Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων, «Ξενόφερτες ἑορτές»

 

Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων, «Ξενόφερτες ἑορτές»

 

«Ξενόφερτες ἑορτές»

Κύριε Διευθυντά,

Τὰ τελευταῖα χρόνια παρατηρεῖται ἡ εἰσβολὴ ξενόφερτων ἑορτῶν, ποὺ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὴν Ὀρθόδοξο Παράδοση. Τὸ κοσμικὸ πνεῦμα, ἡ ξενομανία τοῦ λαοῦ καὶ ἡ ὑποταγὴ τῆς Ἑλληνικῆς κυβέρνησης πρὸς τοὺς «ξένους» ἄρχοντας τοῦ κόσμου, εἶναι τὰ κύρια αἴτια τῆς ἀλλοίωσης τοῦ Ἑλληνικοῦ λαοῦ.

Ἡ ἑορτὴ τῶν ὀνομαστηρίων ἀντικαθίστανται ἀπὸ τὰ γενέθλια καὶ ἡ Παραδοσιακὴ «Ἀπόκριες» ἀπὸ τὰ Χάλλογουιν, κ.ο.κ. Ἔτσι, χωρὶς νὰ τὸ ἀντιλαμβανόμαστε ἀλλοιώνεται ἡ πολιτιστική, θρησκευτικὴ καὶ ἐθνικὴ ταυτότητα τοῦ λαοῦ. Καὶ ἐρωτῶ: Ποιὰ σχέση μπορεῖ νὰ ἔχουν τέτοιες ξενόφερτες ἑορτὲς στὴν Ὀρθόδοξο Ἑλλάδα;  Πόσο ἐπιζήμιες εἶναι εἰδικὰ γιὰ τὰ παιδιά μας;

Μετὰ λύπης μου διαπιστώνω ὅτι ὁ μεγαλύτερος κίνδυνος δὲν προέρχεται ἀπὸ τοὺς ξένους, ἀλλὰ ἀπὸ ἐμᾶς τοὺς ἴδιους, εἰδικότερα ἀπὸ τοὺς γονεῖς, οἱ ὁποῖοι ἀπερίσκεπτα ντύνουν τὰ παιδιά τους μὲ στολὲς διαβόλου, μπάτμαν, σούπερμαν, κ.ἄ.π.

Το Χάλλογουιν (ἀγγλικά: Halloween),  γιορτάζεται τὴ νύκτα τῆς 31 Ὀκτωβρίου καὶ εἶναι μία ἀργία, ἡ ὁποία ἑορτάζεται κυρίως σὲ χῶρες τοῦ ἀγγλοσαξωνικοῦ κόσμου. Ἡ γιορτὴ αὐτὴ εἶναι καθαρὰ εἰδωλολατρικὴ καὶ παγαναστική.

Μία θεωρία ὑποστηρίζει ὅτι ἡ ἔμπνευση γιὰ τὴν γιορτὴ προῆλθε ἀπὸ τὰ γαελικά φεστιβάλ τῆς σοδειᾶς, ἰδίως τοῦ Σόουιν (ἰρλανδικό Samhain). Γενικότερα, πολλοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι οἱ πρόδρομοι τοῦ Χάλλογουιν εἶχαν παγανιστικὲς ρίζες. Κάποιοι μάλιστα ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ Σόουιν μετεξελίχθηκε σὲ Χάλλογουιν ἀπὸ τὴν χριστιανικὴ ἐκκλησία, στοὺς πρώτους μεταχριστιανικοὺς αἰῶνες. Ἄλλοι ἀκαδημαϊκοὶ ὑποστηρίζουν ὅτι τὸ Χάλλογουιν προῆλθε ἀπὸ τὸν ἑορτασμὸ τῆς Ἡμέρας τῶν Ἁγίων Πάντων καὶ δὲν ἀποτελεῖ μετεξέλιξη κάποιας γαελικῆς ἑορτῆς.

Ἂν καὶ γιὰ αἰῶνες ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Χάλλογουιν ἦταν περιορισμένος μόνο στὴν Ἰρλανδία καὶ τὴ Σκωτία, τὸν 19ο αἰῶνα Ἰρλανδοὶ καὶ Σκωτσέζοι μετανάστες μετέφεραν τὸν ἑορτασμὸ τοῦ Χάλλογουιν στὴν Βόρεια Ἀμερική, ἐνῷ ἀπὸ τὰ τέλη τοῦ 20οῦ αἰώνα καὶ τὶς ἀρχὲς τοῦ 21ου αἰώνα λόγῳ τῆς ἀμερικανικῆς ἐπιρροῆς ὁ ἑορτασμὸς τοῦ Χάλλογουιν ἔχει ἐπεκταθεῖ καὶ σὲ χῶρες ποὺ δὲν ἔχουν καμία σχέση μὲ τὸν ἀγγλοσαξωνικὸ κόσμο.

Στὸ Χάλλογουιν, τὰ παιδιὰ ντύνονται σὲ κάτι «τρομακτικὸ» καὶ ἐπισκέπτονται σπίτια μαζεύοντας πολλὰ γλυκά, γνωστὸ ὡς «trick or treat» ἢ «φάρσα ἢ κέρασμα». Ἐπίσης, ἡ κολοκύθα ἀποτελεῖ σύμβολο τῆς ἑορτῆς. Ἀκόμη, οἱ ἄνθρωποι κάνουν πλάκες, ἀνάβουν φωτιές, βλέπουν ταινίες μὲ σχετικὴ θεματολογία ἢ ἐπισκέπτονται “στοιχειωμένα” ἀξιοθέατα.

Συνοψίζοντας ὁ Ὀρθόδοξος Ἑλληνικὸς λαὸς θὰ πρέπει νὰ ἀντιστέκεται σὲ τέτοιες ξενόφερτες γιορτές. Εἰδικότερα τὸ Ὑπουργεῖο Παιδείας δὲν πρέπει νὰ ἐπιβάλει στὰ ἑλληνόπουλα τέτοιες ξένες παγανανιστικὲς παραδόσεις.

Γονεῖς μὴ συμμετέχετε στὴν εἰδωλολατρικὴ αὐτὴ γιορτὴ τῶν «Χάλλογουιν»! «Στῶμεν καλῶς, στῶμεν μετὰ φόβου». Ὁ κίνδυνος εἶναι ὕπουλος.

† Ο Μητροπολίτης Ἀντινόης Παντελεήμων Λαμπαδάριος

orthodoxostypos

 

 

ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΛΟΓΓΙΝΟΣ Ο ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

      Ένα από τα κύρια πρόσωπα της Σταυρώσεως του Κυρίου ήταν και ο επικεφαλής του ρωμαϊκού στρατιωτικού αποσπάσματος Εκατόνταρχος, ο οποίος είχε διαταχθεί από τον Ρωμαίο επίτροπο Πόντιο Πιλάτο να επιστατήσει στην σταύρωση του Ιησού.         

      Τα ιερά Ευαγγέλια αναφέρονται στον Ρωμαίο αξιωματικό, Εκατόνταρχο – Κεντυρίωνα, τον επονομαζόμενο Λογγίνο, του οποίου το όνομα διέσωσε  το απόκρυφο «Ευαγγέλιο του Νικοδήμου». Το όνομά του ίσως προέρχεται από την ελληνική λέξη «λόγχη». Πρόκειται για μία συμπαθή και εμβληματική μορφή, ο οποίος αν και συνέβαλλε στο μαρτύριο του Χριστού εκ καθήκοντος, μπόρεσε να κατανοήσει το άδικο πάθος Του και να διακηρύξει, κάτω από το Σταυρό, την θεότητά Του

      Σύμφωνα με πανάρχαια εκκλησιαστική παράδοση γεννήθηκε στις αρχές του 1ου μ. Χ. αιώνα στην Καππαδοκία, στην κώμη Σανδιάλη. Ήταν ιουδαϊκής καταγωγής και έκανε επαγγελματική καριέρα τον ρωμαϊκό στρατό. Μάλιστα, για την ανδρεία του και την σωφροσύνη του, έφτασε στο αξίωμα πού εκατόνταρχου, δηλαδή να διοικεί ομάδα εκατό στρατιωτών. Την εποχή εκείνη έτυχε να υπηρετεί στην Παλαιστίνη, υπό τις διαταγές του Ρωμαίου διοικητή Πόντιου Πιλάτου. 

     Όταν ο Χριστός είχε παραδοθεί στον Πιλάτο, ως «εχθρός της Ρώμης», με την κατηγορία, «διαστρέφοντα το έθνος και κωλύοντα Καίσαρι φόρους διδόναι, λέγοντα εαυτόν Χριστόν Βασιλέα είναι» (Λουκ.23,2) και καταδικαστεί «ένοχος θανάτου» (Ματθ.26,67), να πεθάνει ως κακούργος με σταυρικό θάνατο, είχε διαταχθεί να τεθεί επικεφαλής του αποσπάσματος της σταύρωσή Του, και μαζί των άλλων δύο ληστών.

      Σύμφωνα με τις διηγήσεις των Ιερών Ευαγγελίων είδε και έζησε όλα εκείνα τα συνταρακτικά γεγονότα της σταυρώσεως. Από την πρώτη στιγμή κατάλαβε την αθωότητά του και ένοιωσε βαθειά συμπάθεια για εκείνον. Δεν αναφέρεται καμιά πράξη βιαιότητας από μέρους του. Παρακολουθούσε με οδύνη το θέατρο του παραλόγου και άκουγε με πόνο τις φωνασκίες και τις κατάρες των Ιουδαίων: «το αίμα αυτού εφ’ ημάς και επί τα τέκνα ημών» (Ματθ.27,25). Άκουγε με πίκρα τους εμπαιγμούς κατά του παθόντα αθώου, μένοντας σκυθρωπός. Την ώρα που ο Χριστός εξέπνευσε, ολόκληρη η κτίση συνταράχτηκε και η γη σείστηκε συθέμελα και  βυθίστηκε στο σκοτάδι, μέρα μεσημέρι, για τρεις ώρες,  κατάλαβε ότι ο σταυρωθείς Ιησούς δεν ήταν απλός άνθρωπος και γι’ αυτό ομολόγησε ότι «αληθώς Θεού Υιός ην Ούτος» (Ματθ.27,54). Είναι η πρώτη ομολογία, πέραν του κύκλου των μαθητών του Χριστού, για την θεότητα Του!

     Καθήκον του ήταν επίσης να διαπιστώσει τον θάνατο των τριών εσταυρωμένων. Σύμφωνα με τον Ευαγγελιστή Ιωάννη, από τον έλεγχο που έκανε, βεβαιώθηκε ότι δύο ληστές ήταν ακόμη ζωντανοί και διέταξε κάποιον στρατιώτη να συντρίψει τα χέρια και τα πόδια τους, για να επιταχύνει ο θάνατός τους.  Αντίθετα, διαπίστωσε ότι ο Ιησούς είχε πεθάνει. Για να βεβαιωθεί ακριβέστερα, λόγχευσε την πλευρά του αχράντου Σώματός Του και από αυτή έρευσε αίμα και ύδωρ, που σημαίνει ότι ο θάνατος του Χρήστου ήταν πραγματικός. Αναφέρει η παράδοση ότι το αίμα από την πλευρά του Χριστού έρευσε στο πρόσωπό του και τον θεράπευσε πάραυτα από ένα χρόνιο και επώδυνο οφθαλμικό νόσημα. Το γεγονός αυτό τον συντάραξε και του επιβεβαίωσε την πίστη του στη θεότητα του Χριστού. Ακολούθως πήγε στον ηγεμόνα Πόντιο Πιλάτο για να αναφέρει την εκτέλεση της αποστολής του, διαβεβαιώνοντάς τον  για τον θάνατο των καταδικασμένων. Ο Πιλάτος απόρησε για τον σύντομο θάνατο του Ιησού.

      Μετά την ταφή του Κυρίου οι Ιουδαίοι ζήτησαν από τον Πιλάτο να βάλει φρουρά στον τάφο, για να αποτρέψει μία πιθανή κλοπή του σώματος του Χριστού από τους μαθητές του (Ματθ.28,13). Σε αυτόν ανατέθηκε και πάλι να τεθεί επικεφαλής στρατιωτικού αποσπάσματος, για την φύλαξη του τάφου. Εκεί είχε ξανά την ευκαιρία και την ευλογία να ζήσει το θαυμαστό γεγονός της Αναστάσεως του Χριστού. Μέσα στη νύχτα συνταράχτηκε, ο ίδιος και το απόσπασμα, διότι «σεισμὸς ἐγένετο μέγας· ἄγγελος γὰρ Κυρίου καταβὰς ἐξ οὐρανοῦ προσελθὼν ἀπεκύλισε τὸν λίθον ἀπὸ τῆς θύρας καὶ ἐκάθητο ἐπάνω αὐτοῦ. ἦν δὲ ἡ ἰδέα αὐτοῦ ὡς ἀστραπὴ καὶ τὸ ἔνδυμα αὐτοῦ λευκὸν ὡσεὶ χιών. ἀπὸ δὲ τοῦ φόβου αὐτοῦ ἐσείσθησαν οἱ τηροῦντες καὶ ἐγένοντο ὡσεὶ νεκροί» (Ματθ.28,2-4).  Το συνταρακτικό γεγονός του στερέωσε έτι περισσότερο την πίστη στη θεότητα του Χριστού. Με συγκίνησε άκουσε τα λόγια του αγγέλου να αναγγέλλει την Ανάστασή Του στις Μυροφόρες και τους Αποστόλους!          

      Χωρίς να χάσει χρόνο πήγε στον Πιλάτο, στον οποίο εξιστόρησε το μεγάλο θαύμα, βεβαιώνοντάς τον ότι δεν υπάρχει κανένα ενδεχόμενο κλοπής του σώματος του καταδικασμένου. Όταν οι Ιουδαίοι τον πλησίασαν και προσπάθησαν να τον δωροδοκήσουν, για να πει ότι δήθεν κοιμήθηκε ο ίδιος και η φρουρά και οι μαθητές έκλεψαν το σώμα του Ιησού, αρνήθηκε κατηγορηματικά να δεχτεί κάτι τέτοιο, φωνάζοντας: «Τα μάτια μου είδαν το θαύμα και η ψυχή μου την αλήθεια. Σας διαβεβαιώνω ότι ούτε εγώ, ούτε οι δύο άλλοι στρατιώτες κοιμήθηκαν, έστω για λίγο. Η αλήθεια είναι πιο δυνατό από τα αργύριά σας. Μάταιο κόπο κάνετε να σκοτεινιάσετε αυτό που λάμπει περισσότερο από τον ήλιο. Εγώ θα εξακολουθώ να ομολογώ την Ανάσταση του Χριστού».

     Κατόπιν ο Λογγίνος παραιτήθηκε από το αξίωμά του, έψαξε και βρήκε τους Αποστόλους, κατηχήθηκε και έλαβε το άγιο Βάπτισμα. Ακολούθως αποσύρθηκε στην πατρίδα του την Καππαδοκία, στη Σανδιάλη, μαζί με δύο στρατιώτες του, οι οποίοι και αυτοί είχαν πιστέψει στο Χριστό, ιδρύοντας μία πρώιμη χριστιανική κοινότητα στην περιοχή εκείνη, ίσως την αρχαιότερη στην Μικρά Ασία. Εκεί άρχισε να κηρύττει την χριστιανική πίστη, μεταστρέφοντας πολλούς συντοπίτες του Ιουδαίους και Εθνικούς στο Χριστό. Αυτό εξόργισε τους φανατικούς ιουδαίους, οι οποίοι τον μισούσαν θανάσιμα, επειδή βεβαίωσε την ανάσταση του Χριστού και μετέστρεφε ομοπίστους τους στην Εκκλησία.  Για να τον εκδικηθούν, τον κατήγγειλαν στον αυτοκράτορα της Ρώμης Τιβέριο (14-37 μ.Χ.), για προδοσία κατά του ρωμαϊκού Κράτους διότι υποστήριξε έναν καταδικασμένο για έγκλημα κατά της Ρώμης. Ο Τιβέριος αποδέχθηκε τις κατηγορίες και έδωσε διαταγή στον Πόντιο Πιλάτο να συλλάβει και να τιμωρήσει παραδειγματικά τον αποστάτη πρώην αξιωματικό πού ρωμαϊκού στρατού.

