Λάθη στην μετάφραση του Σπύρου Φίλου (Α΄Μέρος)

 

Λάθη στην μετάφραση του Σπύρου Φίλου (Α΄Μέρος)

ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΦΙΛΟΥ

(Α  ΜΕΡΟΣ)

Χρήστος Σαλταούρας

            Η μετάφραση του Σπύρου Φίλου είναι μία Προτεσταντική μετάφραση της Αγίας Γραφής στην Δημοτική Ελληνική γλώσσα. Έχει βασιστεί κυρίως στην παλαιότερη  μετάφραση του Νεόφυτου Βάμβα (στην αρχαιοπρεπή καθαρεύουσα), λάθη και αντιφάσεις της οποίας αναπαράγει. Συγκρινόμενη η μετάφραση του Σπύρου Φίλου με αυτή του Βάμβα έχει ίσως λιγότερα αλλά παρόμοια λάθη. 

Πριν σταχυολογήσουμε ορισμένα μόνο από τα λάθη της μετάφρασης του Σπύρου Φίλου πρέπει να αναφέρουμε τα εξής:

1)     Η Προτεσταντική μετάφραση της Αγίας Γραφής του Σπύρου Φίλου έχει ως βάση για την Παλαιά Διαθήκη το Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο και όχι την μετάφραση των Εβδομήκοντα που αποτελεί το επίσημο κείμενο για την Παλαιά Διαθήκη της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

2)     Παρά την δουλική υποταγή των Προτεσταντών στο Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο το οποίο θεωρούν γνήσιο και θεόπνευστο (παρά τις ανακρίβειες, αντιφάσεις και αλλοιώσεις που αυτό έχει) …..σε ορισμένα εδάφια ακολουθούν τους Εβδομήκοντα ή δικής τους έμπνευσης αποδόσεις ερχόμενοι σε αντίφαση με τους Μασορίτες τους οποίους θέλουν να μεταφράζουν !!! Αυτό παρατηρείται και στην μετάφραση του Σπύρου Φίλου.

3)     Η Αγία Γραφή σε μετάφραση του Σπύρου Φίλου περιέχει 66 βιβλία σε αντίθεση με τα 76 κανονικά βιβλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Αυτό συμβαίνει διότι ο Προτεσταντισμός επέλεξε να αγνοήσει την Αρχαία Χριστιανική Εκκλησία και τις Συνόδους της ως προς το θέμα του Κανόνος των βιβλίων της Αγίας Γραφής και να εμπιστευθεί τις παραδόσεις και διδασκαλίες των αρνητών του Χριστού και της Καινής Διαθήκης Εβραίων Ραββίνων (Πχ : Ραββινική Σύνοδος Ιάμνειας, Ταλμούδ κτλ)  !!! Βέβαια ακολουθώντας αυτή την τακτική οι Προτεστάντες φθάνουν μπροστά σε ένα τραγικό αδιέξοδο … Αν οι αρνητές του Χριστού Ραββίνοι έχουν μεγαλύτερο κύρος από τις Χριστιανικές Συνόδους, για να τους πληροφορήσουν ποία είναι τα γνήσια βιβλία και κείμενα της  Παλαιάς Διαθήκης, και εάν οι Σύνοδοι της Εκκλησίας έκαναν λάθος, τότε ποία πηγή εξασφαλίζει το κύρος του Κανόνα των 27 βιβλίων της Καινής Διαθήκης που δέχονται οι Προτεστάντες  ;;;; Με άλλα λόγια αν οι Πατέρες της Εκκλησίας έκαναν λάθος που υιοθέτησαν διαφορετικό αριθμό βιβλίων και κειμένων για την Παλαιά Διαθήκη από την Εβραϊκή Συναγωγή ….ποίος μας  εγγυάται ότι δεν έκαναν λάθος και στον Κανόνα της Καινής Διαθήκης ; Και εάν η Αρχαία Εκκλησία δεν είναι αξιόπιστη ….τότε που βρήκατε κύριοι της Διαμαρτυρήσεως την Καινή Διαθήκη; Αυτό είναι πολύ καίριο ζήτημα. Το πρώτο πράγμα που πρέπει να ρωτάμε εμείς οι Ορθόδοξοι τους Προτεστάντες και λοιπούς αιρετικούς είναι το εξής : Πού βρήκατε την Αγία Γραφή ; Η ίδια η Γραφή δεν αναφέρει σε κανένα εδάφιο από πόσα και ποία βιβλία αποτελείται ….. Πού την βρήκατε ; Ποίος σας την έδωσε ; Μήπως την κλέψατε από την Ορθόδοξη Εκκλησία και τώρα με το κλοπιμαίο στο χέρι προπαγανδίζετε αιρέσεις και κατηγορίες σε βάρος των Συνόδων της Εκκλησίας;;;

Ακολούθως παραθέτουμε μερικά μόνο εδάφια, ενδεικτικά, από την μετάφραση του Σπύρου Φίλου στα οποία υπάρχει λαθεμένη απόδοση του Αρχαίου Ελληνικού κειμένου της Καινής Διαθήκης  και του Μασοριτικού Εβραϊκού  κειμένου της Παλαιάς Διαθήκης. Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μας:

Αρχαίο Κείμενο : «Τοῦ δὲ ᾿Ιησοῦ Χριστοῦ ἡ γέννησις οὕτως ἦν. μνηστευθείσης γὰρ τῆς μητρὸς αὐτοῦ Μαρίας τῷ ᾿Ιωσήφ, πρὶν ἢ συνελθεῖν αὐτοὺς εὑρέθη ἐν γαστρὶ ἔχουσα ἐκ Πνεύματος ῾Αγίου» (Ματθαίος 1:18)

Μετάφραση Σπύρου Φίλου : «H ΓENNHΣH δε του Iησού Xριστού ήταν ως εξής: Aφού η μητέρα του Mαρία αρραβωνιάστηκε με τον Iωσήφ, πριν βρεθούν μαζί, βρέθηκε έγκυος, από το Άγιο Πνεύμα».

Η φράση «βρεθούν μαζί» (που υπονοεί σαρκική συνάφεια ανάμεσα στην Θεοτόκο και τον Μνήστωρα Ιωσήφ), δεν έχει το ίδιο νόημα με την λέξη «συνελθεῖν» του Ευαγγελιστού . ΣΥΝΕΡΧΟΜΑΙ σημαίνει Έρχομαι στον ίδιο τόπο- «πάντως δεῖ πλῆθος συνελθεῖν· ἀκούσονται γὰρ ὅτι ἐλήλυθας» Πράξεις 21:22

Το εδάφιο Ματθαίος 1:18 μας λέγει ότι η Παναγία έμεινε έγκυος πριν η Ίδια και ο Ιωσήφ ΣΥΓΚΑΤΟΙΚΗΣΟΥΝ. Οι προτεσταντικώς μεταφράζοντες όμως, επειδή αρνούνται την Αειπαρθενία της Θεοτόκου, αφήνουν με τέτοιου είδους «μεταφράσεις» αισχρά υπονοούμενα …

Αρχαίο Κείμενο : « ὁ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦμά ἐστιν· οὗ δὲ τὸ Πνεῦμα Κυρίου, ἐκεῖ ἐλευθερία.   ἡμεῖς δὲ πάντες ἀνακεκαλυμμένῳ προσώπῳ τὴν δόξαν Κυρίου κατοπτριζόμενοι τὴν αὐτὴν εἰκόνα μεταμορφούμεθα ἀπὸ δόξης εἰς δόξαν, καθάπερ ἀπὸ Κυρίου Πνεύματος» (Β Κορινθίους 3:17-18).

Μετάφραση Σπύρου Φίλου : «O δε Kύριος είναι το Πνεύμα·  και όπου είναι το Πνεύμα τού Kυρίου, εκεί υπάρχει ελευθερία.  Kαι όλοι εμείς, βλέποντας σαν μέσα σε κάτοπτρο τη δόξα τού Kυρίου, με ξεσκεπασμένο πρόσωπο, μεταμορφωνόμαστε στην ίδια εικόνα, από δόξα σε δόξα, ακριβώς όπως από του Πνεύματος του Kυρίου»

Σύμφωνα με το αρχαίο κείμενο, το Άγιο Πνεύμα είναι «τὸ Πνεῦμα Κυρίου» και συγχρόνως το ΚΥΡΙΟΝ Πνεύμα και Ο ΚΥΡΙΟΣ – «καθάπερ ἀπὸ Κυρίου Πνεύματος»/ «ὁ δὲ Κύριος τὸ Πνεῦμά ἐστιν», ο ίδιος δηλαδή ο Κύριος . Στο κείμενο του Σπύρου Φίλου η φράση «Κυρίου Πνεύματος»  του αρχαίου κειμένου που σημαίνει ΤΟ ΚΥΡΙΟΝ ΠΝΕΥΜΑ ή Ο ΚΥΡΙΟΣ ΠΝΕΥΜΑ , γίνεται «του Πνεύματος του Κυρίου» που δεν σημαίνει το ίδιο. Στο αρχαίο κείμενο είναι σαφής η νοηματική διάκριση ανάμεσα στις φράσεις «Πνεύμα Κυρίου» και «Κυρίου Πνεύματος» . Ο Απόστολος Παύλος χρησιμοποιεί δύο διαφορετικές φράσεις στο χωρίο – «Πνεῦμα Κυρίου»/ «Κυρίου Πνεύματος», ενώ ο Φίλος χρησιμοποιεί την ίδια φράση ! – «το Πνεύμα τού Kυρίου»/ «του Πνεύματος του Kυρίου»…

Αρχαίο Κείμενο : « Πίστει ᾿Ιακὼβ ἀποθνήσκων ἕκαστον τῶν υἱῶν ᾿Ιωσὴφ εὐλόγησε, καὶ προσεκύνησεν ἐπὶ τὸ ἄκρον τῆς ράβδου αὐτοῦ» (Εβραίους 11:21).

Μετάφραση Σπύρου Φίλου : «Mε πίστη ο Iακώβ, καθώς πέθαινε, ευλόγησε κάθε έναν από τους γιους τού Iωσήφ, και προσκύνησε στηριζόμενος επάνω στην άκρη τής ράβδου του».

