Νεομάρτυς Κοσμᾶς ὁ Τρικκαῖος ὁ ἐν Προῦσσῃ μαρτυρήσας τὸ 1490

 

Νεομάρτυς Κοσμᾶς ὁ Τρικκαῖος ὁ ἐν Προῦσσῃ μαρτυρήσας τὸ 1490

Νεομάρτυς Κοσμᾶς ὁ Τρικκαῖος

ὁ ἐν Προῦσσῃ μαρτυρήσας τὸ 1490

( ̉Εορτάζει τὴν Κυριακὴν

μετὰ τὴν ῞Υψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ.)

Νεομάρτυς ῞Αγιος Κοσμᾶς ὁ Τρικκαῖος

῾Ο ἅγιος Νεομάρτυς Κοσμᾶς γεννήθηκε στὰ Τρίκαλα στὶς ἀρχὲς τοῦ 15ου αἰ. γιὰ λόγους ποὺ δὲν γνω­ρίζουμε ἔφθασε στὴν Προῦσα τῆς Βιθυνί­ας.

   Σὲ χειρόγρα­φο τῆς ῾Ι. Μ. τῶν  ̉Ιβήρων τοῦ ῾Αγίου ῎Ορους, ὅπου βρέθηκε ὁ βίος του διαβάζουμε, ὅτι ἦταν σεμνός, εὐ­λαβής, ἔγγαμος καὶ ὅτι συκοφαντήθηκε ἀ­πὸ μία ἁμαρτω­λὴ μουσουλμάνα. ῾Οδηγήθηκε στὸν ἡ­γεμόνα τῆς Προύσης στὸν ὁποῖο ὁμολόγησε τὴν πί­στη του στὸ Χριστό. Κατά­δικάστηκε νὰ καεῖ ζωντα­νός. ̉Ενῶ ἔτρεχε πρὸς τὸν τόπο τοῦ μαρτυρίου του χα­ρούμενος ἕνας τούρκος τὸν μαχαί­ρωσε στὸ στῆθος κι ὅ­πως ἦταν αἱμόφυρτος τὸν ἔρριξαν στὴ φωτιά καὶ ἔλαβε ἐπάξια τὸ στεφάνι τοῦ μαρτυ­ρίου.

   ̉Εορτάζει τὴν Κυριακὴν μετὰ τὴν ῞Υψωσιν τοῦ Τιμίου Σταυροῦ καὶ εἰς τὰ Τρίκαλα τὴν 1ῃ Κυριακή τοῦ  ̉Οκτωβρίου.

Παρακλητικὸς Κανὼν

εἰς τὸν Νεομάρτυρα Κοσμᾶ τὸν Τρικκαῖον

 τὸν ἐν Προῦσσῃ μαρτυρίσαντα

Ποίημα τοῦ κ. Γεωργίου Θ. Μηλίτση, διδασκάλου. 

Εὐλογήσαντος τοῦ ῾Ιερέως, τὸ Κύριε εἰσάκουσον, μεθ̉ ὃ τὸ Θεὸς Κύριος (τετράκις) καὶ τὰ ἑξῆς:

῏Ηχος δʹ. ῾Ο ὑψωθεὶς ἐν τῷ Σταυρῷ…

Τὸν Νεομάρτυρα, Κοσμᾶ τὸν ἐκ Τρίκκης* εὐσεβο­φρόνως οἱ πιστοὶ δεῦτε πάντες,* ἐν κατανύξει κράζοντες θερμῶς ἐκ ψυχῆς,* ῥῦσαι τοὺς προστρέχο­ντας,* λοι­μικῆς ἀσθενείας,* πάσης περιστάσεως καὶ ποικί­λων κινδύνων,* ταῖς πρὸς   Χριστὸν λιταῖς σου θαυμαστέ,* σὲ γὰρ προστάτην ἀκοίμητον ἔχομεν.

Δόξα Πατρὶ... ̉ Απολυτίκιον ῏Ηχος α’. Τῆς ἐρήμου…

Τῶν Τρικκαίων τὸ κλέος καὶ τῆς Προύσσης τὸ καύ­χημα,* τῶν Νεομαρτύρων τὴν δόξαν* καὶ πιστῶν καταφύγιον,* Κοσμᾶν τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν νέον τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντο­δαπὰς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι˙* δόξα τῷ σὲ δοξά­σαντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι˙* δόξα τῷ χο­ρηγοῦντι διὰ σοῦ, ἡμῖν παθῶν ἐκλύτρωσιν.

Καὶ νῦν ... Θεοτοκίον.

Οὐ σιωπήσωμέν ποτε, Θεοτόκε,* τὰς δυναστείας σου λαλεῖν οἱ ἀνάξιοι˙* εἰ μὴ γὰρ σὺ προΐστασο πρε­σβεύουσα,* τὶς ἡμᾶς ἐῤῥύσατο* ἐκ τοσούτων κινδύ­νων;* Τὶς δὲ διεφύλαξεν* ἕως νῦν ἐλευθέρους;* Οὐκ ἀποστῶμεν, Δέσποινα, ἐκ σοῦ˙* σοὺς γὰρ δούλους σῴζεις ἀεὶ* ἐκ παντοίων δεινῶν.

Εἶτα ὁ Νʹ Ψαλμὸς καὶ ἀρχόμεθα τοῦ Κανόνος[1].

ᾨδὴ αʹ. Ἦχος πλ. δ'.  Ὑγρὰν διοδεύσας…

Θερμῶς ἱκετεύω σε, ἀθλητά,* λιταῖς σου πρὸς Πλά­στην καὶ τῶν πάντων Δημιουργόν* χάρισόν μοι, Κοσμᾶ νεομάρτυς,* ὑπομονὴν καὶ ἀγάπην, μα­κάριε.

Προσπίπτω ὁ τάλας γονυκλινῶς* καὶ χείρας μου αἴ­ρω, Νεομάρτυς θαυματουργέ,* ἀπάλλαξον, Κο­σμᾶ, σὸν ἱκέτην* ἐκ τῶν ποικίλων παθῶν, ἀ­ξιάγαστε.

Τὴν Τρίκκην προστάτευσον, ἀθλητά,* ἐκ τοῦ σει­σμοῦ τὴν μανίαν καὶ τοῦ πυρὸς ἀπειλήν,* εἰρή­νην παράσχου σοῦ ἱκέτας,* Κοσμᾶ Νεομαρτύρων, τὸ σέ­μνωμα.

Θεοτοκίον.

Προσπίπτω ἱκέτης σοι, Μαριάμ,* καὶ τὴν σὴν ἐξαι­τοῦμαι βοήθειαν, ̉Αγαθή,* ἣν τάχος παράσχου τῷ ἀχρείῳ,* ἵνα ῥυσθῶ τοῦ πυρὸς τῆς κολά­σεως.

ᾨδὴ γʹ. Οὐρανίας ἁψῖδος…

῾Ικετεύω σε, μάρτυς,* τὸν ψυχικὸν τάραχον* καὶ τῆς ἀθυμίας τὴν ζάλην* ταχὺ ἐκδίωξόν* συ, Κο­σμᾶ θαυμαστέ,* τὸν Λυτρωτὴν καὶ Σωτήρα,* ἐκ παιδὸς ἠ­γάπησας* Τρίκκης τὸ καύχημα.

̉Οφθαλμοὺς ἀλλοδόξων,* λιταῖς σου Κοσμᾶ, ἄνοι­ξον* καὶ ἐν τῇ ὀρθῇ ἡμῶν πίστει* τούτους ὁδήγη­σον* καὶ Χριστῷ λυτρωτῇ* σὺν ἡμῖν, πάτερ, ὑ­μνεῖσαι* καὶ λα­τρεύσαι δέομαί* συ καταξίωσον. 

