"ΑΝΟΙΞΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ"

Τετάρτη, Ιουλίου 24, 2024

ΑΓΙΑ ΧΡΙΣΤΙΝΑ Ἡ ΜΕΓΑΛΟΜΑΡΤΥΣ

24 ΙΟΥΛΙΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητοῦ

Μεγαλομάρτυρες τῆς Ἐκκλησίας μας δέν ὑπῆρξαν μόνον ἄνδρες, ἀλλά καί γυναῖκες, οἱ ὁποῖες τους συναγωνίστηκαν ἐπάξια σέ ἡρωισμό καί ὁμολογιακό φρόνιμα. Πολλές ἀπό αὐτές ὑπέστησαν τά μαρτύρια ἀπό τούς φανατικούς εἰδωλολάτρες γονεῖς τους. Μιά ἀπό αὐτές ὑπῆρξε καί ἡ ἁγία Χριστίνα ἡ Μεγαλομάρτυς.

Καταγόταν ἀπό τήν πόλη Τύρο τῆς Συρίας. Γεννήθηκε περί τό 200 καί ἦταν κόρη τοῦ στρατηγοῦ Οὐρβανοῦ, ὁ ὁποῖος ἦταν φανατικός εἰδωλολάτρης. Ἔκτισε μάλιστα ἕναν πύργο, τόν ὁποῖο γέμισε μέ εἰδωλολατρικά ἀγάλματα. Σέ αὐτόν ἔκλεισε τήν κόρη του, τήν ὁποία ὑποχρέωνε νά θυσιάζει καθημερινά στούς ἀνύπαρκτους καί γελοίους εἰδωλολατρικούς «θεούς». Ἐκείνη ὅμως ἀρνιόταν, διότι ἦταν συνειδητή Χριστιανή. Ὅταν πιέστηκε πολύ ἀπό τόν πατέρα της γκρέμισε καί κομμάτιασε τά ἀγάλματα. Ὁ θρησκομανής πατέρας της ὀργίστηκε πάρα πολύ, ἅρπαξε τήν κόρη του ἀπό τά μαλλιά, τήν κτύπησε ἀλύπητα καί τήν ὑπέβαλε σέ ἐπώδυνα βασανιστήρια. Κατόπιν τήν ἔριξε σέ σκοτεινή καί ὑγρή φυλακή. Ἔδωσε μάλιστα διαταγή νά μήν τῆς δώσει κανείς τροφή καί νερό, ὥστε νά πεθάνει ἀπό τήν πεῖνα καί τή δίψα. Γιά πολλές ἡμέρες δέν τήν πλησίασε κανένας ἀπό τό φόβο των ἀντίποινων τοῦ Οὐρβανοῦ.

Ὅλοι εἶχαν πιστέψει ὅτι ἡ Χριστίνα εἶχε πεθάνει. Ἀλλά τό πρῶτο κιόλας βράδυ την ἐπισκέφτηκε ἄγγελος Κυρίου, τῆς ὁποίας θεράπευσε τίς πληγές καί τῆς ἔφερνε καθημερινά τροφή καί νερό. Ὅταν πῆγαν νά πάρουν τό πτῶμα της, νομίζοντάς την νεκρή, τήν βρῆκαν ἀπόλυτα ὑγιῆ, ἡ ὁποία προσεύχονταν καί δοξολογοῦσε τό Θεό. Ἀνήγγειλαν στόν πατέρα της τό γεγονός καί ἐκεῖνος περισσότερο ὀργισμένος, ἔδωσε διαταγή στούς στρατιῶτες του νά τήν ὁδηγήσουν στή θάλασσα καί νά τήν πνίξουν. Τήν ἔριξαν στό πιό βαθύ σημεῖο, πιστεύοντας ὅτι εἶχε καταποντιστεῖ. Ὅμως καί πάλι ἄγγελος Κυρίου ἐμφανίστηκε καί τήν ἔσωσε. Μάλιστα ἀναφέρει ἡ βιογραφία της, πώς δέν εἶχε βαπτιστεῖ ὡς ἐκείνη τή στιγμή καί ἔλαβε τό ἅγιο Βάπτισμα στή θάλασσα ἀπό τόν Ἴδιο τό Χριστό. Ὁ ἄγγελος τήν πῆρε καί τήν ἔβγαλε στή στεριά.

Ὁ Οὐρβανός ἔγινε καί πάλι θηρίο ἀπό τό θυμό του γιά τή νέα διάσωση τῆς κόρης του. Ἔδωσε ἐκ νέου διαταγῆ νά τήν κλείσουν ξανά στή φυλακή, ἀφοῦ τήν μαστιγώσουν ἄγρια καί νά τήν ἀφήσουν νά πεθάνει ἀπό τήν πεῖνα, τή δίψα καί τίς πληγές της. Ὅμως συνέβη τό ἀπροσδόκητο. Τό ἴδιο βράδυ πέθανε ξαφνικά ὁ Οὐρβανός. Τόν διαδέχτηκε κάποιος Δίων, τό ἴδιο φανατικός εἰδωλολάτρης μέ ἐκεῖνον καί ἐξίσου θηριώδης καί ἀπάνθρωπος. Μισοῦσε θανάσιμα τούς Χριστιανούς καί ἔδειχνε ὑπέρμετρο ζῆλο γιά τήν ἐξόντωσή τους. Πληροφορήθηκε γιά τήν ἡρωική Χριστίνα καί ἀνάλαβε ὁ ἴδιος νά τήν μεταστρέψει στήν λατρεία τῶν εἰδώλων. Διέταξε νά τήν ὁδηγήσουν μπροστά του καί νά τήν ἀνακρίνει ὁ ἴδιος.

Οἱ ἄνθρωποί του ἔβγαλαν τήν Χριστίνα ἀπό τή σκοτεινή καί ὑγρή φυλακή καί τήν ὁδήγησαν ἐνώπιον τοῦ στρατηγοῦ Δίωνα. Στάθηκε μέ θάρρος ἀπέναντί του καί ἀπολογήθηκε χωρίς τόν παραμικρό δισταγμό γιά τήν πίστη της στό Χριστό, τόν μόνο ἀληθινό Θεό. Παράλληλα στηλίτευσε μέ ἡρωισμό τήν εἰδωλολατρία ὡς τήν χειρότερη πνευματική κατάπτωση τῆς ἀνθρωπότητας. Ἡ λατρεία τῶν ψεύτικων «θεῶν» δέν εἶναι ἁπλά μιά πλάνη, ἀλλά πραγματική λατρεία στόν πατέρα τοῦ ψεύδους καί τῆς πλάνης διάβολο, ἀφοῦ, σύμφωνα μέ τήν Ἁγία Γραφή «οἱ θεοί τῶν ἐθνῶν (εἶναι) δαιμόνια» (Ψάλμ.95,5). Κατόπιν αὐτοῦ ἀπέκλεισε κάθε ἐνδεχόμενο νά δεχτεῖ νά θυσιάσει στούς ψευτοθεούς τῆς αὐτοκρατορίας καί νά ἐκτελέσει τήν αὐτοκρατορική διαταγή.

Ὁ Δίων ὀργίστηκε καί ἔγινε σωστό θηρίο ἀπό τήν θαρραλέα ὁμολογία της Μάρτυρος. Διέταξε νά τήν ὑποβάλλουν σέ φρικτά βασανιστήρια, ἐλπίζοντας ὅτι ὁ φόβος τῶν φρικτῶν πόνων καί ἡ ἀπειλή τοῦ θανάτου θά τήν μετέστρεφαν στήν

εἰδωλολατρία. Ὅμως παρ’ ὅλα αὐτά ἡ ἁγία ἔμεινε ἀταλάντευτη στήν πίστη της. Πολλοί ἀπό τούς βασανιστές της καί ἀπό τούς παρισταμένους εἰδωλολάτρες, βλέποντας τόν ἡρωισμό της, μεταστρέφονταν στόν Χριστιανισμό.

Μετά τον Δίωνα, ἀνάλαβε τούς βασανισμούς τῆς Χριστίνας κάποιος Ἰουλιανός, πραγματικά δαιμόνιος γιά τίς ἐπιλογές του κατά τῶν Χριστιανῶν. Τήν ἅρπαξε καί τήν ἔριξε σέ πυρακτωμένο καμίνι, ἀλλά διασώθηκε θαυματουργικά. Κατόπιν γέμισε ἕνα κλουβί μέ φαρμακερά φίδια, στό ὁποῖο τήν ἔριξε, πιστεύοντας ὅτι θά ξεμπέρδευε μέ αὐτή. Ὅμως καί πάλι διασώθηκε μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ. Τά δηλητηριώδη ἑρπετά, ἀντί νά τήν δαγκώσουν, τῆς ἔγλυφαν τά πόδια! Μετά ἔδωσε διαταγή νά τῆς κόψουν τούς μαστούς. Ἀλλά ἀντί γιά αἷμα ἔτρεξε γάλα! Μετά τῆς ἔκοψαν τή γλῶσσα.

Τά βασανιστήρια συνεχίστηκαν γιά μέρες. Ἡ ἁγία ὑπέμεινε μέ καρτερία τά μαρτύρια, χωρίς νά διαμαρτυρηθεῖ, χωρίς νά βγάλει οὔτε ἕνα στεναγμό! Ὁ Ἰουλιανός βλέποντας ὅτι δέν ἦταν δυνατόν νά μεταστραφεῖ ἡ Χριστίνα, ἔδωσε διαταγή σούς δημίους νά τῆς τρυπήσουν τό κορμί μέ κοντάρια. Ἔτσι τέλειωσε τήν ἐπίγεια ζωή της, ἀνταλλάσσοντάς την μέ τήν οὐράνια ἀτελεύτητη ὄντως ζωή.