Προστίθεται αυθαιρέτως η λέξη «στηριζόμενος» και έτσι αλλάζει το νόημα του εδαφίου. Ενώ το αρχαίο κείμενο λέγει ότι ο Ιακώβ προσκύνησε «ἐπὶ τὸ ἄκρον τῆς ράβδου», δηλαδή προσκύνησε το άκρο της ράβδου, (τιμητικά ως σύμβολο βασιλικής δύναμης και προτύπωση του Σταυρού), το κείμενο του Φίλου λέγει «προσκύνησε στηριζόμενος επάνω στην άκρη τής ράβδου» δηλαδή γενικώς προσκύνησε και στηρίχθηκε πάνω στο άκρο της ράβδου επειδή ήταν γέρος!  Να σημειωθεί ότι στη μετάφραση του αντίστοιχου εδαφίου της Παλαιάς Διαθήκης το κείμενο του Φίλου ορθώς ΔΕΝ προσθέτει την λέξη ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΣ ! –« Kαι ο Iσραήλ προσκύνησε επάνω στην άκρη τής ράβδου του.» Γένεση 47:31 (Κείμενο Σπύρου Φίλου)  .

Στο αρχαίο κείμενο του εδαφίου Εβραίους 11:21 δεν υπάρχει λέξη που να μεταφράζεται «ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΣ», ούτε στο εδάφιο Γένεση 47:31 που περιγράφει το ίδιο γεγονός υπάρχει λέξη που να μεταφράζεται «ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΣ», σε κανένα κείμενο δεν υπάρχει λέξη Ελληνική ή Εβραϊκή που να μεταφράζεται «ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΣ» στα εδάφια Εβραίους 11:21 και Γένεση 47:31 !!! Και όμως ο Φίλος προσθέτει αυθαίρετα την λέξη «ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΣ» στο Εβραίους 11:21 ενώ την παραλείπει στο παράλληλο εδάφιο Γένεση 47:31 αντιφάσκοντας θλιβερά με τον εαυτό του και με τα κείμενα που υποτίθεται ότι μεταφράζει ! Αν έπρεπε να προστεθεί η λέξη αυτή στο Εβραίους 11:21 γιατί δεν προστέθηκε και στο Γένεση 47:31 ;;; Αλλά το βασικό ερώτημα είναι γιατί προστέθηκε η λέξη  στο εδάφιο της  Καινής Διαθήκης ; Ασφαλώς διότι την τιμητική προσκύνηση αντικειμένων την αρνούνται οι Προτεστάντες !!!

Αρχαίο Κείμενο : «ὅτι πολλοὶ πλάνοι εἰσῆλθον εἰς τὸν κόσμον, οἱ μὴ ὁμολογοῦντες ᾿Ιησοῦν Χριστὸν ἐρχόμενον ἐν σαρκί· οὗτός ἐστιν ὁ πλάνος καὶ ὁ ἀντίχριστος» (Β Ιωάννου 7).

Μετάφραση Σπύρου Φίλου : «Eπειδή, πολλοί πλάνοι μπήκαν μέσα στον κόσμο, αυτοί που δεν ομολογούν τον Iησού Xριστό ότι ήρθε με σάρκα· αυτός είναι ο πλάνος και ο αντίχριστος»

Ενώ το αρχαίο κείμενο λέγει ότι ο Ιησούς ΕΡΧΕΤΑΙ (στην Β’ Παρουσία του) με σάρκα, δηλαδή ως άνθρωπος, το κείμενο του Φίλου λέγει ότι ΗΡΘΕ (στην Α’ Παρουσία) ως άνθρωπος ! Για την πρώτη Παρουσία λόγο κάνει ο Ιωάννης στην Α επιστολή του – «πᾶν πνεῦμα ὃ ὁμολογεῖ ᾿Ιησοῦν Χριστὸν ἐν σαρκὶ ἐληλυθότα, ἐκ τοῦ Θεοῦ ἔστι» Α Ιωάννου 4:2.  Στην Β επιστολή του αναφέρεται στην μελλοντική, Β Παρουσία του Ιησού Χριστού με σάρκα. ΕΡΧΟΜΕΝΟΣ είναι αυτός που ΈΡΧΕΤΑΙ όχι αυτός που ΗΡΘΕ !!! – « εἶδεν ὁ ᾿Ιησοῦς τὸν Ναθαναὴλ ἐρχόμενον πρὸς αὐτὸν καὶ λέγει περὶ αὐτοῦ· ἴδε ἀληθῶς ᾿Ισραηλίτης, ἐν ᾧ δόλος οὐκ ἔστι» Ιωάννης 1:48.

 Πολύ σπουδαίο το εδάφιο Β Ιωάννου 7. Αποδεινκύει ότι ο Ιησούς έρχεται στην Β Παρουσία του με σάρκα-ως άνθρωπος. Πού είναι οι ψευδομάρτυρες του Ιεχωβά που διδάσκουν  ότι δήθεν ο Ιησούς είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ και το σώμα του  που καρφώθηκε στον Σταυρό δεν Αναστήθηκε ;;;

Αρχαίο Κείμενο : «παρεισέδυσαν γάρ τινες ἄνθρωποι, οἱ πάλαι προγεγραμμένοι εἰς τοῦτο τὸ κρῖμα, ἀσεβεῖς, τὴν τοῦ Θεοῦ ἡμῶν χάριν μετατιθέντες εἰς ἀσέλγειαν καὶ τὸν μόνον δεσπότην καὶ Κύριον ἡμῶν ᾿Ιησοῦν Χριστὸν ἀρνούμενοι» (Ιούδας 4).

Μετάφραση Σπύρου Φίλου : «Eπειδή, μερικοί άνθρωποι εισχώρησαν λαθραία, οι οποίοι είχαν από τον παλιό καιρό προαναγγελθεί σ’ αυτή την καταδίκη, ασεβείς, που μεταστρέφουν τη χάρη τού Θεού μας σε ασέλγεια, και αρνούνται τον μόνο δεσπότη Θεό και Kύριό μας, τον Iησού Xριστό».

Στο κείμενο του Φίλου προστίθεται αυθαίρετα η λέξη «Θεό» και έτσι ο Ιησούς χριστός δεν είναι πλέον ο ΜΟΝΟΣ ΔΕΣΠΟΤΗΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΣ !

Αρχαίο Κείμενο : « καὶ τὸ πτῶμα αὐτῶν ἐπὶ τῆς πλατείας τῆς πόλεως τῆς μεγάλης, ἥτις καλεῖται πνευματικῶς Σόδομα καὶ Αἴγυπτος, ὅπου καὶ ὁ Κύριος αὐτῶν ἐσταυρώθη.   καὶ βλέπουσιν ἐκ τῶν λαῶν καὶ φυλῶν καὶ γλωσσῶν καὶ ἐθνῶν τὸ πτῶμα αὐτῶν ἡμέρας τρεῖς καὶ ἥμισυ, καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν οὐκ ἀφήσουσι τεθῆναι εἰς μνῆμα» ( Αποκάλυψη 11: 8-9).

Μετάφραση Σπύρου Φίλου : «Kαι τα πτώματά τους θα βρίσκονται επάνω στην πλατεία τής μεγάλης πόλης, που πνευματικά αποκαλείται Σόδομα και Aίγυπτος, όπου και ο Kύριός μας σταυρώθηκε.  Kαι οι άνθρωποι από τους λαούς και τις φυλές και τις γλώσσες και τα έθνη θα βλέπουν τα πτώματά τους για τρεις ημέρες και μισή, και δεν θα αφήσουν τα πτώματά τους να μπουν σε τάφους».

Ο Απόστολος Ιωάννης χρησιμοποιεί την λέξη ΠΤΩΜΑ και στον ενικό και στον πληθυντικό αριθμό , ΠΤΩΜΑ/ΠΤΩΜΑΤΑ. Ο Φίλος αντίθετα χρησιμοποιεί μόνο τον πληθυντικό ΠΤΩΜΑΤΑ …!!!

Άλλο πράγμα σημαίνει στο χωρίο η λέξη ΠΤΩΜΑ και άλλο η λέξη ΠΤΩΜΑΤΑ. Η διαφορά ενικού-πληθυντικού και η σειρά αναφοράς του Αποστόλου – «καὶ βλέπουσιν ἐκ τῶν λαῶν καὶ φυλῶν καὶ γλωσσῶν καὶ ἐθνῶν τὸ πτῶμα αὐτῶν ἡμέρας τρεῖς καὶ ἥμισυ, καὶ τὰ πτώματα αὐτῶν οὐκ ἀφήσουσι τεθῆναι εἰς μνῆμα»- δεικνύουν ότι πράγματι υφίσταται διαφορά νοήματος στις λέξεις ΠΤΩΜΑ / ΠΤΩΜΑΤΑ. Σύμφωνα με τον μεγάλο θεολόγο και φιλόλογο ΝΙΚΟΛΑΟ ΣΩΤΗΡΟΠΟΥΛΟ η ερμηνεία είναι η εξής: ΠΤΩΜΑ σημαίνει ΕΚΤΕΛΕΣΗ-ΘΑΝΑΤΩΣΗ. Λέμε για παράδειγμα «ΕΠΕΣΕ υπέρ Πατρίδος». ΠΤΩΜΑΤΑ, όπως φανερώνει και η φράση «οὐκ ἀφήσουσι τεθῆναι εἰς μνῆμα», σημαίνει τα νεκρά σώματα των Προφητών-Μαρτύρων.

Ο Ιωάννης γράφει κάτι αδιανόητο για την εποχή του ! Κάτι που δεν θα μπορούσε να έρθει στο μυαλό ενός ανθρώπου της εποχής εκείνης. Ο Ιωάννης γράφει δηλαδή ότι ένα στιγμιαίο γεγονός (εκτέλεση), που λαμβάνει χώρα σε μία πόλη (Ιερουσαλήμ), καθίσταται παγκόσμιο θέαμα για τρεις ημέρες και μισή !!!

Πού είναι λοιπόν οι Άθεοι Υλιστές που λέγουν ότι δεν υπάρχει Θεός ο Οποίος ενέπνευσε τους Συγγραφείς της Βίβλου;;; Που είναι οι αφελείς που ονομάζουν την θεόπνευστη Γραφή «παραμύθια των παπάδων»;;; Να μας απαντήσουν ΠΩΣ ήρθε στο μυαλό του Ιωάννου να γράψει τέτοια παράδοξα λόγια! Τέτοια προφητικά λόγια ! Ο Ιωάννης όχι μόνο την εκτέλεση των δύο Αγίων προφήτευσε, αλλά και την τεχνολογική εξέλιξη της εποχής μας. Είναι διπλή η προφητεία του. Το σκέλος της τεχνολογικής εξέλιξης εκπληρώθηκε και μας δίνει σταθερή πεποίθηση  ότι και το άλλο σκέλος θα εκπληρωθεί στον καιρό του όπως και όλες οι προφητείες.

Η λαθεμένη ερμηνεία ή μετάφραση της λέξης «πτώμα» στο χωρίο που εξετάσαμε αποκρύπτει την θαυμαστή προφητεία του Ιωάννου για την τεχνολογία της εποχής μας.

Επίσης ο Φίλος αποδίδει την λέξη «αὐτῶν» με την λέξη «μας» !!! Ακατανόητα πράγματα …..

Αρχαίο Κείμενο : «Καὶ ὁ ἕβδομος ἄγγελος ἐσάλπισε· καὶ ἐγένοντο φωναὶ μεγάλαι ἐν τῷ οὐρανῷ λέγουσαι· ἐγένετο ἡ βασιλεία τοῦ κόσμου τοῦ Κυρίου ἡμῶν καὶ τοῦ Χριστοῦ αὐτοῦ, καὶ βασιλεύσει εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων» ( Αποκάλυψη 11:15).

Μετάφραση Σπύρου Φίλου : «KAI σάλπισε ο έβδομος άγγελος, και έγιναν δυνατές φωνές μέσα στον ουρανό, που έλεγαν: Oι βασιλείες  τού κόσμου έγιναν του Kυρίου μας, και του Xριστού του, και θα βασιλεύσει στους αιώνες των αιώνων».

Ο ενικός «ἐγένετο ἡ βασιλεία» μεταφράζεται με πληθυντικό «Oι βασιλείες … έγιναν» !!! Ενώ η Βασιλεία του Κυρίου ( Πατρός) και του Χριστού αυτού (Υιού) είναι ΜΙΑ, γιατί ο Πατήρ και ο Υιός είναι ΟΜΟΟΥΣΙΑ Πρόσωπα, το κείμενο του Φίλου ομιλεί για ΔΥΟ  Βασιλείες !

Μάλιστα το ίδιο το βιβλίο της Αποκάλυψης προειδοποιεί όσους μεταβάλλον το περιεχόμενό του : « Μαρτυρῶ ἐγὼ παντὶ τῷ ἀκούοντι τοὺς λόγους τῆς προφητείας τοῦ βιβλίου τούτου. ἐάν τις ἐπιθῇ ἐπὶ ταῦτα, ἐπιθήσει ὁ Θεὸς ἐπ᾿ αὐτὸν τὰς πληγὰς τὰς γεγραμμένας ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ·   καὶ ἐάν τις ἀφέλῃ ἀπὸ τῶν λόγων τοῦ βιβλίου τῆς προφητείας ταύτης, ἀφελεῖ ὁ Θεὸς τὸ μέρος αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ ξύλου τῆς ζωῆς καὶ ἐκ τῆς πόλεως τῆς ἁγίας, τῶν γεγραμμένων ἐν τῷ βιβλίῳ τούτῳ.» Αποκάλυψη 22:18-19.

Θα ακολουθήσει το δεύτερο μέρος της μελέτης με μεταφραστικά λάθη και αντιφάσεις του Σπύρου Φίλου για το Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης.

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ  ΧΡΗΣΤΟΣ

Δείτε και -Λάθη στην μετάφραση του Σπύρου Φίλου (Β΄Μέρος)

Λάθη στην μετάφραση του Σπύρου Φίλου (Β΄Μέρος)

 

Λάθη στην μετάφραση του Σπύρου Φίλου (Β΄Μέρος)

ΛΑΘΗ ΣΤΗΝ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΤΟΥ ΣΠΥΡΟΥ ΦΙΛΟΥ

(Β  ΜΕΡΟΣ)

Χρήστος Σαλταούρας

            Αγαπητοί αναγνώστες συνεχίζουμε με το δεύτερο μέρος της μελέτης μας για τα μεταφραστικά λάθη της Προτεσταντικής  μετάφρασης της Αγίας Γραφής του Σπύρου Φίλου. Στόχος είναι να εκτεθούν ορισμένα μόνο μεταφραστικά λάθη και αντιφάσεις του εν λόγω κειμένου, ώστε να ενημερωθούν σχετικά Ορθόδοξοι και Προτεστάντες και να καταλάβουν περί τίνος πρόκειται βγάζοντας τα ορθά συμπεράσματα. Ορισμένοι Προτεσταντικοί κύκλοι εδώ στην Ελλάδα την χρησιμοποιούν κατά κόρον την μετάφραση του Σπύρου Φίλου και την έχουν ψηλά στην εκτίμησή τους και πιστεύουν ότι αποδίδει με ακρίβεια το αρχαίο Ελληνικό κείμενο της Καινής Διαθήκης καθώς και το Εβραϊκό Μασοριτικό κείμενο της Παλαιάς Διαθήκης . Φυσικά αυτό δεν συμβαίνει και καλό είναι όσοι ενδιαφέρονται να αναγνώσουν και το πρώτο μέρος της μελέτης μας (http://aktines.blogspot.com/2026/06/blog-post_01.html#more) για πληρέστερη ενημέρωση. Στο πρώτο μέρος είχαμε ασχοληθεί με την μετάφραση της Καινής Διαθήκης, στο δεύτερο μέρος θα ασχοληθούμε με λάθη και ασυνέπειες της μετάφρασης του Σπύρου Φίλου που αφορούν την Παλαιά Διαθήκη και το Μασοριτικό Εβραϊκό  κείμενο.

Μετάφραση Σπύρου Φίλου : «Kαι εκείνος είπε: Oρκίσου σε μένα· και του ορκίστηκε. Kαι ο Iσραήλ προσκύνησε επάνω στην άκρη τής ράβδου του» (Γένεση 47:31).

Εδώ ο Σπύρος Φίλος αποδίδει λάθος το Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο που τόσο αγαπούν οι Προτεστάντες και περιφρονούν την μετάφραση των Εβδομήκοντα ! Στην πραγματικότητα στο παρόν εδάφιο υιοθετεί την μετάφραση των Εβδομήκοντα η οποία συμφωνεί και με το παράλληλο εδάφιο της Καινής Διαθήκης – Εβραίους 11:21 που αναφέρεται στο ίδιο περιστατικό με το εδάφιο Γένεση 47:31. Προτού δούμε αναλυτικά το θέμα πρέπει να ερωτήσουμε τους Προτεστάντες που αποδέχονται παρόμοιες μεταφράσεις το εξής  :

Γιατί σε ορισμένα εδάφια δέχονται την μετάφραση εδαφίων της Παλαιάς Διαθήκης συμφώνως με την Μετάφραση των Εβδομήκοντα, ερχόμενοι σε αντίθεση με το Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο, ενώ σε άλλα εδάφια ακολουθούν δουλικά το Μασοριτικό ακόμη και όταν η Καινή Διαθήκη τους διαψεύδει ;;; Αυτό είναι ένα καίριο ερώτημα που πρέπει να απασχολήσει τους Διαμαρτυρόμενους.

Στο εδάφιο Γένεση 47:31 ο Φίλος αναφέρει ΡΑΒΔΟ όπως οι Εβδομήκοντα και όπως η Καινή Διαθήκη– Εβραίους 11:21  .  

Κείμενο Εβδομήκοντα : « εἶπε δέ· ὄμοσόν μοι. καὶ ὤμοσεν αὐτῷ. καὶ προσεκύνησεν ᾿Ισραὴλ ἐπὶ τὸ ἄκρον τῆς ράβδου αὐτοῦ» (Γένεση 47:31).

Καινή Διαθήκη -Αρχαίο Κείμενο : « Πίστει ᾿Ιακὼβ ἀποθνήσκων ἕκαστον τῶν υἱῶν ᾿Ιωσὴφ εὐλόγησε, καὶ προσεκύνησεν ἐπὶ τὸ ἄκρον τῆς ράβδου αὐτοῦ» (Εβραίους 11:21).

Το Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο έχει την λέξη ΜΙΤΑΧ (מִטָּה) η οποία σημαίνει ΚΛΙΝΗ και όχι ΡΑΒΔΟ.

Τί συμβαίνει εδώ ; Αυτό που συμβαίνει είναι το εξής : Στην Εβραϊκή γλώσσα υπάρχει και η λέξη ΜΑΤΕΧ (מַטֶּה) που σημαίνει ΡΑΒΔΟΣ. Βλέπε για παράδειγμα εδάφιο Έξοδος 4:2. Τα γράμματα των δύο λέξεων είναι τα ίδια ακριβώς η προφορά των λέξεων αλλάζει. Η Εβραϊκή Γραφή δεν έχει φωνήεντα. Οι Μασορίτες επέλεξαν να διαφοροποιηθούν από τους Εβδομήκοντα και θεώρησαν ότι η συγκεκριμένη λέξη πρέπει να προφερθεί  ΜΙΤΑΧ = ΚΛΙΝΗ και όχι ΜΑΤΕΧ = ΡΑΒΔΟΣ όπως την κατάλαβαν οι Εβδομήκοντα ! Έβαλαν λοιπόν τέτοια σημάδια φωνηέντων ώστε να επιτύχουν την επιθυμητή για αυτούς προφορά.  Γιατί το έκαναν αυτό μόνο να υποθέσουμε μπορούμε. Ίσως ήθελαν να διαφοροποιηθούν από τους Εβδομήκοντα όπως σε σωρεία άλλων εδαφίων. Επίσης πιθανόν δεν τους άρεσε η ιδέα να προσκυνά ο Ιακώβ μία Ράβδο τιμητικά. Για τον ίδιο λόγο αρκετές ξενόγλωσσες Προτεσταντικές μεταφράσεις αποδίδουν το εδάφιο σύμφωνα με τους Μασορίτες (BED = ΚΛΙΝΗ). Ο Σπύρος Φίλος επέλεξε (σωστά) να ακολουθήσει σε αυτό το εδάφιο τους Εβδομήκοντα και την Καινή Διαθήκη αλλά επίσης επέλεξε να διαστρέψει το εδάφιο της Καινής Διαθήκης (Εβραίους 11:21) αφού πρόσθεσε την λέξη ΣΤΗΡΙΖΟΜΕΝΟΣ !!! (Δείτε το πρώτο μέρος της Μελέτης μας). Το γεγονός εν κατακλείδι είναι το εξής : Ο Σπύρος Φίλος αποφασίζοντας ορθώς να ακολουθήσει  τους Εβδομήκοντα στο εδάφιο Γένεση 47:31 μετέφρασε λάθος το αγαπημένο κείμενο των Προτεσταντών, δηλαδή το Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο, στο οποίο στηρίζεται αυτός και όλη η Διαμαρτύρηση !!!

Μετάφραση Σπύρου Φίλου : «Eπειδή, σκυλιά με περικύκλωσαν· σύναξη κακοποιών με περιέκλεισε· τρύπησαν τα χέρια μου και τα πόδια μου» (Ψαλμός 22:16).

Και εδώ ο Σπύρος Φίλος ακολουθεί το κείμενο των Εβδομήκοντα (πολύ ορθώς) και έρχεται σε αντίθεση με το Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο το οποίο υποτίθεται ότι μεταφράζει…

Κείμενο Εβδομήκοντα : « ὅτι ἐκύκλωσάν με κύνες πολλοί, συναγωγὴ πονηρευομένων περιέσχον με, ὤρυξαν χεῖράς μου καὶ πόδας» (Ψαλμός 21:17).

Το Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο στο σημείο που οι Εβδομήκοντα χρησιμοποιούν την λέξη «ὤρυξαν» και ο Φίλος την λέξη «τρύπησαν» περιέχει την ακατανόητη, σε σχέση με τα συμφραζόμενα, λέξη ΚΑΑΡΙ (כָּ֝אֲרִ֗י) = ΩΣ ΛΕΩΝ !!! Οι Ραββίνοι έχουν πειράξει το Εβραϊκό κείμενο σε αυτό και σε άλλα σημεία ώστε να αποκρύψουν σαφέστατες Μεσσιακές προφητείες που βρίσκουν την εφαρμογή τους στον Ιησού Χριστό ! Στο εν λόγω Ψαλμικό εδάφιο προφητεύεται η διατρύπηση των χειρών  και ποδών  του Μεσσίου !

Μετάφραση Σπύρου Φίλου : « H βασιλεία σoυ βασιλεία όλων των αιώνων, και η δεσπoτεία σoυ σε κάθε γενεά και γενεά. O Kύριoς υπoστηρίζει όλoυς εκείνoυς πoυ πέφτoυν, και ανoρθώνει όλoυς τoυς κυρτωμένoυς» (Ψαλμός 145: 13-14).

Στο παρόν εδάφιο ο Φίλος μεταφράζει με ακρίβεια το Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο ερχόμενος σε αντίθεση με το κείμενο των Εβδομήκοντα :

«  ἡ βασιλεία σου βασιλεία πάντων τῶν αἰώνων, καὶ ἡ δεσποτεία σου ἐν πάσῃ γενεᾷ καὶ γενεᾷ.  πιστὸς Κύριος ἐν πᾶσι τοῖς λόγοις αὐτοῦ καὶ ὅσιος ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ.  ὑποστηρίζει Κύριος πάντας τοὺς καταπίπτοντας καὶ ἀνορθοῖ πάντας τοὺς κατερραγμένους» (Ψαλμός 144: 13-14).

Βλέπουμε λοιπόν ότι στην μετάφραση των Εβδομήκοντα περιέχεται μία ολόκληρη φράση η οποία απουσιάζει από το Μασοριτικό Εβραϊκό κείμενο πρόκειται για την φράση « πιστὸς Κύριος ἐν πᾶσι τοῖς λόγοις αὐτοῦ καὶ ὅσιος ἐν πᾶσι τοῖς ἔργοις αὐτοῦ».  Το θέμα είναι ΠΟΙΟ κείμενο είναι το σωστό ; Το Μασοριτικό ή των Εβδομήκοντα τους οποίους επέλεξε να αγνοήσει ο Σπύρος Φίλος και οι Προτεστάντες γενικώς ;;;

Το σωστό κείμενο είναι  των Εβδομήκοντα και αυτό αποδεικνύεται από την μελέτη του ίδιου του Μασοριτικού Εβραϊκού κειμένου !!!

Ο Ψαλμός 145 (144 κατά τους Εβδομήκοντα), στα Εβραϊκά είναι ΑΛΦΑΒΗΤΙΚΟΣ Ψαλμός, όπως και κάποιοι άλλοι Ψαλμοί επίσης. Αυτό σημαίνει ότι κάθε εδάφιο του Ψαλμού 145 ξεκινά με ένα γράμμα της Εβραϊκής αλφαβήτου. Αρχίζοντας με το ΑΛΕΦ (א) που είναι το πρώτο γράμμα και καταλήγοντας στο ΤΑΒ (ת) που είναι το 22^ο και τελευταίο γράμμα της Εβραϊκής Αλφαβήτου. Κανονικά δηλαδή ο Ψαλμός 145 του Μασοριτικού Εβραϊκού κειμένου θα έπρεπε να έχει 22 εδάφια, όσα δηλαδή τα γράμματα της Εβραϊκής Αλφαβήτου, αλλά έχει μόνο 21 ! Ο αντίστοιχος Ψαλμός 144 σύμφωνα με την αρίθμηση των Εβδομήκοντα έχει 22 εδάφια διότι ανάμεσα από τα εδάφια 13 και 14 παρεμβάλλεται το εδάφιο με αρίθμηση 13α  το οποίο υπογραμμίσαμε ανωτέρω.

Το εδάφιο 13 του Ψαλμού 145 αρχίζει με την λέξη ΜΑΛΧΟΥΤΧΑ  מַֽלְכוּתְךָ֗ (= ἡ βασιλεία σου), το πρώτο γράμμα της οποίας είναι το ΜΕΜ δηλαδή το 13ο γράμμα της Εβραϊκής Αλφαβήτου. (Σημείωση : Τα Εβραϊκά διαβάζονται από τα δεξιά προς τα αριστερά).

Το εδάφιο 14 του Ψαλμού 145 αρχίζει με την λέξη ΣΟΜΕΧ  סוֹמֵ֣ךְ (=ὑποστηρίζει ) το πρώτο γράμμα της οποίας είναι το ΣΑΜΕΧ δηλαδή το 15ο γράμμα της Εβραϊκής Αλφαβήτου.

Απουσιάζει δηλαδή το εδάφιο που αρχίζει με λέξη που το πρώτο της γράμμα να είναι το ΝΟΥΝ  (נ) δηλαδή το 14ο γράμμα της Εβραϊκής Αλφαβήτου !!!

Το ίδιο το Εβραϊκό Μασοριτικό κείμενο αυτοαποκαλύπτεται ακρωτηριασμένο !

Η πρώτη λέξη του εδαφίου 13α  του κειμένου των Εβδομήκοντα είναι η λέξη «πιστὸς»  που στα Εβραϊκά είναι ΝΕΕΜΑΝ (נֶאֱמָ֥ן) δηλαδή αρχίζει από το γράμμα ΝΟΥΝ !!!

Τον περασμένο αιώνα στην Νεκρά  Θάλασσα η αρχαιολογική έρευνα ανακάλυψε τα λεγόμενα χειρόγραφα της Νεκράς Θάλασσας στα οποία περιλαμβάνεται Εβραϊκό χειρόγραφο με τον Ψαλμό 145 που περιέχει το εδάφιο που παραλείπει το Μασοριτικό κείμενο ! Οι Εβδομήκοντα λοιπόν διασώζουν ολόκληρο τον  Ψαλμό 145 (144 κατά τους Εβδομήκοντα) ενώ το Μασοριτικό κείμενο και οι Προτεσταντικές Βίβλοι τον διασώζουν ακρωτηριασμένο !

Μετάφραση Σπύρου Φίλου : «Aναζητήστε μέσα στo βιβλίo τoύ Kυρίoυ, και διαβάστε· κανένα απ’ αυτά δεν θα λείψει, κανένα δεν θα είναι χωρίς τoν σύντρoφό τoυ· επειδή, τo ίδιo τo στόμα τoύ Kυρίoυ πρόσταξε, και τo ίδιo τo πνεύμα τoυ τα συγκέντρωσε αυτά».        (Ησαΐας 34:16).

Στο παρόν εδάφιο έχουμε πλήρη διαστροφή του Μασοριτικού Εβραϊκού κειμένου εκ μέρους της μετάφρασης του Σπύρου Φίλου. Ενώ το Μασοριτικό αναφέρει ΣΤΟΜΑ ΜΟΥ (פִי), ο Φίλος αποδίδει με την φράση «τo στόμα τoύ Kυρίoυ» !!!

Να σημειωθεί ότι στο παρόν εδάφιο έχουμε διάκριση προσώπων στην Θεότητα διότι ο ομιλών Κύριος αναφέρεται στο δικό του στόμα σε πρώτο πρόσωπο (στόμα μου) και ταυτοχρόνως στο πνεύμα του Κυρίου σε τρίτο πρόσωπο (πνεύμα τoυ).

Θα μπορούσαμε να αναφέρουμε και άλλες αστοχίες της μετάφρασης του Σπύρου Φίλου, αλλά πιστεύω ότι με όσα αναφέρθηκαν στα δύο μέρη της παρούσης μελέτης βγήκαν χρήσιμα συμπεράσματα.