Τῆς ὀσφίος τὰ ἄλγη,* ὁ Πλαστουργὸς Κύριος,* καὶ ποικίλους ὄγκους ἰάται, λιταῖς σου, ἔνδοξε,* διὸ πρὸς σε οἱ πιστοί* μετὰ δακρύων βοῶσιν* καὶ αἰ­τοῦ­σιν, ῞Αγιε,* τὴν μεσιτείαν σου. 

Θεοτοκίον.

̉Εκ τροχαίου, Παρθένε,* σὺ διαφύλαξον* πάντας τοὺς προστρέχοντας πόθῳ* πρὸ τῆς εἰκόνος Σου* καὶ ἐξαιτοῦντας, ῾Αγνή* τὴν σὴν βοήθειαν πί­στει* καὶ Χριστὸν δοξάζοντας,* Θεομακάριστε.

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Νεομάρ­τυς* ὅτι πάντες ἱκετικῶς* εἰς σὲ καταφεύγομεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησίαν. 

̉Επίβλεψον ἐν εὐμενεία, πανύμνητε Θεοτόκε, ἐπὶ τήν ἐμὴν χαλεπὴν τοῦ σώματος κάκωσιν καὶ ἴα­σαι τῆς ψυχῆς μου τὸ ἄλγος.

Δέησις καὶ τὸ Κάθισμα. Ἦχος βʹ. Πρεσβεία...

Σὺ πρέσβυς θερμὸς* καὶ τεῖχος ἀπροσμάχητον* ἐ­δεί­χθης, σεμνέ,* καὶ κόσμου καταφύγιον* ἐκτε­νῶς βο­ῶμεν σοί,* Κοσμᾶ ἀξιάγαστε, πρόφθα­σον* καὶ ἐκ κιν­δύνων λύτρωσαι ἡμᾶς,* τοὺς  σοι  πόθῳ  καὶ  πί­στει  προσφεύγοντας.

ᾨδὴ δʹ. Εἰσακήκοα, Κύριε…

Σὲ προστάτην καὶ πρόμαχον* τῶν ἐν κινδύνοις καὶ θλίψεσι ὄντων* ὀνομάζομεν ἱκέταις σου·* διὸ εἰς σέ, Κοσμᾶ, καταφεύγομεν.  

Τέκνα τάχος συ δώρησον* τοῖς ποθοῦσι, Κοσμᾶ θεο­ειδέστατε,* καὶ παράσχου ῥώσιν ἅπασι* τοῖς σοι πόθῳ καὶ πίστει προστρέχουσι.

Τοὺς νοσοῦντας θεράπευσον,* ἰατρὲ ἀνάργυρε, σοῦ δεόμεθα* καὶ θεραπευτὰς βοήθησον* ποι­εῖν κα­λὰς διαγνώσεις πάντοτε.

Θεοτοκίον.

῾Ολοψύχως σοῦ δέομαι* τὰ τέλη ἀνώδυνα πᾶσι δώ­ρησε* καὶ κατεύνασον τὸν τάραχον* τοῦ νοὸς μου, Κόρη Θεονύμφευτε.

ᾨδὴ εʹ. Φώτισον ἡμᾶς…

῎Ιασαι, Κοσμᾶ,* τῶν παθῶν μου τὴν ἀσθένειαν* καὶ ταῖς πρεσβείαις σου παράσχου καμοὶ* ὑγιεί­αν ὡς καὶ μετάνοιαν, Θεοδόξαστε.

Δέομαι θερμῶς* ὁ ἀνάξιος ἱκέτης σου* τὴν νεότη­τα προστάτευσον, Κοσμᾶ,* ἐκ τῶν χειρῶν τοῦ ἀλά­στορος, πανευφρόσυνε.

Φύλαττε ἀεὶ* τοὺς προστρέχοντας τῇ σκέπῃ σου* ἐκ τῶν ποικίλων λοιμώξεων, ἔνδοξε,* καὶ ἐκ τῶν ὄ­γκων, Κοσμᾶ,* πιστῶν καταφύγιον. 

Θεοτοκίον.

῎Αχραντε θερμῶς,* ἱκετεύω Σε ὁ ἄθλιος,* ἐκ τῶν πα­γίδων ἀρχεκάκου ἐχθροῦ,* τὸν Σὸν ἱκέτην,* ἀπαύ­στως Μαριάμ, προστάτευσον.

ᾨδὴ στʹ. Τὴν δέησιν ἐκχεῶ…

Τὰ τέκνα τῶν  ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοι­μοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, Κοσμᾶ Νεομάρτυς,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁ­δήγη­σον˙* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* τὴν ῾Ελλάδα προστἀτευσον, ῞Αγιε.

῾Ως τεῖχος, καταφυγῆς καλοῦμέν σε,*  ̉Ορθοδό­ξων οἱ χοροὶ, Νεομάρτυς,* καὶ ἰατρὸν ἐν τοῖς νό­σοις παμμάκαρ,* σὲ ὀνομάζομεν, Κοσμᾶ θεοδόξα­στε,* δε­όμεθά σου ἀγαθέ,* ἡμᾶς ἐκ τῶν κινδύνων διάσω­σον.

Τὰ τέκνα τῶν ̉Ορθοδόξων φύλαττε* ἐκ τοῦ λοιμοῦ τῆς ἁμαρτίας, Θεόφρον,* καὶ ταῖς λιταῖς σου, Τρικ­καίων τὸ κλέος,* εἰς τὰς νομὰς τοῦ Κυρίου ὁδή­γη­σον˙* δεόμεθά σου ταπεινῶς,* τῶν πιστῶν σὺ γε­νοῦ κα­ταφύ­γιον.

Θεοτοκίον.

̉Ορθόδοξοί σε προστάτην ἔχομεν* καὶ φρουρὸν ἀ­κοίμητον, Θεοτόκε,* σὺ τῶν δαιμόνων τὰ βέ­λη διώ­κεις,* σὺ καὶ τὰς νόσους ἰᾷ, Θεοδόξαστε,* διὸ μονα­ζόντων χοροὶ* ἀνυμνοῦσιν ἁπαύστως σέ, Δέ­σποινα.  

Διάσωσον* ἀπὸ κινδύνων ἱκέτας σου, Νεομάρ­τυς* ὅτι πάντες δεητικῶς* εἰς σὲ καταφεύγομεν* ὡς ἔ­χοντι τῷ Θεῷ παῤῥησίαν. 

῎Αχραντε,* ἡ διὰ λόγου τὸν Λόγον ἀνερμηνεύ­τως* ἐπ̉ ἐσχάτων τῶν ἡμερῶν τεκοῦσα δυσώπησον,* ὡς ἔχουσα μητρικὴν παῤῥησίαν.

Δέησις καὶ τὸ Κοντάκιον. Ἦχος βʹ. Προστασία.

Σὲ προστάτην τῶν Χριστιανῶν ὀνομάζομεν* καὶ ἀ­κοίμητον φρουρὸν ἁπάντων καλοῦμέν σε˙* μὴ πα­ρίδῃς* ἁμαρτωλῶν ἱκέτιδας φωνάς,* ἀλλὰ πρόφθα­σον, θαυματουργέ,* εἰς τὴν βοήθειαν ἡμῶν τῶν θερ­μῶς δεο­μένων σου.* ῾Ρῦσαι τάχος ἐκ νόσων* καὶ σῶ­σον ἐκ τῶν κινδύνων* τοὺς καταφεύγο­ντας πρὸς σε,* Κοσμᾶ θεοδόξαστε.

Καὶ εὐθὺς τὸ Προκείμενον.  Ἦχος δ´.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνω πληθυνθήσεται. (δίς)

Στίχος. Θαυμαστὸς ὁ Θεὸς ἐν τοῖς Ἁγίοις αὐτοῦ.