      Αυτός έστειλε απόσπασμα στην Καππαδοκία να συλλάβει τον Λογγίνο και να τον οδηγήσει σε αυτόν για να τον τιμωρήσει. Όταν έφτασε το απόσπασμα τη Σανδιάλη και εισέβαλε στο σπίτι του αναζητώντας τον, εκείνος ατάραχος δεν προσπάθησε να διαφύγει, αλλά παρέθεσε παράθεσε πλούσιο γεύμα και προσέφερε φιλοξενία στον επικεφαλής του αποσπάσματος και στους στρατιώτες. Αποδέχτηκαν με ευγνωμοσύνη την φιλοξενία, χωρίς να γνωρίζουν ποιος ήταν πραγματικά ο οικοδεσπότης.

      Εν τω μεταξύ οι στρατιώτες αναζητούσαν τον Λογγίνο στην περιοχή, χωρίς αποτέλεσμα. Ύστερα από κάποιες ημέρες αναζήτησης, χωρίς αποτέλεσμα και ενώ ήταν έτοιμοι να επιστρέψουν άπρακτοι στην Ιερουσαλήμ και να αντιμετωπίσουν τις συνέπειες της αποτυχίας τους, ο Λογγίνος τους αποκαλύφτηκε, ότι αυτός ήταν ο καταζητούμενος, αφήνοντάς τους άναυδους! Μάλιστα τους  προέτρεψε να τον συλλάβουν και εκτελέσουν διαταγή του Πιλάτου! Εκείνοι με δισταγμούς τον οδήγησαν έξω από την πόλη και τον αποκεφάλισαν, μαζί με τους δύο στρατιώτες του.

Για να βεβαιώσουν τον Πιλάτο την επιτυχή έκβαση της αποστολής τους, πήραν μαζί τους τα κεφάλι του Λογγίνου και των δύο στρατιωτών.  Φτάνοντας στην Ιερουσαλήμ  τα προσκόμισαν στον Ρωμαίο ηγεμόνα, εκείνος τα πέταξε από το παράθυρο σε παρακείμενο βούρκο.

      Αλλά δεν έμελλε να μείνει η τίμια κεφαλή του Λογγίνου στη βρώμα του βούρκου.  Μία ευσεβής χήρα γυναίκα της Καππαδοκίας έτυχε να τυφλωθεί. Πίστεψε πως η τίμια κάρα του Λογγίνου θα της έδινε το φως της. Γι’ αυτό  πήρε την απόφαση να ταξιδέψει στην Ιερουσαλήμ να βρει και προσκυνήσει την τίμια κάρα του αγίου Μάρτυρα και επικαλεστεί τη βοήθειά του, με οδηγό και βοηθό το γιο της.

     Όταν έφτασαν στην Ιερουσαλήμ ο γιος της αρρώστησε και πέθανε. Η γυναίκα γεμάτη θλίψη και απελπισία γύριζε στην αγία Πόλη, με έντονη την ελπίδα, ότι θα έβρισκε την τίμια κάρα. Η θεία χάρις και η βοήθεια του αγίου την οδήγησαν στο βούρκο όπου ήταν ριγμένη. Παρακαλούσε τους περαστικούς να τη βοηθήσουν να φθάσει προς το μέρος της απορρίψεως των απορριμμάτων. Φθάνοντας εκεί, άρχισε να ψάχνει τα βρομόνερα με τα χέρια, ώσπου ένιωσε ότι ψηλαφούσε ένα κρανίο. Μόλις το άγγιξε παραμερίστηκε το σκοτάδι στα μάτια της και είδε την κάρα του αγίου να λάμπει σαν τον ήλιο!

      Με δάκρυα χαράς δοξολόγησε το Θεό και παίρνοντάς την στα χέρια της την ασπάσθηκε και την έφερε στο σπίτι που έμενε. Εκεί την καθάρισε, την μύρωσε, γεμίζοντας την ψυχή της με ουράνια αγαλλίαση. Την άλλη μέρα είδε πάλι τον άγιο Λογγίνο πλημμυρισμένο στο φως, με μάτια λαμπρά και κρατώντας από το χέρι το μοναχογιό της χαμογελαστό και ευτυχισμένο της είπε: «Μην κλαις, καλή μου, θα σου δείξω τον τόπο που βρίσκεται ο μοναχογιός σου, στη δόξα του Κυρίου, και θα ξαναβρείς το φως των ματιών σου. Θυμήσου όσα κάποτε σας είπα για το Χριστό, το Σωτήρα μας, για τα Πάθη και την Ανάστασή του, όσα είδα με τα μάτια μου. Και μάθε, ότι ο γιος σου βρίσκεται κοντά στον Ιησού».

      Μετά από αυτό, η ευσεβής εκείνη γυναίκα έλαβε μεγάλη παρηγοριά. Πήρε την τίμια κάρα και επέστρεψε στην πατρίδα της την Καππαδοκία. Την τοποθέτησε στο φτωχικό της, κάνοντάς το τόπο προσκύνησης μυριάδων πιστών της περιοχής και πηγή ιαμάτων χιλιάδων ασθενών.

      Η μνήμη του εορτάζεται στις 16 Οκτωβρίου.

      Έτσι δοξάζει ο Θεός όσους Τον τιμούν και έχουν αγαθή προαίρεση, όπως ο άγιος Λογγίνος ο Εκατόνταρχος, ο οποίος, αν και συνέβαλε, εκ καθήκοντος, στην σταύρωση του Θεανθρώπου Λυτρωτή μας, κατέγνωσε την αθωότητά Του, ομολόγησε την θεότητά Του και ο Θεός τον ανάδειξε πολύτιμο σκεύος της Χάρης Του! Αυτό σημαίνει πως και ο μεγαλύτερος αμαρτωλός, εφόσον μετανοήσει ειλικρινά, συγχωρείται και σώζεται! Αυτό είναι το μεγαλείο και η μοναδικότητα της χριστιανικής μας πίστεως!

 

Συναξάρι Οσίου Θεοφάνους του Γραπτού, του Ομολογητού Επισκόπου Νικαίας

Άρθρο της Ελένης Παπασταματάκη

Θεόδωρος και Θεοφάνης οι Γραπτοί-δύο Άγια αδέρφια που δεν έπαψαν ποτέ να ομολογούν Χριστό

---

Στις 11 του μηνός Οκτωβρίου η Αγία μας Εκκλησία τιμά την μνήμη του Αγίου Θεοφάνους του Γραπτού, του Ομολογητού Επισκόπου Νικαίας.

Ο Άγιος Θεοφάνης, αδερφός του Αγίου Θεοδώρου του Γραπτού, γεννήθηκε τον 8ο αιώνα στην Παλαιστίνη.
Οι ευσεβείς γονείς τους, φρόντισαν να διδαχθούν τα παιδιά τους τόσο την Εκκλησιαστική όσο και την θύραθεν σοφία.

Μεγαλύτερος από τα δύο αδέρφια ήταν ο Θεόδωρος, ο οποίος ξεχώριζε από μικρός για την σύνεση του. Βλέποντας οι γονείς την σωφροσύνη του παιδιού τους, τον έστειλαν στην Μονή του Αγίου Σάββα, για να μάθει τα γράμματα από τον σοφότερο και πιο ενάρετο Ιερομόναχο της Μονής.

Όταν μεγάλωσε και ο Θεοφάνης έβαλαν και αυτόν στο μοναστήρι. Παρότι ήταν μικρότερος από τον αδερφό του, δεν υστερούσε καθόλου απέναντί του στην αρετή, έχοντας σαν πρότυπο τον μεγάλο του αδελφό.

Επειδή ο Θεόδωρος διψούσε για περισσότερη γνώση, βγήκε από το μοναστήρι και πήγε να μαθητεύσει δίπλα σε έναν σοφότατο και ενάρετο δάσκαλο. Αφού έμαθε και από αυτόν όσα χρειαζόταν, επέστρεψε στην υπακοή του Μοναστηριού του.

Ο Θεόδωρος αφού ξεχώριζε από όλους τους μοναχούς για τις αρετές του, χειροτονήθηκε πρεσβύτερος από τους πατέρες της Μονής και αφού έλαβε το αξίωμα της ιεροσύνης συνέχισε να αγωνίζεται με ακόμη περισσότερο ζήλο.

Την εποχή εκείνη αυτοκράτορας του Βυζαντίου ήταν ο Λέων Ε΄ ο Αρμένιος. Αγωνίστηκε λυσσαλέα κατά των Αγίων Εικόνων. Εξόρισε όλους τους Αρχιερείς και τοποθέτησε στη θέση τους άλλους, ομόφρονες με αυτόν.

