Οι Παπικές Αιρέσεις (Λατινικές Κακοδοξίες) είναι καταδικασμένες από πολλές Ιερές Συνόδους, και από τους Αγίους Πατέρες

 

Οι Παπικές Αιρέσεις (Λατινικές Κακοδοξίες) είναι καταδικασμένες από                  πολλές Ιερές Συνόδους, και από τους Αγίους Πατέρες

Καταδικάστηκε ποτέ η αίρεση του παπισμού από Σύνοδο;

 Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου (1917-1984)

 Μέσα στο πλήθος των άστατων κραυγών που προσπαθούν απεγνωσμένα με πομπώδη φληναφήματα να υποστηρίξουν τον Οικουμενισμό ακούγεται το ανεδαφικό επιχείρημα ότι ο Παπισμός δεν έχει καταδικασθεί από Σύνοδο (!;). Όσοι το υποστηρίζουν αυτό εννοείται πως δεν κατέχουν τίποτε από θεολογία αλλά συνάμα αγνοούν και πλήρως την ιστορική πραγματικότητα.

     Ως απάντηση δημοσιεύουμε ένα απόσπασμα από την καταπληκτική μελέτη του Μακαριστού Μητροπολίτου Ελευθερουπόλεως Αμβροσίου που είχε εκπονήσει κατά την περίοδο των αδίστακτων ανοιγμάτων προς τον Παπισμό του Πατριάρχου Αθηναγόρα. Ο Μητροπολίτης αναφέρει μια λίστα Ιερών Συνόδων που κατεδίκασαν των Παπισμό και τις πλάνες του. Επίσης και ονόματα Αγίων που θεωρούσαν ξεκάθαρα τον Παπισμό ως Αίρεση (φυσικά δεν υπήρξε ποτέ κάποιος Άγιος που να μην ήταν σύμφωνος ως προς αυτό).

...Είναι λοιπόν «κατεγνωσμέναι» παρά Συνόδων ή Πατέρων αι αιρετικαί διδασκαλίαι της Δύσεως;

Άς ίδωμεν: 

Η μεγάλη Σύνοδος του 879 εν Κωνσταντινουπόλει, η υπό πολλών θεωρουμένη ως Ογδόη Οικουμενική, δεχθείσα το Σύμβολον άνευ της προσθήκης του Φιλιόκβε, εδογμάτισε:

«Πάντες ούτω φρονούμεν, ούτω πιστεύομεν. Τους ετέρως παρά ταύτα φρονούντας ή έτερον όρον αντί τούτου προβαλέσθαι τολμώντας, τω αναθέματι καθυποβάλλομεν. Ει τις παρά τούτο το ιερον Σύμβολον τολμήσειεν έτερον αναγράψασθαι ή προσθείναι ή αφελείν και όρον ονομάσαι αποθρασυνθείη, κατάκριτος και πάσης χριστιανικής ομολογίας απόβλητος. Εί τις τοίνυν, εις τούτο απονοίας ελάσας, τολμήσειεν έτερον εκθέσθαι Σύμβολον και όρον ονομάσαι ή προσθήκην ή αφαίρεσιν εν τω παραδεδομένω ημίν παρά της αγίας και οικουμενικής εν Νικαία το πρώτον μεγάλης Συνόδου ποιήσαι, ανάθεμα έστω!» (αυτόθι, σελ. 263-264).

Ιδού, λοιπόν, βαρυτάτη, επισημοτάτη, πανηγυρικωτάτη και σχεδόν Οικουμενικού χαρακτήρος καταδίκη του αιρετικού και βλασφήμου Φιλιόκβε!

Ότε ο Πάπας Ρώμης Σέργιος ο Δ΄ εχρησιμοποίησε το Σύμβολον μετά της προσθήκης του Φιλιόκβε (1009), ο Πατριάρχης Κωνσταντινουπόλεως Σέργιος.., μετ' άπόφασιν Συνόδου, διέγραψε το όνομα του μνημονευθέντος Ρώμης Σεργίου εκ των διπτύχων της Ανατολικής Εκκλησίας, έκτοτε δε μέχρι σήμερον ουδέν παπικόν όνομα ετέθη εν αυτοίς» (Βασ. Στεφανίδου, Εκκλησιαστική Ιστορία, εκδ. α΄, σελ. 344).

Τα ονόματα των Προκαθημένων Εκκλησιών δεν διαγράφονται βεβαίως δια «τοπικά έθιμα», αλλα δι αιρέσεις!

Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασε και η εν Κωνσταντινουπόλει Σύνοδος του 1054, οπότε εγένετο και το οριστικόν Σχίσμα, αποκαλέσασα ειδικώς το «Φιλιόκβε», όχι «τοπικόν έθιμον», αλλά «βλάσφημον δόγμα» (αυτόθι,σελ.344).

Τας Λατινικάς κακοδοξίας κατεδίκασαν και αι με τον Ησυχασμόν ασχοληθείσαι Σύνοδοι του 1341, του 1347 και του 1351.

Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1440, Σύνοδος εν Ρωσία κατά το 1441, Σύνοδος εν Ιεροσολύμοις κατά το 1443, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1450, Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1484, κατεδίκασαν και απεκήρυξαν την ψευδοσύνοδον της Φλωρεντίας, η οποία είχε δεχθή την «ένωσιν»επί ψευδούς και ασυστάτου βάσεως, ήτοι μη θεωρήσασα ως αιρέσεις τας καινοτομίας της Δύσεως.

Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1722 καταδικάζει «της Λατινικής κακοδοξίας και κακοφροσύνης τα δόγματα» και αποφαίνεται ότι οι Λατίνοι δι αύτών «εξαπατώσι τους απλουστέρους, ευγάνοντές τους από τα ευσεβή Δόγματα της του Χριστού Εκκλησίας και σύροντές τους αθλίως εις τον βυθόν της απωλείας».(αυτόθι,το. Β΄,σελ. 823-824).

Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1727 αποκηρύσει τας ετεροδιδασκαλίας των Λατίνων, παλαιάς τε και νέας και χαρακτηρίζει ταύτας» λήρον μακρόν και Κολακείας ψυχοβλαβούς εφευρέματα και ηπατημένης διανοίας γεννήματα» (αυτόθι, σελ.867).

Σύνοδος εν Κωσταντινουπόλει κατά το 1838 καταδικάζει δριμύτατα τας ετεροδιδασκαλίας του Παπισμού, ως «βλασφημίας κατά της Ευαγγελικής αληθείας», ως «εωσφορικήν πλάνην», ως «απομάκρυνσιν από του Θεού και της αμώμου και αδόλου Πίστεως του Ιησού Χριστού» κ.λ.π.(αυτόθι,σελ.896,902).

Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1848 καταδικάζει τον Παπισμόν ως αίρεσιν! «Τούτων των πλατυνθεισών, κρίμασιν οίς οίδε Κύριος, επί μέγα μέρος της Οικουμένης αιρέσεων, ήν ποτε ο Αρειανισμός, έστι δε την σήμερον και ο Παπισμός», όν χαρακτηρίζει ως ανατρέποντα πάσας τας Οικουμενικάς Συνόδους δια των πλανών του! (Αυτόθι, σελ.906).

Σύνοδος εν Κωνσταντινουπόλει κατά το 1895 καταδικάζει τας ετεροδιδασκαλίας του Παπισμού, ως «φρονήματα υπερφιάλου αλαζονείας», ως «καινοτομίας αθέσμους και αντιευαγγελικάς»,ως «ουσιώδεις περί την Πίστιν διαφοράς αναγομένας εις τα θεοπαράδοτα της Πίστεως Δόγματα, ως «αντιευαγγελικάς και παναθέσμους», ως «σπουδαίας και ουσιώδεις περί την Πίστιν διαφοράς», της νοθεύσεως των συγγραμμάτων των Εκκλησιαστικών Πατέρων και της παρερμηνείας της τε Αγίας Γραφής και των Ορων των Αγίων Συνόδων», και επάγεται: «Διό και δικαίως απεκηρύχθη και αποκηρύσσεται, εφ όσον αν εμμένη εν τη πλάνη αυτού»(αυτόθι, σελ. 933, 935, 936, 938, 942).

Ερωτώμαι: ΄Επρεπε ο Πατριάρχης να ηρώτα προηγουμένως εμέ αν ενέκρινον τα διάφορα διαβήματά του; Βεβαίως όχι! Ποίος ειμαι εγώ ώστε να με ερωτήση ο Πατριάρχης; Θα ήτο τραγική δι έμέ τοιαύτη αξίωσις!

Είχον όμως μίαν αξίωσιν.

Να ερωτήση τας Συνόδους του 867, του 879, του 1009, του 1054, του 1341, του 1347, του 1351, του 1440, του 1441, του 1443, του 1450, του 1484, του 1722, του 1727, του 1838, του 1848, του 1895, να ερωτήση τους αγίους Πατέρας και τους σοφούς Διδασκάλους της Εκκλησίας, να ερωτήση τον άγιον Φώτιον, τον ιερόν Θεοφύλακτον, τον άγιον Γρηγόριον Παλαμάν, Συμεών τον Θεσσαλονίκης, τον άγιον Μάρκον Ευγενικόν, τον Ευγένιον Βούλγαρην, τον Νικηφόρον Θεοτόκην, τον άγιον Νικόδημον, τον άγιον Νεκτάριον και λοιπούς και λοιπούς και λοιπούς, να ερωτήση, πολλώ μάλλον, τας σεπτάς και θεοκινήτους Οικουμενικάς Συνόδους, αι οποίαι δια των αγίων και ιερών Κανόνων των απαγορεύουν, επί ποινή καθαιρέσεως, πάσαν συμπροσευχήν μετά αιρετικών, σχισματικών ή και ακοινωνήτων και αν όλοι αυτοί ενέκρινον τα διαβήματά του, τας δηλώσεις του, τας συμπροσευχάς του, τους εν γένει τρόπους του, τότε μάλιστα!

Ουδείς θα είχε δικαίωμα να διαφωνήση, ουδείς να διαμαρτυρηθή, ουδείς να εμποδίση. Όταν όμως ο Παναγιώτατος ενεργή αντιθέτως προς Συνόδους, προς Πατέρας, προς Κανόνας, ως εάν πάντες αυτοί να μη είχον αληθινήν αγάπην και να μη ενδιεφέροντο διακαώς δια την πλήρωσιν του αιτήματος του Κυρίου «ινα πάντες έν ώσιν», αλλά να ήσαν πλήρεις μίσους και αδιαφορίας, τότε και ημείς δικαιούμεθα (δικαιούμεθα ή υποχρεούμεθα, εκόντες άκοντες;) να ενεργήσωμεν αντιθέτως προς τον Παναγιώτατον!

Δι' ημάς υπέρ πάντα Πατριάρχην κείνται οι άγιοι Πατέρες, αι σεπταί Σύνοδοι, οι ιεροί Κανόνες. Και, ευρισκόμενοι τυχόν προ θλιβερών διλημμάτων υπακοής... 

Πηγή: Ἱ.Ἡ. Παντοκράτορος Μελισσοχωρίου (πρόσβαση 23/6/2025)

Η ΑΓΙΑ ΦΕΒΡΩΝΙΑ - 25 ΙΟΥΝΙΟΥ

 

 

του Nικ. Ἰω. Σωτηροπούλου

Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς Πίστεως εἶνε ὁ Oἰκουμενισμὸς

---

Tὸ γράψαμε καὶ τὸ ἐπαναλαμβάνουμε, καὶ σὺν Θεῷ θὰ τὸ ἐπαναλαμβάνωμε, ὡς τὸ σοβαρώτερο θέμα Πίστεως, γιὰ τὸ ὁποῖο οἱ πλεῖστοι βαπτισμένοι Ὀρθόδοξοι Xριστιανοὶ εἶνε ἀκατήχητοι καὶ ἀπληροφόρητοι. Kαὶ τὸ Eὐαγγέλιο, λακωνικὸ βιβλίο, ἐπαναλαμβάνει ἰδιαιτέρως μεγάλα καὶ σπουδαῖα πράγματα πρὸς γνῶσιν καὶ ἐπίγνωσιν τοῦ Ἀρχηγοῦ τῆς Πίστεώς μας, τοῦ Kυρίου ἡμῶν Ἰησοῦ Xριστοῦ.

Ποιός εἶνε ὁ μεγαλύτερος ἐχθρ ὸς τῆς Πίστεως; Δὲν θὰ ὑπερβάλω οὔτε στὸ ἐλάχιστο. Ὁ μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς Πίστεως εἶνε ὁ Oἰκουμενισμὸς καὶ οἱ Oἰκουμενιστές, δημιουργήματα τοῦ Διαβόλου κατὰ τὴν ἐποχὴν τῆς προφητευμένης ἀποστασίας τῶν χαλεπῶν καιρῶν μας. Ἀρχιοικουμενιστὴς δὲ σήμερα εἶνε ἀξιωματοῦχος τῆς Ἐκκλησίας, ποὺ λέγεται κορυφὴ τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλ’ εἶνε οὐρά.

Διαβάζουμε τὴν Ἐκκλησιαστικὴ Ἱστορία. Kαὶ διαπιστώνουμε, ὅτι μεγαλύτερος ἐχθρὸς τῆς Πίστεως ἀπ’ ὅλους τοὺς αἰῶνες δὲν ἐνεφανίσθη ἄλλος, ἐκτὸς τοῦ φέροντος τὸ ἀποστολικὸν ὄνομα Bαρθολομαῖος. Aὐτὸς ὁ ἐκκλησιαστικὸς ἡγέτης δὲν πιστεύει «εἰς τὴν μίαν, ἁγίαν, καθολικὴν καὶ ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν», ποὺ ἵδρυσεν ὁ Xριστὸς ἐπὶ «τῆς πέτρας» τῆς πίστεως καὶ ὁμολογίας τοῦ Πέτρου καὶ ὄχι βεβαίως ἐπὶ τοῦ Πέτρου. Ἄλλο πέτρα καὶ ἄλλο Πέτρος. Ἡ «μία Ἐκκλησία» ὀνομάζεται καὶ «μία ποίμνη» (Ἰωάν. 10:16). Δὲν πιστεύει ὁ Bαρθολομαῖος εἰς τὴν «μίαν ποίμνην» (ἢ εἰς τὸ ἓν πνευματικὸν «σῶμα» τοῦ Xριστοῦ, ὅπου κατοικεῖ τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιο (Ἐφ. 4:4), ἀλλὰ πιστεύει στὶς Aἱρέσεις, ἀποκαλώντας αὐτὲς Ἐκκλησίες. Ἡ Ἐκκλησία κατ’ αὐτὸν δὲν εἶνε μία, ἀλλὰ πολλές. Tὸν παρελθόντα αἰῶνα δημιουργήθηκε καὶ συντηρεῖται ἀκόμη τὸ λεγόμενο «Παγκόσμιον Συμβούλιον Ἐκκλησιῶν». Mεταξὺ δὲ αὐτῶν τῶν «Ἐκκλησιῶν» ἢ παρασυναγωγῶν τοῦ Σατανᾶ δὲν ἀποκλείεται νὰ περιλαμβάνεται καὶ ἡ «Ἐκκλησία», ποὺ ἐγκρίνει τὴν ὁμοφυλοφιλία, καὶ τοὺς γάμους τῶν ὁμοφυλοφίλων, καὶ τὴ χειροτονία δεδηλωμένων ὁμοφυλοφίλων ἀνδρῶν καὶ γυναικῶν!

Ὁ Παῦλος κήρυξε «ἓν βάπτισμα» (Ἐφ. 4:5), τὸ βάπτισμα τῆς Ἐκκλησίας, ὅπου ὑπάρχει ἡ ἀληθινὴ Πίστις, ἡ ἐξ ἀποκαλύψεως ἀπὸ τὸν Θεό, ποὺ περιλαμβάνει τὶς ἀναγκαῖες γιὰ τὴ σωτηρία μας οὐράνιες ἀλήθειες. «Ἓν βάπτισμα», λέγει ὁ θεόπνευστος Παῦλος, πολλὰ βαπτίσματα λέγει ὁ Διαβολόπνευστος Bαρθολομαῖος. Kαὶ τὰ βαπτίσματα τῶν αἱρετικῶν εἶνε ἔγκυρα κατὰ τὸν δεσπότη τοῦ Φαναρίου.

Ὁ Oἰκουμενισμὸς εἶνε παναίρεσι. Ἀλλ’ εἶνε καὶ πανθρησκεία. Ὁ Bαρθολομαῖος προχωρεῖ καὶ ἐκεῖ, ὅπου κανεὶς αἱρετικὸς δὲν προχώρησε ποτέ. Ἐγκρίνει καὶ τὶς ἄλλες θρησκεῖες, τὶς ψεύτικες, τὶς θρησκεῖες δαιμονίων κατὰ τὴν Ἁγία Γραφή. Ὀνομάζει τὶς ψεύτικες θρησκεῖες «σεβαστὲς» καὶ «σεβάσμιες», καὶ τὶς θεωρεῖ δρόμους σωτηρίας, ἐνῷ ἡ Γραφὴ λέγει: «Kαὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πράξ. 4:12).

Λέγει ἀκόμη ὁ ἀρχιοικουμενιστὴς Bαρθολομαῖος, ὅτι σ’ ὅλες τὶς θρησκεῖες ὁ αὐτὸς Θεὸς ὑπάρχει καὶ λατρεύεται ἀπὸ ὅλους τοὺς λαοὺς κατὰ διαφορετικὸ τρόπο, ἐνῷ στὸ Xριστιανισμὸ μόνον ὁ Tριαδικὸς Θεὸς ὑπάρχει καὶ λατρεύεται.

Ὁ Bαρθολομαῖος εἶνε ἀντιπατερικός. Φρονεῖ, ὅτι οἱ Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας, οἱ μεγάλοι διδάσκαλοι καὶ πρότυπα ποιμένων, ὧν τὰ μνημόσυνα αἰώνια καὶ τὰ λείψανα εὐωδιάζουν καὶ θαυματουργοῦν, ἀπέτυχον στὴν ἐποχή τους, διότι δὲν εἶχαν ἀγάπη, εἶχαν φανατισμό, ἦσαν μισογύνηδες καὶ ταλιμπάν! Ἐξωφλημένοι καὶ ξεπερασμένοι οἱ ἅγιοι Πατέρες, καὶ πλήρεις ἐπιτυχιῶν οἱ σύγχρονοι πατέρες, εἰς διάφορα πάθη δουλεύοντες, ἐκτὸς ὀλίγων, καὶ κατασκανδαλίζοντες τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ. Eἰς τὸ ἑξῆς ἐπιτυχία πρέπει νὰ ὀνομάζεται ἡ ἀποτυχία καὶ ἁγιότης ἡ θεομπαιξία! Ἐπὶ πλέον ὁ Bαρθολομαῖος, τοὺς Πατέρες, οἱ ὁποῖοι ἀπέσχισαν τοὺς αἱρετικοὺς ἀπὸ τὸ σῶμα τῆς Ἐκκλησίας, θεωρεῖ θύματα τοῦ ἀρχεκάκου ὄφεως καὶ ὑποδίκους ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ! Kαὶ νὰ προσευχώμεθα νὰ τοὺς ἐλεήσῃ ὁ Θεός…

Aὐτὰ πρὸς τὸ παρόν, καὶ εἰς τὸ μέλλον περισσότερα. Kαὶ παρακαλῶ τὰ διάφορα ἐκλεκτὰ ἱστολόγια ν’ ἀναρτήσουν τὰ ἄρθρα μου πρὸς πληροφόρησιν τοῦ λαοῦ τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν χειρότερο ἐχθρὸ τῆς Πίστεως, τὸν Oἰκουμενισμὸ καὶ τοὺς Oἰκουμενιστές, ἰδίως ἱεράρχες. Ὄχι δὲ μόνον ἠλεκτρονικά, ἀλλὰ καὶ προφορικὰ οἱ διαχειριζόμενοι ἱστολόγια καὶ ἄλλοι πληροφορούμενοι ἐξ αὐτῶν νὰ διαφωτίζουν τὸν λαὸν τοῦ Θεοῦ γιὰ τὸν μεγαλύτερο ἐχθρὸ τῆς Πίστεως. Tὰ περιοδικά, ἐκτὸς τοῦ «Σταυροῦ» καὶ εἴτινος ἑτέρου, δὲν δημοσιεύουν τὰ ἄρθρα μου, οὔτε ἡ εὐρύτερη σὲ κυκλοφορία ἐφημερίδα «Ὀρθόδοξος Tύπος», ἐπειδὴ λέγω τὴν ἀλήθεια ὁλόκληρη, καὶ τὴν ἀκίνδυνη, καὶ τὴν ἐπικίνδυνη, καὶ γι’ αὐτὸ σὲ μερικοὺς εἶμαι ἀσυμπαθὴς καὶ ἀνεπιθύμητος.

 

 

Βλάσφημος ἡ θεωρία περὶ «σχίσεως» καὶ «διασπάσεως» τῆς Ἐκκλησίας

  

  Η ΠΛΕΟΝ σχιζοφρενικὴ οἰκουμενιστικὴ θεωρία εἶναι αὐτὴ τῆς σχίσεως καὶ διασπάσεως τῆς Ἐκκλησίας καὶ ταυτόχρονα τὴν ἑνότητά της! Τὸ ἀντιαιρετικὸ Γραφεῖο τῆς Ἱ. Μ. Πειραιῶς, σὲ σχετικὴ ἀνακοίνωσή του ἔγραψε: «Ἡ θεωρία τοῦ (μαζὶ μὲ αὐτὴ τῶν θιασωτῶν τοῦ οἰκουμενιστικοῦ συγκρητισμοῦ) ὅτι ἡ Ἐκκλησία «σχίστηκε» καὶ «διασπάστηκε», δὲν εἶναι ἁπλὰ αἴολοι ἰσχυρισμοί, ἀλλὰ σοβαρὴ κακοδοξία, ἡ ὁποία προσβάλλει, ἀφ’ ἑνὸς μὲν τὴν ἀεὶ ἀδιαίρετη φύση τῆς Ἐκκλησίας καὶ ἀφ’ ἑτέρου τὸν Ἴδιο τὸ Χριστό, ὁ Ὁποῖος, ἐνῶ εἶναι “κεφαλὴ τῆς ἐκκλησίας, καὶ αὐτός ἐστι σωτὴρ τοῦ σώματος” (Ἐφ. 5, 23), τοῦ ἑνὸς ἐκκλησιαστικοῦ σώματος, ὁρίζεται ὡς κεφαλὴ πολλῶν σωμάτων! Πῶς μπορεῖ νὰ νοηθεῖ μία κεφαλὴ μὲ πολλὰ σώματα; Μόνο ὡς μία τερατώδη καὶ μυθικὴ σύλληψη μπορεῖ νὰ νοηθεῖ! Σύμφωνα μὲ τὸν μακαριστὸ Καθηγητὴ Κ. Μουρατίδη: “ὅπως δὲ εἰς τὴν κεφαλὴν ἕν σῶμα ἀναλογεῖ, οὕτω καὶ εἰς τὴν αἰώνιον τῆς Ἐκκλησίας κεφαλὴν τὸν Κύριον Ἰησοῦν, ἕν ἐπίγειον δύναται νὰ ἀναλογεῖ σῶμα, εἷς ἐπίγειος θεῖος καὶ ἀνθρώπινος ὀργανισμός, ὁ ὁποῖος συνιστᾶ τὸ ἕν σῶμα τῆς Ἐκκλησίας”. Καὶ γι’ αὐτὸ ἡ Ἐκκλησία ὡς Σῶμα Χριστοῦ εἶναι ἄτρωτη, ἀκηλίδωτη, ὥστε οὔτε “πύλαι Ἅδου κατισχύσουσιν αὐτῆς” (Ματθ. 16, 18). Κι ἀκόμα πιὸ εὐτελιστικὴ γιὰ τὴν Ἁγία μας Ἐκκλησία, εἶναι ἡ θεωρία τῶν «δύο πνευμόνων», ἀγγίζοντας τὰ ὅρια τῆς φαιδρότητας!

Το Γενέθλιον Του Τιμίου Προδρόμου

 

 

Κυριακή Β’ Ματθαίου,

Πάντων των Αγορειτών Αγίων

 

Κήρυγμα του μακαριστού πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη

 

Την Κυριακή αμέσως μετά την Κυριακή των Αγίων Πάντων, τιμούμε τους Αγίους Πατέρες, που ασκήτεψαν στο Αγιώνυμο Όρος, αυτό που ονομάζουμε το Όρος του Άθω ή αλλιώς την Αγιορείτικη Πολιτεία. Τους Αγίους που τιμούμε αυτήν την Κυριακή, η Εκκλησία μας τους επιλέγει μέσα από τον χορό πάντων των Αγίων και τους κατατάσσει στην κατηγορία των Αγιορειτών Πατέρων και Αγίων και Ομολογητών και Ιεραρχών και Μοναστών και Ασκητών και Μαρτύρων.

Oι Αγιορείτες Πατέρες είναι αυτοί οι οποίοι τόσο πολύ αγαπούν και τιμούν το πρόσωπο της Υπεραγίας Θεοτόκου, της Παρθένου Μαρίας, της Μητέρας μας, που γι’ αυτήν αφιέρωσαν την ζωή τους, αφιερώνουν την πίστη τους.

Είναι αυτοί οι οποίοι βίωσαν, βρέθηκαν στον Ουρανό και άκουσαν πράγματα τα οποία δεν μπορούσαν να πουν και είδαν πράγματα τα οποία δεν μπορούσαν να περιγράψουν. Είναι αυτοί οι γνήσιοι  συνεχιστές αυτής της πραγματικά Θείας Παρουσίας του Θεού μέσα στον κόσμο. Είναι όντως αυτοί τους οποίους αναφέρει η διδασκαλία του πατρός Παϊσίου  του συγχρόνου Αγίου Αγιορείτου Γέροντος. Όπως στο στράτευμα λέγει ο Άγιος Γέροντας, υπάρχει ο τακτικός στρατός, το πεζικό, η αεροπορία και το ναυτικό, αλλά εκτός από αυτά υπάρχουν οι καταδρομείς και οι λοκατζήδες, υπάρχουνε και οι ασυρματιστές οι οποίοι πάνε κάπου πιο μακριά από τους άλλους για να πιάσουν καλύτερο σήμα με το Αρχηγείο να παίρνουν τις εντολές και να κατευθύνουν πως θα γίνει ο πόλεμος. Ετούτοι οι ασυρματιστές στον στρατό τον Ορθόδοξο είναι οι Αγιορείτες Πατέρες, οι οποίοι κάπου απομακρύνονται για να πιάνουν καλύτερη επικοινωνία με τον Θεό. Σα να μιλούν στον ασύρματο με το Θεό, να έχουν άμεση επαφή να μας καθοδηγούν και να μας δείχνουν τον δρόμο της Πίστεως οι σύγχρονοι αυτοί Άγιοι Πατέρες.

Μεταξύ αυτών υπάρχουνε αστέρες και διαμάντια της ερήμου για τους οποίους πολύ λίγα γνωρίζουμε, που έτρεξαν στον ελληνικό χώρο, στην χερσόνησο του Άθω, αλλά και στην εν γένει ορθόδοξο επικράτεια.

Ποιόν να ξεχάσουμε, για ποιόν να μιλήσουμε και ποιόν να αφήσουμε; Τον Πατροκοσμά τον Αιτωλό, τον Ευγένιο Βούλγαρη, τους μεγάλους κολλυβάδες αγίους, τον μεγάλο περίφημο αστέρα, τον φωστήρα της Εκκλησίας, τον Άγιο Νικόδημο τον Αγιορείτη. Μέσα στην χωρία αυτών των Αγιορειτών μεγάλων Πατέρων, Ηγουμένων, απλών Μοναχών, Παπάδων, έχουμε τους μεγάλους Μάρτυρες Αγίους από δεκαοκτώ Μονές. Είναι οι σφαγιασθέντες  και μαρτυρήσαντες υπό του αιρεσιάρχου, κακοδόξου και λατινόφρονος πατριάρχου της Κωνσταντινουπόλεως Ιωάννου Βέκκου. Μας κάνει εντύπωση στην σημερινή εποχή που θυσίασαν την ζωή τους για την αγάπη της Ορθοδοξίας. Στολίζουν την Εκκλησία μας και τους τιμούμε σε δεκαοκτώ διαφορετικές ημερομηνίες μέσα στο εκκλησιαστικό έτος.

Αλλά δυστυχώς, ενώ η Εκκλησία μας τιμά αυτούς τους Αγιορείτες Πατέρες Μάρτυρες και Ομολογητές, κάποιοι ορθόδοξοι αρχιερείς πραγματοποιούν συλλείτουργα και συμπροσεύχονται με τους αιρετικούς παπικούς και πασχίζουν να αναγνωρίσουν τις αιρέσεις ως Εκκλησίες, ακολουθώντας κατά γράμμα το πνεύμα του κακόδοξου Πατριάρχου Βέκκου.