Δίκαιος ὡς φοῖνιξ ἀνθήσει καὶ ὡσεὶ κέδρος ἡ ἐν τῷ Λιβάνω πληθυνθήσεται.

῾Ο ῾Ιερεύς: Καὶ ὑπὲρ τοῦ καταξιωθῆναι  ἡμᾶς …

῾Ο Χορός: Κύριε ἐλέησον (τρίς)

῾Ο ῾Ιερεύς: Σοφία, ὀρθοὶ ἀκούσωμεν τοῦ ἁγίου…

῾Ο Χορός: Καὶ τῷ Πνεύματί σου.

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Εκ τοῦ κατὰ Ματθαῖον ἁγίου…

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Εἶπεν ὁ Κύριος τοῖς ἑαυτοῦ Μαθηταῖς˙ Ἰδού, ἐγὼ ἀ­ποστέλλω ὑμᾶς ὡς πρόβατα ἐν μέσῳ λύκων˙ γίνε­σθε οὖν φρόνιμοι ὡς οἱ ὄφεις, καὶ ἀκέραιοι ὡς αἱ πε­ριστεραί. Προσέχετε δὲ ἀπὸ τῶν ἀνθρώπων˙ παραδώ­σουσι γὰρ ὑμᾶς εἰς συνέδρια, καὶ ἐν ταῖς συνα­γω­γαῖς αὐτῶν μαστιγώσουσιν ὑμᾶς. Καὶ ἐπὶ ἡγεμό­νας δὲ καὶ βασιλεῖς ἀχθήσεσθε ἕνεκεν ἐμοῦ, εἰς μαρ­τύρι­ον αὐ­τοῖς καὶ τοῖς ἔθνεσιν. Ὅταν δὲ παραδιδῶ­σιν ὑ­μᾶς, μὴ μεριμνήσητε πῶς ἢ τί λαλήσητε˙ δοθή­σεται γὰρ ὑμῖν ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ, τί λαλήσετε. Οὐ γὰρ ὑμεῖς ἐστε οἱ λαλοῦντες, ἀλλὰ τὸ Πνεῦμα τοῦ Πατρὸς ἡ­μῶν, τὸ λαλοῦν ἐν ὑμῖν. Παρα­δώσει δὲ ἀδελφὸς ἀδελ­φὸν εἰς θά­νατον, καὶ πατὴρ τέκνον˙ καὶ ἐπαναστήσο­νται τέκνα ἐπὶ γονεῖς, καὶ θανατώσου­σιν αὐτούς. Καὶ ἔσεσθε μι­σούμενοι ὑπὸ πάντων διὰ τὸ ὄνομά μου˙ ὁ δὲ ὑπομεί­νας εἰς τέλος, οὗτος σωθή­σεται.

῾Ο Χορός: Δόξα σοι, Κύριε, Δόξα σοι.

Δόξα Πατρὶ …

Ταῖς τοῦ  ̉Αθλοφόρου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλει­ψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Καὶ νῦν…

Ταῖς τῆς Θεοτόκου πρεσβείαις Ἐλεῆμον,* ἐξάλειψον τὰ πλήθη* τῶν ἐμῶν ἐγκλημάτων.

Στίχος: Ἐλέησόν με ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα …

Προσόμοιον. Ἦχος πλ. βʹ. Ὅλην ἀποθέμενοι…

Μὴ ἐγκαταλείπῃς με τῶν  ̉Ορθοδόξων τὸ κλέος* τὸν πρὸς σε προστρέχοντα, καὶ καθικετεύοντα, ὁ ἀνάξιος˙* θλῖψις γὰρ ἔχοιμε, φέρειν οὐ δύνα­μαι, ἀρ­χεκάκου τὰ τοξεύματα,* σκέπην οὐ κέκτη­μαι,* οὐδὲ κα­ταφύγιον, Πάντιμε,* πάντοθέν εἰμι δέσμιος,* ἐκ ποι­κίλων παθῶν ὁ πανάθλιος,* Κοσμᾶ ἀ­θλοφόρε,* θησαύρισμα τῆς Τρίκκης καὶ Προύσσης χαρμονή,* μὴ παραβλέπῃς τὴν δέησιν,* ἐμοῦ τοῦ τρι­σάθλιου.

῾Ο ῾Ιερεύς: Σῶσον, ὁ Θεός, τὸν λαὸν σου …

῾Ο Χορός: Κύριε, ἐλέησον (δωδεκάκις)

῾Ο ῾Ιερεύς: ̉Ελέει καὶ οἰκτιρμοῖς …

῾Ο Χορός:  ̉Αμήν.

Καὶ ἀποπληροῦμεν τὰς λοιπὰς ᾨδὰς .

ᾨδὴ ζʹ. Οἱ ἐκ τῆς ̉ Ιουδαίας…

Τοῦ σεισμοῦ τὴν μανίαν* ταῖς λιταῖς σου, Κοσμᾶ κα­ταπαύει ὁ Κύριος,* διὸ σου ἱκεσίας* αἰτούμε­θα ἀ­παύστως* καὶ μετὰ πόθου ᾄδωμεν˙* τὸν Πλαστουρ­γὸν τοῦ παντός* εὐμένησον, Θεόφρων.

Οὐρανῶν Κυβερνήτην,* Κοσμᾶ ἀξιάγαστε, σφο­δρῶς ἠγάπησας˙* διὸ καὶ τὴν ζωήν σου,* ὡς  ἄ­κακον ἀρ­νίον,* Αὐτῷ προσενήνοχας,˙* ὦ Νεομάρτυς Χριστοῦ,* προστάτευσον ἱκέτας.

Λυτρωτὴν καὶ Σωτήρα* καθικέτευε πάντες, Κο­σμᾶ, δεόμεθα* παράσχει τοῖς ποθοῦσι* χαρὰν τε καὶ εἰ­ρήνην,* ἵνα πόθῳ σοι ᾄδωμεν˙* χαῖρε, τῆς Τρίκκης βλαστέ* καὶ δόξα  ̉Ορθοδόξων.

Θεοτοκίον.

Θεοτόκε Παρθένε* σοι προσπίπτομεν πάντες θερ­μῶς δεόμενοι* παράσχου σου ἱκέταις* θάῤῥος ὁ­μολογίας* ὡς καὶ πίστιν ἀκλόνητον˙* ἵνα δοξά­ζωμεν Σέ,* τὸ εὔχος τῶν ̉Αγγέλων.

ᾨδὴ ηʹ. Τὸν Βασιλέα…

Τὸν Βασιλέα* καὶ τῶν ἁπάντων Δεσπότην,* Νέο­μάρτυς Κοσμᾶ, ἐξαιτοῦμεν* ἀπαύστως δυσώπει,* ἵνα μὴ κολασθῶμεν.

Σέ, Νεομάρτυς,* καθικετεύομεν πάντες* τὸν Δε­σπότην τῶν ὅλων δυσώπει,* ὅπως τὴν πατρίδα* ἡ­μῶν περιφρουρήσῃ.

Τὸν Κύριόν μας* καὶ Λυτρωτὴν τῶν ψυχῶν μας* κα­θικέτευε, Κοσμᾶ Νεομάρτυς,* ὅπως οἱ ἀχρεί­οι* ῥυ­σθῶμεν τῆς γεένης.

Θεοτοκίον.

̉Εκ τῶν ἀνθρώπων* τὴν ἀνασφάλειαν τάχος* ἐκ­δι­ώκεις, Παρθένε Μαρία,* καὶ εἰς τὰς ψυχὰς μας* ἐλ­πίδαν ἐμφυτεύεις.

ᾨδὴ θʹ. Κυρίως Θεοτόκον…

̉Εν Προύσσῃ, ἀθλοφόρε* ἤθλησας νομίμως* καὶ τῶν μαρτύρων στεφάνους κατέκτησας˙* διὸ ἡ­μεῖς, θαυ­μαστέ,* τὴν σκέπην σου αἰτοῦμεν. 