Για την μεγάλη αυτή ασέβεια, παραχώρησε ο Θεός και οι Άραβες έκαναν εκστρατεία κατά της Αυτοκρατορίας. Αιχμαλώτισαν πολλές πόλεις και Μοναστήρια, ένα εκ των οποίων ήταν και η Μονή του Αγίου Σάββα.

Βλέποντάς τα αυτά ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων κατάλαβε πως αυτά συνέβησαν στους Χριστιανούς απο την δίκαιη κρίση του Κυρίου.

Ο Πατριάρχης Ιεροσολύμων φωτισμένος από τον Θεό, αποφάσισε να στείλει δυο Πατέρες. ενάρετους και σοφούς, για να ελέγξουν τον βασιλιά και να τον νουθετήσουν. Έτσι, βρήκε ως καταλληλότερο τον Θεόδωρο. Ο Άγιος πήρε μαζί του και τον αδερφό του Θεοφάνη.

Πρώτα πήγαν στον Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως και τον έλεγξαν για την ληστρική κατάσχεση της εξουσίας. Στη συνέχεια. πήγαν στον βασιλιά και προσπάθησαν με πατρική αγάπη και Πατερική σοφία να του δείξουν την πλάνη του και να τον πείσουν να παύσει την μιαρή αίρεση.

Ακούγοντας ο Βασιλιάς του δύο Αγίους, θαύμασε την σοφία και κοσμιότητά τους. Δεν έδειξε όμως να συνετίζεται από τα λόγια τους. Προσπάθησε στην αρχή με κολακείες να τους φέρει στην αίρεσή του, αλλά αφού είδε πως οι ανδρείοι υπερασπιστές της Ορθοδοξίας δεν άλλαζαν γνώμη, πρόσταξε να βασανίσουν τα δυο αυτά Άγια αδέλφια.

Οι Άγιοι μάρτυρες, υπέμεναν με καρτερία όλα τα βασανιστήρια που τους έκαναν. Ο βασιλιάς βλέποντας πως δεν μπορούσε να τους φέρει στην ασέβεια, τους εξόρισε στο Στόμιο του Βοσπόρου απαγορεύοντας στους πάντες να τους δώσουν φαγητό, νερό ή ρούχα και έτσι να οδηγηθούν στον θάνατο.

Σύντομα ο ασεβής βασιλιάς φονεύτηκε και στο θρόνο του Βυζαντίου ανήλθε ο Μιχαήλ ο Τραυλός. Με τον θάνατο του αιρετικού βασιλιά, σταμάτησαν οι διωγμοί. Τα δύο αδέρφια, ελεύθερα πλέον, πήγαν στην Ιερά Μονή του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Σωσθενίου στον Βόσπορο. Εκεί διακρίθηκαν για τους ασκητικούς τους αγώνες, ενώ με τις επιστολές τους συνέβαλαν στην στερέωση της ορθόδοξης πίστης.

Το 829 ανέβηκε στο θρόνο ένας άλλος ασεβής βασιλιάς, ο Θεόφιλος, ο οποίος συνέχισε τις σκληρές διώξεις εναντίων των χριστιανών. Την μανία του δυσσεβή βασιλιά υπέμειναν για ακόμα μία φορά ο Θεόδωρος μαζί με τον αδερφό του Θεοφάνη.

Το 836 κλήθηκαν σε νέα ανάκριση όπου ομολόγησαν για άλλη μια φορά με παρρησία την Πίστη τους. Τότε έκαναν στους δυο μοναχούς ένα φρικτό βασανιστήριο. Με πυρωμένο σίδερο, έγραψαν στα μέτωπα τους την αιτία των διώξεών τους. Γι’ αυτό και ονομάστηκαν Γραπτοί. Ακολούθησε νέα φυλάκισή τους στην φυλακή του Πραιτωρίου, προκειμένου να πεθάνουν στην απομόνωση.

Στο μαρτύριο τους αυτό τους στήριξαν με επιστολές ο δάσκαλός τους Μιχαήλ και ο Άγιος Μεθόδιος. Αργότερα τους έστειλαν σε καινούργια εξορία, στην Απάμεια της Βιθυνίας. Εκεί όμως ο λαός τους υποδέχθηκε με πολύ σεβασμό και αγάπη.

Το έτος 838, ο Άγιος Θεόδωρος, έχοντας πλέον εξασθενηθεί από όλες τις κακουχίες, παρέδωσε την ψυχή του στον Κύριο λαμβάνοντας το στεφάνι του μαρτυρίου και της Ομολογίας. Ο Άγιος Θεοφάνης, τίμησε το ιερό λείψανο του αδελφού του με εγκώμια που συνέγραψε ο ίδιος.

Ο Άγιος Θεοφάνης εξορίστηκε για μια τελευταία φορά στη Θεσσαλονίκη μέχρι τον θάνατο του Θεοφίλου. Η Ορθοδοξία έλαμψε και πάλι με την βασίλισσα Θεοδώρα και τον υιό της Μιχαήλ. Αυτοί ανακάλεσαν όλους τους εξορισμένους και έτσι επέστρεψε και ο όσιος Θεοφάνης.

Με την επιστροφή του χειροτονήθηκε Μητροπολίτης Νικαίας, απο τον Άγιο Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως Μεθόδιο, ο οποίος κατήργησε την βδελυρά αίρεση των εικονομάχων το 842.

Το Άγιο λείψανο του Αγίου Θεοδώρου το έφεραν με τιμές στην Χαλκηδόνα. Έκτισαν ναό και φύλαξαν εκεί τα Άγια λείψανα του ομολογητή μοναχού τα οποία είναι θαυματουργά και θεραπεύουν κάθε ασθένεια.

Ο Άγιος Θεοφάνης, έζησε κάποια χρόνια ακόμη μετά την κοίμηση του αδερφού του. Συνέθεσε Κανόνες και ιερά Άσματα. Καθοδηγούσε θεάρεστα το λογικό ποίμνιο και έφυγε ειρηνικά εις τας αιωνίους Μονάς στις 11 Οκτωβρίου του 845.

Πρότυπο μας να είναι οι Άγιοι αυτάδελφοι Θεόδωρος και Θεοφάνης, ωστε με τις πρεσβείες τους να ομολογούμε και εμείς την Ορθοδοξία και να υπομένουμε με καρτερία και πίστη στον Χριστό κάθε δίωξη και μαρτύριο που θα επιτρέψει.

Ἀπολυτίκιον

Ήχος πλ α’. Τον συνάναρχον λόγον.

Μυηθεῖς τῶν Ἀγγέλων Πάτερ τὸ σύντονον, θεοφανείας ἀρρήτου ἐδείχθης σάλπιγξ χρυσή, περιούσιον λαὸν τρέφων τοὶς λόγοις σου, τῶν γὰρ πανσόφων σου ᾠδῶν, ἡ πανεύσημος μολπή, εὐφραίνει τὴν Ἐκκλησίαν, δι’ ἣν λαμπρῶς ἠγωνίσω, θεομακάριστε Θεόφανες.

 

 

Αγίου Ισαάκ του Σύρου, περί Αρετής και περί πίστεως και γνώσεως

 

“Τούς θησαυρούς όμως της πίστεως δεν χωρούν ο Ουρανός και η Γη!…”

---

·         Ο Θεός αγαπά τόσο πολύ τους ταπεινούς, όπως τα Σεραφείμ!… 

·         Ω αγάπη! Μακάριος είναι εκείνος, που βρήκε εσένα, το λιμάνι κάθε χαράς!… 

 

·         Μη κάνεις φίλους αυτούς που αγαπούν τους γέλωτες και αυτούς που θεατρίζουν τους άλλους. 

·         Σ’ αυτόν, που κατηγορεί τους άλλους, σκυθρώπαζε!… 

·         Στον υπερήφανο και φθονερό μη μιλάς καθόλου ή μίλα με πολλή προσοχή!… 

 ****

·         Στ’ αλήθεια μεγάλη αρετή είναι να λυπάσαι για τους κακούς και να ευεργετείς τους αμαρτωλούς περισσότερον και από τους δικαίους!…

·         Δίνε με χαρωπό πρόσωπο την ελεημοσύνη σου και παρηγόρει πάντοτε τους θλιβομένους!…

·         Τη μέρα που θα λυπηθείς για κάποιον άρρωστο, να βλέπεις τον εαυτό σου σαν μάρτυρα για το Χριστό!…

·         Σ’ όλα σου τα έργα, έχε αγαθή συνείδηση!… Η δικαιολογία δεν είναι για τους Χριστιανούς!…

·         Κατηγόρησα κάποιον, είμαι νεκρός κι εγώ και τα έργα μου εκείνη τη μέρα!… Κάνε συντροφιά με λεπρούς, παρά με υπερήφανους!…

·         Πένθησε μετά των αμαρτανόντων και χαίρε μετά των μετανοούντων!… Γίνε φίλος όλων και άπεχε απ’ όλους!…

·         Σκέπασε τον αμαρτάνοντα και βλέπε όλους σαν αγίους!…

·         Αν δεν είσαι άγιος κατά την καρδιά, γίνε καθαρός κατά το σώμα, δηλαδή, μη κάνεις σαρκικές αμαρτίες.

