Περὶ τοῦ μεγαλείου τῆς Θείας Λειτουργίας καὶ τῆς πνευματικῆς Ἀδιαφορίας
«Τί πιὸ μεγαλειῶδες, πιὸ συγκλονιστικό, πιὸ ἱερὸ καὶ ἅγιο ἀπὸ τὴ Θεία Λειτουργία, κατὰ τὴν ὁποίαν ὁ ἴδιος ὁ Θεὸς σφαγιάζεται ἀναίμακτα καὶ προσφέρεται στὸ πλάσμα Του; Κι ὅμως πολλοὶ χριστιανοὶ περιφρονοῦν αὐτὴ τὴν οὐράνια μυσταγωγία καὶ δὲν προσέρχονται στὸν ναὸ ὅταν τελεῖται. Ἄλλοι πάλιν ἔρχονται μόνον ἀπὸ συνήθεια καὶ στέκονται ῥάθυμοι, ψυχροί, περιπλανώμενοι μὲ τὴ σκέψη καὶ τὸ βλέμμα. Γιατί; Διότι ἴσως κατὰ βάθος δὲν πιστεύουν στὸ μυστήριο, δὲν συλλαμβάνουν τὸ μεγαλεῖό του, τὴ θεουργὸ δύναμή του, τοὺς σωτηρίους καρποὺς του. Διότι δὲν ἔχουν ἀναγεννηθεῖ ἀπὸ τὴν πλουσίως προσφερομένη χάριν τοῦ Θεοῦ καὶ ὁ ὕπνος τῆς πνευματικῆς ἀδιαφορίας ἔχει βαρύνει τὰ βλέφαρα τῆς ψυχῆς τους».
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου