ΚΥΡΙΑΚΗ ΜΕΤΑ ΤΗΝ ΥΨΩΣΗ[:Μάρκ. 8,34-9,1]

    Απομαγνητοφωνημένη ομιλία μακαριστού γέροντος Αθανασίου Μυτιληναίου  με θέμα:

                                 

 «Η ζημία της ψυχής»

  [εκφωνήθηκε στην Ιερά Μονή Κομνηνείου Στομίου Λαρίσης στις 21-9-1997]     (Β362)

      Σήμερα, αγαπητοί μου, έχομε την Κυριακή την μετά την Ύψωση του Τιμίου Σταυρού. Όπως βλέπομε, η εορτή της Υψώσεως του Τιμίου Σταυρού, πλαισιώνεται από δύο Κυριακές. Την προ της Υψώσεως και τη μετά τηνΎψωσιν. Αυτό δείχνει λειτουργικά τη σπουδαιότητα του Τιμίου Σταυρού εις την σωτηρία μας. Γι΄αυτό και ο Κύριος ετόνισε: «Ὅστις θέλει ὀπίσω μου ἐλθεῖν, ἀπαρνησάσθω ἑαυτὸν, καὶ ἀράτω τὸν σταυρὸν αὐτοῦ, καὶ ἀκολουθείτω μοι». Εδώ ο Κύριος ζητά μία ταύτιση του σταυρού του πιστού με τον Σταυρό τον δικό Του. «Όποιος θέλει να είναι δικός μου μαθητής, όποιος με αποδέχεται, θα σηκώσει τον σταυρό του και θα με ακολουθήσει». Και όλα αυτά γιατί η αξία της σωτηρίας της ψυχής δεν έχει αντάλλαγμα.

     Είπε στη συνέχεια ο Κύριος όπως ακούσαμε σήμερα εις την ευαγγελική περικοπή: «Τί γάρ ὠφελήσει ἄνθρωπον ἐάν κερδήσῃ  τόν κόσμον ὄλον, καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ; Ἤ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;». Δηλαδή τι έχει να ωφεληθεί ο άνθρωπος εάν κερδίσει τον κόσμον, με την έννοια που ο διάβολος είπε κάποτε προς τον Χριστόν: «Προσκύνησέ με και θα σου δώσω όλες τις βασιλείες του κόσμου». Είτε με την έννοιαν του σύμπαντος κόσμου. Ό,τι και να πιάσετε, ό,τι και να πάρετε, η αξία της ψυχής είναι ανωτέρα ολοκλήρου του ορατού κτιστού κόσμου. Τι λοιπόν έχει να κερδίσει ο άνθρωπος, εάν το σύμπαν ολόκληρο κατακτήσει, κερδίσει, αλλά χάσει την ψυχή του; «Ζημιωθῇ» -προσέξτε το ρήμα- «ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ». Ή ακόμη, τι αντάλλαγμα μπορεί να δώσει ο άνθρωπος για την ψυχή του; Δεν υπάρχει αντάλλαγμα.

    Η αξία λοιπόν της ψυχής. Μεγάλο πράγμα! Τι είναι η ψυχή; Που έχει τόσο μεγάλη αξία; «Ὁμοίωμα Θεοῦ», λέγει ο άγιος Γρηγόριος ο Νύσσης. «Ἐμφύσημα Θεοῦ», λέγει ο άγιος Ειρηναίος Λυώνος. «Ἡ ψυχή μας», ακόμη, λέγει ο Μέγας Αθανάσιος, «ἐστίν –είναι- οὐσία νοερά, ἀσώματος, ἀπαθής, ἀθάνατος». Και είναι αθάνατος όχι εκ κατασκευής, αλλά είναι αθάνατος γιατί το θέλει ο Θεός. Όπως και οι άγιοι άγγελοι, δεν είναι αθάνατοι εκ κατασκευής, αλλά γιατί το θέλει ο Θεός να είναι αθάνατοι. Κατά τα άλλα, ο Θεός είναι ο μόνος, όπως λέγει ο Απόστολος Παύλος, «ὁ μόνος ἔχων ἀθανασίαν». Την αθανασία από μόνος Του την έχει ο Θεός. Εμείς την έχομε από τον Θεόν, γιατί αυτό είναι το θέλημα του Θεού. Η αξία της πάντως, η αξία της ψυχής μπορεί να προσμετρηθεί και με το γεγονός της Ενανθρωπήσεως του Θεού Λόγου. Εάν φθάνει ο Θεός Λόγος να ενανθρωπήσει χάριν των ανθρώπων, αυτό είναι καταπληκτικό! Και ακόμη, να φθάσει μέχρι του θανάτου και δη, όπως λέει ο απόστολος Παύλος, θανάτου σταυρικού.

    Bλέπομε λοιπόν ότι είναι όντως απροσμέτρητη η αξία της ανθρωπίνης ψυχής. Αν θέλετε, να ακριβολογήσω, η αξία της ανθρωπίνης υπάρξεως. Το σώμα ουσιαστικά δεν βγαίνει έξω από τη σωτηρία. Αφού μάλιστα θα τύχει αναστάσεως. Αλλά τώρα ας μιλήσουμε για την ψυχήν. Η ψυχή είναι δεμένη με το σώμα. Και το σώμα είναι δεμένο με την ψυχήν. Είναι ένα δέσιμο, μια ένωσις ακατανόητος…

    Ωστόσο, αυτήν την ατίμητην ψυχήν, έρχεται τώρα ο κάτοχός της άνθρωπος να την παίξει στα ζάρια των ηδονών του βίου τούτου. Ναι! Να την παίξει στα ζάρια. Αν είχαμε δύο ή περισσότερες ψυχές, αγαπητοί μου, ίσως θα μπορούσαμε τη μία να τη διακινδυνεύσουμε, να την παίξουμε κορώνα-γράμματα. Αλλά έχομε μόνον μία και μοναδική ψυχή. Δεν έχομε δεύτερη και τρίτη. Μπορούμε λοιπόν αυτήν την ατίμητη ψυχή που είδαμε μόνο με δύο λόγια, τι αξία έχει, μπορούμε να τη ζημιώσομε; Ο Κύριος χρησιμοποίησε αυτό το ρήμα: «Ποιος», λέγει, «θα έφθανε να ζημιώσει την ψυχή του, γιατί θα ήθελε πράγματα τα οποία θα είναι έξω από μένα;». Ο Κύριος είπε λοιπόν «καί ζημιωθῇ τήν ψυχήν αὐτοῦ;». Αυτό σημαίνει κατά τον λόγον του Χριστού, ότι η ψυχή είναι δεκτική και σωτηρίας και ζημίας.Και τα δύο αυτά, και η σωτηρία, το κέρδος δηλαδή, και η ζημία, εδώ είναι το καταπληκτικό, με αιώνιες διαστάσεις! Πρέπει λοιπόν να σκεφθούμε, πρέπει να σκεφθούμε, πρέπει να σκεφθούμε πάρα πολύ αυτό το «αιώνιες διαστάσεις»…

    Και τι ζημιώνει την ψυχήν; Καθετί που δεν ανήκει στην ευδοκία του Θεού. Και είναι  πρώτιστα η αμαρτία. Τι σημαίνει αμαρτία; Είναι η παράβαση των εντολών του Θεού. Οι εντολές του Θεού μάς φέρουν από το παρά φύσιν που ζούμε, μας φέρουν στο κατά φύσιν. Και εξ αυτού εις το υπέρ φύσιν. Ο Αδάμ εις τον Παράδεισον ζούσε τη ζωή κατά φύσιν, όπως ο Θεός εδημιούργησε τα πράγματα. Με την πτώση του όμως, πέρασε εις τον χώρον του παρά φύσιν. Έτσι, έρχεται παρακαλώ ο Χριστός να μας επαναφέρει από το παρά φύσιν εις το κατά φύσιν. Γι΄αυτό, λέγει ένας πατήρ εκκλησιαστικός ότι ο Χριστιανισμός… τι είναι ο Χριστιανισμός; Βέβαια πολλά πράγματα μπορούμε να πούμε τι είναι ο Χριστιανισμός, αλλά μία όψις: Η επαναφορά εις το κατά φύσιν του ανθρώπου. Αυτό είναι ο Χριστιανισμός. Για παράδειγμα, για να δείτε αυτό το παρά φύσιν και κατά φύσιν, η χρήσις του οίνου, του κρασιού, ο Θεός μάς έδωσε το κρασί. Και συνεπώς η χρήση του είναι κατά φύσιν. Μάλιστα, αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι ο Κύριος Ιησούς επήρε το κρασί την ώρα του Μυστικού Δείπνου, το καθηγίασε και είπε ότι «Αυτό είναι το αίμα μου». Συνεπώς βλέπει κανείς εδώ μία υπερβατικότητα του κρασιού. Γίνεται Αίμα Χριστού. Έτσι, δηλαδή από το κατά φύσιν περνάει εις το υπέρ φύσιν. Έτσι, δεν είναι κάτι κακό το κρασί. Αναμφισβήτητα. Αν όμως μεθάς, με το κρασί, τότε βρίσκεσαι εις το παρά φύσιν. Και συνεπώς αμαρτάνεις. Ό,τι ανήκει στο παρά φύσιν είναι αμαρτία.

      Πάρτε ακόμη τον γάμο. Ο Θεός ευλόγησε τον γάμο. Είναι κατά φύσιν, να κάνεις τα παιδιά σου κ.λπ. Διότι αφού μπήκε ο θάνατος, βεβαίως μπαίνει ο γάμος. Διότι αν δεν υπήρχε ο θάνατος, δεν θα υπήρχε ο γάμος. Προσέξατέ το αυτό. Σχήμα είναι, σχήμα του παρόντος αιώνος. Ωστόσο τυχαίνει ευλογίας. Αφού η όλη κατασκευή του ανθρώπου, έστω έγινε a priori, έγινε εκ των προτέρων, για να έλθει στον γάμο, ο Θεός «προειδότος», λέγει ο άγιος Ειρηναίος, ότι θα έπεφτε ο άνθρωπος και συνεπώς αυτό το θαυμαστό δημιούργημά Του θα εχάνετο. Γι΄αυτό μπαίνει ο γάμος. Αν όμως ζεις στην πορνεία, δηλαδή μία ανευλόγητη κατάσταση, τότε είσαι έξω από τον νόμο του Θεού και αμαρτάνεις.

     Υπάρχουν αμαρτήματα όμως, αγαπητοί, που είναι και έξω από τη φύση και έξω από τον νόμο. Η πορνεία είναι στη φύση αλλά δεν είναι στον νόμο, είναι έξω από τον νόμο. Αλλά εκείνο το αμάρτημα που είναι και έξω από τη φύση και έξω από τον νόμο είναι η ομοφυλοφιλία· η οποία όσο πάει και πληθαίνει, πληθαίνει, πληθαίνει. Σε λίγο καιρό θα ακολουθήσουμε εκείνο που γράφει ο Ιονέσκο, ένα θεατρικό έργο, που λέγει ότι κάποτε μες την πόλη ένας έβγαλε ένα κέρατο. Δεν ήξερε πώς να το κρύψει. Ήρθε πυρετός, μία επιδημία και έβγαλε ένα κέρατο. Ιιιι…! Πώς να το κρύψει το κέρατο αυτό τώρα που έβγαλε; Σε λίγο όμως έπεσε ο πυρετός σε όλη την πόλη και έβγαλαν όλοι οι άνθρωποι από ένα κέρατο. Ένας δεν είχε βγάλει. Κι αυτός που δεν έβγαλε το κέρατο, μετά ντρεπόταν να εμφανιστεί! Σε όλους που είχαν βγάλει το κέρατο. Εδώ βρίσκει εφαρμογή το πράγμα.

     Κι όταν αυτή η κατάσταση αγαπητοί ποσοτικά γίνει πολλή και γίνεται, καθημερινά γίνεται, τότε είναι η εποχή του Αντιχρίστου! Το λέγει αυτό ο άγιος Ιερώνυμος. «Όταν στους χριστιανικούς λαούς γίνει, λέει, πολλή η ομοφυλοφιλία, είναι κοντά το τέλος της Ιστορίας». Έχομε δε, τώρα φεύγω λιγάκι από το θέμα, δεν πειράζει, έχομε δε ιστορικό προηγούμενο, τα Σόδομα και τα Γόμορρα. Το πυρ που έκαυσε, πυρ και θείον που έκαυσε τα Σόδομα και τα Γόμορρα, με το πυρ και το θείον παριστάνεται και η κόλασις. Είναι λοιπόν ένα ιστορικό προηγούμενο η καταστροφή των Σοδόμων. Διότι θα έρθει ο Αντίχριστος και θα ευνοηθούν όλα αυτά τα πάθη. Διότι, λέει το βιβλίο του Δανιήλ στο 7^ο κεφάλαιο: «ὑπονοήσει -Ποιος θα υπονοήσει; Ο Αντίχριστος. Δηλαδή θα σκεφτεί- τοῦ ἀλλοιῶσαι καιρούς καί νόμον». «Να αλλοιώσει καιρούς -εδώ θα πει φύσιν-Να αλλοιώσει την φύσιν, να αλλοιώσει και τον νόμο!». Αυτά λοιπόν θα γίνουν εν ημέραις Αντιχρίστου. Δηλαδή όταν θα έλθει αυτή η Νέα Τάξις των πραγμάτων. Γίνεται πάρα πολύς λόγος για τη νέα τάξη των πραγμάτων. Μεταξύ των οποίων είναι και αυτό. Η αλλοίωσις φύσεως και νόμου Θεού.

     Αυτό που λέει ο Ησαΐας, θα φθάσομε στο σημείο, σε σχέση με εκείνο που σας είπα με το θεατρικό έργο του Ιονέσκο, που λέγει…ένας έβγαλε ένα κέρατο κτλ. «Οὐαὶ -λέγει ο προφήτης Ησαΐας. «Αλίμονο»- οἱ λέγοντες τὸ πονηρὸν καλὸν καὶ τὸ καλὸν πονηρόν, οἱ τιθέντες τὸ σκότος φῶς καὶ τὸ φῶς σκότος, οἱ τιθέντες τὸ πικρὸν γλυκὺ καὶ τὸ γλυκὺ πικρόν». Δηλαδή έχομε εδώ μία πλήρη διαστροφή του ορθού. Σήμερα να βγει ένα αγόρι να πει στους συμμαθητάς του, να πει στους συστρατιώτας του ότι «ζω εν παρθενία»; Ιιιιι! Πού να το πει! Πού να το πει; Όλα αυτά, θα έχουν χάσει βεβαίως όταν γίνουν, την έννοια της αμαρτίας. Σου λέει ο άλλος: «Γιατί; Είναι αμαρτία να έχω φιλενάδα; Να έχω φίλο; Τι τάχα; Είναι αμαρτία;». Χάθηκε η έννοια της αμαρτίας. Αυτή η κατάσταση βεβαιότατα ζημιώνει φοβερά την ψυχήν. Αν δεν φθάσει βεβαίως η ψυχή να μετανοήσει. Γιατί αντιληφθήκατε τι λέμε. Τι ζημιώνει την ψυχήν.

     Έχομε και ένα δεύτερο. Είναι εκείνο που βέβαια ζημιώνει την ψυχήν, η απιστία. Απιστία σημαίνει χωρισμό από τον Θεό, σημαίνει αποστασία. Και η εποχή μας είναι εποχή αποστασίας. Και δεν είναι απλώς εποχή αποστασίας, αλλά και στροφή κατά του Θεού, εναντίον του Θεού. Πόλεμο κατά του Θεού, με κάθε τρόπο και κάθε ύβριν. Η λέξις «ύβρις» με την αρχαιοελληνικήν έννοια του όρου. Και στην περίπτωση αυτή φοβούμαι ότι δεν υπάρχει, αγαπητοί μου, πλέον μετάνοια. Είναι βλασφημία κατά του Αγίου Πνεύματος, που ο Κύριος μάς είπε ότι σε αυτήν την περίπτωση δεν υπάρχει μετάνοια. Όσο μετενόησε ο Καζαντζάκης, άλλο τόσο θα μετανοήσουν και αυτοί. Διότι ο Καζαντζάκης έπεσε εις την ύβριν κατά του Ιησού Χριστού. Το πώς έπεσε, όλοι το ξέρετε. Και για να δείτε ότι δεν υπάρχει εδώ μετάνοια, δηλαδή όχι δεν συγχωρεί ο Θεός, αλλά δεν μπορεί ο άνθρωπος που έφθασε εις την ύβριν, να μετανοήσει. Δεν μπορεί!

      Και για να σας το κατοχυρώσω, ακούστε δύο χωρία από την προς Εβραίους επιστολήν. Το ένα είναι στο 6^ο κεφάλαιο. Λέγει: «Ἀδύνατον γὰρ -Είδατε; Αδύνατον. Κρατήστε αυτή την λέξη, γιατί θα επακολουθήσει αρκετό κείμενο- τοὺς ἅπαξ φωτισθέντας γευσαμένους τε τῆς δωρεᾶς τῆς ἐπουρανίου καὶ μετόχους γενηθέντας Πνεύματος ῾Αγίου καὶ καλὸν γευσαμένους Θεοῦ ρῆμα δυνάμεις τε μέλλοντος αἰῶνος, καὶ παραπεσόντας -Αυτοί γεύτηκαν τον Θεό, γεύτηκαν τον Χριστό, γεύτηκαν τη χάρη του Θεού και τώρα…-·«καὶ παραπεσόντας»· όχι η συνηθισμένη αμαρτία που κάνομε κάθε μέρα. Γι'αυτό η φιλανθρωπία του Θεού μας έδωσε το μυστήριο της Ιεράς Εξομολογήσεως, αλλά με τον τρόπο που σας εξήγησα προηγουμένως, με την έννοια της ύβρεως. Προσέξτε, ύβρις δεν είναι οι βλάσφημοι που βλασφημούν τα θεία. Όχι, όχι, όχι, όχι... Δεν είναι αυτό η ύβρις. Αλλά όταν στρέφεσαι κατά του Θεού, τον γελοιοποιείς τον Θεόν, τον Χριστόν τον γελοιοποιείς κ.λπ-, πάλιν ἀνακαινίζειν εἰς μετάνοιαν -δηλαδή παίρνομε το «αδύνατον» της αρχής του χωρίου. Είναι αδύνατον να ανακαινιστεί κανείς πάλι εις μετάνοια. Δεν μπορεί να μετανοήσει- ἀνασταυροῦντας ἑαυτοῖς τὸν υἱὸν τοῦ Θεοῦ -Τον ξανασταυρώνουν τον Υιό του Θεού. Προσέξτε μία λεξούλα:  καὶ παραδειγματίζοντας». «Παραδειγματίζω» θα πει «θέτω εις ύβριν τον Υιόν του Θεού, Τον χλευάζω». Το ακούσατε; Τον χλευάζω. Στρέφομαι εναντίον Του.

    Ομοίως γράφει ο απόστολος Παύλος στην προς Εβραίους στο 10^ο κεφάλαιο: «Ἑκουσίως γὰρ ἁμαρτανόντων ἡμῶν -θεληματικά· έτσι, γιατί το θέλω να αμαρτάνω- μετὰ τὸ λαβεῖν τὴν ἐπίγνωσιν τῆς ἀληθείας -μετά το Βάπτισμα κλπ.-, οὐκέτι περὶ ἁμαρτιῶν ἀπολείπεται θυσία -Δεν μένει πια άλλη θυσία. Μία είναι η θυσία. Το Αίμα του Χριστού. Το έβρισες το Αίμα του Χριστού. Πώς θα σωθείς;-, φοβερὰ δέ τις ἐκδοχὴ κρίσεως καὶ πυρὸς ζῆλος -είναι το πυρ της κολάσεως- ἐσθίειν μέλλοντος τοὺς ὑπεναντίους-πρόκειται να φάει εκείνους οι οποίοι αντιτίθενται. Λέει για την Παλαιά Διαθήκη. Το παραλείπω για να μην πολυλογώ- πόσῳ μᾶλλον –λέγει, εκεί αναφέρεται το «πόσῳ μᾶλλον»- δοκεῖτε χείρονος ἀξιωθήσεται τιμωρίας ὁ τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας -τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ καταπατήσας!- καὶ τὸ αἷμα τῆς διαθήκης κοινὸν ἡγησάμενος -και θεωρώντας το αίμα της διαθήκης, το αίμα του Χριστού ότιείναι ε,τι είναι; Όπως το αίμα όλων των ανθρώπων, των ζώων, τι είναι; Και δεν είναι του Θεανθρώπου το Αίμα), ἐν ᾧ ἡγιάσθη -με το οποίο αίμα του Χριστού αγιάστηκε-, καὶ τὸ Πνεῦμα τῆς χάριτος ἐνυβρίσας; -Και το Πνεύμα της χάριτος αφού το έχει βρίσει;». Δεν υπάρχει μετάνοια. Αυτό, το πόσο ζημιώνει την ψυχήν; Μόλις και ανάγκη να το πούμε.