·         Αν δεν είσαι πράος, ειρήνευε τουλάχιστον με τον εαυτό σου.

·         Ναός της Θείας Χάριτος είναι όποιος ενθυμείται πάντοτε το Θεό!…

·         Το να θέλεις το καλό, είναι δικό σου. Το να πράξεις όμως το καλό είναι του Θεού…

·         Η ανάπαυση του σώματος βλάπτει μόνον τους νέους. Η μη προσοχή των αισθήσεων και τους γέροντες!…

·         Να μη λυπούμεθα όταν σφάλουμε σε κάτι, αλλ’ όταν επιμένουμε στο σφάλμα μας!…

·         Μη μισείς τον αμαρτωλό, αλλά την αμαρ¬τία. Αφού νομίζεις τον εαυτό σου δίκαιο, που είναι η αγάπη σου προς τον αμαρτωλό;

·         Νεκρός είναι όποιος δεν αγαπά τους τιμώντας, ουδέ καταφρονεί τους ατιμάζοντας αυτόν. Όταν έχω την ευχή δεν θυμώνω, δεν είμαι γαστρίμαργος!…

*****

·         Αγάπησε, άνθρωπε, το Θεό όχι για τα μέλλοντα αγαθά, που υπόσχεται να σου δώσει στην άλλη ζωή, αλλά για όσα σου δίνει σ’ αυτή τη ζωή. Διότι η Θεία Χάρη με την οποία μας αναγεννά, «νεκρωθέντας εκ της αμαρτίας», είναι κατά πολύ ανώτερη εκείνης της Χάριτος με την οποία μας έφερε «εκ του μη όντος εις το είναι» σωματικά.

·         Ο ζήλος είναι ο σκύλος που φυλάσσει το νόμο του Θεού, που είναι η αρετή. Ο ζηλωτής, ως καιόμενος φούρνος θερμαίνεται, σαν τα Χερουβείμ και προσέχει κάθε στιγμή τις πανουργίες και τις εφόδους των πονηρών πνευμάτων.

·         Εξασθενεί ο ζήλος, όταν ο άνθρωπος απιστεί στη Θεία Πρόνοια και λησμονεί το Θεό.

·         Ο αγωνιστής, όταν βγει στον κόσμο, αγαπά τους επαίνους και πέφτει στην κενοδοξία και ναυαγεί εν καιρώ γαλήνης.

·         Η ψυχρότης του ζήλου της αρετής έρχεται:
α) Όταν ελαττωθεί ή επιθυμία τής αρετής, και
β) Όταν θαρρεύσουμε στον εαυτό μας και δεν φοβούμεθα τους δαίμονες.

·         Η πίστη είναι έννοια νηπιώδης, σε καρδιά απλή. Η γνώση εξετάζει και συζητεί κάτι, αν είναι αληθινό. Η γνώση φυλάσσει τους φυσικούς νόμους. Τη γνώση ακολουθεί ο φόβος, τη δε πίστη η ελπίδα. Η γνώση που κατέχει ο άνθρωπος είναι φτωχή και ελλειπής. Τούς θησαυρούς όμως της πίστεως δεν χωρούν ο Ουρανός και η Γη!…

·         Ο βασιζόμενος στη γνώση, δεν περιπατεί επί υδάτων ή επί του πυρός. Με τη δύναμη όμως της πίστεως, πολλοί και σε ύδατα και επί του πυρός περπάτησαν και έμειναν αβλαβείς!…

·         Η πίστη έχει ακένωτους θησαυρούς και γεμίζει ηδονή την καρδιά του πιστού. Η γνώση χρειάζεται μόνο σαν σκαλοπάτι, για να φθάσει κανείς  στην πίστη…

·         Όποιος αξιωθεί να γευθεί τη γλυκύτητα της πίστεως και στραφεί προς την ανθρώπινη γνώση, ομοιάζει με άνθρωπο, που ανταλλάσσει πολύτιμο μαργαρίτη με χάλκινο οβολό!…

Αγιορείτου Μοναχού
475 Αποφθέγματα του θεοπνεύστου Αγίου Ισαάκ του Σύρου
Εκδόσεις “Ορθόδοξος Κυψέλη”

 

Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης: Πίσω ἀπὸ τὴν δοκιμασία κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ

 

Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης: Πίσω ἀπὸ τὴν δοκιμασία κρύβεται ἡ                                     εὐλογία τοῦ Θεοῦ

Γέρων Ἐφραίμ Φιλοθεΐτης,

 Προηγούμενος Ἱ. Μ. Φιλοθέου

Ἡ θλίψης εἶναι κακὸ πράγμα. Ἀλλὰ πίσω ἀπ’ αὐτό, πίσω ἀπὸ τὸν πόνο, πίσω ἀπὸ τὴν θλίψη, πίσω ἀπὸ τὴν δοκιμασία, κρύβεται ἡ εὐλογία τοῦ Θεοῦ, κρύβεται ἡ ἀναγέννησης, ἡ ἀνάπλασης τοῦ ἀνθρώπου, τῆς οἰκογενείας. Οἱ πάντες σχεδὸν τὴν μεταστροφὴ τους τὴν ὀφείλουν σὲ κάποια δοκιμασία. Νομίζουν ὅτι πηγαίνουν ὅλα ὡραῖα∙ τοὺς παίρνει ὁ Θεός το παιδί∙ κλάματα κακό, κ.λ.π. Ἔρχεται καὶ ἐπισκιάζει ἔπειτα ἡ χάρις τοῦ θεοῦ καὶ εἰρηνεύουν οἱ ἄνθρωποι∙ καὶ πλησιάζουν τὴν ἐκκλησία, πλησιάζουν τὴν ἐξομολόγηση, πλησιάζουν τὸν ἱερέα. Χάριν τοῦ παιδιοῦ πᾶνε στὴν ἐκκλησία, ὁ πόνος τοὺς κάνει ν’ ἀναζητήσουν, νὰ προσευχηθοῦν ὑπὲρ ἀναπαύσεως, νὰ κάνουν τὶς λειτουργίες. Ὁ πόνος ἁπαλύνει τὴν καρδιὰ καὶ τὴν κάνει δεκτικὴ τῶν λόγων τοῦ θεοῦ, ἐνῶ πρῶτα ἦταν σκληρή, δὲ δεχόταν.
Παραδείγματος χάριν, ἕνας ἄνθρωπος στὸ σφρίγος τῆς νεότητος∙ ἐγὼ εἶμαι, σκέφτεται, καὶ κανένας ἄλλος δὲν εἶναι. Νὰ πτυχία, νὰ καὶ οἱ δόξες, νὰ κι ἡ ὑγεία, νὰ κι οἱ ὀμορφιές, νὰ κι ὅλα. Ὅταν, ὅμως, τὸν ξαπλώσει στὸ κρεβάτι μία ἀσθένεια τότε ἀρχίζει νὰ σκέφτεται διαφορετικά. Ματαιότης ματαιοτήτων, τὰ πάντα... ματαιότης. Μπορεῖ νὰ πεθάνω. Τί τὸ ὄφελος ὅλα αὐτά, κι ἀρχίζει νὰ σκέφτεται διαφορετικά. Ἔρχεται φερ’ εἰπεῖν ἕνας ἄνθρωπος, τὸν πλησιάζει, διάβασε καὶ αὐτὸ τὸ βιβλίο νὰ δεῖς τί λέει. Ἀκούει καὶ ἕνα λόγο τοῦ Θεοῦ καὶ τότε τὸν ἀκούει τὸν λόγου τοῦ Θεοῦ. Κι ἅμα τοῦ δώσεις καὶ βιβλίο, ὁ πόνος ἤδη τοῦ ἔχει κάνει τὴν καρδιά του ἔτσι κατάλληλη κι ἀνοίγει καὶ τὸ βιβλίο καὶ τὸ Εὐαγγέλιο καὶ τὸ διαβάζει καὶ ἀπὸ ἐκεῖ ἀρχίζει ἡ ἀνάπλασης τοῦ ἀνθρώπου. Καὶ ὅταν γίνει καλά, ἀμέσως πλέον σηκώνεται καὶ ζεῖ προσεκτικὰ τὴ ζωή του καὶ δὲν ζεῖ ὅπως πρῶτα μὲ τὴν ὑπερηφάνεια καὶ τὴ φαντασία ποὺ εἶχε.