ΣΑΛΤΑΟΥΡΑΣ ΧΡΗΣΤΟΣ

Άγιος Μητροφάνης, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως

 

Άγιος Μητροφάνης, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως

ΑΓΙΟΣ ΜΗΤΡΟΦΑΝΗΣ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

       Ο σεπτός πατριαρχικός θρόνος της Κωνσταντινουπόλεως στη δισχιλιόχρονη ιστορική του πορεία ανάδειξε μια πληθώρα αγίων Επισκόπων, οι οποίοι λαμπρύνουν την Εκκλησία μας. Ένας από αυτούς υπήρξε ο άγιος Μητροφάνης, Αρχιεπίσκοπος Κωνσταντινουπόλεως, ένας όντως σπουδαίος άνδρας, ο οποίος διαδραμάτισε το δικό του ρόλο στην μετά τους διωγμούς εποχή της Εκκλησίας μας.

      Γεννήθηκε στις αρχές του 3^ου αιώνα και είχε αριστοκρατική καταγωγή. Υπήρξε γιος του ειδωλολάτρη Ρωμαίου ευγενούς Δομετίου, αδελφού του αυτοκράτορα της Ρώμης Πρόβου (276-282). Ο Δομέτιος είχε αποκτήσει δύο γιούς, τον Πρόβο και τον Μητροφάνη, στα οποία έδωσε σοβαρή μόρφωση. Ο Μητροφάνης διακρίνονταν για την ακεραιότητα του χαρακτήρα του, την πραότητά του και την ενάρετη ζωή του.

 Ο Δομέτιος, άνθρωπος αγαθός και καλών προαιρέσεων, συναισθάνθηκε την παραδοσιακή ειδωλολατρική θρησκεία ως ανάξια του χαρακτήρα του και ασφυκτιούσε μέσα στο δεισιδαίμον παγανιστικό περιβάλλον. Η λατρεία των ψεύτικων, ανήθικων και εν πολλοίς γελοίων παγανιστών «θεών» δεν τον συγκινούσε και γι’ αυτό κάποια στιγμή έπαψε να συμμετέχει στις ειδωλολατρικές θρησκευτικές τελετές και εκδηλώσεις και άρχισε να ψάχνει την πίστη στον αληθινό Θεό. Μάλιστα για να ξεφύγει από τους ελέγχους και τις πιέσεις του οικογενειακού του περιβάλλοντος, έφυγε από την πατρίδα του και εγκαταστάθηκε, με την οικογένειά του, στο Βυζάντιο, την αποικία των Μεγαρέων, η οποία έμελλε να αναδειχθεί η βασιλίδα των πόλεων. Εκεί γνωρίστηκε με τον Επίσκοπο Βυζαντίου Τίτο, με τον συνδέθηκε με φιλία, κατηχήθηκε στη χριστιανική πίστη και έλαβε το Άγιο Βάπτισμα, αυτός και η οικογένειά του.

       Ο Επίσκοπος Τίτος εκτίμησε πολύ τον Δομέτιο, τον οποίο προόρισε για διάδοχό του στον επισκοπικό θρόνο. Χειροτονήθηκε Επίσκοπος και ποίμανε το Βυζάντιο για λίγους μήνες το 272, παραδίδοντας, με  τη σειρά του, το θρόνο στον Ρουφίνο (272-303). Κατόπιν εκλέχτηκε Επίσκοπος ο γιός του Δομέτιου Πρόβος (303-306) και εν συνεχεία εκλέχτηκε Επίσκοπος ο άλλος γιός του, ο Μητροφάνης (306-314).

      Έμεινε στον επισκοπικό θρόνο του Βυζαντίου επτά χρόνια και θεωρείται ο τελευταίος Επίσκοπος της μικρής πόλης του Βοσπόρου, πριν σε αυτή μεταφερθεί η πρωτεύουσα του Κράτους και αναδειχθεί η βασιλίδα των πόλεων. Η επισκοπική του διακονία είναι συνδεδεμένη με την παύση των διωγμών των Χριστιανών, με την έκδοση του περιφήμου Διατάγματος των Μεδιολάνων, που είχε υπογράψει ο Μ. Κωνσταντίνος με τον συναυτοκράτορά του Λικίνιο το 313. Ένας εύρωστος νέος κόσμος έκαμε την εμφάνισή του, μπροστά στον απόλυτα γερασμένο και παρηκμασμένο παλιό κόσμο της ειδωλολατρίας και δεισιδαιμονίας. Η Εκκλησία, αν και βαριά τραυματισμένη από τους σκληρούς διωγμούς τριών αιώνων, από το ειδωλολατρικό ρωμαϊκό κράτος και τα αδίστακτα ειδωλολατρικά ιερατεία, έδειξε τη ζωτικότητά της και φανέρωσε ότι το μέλλον του κόσμου είναι δικό Της.

      Με το Διάταγμα των Μεδιολάνων δόθηκε η ελευθερία της θρησκευτικής πίστεως σε όλους τους πολίτες της απέραντης αυτοκρατορίας, της οποίας τα όρια συνέπιπταν σχεδόν με αυτά του τότε γνωστού κόσμου. Ο νέος μεγάλος ηγέτης του κράτους Κωνσταντίνος (306-337), διείδε ότι το μέλλον ανήκει στην χριστιανική πίστη και γι’ αυτό ανάλαβε την υποστήριξη της Εκκλησίας, χωρίς να παραγκωνίζει τις άλλες πίστεις, ακόμα και την ειδωλολατρία. Για να αφήσει πίσω το ειδωλολατρικό παρελθόν, αποφάσισε να μεταφέρει την πρωτεύουσα του κράτους από τη Ρώμη στο Βυζάντιο, διότι κατάλαβε το μοναδικό στρατηγικό σημείο της πόλεως. Αφότου έγινε μονοκράτορας (324), άρχισε να κτίζει τη νέα πρωτεύουσα, αποφασίζοντας να την καταστήσει λαμπρότερη από την παλαιά Ρώμη.

      Ο Επίσκοπος Μητροφάνης ανάλαβε να οικοδομήσει τους περίλαμπρους ναούς, ώστε να καταστεί η νέα πρωτεύουσα κέντρο του χριστιανικού κόσμου. Ο άγιος αυτός Επίσκοπος έβαλε τα θεμέλια των μετέπειτα περίλαμπρων ναών της Αγίας του Θεού Σοφίας, της Αγίας Ειρήνης και της Αγίας Δυνάμεως, με την αρωγή του Μ. Κωνσταντίνου, ο οποίος τον σέβονταν και τον εμπιστεύονταν. Επίσης εντόπισε στην Ιερουσαλήμ τους δώδεκα κοφίνους, τους οποίους είχε γεμίσει ο Κύριος θαυματουργικά με τον πολλαπλασιασμό των πέντε άρτων (Ματθ.14,14-22), τους οποίους μετέφερε στην Κωνσταντινούπολη.

      Θεωρούσε το επισκοπικό αξίωμα ύψιστη εκκλησιαστική διακονία και γι’ αυτό φρόντισε να ασκήσει την ποιμαντορία του με ακρίβεια και φόβο Θεού. Παροιμιώδης υπήρξε η ταπεινοφροσύνη του και η καλοσύνη του. Χιλιάδες αναξιοπαθούντες έβρισκαν καταφύγιο, παρηγοριά και βοήθεια σε αυτόν. Υπήρξε επίσης και άνθρωπος της προσευχής και της καλλιέργειας των αρετών. Γι’ αυτό και ο Θεός τον αντάμειψε με το χάρισμα της θαυματουργίας.

       Αλλά ο Μητροφάνης βρισκόταν σε βαθύ γήρας και του ήταν αδύνατο να ασκήσει τα επισκοπικά του καθήκοντα. Γι’ αυτό παρεχώρησε το θρόνο στον άξιο διάδοχό του άγιο Αλέξανδρο (314-336). Όμως δεν έμεινε μακριά από τα προβλήματα του θρόνου. Όταν το 325 συγκλήθηκε η Α΄ Οικουμενική Σύνοδος για να καταδικάσει τον αιρεσιάρχη Άρειο, ο Μητροφάνης θεώρησε χρέος του να συμμετάσχει και αυτός. Αλλά ήδη διένυε το 117 έτος της ηλικίας του και ήταν κατάκοιτος. Γι’ αυτό κάλεσε τον Αλέξανδρο και τον Παύλο Αναγνώστη τον Ομολογητή, να τον αντιπροσωπεύσουν, δίνοντάς τους ρητές εντολές για την ομολογιακή στάση, που πρέπει να κρατήσουν στην Σύνοδο.  

         Κοιμήθηκε ειρηνικά στις 4 Ιουνίου το 327, αφού έλαβε πριν πληροφορία του θανάτου του από άγγελο Κυρίου. Ο λαός θρήνησε τον σεβάσμιο και άγιο Επίσκοπό του, όπως και ο αυτοκράτορας Μ. Κωνσταντίνος, ο οποίος έδωσε εντολή να κτιστεί στην Πόλη ναός επ’ ονόματί του, όπου είχε αναστηλωθεί και εικόνα του. Σύμφωνα με κάποιους μελετητές ο ναός του αγίου Μητροφάνη βρισκόταν  κοντά στο ναό του Αγίου Μάρτυρος Ακακίου, στο Επτάσκαλο, όπου φυλάσσονταν τα τίμια λείψανά του, τα οποία επιτελούσαν άπειρα θαύματα. Η τίμια κάρα του φυλάσσεται σήμερα στην Ιερά Μονή Δοχειαρίου Αγίου Όρους, η οποία ευωδιάζει και θαυματουργεί.

      Η Μνήμη του εορτάζεται στις 4 Ιουνίου.  

