ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΠΟΙΚΙΛΑ . ΟΜΙΛΙΕΣ .

 

"Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ" . ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ .

 

6. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . " ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ" .ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ . ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ.

 

5. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . " Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ" . ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ . ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ.

 

4. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ."Η ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ . ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΥΜΟΣ" . ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ. ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ.

 

2. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . "ΚΕΝΟΔΟΞΙΑ , ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ" , ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ , ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ.

 

 

ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

 

Κήρυγμα τοῦ μακαριστοῦ πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη

Ἁγιορεῖτες ἅγιοι

Τήν Κυριακή ἀμέσως μετά τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων, τιμοῦμε τούς Ἁγίους Πατέρες, πού ἀσκήτεψαν στό Ἀγιώνυμο Ὅρος, αὐτό πού ὀνομάζουμε τό Ὅρος τοῦ Ἄθω ἤ ἀλλιῶς τήν Ἁγιορείτικη Πολιτεία. Τούς Ἁγίους πού τιμοῦμε αὐτήν τήν Κυριακή, ἡ Ἐκκλησία μας τούς ἐπιλέγει μέσα ἀπό τόν χορό πάντων τῶν Ἁγίων καί τούς κατατάσσει στήν κατηγορία τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων καί Ἁγίων καί Ὁμολογητῶν καί Ἱεραρχῶν καί Μοναστῶν καί Ἀσκητῶν καί Μαρτύρων.

Οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι τόσο πολύ ἀγαποῦν καί τιμοῦν τό πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Παρθένου Μαρίας, τῆς Μητέρας μας, πού γι’ αὐτήν ἀφιέρωσαν τήν ζωή τους, ἀφιερώνουν τήν πίστη τους.

Εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι βίωσαν, βρέθηκαν στόν Οὐρανό καί ἄκουσαν πράγματα τά ὁποῖα δέν μποροῦσαν νά ποῦν καί εἶδαν πράγματα τά ὁποῖα δέν μποροῦσαν νά περιγράψουν. Εἶναι αὐτοί οἱ γνήσιοι συνεχιστές αὐτῆς τῆς πραγματικά Θείας Παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα στόν κόσμο. Εἶναι ὄντως αὐτοί τούς ὁποίους ἀναφέρει ἡ διδασκαλία τοῦ πατρός Παϊσίου τοῦ συγχρόνου Ἁγίου Ἁγιορείτου Γέροντος. Ὅπως στό στράτευμα λέγει ὁ Ἅγιος Γέροντας, ὑπάρχει ὁ τακτικός στρατός, τό πεζικό, ἡ ἀεροπορία καί τό ναυτικό, ἀλλά ἐκτός ἀπό αὐτά ὑπάρχουν οἱ καταδρομεῖς καί οἱ λοκατζῆδες, ὑπάρχουνε καί οἱ ἀσυρματιστές οἱ ὁποῖοι πᾶνε κάπου πιό μακριά ἀπό τούς ἄλλους γιά νά πιάσουν καλύτερο σῆμα μέ τό Ἀρχηγεῖο νά παίρνουν τίς ἐντολές καί νά κατευθύνουν πώς θά γίνει ὁ πόλεμος. Ἐτοῦτοι οἱ ἀσυρματιστές στόν στρατό τόν Ὀρθόδοξο εἶναι οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες, οἱ ὁποῖοι κάπου ἀπομακρύνονται γιά νά πιάνουν καλύτερη ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό. Σά νά μιλοῦν στόν ἀσύρματο μέ τό Θεό, νά ἔχουν ἄμεση ἐπαφή νά μᾶς καθοδηγοῦν καί νά μᾶς δείχνουν τόν δρόμο τῆς Πίστεως οἱ σύγχρονοι αὐτοί Ἅγιοι Πατέρες.

Μεταξύ αὐτῶν ὑπάρχουνε ἀστέρες καί διαμάντια τῆς ἐρήμου γιά τούς ὁποίους πολύ λίγα γνωρίζουμε, πού ἔτρεξαν στόν ἑλληνικό χῶρο, στήν χερσόνησο τοῦ Ἄθω, ἀλλά καί στήν ἐν γένει ὀρθόδοξο ἐπικράτεια.

Ποιόν νά ξεχάσουμε, γιά ποιόν νά μιλήσουμε καί ποιόν νά ἀφήσουμε; Τόν Πατροκοσμά τόν Αἰτωλό, τόν Εὐγένιο Βούλγαρη, τούς μεγάλους κολλυβάδες ἁγίους, τόν μεγάλο περίφημο ἀστέρα, τόν φωστῆρα τῆς Ἐκκλησίας, τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη. Μέσα στήν χωρία αὐτῶν τῶν Ἁγιορειτῶν μεγάλων Πατέρων, Ἡγουμένων, ἁπλῶν Μοναχῶν, Παπάδων, ἔχουμε τούς μεγάλους Μάρτυρες Ἁγίους ἀπό δεκαοκτώ Μονές. Εἶναι οἱ σφαγιασθέντες καί μαρτυρήσαντες ὑπό του αἰρεσιάρχου, κακοδόξου καί λατινόφρονος πατριάρχου τῆς Κωνσταντινουπόλεως Ἰωάννου Βέκκου. Μᾶς κάνει ἐντύπωση στήν σημερινή ἐποχή πού θυσίασαν τήν ζωή τους γιά τήν ἀγάπη τῆς Ὀρθοδοξίας. Στολίζουν τήν Ἐκκλησία μας καί τούς τιμοῦμε σέ δεκαοκτώ διαφορετικές ἡμερομηνίες μέσα στό ἐκκλησιαστικό ἔτος.

Ἀλλά δυστυχῶς, ἐνῷ ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ αὐτούς τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες Μάρτυρες καί Ὁμολογητές, κάποιοι ὀρθόδοξοι ἀρχιερεῖς πραγματοποιοῦν συλλείτουργα καί συμπροσεύχονται μέ τούς αἱρετικούς παπικούς καί πασχίζουν νά ἀναγνωρίσουν τίς αἱρέσεις ὡς Ἐκκλησίες, ἀκολουθῶντας κατά γράμμα τό πνεῦμα τοῦ κακόδοξου Πατριάρχου Βέκκου.

Ἀδελφοί μου μήν κλονίζεσθε, μήν ταράζεσθε καί μήν ἀμφιβάλλετε. Ὅλα αὐτά τά ἀνοίγματα, οἱ συμπροσευχές καί τά συλλείτουργα, εἶναι ἐκτός τῆς Ὀρθόδοξης γραμμῆς. Ξεκάθαρος εἶμαι καί μέ παρρησία σας λέγω, εἶναι ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησιαστική συνείδηση. Ἡ Ἐκκλησία μας μέχρι τον περασμένο αἰῶνα δέν ἤξερε ἀπό τέτοια πράγματα. Τί εἴδους φιλοδοξίες εἶναι αὐτές;

Νά προσευχηθοῦμε αὐτή ἡ ἡμέρα, νά ποτίσει τίς συνειδήσεις τῶν Ὀρθοδόξων νά ἀκολουθοῦν γραμμή Ὀρθόδοξη. Αὐτή ἡ ἡμέρα νά φωτίσει καί τούς ταγούς τῆς Ἐκκλησίας μας πού κάνουν αὐτά τά περίεργα ἀνοίγματα πρός τόν αἱρετικό καί ἀντίχριστο πάπα. Νά τούς ὑποδείξει νά κατανοήσουν τήν πλάνη καί τόν λάθος δρόμο του πῆραν. Καί νά ζητήσουν συγνώμη ἀπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τό σκανδαλισμό καί τήν ταραχή καί τήν στεναχώρια πού προκαλοῦν.

Μέ τήν ἐλπίδα ὅτι ὁ Θεός θά συνετίσει αὐτούς τούς ἀσύνετους καί θά φέρει στήν Πίστη τήν Ὀρθόδοξή τους ἀσεβεῖς καί βλάσφημους, ἄς εὐχηθοῦμε οἱ Ἅγιοι Πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὅρους, μέ τίς προσευχές τους, νά ἑλκύσουν την Χάρη τοῦ Θεοῦ γιά ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς. Ἀμήν!

ΟΥΚΡΑΝΙΚΟΣ ΓΟΛΓΟΘΑΣ

 

Η ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ ΣΤΗΝ ΟΥΚΡΑΝΙΑ

 

1 .Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . "ΜΗΝ ΚΑΤΑΚΡΙΝΕΙΣ" . ΑΒΒΑ ΔΩΡΟΘΕΟΥ . ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ.