     Ο δε Ιωάννης, ο Ιωάννης, ο μαθητής της αγάπης, ακούστε παρακαλώ τι λέγει στην πρώτη του επιστολή: Έχει πολλά, σας παίρνω το κύριο σημείο: «Ἒστιν ἁμαρτία πρὸς θάνατον· οὐ περὶ ἐκείνης λέγω ἵνα ἐρωτήσῃ». Δηλαδή υπάρχει αμαρτία που συγχωρείται. Οι αμαρτίες που κάνομε κάθε μέρα. Συγχωρούνται. Υπάρχει όμως, λέει, αμαρτία, η οποία οδηγεί στον θάνατο. Γι’ αυτήν την αμαρτία, γι’ αυτόν τον αμαρτωλό με τέτοια αμαρτία, δεν μπορείς να παρακαλέσεις τον Θεό. Είδατε; «Οὐ περὶ ἐκείνης λέγω ἵνα ἐρωτήσῃ». «Ἐρωτῶ» θα πει «παρακαλώ». Δεν μπορεί να παρακαλέσει ούτε τον Θεό, τίποτα, τίποτα, τίποτα. Δεν μπορεί. Είναι η αμαρτία προς θάνατον. Ποια είναι αυτή η αμαρτία προς θάνατον; Είναι αυτά που σας διάβασα αναλυτικά από τον Απόστολο Παύλο στην προς Εβραίους επιστολή του. Είναι λοιπόν αντιληπτόν ότι εδώ έχομε μία τέτοια κατάσταση που είναι ανυπόφορα ζημιωτική της ψυχής. Και ανεπίστρεπτα. Εκεί η ψυχή ζει πια τον αιώνιο θάνατό της.

     Και ένα τρίτο σημείο. Εκείνο που τελεσίδικα βεβαίως πλέον ζημιώνει την ψυχή και δεν μπορεί κανείς από εκεί να βγει· η αιώνια κόλασις. Η απόληξις. Γίνεται ο άνθρωπος ο υιός της απωλείας. Όπως έγινε ο Ιούδας. Ο χαμένος άνθρωπος. Θα ξαναπώ: Αιωνία κόλαση. Προσέξατέ το. Από κει δεν υπάρχει ελπίδα διαφυγής. Και εκεί είναι ο αιώνιος βασανισμός. Σκότος εξώτερον, βρυγμός οδόντων, πυρ αφεγγές, φωτιά που δεν δίνει φως. Αλλά βεβαίως και απώλεια θεωρίας, βεβαίως, του προσώπου του Χριστού. Δεν μπορείς πια να βλέπεις το πρόσωπο του Χριστού. Που θα βλέπουν εκείνοι που θα είναι στη Βασιλεία του Θεού. Κι εκεί που οδύρεται ο Ιερός Χρυσόστομος για την κόλαση είναι τούτο. «Α», λέει, «δεν υπολογίζω τας βασάνους της κολάσεως, υπολογίζω ότι θα χάσω την θεωρία -από το «θεωρώ», το «βλέπω»- του γαληνού εκείνου προσώπου του Ιησού Χριστού».

     Θυμηθείτε τους λόγους του Χριστού: «Πορεύεσθε ἀπ᾿ ἐμοῦ οἱ κατηραμένοι εἰς τὸ πῦρ τὸ αἰώνιον τὸ ἡτοιμασμένον τῷ διαβόλῳ καὶ τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ». «Καὶ ἀπελεύσονται οὗτοι εἰς κόλασιν αἰώνιον, οἱ δὲ δίκαιοι εἰς ζωὴν αἰώνιον». Προσέξτε, στην κόλαση θα μπούμε με τα σώματά μας. Γιατί προ της κολάσεως θα γίνει η ανάστασις των νεκρών. Και στη Βασιλεία του Θεού θα μπούμε με τα σώματά μας. Όπως σας βλέπω και με βλέπετε· πού είναι εκείνοι που κοροϊδεύουν και κοροϊδεύουν και λένε: «Τι είναι η κόλασις; Καζάνια με φωτιά και τέτοια;». Ωωωω, να ήταν καζάνια με βραστό νερό και το πυρ να ήταν αυτό που βάζομε κάτω από τα καζάνια και βράζει το νερό…· καλά θα ήταν! Αυτό το πυρ, ξέρετε ποιο είναι; Το πυρ αυτό ξεκινάει από τον Θεόν. Είναι η άκτιστος ενέργεια του φωτός. Είπα να μη σας το πω, αλλά…, το λέγει ο Μέγας Βασίλειος αυτό. Προσέξτε. Κάπου διαχωρίζεται, διαχωρίζεται αυτό το άκτιστον φως. Και σαν φως, μένει στη Βασιλεία του Θεού· γι΄αυτό θα είναι φωτοφόροι οι σωσμένοι άνθρωποι. Σαν πυρ χωρίς φως, πηγαίνει εις τους κολασμένους. Γι'αυτό λοιπόν είναι πυρ που καίει και που δεν είναι φωτεινόν. Από τον Θεό ξεκινά. Άκτιστος ενέργεια είναι αυτό το πυρ της κολάσεως. Φρίκη! Φρίκη! Μία πικρή εικόνα να πάρετε από τους δαιμονισμένους ανθρώπους, όταν πάνε σε κάποιον άγιο, άγιο Νεκτάριο, άγιο Διονύσιο, άγιο Γεράσιμο, άγιο Σπυρίδωνα και ξέρετε τι φωνάζουν αυτοί. «Με καις, με καις, με καις!». Τι είναι αυτό που καίει; Οι δαίμονες φωνάζουν. «Με καις, με καις!». Γι΄αυτό και λένε τον καθένα απ΄αυτούς τους αγίους, τους λένε «καψάληδες». Καψάληδες. «Με καις, με καις!». Καίεται ο διάβολος, καίονται οι δαίμονες με το άκτιστον αυτό πυρ που έρχεται από τον Θεό. Και μην ξεχνάμε ο λόγος του Θεού είναι αψευδής, δεν ψεύδεται. Λέει ο απόστολος Παύλος: «Πιστὸς ὁ λόγος καὶ πάσης ἀποδοχῆς ἄξιος». Ο Χριστός το είπε. Δεν υπάρχει περίπτωση να μη γίνει.

      Αγαπητοί, όλα τούτα που αναφέραμε, ζημιώνουν την ψυχήν. Η σωτηρία μας είναι «ἐν οὐ παικτοῖς». Δεν είναι αντικείμενο να παίζομε. Πρέπει να σκεφτούμε σοβαρά. Μία μόνο ψυχή έχομε. Κι αυτή δεν θα ξαναέρθει στον κόσμον αυτόν. Μη λοιπόν την παραδίδομε στην «κυβεία» -κύβους που παίζουν τα τυχερά παιγνίδια. «Στην κυβεία», λέει ο απόστολος Παύλος, «της πλάνης και της αμαρτίας». Αλλά και στην καθημερινότητα· με την τριβή των απροσεξιών μας, χάνομε την ειρήνη μας, την αγάπη μας, την χαρά μας. Και αυτό ομοίως ζημιώνει την ψυχήν. Γιατί να ζημιώνομε κάθε μέρα; Ας ακούσομε λοιπόν ακόμη μία φορά τον λόγο του Χριστού: «Τί γὰρ ὠφελήσει ἄνθρωπον, ἐὰν κερδήσῃ τὸν κόσμον ὅλον καὶ ζημιωθῇ τὴν ψυχὴν αὐτοῦ; Ἢ τί δώσει ἄνθρωπος ἀντάλλαγμα τῆς ψυχῆς αὐτοῦ;».

              ΠΡΟΣ ΔΟΞΑΝ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΤΡΙΑΔΙΚΟΥ ΘΕΟΥ

     και με απροσμέτρητη ευγνωμοσύνη στον πνευματικό μας καθοδηγητή

                  μακαριστό γέροντα Αθανάσιο Μυτιληναίο,

  μεταφορά της απομαγνητοφωνημένης ομιλίας σε ηλεκτρονικό κείμενο και επιμέλεια: Ελένη Λιναρδάκη, φιλόλογος

ΠΗΓΕΣ:

• Απομαγνητοφώνηση ομιλίας δια χειρός του αξιοτίμου κ. Αθανασίου Κ.
• http://www.arnion.gr/mp3/omilies/p_athanasios/omiliai_kyriakvn/omiliai_kyriakvn_729.mp3
• 
  
  
  

Ὁ μακαριστὸς Γέρων Βασίλειος Γοντικάκης (Ἰβηρίτης) καὶ ἡ κριτική του στὸν Οἰκουμενισμό

 

      Ὁ μακαριστὸς Γέρων Βασίλειος Γοντικάκης (Ἰβηρίτης) καὶ ἡ                                  κριτική του στὸν Οἰκουμενισμό

Ὁ μακαριστὸς πλέον Γέρων Βασίλειος Γοντικάκης, πρώην Ἡγούμενος τῆς Ἱερᾶς Μονῆς Ἰβήρων Ἁγίου Ὅρους, ὑπῆρξε σημαντικὴ μορφὴ τῆς συγχρόνου ὀρθοδόξου πνευματικῆς ζωῆς. Στὰ γραπτὰ καὶ στὶς ὁμιλίες του, ἐξέφρασε μὲ σαφήνεια τὴν ἀντίθεσή του πρὸς τὸν Οἰκουμενισμό, τὸν ὁποῖο θεωροῦσε πνευματικὴ ἐκτροπὴ καὶ ἀλλοίωση τῆς παραδόσεως. 
Παρακάτω παρατίθενται χαρακτηριστικὰ ἀποσπάσματα, μὲ ἀναφορὰ στὸ ἔργο καὶ τὴν ἐποχή τους: 

1. Ἀπὸ τὸ βιβλίο "Τὸ Ἅγιον Ὅρος καὶ ἡ Παιδεία τοῦ Γένους μας" (ἔκδοση 1984) 
«Μᾶς πῆραν μωρὰ παιδιὰ ἀπὸ τὸν μαστὸ τῆς μάνας μας, τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας. Μᾶς ἔμαθαν ἄλλα. Μᾶς ἔδωσαν νὰ πιοῦμε γάλα κονσέρβας. Μᾶς ἔκοψαν ἀπὸ τὶς ρίζες. Μᾶς χώρισαν ἀπὸ τὴν Παράδοση. Δὲν εἶναι ἡ Ἐκκλησία αὐτὴ ποὺ νομίζουμε. Καὶ μᾶς ἀρρωσταίνουν μὲ τὶς θεραπεῖες τους. Καὶ μᾶς περιπλέκουν μὲ τὶς λύσεις τους.» 
Σχόλιο: Ἐδῶ ὁ Γέρων τονίζει τὴν πνευματικὴ ζημία ποὺ προκαλεῖται ὅταν ἀλλοιώνεται ἡ ἐμπειρία τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ἀντικαθίσταται μὲ «κατασκευασμένες λύσεις» ξένες πρὸς τὴν Παράδοση. 

2. Ἀπὸ τὸ βιβλίο "Ἀποτυπώματα" (συλλογὴ κειμένων, 1992) 

«Δὲν μποροῦμε νὰ μιλήσουμε γιὰ ἑνότητα ἂν πρῶτα δὲν ζοῦμε τὴν... ἑνότητα μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ὁ οἰκουμενισμὸς εἶναι μιὰ ψευδοενότητα, ποὺ στηρίζεται σὲ ἀνθρώπινα σχέδια καὶ ὄχι στὴν ἀλήθεια τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἰδεολογία, εἶναι ζωή. Καὶ ὅταν ζεῖς τὴν Ὀρθοδοξία, τότε ἑνώνεσαι μὲ ὅλους τοὺς Ἁγίους σὲ κάθε ἐποχή. Ὄχι μὲ διαπραγματεύσεις καὶ συμβιβασμούς.» 
Σχόλιο: Ὁ Γέρων ἀντιδιαστέλλει τὴν ἀληθινὴ ἑνότητα τῆς Ἐκκλησίας μὲ τὴν τεχνητή, ἐπιφανειακὴ ἑνότητα τοῦ οἰκουμενισμοῦ. 

3. Ἀπὸ ὁμιλία στὸ Ἅγιον Ὅρος (δεκαετία 1990) 

«Ἡ Ἐκκλησία δὲν μπορεῖ νὰ γίνει ἐργαστήριο θρησκευτικῶν συνθέσεων. Ὅταν φεύγουμε ἀπὸ τὴν Παράδοση τῶν Πατέρων καὶ κυνηγᾶμε νὰ βροῦμε ἀναγνώριση ἀπὸ τὸν κόσμο, τότε ἀρνούμαστε τὸν Σταυρό. Αὐτὸ εἶναι τὸ πνεῦμα τοῦ οἰκουμενισμοῦ, νὰ ἀφήσουμε τὸν Σταυρὸ γιὰ νὰ γίνουμε ἀρεστοί.» 
Σχόλιο: Ἐδῶ ἡ κριτικὴ στρέφεται στὴν «κοσμικὴ ἀναγνώριση», τὴν ὁποία ὁ οἰκουμενισμὸς προτάσσει εἰς βάρος τῆς σταυρικῆς ἀλήθειας. 

4. Ἀπὸ ὁμιλίες ποὺ δημοσιεύθηκαν σὲ θεολογικὰ περιοδικὰ (τέλη 20οῦ αἰῶνα) 

«Ἡ Ὀρθοδοξία εἶναι ἡ ἴδια ἡ ἀλήθεια. Δὲν ἔχει ἀνάγκη νὰ τὴν συμπληρώσουμε ἢ νὰ τὴν φτιάξουμε καλύτερη μὲ συμφωνίες. Ὁ Χριστὸς εἶναι ὁλόκληρη ἡ ἑνότητα. Οἰκουμενισμὸς εἶναι ἡ ἀλλοίωση τῆς ἀλήθειας γιὰ χάρη τῆς ἐξωτερικῆς εἰρήνης.» 
Σχόλιο: Ὁ Γέρων ἀπορρίπτει τὴν ἰδέα ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία χρειάζεται προσθῆκες ἢ προσαρμογὲς γιὰ χάρη διαλόγων ἢ εἰρηνικῶν σχέσεων. 

Συμπέρασμα 

Ὁ Γέρων Βασίλειος Γοντικάκης ἀπέρριπτε τὸν «οἰκουμενισμὸ» ὡς πρακτικὴ συμβιβασμῶν ποὺ τραυματίζει τὴν αὐθεντικὴ ὀρθόδοξη ἐμπειρία. Γιὰ ἐκεῖνον, ἡ ἑνότητα δὲν ἦταν προϊὸν διαπραγματεύσεων, ἀλλὰ καρπὸς τοῦ Ἁγίου Πνεύματος μέσα στὴν Ἐκκλησία. Ἔτσι, στὸ ἔργο του τόνιζε ὅτι ἡ Ὀρθοδοξία δὲν εἶναι ἰδεολογικὸ σύστημα, ἀλλὰ ἡ ἴδια ἡ ζωὴ τοῦ Χριστοῦ στὴν Ἐκκλησία. 

Αἰωνία του ἡ μνήμη, τὴν εὐχή του 

 

 

 

 

Ἀρχιμανδρίτης Βασίλειος, προηγούμενος τῆς Μονῆς Ἰβήρων 

Οικουμενιστική συμπροσευχή στην Ουψάλα – Σουηδίας με θέμα

 

Οικουμενιστική συμπροσευχή στην Ουψάλα – Σουηδίας με θέμα 

                            «Ώρα για την Ειρήνη του Θεού»

 

24 Αυγούστου 2025 - Οικουμενιστική συμπροσευχή με θέμα «Ώρα για την Ειρήνη του Θεού» στα πλαίσια της 100ής επετείου της Διάσκεψης της Στοκχόλμης του 1925

https://www.youtube.com/watch?v=HOK3l7AIUbU&t=5747s 

“We stand together—different in traditions, languages, contexts, and expressions—yet united in Christ,” reads the appeal. “Our unity is not uniformity, but a reconciled diversity that reflects God’s creative love.

« Στεκόμαστε ενωμένοι —διαφορετικοί σε παραδόσεις, γλώσσες, συμφραζόμενα και εκφράσεις—αλλά ενωμένοι εν Χριστώ», αναφέρει η έκκληση.  « Η ενότητά μας δεν είναι ομοιομορφία, αλλά μια συμφιλιωμένη ποικιλομορφία που αντανακλά τη δημιουργική αγάπη του Θεού ».

"Time for God’s Peace” service focuses on church unity for the sake of the world

A “Time for God’s Peace” service at the Uppsala Cathedral in Sweden on 24 August brought ecumenical voices together in a commemoration of 100 years since the closing service of the Life and Work meeting in Stockholm in 1925, led by then-Archbishop Nathan Söderblom.

The World Council of Churches (WCC) was represented in the service by Bishop Ingeborg Mittömme, a member of the WCC central and executive committees.

The service was led by Archbishop Dr Martin Modéus and Dean Matilda Helg.

His All-Holiness the Ecumenical Patriarch Bartholomew led the Nicene Creed in Greek during the service, as the Patriarch of Alexandria did at the service in the cathedral in 1925. 

 

Bishop Ingeborg Midttomme of Church of Norway and other church leaders from a range of different traditions gather to present an ecumenical appeal on the theme 'Time for God's Peace' during an ecumenical prayer service in Uppsala Cathedral.Photo:Albin Hillert/WCC

An Ecumenical Appeal was presented, acknowledging that church leaders were gathering in a time that cries out for peace. “A peace that is not merely the absence of war, but is marked by justice and reconciliation,” the appeal reads. “In this time, God calls us—as churches, as siblings in faith, as fellow human beings—to be bearers of God’s peace.”

The appeal reminded those gathered that the mission of the church is not for our own sake, but for the sake of the world. 

“We stand together—different in traditions, languages, contexts, and expressions—yet united in Christ,” reads the appeal. “Our unity is not uniformity, but a reconciled diversity that reflects God’s creative love.

 

His All Holiness Ecumenical Patriarch Bartholomew of the Ecumenical Patriarchate (left), Most Rev. Stephen Cottrell, Archbishop of York (right) and behind them Archbishop Dr Martin Modéus of Church of Sweden, exit the church in procession at the conclusion of an ecumenical prayer service in Uppsala Cathedral.Photo:Albin Hillert/WCC

The appeal also emphasized the common responsibility to work for peace.

“The pursuit of peace and the possibility of reconciliation are central to the churches’ common witness,” reads the appeal. “We urge one another to stand against violence, to promote dialogue between religions and cultures, and to be a voice for those who are not heard.”

The appeal reflected that God’s peace is not passive. “It is active. It seeks justice. It builds bridges. It heals wounds and creates space for reconciliation,” reads the appeal. “Therefore, we cannot remain silent when people are displaced, when hatred takes root, when human-caused climate change threatens the future of life.”

Many of the churches that were represented with guests at the 1925 meeting are now established in Sweden.

In 1925, the theme for the Stockholm meeting and the service in Uppsala was that the unity of the church is for the sake of the world. The meeting was part of the efforts for peace and understanding after the First World War, in a tumultuous time when the church sought its mission in relation to modernity, industrialization, and new social forms.

Photo gallery: Ecumenical Week in Stockholm 2025

Video: Ecumenical service in Uppsala cathedral

Service at Stockholm Cathedral marks centenary of 1925 conference on Life and Work (WCC news release, 24 August 2025)

Peace festival high point of Ecumenical Week in Stockholm (WCC feature, 24 August 2025)

Archbishop Söderblom honoured for 1925 Stockholm conference at centennial event (WCC news release, 24 August 2025)

Roundtable focuses on urgent need for God’s peace (WCC news release, 24 August 2025)

"United in faith and action,” global church prays together (WCC news release, 22 August 2025)

Called to Transformation” dialogue explores prophetic role of diakonia (WCC news release, 22 August 2025)

WCC releases Life and Work Digital Collection (WCC news release, 21 August 2025)

Reflections on Life and Work consultation call for moral leadership, deeper unity (WCC interview, 21 August 2025)

“Reclaiming the Spirit of Life and Work for Ecumenical Renewal” (WCC news release, 18 August 2025)

With anniversary just around the corner – churches from across the globe to gather in Stockholm (WCC news release, 15 August 2025)

Από -https://www.oikoumene.org/news/time-for-gods-peace-service-focuses-on-church-unity-for-the-sake-of-the-world

……………………………………..

Välkommen till Uppsala domkyrka på söndag 24 augusti kl 17.00, på plats eller via direktsändning, till en historisk gudstjänst på temat ”Tid för Guds fred” med ett hundraårigt perspektiv. Det är ärkebiskop Martin Modéus, Uppsala kristna råd och Uppsala domkyrkoförsamling som bjuder in, och dessutom närvarar en rad internationella och nationella kyrkoledare och ledare för kyrkliga samarbetsorganisationer. Gudstjänstens sånger, musik och psalmer kommer att präglas av det hundraåriga arvet. Ärkebiskopen själv leder gudstjänsten, predikar och sjunger Litanian. Bartholomeos I, ekumenisk patriark av Konstantinopel, kommer att leda den nicenska trosbekännelsen på grekiska, så som patriarken av Alexandria gjorde vid gudstjänsten i domkyrkan 1925. Dessutom medverkar Uppsala katedralsångare under ledning av domkyrkoorganist Ulric Andersson samt organist Eva-Marie Hopstadius.

Temagudstjänsten avslutar den ekumeniska vecka som markerar dåvarande ärkebiskop Nathan Söderbloms stora kyrkliga fredsmöte i Stockholm 1925. Söderblom tilldelades fem år senare Nobels fredspris.

Du hittar direktsändningen och gudstjänstens agenda här: https://www.svenskakyrkan.se/.../direktsand-ekumenisk...

#ekumeniskaåret #ekumeniskgudstjänst #stockholmsmötet1925 #nathansöderblom #TidförGudsfred

Foto: Henrik Viberg / Magnus Aronsson

…………………………….

Ärkebiskop Martin Modéus

 

Ikväll hölls en ekumenisk gudstjänst hundra år efter avslutningsgudstjänsten för Stockholmsmötet 1925 - i Uppsala domkyrka. I kvällens gudstjänst deltog kyrkoledare från hela den världsvida kyrkan. Hans allhelighet, den ekumeniske patriarken Bartholomeus, ledde den niceanska trosbekännelsen, så som patriarken av Alexandria gjorde 1925.