Τό ἱερό της λείψανο τό παρέλαβαν κρυφά κάποιοι θαρραλέοι Χριστιανοί, τό ὁποῖο ἔθαψαν μέ τιμές. Μετά τή λήξη τῶν διωγμῶν ἔγινε ἡ ἐκταφῇ καί βρέθηκε ἄφθορο νά εὐωδιάζει! Ἀργότερα, ἄγνωστο πότε ἀκριβῶς, μεταφέρθηκε ἀπό τή Συρία στήν Κωνσταντινούπολη σέ ναό τοῦ Ἱεροῦ Παλατίου, ὁ ὁποῖος χτίστηκε ἐπ’ ὀνόματί της. Τό 1204 τό ἅρπαξαν οἱ αἱρετικοί φραγκολατίνοι καί τό μετέφεραν στή Βενετία. Τό 1252 τοποθετήθηκε στή Μονή τοῦ Ἁγίου Μάρκου Τορσέλλου καί τό 1340 μεταφέρθηκε στό ναό τοῦ Ἁγίου Ἀθανασίου στό Μουράνο. Τό 1435 ὁ πάπας Εὐγένιος τό μετέφερε στό ναό τοῦ Ἁγίου Ἀντωνίου Τορσέλλου. Τό 1793 τοποθετήθηκε στή Μονή τῆς ἁγίας Ἰουστίνης στή Βενετία. Τέλος τό 1810 τοποθετήθηκε στό ναό τοῦ ἁγίου Φραγκίσκου τῆς Ἀμπέλου, ὅπου φυλάσσεται μέχρι σήμερα σέ κρυστάλλινη λάρνακα. Ἡ μνήμη της τιμᾶται στίς 24 Ἰουλίου. Πολλές Χριστιανές φέρουν μέ καμάρι τό σεπτό της ὄνομα.

Τρίτη, Ιουλίου 23, 2024

Επιστολή του Καθηγητή κ. Δημητρίου Τσελεγγίδη προς τους Μητροπολίτες για το Ουκρανικό

Πρός

τήν Ἱερά Σύνοδο

τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος Ἰ. Γενναδίου 14

115 21 Ἀθήνα

Κοινοποίηση:

Σέ ὅλα τά μέλη τῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἐκκλησίας τῆς Ἑλλάδος

ΘΕΜΑ: Σχετικά μέ τήν θεσμική νομιμοποίηση τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας

Μακαριώτατε Ἅγιε Πρόεδρε, Σεβασμιώτατοι Ἅγιοι Ἀρχιερεῖς,

Ἐν ὄψει τῆς ἐπικείμενης συγκλήσεως τῆς Ἱερᾶς Συνόδου τῆς Ἱεραρχίας, ὡς ἐλάχιστο μέλος τῆς τοπικῆς Ἐκκλησίας μας, ἀλλά καί ὡς καθηγητής τῆς Δογματικῆς Θεολογίας τῆς Ἐκκλησίας, θά ἤθελα –μέ αἴσθηση εὐθύνης– νά θέσω καί ἐγώ ταπεινῶς ὑπόψη Σας τίς Ἐκκλησιολογικές–Δογματικές διαστάσεις, ἀλλά καί τίς σωτηριολογικές προεκτάσεις τῆς ἀπροϋπόθετης ἀποδοχῆς σέ ἐκκλησιαστική - μυστηριακή κοινωνία τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, στήν περίπτωση βέβαια μιᾶς ἐνδεχόμενης Συνοδικῆς ἀπόφασής Σας γιά τήν ἀναγνώριση τοῦ «Αὐτοκεφάλου» της.

Τό πρῶτο καί μεῖζον θέμα εἶναι, στήν προκειμένη περίπτωση, τό Ἐκκλησιολογικό θέμα, πού ἀφορᾶ τήν ταυτότητα τοῦ ἐν λόγῳ «ἐκκλησιαστικοῦ μορφώματος».

Πρῶτα, δηλαδή, θά πρέπει νά ἐξεταστεῖ, ἄν τό «μόρφωμα» αὐτό πληροῖ τίς προϋποθέσεις τῆς Ἐκκλησιαστικῆς Κοινότητας. Ἄν, ἀντίθετα, ἀναγνωριστεῖ τό «Αὐτοκέφαλό» του, τότε αὐτομάτως

ἀναγνωρίζεται καί ἡ ἐκκλησιαστική «νομιμότητα» τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας.

Ὡς γνωστόν, γιά τήν Σχισματική Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας ἔχει προηγηθεῖ Πανορθόδοξη καταδίκη μέ καθαιρέσεις καί ἀφορισμούς. Αὐτή ἡ Πανορθόδοξη καταδίκη δέν ἔχει ἀνακληθεῖ.

Τελευταῖα, μέ Τόμο Αὐτοκεφαλίας τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου (11-1-2019), ἔγινε μιά ἁγιοπνευματικοῦ καί ἐκκλησιολογικοῦ χαρακτῆρα θεσμική ὑπέρβαση, πού δημιουργεῖ εὔλογα ἐρωτήματα γιά τήν ἐκκλησιαστική νομιμότητά της.

Καί τοῦτο, ἐπειδή δέν τηρήθηκαν -ἀπ’ ὅσο τουλάχιστον γνωρίζουμε- θεμελιώδεις Ἁγιοπατερικές καί Ἁγιοπνευματικές προϋποθέσεις, πρᾶγμα πού δημιουργεῖ εὔλογες ἐνστάσεις γιά τήν Κανονικότητα τῶν ὅρων-πρϋποθέσεων τῆς Πατριαρχικῆς Πράξεως, ἐφόσον ἀποδεδειγμένως δέν ἐκφράστηκε δημόσια μετάνοια καί ἀποκήρυξη τοῦ Σχίσματος.

Μέ ὅσα λέμε στήν προκειμένη περίπτωση, δέν σημαίνει ὅτι ἀμφισβητοῦμε τήν θεσμική ἁρμοδιότητα τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριαρχείου νά παραχωρεῖ Αὐτοκεφαλία, μέ τήν συναίνεση βέβαια τοῦ ὅλου σώματος τῆς Ἐκκλησίας, ἐκφραζομένης συνοδικά. Ἐδῶ, τίθεται μόνον τό θέμα τῶν ἔγκυρων

προϋποθέσεων γιά τήν ἔκδοση τοῦ σχετικοῦ Τόμου.

Κατά τήν Βιβλική μαρτυρία (Μθ. 4, 17, Α ́ Κορ. 5, 1-5 καί Β ́ Κορ. 2, 6-8 ), ἀλλά καί κατά τήν Ἁγιοπατερική καί Ἁγιοπνευματική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας, ἡ ἔνταξη ἤ ἡ ἐπανένταξη στό ἕνα καί ἀδιαίρετο σῶμα τῆς Ἐκκλησίας προϋποθέτει ὁπωσδήποτε τήν βαθιά βίωση καί τήν εἰλικρινῆ

ἔκφραση μετανοίας ἐκ μέρους τοῦ ὑπό ἔνταξη ἤ ἐπανένταξη μέλους ἤ τῆς εὐρύτερης Κοινότητας.

Ἡ προϋπόθεση ἐκφράσεως τῆς μετανοίας δέν ὑπερβαίνεται οὔτε ἀκυρώνεται ἀπό κανένα θεσμικό πρόσωπο ἤ θεσμικό ἐκκλησιαστικό φορέα. Δέν ὑπάρχει καμία Οἰκονομία τῆς Ἐκκλησίας, πού νά μπορεῖ νά ὑποκαταστήσει ἤ νά ἀκυρώσει τήν μετάνοια.

Ἡ μετάνοια καθεαυτήν συνιστᾶ τήν θεμελιώδη προϋπόθεση καί τό πνευματικό «κλειδί» δεκτικότητας καί οἰκειώσεως τῆς Οἰκονομίας τῆς σωτηρίας, ἀλλά καί τό «κλειδί» γιά τήν ἐνεργοποίηση ἤ τήν ἐπανενεργοποίησή της, σύμφωνα μέ τήν Βιβλική μαρτυρία: «Μετανοεῖτε, ἤγγικε γάρ ἡ βασιλεία τῶν

οὐρανῶν» (Μθ. 4, 17).

Γι’ αὐτόν ἀκριβῶς τόν λόγο, καί τό Μελιτιανό Σχίσμα ἀποκαταστάθηκε στήν ἀρχαία Ἐκκλησία, ὅταν προηγήθηκε ὄχι μόνον ἡ ἔκφραση μετανοίας, ἀλλά καί ὁ ἀναθεματισμός τοῦ Σχίσματος ἀπό τούς ἴδιους τούς Σχισματικούς.

Καί ὅπως χαρακτηριστικά σημειώνει ὁ ἅγιος Θεόδωρος Στουδίτης, «ἀναθεματίζοντες τό ἴδιον Σχίσμα, ὥς φασι, δεδεγμένοι εἰσί τῇ Καθολικῇ Ἐκκλησίᾳ» (Ἐπιστολή Μ ́ , Ναυκρατίῳ τέκνῳ, PG 99, 1053C). Τότε μόνον ἀκολούθησε ἡ Πανορθόδοξη Συνοδική ἀποκατάστασή τους, στήν Α ́ Οἰκουμε-

νική Σύνοδο.

Στήν περίπτωση τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, ὅπως φαίνεται, δέν ζητήθηκε καί δέν ἐκφράστηκε καμία μετάνοια. Ἐδῶ, στήν πράξη, ἀκυρώθηκε ἡ μετάνοια, πού εἶναι ρητή ἐντολή τοῦ Κυρίου καί διαχρονική πράξη τῆς Ἐκκλησίας.

