Ἡ Εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος – Μαρτυρία γιὰ τὸν Ἅγιο Ἐφραὶμ τὸν Κατουνακιώτη
Κάποτε, ἐπισκεπτόμενος τὸ Ἅγιον Ὄρος, βρέθηκα στὰ Κατουνάκια.
Ἐκεῖ ὑπῆρχε ἕνας ἄνθρωπος, ὁ ὁποῖος εἶχε φθάσει σὲ μεγάλο ὕψος ἁγιότητος. Ὡμοίαζε περισσότερο μὲ ἄγγελο…
Τὸ πρόσωπό του ἔλαμπε ἀπὸ τὴ Χάρη τοῦ Θεοῦ. Στὴν πορεία μου αὐτὴ γιὰ τὰ Κατουνάκια εἶχα μαζί μου δύο καθηγητὲς θεολόγους καὶ ἕναν φοιτητὴ τοῦ Πολυτεχνείου. Φθάσαμε στὸν γέροντα μετὰ ἀπὸ μεγάλη ἀνάβαση…
Μᾶς ὑποδέχθηκε μὲ ἀπέραντη χαρὰ καὶ ἀγάπη.
«Ἔχω μεγάλη χαρά», ἔλεγε. «Παπᾶς ἦρθε στὸ κελλί μου».
Καθίσαμε καὶ ἕνας ἀπὸ τοὺς καθηγητὲς ρώτησε:
— Γέροντα, μπορεῖτε νὰ μᾶς πεῖτε κάτι γιὰ τὴν εὐωδία τοῦ Ἁγίου Πνεύματος;
Ὁ γέροντας σοβάρεψε καὶ ρώτησε:
— Τί ἐννοεῖς;
— Ἀ, ἄ… εἶπε ὁ γέροντας, καὶ καθὼς σκεπτόταν τί νὰ ἀπαντήσει, ἔσκυψε τὸ κεφάλι καὶ μιὰ σιωπὴ ἀπλώθηκε παντοῦ…
Ὕστερα… ὦ, ὕστερα μιὰ εὐωδία πλημμύρισε ὅλον τὸν τόπο.
Σήκωσα τὰ μάτια μου καὶ εἶδα τοὺς ἄλλους τρεῖς μὲ μάτια γεμάτα δάκρυα νὰ μὲ κοιτοῦν…
Ὁ γέροντας παρέμεινε μὲ σκυμμένο τὸ κεφάλι. Μιὰ γλυκύτητα πλημμύρισε τὶς καρδιές μας, μιὰ κατάσταση ποὺ θύμιζε ἐκεῖνο τὸ «ἐπὶ καρδίαν ἀνθρώπου οὐκ ἀνέβη», ὅπως λέγει καὶ ὁ μέγας Ἀπ. Παῦλος…
Ὁ Γέροντας σήκωσε τὸ κεφάλι του, σὰν ντροπιασμένο παιδί, καὶ μᾶς εἶπε:
— Νὰ μὲ συγχωρέσετε· δὲν ἤξερα νὰ σᾶς τὸ πῶ, καὶ ζήτησα ἀπὸ τὸν Θεὸ νὰ σᾶς τὸ δείξει…
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου