλωσσολαλιάς» είναι ξένο προς την Εκκλησία και άρα έργο του «απαρχής αναθρωποκτόνου» (Ιωάν.6,44) διαβόλου, μια ακόμα θανάσιμη παγίδα του, να κρατά, με τοιούτου είδους «θαυμαστές» εκδηλώσεις, τους πλανεμένους στις πλάνες και πιστούς και αφοσιωμένους στις αιρετικές ομάδες.

       Ως ισχυρή και ηχηρή απάντηση στους πλανεμένους, που θεωρούν ότι η άσκηση της «γλωσσολαλιάς» έχει πρωτεύουσα σημασία γι’ αυτούς και είναι δήθεν «καρπός» του Αγίου Πνεύματος, παραθέτουμε ένα σημαντικό λόγιο του Αποστόλου Παύλου, με το οποίο ο μεγάλος Απόστολος δίνει άλλη διάσταση στην «γλωσσολαλιά», συνδέοντάς την με την κατήχηση: «εὐχαριστῶ τῷ Θεῷ μου πάντων ὑμῶν μᾶλλον γλώσσαις λαλῶν· ἀλλ᾿ ἐν ἐκκλησίᾳ θέλω πέντε λόγους διὰ τοῦ νοός μου λαλῆσαι, ἵνα καὶ ἄλλους κατηχήσω, ἢ μυρίους λόγους ἐν γλώσσῃ». Και συνεχίζει, στηλιτεύοντας φαινόμενα αταξίας, τα οποία προέρχονται από νόθες μορφές «γλωσσολαλιάς»:  «᾿Αδελφοί, μὴ παιδία γίνεσθε ταῖς φρεσίν, ἀλλὰ τῇ κακίᾳ νηπιάζετε, ταῖς δὲ φρεσὶ τέλειοι γίνεσθε. ἐν τῷ νόμῳ γέγραπται ὅτι ἐν ἑτερογλώσσοις καὶ ἐν χείλεσιν ἑτέροις λαλήσω τῷ λαῷ τούτῳ, καὶ οὐδ᾿ οὕτως εἰσακούσονταί μου, λέγει Κύριος» (Α΄Κορ.14,19-21). Σε άλλη περίπτωση επισήμανε πως το Άγιο Πνεύμα δεν μιλά στις καρδιές των γνησίων πιστών Του κατά τρόπο θορυβώδη και αλλοπρόσαλλο, αλλά, «Αυτό το Πνεύμα συμμαρτυρεί τω πνεύματι ημών ότι εσμέν τέκνα Θεού... Ωσαύτως δε και το Πνεύμα συναντιλαμβάνεται ταις ασθενείαις ημών· το γαρ τι προσευξόμεθα καθό δει ουκ οίδαμεν, αυτό το Πνεύμα υπερεντυγχάνει υπέρ ημών στεναγμοίς αλαλήτοις· ο δε ερευνών τας καρδίας οίδε τι το φρόνημα του Πνεύματος, ότι κατά Θεόν εντυγχάνει υπέρ αγίων» (Ρωμ.8, 14-16, 26, 27)! Και «στεναγμοί αλάλητοι» δεν είναι τίποτε άλλο από την γαλήνια εσωτερική, μη εξωτερικευμένη, βίωση της παρουσίας του Αγίου Πνεύματος στους «αγίους», δηλαδή τους αληθινούς πιστούς, ένα αγιασμένο βίωμα, διαμετρικά αντίθετο με τις θορυβώδεις και αλλοπρόσαλλες εκδηλώσεις «γλωσσολαλιάς» των αιρετικών!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

---

[1]https://pisteuo.gr/%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF/

[2] https://www.oodegr.com/oode/pentikostianoi/glwsses1.htm

[3]https://pisteuo.gr/%CF%80%CE%B5%CE%BD%CF%84%CE%B7%CE%BA%CE%BF%CF%83%CF%84%CE%B9%CE%B1%CE%BD%CE%BF%CE%AF/

[4] Όπου ανωτέρω

[5] https://chatgpt.com/c/682f4ed0-a6a4-8008-945a-0dbbbb13abc2

Η Εγκύκλιος της Εκκλησίας της Ελλάδος για τα 1700 χρόνια από την σύγκληση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου

 

Η Εγκύκλιος της Εκκλησίας της Ελλάδος για τα 1700 χρόνια από την                                 σύγκληση της Α’ Οικουμενικής Συνόδου

 

ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ 1700 ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΥΓΚΛΗΣΗ ΤΗΣ Α´ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ ΣΤΗΝ ΝΙΚΑΙΑ ΤΗΣ ΒΙΘΥΝΙΑΣ

Τὴν ἑ­βδό­μη Κυ­ρι­α­κὴ ἀ­πὸ τὸ Πά­σχα ἑ­ορ­τά­ζου­με καὶ τι­μᾶ­με τοὺς Πα­τέ­ρες τῆς Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου. Κα­τὰ τὸ δι­α­νυ­ό­με­νο ἔ­τος 2025 συμ­πλη­ρώ­νον­ται 1.700 ἔ­τη ἀ­πὸ τὸ ἔ­τος 325 μ.Χ., ποὺ συ­νε­κλή­θη ἡ Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κὴ Σύ­νο­δος στὴν Νί­και­α τῆς Βι­θυ­νί­ας. Μ’ αὐ­τὴ τὴν εὐ­και­ρί­α ἂς θυ­μη­θοῦ­με τὶς ἀ­πο­φά­σεις της καὶ ἂς ἐμ­βα­θύ­νου­με στὴν ση­μα­σί­α ποὺ ἔ­χει γι­ὰ τὸ πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας.

α΄. Ἡ θεί­α βού­λη­ση ἐκ­φρά­ζε­ται μέ­σῳ τῶν Συ­νό­δων.

Ἡ ἀρ­χὴ τῶν Συ­νό­δων ἀ­νά­γε­ται ἀρ­χι­κὰ στὴν Ἀ­πο­στο­λι­κὴ Σύ­νο­δο ποὺ συγ­κρο­τή­θη­κε στὰ Ἱ­ε­ρο­σό­λυ­μα τὸ ἔ­τος 48 μ.Χ. (Πρά­ξε­ων 15, 6 καὶ ἑ­ξῆς).

Ἀ­πὸ τὴν Ἀ­πο­στο­λι­κὴ Σύ­νο­δο οἱ Σύ­νο­δοι ἀ­πο­τε­λοῦν θε­σμὸ ἀ­πο­στο­λι­κό, μὲ θεῖ­ο κύ­ρος καὶ ἀ­πο­φαί­νον­ται πε­ρὶ πί­στε­ως ἐν Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι, τὸ ὁ­ποῖ­ο ἐ­ξέ­φρα­ζαν οἱ Πα­τέ­ρες ποὺ συμ­με­τεῖ­χαν, ὅ­πως δη­λώ­νε­ται μὲ τὸ ἀ­πο­στο­λι­κό «ἔ­δο­ξε τῷ Ἁ­γί­ῳ Πνεύ­μα­τι καὶ ἡ­μῖν». Καὶ κα­τὰ τὸν Μέ­γα Κων­σταν­τῖ­νο (PG 20, 1080) «Πᾶν γὰρ ὅ,τι δ᾽ ἂν ἐν τοῖς ἁ­γί­οις τῶν ἐ­πι­σκό­πων συ­νε­δρί­οις πράτ­τη­ται, τοῦ­το πρὸς τὴν θεί­αν βού­λη­σιν ἔ­χει τὴν ἀ­να­φο­ράν». Δη­λα­δή, κά­θε τι ποὺ πράτ­τε­ται στὶς ἅ­γι­ες Συ­νό­δους τῶν ἐ­πι­σκό­πων, αὐ­τὸ ἔ­χει τὴν ἀ­να­φο­ρὰ πρὸς τὴν θεί­α βού­λη­ση.

β΄. Τὸ ἀ­λά­θη­τον τῶν ἀ­πο­φά­σε­ων τῶν Συ­νό­δων.