Ἡ ἀσθένεια καὶ ἡ θλίψη εἶναι τὸ κατ’ ἐξοχὴν φάρμακο τῆς πρόνοιας τοῦ Θεοῦ νὰ φέρει τὸν ἄνθρωπο κοντά Του καὶ νὰ αὐξήσει τὴν ἀρετή του. Ὁ Ἰὼβ ἦταν ὁ καλύτερος ἄνθρωπος πάνω στὴ γῆ, ἀλλὰ ὁ Θεὸς ἤθελε νὰ τὸν κάνει ἀκόμα καλύτερο. Καὶ ἀπὸ τότε ποὺ δοκιμάστηκε, ἀπὸ τότε καὶ δοξάστηκε. Ἦταν καλὸς ἄνθρωπος καὶ εὐσεβής κ.λπ. ἀλλὰ χωρὶς δοκιμασία δὲν ἦταν ὀνομαστὸς ὁ Ἰώβ. Ἀφ’ ἥς στιγμῆς, ὅμως, δοκιμάστηκε καὶ πολέμησε καὶ ἀγωνίστηκε καὶ στεφανώθηκε καὶ πλούτισε, ἀπὸ κεῖ καὶ ὕστερα ἄρχισε ἡ δόξα του, καὶ ἁπλώθηκε μέχρι σήμερα. Τὸ παράδειγμά του, εἶναι φωτεινότατο καὶ ἐνισχύει κάθε ἄνθρωπο ποὺ δοκιμάζεται. Ἂν αὐτὸς δοκιμάστηκε ποὺ ἦταν ἕνας ἅγιος, πολὺ περισσότερο ἐμεῖς ποὺ εἴμαστε ἁμαρτωλοί. Καὶ τὸ ἀποτέλεσμα ἦταν νὰ τὸν κάμει ἅγιο καὶ νὰ τοῦ δώσει πάλι χρόνια ζωῆς καὶ νὰ τὸν εὐλογήσει διπλὰ καὶ τριπλὰ ἀπ’ ὅ,τι ἔχασε, καὶ ἔτσι νὰ γίνει ἕνα φωτεινὸ παράδειγμα ἀνὰ τοὺς αἰῶνες γιὰ κάθε πονεμένο ἄνθρωπο∙ νὰ προσαρμόζεται καὶ ν’ ἀκουμπάει σ’ αὐτὸ τὸ παράδειγμα καὶ νὰ ξεκουράζεται καὶ αὐτὸς καὶ νὰ λέει: Ὡς ἔδοξε τῷ Κυρίῳ, οὕτω καὶ ἐγένετο. Εἴη τὸ ὄνομα τοῦ Κυρίου εὐλογημένο. Σκύβει τὸ κεφάλι καὶ λέει: ὁ Θεὸς ἔδωσε, ὁ Θεὸς πῆρε. Καὶ τὸ παιδὶ ἀκόμα νὰ μοῦ πάρει, ὁ θεὸς δὲν μοῦ τὸ δῶσε; Τὸ πῆρε. Ποῦ εἶναι τὸ παιδί μου; Στὸν οὐρανό; Ἐκεῖ τί γίνεται; Ἀναπαύεται ἐκεῖ…

Σὲ κάθε δοκιμασία πίσω κρύβεται τὸ θέλημα τοῦ Θεοῦ καὶ ἡ ὠφέλεια τὴν ὁποία φυσικὰ ἴσως ἐκεῖνο τὸν καιρὸ νὰ μὴν μπορεῖ νὰ τὴν δεῖ, ἀλλὰ μὲ τὸν χρόνο θὰ τὴν γνωρίζει τὴν ὠφέλεια. Ἔχουμε τέτοια παραδείγματα πάρα πολλά.

Ὅπως καὶ μὲ τοὺς Ἁγίους Ἀνδρόνικο καὶ Ἀθανασία. Αὐτοὶ ἦταν ἀντρόγυνο καὶ ἦταν χρυσοχόος ὁ Ἀνδρόνικος μὲ πολὺ πλοῦτο κ.λ.π. Τὸ ἕνα μέρος τοῦ κέρδους ἔτρεφε τὴν οἰκογένειά του. Τὸ ἕνα μέρος τοῦ κέρδους τὸ ἔδινε στοὺς φτωχοὺς καὶ τὸ ἕνα μέρος τοῦ ἄλλου κέρδους, τὸ ἕνα τρίτο, τὸ ἔδινε ἄτοκα στοὺς ἀνθρώπους ποὺ δὲν εἴχανε χρήματα. Εἶχαν δυὸ χαριτωμένα κοριτσάκια. Καὶ μία μέρα ἀπὸ μία ἀρρώστια πέθαναν καὶ τὰ δυό. Πηγαίνουν καὶ τὰ θάβουν καὶ οἱ δυό. Ἡ Ἀθανασία ἡ καημένη πάνω στὸν τάφο ἔκλαιγε ἔκλαιγε, ἔκλαιγε. Ἒ, ὁ Ἀνδρόνικος ἔκλαιγε καὶ αὐτός. Εἶδε καὶ ἀπόειδε, τράβηξε γιὰ τὸ σπίτι. Ἔμεινε ἡ καημένη ἡ Ἀθανασία καὶ ἔκλαιγε πάνω στὸν τάφο: «Τὰ παιδιά μου» καὶ «τὰ παιδιά μου», καὶ κόντευε νὰ βασιλέψει ὁ ἥλιος καὶ νὰ κλείσει τὸ νεκροταφεῖο. Γιὰ μία στιγμὴ ἐπάνω στὴ θλίψη της καὶ στὴ στεναχώρια της, βλέπει καὶ ἔρχεται ἕνα μοναχὸς καὶ τῆς λέει:

«Κυρά μου γιατί κλαῖς;»
«Πῶς νὰ μὴν κλαίω πάτερ;» (Αὐτὴ νόμιζε πὼς ἦταν ὁ παπὰς τοῦ νεκροταφείου). «Ἔθαψα τὰ παιδιά μου, τοὺς δυὸ ἀγγέλους μου, τοὺς ἔβαλα μέσα στὸν τάφο καὶ ἔμεινα ἐγὼ καὶ ὁ ἄντρας μου ἐντελῶς μόνοι. Δὲν ἔχουμε δροσιὰ καθόλου».

Τῆς λέει: «Τὰ παιδιά σου εἶναι στὸν παράδεισο μὲ τοὺς ἀγγέλους. Εἶναι στὴν εὐτυχία καὶ στὴ χαρὰ τοῦ Θεοῦ καὶ σὺ κλαῖς παιδί μου; Κρίμα, εἶσαι καὶ χριστιανή».

«Ὥστε ζοῦν τὰ παιδιά μου; Εἶναι ἄγγελοι;»

«Βεβαίως εἶναι ἄγγελοι τὰ παιδιά σου».

Ἤτανε ὁ Ἅγιος τῆς ἐκκλησίας ἐκεῖ. Τελικὰ ἔγιναν μοναχοὶ ὁ Ἀνδρόνικος καὶ ἡ Ἀθανασία καὶ ἁγίασαν….

Τὴν ἱερὴ τούς μνήμη ἑορτάζει καὶ τιμᾶ ἡ Ἐκκλησία στίς 9 Ὀκτωβρίου.

Οικουμενιστικό κάλεσμα για τα 1700 χρόνια από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο

 

Οικουμενιστικό κάλεσμα για τα 1700 χρόνια από την Α’ Οικουμενική                                                         Σύνοδο

 

Πανχριστιανικό κάλεσμα για τα 1700 χρόνια από την Α’ Οικουμενική Σύνοδο

Μήνυμα ενότητας των Χριστιανών από Πάπα και Οικουμενικό Πατριάρχη - Καλούν προτεστάντες, αγγλικανούς, παλαιοκαθολικούς και αρχαίους ανατολικούς να παραβρεθούν στη Νίκαια της Βιθυνίας, στις 28 και 29 Νοεμβρίου

Μήνυμα ενότητας προς όλους τους Χριστιανούς απηύθυναν ο Πάπας Λέων και ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ.κ. Βαρθολομαίος, οι οποίοι καλούν όλους τους εκπροσώπους των Χριστιανικών Εκκλησιών, μεταξύ των οποίων προτεστάντες, αγγλικανούς, παλαιοκαθολικούς και αρχαίους ανατολικούς να παραβρεθούν στη Νίκαια της Βιθυνίας, στις 28 και τις 29 Νοεμβρίου.

Σύμφωνα με πληροφορίες, από προχθές το πρωί, φτάνουν σε όλες τις λεγόμενες χριστιανικές κοινότητες, επιστολές του Καρδιναλίου Κούρτ Κοχ, Προέδρου της Επιτροπής για την Ενότητα των Χριστιανών εκ μέρους της Αγίας Έδρας και του Μητροπολίτη Γέροντα Χαλκηδόνος κ. Εμμανουήλ του Οικουμενικού Πατριαρχείου με την οποία« εκ μέρους του Αγιωτάτου και του Παναγιωτάτου καλούνται να συμμετάσχουν στην συνάντηση τιμής για την επέτειο συμπλήρωσης 1700 χρόνων από την σύγκληση της 1ης Οικουμενικής Συνόδου». Όπως επισημαίνεται στην επιστολή, στη Νίκαια θα τελεστεί δέηση, το απόγευμα της Παρασκευής 28 Νοεμβρίου και στις «29 Νοεμβρίου το πρωί, ειδική συνάντηση κεκλεισμένων θυρών, στην Κωνσταντινούπολη».

Ποιοι έχουν λάβει τις προσκλήσεις

Πέντε κορυφαίοι οργανισμοί, που εκπροσωπούν Χριστιανικές Εκκλησίες, ομολογίες και κοινότητες σε όλο τον κόσμο, έχουν λάβει ήδη τις σχετικές προσκλήσεις και πρόκειται, σύμφωνα με πληροφορίες, για:

1. Το Παγκόσμιο Συμβούλιο Εκκλησιών: Εδρεύει στη Γενεύη. Απαρτίζεται από 340 Εκκλησίες, ομολογίες και κοινότητες, μεταξύ των οποίων, Ορθόδοξοι, Αγγλικανοί, Λουθηρανοί, Πεντηκοστιανοί, Παλαιοκαθολικοί και Προχαλκηδόνιοι, οι οποίοι εκπροσωπούν 550 εκατομμύρια χριστιανούς. Ιδρύθηκε αμέσως μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, το 1948 και μεταξύ των ιδρυτικών του μελών είναι και το Οικουμενικό Πατριαρχείο. Κορυφαία στελέχη της Ορθόδοξης Εκκλησίας έχουν διατελέσει πρόεδροι του Συμβουλίου, ανάμεσά τους και ο αοίδιμος Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας Αναστάσιος. Τη διοίκηση ασκεί ο Γενικός Γραμματέας που σήμερα είναι ο πρεσβύτερος, καθηγητής Τζέρυ Πιλάι.

2.Τη Διάσκεψη των Ευρωπαικών Εκκλησιών: Εδρεύει σε Βρυξέλλες και Στρασβούργο. Ιδρύθηκε το 1959, εν μέσω Ψυχρού Πολέμου, με σκοπό την προώθηση της συμφιλίωσης μεταξύ των Εκκλησιών της Ευρώπης. Συμμετέχουν 125 Εκκλησίες της Ευρώπης. Προεδρεύει ο Αρχιεπίσκοπος Μεγάλης Βρετανίας του Οικουμενικού Πατριαρχείου κ. Νικήτας, διοικείται όμως από Γενικό Γραμματέα, ο οποίος είναι ο πρεσβύτερος Φράνκ Ντίτελ Φίσχπαχ, εκπρόσωπος της γερμανικής προτεσταντικής Εκκλησίας.

3.Την αγγλικανική κοινότητα: Εδρεύει στο Λονδίνο. Ιδρύθηκε το 1867 και εκπροσωπεί όλες τις αυτοκέφαλες και τοπικές Αγγλικανικές Εκκλησίες ανά τον κόσμο, οι οποίες απαριθμούν 110 εκατομμύρια πιστούς. Επικεφαλής είναι ο εκάστοτε Αρχιεπίσκοπος του Καντέρμπουρι και το αξίωμα είναι κενό από τις 7 Ιανουαρίου του 2025, μετά την παραίτηση του Τζάστιν Γουέλμπι και η νέα Αρχιεπίσκοπος, η Επίσκοπος Λονδίνου Λαίδη Σάρα Μάλαλι αναλαμβάνει καθήκοντα στις 28 Ιανουαρίου του 2026. Σήμερα, η κοινότητα διοικείται από τον Γενικό Γραμματέα πρεσβύτερο, που προέρχεται από την Εκκλησία του Νοτίου Σουδάν, Αντονυ Πόγκο.

4.Τις Ανατολικές Ορθόδοξες Εκκλησίες, γνωστές ως προχαλκηδόνιες: Η έναρξη συνεργασίας τους πραγματοποιήθηκε το 1959 στην Αντίς Αμπέμπα, παρουσία του Χαιλέ Σελασιέ. Εκπροσωπεί 60 εκατομμύρια Χριστιανούς. Συμμετέχουν η Εκκλησία της Αιθιοπίας, οι Κόπτες της Αιγύπτου, της Ερυθραίας, του Μαλαμπάρ της Ινδίας, η Συριακή Εκκλησία της Αντιόχειας και οι Εκκλησίες των Αρμενίων, με πρώτη την ιστορική έδρα του Εσμιατζίν και την Κιλικία.

5.Την Ένωση των Παλαιοκαθολικών Εκκλησιών: Ιδρύθηκε το 1889. Τα μέλη της διαφωνούν με το ζήτημα του Αλάθητου του Πάπα και πρόκειται για την γνωστή ως Ένωση της Ουτρέχτης, που απαρτίζεται από τις Εκκλησίες της Ολλανδίας, της Γερμανίας, της Ελβετίας, της Αυστρίας, της Τσεχίας και της Κροατίας.

Μαρία Αντωνιάδου tovima.gr,10/10/2025

Άρχισαν τα… όργανα: Τα ΜΜΕ τρομοκρατούν τον κόσμο για τον Προσωπικό Αριθμό αλλά η πραγματικότητα δείχνει ψηφιακό «ναυάγιο»

 

Άρχισαν τα… όργανα: Τα ΜΜΕ τρομοκρατούν τον κόσμο για τον Προσωπικό Αριθμό αλλά η πραγματικότητα δείχνει ψηφιακό «ναυάγιο»

 

Άρχισαν τα… όργανα: Τα ΜΜΕ τρομοκρατούν τον κόσμο για τον Προσωπικό Αριθμό αλλά η πραγματικότητα δείχνει ψηφιακό «ναυάγιο»

Τραγικά χαμηλή ανταπόκριση έχουν οι πολίτες ως τώρα σε ΠΑ και νέες ταυτότητες λόγω μηδενικής εμπιστοσύνης στην κυβέρνηση και την ψηφιακή τους ασφάλεια

Συντάκτης: Ελευθέριος Ανδρώνης

Κάτι πολύ ελπιδοφόρο δείχνει η εκστρατεία τρομοκράτησης που έχουν εξαπολύσει τα συστημικά ΜΜΕ σχετικά με την «ανάγκη» να παραλάβει ο κάθε πολίτης τον Προσωπικό Αριθμό του. Φαίνεται ότι η μεγάλη πλειοψηφία του κόσμου αντιμετωπίζει με άρνηση, με σκεπτικισμό ή με αδιαφορία το πολυδιαφημισμένο σύστημα αριθμοποίησης των Ελλήνων, που με πολλούς ύπουλους τρόπους προσπαθεί να προωθήσει η κυβέρνηση.

Τις τελευταίες εβδομάδες παρατηρείται μια συντονισμένη προσπάθεια των μέσων ενημέρωσης να δημιουργήσουν μια εικόνα «κατεπείγοντος» στη λήψη ΠΑ, σε συνδυασμό με της ηλεκτρονικές ταυτότητες. Οι απειλές δίνουν και παίρνουν: Δεν θα μπορείτε να ταξιδέψετε στην Ευρώπη, να κάνετε συναλλαγές με το δημόσιο, να υποβάλλετε φορολογική δήλωση, να καταβάλετε ασφαλιστικές εισφορές και πάει λέγοντας.