Γι’ αὐτό καί δέν μπορεῖ νά γίνεται λόγος γιά Ἐκκλη- σιαστική Οἰκονομία. Στήν πραγματικότητα, πρόκειται γιά κατάφωρη ἐκκλησιαστική παρανομία, πού καθιστᾶ ἀδύνατη τήν σωτηρία, ὄχι μόνο τῶν Σχισματικῶν, ἀλλά καί αὐτῶν πού κοινωνοῦν μυστηριακῶς μαζί τους, ἀφοῦ καί αὐτοί καθίστανται ἀκοινώνητοι (βλ. Β ́ Κανόνας τῆς ἐν Ἀντιοχείᾳ Συνόδου, πού ἐπικυρώθηκε ἀπό τίς Οἰκουμενικές Συνόδους Δ’, ΣΤ’ καί Ζ’).

Ἀπό τά παραπάνω, γίνεται σαφές, ὅτι τό ἐν λόγῳ θέμα εἶναι οὐσιαστικά Ἐκκλησιολογικό-Δογματικό, μέ ἀναπόφευκτες σωτηριολογικές προεκτάσεις, ὅπως πολύ ὀρθά ἐπισημάνθηκε ἤδη στήν Ἐπιστολή τῶν Ἁγιορειτῶν Γερόντων πρός τήν Ἱερά Κοινότητα τοῦ Ἁγίου Ὄρους (Μάρτιος 2019).

Γι’ αὐτό καί εἶναι πρωτίστως ἀναγκαῖο, ἡ Ἱερά Σύνοδος τῆς Ἱεραρχίας νά ἀποφασίσει γιά τήν ταυτότητα τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας καί νά ζητήσει τήν ἐφαρμογή τῶν

διαχρονικῶν ἐκκλησιαστικῶν ὅρων ἐπανεντάξεώς της, πού εἶναι ἡ μετάνοια καί ὁ ἀναθεματισμός τοῦ Σχίσματος.

Ἡ πνευματική αὐτή εὐθύνη ἐμπίπτει πλήρως στήν ἁρμοδιότητα τῆς Ἱεραρχίας, προκειμένου νά ἀναγνωρίσει τό ἐν λόγω «Αὐτοκέφαλο», τό ὁποῖο ἔχει βεβαίως καί ἄλλες παραμέτρους

Κανονικότητας, ἐνόσω δέν λαμβάνει ὑπόψη τήν ὕπαρξη τῆς Κανονικῆς Ἐκκλησίας στήν ἴδια χώρα, ὑπό τόν Μητροπολίτη Κιέβου Ὀνούφριο, ἀπό τήν ὁποία Κανονική Ἐκκλησία ἀποσχίστηκε.

Τό «Αὐτοκέφαλο» δηλαδή, στήν προκειμένη περίπτωση, ἔχει χορηγηθεῖ σέ ἀμετανοήτους σχισματικούς.

Καί αὐτό, τό πρωτοφανές καί ἀδιανόητο λογικῶς, ἱεροκανονικῶς καί ἁγιοπνευματικῶς, ζητᾶται νά γίνει τώρα καί μέ τήν Συνοδική συγκατάθεση τῆς Ἐκκλησίας μας.

Μέ τήν «λογική» ἐκδόσεως τοῦ Τόμου «Αὐτοκεφαλίας» στήν Σχισματική Ἐκκλησία τῆς Οὐκρανίας, κινδυνεύουμε μελλοντικῶς νά ὁδηγηθοῦμε -ἐνδεχομένως- καί στήν διαμυστηριακή ἀποδοχή τοῦ Παπισμοῦ καί ἄλλων αἱρετικῶν, χωρίς τίς θεμελιώδεις προϋποθέσεις τῆς μετανοίας καί τῆς

ἀποκηρύξεως τῶν δογματικῶν πλανῶν τους, πρᾶγμα πού ἐπιχειρεῖ σήμερα ὁ Οἰκουμενισμός, ὄχι μόνο στήν θεωρία, ἀλλά ἤδη καί στήν πράξη.

Διερωτώμεθα, λοιπόν, εὔλογα, μήπως οἱ ἐντός τῆς Ἐκκλησίας μας ἁγιοπνευματικοί θεσμοί ἄρχισαν νά «λειτουργοῦν» ἐρήμην τῆς ἁγιοπνευματικῆς ὑποδομῆς τους.

Διερωτώμεθα, μήπως τίς τελευταῖες δεκαετίες εἰσάγεται «νέο ἦθος», μέ τήν κρυφή ἐπιδίωξη νά γίνει ἔθος– συνήθεια καί στήν συνέχεια ἐθιμικό Δίκαιο, πού θά ὑποκαταστήσει τήν Ἱεροκανονική Παράδοση τῆς Ἐκκλησίας.

Ἱστορικά, γνωρίζουμε ὅτι, ὅταν παγιώθηκε μιά τέτοια νοοτροπία στή Δύση, ἡ Δυτική Ἐκκλησία ὁδηγήθηκε στόν Παπισμό -μέ ὅλες τίς δογματικές ἀποκλίσεις του– καί κατέληξε στήν ἀποκοπή της ἀπό τήν Μία καί μόνη Ἐκκλησία.

Συνοψίζοντας, σημειώνουμε, ὅτι ἡ ὅποια ἐνδεχόμενη ἀπόφαση γιά τήν «Αὐτοκεφαλία» τῆς Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας δέν μπορεῖ νά εἶναι ἀπροϋπόθετη.

Ἐπειδή τότε -ἔμμεσα πλήν σαφῶς- θά σημάνει στήν πράξη μιά παράνομη, ἐκκλησιαστικῶς, θεσμική «νομιμοποίηση» τοῦ ὑφισταμένου Σχίσματος, πρᾶγμα πού δέν ἔχει ἱστορικό προηγούμενο στήν Ἐκκλησιαστική Ἁγιοπατερική Παράδοση.

Καί τό σημαντικότερο εἶναι, ὅτι ἡ ἐνδεχόμενη -ἀπροϋπόθετη ἁγιοπνευματικῶς- ἀναγνώριση πλήττει καίρια τήν ἑνότητα τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας τίποτε δέν ὑπάρχει πολυτιμότερο.

Ὁ κίνδυνος εἶναι ὁρατός, νά δημιουργηθοῦν δηλαδή Σχίσματα στό πλαίσιο τῆς ὅλης Ἐκκλησίας, ἐξαιτίας τῆς ἐνδεχόμενης συμφωνίας Σας γιά τήν ἀναγνώριση τοῦ «Αὐτοκεφάλου» τῆς

Σχισματικῆς Ἐκκλησίας τῆς Οὐκρανίας, πρᾶγμα πού ἐγκαρδίως ἀπευχόμεθα.

Τέλος, ἡ πνευματική λύση τοῦ ὑπάρχοντος ἐκκλησιολογικοῦ προβλήματος εἶναι ἡ μετάνοια. Καί δυστυχῶς αὐτή, πρός τό παρόν, λείπει.

Ὅμως, ὑπάρχει ρεαλιστική ἐλπίδα. Ὅσοι ἀγαποῦμε ἐν Χριστῷ τήν Ἐκκλησία, ἄς πάρουμε οἱ ἴδιοι μας τό καθάρσιο καί θεουργό φάρμακο τῆς μετανοίας καί τότε ὁ Χριστός θά δώσει στόν ἀσθενῆ τήν θεραπεία, σύμφωνα μέ τήν Ἁγιοπατερική μαρτυρία [Βλ. Ἁγίου Νικολάου Καβάσιλα: «...ὅ καί θαυμάσαι τις ἄν τῆς τοῦ Θεοῦ χρηστότητος, εἰ νόσον μέν οὐδείς ἄν φύγοι τό φάρμακον ἄλλου πίνοντος, εὐθύνης δέ λύοιτ’ ἄν ἀλγούντων ἑτέρων», Περί τῆς ἐν Χριστῷ ζωῆς, Λόγος Ζ ́ , PG 150, 700C. (Ἐδῶ θά μποροῦσε νά θαυμάσει κανείς τήν ἀγαθότητα τοῦ Θεοῦ. Κανένας δέν μπορεῖ νά ἀπαλλαγεῖ ἀπό ἀρρώστια, ἄν ἄλλος πιεῖ τό φάρμακο. Ἀπό τίς συνέπειες ὅμως τῆς ἁμαρτίας, μπορεῖ κάποιος νά ἀπαλλαγεῖ, ὅταν ἄλλοι πονοῦν γι’ αὐτόν)].

Μέ βαθύτατο σεβασμό

Δημήτριος Τσελεγγίδης τ. Καθηγητής Α.Π.Θ

Τά γνωρίσματα τοῦ ὀρθόδοξου κληρικοῦ!

Τοῦ μακαριστοῦ ἐπισκόπου Φλωρίνης

Αὐγουστίνου Καντιώτη

"Ἄν δεῖτε παπᾶ, ἄν δεῖτε θεολόγο, ἄν δεῖτε μητροπολίτη καί ἀρχιεπίσκοπο, πού δέν διώκεται... νά ξέρετε πολύ καλά ὅτι αὐτός δέν βαδίζει καλῶς"

Αὐγουστῖνος Καντιώτης: Δέν ξέρω τί διωγμούς θά ὑποστῶμεν οἱ Ἐπίσκοποι πού ἐπαύσαμε τό μνημόσυνο τοῦ Πατριάρχη!

"Οἱ σύγχρονοι Ἐπίσκοποι καί Ποιμένες, ὅμως, ΞΕΡΟΥΝ καί γι’ αὐτό... σιωποῦν!"

«Οὐαί ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι»

Τά γνωρίσματα τοῦ Ὀρθόδοξου κληρικοῦ:

Ἀγαπητοί, πρέπει νά ὁμολογήσουμε μία πικρά ἀλήθεια. Οἱ πιστοί, πού ἀγωνίζονται γιά νά κρατήσουν τήν Ὀρθοδοξία, εἶναι ὀλίγοι.

Τό ρεῦμα τό μεγάλο καί τό ἀπέραντο εἶναι ἐκεῖνο πού σιγά – σιγά ἔχουν ἀπομακρυνθεῖ ἀπό τήν ὀρθόδοξο πίστη.

Θά πῶ ἕνα λόγο, πού ποτέ δέν τόν εἶπα. Θά τόν πεῖτε ἐγωιστικό, ἀλλά σᾶς δίνω μιά ζυγαριά, γιά νά ζυγίσετε παπᾶδες, δεσποτᾶδες καί ὅλο τόν κλῆρο καί ὅλους τούς θεολόγους.

Ἡ ζυγαριά αὐτή ποιά εἶναι; Ποιό εἶναι τό γνώρισμα τοῦ παπᾶ;

Νά μαζεύει πρόσφορα;

Νά κάνει ὡραῖες ἀκολουθίες;

Νά κηρύττει χαριτωμένα καί νά χρηστολογεῖ ἀπό τοῦ ἄμβωνος καί νά δακρύζουν τά μάτια μερικῶν δεσποιναρίων γιά τούς στοχαστικούς του λογισμούς;

Ποιό εἶναι τό γνώρισμα τοῦ παπᾶ καί τοῦ δεσπότη σ’ αὐτά τά δύσκολα χρόνια;

Τό γνώρισμα τοῦ δεσπότη καί τοῦ παπᾶ εἶναι ἡ μαχητικότης, ἡ παρρησία.

Εἶναι ἐκεῖνο πού εἶπε ὁ ἀπόστολος Παῦλος, ὅτι «Οἱ θέλοντες εὐσεβῶς ζῆν ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ διωχθήσονται».

Ἄν δεῖτε παπᾶ, ἄν δεῖτε θεολόγο, ἄν δεῖτε μητροπολίτη καί ἀρχιεπίσκοπο, πού δέν διώκεται, ἀλλά ἀπολαύει τῆς ἀγάπης καί τῆς ἐκτιμήσεως ὅλων, τότε ἔχει ἐφαρμογή ὁ λόγος τοῦ Χριστοῦ

«Οὐαί ὅταν καλῶς ὑμᾶς εἴπωσι πάντες οἱ ἄνθρωποι», νά ξέρετε πολύ καλά ὅτι αὐτός δέν βαδίζει καλῶς. Ἤ ἄν λέγεται ὀρθόδοξος καί δέν θέλει νά ἀντιμετωπίσει τό ρεῦμα, τήν χιονοστιβάδα αὐτή πού κατέρχεται γιά νά διαλύσει τόν κόσμο.

Ὁ παπᾶς ὁ ὀρθόδοξος πάει κόντρα μέ τά ρεύματα.

Ὁ Μέγας Ἀθανάσιος ἕνας ἦτο, ἀλλά κράτησε στούς ὤμους του ὡς Ἄτλας ὁλόκληρη τῆς Ὀρθοδοξία.

Ὁ Μάρκος ὁ Εὐγενικός ἕνας ἦτο, ἀλλά κράτησε στά χέρια του ὁλόκληρη τῆς Ὀρθοδοξία.

Ὁ ἱερός Φώτιος τά ἴδια.

Ὀλίγοι εἶναι, ἀλλά δέν νικάει μέ τά νούμερα, νικάει μέ τήν πίστη.

Γιατί ὅσο ἀξίζει ἕνας πιστός παπᾶς, ὅσο ἀξίζει ἕνας πιστός ἐπίσκοπος, ὅσο ἀξίζει ἕνας πιστός ἀρχιεπίσκοπος, ὅσο ἀξίζει ἕνας λαϊκός καί μία γυναῖκα δέν ἀξίζει ὁλόκληρος ὁ ντουνιᾶς.

Λοιπόν νά μή πτοούμεθα διότι γίνεται αὐτή ἡ προδοσία τῆς πίστεως μᾶς δεξιά καί ἀριστερά.

Ἕνα σᾶς συνιστῶ. Μή μοῦ λέτε, ὅτι Αὐτός εἶναι καλός, αὐτός εἶναι θεολόγος σπουδαῖος, αὐτός κάνει διαλεκτική, αὐτός ἄνοιξε ἀκαδημία τοῦ Πλάτωνος καί ἅμα τόν ἀκούσεις εἶναι θαῦμα!...

Μέτρησε τόν ἄν ἔχει μία σπίθα ἀπό τό Μάρκο τόν Εὐγενικό, ἄν ἔχει μία σπίθα ἀπό τόν ἱερό Φώτιο, ἄν ἔχει μία σπίθα ἀπό τόν Κηρουλάριο, ἄν ἔχει μία σπίθα ἀπό τόν Παπουλάκο (ὁ ἀγράμματος αὐτός στάθηκε ἀπέναντι ὁλόκληρου τοῦ κόσμου).

Τά λέγω αὐτά ἔχων ἐπίγνωση τῆς θέσεως μοῦ ὡς Ἕλληνος καί ὡς ἐπισκόπου ἔχοντος τεράστια εὐθύνας.

Εἴμεθα ἕτοιμοι τά πάντα νά θυσιάσωμεν. Τολμῶ, ἴσως γιά τελευταία φορά ἀπό τοῦ βήματος αὐτοῦ, νά πῶ:

Ὅσοι ἀγαπᾶτε τό Χριστό, ὅσοι ἀγαπᾶτε τήν Ἐκκλησία, ἔχουμε τήν Παναγία μαζί μας, ἔχουμε μαζί μέ ὅλους ἐκείνους πού ἀγωνίστηκαν καί ἀγωνίζονται γιά τήν ὀρθόδοξο πίστη μας.

Ὅσοι εἶναι μέ τό διάβολο, νά κάτσουν κάτω, νά κλείσουν τά στόματα τους. Διότι διάβολος εἶναι ἡ δειλία των, διάβολος εἶναι ἡ δελεαστικότης των, διάβολος τά ἐπιχειρήματα των, πού ζητοῦν νά ψυχράνουν μιά χούφτα ἀνθρώπων οἱ ὁποῖοι βασανίζονται καί τυραννιοῦνται καί διώκονται γιά τήν πίστη τοῦ Χριστοῦ μας.

Ἐμεῖς ἔχομεν ἀνέκαθεν ὡς σύνθημα τόν ὅρκο τῶν ἐφήβων τῶν Ἀθηνῶν. Τά παλικάρια τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος ἐπάνω ἀπό τήν Ἀκρόπολη ὁρκίζονταν καί λέγανε, «Ἤ μόνος ἤ μετ’ ἄλλων τά ὅσια καί ἱερά ὑπερασπιῶ». Καί ἐγώ, μικρός στρατιώτης, τό δηλώνω παρρησία. Ἤ μόνος ἤ μετ’ ἄλλων τά ὅσια καί ἱερά τῆς πίστεως θά τά ὑπερασπίσω μέχρι τελευταίας ρανίδος τοῦ αἵματος μου.

Καί ἐσεῖς ἀντί χειροκροτημάτων ματαίων, τά ὁποῖα οὐδέν λέγουν, ἀντί ἐπαίνων, νά προσευχηθεῖτε πολύ.

Γιατί οἱ ὀρθόδοξοι ἔμειναν ὀλίγοι καί ἡ μάχη ἐπεκτείνεται καί θά βρεθοῦμε πρό νέων γεγονότων.

Ὄχι μόνο στήν μικρά μας Ἑλλάδα, ἀλλά καί εἰς ὅλα τά πλάτη καί τά μήκη τῆς γῆς ὁ ἑωσφόρος ἔχει ἐκστρατεύσει καί λυσσάει γιά νά ξεριζώσει μέσα ἀπό τά στήθη τῶν ἀνθρώπων τήν ὀρθόδοξο πίστη.

Δέν ξέρω τί θά γίνει. Δέν ξέρω τί διωγμούς θά ὑποστῶμεν οἱ ἐπίσκοποι πού ἐπαύσαμε τό μνημόσυνο τοῦ Ἀθηναγόρου καί οἱ ἄλλοι κληρικοί οἱ ὁποῖοι εἶναι γύρω μας.

Δέν ξέρω σέ ποιό Ἅγιον Ὅρος θά καταφύγωμεν.

Ἕνα γνωρίζω πώς ὅτι καί ἄν γίνει, ὅτι καί ἄν συμβεῖ καί τά ἄστρα νά πέσουν καί οἱ ποταμοί νά ξηραθοῦν καί ἄνω κάτω νά γίνει ὁ κόσμος, ἕνα γνωρίζω – τό πιστεύω ἀκραδάντως, ὅτι στό τέλος θά νικήσει ἡ Ὀρθοδοξία.

Ὅταν θά ἔρθει ἡ στιγμή τοῦ διωγμοῦ τῶν ὀρθοδόξων, τότε ἔχομε καί ἡμεῖς τό σχέδιο μας, ὅπως καί πάς πιστός. Καί ἐσεῖς ὅλοι – εἶστε ἐδῶ 3.000;- αὐτά πού σᾶς εἶπα νά τά σκορπίσετε παντοῦ. Ὁ ἕνας νά γίνει δύο. Οἱ δύο τέσσερις, οἱ τέσσερις ὀκτώ...

Νά γίνει μεγάλο κῦμα θαλάσσης, νά ξεπλύνομε τήν πατρίδα μᾶς εἰς τρόπον ὥστε ἡ Ἑλλάς νά γίνει ἄστρον τοῦ οὐρανοῦ, ὀρθόδοξος τόπος, παράδεισος τῆς Ὀρθοδοξίας. Ἀμήν.

Μητροπολίτου Φλωρίνης π. Αὐγουστίνου Καντιώτου,

«Οἱ Χριστιανοί στούς ἔσχατους καιρούς»

11. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . "Η ΔΙΑΚΡΙΣΗ" ΤΟΥ ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ . ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ.

Κυριακή, Ιουλίου 21, 2024

ΚΥΡΙΑΚΗ Δ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ . ΟΜΙΛΙΑ ΕΙΣ ΤΟΝ ΕΚΑΤΟΝΤΑΡΧΟΝ . ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ

Σάββατο, Ιουλίου 20, 2024

"O ΠΥΡΙΝΟΣ ΑΓΙΟΣ ΗΛΙΑΣ Ο ΘΕΣΒΙΤΗΣ" ΤΟΥ ΦΩΤΗ ΚΟΝΤΟΓΛΟΥ

Παρασκευή, Ιουλίου 19, 2024

10. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . "Η ΝΗΣΤΕΙΑ" ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ . ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ.

3. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . "ΣΤΑΧΥΟΛΟΓΗΜΑΤΑ " ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΣΕΡΑΦΕΙΜ ΤΟΥ ΣΑΡΩΦ . ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ.

Πέμπτη, Ιουλίου 18, 2024

Ἡ ἀνθρωπότης πληρώνει φόρον ἁμαρτίας

Μακαριστοῦ γέροντος π. Φιλοθέου Ζερβάκου

«Ὅσες θλίψεις καί στενοχωρίας καί στερήσεις καί φόβους δοκιμάζει ἡ ἀνθρωπότης, ὅλα εἶναι ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας»

Ἀκριβῶς σήμερον ἡ ἀνθρωπότης καί ἰδίως ἡ Εὐρώπη πληρώνει τόν φόρον τῆς ἁμαρτίας, τῆς παρακοῆς πρός τόν Θεόν, τῆς παραβάσεως καί καταφρονήσεως τῶν Θείων ἐντολῶν, καί περισσότερον ἡ Ἑλλάς.

Ὁ Θεός ἔδωκεν νόμον, παραγγελίας καί κανόνας διά τῶν Ἁγίων Αὐτοῦ Ἀποστόλων νά νηστεύουν οἱ χριστιανοί Τετάρτας, Παρασκευάς καί τάς Τεσσαρακοστάς, οἱ ἄνθρωποι ὅμως περιφρονήσαντες τόν Θεόν καί καταφρονήσαντες τάς παραγγελίας Του, ἔτρωγον ἀσυνειδήτως καί ἀδιακρίτως, μερικοί δέ τελείως ἀσεβεῖς καί τήν μεγάλην ἐβδομάδαν, ὄχι μόνον λαϊκοί, ἀλλά καί μερικοί κληρικοί. Τώρα ὁ Θεός μας ὀργίσθη, καί χωρίς νά θέλωμεν νηστεύομεν, ὄχι μόνον ἀπό κρέατα, ψάρια, τυρί, γάλα καί λάδι, ἀλλά νηστεύουμε καί ἀπό ψωμί, ὄσπρια καί φροῦτα. Ἀλλά δέν εἶναι μόνον ἡ καταφρόνησις τήν ὁποίαν οἱ ἄνθρωποι ἔκαμαν εἰς τήν νηστείαν, γενικῶς εἰς ὅλας τάς ἐντολάς τοῦ Θεοῦ, ἐκτός ὀλίγων ἐξαιρέσεων, ἐγένοντο καταφρονηταί. Ἡ ἀσέβεια, ἡ ἀπιστία, ἡ βλασφημία, ἡ πλεονεξία, ἡ ἀδικία, ἡ ὑποκρισία, ἡ δολιότης, τό ψεῦδος, ἡ συκοφαντία καί ἰδίως ἡ ἀκολασία ὑπερπλεόνασαν καί ὑπερεπερίσευσαν.

Δι΄ ὅλας αὐτάς τάς ἁμαρτίας ὁ πανάγαθος καί πολυεύσπλαχνος Θεός ἐπί πολύ καιρόν μας ὑπέμεινε δίδων καιρόν εἰς τούς ἀνθρώπους μετανοίας, ἀλλ΄ οἱ ἄνθρωποι τόν πλοῦτον τῆς χρηστότητος, τῆς ἀνοχῆς καί μακροθυμίας τοῦ Κυρίου ἠγνόησαν, νομίσαντες ὅτι ὁ Κύριος καθεύδει ἤ ὅτι δέν βλέπει, καί μερικοί, τελείως ἄφρονες, ἐνόμισαν ὅτι δέν ὑπάρχει Θεός καί ἐξετράπησαν τῆς εὐθείας ὁδοῦ. Ἀλλά ὁ Θεός εἶναι παντοῦ παρών, πάντα ὁρᾶ, πάντα γινώσκει καί τά κρύφια τῆς καρδιᾶς, καί παιδεύει τους ἁμαρτάνοντας καί παραβάτας τῶν Θείων ἐντολῶν Του. Πολλές φορές ἀργεῖ νά τιμωρήσει, ἀλλ΄ οὐδέποτε λησμονεῖ...

Ὅσες θλίψεις καί στενοχωρίας καί στερήσεις καί φόβους δοκιμάζει ἡ ἀνθρωπότης, ὅλα εἶναι ὀψώνια τῆς ἁμαρτίας. Καί ἐάν δέν ὑπῆρχον καί ὀλίγοι δίκαιοι καί ἐκλεκτοί ἴσως ὁ Θεός νά ἔρριπτε φωτιά ὅπως εἰς τά Σόδομα καί Γόμμορα νά κατέκαιε τόν κόσμον. Ἐλπίζω τά παθήματα νά γίνουν μαθήματα, νά συνέλθει, νά μετανοήσει ἡ ἀνθρωπότης, καί τότε θά πάψει ὁ θυμός τοῦ Κυρίου, θά γίνει εἰρήνη, γαλήνη καί εὐτυχία εἰς ὅλον τόν κόσμον, θά γίνει μιά ποίμνη καί ἕνας ποιμήν. Εἴθε νά ἀξιωθῶμεν νά γίνει εἰς τά ἡμέρας μας...

ΠΗΓΗ: ΓΕΡΟΝΤΟΣ ΦΙΛΟΘΕΟΥ ΖΕΡΒΑΚΟΥ, ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΕΣ ΣΥΜΒΟΥΛΕΣ ΚΑΙ ΥΠΟΘΗΚΕΣ, τευχ. Α΄, εκδ. «ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΚΥΨΕΛΗ», ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗ 1997, σσ, 39-41.

Δευτέρα, Ιουλίου 15, 2024

ΙΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΠΕΙΡΑΙΩΣ

ΓΡΑΦΕΙΟ ΕΠΙ ΤΩΝ ΑΙΡΕΣΕΩΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΑΡΑΘΡΗΣΚΕΙΩΝ

Εν Πειραιεί τη 15η Ιουλίου 2024

ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΛΑΤΡΕΥΕΤΑΙ Ο ΑΛΗΘΙΝΟΣ ΘΕΟΣ ΣΤΙΣ ΑΙΡΕΣΕΙΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΘΡΗΣΚΕΙΕΣ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ;

Είμαστε υποχρεωμένοι στα πλαίσια της διακονίας μας, να αναφερόμαστε συχνά στις ανακοινώσεις μας, στο μείζον πνευματικό πρόβλημα των καιρών μας, το οποίο είναι η ραγδαία διάδοση και επικράτηση, σε παγκόσμιο επίπεδο, του θρησκευτικού συγκρητισμού, «τέκνο» του Οικουμενισμού. Απώτερος σκοπός του η απομείωση και η εξαφάνιση της μόνης σώζουσας εν Χριστώ Ιησού ορθοδόξου πίστεως, στην πανθρησκειακή χοάνη του ψεύδους, στην ετοιμαζόμενη εφιαλτική πανθρησκεία, η οποία θα είναι η ανάμειξη, η ενοποίηση, όλων των υπαρχουσών θρησκευτικών πίστεων σε ένα τερατώδες σχήμα.

Οι αφανείς και εμφανείς προωθητές αυτής της πνευματικής πανώλης λανσάρουν το δαιμονικό «δόγμα», το οποίο εκπορεύεται μέσα από τα τεκτονικά «τυπικά» και αποτελεί βασική αρχή του θεοσοφικού κινήματος, ότι «Ο ίδιος Θεός λατρεύεται, με διαφορετικό τρόπο σε όλες τις θρησκείες» και «όλες οι θρησκείες είναι καλές, όμως ατελείς, διότι περιέχουν μέρη της αλήθειας. Η πλήρης αλήθεια θα προέλθει από την συνένωσή τους»! Παράλληλα θέλοντας να παραπλανήσουν, κηρύσσουν μια περίεργη «ανεξιθρησκία», με το επίσης δαιμονικό δόγμα: «πίστευε όπου θέλεις, μόνο να μην απολυτοποιείς την θρησκευτική σου πίστη και να μην θέτεις την θρησκεία σου πάνω από τις άλλες», αφήνοντας έτσι τεράστιο περιθώριο για την καλλιέργεια του θρησκευτικού συγκρητισμού.

Το άκρως ανησυχητικό είναι ότι σε αυτό το κακόδοξο κλίμα συμμετέχουν και υψηλά ιστάμενα εκκλησιαστικά πρόσωπα (κληρικοί και λαϊκοί), οι οποίοι, όχι απλά υιοθετούν αυτές τις λίαν επικίνδυνες πλάνες, αλλά και τις λανσάρουν στο ορθόδοξο πλήρωμα, ως δήθεν «χριστιανικές αρχές», ως «αίτημα των καιρών μας, για συμφιλίωση», ως «επιβεβλημένη έξοδο της Ορθοδοξίας από την απομόνωσή της και το άνοιγμά της στον σύγχρονο κόσμο», κλπ!

Αφορμή για την παρούσα ανακοίνωσή μας πήραμε από πρόσφατο δημοσίευμα, σύμφωνα με το οποίο ο Σεβ. Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος βραβεύτηκε με το Διαθρησκειακό Βραβείο James Parks Morton 2024. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα: orthodoxianewsagency.gr, «Με το Διαθρησκειακό Βραβείο James Parks Morton 2024 τιμήθηκε ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κ. Ελπιδοφόρος, σε εκδήλωση που πραγματοποιήθηκε τη Δευτέρα, 10 Ιουνίου, στο Διαθρησκειακό Κέντρο της Νέας Υόρκης. Το Βραβείο απένειμε στον Σεβασμιώτατο ο Άρχων Μιχαήλ Ψαρός, επαινώντας τον για το έργο του ως αναγνωρισμένου θεολόγου, πρωτοπόρου στον διαθρησκειακό διάλογο, γεφυροποιού και υπέρμαχου των περιθωριοποιημένων. Στην ομιλία του ο Αρχιεπίσκοπος Αμερικής κάλεσε τους παρισταμένους να διαλέξουν την οδό της αγάπης καθώς αυτή αποτελεί την βάση της πίστεώς μας. Το Βραβείο James Parks Morton έχουν παραλάβει, μεταξύ άλλων, ο Μπίλ Κλίντον και ο Δαλάι Λάμα. Εκτός από τον Σεβ. Αρχιεπίσκοπο κ. Ελπιδοφόρο το εφετινό Βραβείο απονεμήθηκε και στην τραγουδίστρια Τζούντι Κόλινς»[1].

Δεν μπορούμε να παραβλέψουμε και ένα άλλο θλιβερό πρόσφατο συμβάν σχετικό με τον Σεβ. Αμερικής κ. Ελπιδοφόρο, ο οποίος δέχτηκε την θέση αντιπροέδρου «Εθνικού Συμβουλίου Εκκλησιών του Χριστού των ΗΠΑ», υπό την προεδρία της «επισκοπίνας» Elizabeth Eaton, της «Λουθηρανικής Ευαγγελικής Εκκλησίας Αμερικής»[2]! Και ακόμα, ότι, «Ο Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος, εκπρόσωπος του Πατριάρχη Κωνσταντινουπόλεως, πιστεύει ότι όλες οι θρησκείες είναι ίσες και η μία δεν πρέπει να υπερισχύει της άλλης. Στις 15 Ιουλίου 2021, ο επικεφαλής Αρχιεπισκοπής του Πατριαρχείου Κωνσταντινούπολης στις Ηνωμένες Πολιτείες, Αρχιεπίσκοπος Ελπιδοφόρος, μιλώντας στη Νέα Υόρκη στη Διεθνή Διάσκεψη Κορυφής για τη Θρησκευτική Ελευθερία, είπε ότι “όλες οι θρησκείες είναι μυριάδες μονοπάτια που οδηγούν στο ίδιο μέρος”». Επίσης «Τόνισε ότι “όταν ανυψώνετε μια θρησκεία πάνω από όλες τις άλλες, είναι σαν να αποφασίσετε ότι υπάρχει μόνο ένα μονοπάτι που οδηγεί στην κορυφή του βουνού”. “Αλλά στην πραγματικότητα, απλά δεν βλέπετε μυριάδες μονοπάτια που οδηγούν στο ίδιο μέρος, γιατί περιβάλλεστε από βουνά προκαταλήψεων που σας κρύβουν την θέα”»[3]!

Για οικονομία χρόνου και χώρου αναφερόμαστε μόνο στα δύο ως άνω περιστατικά, ενδεικτικά, παραβλέποντας πληθώρα παρόμοιων και από άλλους υψηλόβαθμους κληρικούς, καθηγητές θεολογίας, κ.α., ικανά όμως να αποδείξουν το μέγεθος του προβλήματος, το οποίο «άγγιξε» και την Εκκλησία μας.

Είναι πρόδηλο πως τέτοια συμβάντα λόγων και πράξεων, φανερώνουν μια απαράδεκτη ενδοτικότητα στις επιδιώξεις του σύγχρονου φαινομένου του θρησκευτικού συγκρητισμού. Όταν αποδέχονται και συχνά επιδιώκουν να καταλάβουν ηγετικές θέσεις σε αιρετικά και διαθρησκειακά φόρα, φανερώνουν (τουλάχιστον) μια έλλειψη πίστεως στην μοναδικότητα της εν Χριστώ σωτηρίας, όπως αυτή διδάσκεται και βιώνεται στην Ορθόδοξη Εκκλησία μας, την οποία παραλληλίζουν με τις πολυποίκιλες αιρέσεις και παντοειδείς θρησκείες του κόσμου. Αποδέχονται εμμέσως πλην σαφώς ότι «υπάρχει σωτηρία και εκτός του Χριστού και της Εκκλησίας», ότι «η Ορθοδοξία δεν κατέχει το μονοπώλιο της σωτηρίας», ότι «ο ίδιος Θεός λατρεύεται σε όλες τις θρησκευτικές πίστεις με διαφορετικό τρόπο»!

Είναι αρκετά διαφωτιστικά τα όσα είπαν κατά καιρούς πρωτεργάτες του σύγχρονου θρησκευτικού συγκρητισμού και της «Νέας Εποχής». Ο γνωστός διαβόητος γκουρού Σάι Μπάμπα τόνιζε πως: «Όλοι οι δρόμοι οδηγούν στον Ένα Θεό. Τι νόημα έχει να λογομαχούν και να μάχονται οι άνθρωποι μεταξύ τους για αυτό που είναι Αιώνιο και Απόλυτο;». «Η οικουμενική, η αιώνια Πίστη είναι σαν τον ωκεανό. Οι διάφορες θρησκείες είναι τα ποτάμια που εκβάλλουν μέσα του». Ο Thor Benson υποστήριζε πως: «Δεν μπορώ να σκεφτώ τίποτε πιο αλαζονικό από το να πιστεύεις ότι ο δικός σου θεός είναι αληθινός, ενώ οι χιλιάδες θεοί που έχει επινοήσει η ανθρωπότητα στο ρου της ιστορίας είναι γελοίες φαντασιοπληξίες». Επίσης ο παπικός γνωστός «θεολόγος» Huns Kung είπε τα εξής βλάσφημα: «Για το μέλλον ένα μόνο είναι βέβαιο· στο τέρμα τόσο της ανθρώπινης ζωής όσο και της πορείας του κόσμου δεν θα στέκονται ο Βουδισμός ή ο Ινδουισμός αλλά ούτε και το Ισλάμ και ο Ιουδαϊσμός. Ναι, ούτε και ο Χριστιανισμός. Καμία θρησκεία. Αλλά μόνον ο ίδιος ο Άρρητος… Και στο τέρμα δεν θα στέκεται πια μεταξύ θρησκειών διαχωριστικά κάποιος προφήτης ή φωτιστής· δεν θα στέκεται ούτε ο Μωάμεθ ούτε ο Βούδας. Μάλιστα δεν θα στέκεται πια διαχωριστικά ούτε και ο Ιησούς Χριστός…»[4]!

Απαντούμε, με όλη την δύναμη της ψυχής μας, πως δεν λατρεύεται ο αληθινός Τριαδικός Θεός στις αιρέσεις και τις θρησκείες, αλλά μόνο στην Αγία Του Εκκλησία, την οποία «περιποιήσατο δια του ιδίου αίματος» του Υιού Του, του σαρκωμένου Θεού μας (Πραξ.20,28)! Δεν υπάρχει σωτηρία εκτός της Εκκλησίας! Δεν το λέμε εμείς οι ταπεινοί και άσημοι, αλλά το μαρτυρεί και διατρανώνει με κάθε σαφήνεια, ολόκληρη η Θεία Αποκάλυψη, η χριστιανική μας πίστη, οι μυριάδες, «εν ενί στόματι», άγιοι και θεοφόροι Πατέρες, το δισχιλιόχρονο βίωμα της αγίας μας Εκκλησίας! Ο Χριστός δεν ήρθε στον κόσμο να ιδρύσει καμιά θρησκεία, ουδέ καν την τελειότερη, αλλά να μεταποιήσει τον παλιό πτωτικό κόσμο των άπειρων και απόλυτα αναποτελεσματικών θρησκειών, σε «καινή κτίση» (Β΄Κορ.5,17). Να νικήσει το δυνάστη μας Σατανά και να καταλύσει τα σκοτεινά και καταστροφικά του έργα. Να καταργήσει τη φθορά και το θάνατο και να δώσει τη δυνατότητα στον κάθε άνθρωπο να σωθεί και να θεωθεί κατά χάριν.

Όσοι έχουν γνώση των θρησκειών, τόσο των προχριστιανικών, όσο και των μεταχριστιανικών, μπορούν να δουν το έρεβος των πλανών και των καταστροφικών ενεργητικών τους κατά της ανθρωπότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι, τόσον ο Ίδιος ο Χριστός, όσο και η Εκκλησία του στη συνέχεια, καταδιώχτηκε άγρια, μέχρι εξοντώσεως από τις θρησκείες του κόσμου (Ιουδαϊσμός, εθνισμός).

Στην Παλαιά Διαθήκη υπάρχει πληθώρα αναφορών, περί της μοναδικότητας του Ενός Θεού. Στον Δεκάλογο αναφέρεται ρητά: «ἐγώ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, ὅστις ἐξήγαγόν σε ἐκ γῆς Αἰγύπτου, ἐξ οἴκου δουλείας. οὐκ ἔσονταί σοι θεοὶ ἕτεροι πλὴν ἐμοῦ. οὐ ποιήσεις σεαυτῷ εἴδωλον, οὐδὲ παντὸς ὁμοίωμα, ὅσα ἐν τῷ οὐρανῷ ἄνω καὶ ὅσα ἐν τῇ γῇ κάτω καὶ ὅσα ἐν τοῖς ὕδασιν ὑποκάτω τῆς γῆς. οὐ προσκυνήσεις αὐτοῖς, οὐδὲ μὴ λατρεύσεις αὐτοῖς· ἐγὼ γάρ εἰμι Κύριος ὁ Θεός σου, Θεὸς ζηλωτής, ἀποδιδοὺς ἁμαρτίας πατέρων ἐπὶ τέκνα, ἕως τρίτης καὶ τετάρτης γενεᾶς…» (Εξ.20,2-5). Δεν πρόκειται για μισαλλοδοξία, αλλά για διαφύλαξη της καθαρότητας της πίστης στον Ένα και μοναδικό Θεό, τον αυτοαποκαλυπτόμενο. Μάλιστα ο ίδιος ο Θεός ορίζεται ανθρωπομορφικά ως «ζηλωτής» και «τιμωρός» σε όσους τον αμφισβητούν και τον ταυτίζουν με άλλους, ψεύτικους «θεούς», για να τονίσει την μοναδικότητά Του, να κατανοήσουν οι Ιουδαίοι ότι ο Θεός είναι ένας και μόνο σε Αυτόν πρέπει λατρεία και πίστη. Σε άλλο σημείο ορίζονται οι ψεύτικοι «θεοί» ως δαιμόνια «πάντες οἱ θεοὶ τῶν ἐθνῶν δαιμόνια» (Ψαλ,95,5) και η λατρεία ψεύτικων «θεών» θεωρείται «πνευματική μοιχεία» και τιμωρείται ανάλογα. Σε αυτή την περίπτωση θεωρείται ότι «εξεπόρνευσαν οι υιοί Ισραήλ» (Κριτ.2,17 κάθε φορά που λάτρευαν αλλότριους «θεούς», Ωσ.4, 12. κ. ά.)! Οι άγιοι Προφήτες, όπως και όλα τα ιερά πρόσωπα της Παλαιάς Διαθήκης, δεν αφήνουν κανένα περιθώριο ταύτισης του αληθινού Θεού με τους «θεούς» των ειδωλολατρικών λαών.

Στην Καινή Διαθήκη είναι περισσότερο ξεκάθαρο ότι ο αποκαλυπτόμενος από τον Σαρκωμένο Λόγο, τον Κύριο Ιησού Χριστό, Τριαδικός Θεός είναι μοναδικός. Ο Χριστός δίδαξε ότι ο Θεός είναι απόλυτα υπερβατικός και μόνο δι’ Αυτού (του σαρκωμένου Υιού) μπορούμε να Τον προσεγγίσουμε. Είπε: «ἐγώ εἰμι ἡ ὁδὸς καὶ ἡ ἀλήθεια καὶ ἡ ζωή» (Ιωάν.14,6). «ἐγώ εἰμι τὸ φῶς τοῦ κόσμου· ὁ ἀκολουθῶν ἐμοὶ οὐ μὴ περιπατήσῃ ἐν τῇ σκοτίᾳ, ἀλλ᾿ ἕξει τὸ φῶς τῆς ζωῆς» (Ιωάν.8,12). Η σωτηρία διενεργείται και πραγματοποιείται μόνον δι’ Αυτού, «ἐγώ εἰμι ἡ θύρα· δι᾿ ἐμοῦ ἐάν τις εἰσέλθῃ, σωθήσεται» (Ιωάν.10,9), «ο εωρακώς εμέ εώρακε τον Πατέρα» (Ιωάν.14,9), διότι «εγώ και ο Πατήρ εν εσμέν» (Ιωάν.10,30) και «ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ει μη δι’ εμού» (Ιωάν.14,6). Ο απόστολος Πέτρος διακήρυξε: «καὶ οὐκ ἔστιν ἐν ἄλλῳ οὐδενὶ ἡ σωτηρία· οὐδὲ γὰρ ὄνομά ἐστιν ἕτερον ὑπὸ τὸν οὐρανὸν τὸ δεδομένον ἐν ἀνθρώποις ἐν ᾧ δεῖ σωθῆναι ἡμᾶς» (Πραξ.4,12), ομοίως και ο απόστολος Παύλος, ότι «εις μεσίτης Θεού και ανθρώπων» (Α΄Τιμ.2,5) ο Χριστός και κανένας άλλος.

Αυτές οι ελάχιστες βιβλικές αναφορές, από την μεγάλη πληθώρα, βεβαιώνουν ρητά και κατηγορηματικά ότι δεν μπορεί να υπάρξει ουδεμία σύγκριση του αληθινού Θεού με τους «θεούς» των εθνών, οι οποίοι είναι, όχι μόνον ανύπαρκτοι, αλλά και αντίπαλοι του Θεού. Ο αληθινός Τριαδικός Θεός, τον Οποίο μας αποκάλυψε ο Χριστός, γνωρίζεται και προσεγγίζεται μόνον δια του Χριστού. Μάλιστα, όπως τονίζει ο Ευαγγελιστής Ιωάννης, «πας ο αρνούμενος τον υιόν ουδέ τον Πατέρα έχει» (Α΄Ιωάν.2,23), όσες αιρέσεις και θρησκείες αρνούνται την θεότητα του Υιού και Λόγου του Θεού, εν έχουν Θεό, είναι άθεοι! Οι ευαγγελικοί αυτοί λόγοι είναι σαφέστατοι και δεν αφήνουν κανένα περιθώριο για παρερμηνεία, για σωτηρία εκτός του Χριστού και της Εκκλησίας Του.

Το ίδιο τόνισε και ο άγιος Γρηγόριος ο Παλαμάς, στην προς Διονύσιον επιστολή του χαρακτηρίζοντας την αίρεση δεύτερο γένος αθεΐας: «Δεύτερον δε γένος αθεΐας εστίν η πολυσχιδής και πολύμορφος απάτη των αιρετικών, ών οι μεν πατέρα λέγουσι άπαιδα τον Θεόν…οι δε κτιστού Υιού και Πνεύματος άκτιστον Πατέρα… Πάντες δε ούτοι και οι τοιούτοι ουδέν των αθέων διενηνόχασιν… (Όλοι αυτοί και οι όμοιοι μ’ αυτούς σε τίποτε δεν διαφέρουν από τους αθέους)» [5]! Το ίδιο είχε τονίσει και ο Μ. Αθανάσιος στην προς Σεραπίωνα επιστολή του: «Ούτως ο διαιρών τον Υιόν από του Πατρός, ή το Πνεύμα κατάγων εις τα κτίσματα, (=ο αιρετικός), ούτε τον Υιόν έχει, ούτε τον Πατέρα, αλλ’ έστιν άθεος και απίστου χείρων, και πάντα μάλλον, ή χριστιανός»[6]! Έτσι, μόνον οι Χριστιανοί δεν είναι «άθεοι εν τω κόσμω» (Εφ.2,12).

Δεν θέλουμε να επεκταθούμε περισσότερο, διότι, με τις αντιπροσωπευτικές αυτές βιβλικές και αγιοπατερικές αναφορές μας, αποδείξαμε ότι ο αυτοαποκαλυπτόμενος, στο θεανδρικό πρόσωπο του Χριστού, αληθινός Τριαδικός Θεός, λατρεύεται και προσκυνείται μόνον μέσα στην Αγία Εκκλησία και πουθενά αλλού. Οι «θεοί» των αιρετικών και αλλοθρήσκων είναι, όπως προαναφέραμε «δαιμόνια» (Ψαλμ.95,5), τα οποία προσπαθούν να αντιστρατευτούν την δόξα και την σωστική δύναμη του Θεού. Στα ειδεχθή πρόσωπά τους λατρεύεται ο ίδιος ο Εωσφόρος, ο οποίος, εξ’ αρχής, θέλησε να στήσει το θρόνο του πλάι στον θρόνο της μεγαλοσύνης του Θεού, λέγοντας: «εις τον ουρανόν αναβήσομαι, επάνω των αστέρων του ουρανού θήσω τον θρόνον μου, αναβήσομαι επάνω των νεφών, έσομαι όμοιος τω Υψίστω» (Ησ.14,13-14) και για τούτο κατακρημνίστηκε στην άβυσσο. Άλλωστε, αν μελετήσει κάποιος τις περί «θεού» ή «θεών» δοξασίες των αιρετικών και αλλοθρήσκων, θα διαπιστώσει πολύ εύκολα τις χαώδεις διαφορές τους με τον αληθινό Θεό!

Περαίνοντας την ανακοίνωσή μας, καλούμε τους αγαπητούς μας αναγνώστες, να κλείνουν ερμητικά τα αυτιά τους στις δοξασίες των θιασωτών του σύγχρονου θρησκευτικού συγκρητισμού, σύμφωνα με τις οποίες σε όλες τις θρησκευτικές πίστεις λατρεύεται δήθεν ο ένας Θεός, με διαφορετικό τρόπο. Τέτοιες πίστεις μπορεί να μας οδηγήσουν στην απώλεια της σωτηρίας μας! Στώμεν καλώς!

Εκ του Γραφείου επί των Αιρέσεων και Παραθρησκειών

[1] http://aktines.blogspot.com/2024/06/james-parks-morton-2024.html#more

[2] https://www.ekirikas.com/o-archiepiskopos-elpidoforos-antipro/

[3] https://www.impantokratoros.gr/7C6B92C4.el.aspx

[4] Πηγή των κειμένων: Η αποκλειστικότητα του Χριστού και ο ανατολικοθρησκευτικός συγκρητισμός, Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ, όπου και οι πηγές)

[5] Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, Προς τον ευλαβέστατον εν μοναχοίς κυρ Διονύσιον, Ε.Π.Ε. τομ. 4, σελ. 408.

[6] Αγίου Αθανασίου του Μεγάλου, Επιστολή προς Σεραπίωνα Θμουέως επίσκοπον, 30, PG 26, 597 C.

Πέμπτη, Ιουλίου 11, 2024

9. ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . "Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ".ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ . ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ ΑΤΤΙΚΗΣ.

8. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . " Η ΜΕΤΑΝΟΙΑ" ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ . ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ.

7. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . "Ο ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΣ" ΑΓΙΟΥ ΚΥΡΙΛΛΟΥ ΙΕΡΟΣΟΛΥΜΩΝ . ΕΚΔΟΣΗ ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ , ΑΤΤΙΚΗΣ.

Τετάρτη, Ιουλίου 10, 2024

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΑ ΠΟΙΚΙΛΑ . ΟΜΙΛΙΕΣ .

"Η ΚΙΝΗΣΗ ΤΗΣ ΝΕΑΣ ΕΠΟΧΗΣ" . ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΠΑΤΡΟΣ ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗ .

Τρίτη, Ιουλίου 09, 2024

6. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . " ΑΛΗΘΩΣ ΑΝΕΣΤΗ" .ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ . ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ.

5. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . " Ο ΘΡΙΑΜΒΟΣ ΤΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ" . ΑΓΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΟΥ ΧΡΥΣΟΣΤΟΜΟΥ . ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ.

Δευτέρα, Ιουλίου 08, 2024

4. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ."Η ΑΠΡΟΣΔΟΚΗΤΗ ΚΑΤΑΙΓΙΔΑ . ΟΡΓΗ ΚΑΙ ΘΥΜΟΣ" . ΑΓΙΟΥ ΒΑΣΙΛΕΙΟΥ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ. ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ.

2. Η ΦΩΝΗ ΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ . "ΚΕΝΟΔΟΞΙΑ , ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΚΑΙ ΤΑΠΕΙΝΟΦΡΟΣΥΝΗ" , ΟΣΙΟΥ ΙΩΑΝΝΟΥ ΤΗΣ ΚΛΙΜΑΚΟΣ , ΙΕΡΑΣ ΜΟΝΗΣ ΠΑΡΑΚΛΗΤΟΥ ΩΡΩΠΟΥ, ΑΤΤΙΚΗΣ.

Κυριακή, Ιουλίου 07, 2024

ΚΥΡΙΑΚΗ Β’ ΜΑΤΘΑΙΟΥ

ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΟΡΕΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ

Κήρυγμα τοῦ μακαριστοῦ πρωτοπρ. Νικολάου Μανώλη

Ἁγιορεῖτες ἅγιοι

Τήν Κυριακή ἀμέσως μετά τήν Κυριακή τῶν Ἁγίων Πάντων, τιμοῦμε τούς Ἁγίους Πατέρες, πού ἀσκήτεψαν στό Ἀγιώνυμο Ὅρος, αὐτό πού ὀνομάζουμε τό Ὅρος τοῦ Ἄθω ἤ ἀλλιῶς τήν Ἁγιορείτικη Πολιτεία. Τούς Ἁγίους πού τιμοῦμε αὐτήν τήν Κυριακή, ἡ Ἐκκλησία μας τούς ἐπιλέγει μέσα ἀπό τόν χορό πάντων τῶν Ἁγίων καί τούς κατατάσσει στήν κατηγορία τῶν Ἁγιορειτῶν Πατέρων καί Ἁγίων καί Ὁμολογητῶν καί Ἱεραρχῶν καί Μοναστῶν καί Ἀσκητῶν καί Μαρτύρων.

Οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι τόσο πολύ ἀγαποῦν καί τιμοῦν τό πρόσωπο τῆς Ὑπεραγίας Θεοτόκου, τῆς Παρθένου Μαρίας, τῆς Μητέρας μας, πού γι’ αὐτήν ἀφιέρωσαν τήν ζωή τους, ἀφιερώνουν τήν πίστη τους.

Εἶναι αὐτοί οἱ ὁποῖοι βίωσαν, βρέθηκαν στόν Οὐρανό καί ἄκουσαν πράγματα τά ὁποῖα δέν μποροῦσαν νά ποῦν καί εἶδαν πράγματα τά ὁποῖα δέν μποροῦσαν νά περιγράψουν. Εἶναι αὐτοί οἱ γνήσιοι συνεχιστές αὐτῆς τῆς πραγματικά Θείας Παρουσίας τοῦ Θεοῦ μέσα στόν κόσμο. Εἶναι ὄντως αὐτοί τούς ὁποίους ἀναφέρει ἡ διδασκαλία τοῦ πατρός Παϊσίου τοῦ συγχρόνου Ἁγίου Ἁγιορείτου Γέροντος. Ὅπως στό στράτευμα λέγει ὁ Ἅγιος Γέροντας, ὑπάρχει ὁ τακτικός στρατός, τό πεζικό, ἡ ἀεροπορία καί τό ναυτικό, ἀλλά ἐκτός ἀπό αὐτά ὑπάρχουν οἱ καταδρομεῖς καί οἱ λοκατζῆδες, ὑπάρχουνε καί οἱ ἀσυρματιστές οἱ ὁποῖοι πᾶνε κάπου πιό μακριά ἀπό τούς ἄλλους γιά νά πιάσουν καλύτερο σῆμα μέ τό Ἀρχηγεῖο νά παίρνουν τίς ἐντολές καί νά κατευθύνουν πώς θά γίνει ὁ πόλεμος. Ἐτοῦτοι οἱ ἀσυρματιστές στόν στρατό τόν Ὀρθόδοξο εἶναι οἱ Ἁγιορεῖτες Πατέρες, οἱ ὁποῖοι κάπου ἀπομακρύνονται γιά νά πιάνουν καλύτερη ἐπικοινωνία μέ τόν Θεό. Σά νά μιλοῦν στόν ἀσύρματο μέ τό Θεό, νά ἔχουν ἄμεση ἐπαφή νά μᾶς καθοδηγοῦν καί νά μᾶς δείχνουν τόν δρόμο τῆς Πίστεως οἱ σύγχρονοι αὐτοί Ἅγιοι Πατέρες.

Μεταξύ αὐτῶν ὑπάρχουνε ἀστέρες καί διαμάντια τῆς ἐρήμου γιά τούς ὁποίους πολύ λίγα γνωρίζουμε, πού ἔτρεξαν στόν ἑλληνικό χῶρο, στήν χερσόνησο τοῦ Ἄθω, ἀλλά καί στήν ἐν γένει ὀρθόδοξο ἐπικράτεια.

Ποιόν νά ξεχάσουμε, γιά ποιόν νά μιλήσουμε καί ποιόν νά ἀφήσουμε; Τόν Πατροκοσμά τόν Αἰτωλό, τόν Εὐγένιο Βούλγαρη, τούς μεγάλους κολλυβάδες ἁγίους, τόν μεγάλο περίφημο ἀστέρα, τόν φωστῆρα τῆς Ἐκκλησίας, τόν Ἅγιο Νικόδημο τόν Ἁγιορείτη. Μέσα στήν χωρία αὐτῶν τῶν Ἁγιορειτῶν μεγάλων Πατέρων, Ἡγουμένων, ἁπλῶν Μοναχῶν, Παπάδων, ἔχουμε τούς μεγάλους Μάρτυρες Ἁγίους ἀπό δεκαοκτώ Μονές. Εἶναι οἱ σφαγιασθέντες καί μαρτυρήσαντες ὑπό του αἰρεσιάρχου, κακοδόξου καί λατινόφρονος πατριάρχου τῆς Κωνσταντινουπόλεως Ἰωάννου Βέκκου. Μᾶς κάνει ἐντύπωση στήν σημερινή ἐποχή πού θυσίασαν τήν ζωή τους γιά τήν ἀγάπη τῆς Ὀρθοδοξίας. Στολίζουν τήν Ἐκκλησία μας καί τούς τιμοῦμε σέ δεκαοκτώ διαφορετικές ἡμερομηνίες μέσα στό ἐκκλησιαστικό ἔτος.

Ἀλλά δυστυχῶς, ἐνῷ ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ αὐτούς τούς Ἁγιορεῖτες Πατέρες Μάρτυρες καί Ὁμολογητές, κάποιοι ὀρθόδοξοι ἀρχιερεῖς πραγματοποιοῦν συλλείτουργα καί συμπροσεύχονται μέ τούς αἱρετικούς παπικούς καί πασχίζουν νά ἀναγνωρίσουν τίς αἱρέσεις ὡς Ἐκκλησίες, ἀκολουθῶντας κατά γράμμα τό πνεῦμα τοῦ κακόδοξου Πατριάρχου Βέκκου.

Ἀδελφοί μου μήν κλονίζεσθε, μήν ταράζεσθε καί μήν ἀμφιβάλλετε. Ὅλα αὐτά τά ἀνοίγματα, οἱ συμπροσευχές καί τά συλλείτουργα, εἶναι ἐκτός τῆς Ὀρθόδοξης γραμμῆς. Ξεκάθαρος εἶμαι καί μέ παρρησία σας λέγω, εἶναι ἔξω ἀπό τήν ἐκκλησιαστική συνείδηση. Ἡ Ἐκκλησία μας μέχρι τον περασμένο αἰῶνα δέν ἤξερε ἀπό τέτοια πράγματα. Τί εἴδους φιλοδοξίες εἶναι αὐτές;

Νά προσευχηθοῦμε αὐτή ἡ ἡμέρα, νά ποτίσει τίς συνειδήσεις τῶν Ὀρθοδόξων νά ἀκολουθοῦν γραμμή Ὀρθόδοξη. Αὐτή ἡ ἡμέρα νά φωτίσει καί τούς ταγούς τῆς Ἐκκλησίας μας πού κάνουν αὐτά τά περίεργα ἀνοίγματα πρός τόν αἱρετικό καί ἀντίχριστο πάπα. Νά τούς ὑποδείξει νά κατανοήσουν τήν πλάνη καί τόν λάθος δρόμο του πῆραν. Καί νά ζητήσουν συγνώμη ἀπό τό πλήρωμα τῆς Ἐκκλησίας μας γιά τό σκανδαλισμό καί τήν ταραχή καί τήν στεναχώρια πού προκαλοῦν.

Μέ τήν ἐλπίδα ὅτι ὁ Θεός θά συνετίσει αὐτούς τούς ἀσύνετους καί θά φέρει στήν Πίστη τήν Ὀρθόδοξή τους ἀσεβεῖς καί βλάσφημους, ἄς εὐχηθοῦμε οἱ Ἅγιοι Πατέρες τοῦ Ἁγίου Ὅρους, μέ τίς προσευχές τους, νά ἑλκύσουν την Χάρη τοῦ Θεοῦ γιά ἐμᾶς τούς ἁμαρτωλούς. Ἀμήν!