Τὸ πλή­ρω­μα ἢ τὸ ὅ­λον ἢ τὸ σῶ­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ποὺ τὸ συ­να­πο­τε­λοῦν ὅ­λοι οἱ κλη­ρι­κοὶ καὶ λα­ϊ­κοὶ ποὺ πι­στεύ­ουν ὀρ­θό­δο­ξα, λο­γί­ζε­ται στὴν Ὀρ­θο­δο­ξί­α ὡς φο­ρέ­ας τοῦ ἀ­λά­θη­του τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ἐ­νῶ ὡς φω­νὴ τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ ὄρ­γα­νο ἐκ­φρά­σε­ως τοῦ ἀ­λά­θη­του αὐ­τῆς εἶ­ναι ἡ ἀ­νώ­τα­τη δι­οι­κη­τι­κὴ ἀρ­χή της, δη­λα­δὴ ἡ Οἰ­κου­με­νι­κὴ Σύ­νο­δος, στὴν ὁ­ποί­α ἀν­τι­προ­σω­πεύ­ε­ται τὸ πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μὲ τοὺς ἐ­πι­σκό­πους του, ποὺ δογ­μα­τί­ζουν μὲ τὴν ἐ­πε­νέρ­γει­α καὶ ἔμ­πνευ­ση καὶ ἐ­πι­στα­σί­α τοῦ Ἁγί­ου Πνεύ­μα­τος. Δὲν μπο­ρεῖ λοι­πὸν τὸ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὸ πλή­ρω­μα ἤ τὰ δύ­ο με­γά­λα τμή­μα­τα αὐ­τοῦ, τῶν κλη­ρι­κῶν ἢ τῶν λα­ϊ­κῶν ξε­χω­ρι­στά, ἢ πο­λὺ λι­γώ­τε­ρο κά­ποι­ο ἄ­το­μο ἢ κά­ποι­ος ἐ­πί­σκο­πος ἢ πα­τρι­άρ­χης ἢ πά­πας νὰ δογ­μα­τί­ζει ἔγ­κυ­ρα καὶ αὐ­θεν­τι­κά, δι­ό­τι αὐ­τὸ εἶ­ναι ἀ­πο­κλει­στι­κὸ δι­καί­ω­μα καὶ ἔρ­γο μό­νον τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων καὶ τῶν ἐ­πι­σκό­πων ποὺ με­τέ­χουν σ᾽ αὐ­τές, οἱ ὁ­ποῖ­οι ἀν­τι­προ­σω­πεύ­ουν τὸ πλή­ρω­μα τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ ἐκ­φρά­ζουν τὴν πί­στη του.

γ΄. Ἡ ὁ­μο­φω­νί­α στίς ἀ­πο­φά­σεις.

Μὲ αὐ­τὸν τὸν τρό­πο οἱ Οἰ­κου­με­νι­κὲς Σύ­νο­δοι δι­α­τυ­πώ­νουν σὲ δογ­μα­τι­κοὺς ὅ­ρους τὴν ἀρ­χαι­ο­πα­ρά­δο­τη ὀρ­θό­δο­ξο πί­στη τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ πλη­ρώ­μα­τος, τὸ ὁ­ποῖ­ο ἀ­πο­δε­χό­με­νο τὰ δε­δογ­μέ­να, ὡς σύμ­φω­να πρὸς τὴν κοι­νὴ συ­νεί­δη­ση καὶ πί­στη του, ἀ­να­γνω­ρί­ζει τὴν οἰ­κου­με­νι­κό­τη­τα αὐ­τῶν, ἡ ὁ­ποί­α ἔτ­σι ἐξαρ­τᾶ­ται καὶ ἀ­πὸ τὴν συμ­φω­νί­α, καὶ τήν – μὲ ὁ­μο­φω­νί­α καὶ ἀγά­πη – ἑ­νό­τη­τα τοῦ ὅ­λου σώ­μα­τος τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας ἢ ἐκ τῆς «con­s­e­n­s­us E­c­c­l­e­s­i­ae» ὅ­λων τῶν χρό­νων, δη­λα­δή τήν συμ­φω­νί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας. Ἐν­νο­εῖ­ται, ὅ­μως, ὅ­τι αὐ­τὴ ἡ ἀ­να­γνώ­ρι­ση ἐκ μέ­ρους τοῦ ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοῦ πλη­ρώ­μα­τος πρέ­πει νὰ νο­εῖ­ται μό­νον ὡς ἁ­πλὸ ἐ­ξω­τε­ρι­κὸ γνώ­ρι­σμα καὶ τε­κμή­ρι­ο καὶ μαρ­τυ­ρί­α τοῦ ἀλά­θη­του τῶν δογ­μά­των ποὺ ἀ­πο­φα­σί­σθη­καν στὶς Συ­νό­δους καὶ τῆς οἰ­κου­με­νι­κό­τη­τας αὐ­τῶν, ἐ­νῶ οἱ με­τέ­χον­τες σὲ αὐ­τὲς ἐπί­σκο­ποι δι­α­τυ­πώ­νουν ἀ­λά­θη­τα τὰ δόγ­μα­τα ποὺ ἀ­πορ­ρέ­ουν ἀ­πὸ θεί­α δι­και­ο­σύ­νη ὑ­πὸ τὴν ἔμ­πνευ­ση τοῦ Ἁ­γί­ου Πνεύ­μα­τος.

δ΄. Ἡ συμ­με­το­χή.

Στὶς Οἰ­κου­με­νι­κὲς Συ­νό­δους με­τεῖ­χαν μὲ πλή­ρη δι­και­ώ­μα­τα λό­γου καί ψή­φου μό­νον οἱ ἐ­πί­σκο­ποι, ἤ­τοι πα­τρι­άρ­χες, ἔξαρ­χοι, μη­τρο­πο­λί­τες, ἁ­πλοὶ ἐ­πί­σκο­ποι, πα­λαι­ό­τε­ρα δὲ καὶ χω­ρε­πί­σκο­ποι. Μα­ζὶ μὲ αὐ­τοὺς μπο­ροῦ­σαν νὰ με­τέ­χουν μὲ δι­καί­ω­μα ψή­φου καὶ πρε­σβύ­τε­ροι καὶ δι­ά­κο­νοι, ἀλ­λὰ μό­νον ὡς ἀν­τι­πρό­σω­ποι τῶν ἐ­πι­σκό­πων ποὺ κω­λύ­ον­ταν νὰ πα­ρα­στοῦν αὐ­το­προ­σώ­πως καὶ νὰ ἐκ­προ­σω­πή­σουν τὴν πε­ρι­ο­χή τους. Ἐ­πί­σης αὐ­τοί συμ­με­τεῖ­χαν, χω­ρὶς δι­καί­ω­μα ψή­φου, ὡς γραμ­μα­τεῖς ἢ νο­τά­ρι­οι ἢ καὶ σὲ ἄλ­λες βο­η­θη­τι­κὲς ἐρ­γα­σί­ες τῶν Συ­νό­δων καὶ τῶν ἐ­πι­σκό­πων, τοὺς ὁ­ποί­ους συ­νό­δευ­αν καὶ ὑ­πο­βο­η­θοῦ­σαν με­ρι­κὲς φο­ρὲς καὶ στὶς συ­νο­δι­κὲς συ­ζη­τή­σεις ἢ τέ­λος, μὲ ἐν­το­λὴ τῶν Συ­νό­δων, συμ­με­τεῖ­χαν καὶ αὐ­τοὶ στὴν συ­ζή­τη­ση μὲ τοὺς ἑ­τε­ρό­δο­ξους καὶ ἀ­να­σκεύ­α­ζαν τὶς δο­ξα­σί­ες τους. Τέ­λος, καὶ μο­να­χοὶ καὶ λα­ϊ­κοί, ἰ­δί­ως θε­ο­λό­γοι καὶ φι­λό­σο­φοι, συμ­με­τεῖ­χαν στὶς Συ­νό­δους ὡς σύμ­βου­λοι καὶ ἑρ­μη­νευ­τές, βο­η­θών­τας τους μὲ ποι­κί­λους τρό­πους στὸ ἔρ­γο τους.

ε΄. Τό κύ­ρος τῶν ἀ­πο­φά­σε­ων.

Με­τὰ ἀ­πὸ ἐμ­πε­ρι­στα­τω­μέ­νες συ­ζη­τή­σεις οἱ Οἰ­κου­με­νι­κὲς Σύ­νο­δοι ἐ­ξέ­δι­δαν πρῶ­τον μὲν σύμ­βο­λα ἢ ὅ­ρους ἢ τό­μους ἢ ὁ­μο­λο­γί­ες καὶ ἐκ­θέ­σεις, ποὺ ἀ­να­φέ­ρον­ταν στὴν δογ­μα­τι­κὴ πί­στη, δεύ­τε­ρον δὲ κα­νό­νες, ποὺ ἀ­να­φέ­ρον­ταν στὴν δι­οί­κη­ση, τὴν εὐ­τα­ξί­α, τὸ πο­λί­τευ­μα καὶ σὲ ὁ­λό­κλη­ρο τὸν βί­ο τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας, ποὺ ἔ­παιρ­ναν θέ­ση ὑ­πο­χρε­ω­τι­κῶν νό­μων γι­ὰ τὰ μέ­λη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας καὶ γι­ὰ τὸ Κρά­τος.

Οἱ ἀ­πο­φά­σεις τῶν Συ­νό­δων ἀ­πο­τε­λοῦν ὅ­ρο σω­τη­ρί­ας γι­ά τούς πι­στούς, κλη­ρι­κούς καί λα­ϊ­κούς.

Ὁ αὐ­το­κρά­το­ρας Ἰ­ου­στι­νι­α­νὸς ὁ Α´, πε­ρι­βάλ­λον­τας μὲ τὸ κύ­ρος τοῦ νό­μου τὶς ἀ­πο­φά­σεις τῶν Οἰ­κου­με­νι­κῶν Συ­νό­δων, ὥρι­σε: «θε­σπί­ζο­μεν τά­ξιν νό­μων ἐ­πέ­χειν τοὺς ἁ­γί­ους ἐκ­κλη­σι­α­στι­κοὺς κα­νό­νας, τοὺς ὑ­πὸ τῶν ἁ­γί­ων ἑ­πτὰ Συ­νό­δων ἐ­κτε­θέν­τας ἢ βε­βαι­ω­θέν­τας, τῶν γὰρ Συ­νό­δων τὰ δόγ­μα­τα κα­θά­περ τὰς θεί­ας Γρα­φὰς δε­χό­με­θα, καὶ τοὺς κα­νό­νας ὡς νό­μους φυ­λάτ­το­μεν».[1] Βε­βαί­ως, ἔ­κτο­τε ἡ τή­ρη­ση τῶν ἀ­πο­φά­σε­ων τῶν Συ­νό­δων ἐ­ξα­σφα­λί­ζει τὴν ἔν­τα­ξη στὴν Ἐκ­κλη­σί­α. Οἱ πάν­τες ὀ­φεί­λουν νὰ τη­ροῦν τὶς ἀ­πο­φά­σεις τῶν Συ­νό­δων.

στ΄. Ἡ Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κή Σύ­νο­δος.

Ἡ Α´ Οἰ­κου­με­νι­κὴ Σύ­νο­δος συγ­κλή­θη­κε ἀ­πὸ τὸν αὐ­το­κρά­το­ρα Μέ­γα Κων­σταν­τῖ­νο, στὴν Νί­και­α τῆς Βι­θυ­νί­ας, ἐ­ναν­τί­ον τοῦ αἱ­ρε­σι­άρ­χου Ἀ­ρεί­ου, ἀ­πὸ τὶς 20 Μα­ΐ­ου προ­κα­ταρ­κτι­κὰ καὶ ἀ­πὸ τὶς 14 Ἰ­ου­νί­ου ἐ­πί­ση­μα, μὲ πα­ρου­σί­α τοῦ Με­γά­λου Κων­σταν­τί­νου, μέ­χρι τὶς 25 Αὐ­γού­στου τοῦ ἔ­τους 325. Ἡ Σύ­νο­δος ἀ­πο­τε­λέ­σθη­κε κα­τὰ μὲν τὴν ἐ­πι­κρα­τοῦ­σα πα­ρά­δο­ση ἀ­πὸ 318 Πα­τέ­ρες, κα­τὰ ἄλ­λες δὲ ἱ­στο­ρι­κὲς μαρ­τυ­ρί­ες ἀ­πό «ἐγ­γὺς τρι­α­κο­σί­ων», ἀ­πὸ αὐ­τοὺς δέ, 5 μό­νον ἀ­πὸ τὴν Δύ­ση. Κύ­ρι­ος δὲ σκο­πὸς αὐ­τῆς ἦ­ταν ἡ κα­τα­δί­κη τοῦ Ἀ­ρει­α­νι­σμοῦ καὶ ἡ θε­τι­κὴ δι­α­τύ­πω­ση τῆς ὀρ­θο­δό­ξου δογ­μα­τι­κῆς δι­δα­σκα­λί­ας γι­ὰ τὸ δεύ­τε­ρο πρό­σω­πο τῆς Ἁ­γί­ας Τρι­ά­δος, δι­ό­τι τὴν θε­ό­τη­τα Αὐ­τοῦ εἶ­χε ἀρ­νη­θεῖ ἀ­πὸ τοῦ ἔ­τους 318 μ.Χ. ὁ ἐν Ἀ­λε­ξαν­δρεί­ᾳ πρε­σβύ­τε­ρος Ἄ­ρει­ος.

Τὸ πρῶ­το λοι­πὸν καὶ κύ­ρι­ο ἔρ­γο τῆς Συ­νό­δου ἦ­ταν ἡ κα­τα­δί­κη τῶν αἱ­ρε­τι­κῶν πλα­νῶν καὶ κα­κο­δο­ξι­ῶν τοῦ Ἀ­ρεί­ου καὶ τῶν ὀ­πα­δῶν του, κα­θὼς καὶ ἡ δι­α­κή­ρυ­ξη τῆς «πί­στε­ως» ἢ τοῦ «συμ­βό­λου» τῆς Νι­καί­ας. Μὲ αὐ­τὸν τὸν τρό­πο, ἡ μὲν Σύ­νο­δος κα­τα­δί­κα­σε καὶ ἀ­να­θε­μά­τι­σε, ὁ δὲ Μέ­γας Κων­σταν­τῖ­νος ἐ­ξό­ρι­σε τοὺς αἱ­ρε­τι­κοὺς Ἄ­ρει­ο, Σε­κοῦν­δο Πτο­λε­μα­ΐ­δος καὶ Θε­ω­νᾶ Μαρ­μα­ρι­κῆς στὴν Ἰλ­λυ­ρί­α, ἀρ­γό­τε­ρα δὲ ἐ­ξο­ρί­σθη­καν στὴν Γαλ­λί­α καὶ ὁ Νι­κο­μη­δεί­ας Εὐ­σέ­βι­ος καὶ ὁ Νι­καί­ας Θέ­ο­γνις, ἐπει­δὴ ἀρ­νή­θη­καν νὰ ἀ­να­γνω­ρί­σουν τὴν κα­τα­δί­κη τοῦ Ἀ­ρεί­ου καὶ δέ­χον­ταν τοὺς Ἀ­ρει­α­νούς, ἂν καὶ εἶ­χαν ἀ­πο­δε­χθεῖ τὸ σύμ­βο­λο τῆς Νι­καί­ας. Στὴν συ­νέ­χει­α, ἡ Σύ­νο­δος δι­ευ­θέ­τη­σε καὶ ἄλ­λα τρί­α ἐκ­κλη­σι­α­στι­κὰ σχί­σμα­τα, δη­λα­δή, τὸ Νο­βα­τι­α­νό, τὸ Σα­μο­σα­τι­α­νὸ καὶ τὸ Με­λι­τι­α­νό, κα­θὼς ἐ­πί­σης τερ­μά­τι­σε καὶ τὶς ἔ­ρι­δες γι­ὰ τὸν χρό­νο τοῦ ἑ­ορ­τα­σμοῦ τοῦ Πά­σχα καὶ ὅ­ρι­σε ὅ­πως αὐ­τὸ ἑ­ορ­τά­ζε­ται τὴν πρώ­τη Κυ­ρι­α­κὴ με­τὰ τὴν πρώ­τη παν­σέ­λη­νο τῆς ἐ­α­ρι­νῆς ἰ­ση­με­ρί­ας. Ἐ­πὶ πλέ­ον δέ, ἀ­πέ­κρου­σε τὴν ἀ­γα­μί­α τῶν κλη­ρι­κῶν καὶ μά­λι­στα τῶν ἐ­πι­σκό­πων καὶ στὸ τέ­λος ἐ­ξέ­δω­σε καὶ εἴ­κο­σι ἱ­ε­ροὺς κα­νό­νες.

Στὶς δογ­μα­τι­κὲς ἀ­πο­φά­σεις τῶν Συ­νό­δων ἀ­πο­δί­δει εὐ­λό­γως ἡ ᾽Ορ­θό­δο­ξος Κα­θο­λι­κὴ Ἐκ­κλη­σί­α αἰ­ώ­νι­ο κύ­ρος, ἀ­πό­λυ­τη ἀ­ξί­α καὶ αὐ­θεν­τί­α καὶ κα­θο­λι­κὸ καὶ ὑ­πο­χρε­ω­τι­κὸ χα­ρα­κτή­ρα, θε­ω­ροῦ­σα αὐ­τὲς ὡς τὰ κυ­ρι­ώ­τε­ρα γρα­πτὰ μνη­μεῖ­α τῆς Ἱ­ε­ρᾶς Πα­ρα­δό­σε­ως καὶ ὡς κα­νο­νι­κοὺς καὶ αὐ­θεν­τι­κοὺς καὶ ἀ­με­τα­κί­νη­τους γνώ­μο­νες τῆς ὀρ­θο­δό­ξου πί­στε­ως. Ὡς ἐκ τού­του, χρη­σι­μο­ποι­εῖ μό­νον αὐ­τοὺς τοὺς οἰ­κου­με­νι­κοὺς δογ­μα­τι­κοὺς ὅ­ρους ὡς κύ­ρι­α καὶ πρω­τεύ­ου­σα πη­γὴ τῆς δογ­μα­τι­κῆς δι­δα­σκα­λί­ας της, ἰ­σό­κυ­ρη καὶ ἰ­σό­τι­µ­η πρὸς τὴν Ἁ­γί­α Γρα­φή. Ἡ δογ­μα­τι­κὴ δι­δα­σκα­λί­α πε­ρι­έ­χει τὴν γνή­σι­α Ἱ­ε­ρὰ Πα­ρά­δο­ση, ἡ ὁ­ποί­α μα­ζὶ μὲ τὴν Ἁ­γί­α Γρα­φὴ ἀ­πο­τε­λοῦν τὶς δύ­ο ἰ­σό­κυ­ρες καὶ ἰ­σο­δύ­να­µ­ες καὶ ἰ­σο­στά­σι­ες πη­γὲς τῆς Ὀρ­θο­δό­ξου Πί­στε­ως.