 

ΣΥΝΤΡΟΦΙΑ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ - Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΟΣ Ο ΜΕΓΑΣ

 

 

 

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 1η Ιουλίου 2024

ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΣΕ ΔΗΜΟΣΙΕΥΜΑ ΠΑΠΙΚΟΥ «ΚΛΗΡΙΚΟΥ»

    Έχουμε ήδη κατ’ επανάληψη επισημάνει την πλήρη και από πάσης απόψεως χρεοκοπία του Παπισμού, ο οποίος από ζώσα Τοπική Εκκλησία της Δύσεως, εντεταγμένη στο ενιαίο εκκλησιαστικό Σώμα της Μίας, Αγίας, Καθολικής και Αποστολικής Εκκλησίας, εξέπεσε δυστυχώς στην κατάσταση της αιρέσεως, με δεκάδες φρικτές κακοδοξίες, τις οποίες επεσώρευσε διά μέσου των αιώνων, με αποτέλεσμα να απογυμνωθεί από την θεία Χάρη και εν συνεχεία να εκφυλλισθεί σε έναν εγκόσμιο πολιτικοθρησκευτικό οργανισμό, δομημένο στον βάρβαρο μεσαιωνικό Φραγκισμό.

    Πριν από λίγες ημέρες, (11.6.2024), ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης μας κ. Σεραφείμ έστειλε ένα αφυπνιστικό, αλλά και οδυνηρό για τον Παπισμό  δημοσίευμα προς το διαδίκτυο, με τίτλο: «Τα διαχρονικά εγκλήματα του Παπισμού κατά της ανθρωπότητας είναι αδιαμφισβήτητα!», ως απάντηση στον παπικό «αρχιεπίσκοπο» κ. Ιωάννη Σπιτέρη, σε δικό του δημοσίευμα με τίτλο: «Μερικές αλήθειες για την Ιερά Εξέταση». Πρόκειται για ένα δημοσίευμα στο οποίο είναι εμφανής η προσπάθεια του παπικού «κληρικού» να απομειώσει το εύρος και την σκληρότητα των βασανιστηρίων και των εγκλημάτων της Ιεράς Εξέτασης, διά των οποίων βρήκαν τραγικό θάνατο εκατομμύρια άνθρωποι στα 700 χρόνια της λειτουργίας του απάνθρωπου και αντιευαγγελικού αυτού θεσμού.

    Στο ως άνω δημοσίευμα δυστυχώς ο κ. Σπιτέρης δεν απήντησε. Ώφειλε όμως να το πράξει, ακολουθώντας την προτροπή του αποστόλου «έτοιμοι δε αεί προς απολογίαν παντί τω αιτούντι υμάς λόγον περί της εν ημίν ελπίδος», (Α΄ Πετρ. 3,15). Προτίμησε την σιωπή, η οποία όμως, τι άλλο μπορεί να σημαίνει παρά αδυναμία ανατροπής των λεχθέντων; Ο Σεβασμιώτατος, ασκώντας κριτική στο άρθρο του παπικού «αρχιεπισκόπου» κ. Ι. Σπιτέρη, παρέθεσε αδιάσειστα ιστορικά στοιχεία, για να δείξει στον ίδιο και στο ατυχές ποίμνιό του, την δεινή θέση τους με απώτερο στόχο τη μετάνοιά τους και φυσικά τη διαφύλαξη του Ορθοδόξου πληρώματος από τις πλάνες του Παπισμού, που οδηγούν στην απώλεια, αλλά και από κάθε ιστορική παραχάραξη.

    Το ακόμη πιο λυπηρό είναι το γεγονός ότι ο κ. Σπιτέρης ανέθεσε σε άλλον, τον πρώην παπικό «αρχιεπίσκοπο» κ. Νικόλαο, να απαντήσει. Αλλά μήπως ο κ. Νικόλαος απήντησε; Δυστυχώς όχι. Αυτός όχι μόνον περιφρόνησε το δημοσίευμα, αλλά επί πλέον  διαμαρτυρήθηκε διότι κάποια ιστολόγια το δημοσίευσαν. Έγραψε: «Απευθύνομαι όμως σε σας και σας ζητώ να θελήσετε να είστε πιο αυστηροί στην επιλογή των άρθρων, ή των επιστολών που δημοσιεύετε…». Κατά την ταπεινή μας γνώμη, απέδειξαν και οι δύο, ότι παραμένουν απόλυτα προσηλωμένοι στην διαχρονική τακτική της παπικής συγκάλυψης. Μια τακτική, που συναντούμε σε πάμπολλες άλλες περιπτώσεις, όπως για παράδειγμα στη συγκάλυψη χιλιάδων περιπτώσεων παιδεραστίας αθώων παιδιών από χιλιάδες διεφθαρμένους φραγκοπαπάδες!

    Διαμαρτυρήθηκε διότι αποκαλούμε την «εκκλησία» του «παπική». Σε πάμπολλες ανακοινώσεις του Γραφείου μας αποδείξαμε με ατράνταχτα επιχειρήματα, ότι ο Παπισμός έπαυσε να είναι Εκκλησία, από τότε που αποκόπηκε από τον ένα και αδιαίρετο κορμό της Ορθοδόξου Καθολικής Εκκλησίας τον 11^ο αιώνα, λόγω των δεκάδων αιρετικών διδασκαλιών που ανέπτυξε στους κόλπους του, εξ’ αιτίας των οποίων καταδικάσθηκε επανηλειμμένως από Οικουμενικές και Ενδημούσες Ορθοδόξους Συνόδους, αρχής γενομένης από την 8^η Οικουμενική. Οι καταλληλότεροι χαρακτηρισμοί της είναι: Παπισμός, ή παπική κοινότητα, ή παπική «Εκκλησία» με τη λέξη Εκκλησία σε εισαγωγικά. Και τούτο επειδή σ’ αυτήν κυριαρχεί ο παπικός ηγεμονισμός, εκπεφρασμένος με τα παπικά δόγματα του «Πρωτείου» και του «Αλαθήτου» του «Πάπα», τα οποία έχουν επικυρωθεί επισήμως σε παπικές «Συνόδους» οικουμενικού κύρους.  

    Αποφάνθηκε πως ο Σεβασμιώτατος «δεν είναι χριστιανός», επειδή τόλμησε να ελέγξει την αιρετική του «εκκλησία»! Άραγε ο απάνθρωπος και εγκληματικός θεσμός της Ιεράς Εξετάσεως μαρτυρεί χριστιανικό ήθος; Και οι «Πάπες» που τον επενόησαν και τον εφήρμοσαν, μπορούμε να πούμε ότι ήταν χριστιανοί;

    Αποκαλεί την Ορθόδοξη Εκκλησία «αδελφή εκκλησία» της «εκκλησίας» του. Από τη στιγμή που αποδείξαμε πιο πάνω, ότι ο Παπισμός  δεν είναι Εκκλησία δεν έχει κανένα νόημα να συζητάμε, εάν και κατά πόσον η Ορθόδοξη Εκκλησία είναι «αδελφή Εκκλησία» με τον Παπισμό. Πέραν τούτου ο όρος «αδελφή εκκλησία» είναι αδόκιμος ακόμη και μέσα στο χώρο της Ορθοδοξίας, διότι δεν τον συναντούμε ούτε στις επιστολές του Παύλου, ούτε στην πατερική μας Παράδοση. Εξ’ ίσου αδόκιμοι είναι επίσης και οι όροι «μήτηρ Εκκλησία» και «θυγατέρα Εκκλησία». Μέσα στην Ορθοδοξία δεν υπάρχουν ούτε «αδελφές», ούτε «μητέρες», ούτε «θυγατέρες», ούτε «εγγονές» Εκκλησίες! Ο όρος «αδελφή εκκλησία» επινοήθηκε μέσα στους κόλπους του Οικουμενισμού και αποτελεί μια από τις οικουμενιστικές θεωρίες, την λεγομένη «θεωρία των αδελφών εκκλησιών». Σε κάθε τοπική Εκκλησία φανερώνεται η μία και αδιαίρετη Εκκλησία διά των ιερών μυστηρίων της σύμφωνα με τον άγιο Νικόλαο Καβάσιλα: «η Εκκλησία εν τοις μυστηρίοις σημαίνεται».

    Επαίρεται, που η «εκκλησία» του αριθμεί «ένα δισεκατομμύριο τριακοσίων εξήντα εκατομμυρίων πιστών», ενώ στην Ορθοδοξία «350 εκατομμύρια». Μόνο ως ψυχολογικό «κόμπλεξ» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί η αναφορά του αυτή και ως απεγνωσμένη απολογία για την τραγικότητα του Παπισμού, προσπαθώντας να στηρίξει την «γνησιότητα» της «εκκλησίας» του στην αριθμητική υπεροχή! Θέλει να λησμονεί όμως ότι η αλήθεια - Χριστός, σύμφωνα με τον λόγο του Κυρίου, βρίσκεται στο «μικρό ποίμνιο» (Λουκ.12,32) και ότι «στενή και τεθλιμμένη η οδός η απάγουσα εις την ζωήν και ολίγοι εισίν οι ευρίσκοντες αυτήν», (Ματθ. 7,14). Μας βεβαιώνει ακόμη ο Κύριος ότι στους εσχάτους χρόνους ελάχιστοι θα είναι εκείνοι, που θα μείνουν εδραίοι και αμετακίνητοι στην Ορθόδοξη πίστη, θέτοντας το ερώτημα: «πλην ο υιός του ανθρώπου ελθών άρα ευρήσει την πίστιν επί της γης;» (Λουκ.18,8).

    Επίσης έγραψε: «Λυπούμαι ειλικρινά, που δυστυχώς ακόμη και σήμερα, υπάρχουν μερικά πρόσωπα στις τάξεις της Αδελφής Ορθόδοξης Εκκλησίας, που ενώ θέλουν να κατηγορήσουν την Καθολική Εκκλησία, χρησιμοποιούν ένα τρόπο που πρώτα προσβάλλουν τον εαυτό τους, έπειτα την Εκκλησία τους και μετά την Καθολική Εκκλησία, η οποία όμως και προσβαλλόμενη, δεν παύει να θεωρεί Αδελφή την Ορθόδοξη Εκκλησία»! Ο παπικός «αρχιεπίσκοπος» κάνει λόγο για «κατηγορίες», παραβλέποντας ότι η παράθεση κακοδοξιών και αδιαμφισβήτητων γεγονότων δεν είναι κατηγορίες, αλλά οδυνηρές αλήθειες, που θα πρέπει να αποτελέσουν αφορμή για μετάνοια!  

    Στη συνέχεια τόνισε: «Το μίσος, η έχθρα, ο φονταμενταλισμός και ο φανατισμός είναι ξένα προς τον Χριστιανισμό.  Όσοι τα χρησιμοποιούν παραποιούν το χθες με σκοπό να επισκιάσουν το λαμπρό σήμερα των άλλων Αδελφών τους»! Τα διαχρονικά εγκλήματα του Παπισμού, για τα οποία έγινε λόγος πιο πάνω, άραγε πόσο  «μίσος, έχθρα, φονταμενταλισμό και φανατισμό», κρύβουν; Δεν μας εξηγεί ακόμη που εντοπίζει «παραποιήσεις». Αν κάποιοι Προκαθήμενοι, ή Πατριάρχες αποκαλούν τους Ορθοδόξους «αδελφούς» των παπικών, πλανώνται πλάνην οικτράν, διότι ουδέποτε στην μακραίωνη Ορθόδοξη Παράδοσή μας θεωρήθηκαν οι αιρετικοί ως «αδελφοί» με τους ορθόδοξους.    

    Τέλος προβάλλει το γνωστό επιχείρημα της αγάπης. Έγραψε: «Αδελφικά λοιπόν, και από αγάπη και σεβασμό προς την Ορθόδοξη Εκκλησία τους συμβουλεύω να αντικαταστήσουν αυτά τα αντιευαγγελικά, αντιχριστιανικά κακόβουλα συναισθήματά τους, με εκείνα της αδελφοσύνης και της  αγάπης, που είναι τα χαρακτηριστικά του κάθε Χριστιανού και διότι “Ο Θεός αγάπη εστί, και ο μένων εν τη αγάπη  εν τω Θεώ μένει και ο Θεός εν αυτώ” (Α΄ Ιωαν.4,16). Και η ενσαρκωμένη αγάπη, ο Ιησούς Χριστός απευθυνόμενος στους μαθητές του όλων των εποχών τους επαναλαμβάνει: “εντολήν καινήν δίδωμι υμίν και υμείς αγαπάτε αλλήλους,  εν τούτω γνώσοντες πάντες  ότι εμοί μαθητές έστε, εάν αγάπην έχητε εν αλλήλοις” (Ιωαν.13,34)»! Η επισήμανση της πλάνης σε έναν αιρετικό, ή σε μια αιρετική κοινότητα και η κλήση των σε μετάνοια και επιστροφή στην Ορθοδοξία αποτελεί κατ’ εξοχήν έργο αληθινής αγάπης. Η αληθινή αγάπη ενδιαφέρεται πρωτίστως και κυρίως για την εν Χριστώ σωτηρία του αιρετικού. Γι’ αυτό και δεν μπορεί να αγνοήσει το γεγονός, ότι ο παπικός βρίσκεται μέσα στο σκότος της πλάνης και ότι κινδυνεύει να απολεσθεί, αν παραμείνει στην κατάσταση της αιρέσεως. Επομένως δεν είναι δυνατόν να αποκρύψει από αυτόν την αλήθεια του Ευαγγελίου και την Ορθοδοξία ως την μοναδική οδό σωτηρίας και λυτρώσεως. Δεν υπάρχει χειρότερο κακό από την απόκρυψη της αλήθειας, που έχει σαν αποτέλεσμα την στέρηση της σωτηρίας και μόνο ως έργο αγάπης δεν μπορεί να χαρακτηριστεί. Εκείνοι που δεν έχουν αληθινή αγάπη είναι οι οικουμενιστές, οι οποίοι αποκοιμίζουν τους παπικούς με την ψευδαίσθηση, ότι μπορούν να επιτύχουν τη σωτηρία τους, παραμένοντας μέσα στην αίρεση.

    Πέραν αυτών τα διαχρονικά εγκλήματα του Παπισμού μαρτυρούν άραγε χριστιανική αγάπη; Ή μήπως τα διαχρονικά εγκλήματα των ουνιτών, που συνεχίζονται μέχρι σήμερα; Όλοι γνωρίζουμε τα έργα τους στην Ουκρανία, όπου αρπάζουν ορθοδόξους ναούς, κακοποιούν ιερείς και πιστούς, βεβηλώνουν άγιες εικόνες και ιερά σκεύη, όπως αποδεικνύει η καθημερινή ειδησεογραφία στην μαρτυρική αυτή ορθόδοξη χώρα!

    Κλείνοντας, θα θέλαμε να πληροφορήσουμε τον κατά τα άλλα αγαπητό παπικό «αρχιεπίσκοπο», όπως και όλους τους υπέρμαχους της «ενώσεως των εκκλησιών», όπως την οραματίζονται και την προωθούν μέσα στους κόλπους της παναιρέσεως του Οικουμενισμού, ότι δεν θα αποδεχτούμε ποτέ μια τέτοια βέβηλη και βλάσφημη ένωση – συγκόλληση αλήθειας και ψεύδους! Οι υποκριτικές «αγαπολογίες» των δεν μας αγγίζουν, διότι η αλήθεια είναι παντοδύναμη και η ισχύς του ψεύδους μηδαμινή. Δεν θα διστάσουμε να διακόψουμε κάθε εκκλησιαστική κοινωνία με όσους τολμήσουν να προχωρήσουν σ’ ένα τέτοιο ανοσιούργημα, εφαρμόζοντες τον 15^ο Ιερό Κανόνα της ΑΒ΄ Συνόδου, βαδίζοντας πάνω στα χνάρια μεγάλων Πατέρων και αγίων της Εκκλησίας μας, όπως του αγίου Γρηγορίου του Παλαμά, του αγίου Μάρκου του Ευγενικού, των αγίων οσιομαρτύρων αγιορειτών Πατέρων, των επί Πατριάρχου Βέκκου μαρτυρησάντων κ.α.           

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

 

 

 

Ἔρχεται ὁ προσωπικός ἀριθμός – ἡ ἀρχή τοῦ τέλους.

 

Δημήτριος Χιωτακάκος, Δρ. Πληροφορικῆς κ Τηλεπικοινωνιῶν, Σύμβουλος Ἐπιχειρήσεων.

Ἐπίκαιρη παρέμβασή του στήν Ἡμερίδα «Ἐκκλησία καί Πολιτεία στήν ἐποχή τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης».

Σεβαστοί πατέρες, κύριοι Βουλευταί, κυρίες καί κύριοι,

Λόγω της σοβαρότητας του θέματος και της επείγουσας ανάγκης για ενημέρωση και συσπείρωση όλων των πνευματικών, νομικών και πολιτικών δυνάμεων θα αναφερθώ εν τάχει στον Προσωπικό αριθμό, ο οποίος έρχεται τον Σεπτέμβριο.

Βέβαια είναι και σχετικό με το θέμα της ημερίδας, διότι ο ΠΑ θα χρειάζεται τουλάχιστον για οποιαδήποτε εκκλησιαστική πράξη που απαιτεί πιστοποιητικό, όπως γάμου, κηδείας ή βάπτισης.  Και .. σε εποχές «πανδημίας» ή οποιασδήποτε αφορμής ελεγχόμενης πρόσβασης στους Ιερούς Ναούς, θα χρησιμοποιηθεί με ή χωρίς την ηλεκτρονική ταυτότητα. Ελπίζω να μην φτάσουμε στο σημείο να έχουμε μπάρες (όπως στο μετρό) για να μπείς σε έναν ναό …

Ο προσωπικός αριθμός έρχεται να επισφραγίσει κυριολεκτικά την Έναρξη μίας Νέας Εποχής, την έναρξη του Great Reset, της μεγάλης επανεκκίνησης σε απόλυτα προσωπικό επίπεδο.  Εξ’ άλλου ας μην ξεχνάμε ότι  ονομάζεται «Προσωπικός» Αριθμός, θα εκδίδεται την ώρα που γεννιέσαι και θα εξαλείφεται όταν πεθαίνεις -δόξα τω Θεώ δεν μπορεί να μας κυνηγάει μέχρι τον Παράδεισο … για την Κόλαση δεν είμαι σίγουρος.

Για όλους εμάς τους ζώντας, ο ΠΑ θα αποτελείται από το ΑΦΜ μας + τρείς αριθμούς ή γράμματα εκ των οποίων τα 2 θα επιλέγονται από εμάς.  Γιατί άραγε;  Για να μας βάλουν στο τρυπάκι της «συναίνεσης» και για να τον αισθανθούμε δικό μας, συμβάλλαμε και εμείς στην επιλογή του, δεν μας επιβλήθηκε. Εν ολίγοις μας θεωρούν για χαζά πρόβατα που νομίζουν ότι θα πρωταγωνιστήσουν σε ταινία, θα πάνε για «γύρισμα» δηλαδή, αλλά καταλήγουν σε άλλο γύρισμα, σε αυτό της σούβλας.

Όλα τα προηγούμενα, bar code, QR code, βάσεις προσωπικών δεδομένων ηλεκτρονικές ταυτότητες, και όλα όσα έρχονται θα έχουν λόγο ύπαρξης μόνον μέσω του Προσωπικού Αριθμού. Τι έρχεται όμως;

1.     Ο Απόλυτος έλεγχος. Δεν θα μπορείς να κάνεις τίποτα χωρίς αυτόν. Ούτε να αγοράσεις, ούτε να πωλήσεις, ούτε να οδηγήσεις, να πιάσεις δουλειά, να πας στην δουλειά, πρόσβαση σε υγεία, νοσοκομεία, φάρμακα, τράπεζα, βενζίνη, ψώνια, πρόσβαση στο διαδίκτυο, κινητό τηλέφωνο.

2.     Κάθετος πολλαπλασιασμός ατόμων που θα θεωρούνται «αρμόδιοι» να έχουν πρόσβαση στα δεδομένα σου. Π.χ. Ένας αστυνομικός σήμερα δεν νομιμοποιείται να μας ζητήσει το ΑΦΜ μας, ούτε το ΑΜΚΑ αν μας σταματήσει για έλεγχο με το αυτοκίνητο. Μόνο ταυτότητα και δίπλωμα (και άδεια αυτοκινήτου).  Άρα δεν έχει πρόσβαση ούτε στην εφορία ούτε στην υγεία. Με τον ΠΑ, εφόσον το σύστημα επιτρέπει πρόσβαση, βάσει μίας ΚΥΑ (Κεντρική Υπουργική Απόφαση) ή λόγω μίας αυθαίρετης «κρίσης», για οτιδήποτε το 112 θα χτυπάει σαν δαιμονισμένο, θα μπορεί να δεί τα πάντα. Π.χ. ααα ..  χρωστάς την τελευταία δόση στην Εφορία, ή θα χτυπήσω το πρόστιμο για παράνομο παρκάρισμα και θα πληρωθεί η ποινή επί τόπου.

Τα χειρότερα όμως έρχονται σε λίγο. Ο ΠΑ στην ουσία θα είναι το IP μας, το MAC address μας, ο σειριακός αριθμός μας, όπως στα στρατόπεδα συγκεντρώσεως των Ναζί. Γιατί άραγε;

3.     Για να μας παρακολουθούν σε δημόσιους χώρους. Οι κάμερες που έρχονται να εγκατασταθούν πάντα και παντού, θα πρέπει να μας αναγνωρίζουν (με παράλληλα συστήματα) και με το IP μας.

4.     Τα Ρομπότ, που έρχονται να κατακλύσουν σπίτια, δημόσιες και ιδιωτικές υπηρεσίες, βενζινάδικα, ταμεία σε σούπερ μάρκετ … θα μας αναγνωρίζουν με το IP μας.

5.     Τεχνητή νοημοσύνη. Το οποιοδήποτε μηχάνημα που θα χρησιμοποιεί τεχνητή νοημοσύνη (όχι μόνον τα ρομπότ) θα μας βλέπει σαν ένα IP.

6.     Αργότερα – όταν θα έχουμε τα εμφυτεύματα, είτε είναι ο αναβαθμισμένος βηματοδότης, είτε είναι το τσιπάκι ταυτότητα πάνω μας, είτε είναι σωματική αναβάθμιση και διασύνδεση on line όλων των τσίπ στο σώμα μας με το διαδίκτυο … θα μάς βλέπει σαν IP.

7.     Και φυσικά στο τέλος, τί άλλο άλλωστε … το σφράγισμα !

Βέβαια, σε πρώτη φάση ο ΠΑ θα χρησιμοποιηθεί με «light» τρόπο.  Πώς ακριβώς;  Ας περιμένουμε την έκδοση του Προεδρικού διατάγματος και θα επανέλθουμε.  Θα πάρει καιρό να κλιμακωθεί σε όλα τα επίπεδα που προείπαμε.

Τελικώς ο ΠΑ όλα δείχνουν ότι θα είναι υποχρεωτικός. Άρα και να μην μπεις στο σύστημα να διαλέξεις τους 2 από τους 3 αριθμούς ή γράμματα προτίμησης, άραγε μετά την λήξη της προθεσμίας (3 μήνες;) θα τους διαλέξει το σύστημα για σένα; οπότε θα εκδοθεί έτσι και αλλιώς;

Τόσα χρόνια αναρωτιόμασταν όλοι πού είναι η κόκκινη γραμμή;

Εκτιμώ ξεκάθαρα ότι η κόκκινη γραμμή έφτασε: είναι o ΠΑ!  Δεν θα μπορείς να κάνεις τίποτα, δεν θα μπορείς να ζήσεις χωρίς τον ΠΑ, έστω και αν ενταχθούν σταδιακά τα βήματα που προανέφερα - φτάσαμε στο «όλα σε ένα». Να διεκδικήσουμε εναλλακτικές εξυπηρετούμενοι ως ισότιμοι πολίτες.

Πρέπει να οργανωθούμε και να αντιδράσουμε άμεσα.  Ενημέρωση, Κανάλια, Ημερίδες, πολιτική πίεση,  διεκδίκηση ενναλακτικής με κάθε νόμιμο μέσο. Να είμαστε έτοιμοι όμως να μην τον πάρουμε ακόμα και αν όλα αυτά δουλέψουν για μικρό, μεγάλο χρονικό διάστημα ή καθόλου.

Στώμεν Καλώς !

Σας ευχαριστώ για την προσοχή σας,

orthros.eu

 

 

ΠΟΡΙΣΜΑΤΑ ΗΜΕΡΙΔΟΣ ΕΣΤΙΑΣ ΠΑΤΕΡΙΚΩΝ ΜΕΛΕΤΩΝ: Ἐκκλησία καί Πολιτεία στήν ἐποχή τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης

 

Τὴν Κυριακὴ 30 Ἰουνίου 2024, στό Ἀμφιθέατρο OTEAcademy στὸ Μαρούσι, πραγματοποιήθηκε ἡμερίδα μὲ τίτλο: Ἐκκλησία καὶ Πολιτεία στὴν Ἐποχὴ τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης. Οἱ ὁμιλητὲς ἀνέπτυξαν σχετικὲς εἰσηγήσεις ὑπὸ θεολογική, νομική, κοινωνική, ἱστορικὴ καὶ γεωπολιτικὴ θεώρηση. Μετὰ τὶς εἰσηγήσεις ἐξήχθησαν τὰ ἀκόλουθα πορίσματα:

1. Στὴν Ἑλλάδα ἤδη ἀπὸ τὴν πρώτη Ἐθνοσυνέλευση τῆς Ἐπιδαύρου, ἀναγνωρίστηκε ρητὰ ὡς ἐπικρατοῦσα θρησκεία ἡ Ὀρθόδοξη Ἀνατολικὴ Ἐκκλησία τοῦ Χριστοῦ καὶ αὐτὸ ἐπισφραγίζεται μὲ τὴν προμετωπίδα ὅλων τῶν ἕως σήμερα Συνταγμάτων στὸ ὄνομα τῆς Ἁγίας Τριάδος.

2. Ἡ ἀναγνώριση ἐπικρατούσης θρησκείας, δὲν ἔχει μόνο ἱστορικὴ σημασία ἀλλὰ καὶ κανονιστικὴ ἀφοῦ παρέχει προνόμια στὴν Ὀρθόδοξη Ἐκκλησία, ποὺ ἐξυπηρετοῦν τὴ θρησκευτικὴ ζωὴ τῆς πλειοψηφίας τοῦ κυρίαρχου ἑλληνικοῦ λαοῦ, χωρὶς αὐτὰ τὰ προνόμια νὰ παραβιάζουν τὴ θρησκευτικὴ ἐλευθερία τῶν ἀλλοθρήσκων. Ἡ κανονιστικὴ ἰσχὺς τοῦ ἄρθρου 3 τοῦ Συντάγματος παράγει ἔννομα ἀποτελέσματα στὸ θέμα τῆς χριστιανικῆς ὀρθόδοξης θρησκευτικῆς παιδείας τῶν Ἑλλήνων, στὴν καθιέρωση τῶν χριστιανικῶν ἑορτῶν ὡς ὑποχρεωτικῶν ἀργιῶν σὲ ἐθνικό καὶ τοπικὸ ἐπίπεδο, στὴν ἀνάρτηση εἰκόνων σὲ δημόσιες ὑπηρεσίες, στὴν ὕπαρξη θρησκευτικοῦ σώματος στὰ σώματα ἀσφαλείας, στὴ λειτουργία ἱερῶν ναῶν σὲ νοσοκομεῖα, στὴν παρουσία ἐκπροσώπων τῆς Ἐκκλησίας σὲ δημόσιες ἐκδηλώσεις κ.λπ.

3. Στὸ πολίτευμα τῶν ἀνθρώπων ποὺ πιστεύουν στὸν μόνο ἀληθινὸ Θεὸ καταγράφονται ἤδη ἀπὸ τὴν ἀποστολικὴ ἐποχὴ δύο ἐξουσίες - διακονίες. Ἡ μία ἀπευθύνεται στὶς πνευματικὲς ἀνάγκες τῶν ἀνθρώπων καὶ ὑπηρετεῖται ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Ἀποστόλους καὶ ἡ ἄλλη ἀποβλέπει στὴν ἱκανοποίηση τῶν ὑλικῶν ἀναγκῶν, ἡ ὁποία ἀνατίθεται στοὺς ἑπτὰ Διακόνους, τοὺς πρώτους πολιτικοὺς τῆς καινῆς πολιτείας τοῦ Χριστοῦ. Καὶ οἱ δύο ἔχουν ὡς πηγὴ τὴν Κεφαλὴ τῆς Ἐκκλησίας, τὸν Θεάνθρωπο Χριστὸ καὶ διακονοῦν τὸ σῶμα τῶν πιστῶν. Βασικὸς στόχος εἶναι ἡ ἐκπλήρωση τοῦ αἰτήματος τῆς Κυριακῆς Προσευχῆς, ἡ ἐπικράτηση τοῦ θελήματος τοῦ Θεοῦ «ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ τῆς γῆς», ποὺ ἐξασφαλίζει τὴν εὐτυχία τοῦ ἀνθρώπου ὡς δημιουργήματος τοῦ Θεοῦ. Οἱ δύο ἐξουσίες τῆς ἐποχῆς τῶν Ἁγίων Ἀποστόλων θεμελιώνονται στὴν Αὐτοκρατορία τῆς Νέας Ρώμης ἀπὸ τὸ Μεγάλο Κωνσταντῖνο ὡς τὸ «διὰ τοῦ Σταυροῦ πολίτευμα» μὲ τὴν ἁρμονικὴ συνεργασία τῆς Ἱερωσύνης καὶ Βασιλείας.

4. Στὴ χριστιανικὴ Δύση, ἀντίθετα, ἐπικράτησε ἡ συγκέντρωση τῆς πνευματικῆς καὶ κοσμικῆς ἐξουσίας στὸ πρόσωπο τοῦ Πάπα Ρώμης ὡς ἀντιπροσώπου τοῦ Χριστοῦ. Ἡ Μεταρρύθμιση ἀρνούμενη τὴ "θεοκρατία" τοῦ παπικοῦ ὁλοκληρωτισμοῦ, κατέληξε στὴν κατάργηση τῆς πνευματικῆς ἐξουσίας, τῆς Ἱερωσύνης, καταλήγοντας στὴ "θεοκρατία" τοῦ κοσμικοῦ κράτους.

5. Στὴν ἱστορικὴ ἐξέλιξη, ἰδιαίτερες γεωπολιτικὲς συνθῆκες ὁδήγησαν στὸν διαχωρισμὸ κράτους - ἐκκλησίας στὴ Δύση. Στὰ ρωμαιοκαθολικὰ κράτη, δεδομένου τοῦ προσωποκεντρισμοῦ τῆς κοσμικῆς ἐξουσίας τοῦ πάπα, ἀποτελοῦσε ἀναγκαία προϋπόθεση ὁ διαχωρισμὸς γιὰ νὰ μὴν ὑπονομεύεται ἡ ἐξουσία τῶν ἡγεμόνων καὶ γιὰ νὰ μπορέσει νὰ δημιουργηθεῖ τὸ νεωτερικό, συγκεντρωτικὸ κράτος τῆς Εὐρώπης. Οἱ ἔντονες γεωπολιτικὲς ἀντιπαλότητες μεταξὺ πιστῶν καὶ ἡγεμόνων, καθιστοῦσαν ἀναγκαία τὴν ἀπαλλαγὴ ἀπὸ τὴν παρεμβατικότητα τοῦ Πάπα. Σὲ αὐτὸ συνετέλεσε καὶ ἡ ἀπογοήτευση καὶ ἀπομάκρυνση τῶν πιστῶν ἀπὸ μία ἐκκλησία ποὺ ἀποστασιοποιήθηκε ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τοῦ Εὐαγγελίου καὶ τὶς ἀντικατέστησε μὲ αἱρετικὲς θέσεις ποὺ ἐνίσχυαν τὴν ἐξουσία τοῦ πάπα, ὥστε οἱ δυτικοὶ χριστιανοὶ νὰ μὴ βρίσκουν τὸν Χριστὸ στὴν παπικὴ ἐκκλησία καὶ νὰ προτιμοῦν νὰ ὑποταχθοῦν στὴν κοσμικὴ ἐξουσία.

6. Ἀντιστοίχως, στὸν προτεσταντισμό, ἡ ὕπαρξη πολλῶν ἀνταγωνιστικῶν ὁμολογιῶν, ὁδήγησε στήν ἀναπόφευκτη ὑποχρεωτική κατάσταση τοῦ διαχωρισμοῦ κράτους - ἐκκλησίας, ὥστε νὰ μὴν παίρνει θέση τὸ κράτος ὑπέρ τὴς μιᾶς ἢ τῆς ἄλλης ὁμολογίας καὶ συνακόλουθα νὰ καταπιέζει τὶς ἄλλες. Ἐν συνεχείᾳ, μέσῳ τοῦ Διαφωτισμοῦ, προέκυψε μιὰ ἀφύσικη "ἀπορρόφηση" τῆς θρησκείας ἀπὸ τὸν κοσμικὸ πολιτισμὸ τῆς Δύσης καὶ γεννήθηκε τὸ κοσμοείδωλο τοῦ «ἀνθρωποθεοῦ». Ὅμως, ἡ ἄτυπη αὐτὴ θρησκεία ἔχει φθάσει στὰ ὅριά της καὶ ἔχει ὁδηγήσει τὴ Δύση σὲ πολλαπλᾶ ἀδιέξοδα.