 

Ärkebiskop Martin predikade (länk i kommentar) och bar vid gudstjänsten ärkebiskop emeritus Nathan Söderbloms ekumeniska kåpa. Den togs fram inför Stockholmsmötet 1925.

”Det var en fin upplevelse att få bära kåpan, och det kändes riktigt att använda den vid det här tillfället. Stockholms fredsmöte är ju så förknippat med Nathan Söderblom. Kåpan är dessutom ett fantastiskt konstverk, så jag är glad att många fick möjlighet att se den.”

Kåpan är utförd i siden av Licium. Bildprogrammets syfte är tydligt: att förmedla enigheten mellan de olika kristna kyrkorna. Kåpan kan betraktas som ett åskådliggörande av Söderbloms teologiska idéer och ekumeniska övertygelse, något som 1930 också renderade honom Nobels fredspris.

Λόγια τοῦ μακαριστοῦ πατρός Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

 

       Λόγια τοῦ μακαριστοῦ πατρός Ἐπιφανίου Θεοδωροπούλου

Ἀπὸ τὸ βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἐφραὶμ Χαλή, Ὁ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΣ ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΜΑΣ Π. ΕΠΙΦΑΝΙΟΣ Ι. ΘΕΟΔΩΡΟΠΟΥΛΟΣ. Ἐκδόσεις "Ὀρθόδοξος Κυψέλη", Θεσσαλονίκη. 
- Γέροντα, λένε μερικοὶ γιὰ τὴν Παλαιὰ Διαθήκη: «Δὲν πρέπει νὰ μελετοῦμε τὴν ἱστορία τῶν Ἑβραίων». 
- Δὲν εἶναι ἱστορία τῶν Ἑβραίων. Εἶναι ἡ προϊστορία τοῦ Κυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ. Αὐτὸ πρέπει νὰ τὸ καταλάβουν. Ὁ Ἀβραάμ, ὁ Ἰσαὰκ καὶ ὁ Ἰακὼβ μπορεῖ νὰ εἶναι κατὰ σάρκα πρόγονοι τῶν Ἰσραηλιτῶν, ἀλλὰ κατὰ πνεῦμα εἶναι δικοί μας. Αὐτὸ τὸ λέγει ὁ ἀπόστολος Παῦλος (Γαλ. 3, 7-9). Καὶ ὁ Κύριος εἶπε στοὺς Ἰουδαίους: Μὴ νομίζετε, ὅτι μὲ τὸ νὰ λέτε, Πατέρα ἔχουμε τὸν Ἀβραάμ, ἔχει κάποια ἀξία, ἀφοῦ ἐσεῖς δὲν πολιτεύεσθε ὅπως ὁ Ἀβραάμ. 
Ὁ Χριστιανικὸς λαὸς εἶναι ὁ κατὰ πνεῦμα Ἰσραήλ. Ὅποιος χριστιανὸς μιμεῖται τὴν πίστη τοῦ Ἀβραάμ, αὐτὸς εἶναι παιδὶ τοῦ Ἀβραάμ. Καὶ ὄχι... οἱ Ἑβραῖοι, οἱ ὁποῖοι ἀπεδοκίμασαν τὸν Μεσσία, στὸν ὁποῖον ὁ Ἀβραὰμ πίστεψε καὶ τὸν προσδοκοῦσε. Ὅλοι οἱ δίκαιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης τὸν Μεσσία προσδοκοῦσαν καὶ ὁ Ἰακὼβ καὶ οἱ ἄλλοι Πατριάρχες. Καὶ ὁ θεόπτης Μωυσῆς, ὁ ὁποῖος εἶπε: «Προφήτην ἐκ τῶν ἀδελφῶν σου... ἀναστήσει σοὶ Κύριος ὁ Θεὸς σοι» (Δευτ. 18, 15). 
Εἶναι, λοιπόν, κατὰ πνεῦμα, δικοί μας πρόγονοι οἱ ἅγιοι τῆς Παλαιᾶς Διαθήκης. Ἡ ἀντίληψη, ὅτι ἡ Παλαιὰ Διαθήκη εἶναι ἡ ἱστορία τοῦ ἑβραϊκοῦ λαοῦ, εἶναι στρεβλή. Ἡ ἀλήθεια εἶναι, ὅτι πρόκειται γιὰ τὴν προϊστορία τοῦ Χριστιανισμοῦ. Εἶναι ἡ προϊστορία τοῦ Ἰδίου τοῦ Κυρίου μας. 
Οἱ Ἰουδαῖοι τώρα εἶναι πλέον ἀντίχριστοι. Δὲν εἶναι περιούσιος λαός. Ἐξέπεσαν. Δὲν τὸ ψάλλουμε τὴν Πεντηκοστή; «Ἰουδαῖοι... ἀπιστία νοσήσαντες θεϊκῆς ἐξέπεσον χάριτος». 

***

Κάποια φορὰ στὴν ἐξομολόγηση μιὰ μητέρα τοῦ εἶπε: 
- Ἀνησυχῶ πολὺ γιὰ τὰ παιδιά μου, μήπως πάθουν τίποτε, μήπως τοὺς συμβεῖ κάτι κακό. Βάζω χίλια δυὸ μὲ τὸ μυαλό μου. 
Ἡ ἀπάντηση τοῦ π. Ἐπιφανίου ἦλθε ταχύτατα, σὲ ἔντονο ὕφος καὶ συγχρόνως συγκλονιστική: 
- Καὶ ποιός σοῦ εἶπε ὅτι τὰ παιδιὰ εἶναι δικά σου; Τοῦ Θεοῦ εἶναι! Προβατάκια Του εἶναι καὶ σὲ ἔχει βάλει νὰ τὰ φυλᾶς. 

***

Συχνὰ ὁ π. Ἐπιφάνιος ἔκανε συζητήσεις μὲ παλαιοημερολογίτες ζηλωτές. Ἡ προσπάθειά του ἐκινεῖτο σὲ ἐπίπεδο συγγραφικό, ἐπιστολογραφικὸ κ.τ.λ., ἀλλὰ καὶ σὲ ἐπίπεδο συζητήσεων. 
- Ἐσεῖς οἱ νεοημερολογίτες δὲν θὰ πᾶτε στὸν παράδεισο, τοῦ ἔλεγε κάποιος φανατικὸς ζηλωτής. 
- Θὰ πᾶμε καὶ μάλιστα μὲ σιγουριά, τοῦ ἀπαντοῦσε ἤρεμα ὁ Γέροντας. 
- Δὲν θὰ πᾶτε καὶ στὸ λέγω ἐγὼ μὲ βεβαιότητα. 
- Φυσικὰ καὶ θὰ πᾶμε στὸν παράδεισο, μὴ ἀμφιβάλλεις γι’ αὐτό. 
- Ἐὰν πᾶτε σεῖς στὸν παράδεισο, ἐγὼ δὲν θέλω νὰ ἔλθω. Προτιμῶ τὴν κόλαση. 
- Πρόσεξε, παιδί μου, μὴ χάσεις τὴν ψυχή σου. Ἐγὼ θέλω νὰ πάω στὸν παράδεισο καὶ ἂς εἶμαι τελευταῖος μετὰ καὶ ἀπὸ τὸν χειρότερο ἄνθρωπο. Νὰ μὲ βάλει ὁ Θεὸς στὸν Παράδεισο καὶ ἂς ἔχει βάλει καὶ τὸν Νέρωνα καὶ τὸν Χίτλερ καὶ μάλιστα νὰ τοὺς γυαλίζω καὶ τὰ παπούτσια. Τί μὲ νοιάζει ἐμένα ποιόν θὰ βάλει ὁ Θεὸς στὸν Παράδεισο; Δικός του εἶναι, ὅ,τι θέλει κάνει. Ἐμένα δὲν μοῦ πέφτει λόγος· ἐγὼ θέλω νὰ σωθῶ καὶ τὰ ὑπόλοιπα εἶναι τοῦ Κυρίου! 

***

Ὁ Γέροντας Ἐπιφάνιος εἶχε βαθιὰ ταπείνωση, ἀλλὰ καὶ ἀκράδαντη πίστη ὅτι ὁ Κύριος τοῦ δίνει πλούσια τὴν χάρη καὶ τὶς εὐλογίες Του. Τὸν ἀκούγαμε νὰ ἐπαναλαμβάνει συχνὰ τὶς κάτωθι στερεότυπες προσευχές: 
- «Κύριε, λάμπρυνόν μου τὴν ψυχὴν καὶ τὸ φῶς τὸ αἰσθητόν». 
- «Κύριε, φώτισόν μου τὸ σκότος». 
- «Κύριε, κἂν θέλω, κἂν μὴ θέλω σῶσον με». 

Σὲ αὐτὲς τὶς ἐκφράσεις διαπιστώνει κανεὶς ἔντονα τρία στοιχεῖα: 
α) Πίστευε ὅτι δὲν εἶχε καμία ἀρετὴ καὶ ἡ ὕπαρξή του εἶχε ἀνάγκη νὰ φωτισθεῖ ἀπὸ τὸ οὐράνιο φῶς. 
β) Εἶχε βαθύτατο πόθο γιὰ τὴν βασιλεία τοῦ Θεοῦ. 
γ) Ἔθετε τὸ αὐτεξούσιό του στὰ χέρια τοῦ Θεοῦ, προκειμένου, ἔστω καὶ ἀκουσίως, ὁ Κύριος νὰ τὸν σώσει. 

Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

 

                       Ο καθένας ας βγάλει τα συμπεράσματά του.

 

Ο ΚΑΘΕΝΑΣ ΑΣ ΒΓΑΛΕΙ ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΤΟΥ.

Ὅσιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης - Ἐμπειρίες ἑνὸς ταπεινοῦ λευΐτη

 

Ὅσιος Δημήτριος Γκαγκαστάθης - Ἐμπειρίες ἑνὸς ταπεινοῦ λευΐτη

Ὁ π. Δημήτριος Γκαγκαστάθης (1902-1975), ἕνας ἁπλοϊκὸς καὶ ἅγιος κληρικὸς τοῦ αἰῶνα μας, ὅταν λειτουργοῦσε εἶχε θεῖες θεωρίες καὶ ἐμπειρίες. Διηγεῖται ὁ ἴδιος: Κάποτε, στὴ μεγάλη εἴσοδο, κι ἐνῷ πλησίαζα στὴν ὡραία πύλη, εἶδα ἀριστερά μου ἕνα ὄμορφο παιδάκι, ποὺ χάθηκε σὰν σκιά. Συγχρόνως ἀκούστηκε κρότος ἀπὸ τὸ καντήλι τῆς Παναγίας, ποὺ ἄρχισε νὰ κουνιέται μέχρι τὸ τέλος τῆς λειτουργίας. Σὲ μία νυχτερινὴ λειτουργία μου στὸ ναὸ τῶν Ταξιαρχῶν, εἶδα τὴν ὥρα τῆς δοξολογίας τὸ ἴδιο ἐκεῖνο παιδάκι νὰ στέκεται μπροστὰ στὴν προσκομιδή, καὶ νὰ ἐξαφανίζεται πάλι σὰν καπνός.
Ἀνήμερα τοῦ Ἁγίου Πνεύματος λειτούργησα στὴν ἱερὰ μονὴ Ἁγίας Τριάδος Μετεώρων. Τί εὐλογία Θεοῦ! Ἐκείνη ἡ λειτουργία θὰ μοῦ μείνει ἀλησμόνητη· στὴ μεγάλη εἴσοδο κατέβηκε ἀπὸ ἀριστερὰ μία γυναίκα, ἀπὸ δεξιὰ ἕνας ἄνδρας μ᾿ ἕνα μικρὸ παιδί, ἐνῶ πλῆθος ἀπὸ ἄλλα παιδάκια ἀκολουθοῦσαν τὰ τίμια Δῶρα.
Κάτι ἀνάλογο συνέβη στὶς 8 Αὐγούστου 1954· στὶς 5 τὸ πρωὶ ξεκίνησα γιὰ τὸ χωριὸ Ἀρδάνι. Περπατοῦσα κι ἔψαλλα κατανυκτικοὺς ὕμνους γιὰ νὰ... εὐχαριστήσω τὸν Κύριο καὶ τὴ Θεοτόκο. Φτάνοντας στὴν ἐκκλησία τοῦ χωριοῦ, ἄρχισα τὸν ὄρθρο, καὶ στὴ συνέχεια μπῆκα στὴ θεία λειτουργία μὲ πνευματικὴ εὐφροσύνη καὶ ἀγαλλίαση. συνέβη τότε τὸ ἑξῆς θαυμαστό: Ὅσα παιδιὰ ἀπὸ 12 ἐτῶν καὶ κάτω βρίσκονταν στὸ ναό, ἔβλεπαν στὸ ἱερὸ δύο μεγάλες σκάλες, πάνω στὶς ὁποῖες ἀνέβαιναν καὶ κατέβαιναν παιδάκια λουσμένα στὸ Φῶς. Ὅταν διάβαζα τὸ Εὐαγγέλιο, γέμισε ἀπὸ παιδάκια ἡ ἁγία τράπεζα· τὴν ὥρα τῆς μεγάλης εἰσόδου ἡ νεωκόρος εἶδε νὰ κατεβαίνει ἀπὸ τὴν ἀριστερὴ σκάλα μία γυναίκα κι ἀπὸ τὴ δεξιὰ ἕνας ἄνδρας μ᾿ ἕνα μικρὸ παιδί, ἐνῶ πλῆθος παιδάκια ἀκολουθοῦσαν τὴ μεταφορὰ τῶν τιμίων Δώρων.

Μερικὲς φορὲς ὁ παπα-Δημήτρης, τὴν ὥρα τῆς θείας λειτουργίας, εἶχε ἐνοχλήσεις ἀπὸ τοὺς δαίμονες: Κάποτε, διηγεῖται, ἐνῶ λειτουργοῦσα, ἀκούω ἔξω θορύβους. Βγαίνω, καὶ τί νὰ δῶ! Οἱ σατανάδες χτίζανε πολυκατοικία. Ἄλλος κρατοῦσε μυστρί, Ἄλλος φτυάρι... Τοὺς σταύρωσα, κι ὅλα ἐξαφανίστηκαν. Ἄλλοτε, ἐνῶ λειτουργοῦσα τὴ νύχτα, μπῆκαν στὴν ἐκκλησία κι ἄρχισαν ν᾿ ἀναποδογυρίζουν τὶς καρέκλες. Ὁ ἀρχηγός τους μάλιστα μπῆκε στὸ ἱερό, ἔκλεισε τὸ παραθυράκι καὶ μ᾿ ἔπιασε ἀπ᾿ τὸ λαιμὸ νὰ μὲ πνίξει. Ἐπικαλέστηκα τοὺς ἅγιους Ταξιάρχες, κι ἀμέσως χάθηκαν.

Οἱ δαίμονες, μὲ παραχώρηση Θεοῦ, μπαίνουν μέσα στὴν ἐκκλησία καὶ βάζουν λογισμοὺς στοὺς πιστούς. Μόλις ὅμως ποῦν οἱ ψάλτες τὸ χερουβικὸ καὶ βγεῖ ὁ ἱερέας γιὰ τὴ μεγάλη εἴσοδο, ἀμέσως φεύγουν. Τὸν Δεκέμβριο τοῦ 1968, ἐνῶ λειτουργοῦσε ὁ παπα-Δημήτρης, ἀνάμεσα στὸ ἐκκλησίασμα ἦταν κι ἕνα κορίτσι 14 ἐτῶν, ποῦ τὸ βασάνιζε ὁ σατανᾶς. Τὴν ὥρα τοῦ χερουβικοῦ ἔβγαλε ξαφνικὰ μία τρομερὴ κραυγὴ κι ἔπεσε κάτω σὰν νεκρό. Οἱ πιστοὶ ἀνησύχησαν. Σὲ λίγα λεπτὰ ὅμως τὸ σήκωσαν σὲ καλὴ κατάσταση, σωφρονισμένο. Στὸ τέλος μάλιστα τῆς θείας λειτουργίας ἔγινε Παράκληση, καὶ τὸ κορίτσι ἔφυγε ἀπὸ τὴν ἐκκλησία πολὺ διαφορετικό.

Κάθε φορὰ ποὺ ὁ παπα-Δημήτρης λειτουργοῦσε στὸ ναὸ τοῦ χωριοῦ του, τοὺς Ἁγίους Ταξιάρχες, ἡ ἁγία τράπεζα εὐωδίαζε. Αὐτὸ συνέβαινε μερικὲς φορὲς καὶ σὲ ἄλλους ναούς. Ἡ εὐωδία παρουσιαζόταν κυρίως μετὰ τὴ μεγάλη εἴσοδο, ὅταν τοποθετοῦσε τὰ ἄχραντα Μυστήρια πάνω στὴν ἁγία τράπεζα. Ἄλλοτε παρουσιαζόταν τὴν ὥρα τῆς ἐπικλήσεως τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, στὸ «τὰ σὰ ἐκ τῶν σῶν... ».

Συχνὰ ἔβαζε βαμβάκι κάτω ἀπὸ τὸ ἀντιμήνσιο πρὶν ἀρχίσει ἡ θεία λειτουργία, καὶ τελειώνοντας, τὸ βαμβάκι μυροβολοῦσε. Τὸ γεγονὸς αὐτὸ τὸ μαρτυροῦν πολλοί, ποῦ συγκλονίστηκαν καὶ τονώθηκαν στὴν πίστη. Τὸ ἄρωμα τῆς ἁγίας τραπέζης δυνάμωνε τὸ λειτουργὸ καὶ τὸν ἀνακούφιζε. Κάποτε ἔβγαινε τόσο ἄφθονο, ὥστε δυσκολευόταν ν᾿ ἀναπνεύσει. Μία φορὰ μάλιστα ἢ εὐωδία ἔβγαινε σὰν ἕνας μικρὸς στύλος καπνοῦ καὶ πλημμύρισε ὅλη τὴν ἐκκλησία.

Ὅταν ὁ παπα-Δημήτρης ζήτησε καὶ τὴ γνώμη τοῦ π. Φιλόθεου Ζερβάκου, ἐκεῖνος ἀπάντησε: Δὲν πρέπει ν᾿ ἀμφιβάλλουμε ὅτι πρόκειται γιὰ ἕνα παράδοξο θαῦμα. τὸ πιὸ βέβαιο εἶναι πὼς ἡ εὐωδία προέρχεται ἀπὸ τὴ θυσία τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ποῦ σὰν Ἀμνὸς σφαγιάζεται πάνω στὴν ἁγία τράπεζα γιὰ τὶς ἁμαρτίες μας. Πιθανὸν ὅμως νὰ προέρχεται καὶ ἀπὸ τὰ ἅγια λείψανα ποῦ βρίσκονται κάτω ἀπὸ τὴν ἅγια τράπεζα ἢ καὶ ἀπὸ τὰ ἐγκαίνια. 

 

Ορθόδοξοι κληρικοί στην οικουμενιστική “λειτουργία” του Βατικανού

Ιεράρχες και κληρικοί εκπρόσωποι από τουλάχιστον εννέα Ορθόδοξες Εκκλησίες παρευρέθηκαν στην οικουμενιστική λειτουργία του Πάπα Λέοντα, αφιερωμένη στη μνήμη των Μαρτύρων και των Μαρτύρων της Πίστης στον 21ο αιώνα, η οποία πραγματοποιήθηκε στην παπική Βασιλική του Αγίου Παύλου Εκτός των Τειχών την Κυριακή 14 Σεπτεμβρίου.

Η εκδήλωση μεταδόθηκε από το Vatican News:

Η λειτουργία περιελάμβανε ύμνους, αναγνώσματα και προσευχές με επικεφαλής Ορθόδοξους, Καθολικούς, Προτεστάντες και Ανατολίτες εκπροσώπους, συμπεριλαμβανομένων αρκετών γυναικών Προτεσταντών ιερέων.

Ο πρώτος ορθόδοξος κληρικός στο μικρόφωνο ήταν ο Αρχιεπίσκοπος Ελσίνκι και πάσης Φινλανδίας Ηλίας του Πατριαρχείου Κωνσταντινουπόλεως, ο οποίος έκανε μια σύντομη προσευχή

Αργότερα, ο Μητροπολίτης Γαλλίας και Δυτικής και Νότιας Ευρώπης Ιγνάτιος του Πατριαρχείου Αντιοχείας προεξήρχε της προσευχής:

Μακάριοι οι πράοι. Ας θυμηθούμε εκείνους τους Χριστιανούς που αρνήθηκαν τη βία με κόστος τη ζωή τους, προσευχόμενοι για τους εχθρούς τους, απαντώντας στο κακό με καλό σε καταστάσεις εκτεταμένης βίας, εθνοτικών συγκρούσεων και εμφυλίου πολέμου ή πολέμου μεταξύ εθνών. Αυτοί θα κληρονομήσουν τη γη.

Και ο Μητροπολίτης Σιλουανός των Βρετανικών Νήσων και Ιρλανδίας, επίσης του Πατριαρχείου Αντιοχείας:

Μακάριοι οι καθαροί στην καρδιά. Ας θυμηθούμε στον Κύριο τους Χριστιανούς που σκοτώθηκαν στο όνομα θεοκρατικών και ολοκληρωτικών προγραμμάτων, που χτυπήθηκαν από τρομοκρατικές ενέργειες κατά τη διάρκεια της Κυριακάτικης λειτουργίας ή ενώ συγκεντρώθηκαν σε προσευχή. Μαζί με αυτούς, ας θυμηθούμε εκείνους που αντιτάχθηκαν στη διαφθορά απορρίπτοντας την ειδωλολατρία του χρήματος με κόστος τη ζωή τους. Αυτοί θα δουν τον Θεό.