ζ΄. Οἱ ἀ­πο­φά­σεις τῆς Συ­νό­δου.

Ἡ Σύ­νο­δος εἰ­δι­κώ­τε­ρα:

1. Ἑρ­μη­νεύ­ου­σα αὐ­θεν­τι­κῶς τὴν γρα­πτὴ Πα­ρά­δο­ση τῆς Πα­λαι­ᾶς καὶ τῆς Και­νῆς Δι­α­θή­κης, δι­ε­κή­ρυ­ξε τὴν Μο­νο­θε­ΐ­α, ἔτσι ὅ­πως ὁ­μο­λο­γεῖ στὸ Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως, ὅ­τι οἱ πι­στοὶ πι­στεύ­ουν «εἰς ἕ­να Θε­όν».

2. Δι­ε­κή­ρυ­ξε τὴν Τρι­α­δι­κό­τη­τα τοῦ Θε­οῦ, ἤ­τοι ὁ­μο­λο­γοῦ­με καὶ προ­σκυ­νοῦ­με Πα­τέ­ρα, Υἱ­ὸ καὶ Ἅ­γι­ο Πνεῦ­μα, Τρι­ά­δα ὁ­μο­ού­σι­ον καὶ ἀ­χώ­ρι­στον.

3. Κή­ρυ­ξε ὅ­τι ὁ Θε­ός εἶ­ναι Πα­τέ­ρας τῶν ἀν­θρώ­πων, ὅ­πως δί­δα­ξε ὁ Ἴ­δι­ος ὁ Κύ­ρι­ος, δι­δά­σκον­τάς μας νὰ ἀ­πευ­θυ­νό­μα­στε πρὸς τὸν Θε­ὸν, ἀ­πο­κα­λών­τας Τον «Πά­τερ ἡ­μῶν» (Κα­τὰ Ματ­θαῖ­ον στ΄, 9-13) καὶ με­τὰ τὴν Ἀ­νά­στα­σή Του πρὸς τοὺς Μα­θη­τές Του «ἀ­να­βα­ί­νω πρὸς τὸν πα­τέ­ρα μου καὶ πα­τέ­ρα ὑ­μῶν, καὶ Θε­όν μου καὶ Θε­ὸν ὑ­μῶν» (Ἰ­ω­άν­νου κ΄, 17).

4. Ὁ­μο­λό­γη­σε ὅ­τι ὁ Θε­ὸς εἶ­ναι δη­μι­ουρ­γός, προ­νο­η­τὴς καὶ κυ­βερ­νή­της τοῦ κό­σμου.

5. Κή­ρυ­ξε ὅ­τι ὁ Θε­ὸς εἶ­ναι ὁ Δη­μι­ουρ­γὸς πάν­των «ὁ­ρα­τῶν τε καὶ ἀ­ο­ρά­των».

6. Εἰ­σή­γα­γε τὸν ὅ­ρο «ὁ­μο­ού­σι­ος» γι­ὰ τὸ β΄ πρό­σω­πο τῆς Ἁγί­ας Τρι­ά­δος, τὸν Υἱ­ὸ τοῦ Θε­οῦ Πα­τέ­ρα ἑρ­μη­νεύ­ον­τας αὐ­θεν­τι­κῶς τοὺς λό­γους τοῦ Κυ­ρί­ου, ὁ Ὁ­ποῖ­ος δι­ε­κή­ρυ­ξε ὅ­τι: «Ἐ­γὼ καὶ ὁ πα­τὴρ ἕν ἐ­σμεν» (Ἰ­ω­άν­νου ι΄, 30).

7. Δι­ε­κή­ρυ­ξε τὴν προ­αι­ώ­νι­α ὕ­παρ­ξη τοῦ Υἱ­οῦ τοῦ Θε­οῦ σύμ­φω­να μὲ τὴν δι­δα­σκα­λί­α τοῦ εὐ­αγ­γε­λι­στοῦ Ἰ­ω­άν­νου: «Ἐν ἀρ­χῇ ἦν ὁ Λό­γος, καὶ ὁ Λό­γος ἦν πρὸς τὸν Θε­όν, καὶ Θε­ὸς ἦν ὁ Λό­γος» (Ἰ­ω­άν­νου α΄, 1).

8. Συ­νό­ψι­σε τὴν πί­στη τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας γι­ὰ τὸ μυ­στή­ρι­ο τῆς ἐ­ναν­θρω­πή­σε­ως τοῦ προ­σώ­που τοῦ Κυ­ρί­ου μας Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ στὰ ἑ­πτὰ πρῶ­τα ἄρ­θρα τοῦ Συμ­βό­λου τῆς Πί­στε­ως.

9. Δή­λω­σε τὸ ἀ­ναλ­λοί­ω­το τοῦ προ­σώ­που τοῦ Ἰ­η­σοῦ Χρι­στοῦ κα­τὰ τὸν λό­γο τοῦ Ἀ­πο­στό­λου Παύ­λου «Ὁ Ἰ­η­σοῦς Χρι­στὸς χθὲς καὶ σή­με­ρον ὁ αὐ­τὸς εἰς τοὺς αἰ­ῶ­νας» (Πρὸς Ἑ­βραί­ους ιγ΄, 8).

Ἡ Ἐκ­κλη­σί­α, ἐ­ξαι­τί­ας τῆς ση­μα­σί­ας ποὺ ἔ­χει τὸ Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως στὴν ζω­ὴ τῶν πι­στῶν, ἔ­κρι­νε ἀ­πα­ραί­τη­τη προ­ϋ­πό­θε­ση γι­ὰ τὴν συμ­με­το­χὴ τῶν πι­στῶν στὰ Μυ­στή­ρι­α τοῦ Ἱ­ε­ροῦ Βα­πτί­σμα­τος καὶ τῆς Θεί­ας Λει­τουρ­γί­ας, τὴν ὁ­μο­λο­γί­α στὴν πί­στη τῆς Α΄ Οἰ­κου­με­νι­κῆς Συ­νό­δου.

Πα­ραλ­λή­λως, ἐ­νέ­τα­ξε τὸ Σύμ­βο­λο τῆς Πί­στε­ως στὶς Ἱ­ε­ρὲς Ἀ­κο­λου­θί­ες ποὺ τε­λοῦν­ται στὴν θεί­α λα­τρεί­α τῆς Ἐκ­κλη­σί­ας μας.

[1] Νεαρὰ ρλα´, κεφ. α´, πρβλ. Βασιλικῶν βιβλ. ε´, τίτλ. Γ´, β´.

Μετὰ πατρικῶν εὐχῶν καὶ ἀγάπης ἐν Κυρίῳ,

† Ὁ Ἀθηνῶν Ι Ε Ρ Ω Ν Υ Μ Ο Σ, Πρόεδρος

† Ὁ Ναυπάκτου καὶ Ἁγίου Βλασίου Ἱερόθεος

† Ὁ Δημητριάδος καὶ Ἁλμυροῦ Ἰγνάτιος

† Ὁ Καισαριανῆς, Βύρωνος καὶ Ὑμηττοῦ Δανιὴλ

† Ὁ Ὕδρας, Σπετσῶν καὶ Αἰγίνης Ἐφραὶμ

† Ὁ Πειραιῶς Σεραφεὶμ

† Ὁ Σύρου, Τήνου, Ἄνδρου, Κέας, Μήλου, Δήλου καὶ Μυκόνου Δωρόθεος

† Ὁ Γρεβενῶν Δαβὶδ

† Ὁ Νέας Κρήνης καὶ Καλαμαριᾶς Ἰουστῖνος

† Ὁ Φιλίππων, Νεαπόλεως καὶ Θάσου Στέφανος

† Ὁ Σισανίου καὶ Σιατίστης Ἀθανάσιος

† Ὁ Λήμνου καὶ Ἁγίου Εὐστρατίου Ἱερόθεος

† Ὁ Θεσσαλονίκης Φιλόθεος

Ὁ Ἀρχιγραμματεὺς

Ἀρχιμ. Ἰωάννης Καραμούζης

 

Ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος για τον Προσωπικό Αριθμό

 

Ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος για τον Προσωπικό Αριθμό

 

ΑΘΗΝΑ 01/06/2025

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος για τον Προσωπικό Αριθμό.