Τὴν ἀνεργίαν, μάρτυς* Πλάστης καταπαύει* καὶ τοῖς ἱκέταις παρέχει τὰ κρείττονα,* διὸ πρὸς σε οἱ πιστοὶ* προσφεύγουσι ἀπαύστως.

Κοσμᾶ, σὲ ἱκετεύω* χείραν βοηθείας* παράσχου τοῖς σοι εἰκόνι προστρέχουσι,* ὅπως τὰ τέλη τοῦ βίου εἰσὶ ἀνώδυνα.

Θεοτοκίον.

Πανάχραντε Μαρία,* σὲ καθικετεύω* τοὺς ὀφθαλ­μοὺς ἀλλοδόξων διάνοιξον,* καὶ ἐν τῆ πί­στει ἡ­μῶν* ὁδήγησον ταχέως. 

Καὶ εὐ­θὺς τὰ Με­γα­λυ­νά­ρια.

­῎Αξιόν ἐ­στιν ὡς ἀ­λη­θῶς,* μα­κα­ρί­ζειν σε τὴν Θε­ο­τό­κον,* τὴν ἀ­ει­μα­κά­ρι­στον καὶ παναμώ­μη­τον* καὶ Μη­τέ­ρα τοῦ Θε­οῦ ἡ­μῶν.* Τὴν τι­μι­ω­τέ­ραν τῶν Χε­ρου­βείμ,* καὶ ἐνδοξοτέραν ἀσυγκρίτως τῶν Σε­ρα­φείμ,* τὴν  ἀ­δι­α­φθό­ρως* Θε­ὸν Λό­γον  τε­κοῦ­σαν,* τὴν ὄντως, Θε­ο­τό­κον,* σὲ με­γα­λύ­νο­μεν.

Χαίροις, ὁ ἐν Τρίκκῃ ἰδῶν τὸ φῶς* καὶ ἐν Προύσσῃ πάλαι* μαρτυρήσας διὰ Χριστόν˙* χαίροις,  ̉Ορθο­δόξων* ἀγλάϊσμα καὶ κλέος* καὶ πάντων τῶν νοσοῦ­ντων* θεράπων, ἔνδοξε. 

Τὸν Κοσμᾶν, ὑμνήσωμεν ἀδελφοὶ* τῶν πιστῶν τὸ κλέος* καὶ νοσοῦντων τὸν ἰατρόν,* τὸν τῆς Τρίκ­κης γόνον* καὶ Προύσσης, ἀθλοφόρον,* ἔνθα μάρτυ­ρος τὴν χλαίναν* οὖτος παρέλαβε.

Τῶν Νεομαρτύρων τὴν καλλονήν* καὶ τῶν ἐν ἀ­νά­γκαις ἀντιλήπτορα ταχυνόν.* Τῆς Τρίκκης τὸν γό­νον* καὶ Προύσσης τὸ κλέος* Κοσμᾶν τὸν ἀ­θλοφό­ρον,* πάντες τιμήσωμεν.

Τὸν Χριστὸν ἠγάπησας ἐκ παιδός,* Κοσμᾶ Νεομάρ­τυς* τῶν Τρικκαίων ἡ χαρμονή,* διὸ καὶ ἐν τῇ Προύσ­σῃ* ἐνήθλισας γενναίως* καὶ ἔλαβες ἐκ Πλά­στου* στεφάνους, ἔνδοξε. 

Χαίρουν καὶ ἀγάλλονται, θαυμαστέ,* ἡ Τρίκκη καὶ ἡ Προῦσσα* ὡς καὶ πάντες οἱ εὐσεβεῖς* ἔχο­ντες προστάτην,* φύλακαν καὶ ῥύστην* σέ, τῶν Νέομαρ­τύρων,* Κοσμᾶ, τὸ καύχημα.

Πᾶσαι τῶν ἀγγέλων αἱ στρατιαί,* Πρόδρομε Κυ­ρίου,* ̉Αποστόλων ἡ δωδεκάς,* οἱ ἅγιοι Πάντες* μετὰ τῆς Θεοτόκου,* ποιήσατε πρεσβείαν* εἰς τὸ σω­θῆναι ἡμᾶς.

Εἶτα ὁ Χορὸς τὸ Τρισάγιον, Δόξα Πατρί... Παναγία Τριάς... Πάτερ ἡμῶν... ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Ο­τι Σοῦ...  

Εἶ­τα τὸ  ̉̉̉Απολυτίκιον. ῏Ηχος α’. Τῆς ἐρήμου…

Τῶν Τρικκαίων τὸ κλέος καὶ τῆς Προύσσης τὸ καύ­χημα,* τῶν Νεομαρτύρων τὴν δόξαν* καὶ πι­στῶν καταφύγιον,* Κοσμᾶν τιμήσωμεν πιστοὶ* τὸν νέον τοῦ Σωτῆρος ἀθλητήν,* τὸν παρέχοντα ἰάσεις παντο­δαπὰς* τοῖς εὐλαβῶς κραυγάζουσι˙* δόξα τῷ σὲ δοξά­σαντι Χριστῷ˙* δόξα τῷ σὲ ἐνισχύσαντι˙* δόξα τῷ χο­ρηγοῦντι διὰ σοῦ,* ἡμῖν παθῶν ἐκλύτρωσιν.

Δέησις. ̉ Απόλυσις καὶ  τῶν πιστῶν ἀσπαζομένων τὰς εἰκό­νας ψάλλομεν τὰ ἑξῆς:

῏Ηχος β’. ῞Οτε ἐκ τοῦ ξύλου…

Πάντων συ προστάτης καὶ φρουρὸς* τῶν καταφευ­γόντων ἐν πίστει τῇ προστασίᾳ τῇ σῇ* ἄλλον γὰρ οὐκ ἔχομεν ἁμαρτωλοὶ πρὸς Θεὸν* ἐν κινδύ­νοις καὶ θλίψεσιν* ἀεὶ σε μεσίτην* οἱ κατακαμπτόμε­νοι ὑπὸ ποικίλων παθῶν.* Μάκαρ,  ̉Ορθοδόξων τὸ κλέος,* ὅθεν σοι προσπίπτομεν ῥῦσαι* πάσης πε­ριστάσεως ἱκέτας σου.  

῏Ηχος πλ. δ’.

Δέσποινα πρόσδεξαι* τὰς δεήσεις τῶν δούλων σου* καὶ λύτρωσε ἡμᾶς* ἀπὸ πάσης ἀνάγκης καὶ θλί­ψεως.

῏Ηχος β’.

Τὴν πᾶσαν ἐλπίδα μου* εἰς σὲ ἀνατίθημι,* Μῆτερ τοῦ Θεοῦ,* φύλαξόν με ὑπὸ τὴν σκέπην σου.

Ὁ Ἱ­ε­ρεύς: Δι᾿ εὐχῶν τῶν ἁγίων Πατέρων ἡμῶν, Κύ­ριε Ἰησοῦ Χριστέ, ὁ Θεός, ἐλέησον ἡμᾶς.

̉Α­μήν.

---

[1]. Εἰς τὰ δύο πρῶτα τροπάρια ἑκάστης ᾠδῆς λέγομεν: ῞Αγι­ε τοῦ Θεοῦ, πρέσβευε ὑπὲρ ἡμῶν, εἰς δὲ τὰ δύο τελευταῖα: Δό­ξα Πα­τρὶ…, Καὶ νῦν…   

Ο άγιος Μεγαλομάρτυς Ευστάθιος

 

Ο άγιος Μεγαλομάρτυς Ευστάθιος

Ο ΑΓΙΟΣ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ ΕΥΣΤΑΘΙΟΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

       Μια κατηγορία αγίων της Εκκλησίας μας είναι αυτή των στρατιωτικών. Μάλιστα η αγιασμένη αυτή τάξη ανάδειξε πλήθος Μαρτύρων στα πρωτοχριστιανικά χρόνια. Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος Μεγαλομάρτυρας Ευστάθιος.

      Έζησε στα χρόνια του Τραϊανού (98-117) και του Αδριανού (117-138). Ήταν στρατιωτικός και υπηρετούσε ως ανώτερος αξιωματικός στον ρωμαϊκό στρατό. Το όνομά του ήταν Πλακίδας και ήταν ειδωλολάτρης. Παρ’ όλα αυτά όμως ήταν δίκαιος άνθρωπος και εγκρατής στις επιθυμίες του. Είχε ευγενική ψυχή και έδειχνε συμπόνια προς τους αναξιοπαθούντες. Η σύζυγός του ονομαζόταν Τατιανή και είχαν αποκτήσει δύο γιούς. Έχαιρε μεγάλης εκτιμήσεως στο στράτευμα και την κοινωνία.

       Ένα ανεξήγητο θαύμα στάθηκε αφορμή να μεταστραφεί στο χριστιανισμό και να αφήσει για πάντα την δεισιδαίμονα ειδωλολατρία. Είχε πάει για κυνήγι στο δάσος με τη συνοδεία στρατιωτών του. Του άρεσε να κυνηγά ελάφια. Ξαφνικά είδε ένα υπερμεγέθη ελάφι, το οποίο άρχισε να το κυνηγά για να το σκοτώσει. Όμως είδε με έκπληξη πως ανάμεσα στα μεγάλα κέρατά του έφερε έναν λαμπερό σταυρό, με τη μορφή εσταυρωμένου άνδρα. Ταυτόχρονα άκουσε μια παράξενη φωνή από το μέρος του ελαφιού, η οποία του έλεγε: «Πλακίδα γιατί με διώκεις; Εγώ είμαι ο Χριστός, τον Οποίο τιμάς με τις αρετές σου, αλλά δε με γνωρίζεις!». Ήταν η φωνή του Κυρίου Ιησού Χριστού, η ίδια η οποία είχε μεταστρέψει, με ίδια λόγια, τον απόστολο των Εθνών Παύλο στην αληθινή πίστη.

       Ο στρατηγός Πλακίδας σάστισε και έπεσε από το άλογό του. Όταν συνήρθε ρώτησε τον αόρατο συνομιλητή του: «Ποιος είσαι; Φανερώσου για να σε γνωρίσω». Η φωνή ξανακούστηκε: «Εγώ είμαι ο αληθινός Θεός, ο ποιητής του ουρανού και της γης. Ο Υιός του Θεού που έγινα άνθρωπος για τη σωτηρία του κόσμου». Στρατηγός συνταράχτηκε από το παράδοξο συμβάν. Η αγαθή ψυχή του δέχτηκε τη σωτήρια αποκάλυψη και ομολόγησε: «Ναι Κύριε σε πιστεύω, δείξε μου τι να κάνω». «Να πας στον επίσκοπο να ζητήσεις να βαπτιστείς Χριστιανός εσύ και η οικογένειά σου»!

       Γεμάτος συγκίνηση και άφατη χαρά ο Πλακίδας επέστρεψε αμέσως στο σπίτι του, όπου διηγήθηκε το σωτήριο όραμά του στους οικείους του και τους ανακοίνωσε την απόφασή του να ασπασθεί τη νέα πίστη, η οποία διώκονταν με μανία από το ρωμαϊκό κράτος και τα σκοταδιστικά ειδωλολατρικά ιερατεία. Κατόπιν έτρεξαν όλοι μαζί στον επίσκοπο της πόλεως και ζήτησαν να βαπτιστούν. Εκείνος, αφού τους κατήχησε, τους έδωσε το Άγιο Βάπτισμα. Ο Πλακίδας μετονομάστηκε σε Ευστάθιος, η σύζυγός του σε Θεοπίστη και τα παιδιά του Αγάπιος και Θεόπιστος. Άλλαξαν τα ονόματά τους διότι ήθελαν να αφήσουν για πάντα στη λήθη το ειδωλολατρικό τους παρελθόν.

      Μετά το βάπτισμά του ο Ευστάθιος έσπευσε στο σημείο του θαύματος. Έπεσε μπρούμυτα στη γη για να ευχαριστήσει το Χριστό για τη μεγάλη δωρεά της σωτηρίας του και της οικογένειάς του.      

       Όμως ο φθονερός διάβολος κήρυξε ανοιχτό πόλεμο με τον νεοφώτιστο Ευστάθιο. Ο Τραϊανός τον απέλυσε από το στρατό, όταν πληροφορήθηκε ότι έγινε Χριστιανός. Φοβερός λοιμός ξέσπασε στην περιοχή που ζούσε. Αρρώστησαν βαριά και σώθηκαν από θαύμα από το θάνατο. Έχασαν επίσης την περιουσία τους και γι’ αυτό αποφάσισαν να μεταναστεύσουν στην Αίγυπτο. Αλλά ο πόλεμος του διαβόλου εναντίον τους συνεχίστηκε. Η αγαπημένη του γυναίκα απήχθη και χάθηκαν τα παιδιά του. Ο ίδιος γεμάτος θλίψη έφτασε σε μια πόλη που ονομαζόταν Βάδησσος, όπου άρχισε να εργάζεται χειρονακτικά προσευχόμενος να ξαναβρεί την οικογένειά του. Το θαύμα έγινε, ο Θεός εισάκουσε τις θερμές προσευχές του και ξανάσμιξε με την αγαπημένη του σύζυγο και τα παιδιά του.

       Ύστερα από καιρό πέρασε ο λοιμός και ξαναγύρισε στην πατρίδα του. Παράλληλα ο αυτοκράτορας Τραϊανός, τον αποκατέστησε και του έδωσε εντολή να ηγηθεί εκστρατείας κατά βαρβάρων, οι οποίοι απειλούσαν τη Ρώμη, λόγω της ανδρείας του. Στρατολόγησε και τα παιδιά του και κατατρόπωσε τους εισβολείς. Κυρίευσε  άπαρτα φρούρια και ελευθέρωσε χιλιάδες αιχμαλώτους. Κατόπιν γύρισε θριαμβευτής στη Ρώμη. Αλλά το 117 είχε πεθάνει ο Τραϊανός και στο θρόνο ανέβηκε ο ανεψιός του Αδριανός, ο οποίος μισούσε με πάθος τους Χριστιανούς και εγκαινίασε νέους σκληρούς διωγμούς εναντίον τους. Ο νέος αυτοκράτορας βγήκε να προϋπαντήσει το γενναίο στρατηλάτη Ευστάθιο, να τον συγχαρεί και να τον τιμήσει για τη σωτηρία του κράτους.

       Το πρώτο πράγμα που του ζήτησε Αδριανός ήταν να θυσιάσει στο «θεό» Απόλλωνα, τον οποίο θεωρούσε σωτήρα της Ρώμης και προσωπικό του προστάτη και στους άλλους «θεούς». Όμως ο ηρωικός Ευστάθιος του αποκρίθηκε με θάρρος και παρρησία: «Είμαι Χριστιανός αυτοκράτορά μου. Πιστεύω στον αληθινό Θεό και μην ελπίζει να θυσιάσω στα άψυχα ξόανα των σιχαμερών ειδωλολατρικών «θεών».

        Ο θρησκομανής και ακόλαστος αυτοκράτορας έγινε θηρίο από το θυμό του. Αντί για τιμές, διέταξε να του αφαιρέσουν τη στολή του στρατηγού και με κολακείες προσπαθούσε να τον μεταπείσει. Αλλά εκείνος έμεινε σταθερός στην πίστη του, όπως και η οικογένειά του. Τότε άρχισαν τα βασανιστήρια. Τους οδήγησαν σε μια πεδιάδα και αμόλησαν ένα πεινασμένο λιοντάρι να τους κατασπαράξει. Εκείνο όμως τους σεβάστηκε και δεν τους έβλαψε, αλλά σαν υπάκουο σκυλάκι τους κουνούσε φιλικά την ουρά του! Μετά από αυτό διέταξε να κατασκευάσουν ένα μεγάλο χάλκινο βόδι, να το πυρακτώσουν και να τους κλείσουν μέσα, να πεθάνουν μαρτυρικό θάνατο. Εκείνοι μπήκαν με ευχαρίστηση στον φοβερό κλίβανο, όπου προσευχόμενοι άφησαν οι ψυχές τους τα εγκόσμια και πέταξαν στα ουράνια. Όταν άνοιξαν οι δήμιοι τον κλίβανο βρήκαν άθικτα τα τίμια λείψανά τους, γεγονός που έκαμε πολλούς ειδωλολάτρες να ομολογήσουν πίστη στο Χριστό. Τα έθαψαν με τιμές οι διωκόμενοι Χριστιανοί. Η μνήμη τους τιμάται στις 20 Σεπτεμβρίου.          

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (11ον)

 

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (11ον)

 

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (11ον).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 18η Σεπτεμβρίου 2026

Μέρος ενδέκατον

    Μετά τις κριτικές παρατηρήσεις επί της Εγκυκλίου με τίτλο: «Προς τον Λαό. Για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης», που δημοσίευσε η Δ.Ι.Σ., προχωρούμε σε άλλες  περαιτέρω θλιβερές συνέπειες και επακόλουθα από την ψευδοσύνοδο.

Άλλες  περαιτέρω θλιβερές συνέπειες και επακόλουθα από την ψευδοσύνοδο.

    Α) Πέραν από όσα προηγουμένως παραθέσαμε, η ψευδοσύνοδος τραυμάτισε καίρια την πανορθόδοξη ενότητα της Εκκλησίας και προκάλεσε διαιρέσεις κατ’ αρχήν σε επίπεδο τοπικών Εκκλησιών. Όπως ήδη τονίσαμε, η απουσία των τεσσάρων Εκκλησιών που δεν συμμετείχαν στη «Σύνοδο», οφειλόταν στην φανερή και εκφρασθείσα διαφωνία τους για τον «Κανονισμό Λειτουργίας» της και για πολλές αντιπατερικές και αντορθόδοξες θέσεις των προσυνοδικών κειμένων, που είχαν διαπιστωθεί μετά την δημοσίευσή τους τον Φεβρουάριο του 2016 στις κατά τόπους Εκκλησίες. Ωστόσο η μη συμμετοχή των εν λόγω τεσσάρων Τοπικών Εκκλησιών, που εκπροσωπούν τα 2/3 περίπου της παγκοσμίου Ορθοδοξίας από πλευράς πληθυσμού έφερε και ένα θετικό και παρήγορο αποτέλεσμα, που μπορούμε να πούμε ότι εντάσσεται μέσα στην πρόνοια του Θεού. Το γεγονός δηλαδή ότι ακριβώς αυτή η μη συμμετοχή αποτέλεσε το πρώτο μεγάλο και καίριο πλήγμα κατά του πανορθοδόξου κύρους της ψευδοσυνόδου και την απαρχή, (καθώς ελπίζουμε), μιάς μελλοντικής αναθεωρήσεως των κακοδόξων αποφάσεών της.

    Β) Άλλη σημαντική τραγική εξέλιξη υπήρξε η μονομερής απόφαση του Οικουμενικού Πατριαρχείου να χορηγήσει στην Ουκρανία καθεστώς Αυτοκεφαλίας σε μια «Εκκλησία», η οποία δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα συνονθύλευμα σχισματικών, καθηρημένων και αυτοχειροτονήτων. Όπως είναι γνωστό ο Τόμος Αυτοκεφαλίας δόθηκε τελικά την ημέρα των Θεοφανείων του 2019 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο στο νέο σχισματικό μόρφωμα, υπό τον νεοεκλεγέντα «Μητροπολίτη» Επιφάνιο, που προέκυψε από την λεγομένη «Ενωτική Σύνοδο», που πραγματοποιήθηκε στις 15 Δεκεμβρίου 2018 στο Κίεβο. Το Οικουμενικό Πατριαρχείο δεν έλαβε υπ’ όψη της τις θερμές εκκλήσεις και παρακλήσεις πολλών άλλων Ορθοδόξων Τοπικών Εκκλησιών, οι οποίες υπέδειξαν ως τον μόνο ενδεδειγμένο τρόπο επιλύσεως του Ουκρανικού ζητήματος τον Διάλογο και μάλιστα εν Συνόδω, με πανορθόδοξο συμμετοχή όλων των Τοπικών Εκκλησιών. Ήδη η Εκκλησία της Ρωσίας διέκοψε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με το Οικουμενικό Πατριαρχείο και ο Πατριάρχης Μόσχας κ. Κύριλλος έπαυσε να μνημονεύει τον Οικουμενικό Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίο. Επίσης είναι γνωστό ότι η Ρωσική Εκκλησία διέκοψε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με τους Προκαθημένους τριών ακόμη τοπικών Εκκλησιών, της Εκκλησίας της Ελλάδος, του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας και της Εκκλησίας Κύπρου, αλλά και με όλους εκείνους τους Επισκόπους των εν λόγω τοπικών Εκκλησιών που αναγνώρισαν το Ουκρανικό Αυτοκέφαλο, (OCU). Αντίθετα με όσους επισκόπους δεν το ανεγνώρισαν, έχει διατηρήσει την εκκλησιαστική κοινωνία.

    Τώρα πλέον είναι ολοφάνερο ότι η παγκόσμια Ορθοδοξία οδηγείται με γοργά βήματα σε ένα νέο μεγάλο σχίσμα, ίσως το δεύτερο μεγάλο σχίσμα μετά  από αυτό του 1054, με ανυπολόγιστες εκκλησιαστικές συνέπειες για την πανορθόδοξη ενότητα και προς μεγίστη χαρά των εχθρών της.

    Γ) Άλλη σημαντική εξέλιξη υπήρξαν οι πολλές περαιτέρω διαιρέσεις, θυελλώδεις αντιδράσεις και θεολογικές αντιπαραθέσεις μεταξύ πολλών επισκόπων, ηγουμένων ιερών Μονών, λοιπών κληρικών, αγιορειτών μοναχών, σωματείων και συλλόγων, θεολόγων, αλλά και του πιστού λαού του Θεού, εξ’ αιτίας τόσον του τρόπου συγκροτήσεως, όσο και των κακοδόξων αποφάσεών της, τόσο στην Εκκλησία της Ελλάδος, όσο και σε άλλες Ορθόδοξες χώρες, όπως στην Ρουμανία, την Μολδαυΐα, την Ουκρανία και την Πολωνία, αμέσως σχεδόν μετά την ψευδοσύνοδο. Οι διαμαρτυρίες, η οργή και η αγανάκτηση εκφράσθηκαν με πλήθος δημοσιεύσεων, ομιλιών, συνεδρίων και Ημερίδων. Μερικοί εξ’ αυτών έφθασαν στο σημείο να διακόψουν το μνημόσυνο των αρχιερέων, που αποδέχθηκαν τις αποφάσεις της, μιμούμενοι τον άγιο Μαρκο τον Ευγενικό. Ειδικότερα στον ελληνικό εκκλησιαστικό χώρο, η οργή και αγανάκτηση εντάθηκε ακόμη περισσότερο, εξ’ αιτίας της απαράδεκτης στάσεως που τήρησε η ελληνική Αντιπροσωπεία στη «Σύνοδο». Η σύσσωμη αντίδραση του κλήρου και του πιστού λαού του Θεού απέναντι στις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου είναι κάτι το ενθαρρυντικό και παρήγορο. Απέδειξε πάνω στην πράξη ότι ο κλήρος και ο λαός αποτελούν σήμερα τα μόνα ισχυρά προπύργια και αναχώματα που απέμειναν στον αγώνα κατά του Οικουμενισμού.