Η Κυριακή των Αγίων Πάντων

 

Η Κυριακή των Αγίων Πάντων

Η Κυριακή των Αγίων Πάντων

του Κωνσταντίνου Αθ. Οικονόμου, δασκάλου

ΓΕΝΙΚΑ: Η Κυριακή των Αγίων Πάντων είναι η τελευταία Κυριακή του «Πεντηκοσταρίου». Με αυτήν τελειώνει ο κινητός κύκλος των εορτών που άρχισε από την Α΄Κυριακή του Τριωδίου (Τελώνου και Φαρισαίου). Η Κυριακή των Αγίων Πάντων είναι η σφραγίδα της εορταστικής αυτής περιόδου, που μας παρουσιάζει τους καρπούς του Αγίου Πνεύματος, τους Αγίους Πάντες. Είναι απόδειξη του έργου της Εκκλησίας και παρουσιάζει όσους αγαθά αγίασε το Πνεύμα το Άγιο στον κόσμο.

ΤΟ ΙΣΤΟΡΙΚΟ ΤΗΣ ΕΟΡΤΗΣ: Η Εορτή των Αγίων Πάντων τους πρώτους αιώνες ήταν εορτή μόνο των Μαρτύρων. Το Τυπικό της Αγίας Σοφίας της Κωνσταντινουπόλεως κατά τον Ι' αιώνα, προβλέπει σύναξη και παννυχίδα στη Μεγάλη Εκκλησία, και στο ναό των Αγίων Μαρτύρων. Η εορτή ονομάζεται “των Αγίων Πάντων” και το συναξάρι επισημαίνει ότι κατ' αυτήν επιτελείται η μνήμη «των αγίων και καλλινίκων μαρτύρων των εν πάση τη οικουμένη κατά διαφόρους καιρούς μαρτυρησάντων υπέρ του ονόματος του Μεγάλου Θεού και Σωτήρος Ημών Ιησού Χριστού». Η Εορτή των Αγίων Πάντων θεσπίσθηκε επί Λέοντος του Σοφού.

Μετά το θάνατο της ευλαβούς συζύγου του Θεοφανούς, έκτισε ναό με σκοπό να τον τιμήσει στο όνομά της. Όταν ανακοίνωσε στην Εκκλησία το σκοπό του, του υποδείχθηκε ότι πρέπει να περάσει χρόνος για να αποκτήσει αυτή το «τίμιον και σεβάσμιον». Ο Βασιλεύς υποτάχθηκε και αφιέρωσε το ναό στη μνήμη και τιμή πάντων των Αγίων των απανταχού της γης.

ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΙΕΡΩΘΗΚΕ Η ΕΟΡΤΗ: Έστω κι αν η εορτή ξεκίνησε για τους Αγίους Μάρτυρες και επεκτάθηκε στη συνέχεια για Πάντες τους Αγίους, οι Άγιοι Πατέρες θέσπισαν τη συλλογική αυτή εορτή για να μας δείξουν ότι κατεβαίνει το Άγιο Πνεύμα στον κόσμο και ανεβαίνει στον ουρανό ο χοϊκός άνθρωπος. Οι πριν αποξενωμένοι από το Θεό γίνονται “ένα” με αυτόν, έχοντας τη δυνατότητα να γίνουν Άγιοι. Και έτσι η ανθρωπότητα διά των Αγίων Πάντων αναπλήρωνει το πεπτωκός εκείνο τάγμα των Αγγέλων. Ακόμη, επειδή υπάρχουν πολλοί άγνωστοι και αφανείς άγιοι, γνωστοί στο Θεό, «νέφος μαρτύρων», αυτούς τους αγνώστους τιμά η Εκκλησία. Είναι, θα λέγαμε, το μνημείο του Αγνώστου Στρατιώτη της Ορθοδοξίας η παρούσα εορτή. Η εορτή καθιερώθηκε ακόμη διότι κρίθηκε επιβεβλημένο να συναθροισθούν όλοι οι γνωστοί και άγνωστοι Άγιοι σε μια κοινή εορτή για να υπογραμμισθεί μ' αυτόν τον τρόπο ότι όλοι μαζί αγωνίσθηκαν για ένα Χριστό, σε ένα κοινό στάδιο της αρετής και υπό ενός Τριαδικού Θεού στεφανώθηκαν και συνέστησαν την «μίαν Εκκλησίαν», προτρέποντας και εμάς να αγωνιστούμε με όλες μας τις δυνάμεις «τον ίσον αγώνα» με αυτούς, ώστε και εμείς να μπορέσουμε να συναριθμηθούμε μετά των Αγίων του. Τέλος η εορτή συνεστήθη ακόμη για τους “επιγενησομένους αγίους”, αυτούς δηλαδή που θα γίνουν στη συνέχεια άγιοι. Θα λέγαμε ότι η εορτή έχει και προληπτικό χαρακτήρα εφόσον υπάρχει η δυνατότητα να περιλαμβάνει κάθε πιστό του σήμερα και του αύριο.

ΕΠΙΛΟΓΙΚΑ: Μάρτυρες του Χριστού και Άγιοι δεν είναι μόνο εκείνοι που έχυσαν το αίμα τους για την πίστη του Χριστού. Μάρτυρες είναι όλοι όσοι αγωνίσθηκαν και αγωνίζονται τον αγώνα της Χριστιανικής ζωής με ακρίβεια και συνέπεια. Είναι αυτοί που αναδεικνύουν το μαρτύριο του πνεύματος, αυτοί που καθημερινά βιώνουν τη χαρμολύπη του λόγου του Σταυρού, αυτοί που σταυρώνουν τα πάθη τους και την κακία τους.

ΑΠΟΛΥΤΙΚΙΟ: Των εν όλω τω κόσμω Μαρτύρων σου, ως πορφύραν και βύσσον τα αίματα, η Εκκλησία σου στολισαμένη, δι' αυτών βοά σοι, Χριστέ ο Θεός. Tω λαώ σου τους οικτιρμούς σου κατάπεμψον, ειρήνην τη πολιτεία σου δώρησαι, και ταις ψυχαίς ημών το μέγα έλεος.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Στην εικόνα της σύναξης των Αγίων Πάντων, το άνω τμήμα το καταλαμβάνει σε κυκλική διάταξη η δόξα του Χριστού στο κέντρο, και γύρω οι χοροί των δικαίων. Η Ετοιμασία του θρόνου βρίσκεται πάνω από τη δόξα και οι δύο προφήτες Δαβίδ και Σολομών γονατιστοί με ανοιχτά ειλητάρια. Κάτω εικονίζεται ο παράδεισος και οι προπάτορες Αβραάμ, Ισαάκ και Ιακώβ καθισμένοι σε θρόνους. Μεταξύ τους παρεμβάλλεται ο ληστής, ντυμένος μόνο με περίζωμα και κρατώντας το σταυρό. Δηλαδή, γυμνός από αρετές, αλλά πρώτος στο παράδεισο.

Όσιος Αγαπητός ο Ανάργυρος και Ιαματικός. (1ῃ ̉ Ιουνίου)

 

Όσιος Αγαπητός ο Ανάργυρος και Ιαματικός. (1ῃ ̉ Ιουνίου)

 

Ὅσιος Ἀγαπητός

ὁ ̉ Ανάργυρος καί ̉  Ιαματικός

Ο Ὅσιος Ἀγαπητὸς ἔζησε στὴ Ρωσία περὶ τὸν 11ο αἰώνα μ.Χ. καὶ ἀσκήτεψε στὴ Μεγάλη Λαύρα τοῦ Κιέβου στὰ χρόνια τοῦ Ὁσίου Ἀντωνίου τοῦ ὁποίου ἦταν μαθητής († 10 Ἰουλίου). Ὁ Ὅσιος πράγματι ἦταν ἀγαπητὸς στὸν Θεὸ καὶ ἔτσι τὸν ἀξίωσε τοῦ χαρίσματος τῆς θαυματουργίας. Ἡ φήμη του ἁπλώθηκε παντοῦ καὶ πλήθη πιστῶν ἔρχονταν στὸν Ὅσιο, γιὰ νὰ θεραπευθοῦν. Γιὰ τὸ λόγο αὐτὸ τὸν ἀποκαλοῦσαν ἰατρό

   Στό Κίεβο ζοῦσε ἕνας διάσημος παθολόγος ὁ ὁποῖος δέν μπόρεσε νά κάνει καλά μία ἄρρωστη γυναίκα.  ̉Εκείνη τότε κατέφυγε στόν ῞Οσιο  ̉Αγαπητό ὁ ὁποῖος τήν θεράπευσε. ῾Ο γιατρός, ὅταν τό ἔμαθε, γεμάτος φθόνο προσπάθησε νά τόν δηλητηριάσει, ὁ Θεός ὅμως τόν προστάτεψε καί δέν ἔπαθε τίποτα. 

   Ἀνάμεσα στοὺς ἄλλους, ἐθεράπευσε καὶ τὸν πρίγκιπα τοῦ Τσέρνιγκωφ Βλαδίμηρο Βσεβολόντοβιτς, ὁ ὁποῖος ἀργότερα ἔγινε μεγάλος πρίγκιπας τοῦ Κιέβου μὲ τὴν ἐπωνυμία «Μονομάχος» (1114 - 1125).

   Ὁ Ὅσιος Ἀγαπητὸς ἐκοιμήθηκε μὲ εἰρήνη καὶ τὰ ἱερὰ λείψανά του φυλάσσονται στὸ Σπήλαιο τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου (Λάβρα Πετσέρσκα)

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν ῞Οσιον ̉Αγαπητὸν τὸν ̉Ανάργυρον

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσά­κουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξής:

Ἦχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τὸν Θεοδόξαστον, ὑμνήσωμεν πάντες* τῶν  ̉Ορ­θοδόξων οἱ χοροὶ καὶ προσπέσωμεν* ἐν κατά­νύξει βοῶντες ἐκ μέσης ψυχῆς·* ῥῦσε τοὺς σοι σπεύδοντας,*  ̉Αγαπητὲ παμμάκαρ,* πάσης περιστάσε­ως καὶ ἐκ νόσων ποικίλων* ταῖς πρὸς Χρι­στὸν λι­ταῖς σου, θαυμαστέ,* σὲ γὰρ θεράποντα ἀνάργυρον ἔχομεν.  

Δόξα Πατρὶ… ̉ Απολυτίκιον. Ἦχος γʹ.