Βλέπουμε μια πιστή επανάληψη των δημοσιευμάτων που είχαν επιστρατευτεί και για το πιστοποιητικό εμβολιασμού, επιβεβαιώνοντας ότι εκείνος ο υγειονομικός εκβιασμός ήταν πρόβα τζενεράλε για τον μεγάλο εκβιασμό της επερχόμενης ψηφιακής δικτατορίας.

Το ερώτημα είναι ότι αφού έτσι κι αλλιώς πρόκειται να εκδοθεί αυτόματα για τον καθένα ο ΠΑ (εάν δεν τον ενεργοποιήσει ο ίδιος), τότε προς τι αυτή η πρεμούρα; Γιατί «καίγονται» για να αναγκάσουν τον κόσμο να τον εκδώσει αυτεξούσια; Μήπως γιατί προκύπτουν νομικά κενά που θα προσπεραστούν πολύ πιο εύκολα με τη συγκατάθεση των πολιτών; Μήπως γιατί το χρονοδιάγραμμα των ταυτοτήτων πάει πολύ πίσω, διότι η πλατφόρμα έκδοσης του ΠΑ έχει βγάλει ψηφιακές… αράχνες;

Σύμφωνα με τα τελευταία στοιχεία που εξέδωσε το υπουργείο Ψηφιακής Διακυβέρνησης, μέχρι τις 26 Αυγούστου 2025, είχαν εκδοθεί 1.175.800 Προσωπικοί Αριθμοί. Ακόμα και με την πιο γενναιόδωρη εκτίμηση, φαίνεται ότι κατά τον τρέχοντα μήνα οι κατοχυρωμένοι ΠΑ δεν έχουν ξεπεράσει τα 2 εκατομμύρια, δηλαδή μόλις το 20% του ελληνικού πληθυσμού. Αυτός είναι ο βασικός λόγος που ο συστημικός τύπος μέσω του πανικού, προσπαθεί να δώσει μια ώθηση στο – ημιθανές για την ώρα – σχέδιο.

Έτσι η κυβέρνηση ακολουθεί τη στρατηγική του καρότου και του μαστίγιου. Από τη μια πλευρά δίνει τη μια παράταση μετά την άλλη για την έκδοση ΠΑ (παρόλο που υποτίθεται ότι θα αποδοθεί αυτόματα) και από την άλλη εξαπολύει όλους τους θηρευτικούς κύνες των ΜΜΕ, να φέρουν προσωπικούς αριθμούς στο μαντρί.

Κατά την ίδια προπαγανδιστική λογική που στον καιρό της πανδημίας, τα ΜΜΕ μιλούσαν για γεμάτα εμβολιαστικά κέντρα και «κλεισμένα ραντεβού» , τώρα ακούμε για «φρακαρισμένα» αστυνομικά τμήματα που δεν έχουν διαθέσιμα ραντεβού για έκδοση ηλεκτρονικών ταυτοτήτων ως τον… Απρίλιο του 2026. Η τακτική της προπαγάνδας είναι εμφανέστατη και φρικτά προβλέψιμη. Ουσιαστικά μας λένε: «τρέξε να προλάβεις γιατί πάνε όλοι κι εσύ έχεις μείνει τελευταίος». Είναι όμως έτσι; Σε καμία περίπτωση.

Τον ακριβή αριθμό για την ποσότητα των ηλεκτρονικών ταυτοτήτων που έχουν εκδοθεί ως σήμερα, τον τρώει η κυβερνητική… μαρμάγκα όπως και τον αριθμό εκδομένων ΠΑ, πολύ απλά διότι τα νούμερα δεν είναι καθόλου κολακευτικά για το όλο εγχείρημα. Πάντως ως τις αρχές του καλοκαιριού γινόταν λόγος για 1,7 εκατομμύρια ηλεκτρονικές ταυτότητες, κάτι που μόνο… συνωστισμό για ραντεβού δεν δείχνει.

Έχει χαθεί πλήρως η εμπιστοσύνη

Η συντριπτική πλειοψηφία του κόσμου στέκεται ακόμα με δυσπιστία απέναντι σε αυτό το δίδυμο ψηφιακής υποδούλωσης, ηλεκτρονική ταυτότητα και ΠΑ. Και με το δίκιο τους ασφαλώς, αφού η επικαιρότητα καθημερινά τους «βομβαρδίζει» με λόγους για να ΜΗΝ εμπιστεύονται την ψηφιακή μετάβαση. Σκάνδαλα με λογισμικά παρακολούθησης, ειδήσεις για γιγαντιαίες διαρροές δεδομένων, πρόστιμο από την Αρχή Προστασίας Δεδομένων στο υπουργείο Προστασίας του Πολίτη για κενά ασφαλείας στις νέες ταυτότητες, «έξυπνες» κάμερες που χτίζουν έξυπνες ψηφιακές φυλακές, και ως κορυφαίος αποτρεπτικός παράγοντας η μηδενική εμπιστοσύνη που έχουν πλέον στην παρούσα κυβέρνηση.

Παράλληλα, έχουμε τη σπίθα της αντίστασης κατά της ψηφιακής σκλαβιάς να μετατρέπεται σε «φωτιά» σε αρκετές χώρες του εξωτερικού, όπως για παράδειγμα στη Βρετανία όπου ο Κιρ Στάρμερ ανακοίνωσε υποχρεωτικές ψηφιακές ταυτότητες ως το 2029, και 2.8 εκατομμύρια Βρετανοί (ως τώρα) έχουν υπογράψει αίτημα να ακυρωθεί το μέτρο.

Οι Έλληνες ενημερώνονται, προβληματίζονται, ανησυχούν, βλέπουν ολόγυρά τους ένα ανελέητο κυνήγι δεδομένων, βλέπουν το ψηφιακό τοπίο να είναι ξέφραγο αμπέλι, βλέπουν ότι οι προθέσεις των δυτικών κυβερνήσεων μόνο αγαθές δεν είναι. Πολλοί σκέφτονται ότι αφού δεν δίστασαν κάποιοι να παίξουν ακόμα και με την ίδια την υγεία των πολιτών (με τα πειραματικά σκευάσματα), πόσο μάλλον το ιδιωτικό απόρρητο μοιάζει ένα σκουπίδι στα μάτια της εξουσίας.

Πολλοί είναι εκείνοι που πρόσεξαν και τη βαρυσήμαντη ανακοίνωση του Ινστιτούτου Καταναλωτών (ΙΝΚΑ) που απερίφραστα καλεί τον ελληνικό λαό να αρνηθεί την παραλαβή του ΠΑ. Όπως αναφέρει, αυτός ο αριθμός «εξαλείφει κάθε ανθρώπινη υπόσταση, τα προσωπικά και μοναδικά μας χαρακτηριστικά, πολτοποιεί την οντότητα μας, στερώντας μας το υψηλότερο ιδανικό, την ελευθερία μας, σε όλες τις μορφές της. Είναι το εργαλείο που θα μας αναγνωρίζει, σε ένα συνεχές, καθημερινό φακέλωμα και που όλα τα δεδομένα μας, μπορούν να επεξεργαστούν και να χρησιμοποιηθούν για την πρόβλεψη μελλοντικών μας ενεργειών και συμπεριφορών». Ξεκάθαρα πράγματα.

Εάν οι Έλληνες πολίτες συνεχίσουν κατά εκατομμύρια να γυρίζουν την πλάτη σε ΠΑ και νέες ταυτότητες, τότε τα κυβερνητικά αντίποινα δεν θα έχουν τόπο να σταθούν. Θεωρείται αυτονόητο ότι οι πιέσεις θα αυξηθούν γεωμετρικά και οι απειλές θα ενταθούν σε βαθμό επικοινωνιακής αλητείας, όπως μας δίδαξε το διετές «σεμινάριο» της πανδημίας. Εκεί θα γίνει η μεγάλη ειρηνική αναμέτρηση μεταξύ της ελευθερίας και της ψηφιακής καταδίκης της.

Όμως – δόξα τω Θεώ – για την ώρα το σχέδιο χωλαίνει περισσότερο και από τις πιο αισιόδοξες εκτιμήσεις…