Ο Προσωπικός Αριθμός, όπως προωθείται  από την Ελληνική Πολιτεία, αποτελεί ένα ενιαίο αναγνωριστικό για κάθε πολίτη, το οποίο προορίζεται να αντικαταστήσει πολλούς διαφορετικούς αριθμούς Μητρώου που χρησιμοποιούνται από διάφορες υπηρεσίες του Δημοσίου (ΑΦΜ, ΑΜΚΑ, ΑΔΤ, κ.λ.π.). Η εφαρμογή του εντάσσεται στο πλαίσιο της ψηφιοποίησης του κράτους και της καλύτερης , όπως υποστηρίζεται από την Πολιτεία, εξυπηρέτησης του πολίτη.

Ωστόσο, η εισαγωγή του συνοδεύεται από μία σειρά  προβληματισμών – τεχνικών, νομικών, κοινωνικών και πολιτικών, αλλά και στην θρησκευτική και πνευματική διάσταση, που αξίζουν ιδιαίτερη προσοχή.

Ως Ιερός Σύνδεσμος Κληρικών Ελλάδος, θέλουμε να εκφράσουμε και τους προβληματισμούς μας αλλά και τις ανησυχίες μας για το τόσο σοβαρό θέμα που παρουσιάστηκε στις ημέρες μας.

Η πίστη, και ειδικότερα η ορθόδοξη χριστιανική συνείδηση, αντιλαμβάνεται την τεχνολογία όχι ως κάτι εγγενώς κακό, αλλά ως εργαλείο που, ανάλογα με την χρήση του, μπορεί να υπηρετήσει είτε το αγαθό είτε το πονηρό. Όμως όταν η τεχνολογία συνδέεται με καθολικό έλεγχο, απώλεια της προσωπικής ελευθερίας, και ψηφιακή επιτήρηση, τότε τίθεται σε δοκιμασία η πνευματική αξιοπρέπεια του ανθρώπου ως εικόνα Θεού.

Ο άνθρωπος, σύμφωνα με την ορθόδοξη θεολογία, είναι μοναδικός και ανεπανάληπτος. Δεν είναι αριθμός, ούτε καταγραφή σε κάποια βάση δεδομένων. Είναι πρόσωπο, δηλαδή ύπαρξη που σχετίζεται με τον Θεό και με τους άλλους ανθρώπους σε ελευθερία και αγάπη. 

Έτσι λοιπόν, η αντικατάσταση των υπαρκτών στοιχείων ταυτότητας με ένα απρόσωπο αριθμό εγείρει τις ανησυχίες μας ως Κληρικών επειδή ολοφάνερα γίνεται αντιληπτή η ψυχική αποστασιοποίηση του ανθρώπου από τον εαυτό του και από τον Θεό, όταν βλέπει τη ζωή του να εξαντλείται σε ψηφιακές καταγραφές.

Τέλος ως Ορθόδοξοι Κληρικοί ζητούμε σαφείς νομικές εγγυήσεις. Οφείλουμε να υπερασπιστούμε το δικαίωμα του προσώπου στην επιλογή. Είμαστε υποχρεωμένοι να ενημερώσουμε τους Χριστιανούς μας, για τα πνευματικά ρίσκα ενός συστήματος που ίσως στο μέλλον εκβιάσει την συνείδηση, αναφέροντας ότι η Εκκλησία, ο Χριστός δεν αριθμεί τους ανθρώπους- τους καλεί δια του βαπτίσματος με το όνομα τους.

ΕΚ ΤΟΥ ΙΣΚΕ

 

Το Σύμβολο Πίστεως της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου και οι σύγχρονες αντιτριαδικές αιρέσεις 

Αρχιμ. Θεοφίλου Λεμοντζή  Δρ.Θ

Αναβίωση αρχαίων αιρέσεων με νέο προσωπείο 

  Η μεγάλη δωρεά και προσφορά των 318 θεοφόρων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου της Νικαίας (325) προς το πλήρωμα της Εκκλησίας μεταξύ των άλλων  ήταν και η σύνταξη του ομωνύμου Συμβόλου.

  Οι ιδέες του Αρείου σχετικά με τον Υιό του Θεού, ότι δήθεν είναι δημιούργημα και όχι ομοούσιος με τον  Θεό Πατέρα, ήχησαν στην καρδιά και το μυαλό των Πατέρων της Εκκλησίας ως ξένα της αποστολικής παραδόσεως και για αυτό καταδικάστηκαν  στην Α’  Οικουμενική Σύνοδος(325). Το Σύμβολο της Συνόδου  απετέλεσε τον κανόνα πίστεως και αληθείας για όλους τους πιστούς.

  Όμως ο αγώνας των Πατέρων μας εναντίον αυτής της κακοδοξίας συνεχίστηκε και μετά τη Σύνοδο καθώς οι αρειανικές δοξασίες  διαδίδονταν με μεγάλη ταχύτητα. Οι οπαδοί του Αρείου  προσηλύτισαν  επισκόπους  και απείλησαν να καταλάβουν όλον τον εκκλησιαστικό οργανισμό  απομακρύνοντας  βίαια  τους ορθοδόξους επισκόπους  έχοντας   πολιτικά ερείσματα στην αυτοκρατορική αυλή.

  Με δόλιο τρόπο και πονηρία ορισμένοι οπαδοί του Αρείου, οι λεγόμενοι Πνευματομάχοι υποστήριζαν  ότι δήθεν στο Σύμβολο της Νικαίας δεν συναριθμείται  το άγιο Πνεύμα εντός της Θεότητας. Οι Ορθόδοξοι  τότε απάντησαν ότι σε  εκείνους τους χρόνους, δηλαδή όταν συγκλήθηκε η Α’ Οικουμενική Σύνοδος, οι   Πατέρες που συγκρότησαν την Σύνοδο δεν ανέλυσαν λεπτομερώς  την πίστη της Εκκλησίας περί του αγίου Πνεύματος   διότι  το ενδιαφέρον  τους επικεντρώθηκε στην ανατροπή της αρειανικής κακοδοξίας περί του Υιού και αρκέστηκαν στο Σύμβολο της Νικαίας να πουν για το άγιο Πνεύμα την φράση «καὶ εἰς τὸ ἅγιον Πνεῦμα».

  Όταν όμως συγκλήθηκε η Β΄ Οικουμενική Σύνοδος στην Κωνσταντινούπολη το 381, οι Πατέρες μας, με φωτεινό πρωτεργάτη τον άγιο Γρηγόριο Θεολόγο, ανέλυσαν και διευκρίνισαν επακριβώς την πίστη της Εκκλησίας περί του  αγίου Πνεύματος  και ομολόγησαν ότι το άγιο Πνεύμα είναι «Κύριον», δηλαδή Θεός αληθινός όπως ο Πατήρ και ο Υιός, συμπροσκυνείται και συνδοξάζεται με τα άλλα δυο πρόσωπα της αγίας Τριάδος, δηλαδή είναι ομοούσιο και άκτιστο.  Έτσι το Σύμβολο της Νικαίας που ομολογούμε σήμερα στην Εκκλησία ονομάζεται πια  Σύμβολο Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως, εξαιτίας αυτής της σημαντικής συμβολής και διευκρίνησης των  θεοφόρων Πατέρων της Β΄ Οικουμενικής Συνόδου.

  Δυστυχώς, και στη σύγχρονη εποχή υπάρχουν αιρέσεις οι οποίες είναι αντιτριαδικές,  αρνούνται την πίστη στην αγία Τριάδα και δεν αποδέχονται το Σύμβολο Νικαίας-Κωνσταντινουπόλεως. Εκτός από τους Μάρτυρες του Ιεχωβά υπάρχουν και άλλες αιρετικές ομάδες όπως η «Ζώσα Εκκλησία του Θεού», οι «Μορμόνοι», η λεγομένη «Εκκλησία χριστιανικής  επιστήμης», οι  οποίοι υποστηρίζουν ότι ο Θεός είναι   ένα πρόσωπο, ο Θεός Πατέρας, ενώ  ο Υιός και το άγιο Πνεύμα είναι δημιουργήματα του Θεού Πατρός.

  Όμως, η πίστη στην αγία Τριάδα αποκαλύπτεται και φανερώνεται μέσα στην αγία Γραφή. Ο Ιησούς Χριστός απέστειλε τους μαθητές Του λέγοντας «βαπτίζοντες αὐτοὺς εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς καὶ τοῦ Υἱοῦ καὶ τοῦ ῾Αγίου Πνεύματος»(Ματθ.28,19) και όχι μόνον «εἰς τὸ ὄνομα τοῦ Πατρὸς»,  όπως νομίζουν οι αντιτριαδικοί αιρετικοί.

  Αλλά και στην Παλαιά Διαθήκη με σύμβολα και εικόνες διατρανώνεται η Τριαδικότητα του Θεού. Έτσι, στη διήγηση της δημιουργίας του ανθρώπου ο Θεός  χρησιμοποιεί πρώτο πληθυντικό πρόσωπο όταν λέγει «ποιήσωμεν ἄνθρωπον κατ᾿ εἰκόνα ἡμετέραν καὶ καθ᾿ ὁμοίωσιν»(Γε.1,26) αποκαλύπτοντας εμμέσως την Τριαδικότητα Του. Ο άνθρωπος είναι εικόνα του Τριαδικού Θεού.

  Στις, 27 Φεβρουαρίου 1974, ο άγιος Παΐσιος, ενώ έκανε την ακολουθία των Ωρών, άκουσε ξαφνικά χτύπημα στην πόρτα και δέχθηκε την επίσκεψη της  αγίας Ευφημίας.  Η Αγία έλαμπε ολόκληρη.  Στην παρουσία της ο Άγιος ένιωσε ειρήνη, η οποία έγινε θεία ευφροσύνη. Αλλά, για να βεβαιωθεί τελείως ότι ήταν πράγματι η Αγία και όχι δαιμονική φαντασία, της ζήτησε να προσκυνήσουν την Αγία Τριάδα, λέγοντας: «Πες: “Εις το όνομα του Πατρός”, “και του Υιού”, και “του Αγίου Πνεύματος”».

  Η Αγία  επανέλαβε την τριαδική δοξολογική φράση  κάνοντας συγχρόνως και μία μετάνοια, όχι όμως προς το Εκκλησάκι, όπως εκείνος, αλλά προς το κελί του. Ο  Άγιος παραξενεύθηκε, αλλά αμέσως κατάλαβε ότι η Αγία κοίταζε προς την εικόνα της αγίας Τριάδος, που ήταν κρεμασμένη πάνω από την πόρτα του κελιού του. Αφού βεβαιώθηκε πλέον ο Άγιος ότι δεν ήταν δαιμονική οπτασία είπε: «Τώρα να σε προσκυνήσω κι εγώ», και την προσκύνησε με ευλάβεια.

  Αυτό το γεγονός μάς διδάσκει  ότι η πίστη στην αγία Τριάδα αποτελεί κριτήριο και κανόνας αληθείας έναντι της δαιμονικής πλάνης και απάτης και όργανο διάκρισης της αληθείας από το εωσφορικό ψεύδος    από το οποίο εμφορούνται όλες οι  αιρέσεις,  αρχαίες και σύγχρονες.

ΕΦΗΜΕΡΙΟΣ Μάιος – Ἰούνιος 2025

Χαιρετισμὸς Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων στὴν Σύναξη Ἀθηνῶν τῆς 1ης Ἰουνίου 2025.

 

Χαιρετισμὸς Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων στὴν Σύναξη Ἀθηνῶν τῆς 1ης Ἰουνίου 2025.

 

Ἐν Ἁγίῳ Ὄρει τῇ  20.5.//1.6.2025.

                                                                         Κυριακὴ τῶν Ἁγίων Πατέρων Α΄Οἰκουμενικῆς Συνόδου.

                                       Χαιρετισμὸς Ἁγιορειτῶν Κελλιωτῶν Πατέρων  

                  στὴν Σύναξη Ἀθηνῶν τῆς 1^ης  Ἰουνίου 2025. (ν. ἡμ.)

ΟΧΙ στὴν ἀφαίρεση τῆς ἐλευθερίας βούλησης

καὶ ἐπιλογῆς τοῦ ἀνθρώπου.

ΟΧΙ  στὸν προσωπικὸ ἀριθμό, τὴ νέα ψηφιακή ταυτότητα, 

τὴν ἐμπορευματοποίηση τοῦ DNA νεογνῶν Ἑλληνοπαίδων,

 τὴν βλασφημία Ἱερῶν συμβόλων τῆς Ὀρθοδοξίας,

τὸ νόμο βδέλυγμα γιὰ τὸν κιναιδισμό- ἀρσενοκοιτία,

τὴν διεστραμμένη καὶ ἀντίχριστη παιδεία τῶν Ἑλληνοπαίδων.

ΟΧΙ στὴν λαίλαπα

τοῦ ἑωσφορικοῦ ψηφιακοῦ μετανθρωπισμοῦ !

Σὲ συνέχεια προηγουμένων συνάξεων γιὰ μία εἰσέτι φορὰ συναχθήκαμε στὴν πόλη τῶν Ἀθηνῶν, τὴν πρωτεύουσα τῆς Ἑλλάδος, προκειμένου εἰρηνικὰ καὶ σύμφωνα μὲ τὶς ἀρχὲς τῆς Δημοκρατίας, διαδηλώνοντας νὰ ἀφυπνίσουμε τοὺς ἀδελφούς μας, γιὰ τὴν σύγχρονη ψηφιακὴ τυραννία, ποὺ ἡ Νέα τάξη Πραγμάτων ἐδῶ καὶ χρόνια ὕπουλα, μεθοδικὰ καὶ ὑποχθόνια μὲ ἀνόμους νόμους ἐγκαθιστᾶ.

Ἐμεῖς οἱ Ἁγιορεῖτες Κελλιῶτες Πατέρες ἀφήσαμε τὸν κόσμο καὶ ἤρθαμε στὸ Περιβόλι τῆς Παναγίας μας ὥστε μέσα στὴν ἡσυχία νὰ προσευχόμαστε γιὰ τὴν σωτηρία τοῦ κόσμου, ἀλλὰ (καὶ μελετῶντας ) νὰ ἀκολουθοῦμε μὲ ἐν Χριστῷ χαρά τόν σωτήριο δρόμο τῆς Ὀρθοδόξου Χριστιανικῆς Πίστεως, ἀφοῦ δώσαμε βαρεῖς ὅρκους καὶ ὑποσχέσεις στὸν Θεό.

Συμφέροντα στὸν ἔξω κόσμο δὲν ἔχουμε, οὔτε ζητᾶμε ἐξουσία καὶ τιμές. Ὅμως, ὅπως ὁ Χριστὸς καὶ οἱ Ἅγιοι μας, πάντα λέμε ἄφοβα τὴν ἀλήθεια.

Αὐτὴ ἡ «ἀλήθεια» ἐπανειλημμένως μᾶς κάνει ΜΗ ἀρεστοὺς στοὺς ὀπαδοὺς τῆς Νέας Ἐποχῆς γιατί ἀντιτιθέμεθα στὰ ὕπουλα καὶ ἀνθρωποκτόνα σχέδια τοῦ ἀρχηγοῦ τους, τοῦ ἀντιχρίστου σατανᾶ. Ἐπειδὴ δὲν μποροῦν νὰ ἀντιπαρατεθοῦν στὴν ΑΛΗΘΕΙΑ, γιὰ νὰ μᾶς ὑποτιμήσουν μᾶς βάζουν διάφορες κοσμικὲς ταμπέλες, ὅπως ψεκασμένοι, χριστιανοταλιμπάν, ὀπισθοδρομικοὺς, γραφικούς κ.λπ.

Ὅπως καὶ στὴν περίοδο τοῦ κορώνα – ἰοῦ,  ὡς  Ἁγιορεῖτες Κελλιῶτες Πατέρες ξεκάθαρα πήραμε θέση κατὰ τῶν συγκεκριμένων πειραματικῶν σκευασμάτων («ἐμβολίων»), ἔτσι καὶ τώρα ξεκάθαρα ἐρχόμαστε καὶ δηλώνουμε ὅτι γιὰ λόγους Πίστεως καὶ συνειδήσεως, ἀρνούμαστε νὰ παραλάβουμε τὶς ὑπὸ ἔκδοση ψηφιακὲς νέες ταυτότητες ποὺ μᾶς πολιτογραφοῦν στὸ σύστημα τοῦ ἀντιχρίστου.

Ἀρνούμαστε τὴν παραλαβή τους, λόγῳ τῆς θεόδοτης ἐλευθερίας τοῦ ἀνθρώπου ὡς εἰκόνα καὶ πρόσωπο, ποὺ οὔτε ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς δὲν ἀναιρεῖ τὴν ἐλευθερία βούλησης καὶ ἐπιλογῆς τοῦ ἀνθρώπου.

Φυσικὰ, θὰ βρεθοῦν πολλοὶ «μορφωμένοι» ἐπιστήμονες ποὺ θὰ ποῦν ὅτι αὐτὰ ποὺ λένε οἱ μοναχοὶ δὲν ἰσχύουν καὶ τὰ λένε λόγῳ ἄγνοιας. Ὅμως δὲν εἶναι ἔτσι. Σ’ αὐτοὺς ὡς ἀπάντηση λέμε πὼς οἱ Χριστιανοὶ ἀπὸ τὴν Ἁγία Γραφὴ καὶ τὸ τελευταῖο βιβλίο αὐτῆς τὴν Ἀποκάλυψη, γνωρίζουμε τὰ πονηρὰ σχέδια τοῦ ἄρχοντα τοῦ κόσμου τούτου καὶ τῶν ὀργάνων αὐτοῦ. Γι’ αὐτὸ ὅπως ἀποδείχθηκε ἀληθινὴ ἡ ἐναντίωσή μας στὰ  πειραματικά σκευάσματα («ἐμβόλια») μὲ ἀνεπανόρθωτες παρενέργειες καὶ πρόωρους θανάτους (εἰδικὰ στὶς νεαρὲς ἡλικίες) στοὺς συνανθρώπους καὶ ἀδελφούς μας,

ἔτσι θὰ δικαιωθοῦμε μὲ τὴν ἄρνησή μας :

·       στὶς νέες ψηφιακές ταυτότητες,

·       τὸν προσωπικὸ ἀριθμό,

·       τὴν ἐμπορευματοποίηση τοῦ DNA νεογνῶν Ἑλληνοπαίδων σὲ ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες (βλπ. τὴν ὑπ’ ἀριθ. ΥΠ 1009/17-5-2024 προγραμματικὴ σύμβαση τοῦ ὑπουργείου Ὑγείας μὲ τὶς ἰδιωτικὲς ἑταιρεῖες Newborn Sequencing Initiative, RealGenix),

·       τὸ νόμο βδέλυγμα γιὰ τὸν κιναιδισμό- ἀρσενοκοιτία (Ν.5089/2024 ΦΕΚ27/Α΄/16-2-2024),

·       τὴν βλασφημία Ἱερῶν συμβόλων τῆς Ὀρθοδοξίας,

·       τὴν διεστραμμένη καὶ ἀντίχριστη παιδεία τῶν Ἑλληνοπαίδων.

Χαιρετίζουμε

                 καὶ δίνουμε τὶς Ἁγιορείτικες ταπεινές μοναχικὲς εὐχές μας

στοὺς διοργανωτὲς τῆς σημερινῆς Σύναξης, καθὼς καὶ σὲ ὅλους ὅσους ἀγωνίζονται γιὰ τὴν ἀφύπνιση  καὶ τὴν σωτηρία τῶν ἀθώων ψυχῶν τῶν  ἀδελφῶν καί συνανθρώπων μας.

Ἀγωνίζεσθε τόν καλόν ἀγῶνα καί

χαίρετε ἐν Χριστῷ πάντοτε.

ΑΓΙΟΡΕΙΤΕΣ   ΚΕΛΛΙΩΤΕΣ   ΠΑΤΕΡΕΣ.

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ -ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 318 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ (01-06-2025)

 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή των Αγίων Πατέρων της Α΄ Οικουμενικής Συνόδου

ΤΟ ΜΗΝΥΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ ΜΕ ΤΟΝ ΣΕΒΑΣΜΙΩΤΑΤΟ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΤΗ ΚΥΘΗΡΩΝ & ΑΝΤΙΚΥΘΗΡΩΝ ΣΕΡΑΦΕΙΜ -ΚΥΡΙΑΚΗ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ 318 ΘΕΟΦΟΡΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΤΗΣ Α' ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΗΣ ΣΥΝΟΔΟΥ (01-06-2025)

Οὐνία = «Ὁ δούρειος ἵππος τοῦ παπισμοῦ…»

 

                       Οὐνία = «Ὁ δούρειος ἵππος τοῦ παπισμοῦ…»

 

ΑΛΩΣΙΣ – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑΣ…

Γράφει ὁ κ. Νικόλαος Ζαχαριάδης, Καθηγητὴς Θεολόγος – Συγγραφεύς

  Ἀπὸ τὸν 16ο αἰώνα μὲ τὴ σύνοδο τῆς Βρέστης τὸ 1596, ἀρχίζει ἡ οὐνία νὰ παίρνει σάρκα καὶ ὀστᾶ.

  Ἡ ἐτυμολογία τῆς λέξεως οὐνία, προέρχεται ἀπὸ τὴν πολωνικὴ λέξη unia = ἕνωση. Οἱ παπικοὶ κατάλαβαν ὅτι δὲ μπορεῖ νὰ γίνει ἡ ἕνωση μὲ τοὺς ὀρθοδόξους καὶ ὅτι οἱ διάλογοι συνεχῶς ἀποτυγχάνουν…

Ἐξαπέλυσαν τὸ τάγμα τῶν Ἰησουϊτῶν, γιὰ νὰ προσηλυτίσουν καὶ νὰ καθυποτάξουν ὀρθοδόξους λαούς, κάτω ἀπὸ τὴν μπότα τοῦ Πάπα. Τότε ἐξαπέλυσαν τρομεροὺς διωγμοὺς ἐναντίον τῶν ὀρθοδόξων, ἰσάξιους μὲ τοὺς διωγμοὺς τοῦ Νέρωνα καὶ Διοκλητιανοῦ. Καταδυνάστευσαν τὸν ὀρθόδοξο πληθυσμό, μὲ ἐντυπωσιακὰ ἀποτελέσματα!! Ἡ οὐνία εἶχε ἀποτελέσματα σὲ διάφορες ὀρθόδοξες χῶρες.

Τώρα τί πιστεύουν οἱ οὐνίτες;

Τονίζουν ὅτι δὲν ὑπάρχει καμία διαφορὰ μεταξὺ ὀρθοδόξων καὶ παπικῶν, ἀρκεῖ οἱ ὀρθόδοξοι νὰ ἀναγνωρίσουν τὸ «Πρωτεῖο» καὶ τὸ «Ἀλάθητο» τοῦ αἱρεσιάρχη πάπα.

Δέχονται ὅλα τὰ παπικὰ δόγματα, καὶ τελοῦν μόνον τὶς ἱερουργίες σύμφωνα μὲ τὸ ἀνατολικὸ ἔθιμο.

Στὴν Ἀθήνα ὑπάρχει ναὸς οὐνιτῶν καὶ στὴν Ἔδεσσα. Στὴν Ἀθήνα σήμερα ἀριθμοῦνται 14.000 οὐνίτες.

Νὰ διευκρινίσω, ὅταν μπαίνεις μέσα σὲ οὐνιτικό ναό, θὰ ἀκούσεις ὀρθόδοξες ψαλμωδίες, ἱερεῖς καὶ ἐπισκόπους μὲ ὀρθόδοξη ἀμφίεση, καντήλια – θυμίαμα κ.λπ. Δηλ. καθαρὰ ὀρθόδοξο τελετουργικό, μόνο πού μνημονεύει τὸν πάπα.

Ὅταν μπαίνει κάποιος σὲ οὐνιτικὸ ναό, παρασύρεται καὶ λέει ὀρθόδοξος ναός. Λάθος! Μία γυναίκα στὴν Ἀθήνα μοῦ τηλεφώνησε, ὅτι κοινώνησε καὶ μετὰ ἄκουσε νὰ μνημονεύουν τὸν πάπα. Τὰ ἔχασε!! Κυρία μου παρασύρθηκες – συγχωρεμένη τῆς λέω, ἤσουν σὲ οὐνιτικὴ ἐκκλησία καὶ τῆς ἐξήγησα.

Τὸ Ἰησουϊτικὸ δόγμα τοῦ παπισμοῦ μὲ τὴν οὐνία, σκοπὸν ἔχει νὰ καθυποτάξει καὶ νὰ ἀφομοιώσει ἐμᾶς τοὺς ὀρθοδόξους, στὸν ἄθεο παπισμό. Ὁ ἀθεϊσμὸς κηρύττει τὸ μηδέν. Ὁ παπισμὸς προχωράει πιὸ πέρα καὶ κηρύττει ἕνα διαστρεβλωμένο Χριστὸ καὶ ἕνα Χριστὸ ἀντίθετο τοῦ Χριστοῦ! «Ὁ πάπας διεκήρυξε ὅτι ὁ Χριστὸς δὲν μποροῦσε νὰ βασιλέψει, χωρὶς τὴν ἐπίγεια βασιλεία». Ἔτσι ὁ πάπας ἅρπαξε γῆ, ἔκατσε σὲ θρόνο καὶ πῆρε ξίφος στὰ χέρια του. (Ντοστογιέφσκι).

Ὁ ἀείμνηστος καὶ πεφωτισμένος Γέροντας π. Γεώργιος Καψάνης, ἡγούμενος τῆς Μονῆς Γρηγορίου Ἁγίου Ὄρους, ἐφώναζε ὅτι: «Ὁ παπισμός, ἔχει τόσο βαρύτατα ἀσθενήσει, ἀπὸ τὸ ἀνθρωποκεντρικὸν καὶ ὀρθολογιστικόν του πνεῦμα, ὥστε ἡ θεραπεία του νὰ φαίνεται τουλάχιστον κατ’ ἄνθρωπον ἀδύνατος – ἀδύνατος…».

Ἐπίσκοπος ἢ Πρεσβύτερος ἢ Διάκονος αἱρετικοῖς συνευξάμενος μόνον, ἀφοριζέσθω, εἰ δὲ ἐπέτρεψεν αὐτοὺς ὡς κληρικοὺς ἐνεργῆσαί τι καθαιρείσθω». (ΞΕ’ – Ἀποστολικὸς κανόνας).

Ἀπὸ τὴν ἄποψη τῆς ὀρθόδοξης δογματικῆς, οἱ οὐνίτες εἶναι τέλειοι Ρωμαιοκαθολικοί, πού κρύπτουν τὴν πίστη τους, κάτω ἀπὸ τὸ ὀρθόδοξο τυπικό, γιατί «ὁ σκοπὸς τῶν Ἰησουϊτῶν, ἁγιάζει τὰ μέσα», ἀφοῦ τὸ τελετουργικὸ καὶ μυστήρια φαίνονται ὀρθόδοξα, σκοπὸς τους εἶναι νὰ προσηλυτίσουν τοὺς ὀρθοδόξους στὴν παπικὴ παναίρεση.

Τελευταῖα ὁ δόλιος πάπας ἔστειλε καρδινάλιους, σὲ μουσουλμανικὲς χῶρες – ἔκαναν τὸ χότζα μαζὶ μὲ τὸ χότζα στὸ τζαμί, ἀρκεῖ νὰ ἀναγνωρίσουν οἱ ἰσλαμιστὲς μουσουλμάνοι τὸν πάπα.

Ἂν δὲν λυθοῦν οἱ κακοδοξίες καὶ αἱρέσεις τοῦ παπισμοῦ, τὸ φωνάζουμε, δηλ. α) Πρωτεῖο, β) Ἀλάθητο, γ) Φιλιόκβε, δ) Κτιστὴ χάρις, ε) Παποκαισαρισμὸς καὶ στ’) Ἡ οὐνία, δὲν μποροῦμε νὰ μιλᾶμε γιὰ ἕνωση. Ὅμως τί εἴδους ἕνωση; Νὰ ἔλθει ὁ πάπας καὶ νὰ μετανοήσει, μὲ συντριβὴ καρδίας – νὰ γίνει ὀρθόδοξος.

Κάποιοι καὶ ἱερωμένοι καὶ ὑψηλόβαθμοι πηγαίνοντας στὴ Δύση γιὰ μεταπτυχιακὰ ἔρχονται καὶ μιλᾶνε γιὰ μία διηρημένη Ἐκκλησία ἢ ὅτι οἱ παπικοὶ δὲν εἶναι αἱρετικοὶ – ἁπλῶς ἔχουμε διακοπή κοινωνίας.

Ἀλήθεια ποῦ βαίνομεν; Δὲν ἀποτειχιζόμεθα ΠΡΟΣΟΧΗ – ΠΡΟΣΟΧΗ!!!οὔτε προσχωροῦμε σὲ φατρίες παλαιοημερολογιτῶν τῆς Ἑλλάδος. Μένουμε ἐντὸς Ἐκκλησίας καὶ δίνουμε τὴν μάχη – ὁμολογοῦμε τὴν πίστη μας στὸν Τριαδικὸ Θεὸ καὶ τὴν Ὀρθόδοξη Παράδοση, ἡ ὁποία γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες εἶναι ὅπλο δυνατό!!!

Ὁ Ἀπ. Παῦλος διὰ μέσου τῶν αἰώνων, μᾶς φωνάζει ὅτι: «Μὴ συγκοινωνεῖτε τοῖς ἔργοις τοῖς ἀκάρποις τοῦ σκότους μᾶλλον δὲ καὶ ἐλέγχετε». (Ἐφεσίους, κεφ.5ο στίχ.11).

Ἂν συμβεῖ, ἀγαπητοί μου ἀναγνῶστες, κάτι τέτοιο μὲ ἕνωση μὲ τὸν πάπα, πῶς θὰ ἀντιδράσουμε· θὰ ἐφαρμόσουν, νὰ εἴμαστε μέλη τῆς ἴδιας τῆς Ἐκκλησίας, νὰ μεταλαμβάνουμε κοινὸ ποτήριο, ἐνῶ θὰ πιστεύουμε καὶ θὰ ὁμολογοῦμε ἄλλα πράγματα.

Αὐτὸ ἐπικρατεῖ στὸν Ἀγγλικανισμό, ἡ λεγόμενη κακοδοξία τῆς «περιεκτικότητας».

Ἔτσι θὰ θριαμβεύσει ἡ θεωρία τῶν κλάδων πού λέει ὅτι ἀφοῦ διασπάστηκε ἡ ἐκκλησία σὲ διάφορους κλάδους, μόνον μὲ τὴν ἐπανένωση θὰ βροῦ­με τὴν ἀλήθεια.

Ἔτσι δυστυχῶς στὶς μέρες μας, θὰ χωριστοῦμε σὲ «Ἑνωτικοὺς» καὶ «Ἀνθενωτικούς», ὅπου ἡ ὀρθοδοξία μας, θὰ δοκιμαστεῖ σκληρὰ μὲ ἀπανωτὰ σχίσματα, πού θὰ διαταράξουν τὸν ἄρραφο χιτῶνα τοῦ Κυρίου.

Σήμερα στὸ ἐξωτερικὸ σὲ ἀρκετὲς περιπτώσεις παπικοὶ καὶ προτεστάντες ζητοῦν νὰ γίνουν ὀρθόδοξοι καὶ τοὺς ἀποτρέπουν, γιατί; Ἀκοῦστε πιὸ κάτω, στὴ Σαρδηνία ἕνα νησὶ κοντὰ στὴ Σικελία – στὴν Ἰταλία, δύο παπικοὶ παπάδες, ἔγιναν ὀρθόδοξοι καὶ χειροτονήθηκαν ὀρθόδοξοι ἱερεῖς. Αὐτοὶ εἶχαν 10.000 πιστοὺς παπικούς. Ζήτησαν οἱ ἱερεῖς νὰ γίνουν βαπτίσεις, τῶν 10.000 σὲ ὀρθόδοξους. Ἀρνήθηκαν καὶ τοὺς εἶπαν: Μείνετε ἐκεῖ πού εἶσθε, παπικοί, γιατί σὲ λίγο θὰ γίνει ἡ ἕνωση μὲ τὸν πάπα. Εἴπατε τίποτα;

Αὐτὸ ἔγινε τὸ 2018. Οἱ 10.000 παπικοὶ καὶ 2 ἱερεῖς προσχώρησαν δυστυχῶς σὲ μία ἀπὸ τὶς φατρίες τῶν παλαιοημερολογιτῶν τῆς Ἑλλάδος. Τὰ σχόλια δικά σας.

Ἡ οὐνία εἶναι ὁ δούρειος ἵππος τοῦ παπισμοῦ, γιὰ νὰ ἁλώσει τὴν Ὀρθοδοξία. ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ!! ΣΤΩΜΕΝ ΚΑΛΩΣ!!!

«Τὰς τῶν αἱρέσεων ἐπαναστάσεις, ταχέως κατάλυσον, τῇ δυνάμει τοῦ Ἁγίου Σου Πνεύματος».

(Λειτουργία – Μ. Βασιλείου).

«Ἡ Ὀρθόδοξος Καθολικὴ Ἐκκλησία, ὀφείλει ἐπισήμως, νὰ καταδικάσει τὴν θεωρία τῶν κλάδων, ἡ ὁποία ἀποτελεῖ δεινὴν κατάλυσιν τῆς ὀρθοδόξου Ἐκκλησιολογίας» (Καθηγ. Παν. Ἀν­δρέας Θεοδώρου).