    Δ) Άλλη περαιτέρω θλιβερή εξέλιξη υπήρξε το γεγονός ότι οι εκκλησιαστικές ηγεσίες των δέκα Τοπικών Εκκλησιών, που έλαβαν μέρος στην ψευδοσύνοδο κατέβαλαν και συνεχίζουν να καταβάλλουν συντονισμένες προσπάθειες για την εμπέδωση και αποδοχή των αποφάσεών της στο εκκλησιαστικό πλήρωμα, αφ’ ενός μεν με το να προβάλλουν και διαφημίζουν την ψευδοσύνοδο ως σπουδαίο και μεγάλο ιστορικό, εκκλησιαστικό γεγονός με συνέδρια, ημερίδες, δημοσιεύσεις, κ.λ.π. και αφ’ ετέρου με το να συκοφαντούν, λοιδωρούν, απειλούν, διώκουν και επιβάλλουν ποινές σε όσους αντιδρούν και αντιστέκονται. Έγινε ήδη λόγος γύρω από την «Εγκύκλιο», την οποία εξαπέλυσε η Δ.Ι.Σ. τον Ιανουάριο του 2017, με τίτλο: «Προς τον Λαό. Για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Κρήτης».

    Μεταξύ των πολλών Συνεδρίων που διοργανώθηκαν με σκοπό την διαφήμηση και εμπέδωση των αποφάσεων της ψευδοσυνόδου μνημονεύουμε ενδεικτικά το 8ο Διεθνές Συνέδριο Ορθοδόξου Θεολογίας, που οργανώθηκε από τη Θεολογική Σχολή του Α.Π.Θ. από 20 έως 24 Μαΐου 2018 με θέμα «Η Αγία και Μεγάλη Σύνοδος της Ορθοδόξου Εκκλησίας. Η Ορθόδοξη Θεολογία τον 21ο αιώνα». Στο Συνέδριο αυτό προσπάθησαν οι πολυπληθείς ομιλητές να παρουσιάσουν την ψευδοσύνοδο ως μέγα ιστορικό γεγονός και τις αποφάσεις της κατά πάντα Ορθόδοξες, χωρίς φυσικά να πείσουν τον πιστό λαό του Θεού. Ως αντιστάθμισμα του Συνεδρίου αυτού μνημονεύουμε την Ημερίδα που πραγματοποιήθηκε στη Θεσσαλονίκη στις 16 Ιουνίου 2018 με τίτλο: «Ορθοδοξία και Κολυμπάρι δύο χρόνια μετά», από τη «Σύναξη κληρικών και Μοναχών», την «Εταιρεία Ορθοδόξων Σπουδών», και τους Ορθοδόξους Χριστιανικούς Συλλόγους «Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής» και «Ζωοδόχος Πηγή».

    Ε) Άλλη περαιτέρω θλιβερή εξέλιξη υπήρξε η προσπάθεια επιβολής και αποδοχής των αποφάσεων της ψευδοσυνόδου στο άγιον Όρος με αφόρητες πιέσεις που ασκήθηκαν προς εκείνες τις Ιερές Μονές, που αμφισβητούσαν τις αποφάσεις της, αλλά και με διωγμούς και ποινές, που επιβλήθηκαν σε μοναχούς και ασκητές που αντιδρούσαν και σε όσους διέκοψαν τον μνημόσυνο του Οικουμενικού Πατριάρχου κ. Βαρθολομαίου.

    ΣΤ) Ένας άλλος πικρός καρπός της υπήρξε η εισβολή του Οικουμενισμού μέσα στον χώρο της παιδείας με την μετάλλαξη του μαθήματος των Θρησκευτικών από μάθημα με σαφώς Ορθόδοξο χαρακτήρα και προσανατολισμό σε μάθημα θρησκειολογικό. Τα σημερινά νέα βιβλία των Θρησκευτικών είναι γεμάτα από κείμενα της ψευδοσυνόδου, με τα οποία προσπαθούν να την διαφημίσουν και να δηλητηριάσουν τις αγνές παιδικές ψυχές με τους πικρούς καρπούς της. Πολύ σοφά παρατηρεί σχετικό δημοσίευμα της «Συνάξεως Κληρικών και Μοναχών»:  «Όταν στις περισσότερες Μητροπόλεις και Ενορίες δεν ακούγεται τίποτε εναντίον του Οικουμενισμού και των Διαθρησκειακών Συναντήσεων, όταν πατριάρχες και επίσκοποι προσφέρουν ως δώρο το Κοράνιο και συμπροσεύχονται με τους αιρετικούς και τους αλλοθρήσκους, όταν στις Θεολογικές Σχολές, τη συνηγορία και επισκόπων, εισάγεται η διδασκαλία του Ισλάμ, όταν οι πρωτεργάτες της μετατροπής του μαθήματος των Θρησκευτικών σε θρησκειολογία συνεργάζονται με την Ιερά Σύνοδο και πολλές Μητροπόλεις, η ευθύνη δεν βαρύνει τον άθεο Υπουργό Παιδείας, αλλά και σε όσους μέχρι σήμερα δεν αντιδρούσαν, αλλά ενεθάρρυναν προς αυτήν την κατεύθυνση τα πράγματα». 

    Ζ) Ένας ακόμη πικρός καρπός της υπήρξε η εισβολή του Οικουμενισμού μέσα στον χώρο  της οικογενείας με την συνοδική θεσμοθέτηση της κατ’ οικονομίαν αποδοχής των μικτών γάμων, οι οποίοι ρητώς απαγορεύονται από τους Ιερούς Κανόνες της Εκκλησίας μας και δεν αφήνουν κανένα περιθώριο οικονομίας. 

    Η) Τέλος ένας ακόμη καρπός της, (χωρίς να εξαντλείται εδώ ο κατάλογος), υπήρξε το γεγονός, ότι η ψευδοσύνοδος έδωσε νέα ισχυρή ώθηση παγκοσμίως στην εξάπλωση του Οικουμενισμού. Οι πρωτεργάτες του Οικουμενισμού μετά την συνοδική νομιμοποίηση του Διαχριστιανικού και Διαθρησκειακού Διαλόγου, προχωρούν τώρα ακάθεκτοι, με περισσότερο ζήλο και ενθουσιασμό, στην υλοποίηση των στόχων του, επικαλούμενοι «εν παντί καιρώ και τόπω» τις αποφάσεις της ψευδοσυνόδου, για να δικαιολογήσουν συμπροσευχές και συλλείτουργα με αιρετικούς, μετάδοση της Θείας κοινωνίας σε ετεροδόξους και άλλες παραβάσεις των Ιερών Κανόνων, γενόμενοι εκόντες, άκοντες όργανα της Νέας εποχής. Ο Παγκόσμιος Οικουμενισμός σε θρησκευτικό επίπεδο βρίσκεται σε πλήρη εξέλιξη και προχωρεί στην υλοποίηση των στόχων του, δηλαδή στη σύγκληση των θρησκειών και την πραγματοποίηση του οράματος της Πανθρησκείας. Τα Διαθρησκειακά Συνέδρια οργανώνονται με καταιγιστικούς ρυθμούς, το ένα μετά το άλλο. Ενδεικτικά μνημονεύουμε τη νέα Διαθρησκειακή Συνάντηση της Ασίζης, που πραγματοποιήθηκε τον Οκτώβριο του 2016  και την Β΄ Διεθνή Διαθρησκειακή Διάσκεψη για την Ειρηνική Συνύπαρξη στη Μέση Ανατολή που πραγματοποιήθηκε στην Αθήνα στις 30 Οκτωβρίου 2017. Κορυφαίοι πολιτικοί ηγέτες του κόσμου και ηγέτες θρησκειών ομιλούν, ανοικτά πλέον, για «παγκόσμια θρησκευτική κοινότητα», για «συνεργασία των θρησκειών για την παγκόσμια ειρήνη και ασφάλεια». Λειτουργοί διαφόρων θρησκειών καλούνται σε παπικούς και προτεσταντικούς ναούς στην Ευρώπη, για να κηρύξουν! Σε πολλούς ναούς, όπως φέτος στο Βέλγιο, άνοιξαν παπικοί ναοί, για να εορτάσουν οι μουσουλμάνοι το Ραμαζάνι! Παράλληλα τόσο στην Ελλάδα όσο και στο εξωτερικό, κατεβάζουν τους σταυρούς και άλλα θρησκευτικά σύμβολα από δημόσιους χώρους χάριν δημιουργίας «κλίματος θρησκευτικής ανεκτικότητας».

(Συνεχίζεται)

Δείτε σχετικά και:

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (10ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (9ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (8ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (7ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (6ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (5ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (4ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (3ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (2ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (1ον)

Μην επικαλείστε τον Άγιο Νεκτάριο για να φιμώσετε τον αδικημένο

 

Μην επικαλείστε τον Άγιο Νεκτάριο για να φιμώσετε τον αδικημένο

ΜΗΝ ΕΠΙΚΑΛΕΙΣΤΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΕΚΤΑΡΙΟ ΓΙΑ ΝΑ ΦΙΜΩΣΕΤΕ ΤΟΝ ΑΔΙΚΗΜΕΝΟ

Δρ.Σέργιος Ντόριτς (Θεολόγος)

Ακούγεται συχνά στην υπόθεση του Μητροπολίτη Πάφου Τυχικού:

«Να κάνει όπως ο Άγιος Νεκτάριος. Τον έδιωξαν, υπέμεινε, δεν διεκδίκησε το δίκαιό του. Δέχθηκε την απόφαση και δεν ζήτησε αποκατάσταση.»

Μόνο που αυτή η εικόνα του Αγίου Νεκταρίου δεν αντέχει μπροστά στις ίδιες τις επιστολές του.

Ο Άγιος Νεκτάριος δεν είπε ποτέ ότι επειδή τον έδιωξαν, είχαν και δίκιο.

•Δεν είπε «καλά μου έκαναν».

•Δεν εγκατέλειψε την αλήθεια.

•Ζήτησε δικαιοσύνη.

Στις 11 Μαρτίου 1895, τέσσερα χρόνια μετά την εκδίωξή του, γράφει στον Πατριάρχη Σωφρόνιο:

«Οποίον εκκλησιαστικόν δικαστήριον με εδίκασε και με κατεδίκασε;»

Και συνεχίζει με λόγια που δεν αφήνουν κανένα περιθώριο παρερμηνείας:

•«Πού ευρίσκονται τα πρακτικά;

•Πού οι κατήγοροί μου;

•Πού οι μάρτυρες;

•Πού το σώμα του εγκλήματος;»

Αυτός είναι ο Άγιος Νεκτάριος.

•Δεν εκδικείται, αλλά απολογείται.

•Δεν μισεί, αλλά διαμαρτύρεται.

•Δεν συκοφαντεί, αλλά ζητά αποδείξεις.

•Δεν αρνείται την Εκκλησία, αλλά ζητά δικαιοσύνη από την Εκκλησία.

Και το 1902, προς τον Πατριάρχη Φώτιο, δεν αφήνει καμία αμφιβολία για το αίτημά του:

«παρακαλώ την Θ. Μακαριότητα να μοι αποδώση δικαιοσύνην, αναγνωρίζουσά με Αρχιερέα του εαυτής Πατριαρχικού θρόνου».

•Δικαιοσύνη ζητά ο Άγιος.

•Και αποκατάσταση.

•Όχι εκδίκηση.

•Όχι μίσος.

•Όχι ανταπόδοση.

•Αλλά αλήθεια και δίκαιο.

Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη παρεξήγηση.

Ο Άγιος Νεκτάριος δέχθηκε να υποφέρει την αδικία — δεν αποδέχθηκε ότι η αδικία ήταν δίκαιη.

•Η ανεξικακία δεν σημαίνει αποδοχή του ψεύδους.

•Η ταπείνωση δεν σημαίνει παραίτηση από την αλήθεια.

•Η υπακοή δεν σημαίνει ότι ο άνθρωπος στερείται του δικαιώματος να απολογηθεί και να ζητήσει δίκαιη κρίση.

Ο Απόστολος Παύλος, όταν αδικήθηκε, δεν εκδικήθηκε· αλλά χρησιμοποίησε το νόμιμο δικαίωμά του:

• «Καίσαρα ἐπικαλοῦμαι.»

Και ο ίδιος ο Χριστός, όταν Τον χτύπησαν, δεν ανταπέδωσε το χτύπημα. Ρώτησε όμως:

«Εἰ κακῶς ἐλάλησα, μαρτύρησον περὶ τοῦ κακοῦ· εἰ δὲ καλῶς, τί με δέρεις;»

Αυτή είναι η χριστιανική διάκριση:

•Δεν εκδικούμαι τον αδικούντα.

•Αλλά δεν ονομάζω την αδικία δικαιοσύνη.

Γι’ αυτό και η επίκληση του Αγίου Νεκταρίου στην περίπτωση του Τυχικού πρέπει να γίνεται ολόκληρη και όχι επιλεκτικά.

•Ο Τυχικός δεν χρειάζεται να ζητήσει εκδίκηση.

•Δεν χρειάζεται να μισήσει κανέναν.

•Δεν χρειάζεται να προσβάλει κανέναν.

Αλλά εάν θεωρεί ότι αδικήθηκε, έχει κάθε λόγο να πει:

«Ακούστε με. Εξετάστε την υπόθεσή μου. Δώστε μου τη δυνατότητα να απολογηθώ. Εξετάστε την αλήθεια. Και εάν αποδειχθεί ότι αδικήθηκα, αποκαταστήστε με.»

Αυτό δεν είναι ανταρσία.

Είναι αναζήτηση της αλήθειας και της δικαιοσύνης.

Και όποιος επικαλείται τον Άγιο Νεκτάριο για να πει στον αδικημένο «μη ζητάς δικαιοσύνη», ας διαβάσει πρώτα τον ίδιο τον Άγιο.

Γιατί ο Νεκτάριος έχει ήδη απαντήσει:

• «Πού οι κατήγοροί μου;

•Πού οι μάρτυρες;

•Πού τα πρακτικά;»

και:

«να μοι αποδώση δικαιοσύνην».

Δεν είναι λοιπόν ο Άγιος Νεκτάριος παράδειγμα ανθρώπου που παραιτήθηκε από το δίκαιό του.

Είναι παράδειγμα ανθρώπου που διεκδίκησε το δίκαιό του χωρίς να χάσει την αγάπη του.

Και αυτή είναι η ουσία.

•Να ζητάς την αλήθεια χωρίς μίσος.

•Να ζητάς δικαιοσύνη χωρίς εκδίκηση.

•Να ζητάς αποκατάσταση χωρίς να παύεις να αγαπάς την Εκκλησία.

Αυτό δεν είναι αντίθετο με το πνεύμα του Αγίου Νεκταρίου.

Αυτό ακριβώς μας δίδαξε ο Άγιος Νεκτάριος.