7. Σὲ αὐτὸ τὸ σημεῖο, θὰ μποροῦσε νὰ ἔλθει στὸ προσκήνιο τῆς Ἱστορίας ὁ ρόλος τῆς Ὀρθοδοξίας, μὲ τὴ δοκιμασμένη χιλιετῆ συναλληλία Ἐκκλησίας – Κράτους στὴν Ἁγία Ρωμαϊκὴ Αὐτοκρατορία, νὰ θεραπεύσει τὶς δυτικὲς ἀστοχίες καὶ νὰ συνεισφέρει σὲ μιὰ κρίσιμης σημασίας ἀποκατάσταση τοῦ εὐρωπαϊκοῦ πολιτισμοῦ ἀλλὰ καὶ σὲ μιὰ θετικὴ ἀλληλεπίδραση τῶν πολιτισμῶν στὸ ρευστὸ διεθνὲς σύστημα, πρὸς ὄφελος ὁλόκληρης τῆς ἀνθρωπότητας. Ὅμως, οἱ Ὀρθόδοξες χῶρες τῆς Ἀνατολῆς, μὲ ἐξαίρεση τὴν Ἑλλάδα, βρέθηκαν μετὰ τοὺς παγκοσμίους πολέμους ὑπὸ κομμουνιστικὰ καθεστῶτα καὶ συνακόλουθα ἐπιβλήθηκε ὁ διαχωρισμὸς κράτους - ἐκκλησίας μὲ τὴ βία. Στὴν Ἑλλάδα, αὐτὲς οἱ συνθῆκες δὲν ὑπῆρξαν καὶ οὔτε ὁ λαὸς ἐξέφρασε ποτὲ τέτοια ἐπιθυμία.

9. Στὴν ἐποχὴ τῆς μεγάλης ἐπανεκκίνησης καὶ τῆς woke κουλτούρας, γίνονται προσπάθειες νὰ τεθεῖ ἡ Ἐκκλησία στὸ περιθώριο τοῦ κοινωνικοῦ βίου. Τὸ κίνημα «woke» γεννήθηκε στὰ ἀμερικανικὰ πανεπιστήμια καὶ ἐπεκτείνεται ραγδαῖα στὶς δυτικὲς κοινωνίες. Ἔχει ἀτζέντα διεκδικήσεων τὴν ἔκφανση ἑνὸς ἀχαλίνωτου «δικαιωματισμοῦ», μὲ τὴν ἐπίκληση τοῦ ὁποίου ἐπιδιώκονται: α) ἡ πλήρης ἀξιολογικὴ ἐξομοίωση ὁποιασδήποτε ὑποκουλτούρας μικρο-ὁμάδων μὲ τὶς αἰώνιες καὶ παλαίφατες θρησκεῖες καὶ παραδόσεις τῶν λαῶν τῆς ὑφηλίου. β) ἡ ἀναγνώριση καὶ ἐπιβολὴ ὡς ἀπαραβίαστου «δικαιώματος» ὁποιασδήποτε ἀξίωσης ἢ ἐπιθυμίας, ὅσο ἀλλόκοτη καὶ ἂν εἶναι αὐτή. Ἡ woke ἀτζέντα εἶναι μία ἐκφυλισμένη ἀτζέντα, μέσα στὴν καρδιὰ τοῦ νεοφιλελευθερισμοῦ. Ἐμφανίζεται ὡς προοδευτική, ὅμως εἶναι βαθιὰ πουριτανική. Εἶναι ἕνα ρεῦμα τὸ ὁποῖο διαλύει κάθε συνεκτικὸ κώδικα ἐπικοινωνίας, ξηλώνοντας τὰ στερεότυπα τῶν φύλων καὶ στοχεύοντας κυρίως στὰ παιδιά. Ἡ ἐπιθυμία τοῦ woke κινήματος νὰ ἐπιβληθεῖ καὶ νὰ διεισδύσει γενικότερα στὶς θρησκεῖες δὲν εἶναι γεγονὸς τοπικὸ ἢ τυχαῖο, ἀποτελεῖ μία ὑπερεθνικὴ ἀτζέντα. Δηλαδὴ μία ὑπερεθνικὴ στρατηγική.

10. Ἡ διείσδυση ποὺ θὰ ἐπιχειρηθεῖ ἀπὸ τοὺς διαχειριστὲς τῆς woke ἀτζέντας στοὺς κόλπους τῆς Ὀρθοδοξίας ἐντοπίζεται στὰ ἑξῆς πεδία: Θὰ ἀπαιτηθοῦν ἡ ἱερολογία τῶν ΛΟΑΤΚΙ γάμων, ἡ χειροτονία γυναικῶν σὲ κάθε βαθμὸ ἱερωσύνης, ἡ ἀφαίρεση ἀπὸ τὰ ἱερὰ κείμενα κάθε ἀναφορᾶς ποὺ γίνεται στὴν ὁμοφυλοφιλία ὡς ἁμαρτία, καθὼς καὶ οἱ ἀρνητικὲς ἀναφορὲς στὶς ἀποστασίες τοῦ ἰουδαϊκοῦ λαοῦ ὡς «ἀντισημιτικές». Ἐπιπλέον θὰ ἐνταθοῦν οἱ ἀπαιτήσεις γιὰ ἀφαίρεση ἱερῶν εἰκόνων ἀπὸ τὸ δημόσιο χῶρο, ὁ ἀποχριστιανισμὸς τῶν μεγάλων χριστιανικῶν ἑορτῶν, ἡ ὁριστικὴ διάρρηξη κάθε δεσμοῦ τῆς Πίστης μὲ τὴν ἐκπαίδευση, ἡ ἀποϊεροποίηση τοῦ ἀνθρωπίνου βίου, ἡ ἀπαγόρευση προβολῆς τοῦ Χριστιανισμοῦ καὶ δὴ τῆς Ὀρθοδοξίας ὡς μόνης ὁδοῦ σωτηρίας.

11. Ὁ ὅρος «πολιτικὴ ὀρθότητα» ἀναφέρεται σὲ λόγους, ἰδέες ἢ πολιτικές, οἱ ὁποῖες ἀντιτίθενται σὲ διακρίσεις ἐναντίον μειονοτήτων ποὺ προσδιορίζονται ἀπὸ φῦλο, φυλή, θρησκεία ἢ ἐθνότητα ἢ σεξουαλικὸ προσανατολισμὸ ἢ ἀνικανότητα κάθε εἴδους. Ἀπαγορεύει καὶ ποινικοποιεῖ ἐκφράσεις ἢ συμπεριφορὲς ποὺ μποροῦν νὰ χαρακτηρισθοῦν προσβλητικὲς ἀπὸ τὶς μειονότητες ἢ εἶναι ἱκανὲς νὰ διεγείρουν ἐναντίον τους τὸ δημόσιο αἴσθημα. Ἡ ἐργαλειοθήκη τῆς πολιτικῆς ὀρθότητας ἐμπεριέχει τὸν τρόμο καὶ τὸν φόβο ὡς κολαστήριες τεχνικές. Ἐπιδιώκει νομοθετικὲς ρυθμίσεις ποὺ ὑποτάσσουν τὴν ἀντίθετη πλειοψηφία στοὺς κανόνες της. Μὲ τὴν ἀπειλή, λοιπόν, ἐννόμων συνεπειῶν ἢ καὶ ἁπλᾶ τῆς ἐπικόλλησης κάποιας ὀνειδιστικῆς «ἐτικέτας», ὑποχρεώνεται ἐκ τῶν προτέρων σὲ σιγὴ κάθε ἀνυπόταχτη σκέψη, κάθε ἀντίθετη γνώμη, κάθε εὔλογη διαμαρτυρία, κάθε προσήλωση τόσο σὲ θεμελιώδεις μορφὲς ὀργανωμένης συλλογικότητας (:οἰκογένεια, θρησκεία, πατρίδα, ἔθνος), ὅσο καὶ σὲ ἀξίες, ἀρχές, πεποιθήσεις, παραδοχές, πολιτιστικὴ ἰδιοπροσωπία κ.τλ.

12. Παρέα μὲ τὴ woke κουλτούρα καὶ τὴν πολιτική της ὀρθότητα, πηγαίνει ὁ λεγόμενος Μετανθρωπισμός, μιὰ προσπάθεια τῆς Μεγάλης Ἐπανεκκίνησης νὰ δημιουργήσει ἕνα νέο ὄν καὶ μιὰ νέα κατάσταση στὴν κοινωνία, οἰκονομία καὶ πολιτική, πού θὰ προκύψει ἀπὸ τὴν οὐσιώδη ἕνωση τοῦ σώματος τοῦ ἀνθρώπου μὲ τοὺς ἠλεκτρονικοὺς ὑπολογιστές. Οἱ ἰνστρούχτορες, πού τὴν προωθοῦν μὲ πολὺ χρῆμα καὶ ἐπικοινωνιακὴ ὑποστήριξη σὲ παγκόσμιο ἐπίπεδο, δίνουν σαφῶς στὸν Μετανθρωπισμὸ πνευματικὴ διάσταση.