Αδελφοί μου μην κλονίζεσθε, μην ταράζεσθε και μην αμφιβάλλετε. Όλα αυτά τα ανοίγματα, οι συμπροσευχές και τα συλλείτουργα, είναι εκτός της Ορθόδοξης γραμμής. Ξεκάθαρος είμαι και με παρρησία σας λέγω, είναι έξω από την εκκλησιαστική συνείδηση. Η Εκκλησία μας μέχρι τον περασμένο αιώνα δεν ήξερε από τέτοια πράγματα. Τι είδους φιλοδοξίες είναι αυτές;

Να προσευχηθούμε αυτή η ημέρα, να ποτίσει τις συνειδήσεις  των Ορθοδόξων να ακολουθούν γραμμή Ορθόδοξη. Αυτή η ημέρα να φωτίσει και τους ταγούς της Εκκλησίας μας που κάνουν αυτά τα περίεργα ανοίγματα προς τον αιρετικό και αντίχριστο πάπα. Να τους υποδείξει να κατανοήσουν την πλάνη και τον λάθος δρόμο του πήραν. Και να ζητήσουν συγνώμη από το πλήρωμα της Εκκλησίας μας για το σκανδαλισμό και την ταραχή και την στεναχώρια που προκαλούν.

Με την ελπίδα ότι ο Θεός θα συνετίσει αυτούς τους ασύνετους και θα φέρει στην Πίστη την Ορθόδοξή τους ασεβείς και βλάσφημους, ας ευχηθούμε οι Άγιοι Πατέρες του Αγίου Όρους, με τις προσευχές τους, να ελκύσουν την Χάρη του Θεού για εμάς τους αμαρτωλούς. Αμήν!

 

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΙΩΑΝΝΗ ΤΟΝ ΠΡΟΔΡΟΜΟ 7 Ιανουαρίου

 

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΟΝΑΣ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΝΙΚΗΦΟΡΟ 4 Ιανουαρίου

 

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΠΑΝΤΕΛΕΗΜΟΝΑ 27 Ιουλίου

 

ΠΑΡΑΚΛΗΤΙΚΟΣ ΚΑΝΩΝ ΣΤΟΝ ΟΣΙΟ ΙΩΣΗΦ ΤΟΝ ΗΣΥΧΑΣΤΗ 16 Αυγούστου

 

 

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ

 

“Ο παπισμός αποτελεί μεγάλην απειλήν δια την εν Χριστώ ελευθερίαν του ανθρώπου”

---

†Aρχιμανδρίτου ΓΕΩΡΓΙΟΥ ΚΑΨΑΝΗ,
Καθηγουμένου της Ιεράς Κοινοβιακής Μονής Οσίου Γρηγορίου Αγίου Όρους
(Εκοιμήθη στις 8 Ιουνίου το 2014)

 

Ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ, δηλαδή η κίνησις δια την ένωσιν των “εκκλησιών”, όπως διεξάγεται σήμερον, φαίνεται ότι έχει ουμανιστικόν – ανθρωποκεντρικόν χαρακτήρα και όχι θεολογικόν και πνευματικόν. Παραμερίζει την Πίστιν (δόγμα) και την Παράδοσιν της Εκκλησίας και αποβλέπει περισσότερον εις πρακτικούς σκοπούς. Βλέπει την Εκκλησίαν κυρίως ως ανθρώπινον ίδρυμα, το οποίον ηνωμένον θα δυνηθή να αντιμετωπίση καλλίτερον τους εχθρούς του.

Δι’ αυτό δεν λαμβάνονται σοβαρώς υπ’ όψιν αι βασικαί διαφοραί περί την πίστιν και το πνεύμα των “εκκλησιών”, ούτε η ιστορία και η συνείδησις της Εκκλησίας. Εξ άλλου “δημιουργείται κάθε τόσο, από την μεγάλη επιθυμία για ένωση, ένας εύκολος ενθουσιασμός, που πιστεύει πως μπορεί με την συναισθηματική του θερμότητα να ρευστοποιήση την πραγματικότητα και να την ξαναπλάση χωρίς δυσκολία. Δημιουργείται ακόμα μία διπλωματική συμβιβαστική νοοτροπία, που νομίζει πως μπορεί να συμφιλιώση με αμοιβαίες υποχωρήσεις ωρισμένες δογματικές θέσεις ή γενικώτερες καταστάσεις, που κρατούν τις εκκλησίες χωρισμένες” (π. Δημήτριος Στανιλοάε). Η εκκλησιολογία, η οποία υπόκειται ως βάσις εις τον οικουμενισμόν, είναι επίσης λανθασμένη. Δεν αναγνωρίζει την Ορθόδοξον Εκκλησίαν ως την Μίαν, Αγίαν, Καθολικήν και Αποστολικήν Εκκλησίαν, αλλ’ ως τμήμα ή κλάδον της Καθολικής Εκκλησίας. Δι’ αυτό και πολλοί Ορθόδοξοι βλέπουν εις τον οικουμενισμόν μίαν εκκλησιολογικήν αίρεσιν χωρίς να σημαίνη ότι αναπαύονται και εις τον ζωλωτισμόν, ο οποίος αποτελεί επίσης εκκλησιολογικήν παρέκκλησιν. Οικουμενισμός και ζηλωτισμός δεν εκφράζουν την Ορθοδοξίαν. Αισθανόμεθα τον οικουμενισμόν ως κάτι που απομακρύνει την ένωσιν και μάλιστα τόσον όσον φαίνεται να την φέρη πλησίον μας. Αγαπώμεν τους ετεροδόξους χριστιανούς και δι’ αυτό θέλομεν μίαν πραγματικήν και αγίαν ένωσιν μαζί των. Δεν θέλομεν συνύπαρξιν ή μίαν ανοχήν ή μίαν ποικιλίαν “πίστεων”, διότι αυτό δεν είναι η αγάπη του Χριστού, ούτε ασφαλής και διαρκής ένωσις εις την Αγίαν Τριάδα. Θέλομεν να πιστεύωμεν ό,τι κοινωνούμεν και να κοινωνούμεν ό,τι πιστεύωμεν, τον Θεάνθρωπον Χριστόν, ολόκληρον εις ολόκληρον το Σώμα Του.

Μόνον ο όλος Θεάνθρωπος ημπορεί να σώση και τον όλον άνθρωπον. Εν ονόματι αυτού του όλου Θεανθρώπου Χριστού και του όλου Σώματός Του, της Ορθοδοξίας, δεν δυνάμεθα να διαπραγματευθώμεν “επί ίσοις όροις” με τους “παραμορφωμένους Χριστούς” των δυτικών, Ρωμαιοκαθολικών και Προτεσταντών. Ούτε θέλωμεν να προδώσωμεν τον άνθρωπον, που αναμένει την σωτηρίαν του από τον όλον Θεάνθρωπον. Δι’ αυτό ημπορούμεν να ομολογήσωμεν, ημπορούμεν και να αποθάνωμεν, αλλ’ όχι να συμβιβασθώμεν. Ειδικώτερον όσον αφορά εις τον παπισμόν αισθανόμεθα, αυτό που πάντοτε ησθάνοντο οι Ορθόδοξοι, ότι παραμορφώνει την Αγίαν Τριάδα, ότι παραμερίζει τον Χριστόν, ότι δεν φανερώνει την Εκκλησίαν ως Εικόνα της Αγίας Τριάδος, αλλ’ ως ανθρωπίνην μονοκρατορίαν, ότι δίδει εις το Άγιον Πνεύμα διακοσμητικήν μόνον θέσιν. Έτσι ο άνθρωπος δεν βοηθείται και δεν σώζεται. Ο παπισμός αποτελεί μεγάλην απειλήν δια την εν Χριστώ ελευθερίαν του ανθρώπου. Η μελέτη αυτή αποτελεί μίαν διαμαρτυρίαν και μίαν ομολογίαν έναντι των Ορθοδόξων εκείνων που λησμονούν τα ανωτέρω, βιάζονται να χαρακτηρίσουν τον πάπαν ως “άγιον” και την ρωμαϊκήν εκκλησίαν ως “αγίαν” χωρίς να σκέπτωνται ότι με αυτόν τον τρόπον αδικούν περισσότερον από όλους τους δυτικούς, διότι δεν τους βοηθούν να αντιληφθούν την αυθεντίαν των. Δεν σκέπτωνται επίσης ότι με όσα λέγουν δεν εκφράζουν την πίστιν και το φρόνημα των Εκκλησιών, των οποίων προΐστανται. Αλλά και η δικαιολογία ότι όλα αυτά γίνονται “διπλωματικώς” αποτελεί ήδη μίαν πνευματικήν πτώσιν εν σχέσει προς την απαίτησιν του Ευαγγελλίου να “αληθεύωμεν εν αγάπη” (Εφ. δ’ 15) και συμβιβασμόν με το κοσμικόν πνεύμα. […] Εάν μάλιστα ημείς ως Αγιορείται ομιλήσωμεν διαφορετικά απ’ ό,τι ομίλησε ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, οι μη συλλειτουργήσαντες με τους Λατινόφρονας και θανατωθέντες Αγιορείται, ο όσιος Νικόδημος και οι λοιποί Πατέρες μας, οι εν ασκήσει και αθλήσει διαλάμψαντες, τούτο θα είναι Θεού εγκατάλειψις. Και τα οστά μας θα διασκορπισθούν με τα οστά των ανθρωπαρέσκων. (Ψαλμ. 52,6) Με αυτό το πνεύμα ας ακούσουν και οι αδελφοί μας την ταπεινήν φωνήν μας.

“Ορθόδοξος Παράδοσις και Παπισμός, ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 1979”

 

 

Πνευματική απάτη με μάσκα ευεξίας  

Η επικίνδυνη μόδα της «ευεξίας» που κρύβει πνευματικές παγίδες

Προειδοποίηση για τις Εκδηλώσεις Γιόγκα, Διαλογισμού και Εναλλακτικών Θεραπειών στη Βόρεια Εύβοια

                                   Του Πρωτ. Στέφανου Στεφόπουλου

Τους  τελευταίους μήνες, στη Βόρεια Εύβοια έχουν προγραμματιστεί πολλές εκδηλώσεις και retreats που υπό την προβιά της «ευεξίας», της «ηρεμίας του νου» και της «σωματικής υγείας» προβάλλουν πρακτικές όπως η γιόγκα, ο διαλογισμός, οι ενεργειακές θεραπείες και η ομοιοπαθητική.