Μητροπολίτης Νεαπόλεως Πορφύριος από την Εκκλησία της Κύπρου:

Για να συμμορφωθεί η δικαιοσύνη μας με το έλεος του Θεού, ικανή να αφυπνίσει τη μετάνοια σε κάθε άνθρωπο και να προσφέρει συγχώρεση και λύτρωση σε κάθε αμαρτωλό. Για να μάθουμε να αγαπάμε τους εχθρούς μας, ας προσευχηθούμε.

π. Ελισίας Γούλας από την Εκκλησία της Ελλάδος:

Ας προσευχηθούμε, για να στηρίξει ο Κύριος τους κουρασμένους, τους βασανισμένους και τους ταλαιπωρημένους, και για να δώσει το Πνεύμα Του παρηγοριά και δύναμη σε όσους βρίσκονται υπό πίεση, ώστε το πασχαλινό φως να τους περιβάλει και να τους ανυψώσει.

Ο Αρχιεπίσκοπος Ηλίας του Ελσίνκι ηγήθηκε μιας δεύτερης προσευχής:

Αδελφοί και αδελφές, είμαστε μία οικογένεια εν Χριστώ, ενθαρρυμένοι να ζούμε την ίδια πίστη, την ίδια αγάπη και την ίδια ελπίδα στους μάρτυρες, μάρτυρες της πίστης, χθες και σήμερα.

Η τελευταία προσευχή που προσφέρθηκε ήταν το «Πάτερ ημών», την οποία όλοι οι παρόντες είπαν μαζί, ο καθένας στη δική του γλώσσα.

Καθ’ όλη τη διάρκεια της λειτουργίας, άναβαν κεριά και τοποθετούνταν στους πρόποδες ενός σταυρού. Από τους Ορθόδοξους ιεράρχες, ο Επίσκοπος Νόβο Μπρντο Ιλαρίωνας της Σερβικής Ορθόδοξης Εκκλησίας και ο Επίσκοπος Σουπρασλ Άντρεϊ της Πολωνικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

Παρόντες ήταν επίσης αρκετοί άλλοι Ορθόδοξοι ιεράρχες και κληρικοί, συμπεριλαμβανομένου του Μητροπολίτη Βολοκολάμσκ Αντώνιου, επικεφαλής του Τμήματος Εξωτερικών Εκκλησιαστικών Σχέσεων του Πατριαρχείου Μόσχας, και του Μητροπολίτη Δυτικής και Νότιας Ευρώπης Ιωσήφ της Ρουμανικής Ορθόδοξης Εκκλησίας.

 

Η ΑΓΙΑ ΣΟΦΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΑΓΙΕΣ ΚΟΡΕΣ ΤΗΣ, ΠΙΣΤΙΣ, ΕΛΠΙΣ ΚΑΙ ΑΓΑΠΗ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

        Η οικογένεια αποτελεί πρώτιστη αξία για την χριστιανική μας πίστη, η οποία χαρακτηριζόταν στην αρχαία εποχή ως «κατ οίκον εκκλησία». Μια από αυτές τις άγιες οικογένειες υπήρξε και αυτή της αγίας Σοφίας και των θυγατέρων της, Πίστεως, Ελπίδος και Αγάπης.

      Έζησαν τον 2^ο μ. Χ. αιώνα, όταν βασίλευε στη Ρώμη ο ειδωλολάτρης και έκφυλος αυτοκράτορας Αδριανός (117-138). Κατάγονταν από την Ιταλία. Η Σοφία είχε ευγενή καταγωγή. Χήρεψε πολύ νέα, μένοντας με τις τρεις θυγατέρες της. Ζούσε ενάρετη και αγνή ζωή, μεγαλώνοντας τα τρία βλαστάρια της ως αληθινές Χριστιανές κόρες, διαφέροντας από τις κόρες των ειδωλολατρών, τις οποίες μεγάλωναν μέσα στην ακολασία, που υπαγόρευε η λατρεία των ανήθικων «θεών» τους. Τους έδωσε, όχι τυχαία, τα ονόματα των τριών κορυφαίων χριστιανικών αρετών, που αναφέρει ο απόστολος Παύλος, «νυνί δε μένει πίστις, ελπίς, αγάπη» (Α΄ Κορ.13,13).    

      Για κάποιο λόγο αναγκάστηκε να μεταβεί μαζί με τις κόρες της να ζήσει στη Ρώμη, στη μεγάλη πόλη, όπου κυριαρχούσε η πιο χυδαία μορφή της ειδωλολατρίας και άκμαζε η ακολασία, όπου συνέχιζαν να βιώνουν με ακρίβεια τη χριστιανική ζωή, χωρίς να τις αγγίζει η ηθική κατάπτωση των ειδωλολατρών. Προσπαθούσαν δε να δείχνουν με το παράδειγμά τους τη νέα εν Χριστώ ζωή. Οι ειδωλολάτρες όμως ρωμαίοι, οι οποίοι μισούσαν θανάσιμα τους Χριστιανούς τις κατάγγειλαν στις αρχές ότι δεν τιμούν τους «θεούς» της αυτοκρατορίας και δεν συμμετέχουν στην καθιερωμένη θυσία προς τιμήν του «θεού» αυτοκράτορα. Αυτό άλλωστε σήμαινε για τους ρωμαϊκούς νόμους με έσχατη προδοσία και τιμωρούνταν με θάνατο, αν δεν άλλαζαν γνώμη.

     Ο Αντίοχος, διοικητής της Ρώμης, ενημέρωσε τον Αδριανό, ότι η πατρικία Σοφία, μαζί με τις τρεις κόρες της είναι Χριστιανές. Ο αυτοκράτορας διέταξε να τις συλλάβουν και να τις οδηγήσουν δέσμιες μπροστά του. Προσπάθησε με κολακείες να τις μεταπείσει να αρνηθούν την πίστη τους και να θυσιάσουν στα είδωλα. Κατόπιν τις ξεχώρισε, φυλάκισε χωριστά τη μητέρα από τις κόρες της, ώστε να μη μπορούν να ενθαρρύνονται μεταξύ τους. Όμως η Σοφία βρήκε τον τρόπο και επικοινώνησε με τις κόρες της, στις οποίες σύστησε εμμονή στην πίστη τους με κάθε τίμημα. Εκείνες απάντησαν στη μητέρα τους ότι δεν πρόκειται να προδώσουν την πίστη τους στο Χριστό, αψηφώντας ακόμα και τις απειλές των φρικτών μαρτυρίων και του θανάτου. Ας σημειωθεί πως η Πίστις ήταν δώδεκα χρονών, η Ελπίδα δέκα και η Αγάπη εννέα! 

      Ο δικαστής, με κολακείες και απειλές προσπαθούσε να μεταπείσει τις αγνές Χριστιανές κόρες να θυσιάσουν στα είδωλα. Αλλά εκείνες με ένα στόμα του απαντούσαν ότι ο Χριστός είναι ο Νυμφίος της ψυχής τους και πως δεν είχαν σκοπό να προδώσουν την αγάπη τους και την πίστη τους για Εκείνον. Εκείνος, ενώ θαύμασε το ηρωικό φρόνημα των τριών ανήλικων κοριτσιών, γέμισε με οργή την ψυχή του. Αποφάσισε να τις χωρίσει, φυλακίζοντάς τες σε ξεχωριστά κελιά, ελπίζοντας πως θα μπορούσε ευκολότερα θα τους άλλαζε γνώμη.

       Τότε ξεκίνησαν τα μαρτύρια. Άρχισαν από την Πίστη. Την οδήγησαν μπροστά του, παροτρύνοντάς την να θυσιάσει στη «θεά» Αρτέμιδα, όπως έκαναν οι παρθένες των ειδωλολατρών. Εκείνη αρνήθηκε και γι’ αυτό την παρέδωσε στους βασανιστές της. Την έγδυσαν και την μαστίγωσαν μέχρι λιποθυμίας. Τις έκοψαν τα στήθη, αλλά αντί να τρέξει αίμα έτρεξε γάλα! Την ξάπλωσαν σε πυρακτωμένη σχάρα και ενώ το άγουρο σώμα της βασανιζόταν, εκείνη υμνούσε το Θεό. Μετά την έριξαν σε πυρακτωμένο καζάνι με πίσσα, όμως διασώθηκε θαυματουργικά, προκαλώντας το θαυμασμό των δημίων της. Στο τέλος την αποκεφάλισαν.

       Ύστερα έφεραν μπροστά του την Ελπίδα, την οποία προέτρεψε να θυσιάσει στην Αρτέμιδα. Εκείνη αρνήθηκε με θάρρος και στηλίτευσε την τακτική τους να της ζητούν να πράξει αντίθετα με την πίστη της. Την υπέβαλλαν στα μαρτύρια. Αφού την έγδυσαν την μαστίγωσαν άγρια με βούνευρα. Μετά την έριξαν σε πυρακτωμένο καμίνι, όμως ο Θεός τη διέσωσε για να δείξει στους ειδωλολάτρες τη δύναμή Του. Τη συνέχεια την κρέμασαν σε ξύλο και τις ξέσχιζαν τις παιδικές σάρκες της με σιδερένια νύχια και στη συνέχεια την έριξαν σε κοχλάζουσα πίσσα. Ο Θεός και πάλι τη διέσωσε προς καταισχύνη των βασανιστών της. Εκείνοι εξοργισμένοι της απέκοψαν το κεφάλι.

       Κατόπιν ήρθε η σειρά της εννιάχρονης Αγάπης. Πίστευαν πως το μαρτύριο και ο θάνατος των αδελφών της θα ήταν αρκετό να κάμψει την παιδική της ψυχή και να θυσιάσει στην απαίσια «θεά». Όμως και εκείνη ομολόγησε με περισσό θάρρος την πίστη της στο Χριστό και αποζήτησε το μαρτύριο να πάει να συναντήσει τις άγιες και ηρωικές αδελφές της στον ουρανό. Τότε οι δήμιοι την κρέμασαν και της τέντωσαν τα παιδικά της μέλη, ώστε έσπασαν οι αρθρώσεις των οστών της. Μετά την οδήγησαν και αυτή στο πυρακτωμένο καμίνι. Όταν έφτασαν εκεί η ηρωική κόρη πήδησε μόνη της στις θεριεμένες φλόγες. Αλλά έγινε και πάλι το θαύμα, οι φλόγες δεν την άγγιξαν! Οι φλόγες μάλιστα έφυγαν από το καμίνι, πέφτοντας επάνω στους ειδωλολάτρες, κατακαίοντας πολλούς! Στο τέλος την αποκεφάλισαν και αυτή, ολοκληρώνοντας την τριπλή θυσία.