13. Ὁ μετανθρωπισμὸς καὶ ἡ λατρεία τῶν ψηφιακῶν συστημάτων κατευθύνονται πρὸς τὴ σταδιακὴ ἀπομείωση πολιτικῶν καὶ ἄλλων ἐλευθεριῶν μὲ τὴν προώθηση μιᾶς παγκόσμιας δικτατορίας τύπου Κίνας, ἡ ὁποία θὰ χρησιμοποιεῖ ὡς μέσα ἐπιβολῆς τήν τεχνητή νοημοσύνη, τὶς ψηφιακὲς ταυτότητες, τήν κατάργηση τῶν μετρητῶν, τήν ἀποξένωση τῶν ἀνθρώπων ἀπὸ τὴν ἰδιοκτησία τους.

14. Μέχρι νὰ ὁλοκληρωθοῦν αὐτοὶ οἱ στόχοι, καὶ ἐπειδὴ ἡ Ἑλλάδα ἔχει ὡς ἰσχυρὸ ἀντίβαρο τὴν ὀρθόδοξη πίστη, θὰ ἐνταθοῦν οἱ προσπάθειες νὰ οὐδετεροποιηθεὶ θρησκευτικὰ τὸ κράτος, μὲ τὴν ἀναθεώρηση τοῦ Συντάγματος, τὴν ὁποία σφόδρα ἐπιθυμοῦν καὶ ἐπιδιώκουν καὶ μάλιστα μὲ μοντέλο τὸ λεγόμενο «Καινοτόμο Σύνταγμα Γεραπετρίτη».

15. Ἐπειδή χωρὶς συνειδητὴ μυστηριακὴ ζωή, δίχως μετάνοια καὶ προσευχὴ, θὰ εἴμαστε εὔκολη λεία στὰ χέρια τῶν προδρόμων τοῦ Ἀντιχρίστου, ἡ σωστὴ ἐνημέρωση, ἡ κοινωνικὴ ἀντίσταση, ἡ πίεση τῶν πολιτῶν πρὸς τοὺς πολιτικούς, ἀλλὰ κυρίως ἡ ἀνανέωση τῆς σχέσης τῶν Ἑλλήνων, ἀτομικὰ καὶ ἐθνικά, μὲ τὸν Χριστό, θὰ μπορέσει νὰ ἀνατρέψει τὰ σχέδια τῶν ἐπανεκκινητῶν.

orthros.eu

 

 

Ἡ παράδοση τῶν ἁγίων Ἀποστόλων

Πέτρου καί Παύλου

(† Ἀρχ. Γεώργιος Καψάνης, Προηγούμενος

Ι. Μ. Γρηγορίου Ἁγίου Ὅρους)

Ὁ μέγας τῶν Ἐθνῶν Ἀπόστολος, ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅταν ἦλθε ἐδῶ στήν εὐλογημένη πατρίδα μας –τρεῖς φορές πού πέρασε ἀπό ἐδῶ, καί ἐδῶ στή Μακεδονία, τήν περπάτησε καί τήν ἁγίασε – τί κήρυξε; Τόν Χριστό κήρυξε. Τί κήρυξε στούς Θεσσαλονικεῖς; Τόν Χριστό. Τί κήρυξε στή Βέροια; Τόν Θεάνθρωπο Χριστό. Τί κήρυξε στούς Κορινθίους; Τόν Χριστό. Τί κήρυξε σπιθαμή πρός σπιθαμή στόν τόπο μας; Τόν Χριστό, τόν Θεάνθρωπο.

Καί ἀπό τόν ἀπόστολο Παῦλο καί ἀπό τόν ἀπόστολο Πέτρο παραλάβαμε καί ἐμεῖς τήν πίστη τοῦ Θεανθρώπου Χριστοῦ. Καί αὐτή εἶναι ἡ πίστη τῆς Ἐκκλησίας, αὐτή εἶναι τό θεμέλιο τῆς Ἐκκλησίας, αὐτή εἶναι ἡ παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, τήν ὁποία παρέλαβε, ζεῖ καί παραδίδει ἡ Ἐκκλησία· ὁ Θεάνθρωπος Χριστός.

Αὐτή τήν παράδοση παραλάβαμε καί ἐμεῖς ἐδῶ στό Ἅγιον Ὅρος. Διότι ἐάν κρίνουμε τό πνεῦμα τοῦ Ἁγίου Ὅρους, τή ζωή τοῦ Ἁγίου Ὅρους, τή λατρεία τοῦ Ἁγίου Ὅρους, τήν προσευχή τοῦ Ἁγίου Ὅρους, τή λειτουργία τοῦ Ἁγίου Ὅρους, τά πάντα τοῦ Ἁγίου Ὅρους, αὐτά εἶναι: Ὁ Ἰησοῦς Χριστός κέντρο τῆς ζωῆς μας. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ρυθμιστής τῆς ζωῆς μας. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός σκοπός τῆς ζωῆς μας. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός ἀρχή τῆς ζωῆς μας. Ὁ Ἰησοῦς Χριστός «τά πάντα ἐν πᾶσι» (Ἐφ. 1:23).

Καί αὐτό φανερώνει κυρίως ἡ νοερά καί ἀδιάλειπτος προσευχή: «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Ὑιε τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν». Ἄν βάλουμε ἀπό τή μιά μεριά τίς ἐπιστολές τοῦ ἀποστόλου Παύλου καί τοῦ ἀποστόλου Πέτρου καί τό κήρυγμά τους καί ἀπό τήν ἄλλη βάλουμε τό «Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱέ τοῦ Θεοῦ, ἐλέησόν με τόν ἁμαρτωλόν» καί ὅλη τή Χριστοκεντρική ζωή τῆς Ὀρθοδοξίας καί τοῦ Ἁγίου Ὅρους, θά δοῦμε, ὅτι τό ἴδιο Εὐαγγέλιο εἶναι, τό ἴδιο κήρυγμα εἶναι, ἡ ἴδια παράδοση εἶναι, τό ἴδιο πνεῦμα εἶναι.

Καί γι’ αὐτό, ἐπειδή ἔχουμε τήν εὐλογία τή μεγάλη, ὄχι ἁπλῶς νά εἴμαστε μαθητές τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, ἀλλά νά ζοῦμε τό ἴδιο τό πνεῦμα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τό ἴδιο τό κήρυγμα τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τήν ἴδια ἐμπειρία τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, τήν ἴδια χάρη τῶν ἁγίων Ἀποστόλων, Πέτρου καί Παύλου καί τῶν Δώδεκα, γι’ αὐτό σήμερα ἔχουμε μία κοινωνία μαζί τους μυστική καί ἐσωτερική, καί αὐτή ἡ κοινωνία εἶναι πού μᾶς γεμίζει μέ μία ἄρρητη χαρά καί πνευματική ἀγαλλίαση. Χαρά περί τῆς ὁποίας ὁ Κύριος εἶπε: «τήν χαράν ὑμῶν οὐδείς αἵρει ἀφ’ ὑμῶν» (Ἰω. 16:22).

Δοξασμένο λοιπόν, πατέρες μου καί ἀδελφοί μου, τό ὄνομα τοῦ ἐν Τριάδι Ἁγίου, Προσκυνητοῦ καί Εὐλογημένου Θεοῦ μας, διότι παραλάβαμε ἀπό τούς ἁγίους αὐτούς καί πύρινους Ἀποστόλους τοῦ Χριστοῦ αὐτή τήν πίστη καί αὐτή τή ζωή, τόν Θεάνθρωπο Χριστό.

Ἄς μείνουμε σ’ αὐτήν μέχρι τέλους, ἑδραῖοι καί ἀμετακίνητοι, φυλάσσοντας τήν παρακαταθήκη, τόν θησαυρό τοῦτο «ἐν ὀστρακίνοις σκεύεσιν» (Β’ Κόρ. 4:7). Καί ἄς παρακαλοῦμε τούς Ἁγίους καί ἄς τούς ἱκετεύουμε σήμερα ἐκτενῶς μέ πόνο ψυχῆς καί ἱκεσία θερμή, νά εὐλογήσουν καί τό Ἀγιώνυμο τοῦτο Ὅρος, καί κάθε ἕναν ἀπό ἐμᾶς, ὥστε νά ζοῦμε ὄντως τόν Χριστό, ὅπως ἐκεῖνοι τόν ἔζησαν.

Ἀλλά νά ἐπιβλέψουν ἰλέω ὄμματι καί πρός τόν λαό μας, ὁ ὁποῖος κρίμασι οἰς οἵδε Κύριος, λόγῳ καί τῶν ξένων ρευμάτων τῆς ἀθεΐας καί τοῦ ὑλισμοῦ, τείνει νά λησμονήσει τό κήρυγμα τῶν Ἀποστόλων, τόν Θεάνθρωπο Χριστό, καί νά προσκυνήσει θεούς ἀλλοτρίους καί ὄχι τόν Θεό τῶν Πατέρων μας, τόν Θεάνθρωπο Χριστό.

Ὁ Θεός νά δώσει καί στόν λαό μας καί σ’ ἐμᾶς νά μείνουμε πιστοί εἰς τόν Θεάνθρωπο Χριστό, γιά νά ἔχουμε καί τήν εὐλογία τῶν ἁγίων αὐτῶν μεγάλων Ἀποστόλων τοῦ Χριστοῦ μας.

 

[Ἀπό τό βιβλίο: † Ἀρχιμανδρίτου Γεωργίου, Ὁμιλίες σέ Ἑορτές Ἁγίων (τῶν ἐτῶν 1981-1991) Β’. Ἔκδ. Ι.Μ. Ὁσίου Γρηγορίου, Ἅγιον Ὅρος 2016, σελ. 214]

 

Γέροντας Φιλόθεος Ζερβάκος:

Φοβούμαι ότι πολύ σύντομα θα ακολουθήσει συμφορά στο ανθρώπινο γένος

 

---

1. Οἱ ἄνθρωποι τρέχουν μέ προθυμία στόν δρόμο τῆς καταστροφῆς. Σέ καμιά ἐποχή δέν ὑπῆρξε τόση κακία, ὅση στίς ἡμέρες μας. Ἄς παρακαλοῦμε τόν πανάγαθο Θεό νά δώσῃ μετάνοια καί ἐπιστροφή καί σέ ἐμᾶς καί σ΄ ὅλα τά ἔθνη.

 

2. Ὁ φοβερός κατακλυσμός τῆς ἁμαρτίας ἀπειλεῖ νά καταποντίση ὅλους, λαϊκούς καί κληρικούς, πλούσιους καί πτωχούς, μεγάλους καί μικρούς, ἄνδρες καί γυναῖκες, γέροντες, νέους καί νήπια, ἐπειδή ὅλοι σχεδόν ἔχουμε ξεκλίνει. Ὅσοι δέ ἔχουν ἐκκλίνει ἀπό τίς ἐντολές τοῦ Κυρίου, προσπαθοῦν οἱ ἀσεβεῖς, μέ πολλούς τρόπους, νά ἀποπλανήσουν, γιά νά τούς καταστήσουν συνοδοιπόρους στόν δρόμο τῆς ἀπωλείας.

3. Οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἀνθρώπους ἔχουν μάτια καί δέν βλέπουν, ἔχουν αὐτιά καί δέν ἀκοῦν. Ἔχουμε δύσκολους καιρούς καί πονηρές ἡμέρες. Ὅποιος μπορέση νά σώσῃ τόν ἑαυτό του, θά ὀνομασθῆ μεγάλος· ἐάν σώσῃ καί ἄλλους, θά ὀνομασθῆ μέγιστος…

Ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ ἔφτασε. Τήν συγκρατοῦν οἱ προσευχές καί μεσιτεῖες τῆς Παναγίας Μητέρας Του, τῶν Ἁγίων στούς Οὐρανούς καί ὀλίγων ἐκλεκτῶν, πού βρίσκονται στήν γῆ. Ὀφείλουμε νά εἴμαστε ἕτοιμοι καί μετανοημένοι, γιά νά σώσουμε τουλάχιστο τίς ψυχές μας.

4. Φοβοῦμαι ὅτι πολύ σύντομα θά ἀκολουθήση συμφορά στό ἀνθρώπινο γένος, ἐπειδή οἱ περισσότεροι ἀπό τούς ἄρχοντες καί τόν λαό, τούς κληρικούς καί λαϊκούς, βαδίζουν τόν εὐρύχωρο δρόμο, πού ὁδηγεῖ στήν καταστροφή… Ἐμεῖς μέ ὑπομονή ἄς βαδίζουμε τόν στενό δρόμο τῆς ἀρετῆς, προσβλέποντες στόν Ἀρχηγό τῆς πίστεώς μας καί θεωρώντας τά τοῦ κόσμου σκουπίδια, γιά νά κερδίσουμε τόν Χριστό…

5. Πραγματι σέ χάος μεγάλο βρίσκεται ὅλη ἡ ἀνθρωπότητα. Βαδίζει κατά κρημνῶν. Βαδίζει στό σκοτάδι καί χωρίς πυξίδα. Ποῦ τελικά θά καταντήση; Ἐκεῖ πού κατάντησαν ὅλοι οἱ ἁμαρτωλοί καί παραβάτες τῶν ἐντολῶν τοῦ Θεοῦ, ἀνά τούς αἰῶνες… Ἡ γενεά μας εἶναι πονηρή καί πρός τούς πονηρούς ὁ Κύριος ἀποστέλλει ἀνάλογες τιμωρίες γιά μετάνοιά τους.

6. Δύο πράγματα θά ἀναχαιτίσουν τήν ὁρμή τοῦ κόσμου πρός τήν κακία καί τήν ἀπώλεια, ἡ μετάνοια καί ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ. Ἀφοῦ μετάνοια ἀληθινή δέν ὑπάρχει, μένει ἡ ὀργή τοῦ Θεοῦ καί τό ἔλεος Του.

7. Ὁ καιρός τῆς πρόσκαιρης ζωῆς εἶναι βραχύτατος, οἱ ἡμέρες εἶναι πονηρές, ὁ θάνατος εἶναι ἄδηλος (ἀβέβαιος), καί ἡ ζωή μετά τόν θάνατο εἶναι αἰώνια. Ἐπίσης καί ἡ βασιλεία τῶν οὐρανῶν καί ἡ κόλαση εἶναι αἰώνια καί χωρίς τέλος. Ὁ Ἀπόστολος Παῦλος μᾶς παραγγέλει: Μή γίνεσθε ἄσοφοι ἀλλά σοφοί· μή γίνεσθε ἄφρονες ἀλλά συνιέντες τί τό θέλημα τοῦ Κυρίου. Λοιπόν ἄσοφος καί ἄφρων εἶναι ἐκεῖνος πού δέν τά σκέπτεται αὐτά καί δέν αἰσθάνεται τίς ἰδικές του ἁμαρτίες γιά νά τίς ἐξαλείψη μέ τήν μετάνοια, τήν ἐξομολόγηση καί τά δάκρυα, ἀλλά ἀμελεῖ, ἀναισθητεῖ καί περιεργάζεται τίς ἁμαρτίες τῶν ἄλλων, κρίνοντας, κατακρίνοντας καί καταδικάζοντας τούς ἄλλους, ὡσάν νά εἶναι αὐτός ὁ κριτής καί δικαστής τῶν ὅλων, καί κωφεύει στήν ἐντολή καί ἀπειλή τοῦ Κυρίου· μή κρίνετε, γιά νά μή κριθῆτε μή καταδικάζετε, γιά νά μή καταδικασθῆτε.

Σοφός καί συνετός καί φρόνιμος εἶναι ἐκεῖνος πού βάζει ὅλες τίς ἁμαρτίες του μπροστά του, καί δέν ἀσχολεῖται μέ τίς ἁμαρτίες τῶν ἄλλων, ἀλλά κλαίει στοχαζόμενος πώς ἐλύπησε τόν Θεό μέ τίς πολλές ἁμαρτίες του…

8. Ἀσθένειες τῆς ψυχῆς εἶναι οἱ διάφορες ἁμαρτίες μικρές καί μεγάλες, τίς ὁποῖες δέν εἶναι δυνατόν νά μή ἔχει ἄνθρωπος, ἐπειδή ἀναμάρτητος εἶναι μόνον ὁ Θεός… Οἱ πνευματικοί ἰατροί, μέ τήν χάρη τοῦ Θεοῦ, ὅλες τίς ψυχικές ἀσθένειες τίς θεραπεύουν, ἀρκεῖ ὁ ἄνθρωπος νά τίς φανερώση στόν πνευματικό ἰατρό μέ τήν ἐξομολόγηση.