Εκδηλώσεις όπως:

Wellness Retreat με Yoga, Breathwork & Sound Healing (Ροβιές, Ιούλιος-Αύγουστος 2025)
Yoga, Art & Mindfulness Retreat (Κάβος, 8-14 Σεπτεμβρίου 2025)
Wellness Oasis 3ήμερο Yoga Retreat (Νησί, 30 Μαΐου-1 Ιουνίου 2025)
Agia Anna Yoga & Spa Weekend (Αγία Άννα, Σεπτέμβριος 2025)
φαίνεται να έχουν κατακλύσει την περιοχή, υπόσχοντας αρμονία σώματος και πνεύματος. Ωστόσο, πίσω από αυτό το φαινομενικό καλό κρύβεται μια βαθύτερη πνευματική απάτη, που δεν πρέπει να αγνοηθεί.

 

Πνευματικοί και επιστημονικοί λόγοι για την ανησυχία

Στο νησί μας παρατηρείται τα τελευταία χρόνια έξαρση των λεγόμενων εναλλακτικών θεραπειών και διαλογιστικών πρακτικών, που υπόσχονται πνευματική και σωματική υγεία. Ωστόσο, μια προσεκτική εξέταση αυτών των φαινομένων από την πλευρά της Ορθόδοξης θεολογίας και της ιατρικής επιστήμης αποκαλύπτει σοβαρές επιφυλάξεις.

  Η ομοιοπαθητική, για παράδειγμα, δεν αποτελεί απλώς μια εναλλακτική μορφή ιατρικής· ενσωματώνει ένα κοσμοείδωλο που βλέπει τον άνθρωπο ως φορέα «ενέργειας» και την ασθένεια ως διαταραχή ενεργειακής ισορροπίας. Η θεραπεία βασίζεται σε αραιώσεις ουσιών και «ενεργειακή μνήμη», έννοιες χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση, και με φιλοσοφικό υπόβαθρο που προέρχεται από πνευματιστικά και θεοσοφικά ρεύματα, ξένα προς την Ορθοδοξία.

   Παρόμοια προβληματική είναι και η τάση προς τις ενεργειακές θεραπείες, όπως το Reiki, που υποστηρίζουν την ύπαρξη παγκόσμιας ενέργειας την οποία ο άνθρωπος μπορεί να διοχετεύει ή να χειρίζεται. Αυτές οι πρακτικές βασίζονται σε αντιλήψεις ανατολικών θρησκειών και σε συστήματα που υποκαθιστούν τη θεία χάρη με απρόσωπες κοσμικές δυνάμεις. Αυτό αλλοιώνει τη χριστιανική ανθρωπολογία και μετατρέπει την υγεία σε τεχνική υπόθεση μαγείας, αντί για καρπό ζωής εν μετανοία.

Ο διαλογισμός, που συχνά προβάλλεται ως αντίστοιχος της προσευχής, είναι στην πραγματικότητα κάτι τελείως διαφορετικό. Στην Ορθόδοξη παράδοση, η προσευχή είναι μια προσωπική σχέση με τον Θεό, διάλογος του ανθρώπου με τον Δημιουργό, πράξη ταπείνωσης και εμπιστοσύνης. Αντίθετα, ο διαλογισμός επιδιώκει την ένωση με το απρόσωπο σύμπαν, την απορρόφηση του προσώπου, και τελικά την αυτοθέωση. Αυτή η πρακτική δεν έχει θέση στην Ορθόδοξη πνευματικότητα και εγκυμονεί πνευματικούς κινδύνους.

Εν γένει οι ενεργειακές θεραπείες και οι διαλογιστικές πρακτικές αποτελούν συστήματα με ιδεολογικό, φιλοσοφικό και μεταφυσικό υπόβαθρο που αντιστρατεύονται τόσο την επιστημονική προσέγγιση όσο και την ορθόδοξη χριστιανική κοσμοθεώρηση.

Το επικίνδυνο πρόσωπο της «ευεξίας»: μια σύγχρονη πνευματική απειλή

  Το φαινόμενο της γιόγκα και του διαλογισμού ως «σωτήριας» μεθόδου υγείας και πνευματικής ισορροπίας βασίζεται σε διδασκαλίες που ουδεμία σχέση έχουν με τη χριστιανική πίστη και, ιδίως, την Ορθοδοξία. Η γιόγκα προέρχεται από τον ινδουισμό και έχει έντονο θρησκευτικό χαρακτήρα, με πρακτικές που περιλαμβάνουν μάντρα, ενεργειακά κέντρα (τσάκρας), και στόχο την ένωση με τον απρόσωπο θεό. Ο διαλογισμός που προβάλλεται σε αυτές τις εκδηλώσεις συχνά προσεγγίζει τεχνικές βουδισμού ή νεοεποχίτικες θεωρίες, αποπροσωποποιώντας τον άνθρωπο και απομακρύνοντάς τον από τον ζωντανό Θεό.

Επιπλέον, η «ευεξία» που προωθούν αυτές οι πρακτικές συχνά συνδέεται με ενεργειακές θεραπείες όπως το Reiki, ο βιοσυντονισμός, και διάφορες μορφές ομοιοπαθητικής που δεν έχουν επιστημονική βάση και πολλές φορές κρύβουν πνευματικούς κινδύνους, παραπλανώντας ανθρώπους που αναζητούν υγεία και ψυχική γαλήνη.

Πνευματικοί κίνδυνοι και ψευδολατρεία

Οι μέθοδοι αυτές καλλιεργούν την ιδέα του «ανώτερου εαυτού» ή «ανώτερης συνείδησης», η οποία στην ουσία είναι μία πνευματική απάτη, που θέτει τον άνθρωπο ως θεό του εαυτού του και αρνείται την ανάγκη της μετάνοιας και της σχέσης με τον Χριστό. Αυτή η αυταπάτη οδηγεί σε πνευματική πτώση, αποξένωση από την Εκκλησία και τελικά σε σοβαρές συνέπειες για την ψυχική υγεία.

   Η Ορθόδοξη Εκκλησία καλεί σε επαγρύπνηση, καθώς αυτές οι πρακτικές αποτελούν μια σύγχρονη μορφή πλάνης και ειδωλολατρίας που δεν πρέπει να γίνεται ανεκτή στους κόλπους της Εκκλησίας ή στην κοινωνία γενικότερα.

    Η πραγματική ευεξία, σύμφωνα με την Ορθόδοξη παράδοση, βρίσκεται στην ένωση με τον Θεό μέσα από την προσευχή, τη συμμετοχή στα μυστήρια, τη νηστεία και την αγάπη προς τον πλησίον. Ο Κύριος Ιησούς Χριστός προσφέρει τη μοναδική σωτηρία και γνήσια ειρήνη, που καμία γιόγκα ή διαλογισμός δεν μπορούν να υποκαταστήσουν. Παράλληλα, η σύγχρονη ιατρική επιστήμη προσφέρει ασφαλείς και δοκιμασμένες μεθόδους θεραπείας που πρέπει να εμπιστευόμαστε, αποφεύγοντας αμφίβολες και ανεπαρκώς μελετημένες εναλλακτικές μεθόδους.

entaksis.gr

ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ ΣΤΟΝ ΑΓΙΟ ΕΥΓΕΝΙΟ ΡΟΝΤΙΟΝΩΦ ΤΟΝ ΡΩΣΟ Евге́ний Родио́нов‎ 23 Μαΐου

 

Περὶ τῆς ἔκπτωσης τοῦ Μητροπολίτου Τυχικοῦ καὶ τῆς ποινικοποίησης τῶν ἀντιαιρετικῶν λόγων

 

         Περὶ τῆς ἔκπτωσης τοῦ Μητροπολίτου Τυχικοῦ καὶ τῆς                              ποινικοποίησης τῶν ἀντιαιρετικῶν λόγων

ΕΣΤΙΑ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ

Μεγάλο προβληματισμὸ καὶ ἀνησυχία μᾶς προκάλεσε ἡ ἔκπτωση τοῦ Πανιερωτάτου Ἐπισκόπου Τυχικοῦ ἀπὸ τὸ Μητροπολιτικὸ Θρόνο τῆς Πάφου, τόσο ὡς πρὸς τὸ κατηγορητήριο, ὅσο καὶ ὡς πρὸς τὴ διαδικασία ποὺ ἀκολουθήθηκε, μὲ τὴν ὁποία παραβιάστηκε κατάφωρα ὁ καταστατικὸς χάρτης τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου, ἀλλὰ καὶ οἱ στοιχειώδεις δικονομικοὶ κανόνες, οἱ ὁποῖοι πρέπει νὰ τηροῦνται πρωτίστως ἀπὸ τὰ ἐκκλησιαστικὰ δικαστήρια, ὥστε νὰ μὴν ἀφήνεται οὔτε ὑποψία ἄδικης μεταχείρισης τοῦ κατηγορουμένου, ποὺ θὰ προκαλοῦσε σκανδαλισμὸ στοὺς πιστοὺς καὶ ἀπώλεια τῆς ἐμπιστοσύνης στὴν δικαιοκρισία τῶν δικαζόντων Ἀρχιερέων.
Ἐδῶ καὶ μῆνες, ἦλθε στὸ φῶς τῆς δημοσιότητας ἡ ἄρνηση τοῦ Μητροπολίτου Τυχικοῦ νὰ ὑποδεχθεῖ τὸν Πάπα τῆς Ρώμης, ὁ ὁποῖος εἶχε ἀποφασιστεῖ... νὰ κομίσει τὴν κάρα τοῦ Ἀποστόλου Παύλου στὴν Πάφο. Βεβαίως εἶναι ἀμφισβητούμενη ἡ γνησιότητα τῶν λειψάνων πού κατέχουν οἱ παπικοί, ἄν δέν εἶναι ἀπό τό μεγάλο πλιάτσικο τῶν σταυροφόρων τοῦ 1204, ὅπου ἅρπαξαν χιλιάδες ἱερά λείψανα ἀπό τήν Ἀνατολή. Εἶναι χαρακτηριστικό ὅτι ἡ κάρα τοῦ Ἁγίου Λαζάρου βρίσκεται στήν Κύπρο, ἀλλά παρουσιάζεται καί σέ παπικό ναό τῆς Μασσαλίας!