῞Οσιε καὶ ἰαματικὲ  ̉Αγαπητέ,* πρέσβευε τό πα-νυκτήρμονι Θεῷ,* ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Καὶ νῦν… Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμεν ποτέ, Θεοτόκε,* τὰς δυναστεί­ας σου λαλεῖν οἱ  ἀνάξιοι.* Εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐ­στα­σο πρεσβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο ἐκ το­σού­των κιν­δύ­νων;* Τὶς  δὲ  διεφύλαξεν  ἔως  νῦν  ἐ­λευθέ­ρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ  σοῦ˙* σοὺς γὰρ δούλους σώζεις αεὶ* ἐκ παντοίων δει­νῶν.

῾Ο Νʹ (50ος) Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος.

ᾨδὴ αʹ. ῾Υγρὰν διοδεύσας^[1]...

Προσπίπτω ἐνθέρμως  ̉Αγαπητέ,* πρός σε ὁ ἀχρεῖος* καὶ αἰτοῦμαι σὴν ἀρωγήν,* ἣν παρέχει ὁ Πλάστης ἀφθόνως* τοῖς σοι προστρέχουσι πίστει, πανένδοξε.

Ψυχὴν τε καὶ σῶμα,  ̉Αγαπητέ,* ἐμοῦ τοῦ ἀθλίου* σὺ θεράπευσον ταχυνῶς,* καὶ τοῖς σοι προστρέχουσι, Θεόφρον,* ἐκ τῶν βελῶν ἀρχεκάκου διάσωσον.

Εἰρήνην σὺ δίδου,  ̉Αγαπητέ,* διὰ τῶν λιτῶν σου* πρὸς τὸν Πλάστην καὶ Λυτρωτήν,* ἡμῖν τοῖς σοι προσφεύγουσι πίστει* καὶ ὑγιείαν παράσχου, τρισόλβιε.

Θεοτοκίον.

Παρθένε ἱκέτευε σῷ Υἱῷ,* ὅπως παράσχῃ τοῖς Σοι προστρέχουσι εὐλαβῶς* μετάνοιαν, πίστιν καί ὑγείαν,* ὡς καί τά τέλη τοῦ βίου ἀνώδυνα.

ᾨδὴ γ’. Οὐρανίας ἁψῖδος…

Τοῦ πυρὸς τὴν μανίαν* λιταῖς σου κατάσβε­σον,*  ̉Αγαπητέ, ἀ­γροὺς καὶ οἰκίας* σὺ διαφύ­λα­ξον,* ἵνα  ὑμνοῦμεν  σὲ* τὸν  τοῦ  Χριστοῦ  στρατιώ­την* τῶν πιστῶν τὸ στήριγμα* καὶ κατα­φύγιον. 

῾Ικετεύω σέ, πάτερ,* τὸν ψυχικὸν τάραχον* καὶ τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην* ταχὺ ἐκδίωξον,* σὺ γάρ,  ̉Αγαπητέ,* τὸν Λυτρωτὴν καί Σωτήραν,* ἐκ παιδὸς ἠγάπησας* καὶ διεκήρυξας.

̉Ο ρθοδόξων ἐδείχθης* φρουρὸς ὁ ἀκοίμητος* καὶ τῶν μοναζόντων τὸ κλέος ὡς καὶ τὸ πρότυπον* τῶν δὲ νοσοῦντων ἀεὶ* σὺ ἰατρὸς καὶ προστάτης* καὶ χη­ρῶν ὑ­πέρμαχος* ἀκατανίκητος.

Θεοτοκίον.

̉Ορθοδόξων τὰ τέκνα* καλῶς διαφύλατ­τε* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστει* ταῦτα σὺ τήρησον,* ἵνα πορεύ­ονται* ἐν τῇ ὁδῷ τοῦ Υἱοῦ Σου* καὶ Αὐ­τὸν δοξά­ζουσι* διὰ τοῦ βίου των. 

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου,  ̉Αθλοφόρε,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

̉Επίβλεψον* ἐν εὐμενείᾳ,* πανύμνητε Θεοτό­κε,* ἐ­πὶ τὴν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κά­κωσιν* καὶ ἴασαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Εἶτα Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως καὶ ὁ Χορός τὸ Κύ­ριε, ἐλέησον (δωδεκάκις) καὶ τὸ

Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία θερμὴ...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνέ,* καὶ κόσμου καταφύγιον* ἐκτενῶς βο­ῶμεν σοί,* πάντιμε  ̉Αγαπητέ, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κιν­δύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς  σοι  πόθῳ  καὶ  πίστει  προσφεύγοντας. 

ᾨδὴ δ’. Εἰσακήκοα Κύριε...

Τοὺς νοσοῦντας θεράπευσον,* ἰατρὲ ἀνάργυρε, σοῦ δεόμεθα* καὶ θεραπευτὰς βοήθησον* ποι­εῖν καλὰς διαγνώσεις πάντοτε.  

Σὲ προστάτην καὶ στήριγμα* καὶ φρουρὸν ἀκοίμητον οἱ  ̉Ορθόδοξοι,* Νεομάρτυς  ̉Αγαπητέ, ἔχοντες* οὐ πτοούμεθα, Θεοκοινώνητε.

Τέκνα τάχος σὺ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι,  ̉Αγαπητέ εὔσημε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου προστάτευσον* τὸν ἱκέτην, Δέσποινα Θεονύμφευτε,* καὶ τοὺς εἰς Σὲ κατα­φεύγο­ντας* ὑ­γιείαν δίδου, Παναμώμητε. 

ᾨδὴ ε’. Φώτισον ἡμᾶς…

῞Υπνον ἐλαφρόν* καί ἀνάπαυσιν τοῦ σώματος* παράσχου πάντες δεόμεθα θερμῶς* καί ταῖς λιταῖς Σου* τῆς ψυχῆς τά πάθη κοίμησον.

Σκέδασον σοφέ, τῶν παθῶν μου τὰ σκιρτήματα, καὶ τῷ Θεῷ σὺ αἴτει θαυματουργέ, ἵνα ῥυσθῶμεν, τῆς αἰωνίου κολάσεως.

Πάντας τοὺς πιστοὺς* ἐντρυφήσαι καταξίωσον* ἐν ταῖς Γραφαῖς,  ̉Ιωάσαφ θαυμαστέ,* καὶ βιώσαι τοῖς Χριστοῦ λόγοις καὶ προστάγμασι.  

Θεοτοκίον.

Νόσων ἰατρὸς* ἀνεδείχθης, Θεοδόξαστε,* διὸ σοι πάντες  προσφεύγομεν  θερμῶς* καὶ   ἐξαιτοῦμεν παρασχεῖν ἡμῖν μετάνοιαν.

ᾨδὴ στ’. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Τὰ τέκνα τῶν  ̉ Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τῶν βελῶν τοῦ Βελίαρ, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου,  ̉Αγαπητὲ μάρτυς,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδήγη­σον* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* ἡμεῖς οἱ πρός σε πίστει προσφεύγοντες.

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,*  ̉Αγαπητέ, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,* Νεομάρτυς, ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι.

̉Εκ βλάβης τῶν φρενῶν διαφύλαττε,* ̉Αγαπητέ, τοὺς ἱκέτας σου τάχος* καὶ ἐκ ποικίλων παγίδων ἀ­παύστως* ἃς ὁ ἐχθρὸς ἐξυφαίνει διάσωσον* δεόμε­θα γονυκλινῶς,* Νεομάρτυς, ἡμεῖς οἱ ἀνάξιοι.  

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε,  ̉Ορθοδόξους φύλαττε* καὶ διάσωζε ἐκ πάσης κακίας* καὶ ἐν τῇ πίστει ἡμῶν ἀλ­λοδόξους* τάχος ὁδήγησον πάντες δεόμεθα* τοὺς δὲ Ποιμένας ἀκραιφνεῖς* ὁδηγοὺς ἱκετῶν Σου ἀνάδει­ξον.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου,  ̉Αθλοφόρε,* ὅ­τι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγο­μεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησία. 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα* δυ­σώ­πησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Καὶ πάλιν Δέησις ὑπὸ τοῦ ῾Ιερέως  καὶ τὸ Κοντάκιον.  Ἦχος β´. Προστασία...

Σὺ προστάτης τῶν Χριστιανῶν ἀκαταίσχυ­ντος* καὶ μεσίτης πρὸς τὸν Ποιητὴν ἀμετάθε­τος·* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν δεήσεων φωνάς,* ἀλλὰ σπεῦ­σον σύ, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοή­θειαν ἡ­μῶν τῶν πι­στῶς δεομένων σου·* δέχου ἡμῶν πρεσβείαις* καὶ ῥῦ­σε ἐκ τῶν κινδύνων,*  ̉Αγαπητέ νόσων ἰατρέ* καί τῶν πιστῶν τῶν κατα­φύγι­ον. 

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς ἁγίοις αὐτοῦ. (δίς)

Στίχος. Τοῖς Ἁγίοις τοῖς ἐν τῇ γῇ, ἐθαυμάστωσεν αὐτοῦ ὁ Κύριος.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν….

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς:  ̉Εκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον (Κεφ. ι΄. 1, 5)  ἁγί­ου Εὐαγγελίου …

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Τῷ καιρῷ ἐκείνῳ, προσκαλεσάμενος ὁ Ἰησοῦς τοὺς δώδεκα Μαθητὰς αὐτοῦ, ἔδωκεν αὐτοῖς ἐξουσίαν κατὰ πνευμάτων ἀκαθάρτων, ὥστε ἐκβάλλειν αὐτά, καὶ θεραπεύειν πᾶσαν νόσον καὶ πᾶσαν μαλακίαν. Τούτους ἀπέστειλεν ὁ Ἰησοῦς παραγγείλας αὐτοῖς, λέγων· εἰς ὁδὸν ἐθνῶν μὴ ἀπέλθητε, καὶ εἰς πόλιν Σαμαρειτῶν μὴ εἰσέλθητε. Πορεύεσθε δὲ μᾶλλον πρὸς τὰ πρόβατα τὰ ἀπολωλότα οἴκου Ἰσραήλ. Πορευόμενοι δὲ κηρύσσετε, λέγοντες· Ὅτι ἤγγικεν ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν. Ἀσθενοῦντας θεραπεύετε, λεπροὺς καθαρίζετε, νεκροὺς ἐγείρετε, δαιμόνια ἐκβάλλετε, δωρεὰν ἐλάβετε, δωρεὰν δότε.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ…

Ταῖς τοῦ  ̉Αναργύρου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ…

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξά­λειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. β´. Ὅλην ἀποθέμενοι...