      Η μητέρα τους Σοφία αφέθηκε να πλησιάσει τα ιερά λείψανα των ηρωικών θυγατέρων της. Τα αγκάλισε, τα καταφίλησε με δάκρυα, ευχαριστώντας το Θεό που τα άγια βλαστάρια της δεν πρόδωσαν το Χριστό και αξιώθηκε η ίδια να γίνει μητέρα Μαρτύρων. Ύστερα τα μύρωσε και στη συνέχεια τα έθαψε με τιμές σε κοντινό μυστικό ναΐσκο. Ύστερα από τρεις ημέρες, και ενώ προσευχόταν πάνω από τους τάφους των Μαρτύρων θυγατέρων της, παρακαλούσε το Θεό να την πάρει από αυτό τον κόσμο και να την οδηγήσει κοντά στις κόρες της. Ο Θεός εισάκουσε την προσευχή της και ξεψύχησε την ίδια στιγμή. Η ιερή τους μνήμη εορτάζεται στις 17 Σεπτεμβρίου.     

«ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»: ΚΛΕΙΣΤΕ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 23Η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

 

«ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ»: ΚΛΕΙΣΤΕ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 23Η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

  

 Ο ΠΑΣΤΟΡΑΣ ΠΟΥ ΓΝΩΡΙΖΕΙ ΤΗΝ ΩΡΑ ΠΟΥ ΔΕΝ ΓΝΩΡΙΖΟΥΝ ΟΙ ΑΓΓΕΛΟΙ

 Η «ΑΡΠΑΓΗ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ» ΚΛΕΙΣΤΕ ΘΕΣΗ ΓΙΑ ΤΗΝ 23η ΣΕΠΤΕΜΒΡΙΟΥ

    Ας δούμε λοιπόν τη νέα «αποκάλυψη» που συγκλόνισε τα κοινωνικά δίκτυα. Ο Νοτιοαφρικανός ευαγγελικός πάστορας Joshua Mhlakela ανακοίνωσε με ύφος βέβαιο πως γνωρίζει την ακριβή ημερομηνία της Δευτέρας Παρουσίας του Χριστού. Όχι, δεν πρόκειται για χιούμορ ούτε για σενάριο ταινίας επιστημονικής φαντασίας. Ο εν λόγω «προφήτης» μας ενημερώνει ότι στις 23 και 24 Σεπτεμβρίου 2025, με το ημερολόγιο στο χέρι και το ρολόι ρυθμισμένο, ο Χριστός θα επιστρέψει για την αρπαγή της Εκκλησίας.

Όσοι έχουν την παραμικρή εξοικείωση με την Αγία Γραφή, αντιλαμβάνονται αμέσως το παράλογο. Ο ίδιος ο Κύριος μας ξεκαθάρισε ότι «περὶ δὲ τῆς ἡμέρας ἐκείνης καὶ τῆς ὥρας οὐδεὶς οἶδεν»· ούτε άγγελοι, ούτε άνθρωποι. Κι όμως, οι κάθε λογής αυτοχειροτονημένοι οραματιστές επιμένουν να αναλαμβάνουν το έργο του ουρανού, να στήνουν ημερολόγια, να μοιράζουν ημερομηνίες και να κάνουν προαναγγελίες που θυμίζουν περισσότερο διαφημιστική καμπάνια παρά θεολογικό λόγο.

«Η αρπαγή είναι πάνω μας, είτε είστε έτοιμοι είτε όχι. Είδα τον Ιησού να κάθεται στο θρόνο του και τον άκουσα πολύ δυνατά και καθαρά να λέει, έρχομαι σύντομα», είπε ο Mhlakela κατά τη διάρκεια της συνέντευξης στο CettwinzTV. «Μου είπε στις 23 και 24 Σεπτεμβρίου 2025, θα επιστρέψω στη Γη».

Ο κ. Mhlakela δεν μένει μόνο στην «αρπαγή». Μας ενημερώνει για χιλιετείς βασιλείες, για περίφημα «επτάχρονα» θλίψεων και για σενάρια που μοιάζουν με ταινία καταστροφής του Χόλυγουντ. Με άλλα λόγια, αναπαράγει κατά γράμμα το πακέτο των αμερικανικών ευαγγελικών μύθων, το οποίο πουλάει καλά σε βιβλία και podcasts αλλά ουδεμία σχέση έχει με την ορθόδοξη πίστη και παράδοση. Αντί να μιλά για μετάνοια, για προετοιμασία ψυχής και για αγώνα πνευματικό, προτιμά να καλλιεργεί φόβο, εντυπωσιασμό και θεολογικό κιτς.

Η ειρωνεία είναι πως κάθε τέτοια πρόβλεψη —και δεν είναι η πρώτη στην ιστορία— ακολουθείται από την ίδια κωμική κατάληξη. Η ημερομηνία έρχεται, η ημερομηνία περνά, και οι «προφήτες» εξαφανίζονται ή βρίσκουν μια καινούργια δικαιολογία για την αποτυχία τους. Το έργο επαναλαμβάνεται με νέους πρωταγωνιστές αλλά το ίδιο σενάριο, ψευδοπροφητείες, σύγχυση στους πιστούς, και τελικά δυσφήμιση του ίδιου του χριστιανισμού.

Όσο για την υποτιθέμενη «χιλιετή βασιλεία» στη γη, η Ορθόδοξη Εκκλησία εδώ και αιώνες έχει απορρίψει τέτοιες κυριολεκτικές ερμηνείες, τις οποίες χαρακτήρισε χιλιαστικές πλάνες. Η Βασιλεία του Χριστού δεν είναι εγκόσμια εξουσία με θρόνους και στρατούς, αλλά η αιώνια κοινωνία με τον Θεό που αρχίζει ήδη από την παρούσα ζωή με τη μετοχή στη Χάρη Του.

Τι απομένει λοιπόν από τις φαντασιώσεις του κ. Mhlakela; Ένα ακόμη επεισόδιο στη μακρά ιστορία ψευδοπροφητών που προτιμούν να φαντάζονται τον εαυτό τους ως θεόπνευστους οραματιστές, ενώ στην πραγματικότητα επαναλαμβάνουν τις ίδιες χιλιοφορεμένες αιρετικές ιδέες. Η Εκκλησία δεν περιμένει ημερομηνίες ούτε στηρίζεται σε βίντεο με θεαματικές ανακοινώσεις· περιμένει καθημερινά τον Χριστό στην προσευχή, στη Θεία Ευχαριστία, στην αγάπη προς τον πλησίον.

   Αν λοιπόν κάποιος θέλει να «ετοιμαστεί» για τις 23 Σεπτεμβρίου, καλύτερα ας το κάνει με εξομολόγηση, με νηστεία και με έργα αγάπης, κι όχι με αγωνία για το αν θα τον προλάβει το ρολόι ενός Νοτιοαφρικανού ψευδοπροφήτη.

Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

ΠΗΓΕΣ:

1.Joshua Mhlakela : r/Christianity

2.Rapture Prophecy: Pastor Joshua Predicts Jesus’ Return in September 2025, Mentions Day – Legit.ng

3.Pastor crava data do retorno de Jesus à Terra em podcast; veja o vídeo

4.Pastors convinced Jesus will return in days as ancient Biblical promise hints at imminent rapture

5.Priests certain Jesus will return to Earth ‘in days’ as signs of rapture begin – Daily Star

Από https://www.entaksis.gr/joshua-mhlakela/

Ἀπόλυτα ἀσύμβατος ὁ παπισμὸς μὲ τὴν ἁπλότητα καὶ ταπεινότητα!

 

        Ἀπόλυτα ἀσύμβατος ὁ παπισμὸς μὲ τὴν ἁπλότητα καὶ ταπεινότητα!

 

Ο ΛΑΛΙΣΤΑΤΟΣ καὶ «ἀγαπησιάρης» παπικὸς «ἀρχιεπίσκοπος» Νικόλαος Πρίντεζης, ἐνοχλημένος ἀπὸ τὶς ὀρθόδοξες ὁμολογητικὲς φωνές, δημοσίευσε «βαρυσήμαντο» ἄρθρο του μὲ τίτλο: «Ἁπλὰ καὶ ταπεινά», γιὰ νὰ «ἀποδείξει» τήν… ἁπλότητα καὶ ταπεινότητα τοῦ Παπισμοῦ! Τὸ ἀντιαιρετικὸ Γραφεῖο τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς απάντησε στο άρθρο  του , ἐπισημαίνοντας: «Τόσο ἡ ἁπλότητα, ὅσο κυρίως ἡ ταπεινότητα εἶναι ἔννοιες ἀπόλυτα ἀσύμβατες μὲ τὸν Παπισμό. Ἂν ἤθελε πραγματικὰ νὰ τὸ διαπιστώσει, ἂς εἶχε μελετήσει τὸ παρελθὸν καὶ τὸ παρὸν τῆς “ἐκκλησίας” του, τὴν χλιδὴ καὶ τὴν παπικὴ ἀλαζονεία, ἡ ὁποία ἀναγάγει τὸν “Πάπα” σὲ ἐπὶ γῆς “θεό”.

Νὰ τοῦ θυμίσουμε πὼς ὥς τὸ 1978 δὲν καταδεχόταν νὰ πατεῖ στὴ γῆ καὶ γι’ αὐτὸ τὸν κουβαλοῦσαν στὴν πλάτη τους, στὸν εἰδικὸ θρόνο γνωστὸ ὡς “sedia gestatoria” καὶ ὅταν, εἶδε ὁ “Πάπας” Ἰωάννης Παῦλος Α΄, ὅτι ἡ συνήθεια αὐτὴ εἶχε ἀγγίξει πιὰ τὴν φαιδρότητα καὶ ἦταν καταγέλαστη, ἡ ὁποία δὲν ἀπαντᾶται οὔτε στοὺς ἀνιμιστὲς τῆς Ἀφρικῆς καὶ τῆς Πολυνησίας, ἀναγκάστηκε νὰ τὴν καταργήσει. Νὰ σᾶς θυμίσουμε ἐπίσης ὅτι οἱ Φράγκοι «Πάπες», καταληψίες τοῦ σεβασμίου πατριαρχικοῦ θρόνου τῆς Δύσεως, ἀπαιτοῦσαν καὶ ἀνάγκαζαν τοὺς πάντες, ἀντὶ γιὰ τὸ χειροφίλημα, στὸν ἀσπασμὸ τῆς …παντόφλας τους! […] Ὅλα αὐτὰ ἀναγκάστηκε ἡ “Ἁγία Ἕδρα” νὰ τὰ καταργήσει, ἀλλὰ ἡ ἱστορία δὲν μπορεῖ νὰ καταργηθεῖ, γιὰ νὰ μᾶς θυμίζει ὅτι ὁ “Πάπας” ἐνσάρκωνε καὶ ἐνσαρκώνει τὴν ἀπόλυτη ἀντιστροφὴ τῆς ταπεινότητας τοῦ Ἰησοῦ Χριστοῦ, ἡ ὁποία ἔχει σαφῶς ἑωσφορικὴ ὑφή…»! Συμφωνοῦ­με!