Ἀλλά δέν εἶναι μόνο ἐκεῖ τό πρόβλημα. Τέτοιες ὑποδοχὲς συνοδεύονται συνήθως μὲ συμπροσευχὲς καὶ οἰκουμενιστικοὺς λόγους, ποὺ ἀμβλύνουν τὸ ὀρθόδοξο φρόνημα τοῦ λαοῦ καὶ ἐμπεδώνουν τὴν πλάνη ὅτι ἡ Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία δὲν ἔχει οὐσιαστικὲς διαφορὲς ἀπό τὸν παπισμό.

Ἡ ἐπαινετὴ αὐτὴ ἄρνηση τοῦ Πανιερωτάτου προκάλεσε τὴν ὀργὴ τοῦ Ἀρχιεπισκόπου Κύπρου καὶ ἔφερε σὲ δυσμένεια τὸν Ἐπίσκοπο Τυχικό, δρομολογώντας τὶς ἐξελίξεις γιὰ τὴν ἔκπτωσή του.

Ἡ ἐπιφυλακτικότητα τοῦ Πανιερωτάτου ἀπέναντι στοὺς μικτοὺς γάμους Ὀρθοδόξων μὲ ἑτεροδόξους ἀποτέλεσε μέρος τοῦ κατηγορητηρίου, παρ' ὅτι αὐτοὶ οἱ γάμοι ἀπαγορεύονται ρητὰ ἀπὸ τοὺς θεοπνεύστους Ἱεροὺς Κανόνες! Συγκεκριμένα οἱ μικτοὶ γάμοι ἀπαγορεύονται ἀπὸ τὸν ιδ΄ Ἱερὸ Κανόνα τῆς Δ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τὸν οβ΄ Ἱερὸ Κανόνα τῆς ΣΤ΄ Οἰκουμενικῆς Συνόδου, τοὺς ι΄ καὶ λα΄ Ἱεροὺς Κανόνες τῆς ἐν Λαοδικείᾳ Τοπικῆς Συνόδου καὶ τὸν κθ΄ Ἱερὸ Κανόνα τῆς ἐν Καρθαγένῃ Τοπικῆς Συνόδου.

Ὡς Ποιμένας πού νοιάζεται γιὰ τὴν πνευματικὴ προκοπὴ καὶ σωτηρία τῶν πνευματικῶν του τέκνων, ὁ Ἐπίσκοπος προέτρεπε τό ἑτερόδοξο μέρος νά βαπτισθεῖ στήν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, μένοντας πιστὸς στὶς ἀρχιερατικές του ὑποσχέσεις νὰ τηρεῖ τοὺς Ἱεροὺς Κανόνες. Δικάστηκε ἐπειδὴ ἐνδιαφέρθηκε ὡς λόγον ἀποδώσων, γιά νά βοηθήσει τίς ψυχές πού τοῦ ἐμπιστεύθηκε ὁ Θεός καί ὄχι γιά νά κάνει δημόσιες σχέσεις. Οἱ πιστοί τῆς Πάφου μαρτυροῦν ὅτι τά δύο ἔτη πού εἶναι Μητροπολίτης τους, ἐπικεντρώθηκε στά πνευματικά καί ἡ περιφέρειά τους γνώρισε πνευματική ἄνθιση.

Ἡ ἀντιαιρετικὴ στάση τοῦ Μητροπολίτου Πάφου, εἶναι ἄξια ἐπαίνου καὶ ὄχι τιμωρίας. Δὲν γνωρίζουμε ἐπί μέρους καταστάσεις καὶ ἐνδεχόμενα λάθη του, ὅμως αὐτὰ ποὺ εἶδαν τὸ φῶς τῆς δημοσιότητας, δὲν μποροῦν νὰ ἀποτελοῦν σὲ καμμία περίπτωση αἰτία τόσο σκληρῆς καὶ πρωτοφανοῦς τιμωρίας, ὅταν τὴν ἴδια στιγμὴ ἀμνηστεύονται στοὺς ἀρχιερεῖς καὶ ἱερεῖς σοβαρὲς καταπατήσεις τῶν Ἱερῶν Κανόνων, ὅπως οἱ συμπροσευχὲς μὲ αἱρετικούς, ἡ χειροτονία κωλυματούχων κληρικῶν, τὸ μεταθετὸ καὶ ἄλλα ὧν οὐκ ἔστιν ἀριθμός.

Μάλιστα, διέρρευσε ὅτι σὲ ἀντίστοιχη δυσμένεια βρίσκεται καὶ ὁ Μητροπολίτης Μόρφου Νεόφυτος, ἐπειδὴ διετύπωσε εὐθέως τὴν ἀντίθεσή του στὸν Πάπα καὶ τὸν παπισμό!

Εἶναι σημεῖο πνευματικῆς κατάπτωσης, ἡ ποινικοποίηση τοῦ ἀντιαιρετικοῦ λόγου. Οἱ Ἅγιοι Ἱεράρχες ὅλων τῶν ἐποχῶν εἶχαν ὡς κύριο ἔργο τους τὴν καταπολέμηση τῶν αἱρέσεων, ὄχι ἐπειδὴ μισοῦσαν τοὺς αἱρετικούς, ἀλλὰ διότι ἡ αἵρεση εἶναι διαστροφὴ τοῦ Εὐαγγελίου καὶ ἀπομακρύνει τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὴ σωτηρία. Κανένας ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἱεράρχες δὲν ἁγίασε κάνοντας διπλωματία μὲ τὸν Πάπα καὶ τὶς χιλιάδες παραφυάδες τοῦ προτεσταντισμοῦ. Αὐτὲς οἱ κινήσεις διπλωματικῆς προσέγγισης μὲ συμπροσευχὲς καὶ ὑποχωρήσεις, εἶναι οἱ «κουρελοῦδες τοῦ διαβόλου» κατὰ τὸν Ἅγιο Παΐσιο καὶ θὰ ἔπρεπε οἱ Ἱεράρχες ποὺ νοιάζονται γιὰ τὴ σωτηρία τὴ δική τους καὶ τοῦ ποιμνίου τους νὰ τὶς ἀποφεύγουν.

Ἐκφράζουμε τὴ θλίψη μας γιὰ τὴν παράνομη κατὰ τὸν ἐκκλησιαστικὸ χάρτη τῆς Ἐκκλησίας τῆς Κύπρου διαδικασία ἔκπτωσης τοῦ Μητροπολίτου Πάφου Τυχικοῦ. Ἡ θλίψη μας εἶναι ἀκόμα μεγαλύτερη ἐπειδὴ στὸ ἐπίσημο ἀνακοινωθὲν τῆς κυπριακῆς Συνόδου ὑπῆρξε παραδοχὴ ὅτι ἡ Ἑλληνικὴ Κυβέρνηση πίεσε τὴν Ἐκκλησία τῆς Κύπρου γιὰ αὐτὴ τὴν ἀπόφαση, διὰ τῆς ὑπουργοῦ παιδείας! Ἐπιπλέον παραδοχὴ ὑπῆρξε καὶ γιὰ τὴν ἀναρμόδια ἀνάμιξη τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχη, γεγονὸς ποὺ δείχνει ὅτι ὄχι μόνο ἀμνηστεύεται ἐκκλησιαστικὰ ὁ αἱρεσιάρχης Πάπας, ἀλλὰ ὅτι χρησιμοποιοῦνται καὶ ἀπὸ τὰ ὄργανα τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας οἱ ἀντιχριστιανικὲς παπικὲς πρακτικὲς τοῦ ἀστήρικτου θεολογικὰ πρωτείου ἐξουσίας.

Κλείνοντας, ἀφιερώνουμε στὸν Μητροπολίτη Τυχικὸ τὰ προφητικὰ λόγια τοῦ λαοφιλοῦς μακαριστοῦ Ἱεράρχου, Αὐγουστίνου Φλωρίνης: «Χίλιες φορὲς διάκος, χίλιες φορὲς καλόγερος μὲ Χριστό, παρὰ πατριάρχης ποδοπατῶν θείους καὶ Ἱεροὺς Κανόνας! Χίλιες φορὲς ἐξόριστος στὰ μπουντρούμια, παρὰ ἄθλιος ρασοφόρος κηρύττων τὸ ψεῦδος!»

 

 

Ο Κερκύρας ρίχνει το γάντι… Ζητά σύγκληση Ιεραρχίας για τον Π.Α. (Ολόκληρη η επιστολή προς τους Μητροπολίτες)

«Προς
Την Διαρκή Ιερά Σύνοδο της Εκκλησίας της Ελλάδος
Εις Αθήνας
Κοινοποίησις: Άπαντας τους Αρχιερείς της Εκκλησίας της Ελλάδος

Με βαθύτατο σεβασμό εις την Αγίαν ημών Εκκλησία και το κανονικό της σύστημα, αλλά και με έντονο αίσθημα ποιμαντικής ευθύνης και ανείπωτης αγωνίας για το πολύπαθο ποίμνιό μας, οφείλουμε να εκφράσουμε την βαθιά μας θλίψη και την κατηγορηματική μας διαφωνία επί της πρόσφατης γνωμοδότησης της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου αναφορικά με τον νέο Προσωπικό Αριθμό Πολίτη (από τούδε και εις το εξής με την συντομογραφία Π.Α.).