Μὴ ἐγκαταλείπης με* τῶν  ̉Ορθοδόξων προστάτα,*  ̉Αγαπητὲ ἔνδοξε,* ἀλλὰ δέ­ξαι δέη­σιν τοῦ ἱκέτους σου·* θλῖψις γὰρ ἔχει με,* φέρειν οὐ δύνα­μαι* ἀρχεκάκου τὰ τοξεύματα·* σκέπην οὐ κέ­κτημαι* οὐδὲ ποῦ πρσφύγω, Πανά­ριστε,* πά­ντοθεν πολεμού­με­νος* καὶ παραμυθί­αν οὐκ ἔχω πλὴν σου.* Σπεῦ­σον, Θεοφόρε,* καὶ γίνου σὺ προ­στάτης καὶ φρουρὸς* καὶ βακτηρία ἀκλόνητος* ἐμοῦ τοῦ τρισάθλιου.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον ὁ Θεός τόν λαόν σου…

῾Ο χορός: Κύρει, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

ᾨδὴ ζ´. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας...

̉Ο ρθοδόξων κατέστης* ἰατρὸς ἀλάνθαστος καὶ ἀ­νάργυρος,* ̉Αγαπητέ παμμάκαρ* καὶ πάντων ὁ­δοδείκτης* ἀκλινὴς τε καὶ ἀσειστος* τῶν δὲ πιστῶν βοηθὸς* ἀκοίμητος καὶ ῥύστης.

Τῶν ἀτέκνων κατέστης* καταφύγιον μέγα σύ, Πνευματέμφορε,* καὶ πάντων τῶν ποθοῦ­ντων* ἰδεῖν Θεοῦ τὴν δόξαν* ἀρωγός, διὸ κράζω­σι,* χαῖρε  ̉Αγαπητέ,* πιστῶν ἡ βακτηρία.

̉Αγαπητέ φωσφόρε,* πρὸς σὲ πίστει προσέρχο­μαι ὁ ἀνάξιος* καὶ χείρας μού σοι αἴρω* καὶ πόθῳ ἀ­νακράζω* ἀποδήμους διάσωσον* ἐκ τῶν χειρῶν πει­ραστοῦ* καὶ τῶν αἰρετιζόντων.     

Θεοτοκίον.

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανίαν* καταπαύει ὁ Πλάστης, Θεομακάριστε,* διὸ πιστῶν τὰ πλήθη* αἰτοῦσι σαῖς πρεσβεῖαις* καὶ  γονυκλινῶς σοῦ  δέονται,* τὸν Σόν Υἱόν Μαριάμ, εὐμένισον λιταῖς Σου. 

ᾨδὴ η’. Τόν Βασιλέα…

 ̉Αδυναμίας* τῶν μαθητῶν ταῖς λιταῖς σου* θε­ρα­πεύει ὁ Κτίστης ταχέως* καὶ εἰς τοὺς γονέ­ας* χα­ρὰν παρέχει τάχος.

Τὴν ἀνεργίαν*  ̉Αγαπητέ, ταῖς λιταῖς σου,* ὁ Δεσπό­της τῶν ὅλων ἀπελαύνει* καὶ πιστοῖς παρέ­χει* τα­χέως ἐργασίαν.

Σύ τάς ἰώσεις* ἐκ τῶν πιστῶν ἀπελαύνεις,* καί ὑγιείαν τάχος παρέχεις* διό σοι πάντες* προσφεύγουσι παμμάκαρ. 

Θεοτοκίον.

Τὸν Κύριόν μας* καὶ Λυτρωτὴν τῶν ψυχῶν μας* κα­θικέτευε, Μαρία Παρθένε,* ὅπως οἱ ἀχρεί­οι* ῥυ­σθῶμεν τῆς γεένης.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον...

̉Αγάπην καὶ εἰρήνην,* ῥώμην καὶ ὑγείαν,* ὑπο­μο­νήν καὶ πραότητα δίδου ἡμῖν* καὶ τῆς ὀσ­φῦος τὰ ἄλγη* λιταῖς σου ἴασον.  

Λιμὴν σὺ καὶ προστάτης,* πάντων  ἀνεδεί­χθης* καὶ τῶν  ̉Ορθοδόξων τεῖχος ἀκράδαντον,* κα­ταφυγὴ τε καὶ σκέπη* καὶ ἀγαλλίαμα.

Τὰ τέκνα ̉Ορθοδόξων* σὲ καθικετεύω* ἐκ τῆς ἀπιστί­ας τάχος διάσωσον* καὶ εἰς νομὰς τοῦ Κυρί­ου* ταύ­τα ὁδήγησον.

Θεοτοκίον.

̉Ε ξ ὄγκων δυσιάτων* φύλαττε, Παρθένε,* τοὺς σοῦ ἱκέτας δεόμεθα πάντες θερμῶς* καὶ ἐκ παθῶν ἐφαρμάτων* ἡμᾶς προστάτευσον.

Καὶ εὐ­θὺς τὰ πα­ρόν­τα Με­γα­λυ­νά­ρια.

῎Αξιόν ἐστιν ὡς ἀληθῶς* μακαρίζειν σε τὴν Θεο­τόκον,* τὴν ἀειμακάριστον καὶ παναμώ­μη­τον* καὶ Μητέρα τοῦ Θεοῦ ἡμῶν.* Τὴν τιμιω­τέ­ραν τῶν Χε­ρουβεὶμ* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρί­τως τῶν Σε­ρα­φείμ,*  τὴν  ἀδιαφθόρως  Θεὸν Λό­γον τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄ­ντως Θεοτόκον σὲ μεγαλύ­νομεν.

Πάντων τῶν νοσοῦντων  ̉Αγαπητέ,* Τριὰς ἡ ῾Αγία* σὲ ἀνέδειξε ἰατρόν,* ὀρφανῶν προτάτην,* πενήτων τὸν τροφέα* καὶ πάντων τῶν ἐν θλίψει* τὸ καταφύγιον.

Χαίροις τῆς Ρωσίας ἄστρον λαμπρὸν* καὶ Λαύρας τοῦ Κιέβου* ὁ ἀτίμητος θησαυρός.* Χαίροις  ̉Ορθοδόξων* ἀγλάϊσμα καὶ δόξα* καὶ πάντων τῶν νοσοῦντων* τὸ καταφύγιον.  

῎Ελαβες τήν χάριν παρά Θεοῦ*  ̉Αγαπητέ μάκαρ* θεραπεύειν ὁλοτελῶς* ὄγκους καί ἰώσεις* καί πᾶσαν ἄλλην νόσων* διό σοι, Θεοφόρε, πίστει προσφεύγομεν.

Τὸν Χριστὸν ἠγάπησας ἐκ παιδός*  ̉Αγαπητέ μάκαρ*  ̉Ορθοδόξων ὁ ἰατρὸς* διὸ ἐνεδύθης* τῶν μοναχῶν χιτῶνα * ἐν Λαύρᾳ τοῦ Κιέβου* ἔνθα ἡγίασας.

Πάντας τοὺς προστρέχοντας ἐπὶ σε* φύλαττε βοῶμεν,* ̉Αγαπητέ θαυματουργέ,* ἐκ πάσης κακίας,* τροχαίου,  ἀνεργίας* καὶ  ἐκ χειρῶν  δαιμό­νων* πάντας προστάτευσον. 

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυ­ρίου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πά­ντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς  τὸ  σωθῆναι  ἡμᾶς.

῾Ο Χορός: τὸ Τρισάγιον, Πάτερ ἡμῶν... ῾Ο ῾Ιερεύς: ῞Οτι σοῦ ἐστιν… Ὁ Χορός: ̉ Α­μήν. 

̉Εἶ­τα τὸ  ̉̉̉Απολυτίκιον. Ἦχος γʹ.

῞Οσιε καὶ ἰαματικὲ  ̉Αγαπητέ,* πρέσβευε τό πανυκτήρμονι Θεῷ,* ἵνα πταισμάτων ἄφεσιν* παράσχῃ ταῖς ψυχαῖς ἡμῶν.

Δέησις καὶ μικρὰ ἀπόλυσις. Τῶν  πιστῶν  ἀσπαζομένων  τὰς εἰκόνας  ψάλ­λομεν:

῏Ηχος βʹ. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου...

Πᾶσι τοῖς προστρέχουσι πιστῶς* πρὸ τῆς ἱε­ρᾶς σου εἰκόνας,*  ̉Αγαπητέ θαυμαστέ,* δίδου σὺ με­τάνοιαν,* ὑπομονὴν καὶ χαράν,* φωτισμὸν καὶ ταπεί­νωσιν,* εἰρήνην καὶ πίστιν,* ἄγγελον ἀκοί­μη­τον καὶ ὁδηγὸν ἀσφαλῆ.* Μάκαρ,  ̉Ορθο­δόξων τὸ κλέ­ος* ἀσθενῶν ἐδείχθης θεράπων* καὶ τῶν ἐν ἀνάγκαις  καταφύγιον.

῏Ηχος πλ. δʹ.

Δέσποινα, πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσαι ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνά­γκης  καὶ θλίψεως.

῏Ηχος βʹ.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆ­τερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Δι̉ εὐχῶν τῶν ῾Αγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύριε  ̉Ιη­σοῦ Χριστὲ ὁ Θεός, ἐλέησον καὶ σῶσον ἡ­μᾶς.  ̉ Αμήν

---

[1] . Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγιε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευ­ταῖα: Δό­ξα Πατρὶ…, Καὶ νῦν…