Η εν λόγω γνωμοδότηση, πέραν της πρόδηλης θεσμικής υπέρβασης των ιερών ορίων της αρμοδιότητας του οργάνου, εγείρει σοβαρότατα δογματικά, θεολογικά, κανονικά και εκκλησιολογικά ζητήματα, τα οποία θίγουν τον πυρήνα της ορθόδοξης πίστης και της χριστιανικής ανθρωπολογίας. Αυτά τα ζητήματα απαιτούν άμεση, ενδελεχή και πνευματικά φωτισμένη εξέταση από το ανώτατο συλλογικό όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος, την Ιερά Σύνοδο της Ιεραρχίας.

Ο Προσωπικός Αριθμός Πολίτη (Π.Α.) θεσπίστηκε με τον Νόμο 4727/2020 (ΦΕΚ Α' 188/23.09.2020), με τίτλο «Ψηφιακή Διακυβέρνηση της χώρας και άλλες διατάξεις».

Σύμφωνα με το Άρθρο 11 του νόμου αυτού, ο Π.Α. ορίζεται ως ο μοναδικός αναγνωριστικός αριθμός κάθε φυσικού προσώπου που γεννιέται στην Ελλάδα ή αποκτά ελληνική ιθαγένεια. Ο αιτιολογικός του σκοπός, όπως αναφέρεται στην κυβερνητική επιχειρηματολογία, είναι η απλοποίηση των συναλλαγών των πολιτών με το Δημόσιο και την ιδιωτική ζωή, η καταπολέμηση της γραφειοκρατίας και η ενίσχυση της διαλειτουργικότητας των κρατικών συστημάτων.

Πρακτικά, ο Π.Α. προβλέπεται να αντικαταστήσει σταδιακά τον Αριθμό Δελτίου Ταυτότητας (Α.Δ.Τ.), τον Αριθμό Φορολογικού Μητρώου (Α.Φ.Μ.) και τον Αριθμό Μητρώου Κοινωνικής Ασφάλισης (Α.Μ.Κ.Α.), ενοποιώντας όλες τις πληροφορίες για κάθε πολίτη σε έναν και μοναδικό αριθμό.

Από θεολογικής σκοπιάς, η θέσπιση ενός τέτοιου καθολικού και μοναδικού αριθμού εγείρει σοβαρότατες ανησυχίες. Η Ορθόδοξη θεολογία, βασισμένη στην Πατερική παράδοση, διδάσκει ότι ο άνθρωπος είναι πρόσωπο, μοναδικό και ανεπανάληπτο, πλασμένο «κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν» του Θεού (Γεν. 1:26).

Η γνωμοδότηση περί «μη ανησυχίας» για τον νέο Προσωπικό Αριθμό Πολίτη από την Διαρκή Ιερά Σύνοδο, η οποία δόθηκε στη δημοσιότητα, βασίστηκε στην εκτίμηση ότι δεν υφίσταται θεολογικό πρόβλημα με τον Π.Α., δεδομένου ότι ο Π.Α. είναι απλώς ένα διοικητικό μέτρο που αποσκοπεί στην απλοποίηση των διαδικασιών και δεν θίγει την πίστη ή την πνευματική ζωή του ανθρώπου.

Ωστόσο, αυτή η γνωμοδότηση χαρακτηρίζεται από βαθιά θεολογική αστοχία και επιφανειακή προσέγγιση αφού η γνωμοδότηση της Δ.Ι.Σ. παρέλειψε να εξετάσει την ευρύτερη πνευματική διάσταση του Π.Α.: την δυνατότητα καθολικού ελέγχου, την αποπροσωποποίηση, την αλλοίωση της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και την υπονόμευση της ελευθερίας της συνειδήσεως.

Η απειλή βρίσκεται στην αόρατη δουλεία που μπορεί να επιφέρει η πλήρης διαφάνεια και καταγραφή της ζωής του ανθρώπου. Η Εκκλησία οφείλει να προστατεύει την πνευματική ακεραιότητα των πιστών της και όχι να περιορίζεται σε μια νομικίστικη ή επιφανειακή ανάγνωση των κινδύνων.

Η πρώτη και πλέον κραυγαλέα ένσταση εστιάζεται στην κανονική και εκκλησιολογική αναρμοδιότητα της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου να αποφανθεί επί ενός τόσο κρίσιμου ζητήματος, το οποίο άπτεται των πνευματικών δικαιωμάτων και της ελευθερίας εν Χριστώ των πιστών.

Η Δ.Ι.Σ., όπως ορίζεται από τον Καταστατικό Χάρτη της Εκκλησίας της Ελλάδος (Ν. 590/1977) και ειδικότερα από τον Κανονισμό 339/2021 (ΦΕΚ 165/Α/2022), αποτελεί ένα επιτελικό όργανο διαχείρισης τρεχουσών εκκλησιαστικών υποθέσεων και όχι ένα όργανο με θεμελιώδη δικαιοδοσία λήψης αποφάσεων επί δογματικών, κανονικών, λειτουργικών ή κοινωνικών ζητημάτων που επηρεάζουν το σύνολο του σώματος της Εκκλησίας.

Σύμφωνα με το κανονικό δίκαιο και το άρθρο 4 του Ν. 590/1977, η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας είναι το ανώτατο νομοθετικό και διοικητικό όργανο της Εκκλησίας της Ελλάδος, το οποίο ασκεί την ανώτατη εκκλησιαστική εξουσία και αποφασίζει περί παντός ζητήματος αφορώντος εις την Εκκλησία και εις τον κλήρο και τον λαό. Η δύναμή της πηγάζει από την αποστολική διαδοχή και την συνοδικότητα, την οποία ο Χριστός παρέδωσε στους Αποστόλους και η οποία εκφράζεται πληρέστερα στην σύναξη όλων των Αρχιερέων.

Αντίθετα, η Διαρκής Ιερά Σύνοδος όπως περιγράφεται στο άρθρο 6 του ιδίου νόμου, έχει περιορισμένες αρμοδιότητες, κυρίως διοικητικής και εκτελεστικής φύσεως, και ουδέποτε δύναται να υποκαταστήσει το κύρος και τη βούληση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας σε ζητήματα με ευρύτερη θεολογική, κανονική, λειτουργική ή κοινωνική βαρύτητα που άπτονται της σωτηρίας των ψυχών.

Ο Κανονισμός 339/2021 είναι σαφής ως προς τις αρμοδιότητες της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας να εκφέρει κρίση περί «κανονικών, διοικητικών, νομικών ή και κοινωνικών θεμάτων ευρείας σημασίας».

Η θέσπιση ενός Προσωπικού Αριθμού, ο οποίος ουσιαστικά αποτελεί ένα μοναδικό και καθολικό δείκτη ταυτότητας, με εκτεταμένες επιπτώσεις στην καθημερινότητα, στις συναλλαγές, στην κίνηση, αλλά κυρίως στην πνευματική ζωή και την ελευθερία της συνειδήσεως των πιστών, εντάσσεται αναμφίβολα στην κατηγορία των ζητημάτων «ευρείας σημασίας» και, μάλιστα, με καθαρά θεολογική και υπαρξιακή διάσταση.

Επομένως, η απόφαση της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου να γνωμοδοτήσει επί του Π.Α. συνιστά κανονική υπέρβαση, θεσμική εκτροπή και εκκλησιολογική παρέκκλιση, καθώς επιχειρεί να επιλύσει ένα μείζον θέμα χωρίς την απαιτούμενη συνοδική πληρότητα και την έγκριση του σώματος της Ιεραρχίας, παρακάμπτοντας την συλλογική φωνή του Αγίου Πνεύματος που εκφράζεται διά του σώματος των Επισκόπων της Ιεραρχίας.

Η πρόσφατη ιστορία, ιδίως κατά την σκοτεινή περίοδο της πανδημίας του COVID-19, παρέχει ένα θλιβερό αλλά διδακτικό παράδειγμα των συνεπειών της θεσμικής υπέρβασης και της απομάκρυνσης από την συνοδική παράδοση.

Οφείλω δε να αναφέρω, στο σημείο αυτό και την προσωπική μου εμπλοκή σε δίκη, η οποία προέκυψε από την υπ' αριθμ. 3016/1626-711 Εγκύκλιο της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου για το κλείσιμο των Ιερών Ναών και την διακοπή μεταδόσεως της Θ. Κοινωνίας, παρά μόνον σε ετοιμοθανάτους.

Το γεγονός αυτό αποτελεί μια αδιάψευστη προειδοποίηση ότι η παράκαμψη των κανονικών διαδικασιών και η συγκέντρωση εξουσίας σε ένα μόνο όργανο, ανεξαρτήτως προθέσεων, μπορεί να οδηγήσει σε νομικές συνέπειες και, το σπουδαιότερο, να υπονομεύσει το κύρος, την ενότητα και την πνευματική αξιοπιστία της Εκκλησίας έναντι του πιστού λαού.

Το ίδιο επικίνδυνο μονοπάτι ακολουθείται τώρα με την γνωμοδότηση περί του Π.Α., η οποία εμφανίζεται ως εξουσιαστική πράξη, εις βάρος της προσωπικής υπόστασης και της εν Χριστώ ελευθερίας των πιστών, χωρίς την απαραίτητη συνοδική έγκριση και τον πνευματικό φωτισμό της Ιεραρχίας.

Το ζήτημα του Προσωπικού Αριθμού αγγίζει τον πυρήνα της Ορθόδοξης Θεολογίας περί της ανθρώπινης προσωπικότητας, της εικόνας του Θεού στον άνθρωπο και της ελευθερίας.

Η Ορθόδοξη Παράδοση, βασιζόμενη στις αιώνιες διδασκαλίες των Αγίων Πατέρων της Εκκλησίας, τονίζει εμφατικά την απόλυτη ιερότητα και την εσωτερική ελευθερία της ψυχής. Κάθε άνθρωπος είναι ένα ανεπανάληπτο πρόσωπο, φέροντας μέσα του την ανεξίτηλη σφραγίδα της θείας δημιουργίας και προικισμένος με αυτεξούσιο και ελευθερία, την ύψιστη δωρεά του Θεού.

Η ορθόδοξη θεολογία μας διδάσκει ότι ο άνθρωπος, ως εικόνα Θεού, δεν είναι απλώς ένα βιολογικό ον ή ένα ψηφιακό δεδομένο, αλλά ένα πνευματικό ον, πλασμένο για την κοινωνία με τον Θεό. Αυτή η ελευθερία δεν είναι απλώς μία κοινωνική ή πολιτική ελευθερία, αλλά πρωτίστως μια υπαρξιακή, οντολογική και πνευματική ελευθερία, η οποία επιτρέπει στον άνθρωπο να επιλέγει το αγαθό, να αγωνίζεται κατά της αμαρτίας και να αναπτύσσει την σχέση του με τον Θεό.

Η οποιαδήποτε απόπειρα του κράτους ή οποιασδήποτε εξουσιαστικής δομής να εισχωρήσει στον πνευματικό βίο του ανθρώπου, μέσω μέτρων που θέτουν σε άμεσο, καθολικό και αδιάλειπτο έλεγχο την ταυτότητα, την κίνηση, τις συναλλαγές, ακόμη και τις σκέψεις (μέσω της ανάλυσης δεδομένων) του πιστού, αποτελεί σοβαρή απειλή για την εσωτερική του ελευθερία και την προσωπική του σχέση με τον Θεό.

Ο Προσωπικός Αριθμός, ως ένας μοναδικός, καθολικός και υποχρεωτικός αναγνωριστικός κωδικός, ο οποίος θα συνδέει πλέον όλες τις πτυχές της ζωής του πολίτη (οικονομικές, κοινωνικές, ιατρικές, διοικητικές, ακόμη και τις ιδιωτικές του προτιμήσεις), εγείρει βάσιμες ανησυχίες περί ολικού «ηλεκτρονικού φακελώματος» και πλήρους παρακολούθησης.

Η θεολογική διάσταση εδώ είναι κρίσιμη: ο άνθρωπος δεν είναι απλώς ένας αριθμός, ένα αντικείμενο στατιστικής ή ένα απρόσωπο γρανάζι σε ένα απρόσωπο σύστημα.

Είναι πρόσωπο, με μοναδική αξία, απαραβίαστη αξιοπρέπεια και ατομικότητα, το οποίο υπόκειται σε απόλυτη κανονική και πνευματική προστασία της προσωπικότητας.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία οφείλει, ως μητέρα και τροφός ψυχών, να προστατεύσει αυτή την αξιοπρέπεια και να υπερασπιστεί την ελευθερία της συνειδήσεως των πιστών της έναντι οποιασδήποτε μορφής κρατικής ή άλλης παρέμβασης που αλλοιώνει την εικόνα του ανθρώπου ως ελεύθερου και υπεύθυνου όντος, πλασμένου κατ' εικόνα και καθ' ομοίωσιν Θεού.

Η σιωπή ή η αδιαφορία επί του θέματος αυτού ισοδυναμεί με πνευματική εγκατάλειψη του ποιμνίου και αποστασία από την αλήθεια της ανθρωπολογίας που μας παρέδωσαν οι Άγιοι Πατέρες.

Πέρα από τις θεολογικές και κανονικές ενστάσεις, ο νόμος 4727/2020, ο οποίος καθιερώνει τον Προσωπικό Αριθμό ως μοναδικό επικυρωμένο δείκτη ταυτότητας, πλήττει ευθέως θεμελιώδη ατομικά δικαιώματα που κατοχυρώνονται όχι μόνο από το Σύνταγμα της Ελλάδος και το Ευρωπαϊκό Δίκαιο, αλλά κυρίως από το Θείο Δίκαιο που υπερέχει κάθε ανθρωπίνης νομοθεσίας.

Η γνωμοδότηση της Δ.Ι.Σ. περί «μη ανησυχίας» εκδόθηκε χωρίς την απαιτούμενη ενδελεχή θεολογική ή κανονική μελέτη, αλλά και χωρίς επαρκή νομική τεκμηρίωση των επιπτώσεων του Π.Α. στα δικαιώματα των πιστών, αγνοώντας την πνευματική τους διάσταση.

Αναλυτικότερα, θεωρούμε ότι ο Π.Α. επηρεάζει δυσμενώς την ελευθερία μετα/κίνησης, καθώς η διασύνδεση του Π.Α. με όλες τις συναλλαγές και μετακινήσεις του πολίτη καθιστά δυνατή την πλήρη, αδιάλειπτη και πανταχού παρούσα παρακολούθηση των κινήσεών του.

Ενώ το κράτος μπορεί να επικαλείται λόγους ασφαλείας, η πλήρης καταγραφή της κινητικότητας του κάθε ατόμου συνιστά περιορισμό της ελευθερίας κίνησης, η οποία κατοχυρώνεται στο άρθρο 5 του Συντάγματος.

Πνευματικά, η συνεχής αίσθηση παρακολούθησης και ελέγχου μπορεί να οδηγήσει σε ψυχολογική πίεση και σε αλλοίωση της προσωπικότητας και της ελευθερίας.

Επίσης, περιορίζει την ιδιωτικότητα των ανθρώπων καθώς η καθιέρωση του Π.Α. ως ενιαίου αριθμού για όλες τις κρατικές και ιδιωτικές συναλλαγές, καθώς και η διασύνδεση διαφόρων βάσεων δεδομένων μέσω αυτού, οδηγεί αναπόφευκτα σε ολοκληρωτική καταγραφή.

Ακόμη και αν νομικά διασφαλίζονται ορισμένες πτυχές της ιδιωτικότητας, η συγκέντρωση τόσο ευαίσθητων προσωπικών δεδομένων σε έναν ενιαίο αριθμό αυξάνει δραματικά τον κίνδυνο καταστρατήγησης του δικαιώματος στην ιδιωτική ζωή, το οποίο κατοχυρώνεται στο άρθρο 9 του Συντάγματος και στο άρθρο 8 της Ευρωπαϊκής Σύμβασης Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΣΔΑ).

Η Εκκλησία μας οφείλει να εκφράσει την βαθιά της ανησυχία για την προστασία των προσωπικών δεδομένων των πιστών της, δεδομένου ότι η ιδιωτικότητα αποτελεί θεμελιώδη πτυχή της ανθρώπινης αξιοπρέπειας και ελευθερίας, και η απουσία της μπορεί να οδηγήσει σε φόβο και έλλειψη εμπιστοσύνης.

Ενώ εκ πρώτης όψεως ο Π.Α. δεν φαίνεται να επηρεάζει άμεσα την θρησκευτική ελευθερία, η δυνατότητα πλήρους ελέγχου της ταυτότητας και των κινήσεων των πολιτών μπορεί να οδηγήσει σε έμμεσους, αλλά ουσιαστικούς περιορισμούς στην άσκηση της πίστης.

Δεδομένων των ανωτέρω θεολογικών, κανονικών, νομικών, κοινωνικών και, πρωτίστως, πνευματικών διαστάσεων του ζητήματος του Προσωπικού Αριθμού, είναι επιτακτική η άμεση σύγκληση της Ιεράς Συνόδου της Ιεραρχίας.

Η παρούσα κατάσταση δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί με επιπλέον εγκυκλίους ή πρόχειρες γνωμοδοτήσεις από όργανα περιορισμένης αρμοδιότητας, τα οποία δεν φέρουν την πλήρη ευθύνη του ποιμνίου.

Απαιτείται μια συνοδική, κανονική, πνευματικά φωτισμένη κρίση, η οποία θα σεβαστεί πλήρως το κανονικό πλαίσιο της Εκκλησίας (Ν. 590/1977, άρθρα 4 & 6) και τις βασικές αρχές της ορθόδοξης θεολογίας.

Μόνο η Ιερά Σύνοδος της Ιεραρχίας μπορεί να λάβει μια υπεύθυνη και αιτιολογημένη στάση, η οποία θα αντανακλά την συλλογική θεολογική σκέψη, την πνευματική διάκριση και την ποιμαντική μέριμνα του συνόλου της Ιεραρχίας, ως αληθινού σώματος του Χριστού. Η σιωπή της Ιεραρχίας σε ένα τόσο κρίσιμο θέμα θα αποτελούσε εγκατάλειψη της ποιμαντικής ευθύνης και πνευματική αδιαφορία για τους φόβους και τις ανησυχίες των πιστών.

Θεωρώ ότι δεν έχουμε αντιληφθεί τις πραγματικές διαστάσεις του προβληματισμού των ανθρώπων του ποιμνίου μας.

Ο κόσμος ανησυχεί κι εμείς κατά το λεχθέν υπό του Αισώπου: των οικιών υμών εμπιπραμένων αυτοί άδετε, αντί να προβαίνουμε σε σοβαρές ενέργειες. Η ελευθερία της ψυχής και η κανονική υπόσταση του ανθρώπου ως εικόνος Θεού δεν μπορούν να αντιμετωπίζονται ως τεχνικές λεπτομέρειες ή διαχειριστικές ενέργειες εκκλησιαστικών διαχειριστικών οργάνων. Απαιτούν τη σύναξη του συνόλου των επισκόπων, την πλήρη και ειλικρινή συζήτηση, και την ανάληψη πατρικής ευθύνης.

Η Εκκλησία μας σήμερα καλείται να επιδείξει απόλυτο σεβασμό στον Θεό, ο οποίος δημιούργησε τον άνθρωπο ελεύθερο, αλλά και βαθύ σεβασμό στον άνθρωπο ως εικόνα Του, προστατεύοντας την πνευματική του ελευθερία, την προσωπική του σχέση με τον Χριστό και την ακεραιότητα της προσωπικότητάς του από κάθε μορφή και τύπο δουλείας.

Επί δε τούτοις διατελώ

Ο Κερκύρας Νεκτάριος

romfea.gr