Κυριακή, Σεπτεμβρίου 06, 2026

 

Αγία Κασσιανή,η μεγάλη ποιήτρια του Βυζαντίου


ΑΓΙΑ ΚΑΣΣΙΑΝΗ Η ΜΕΓΑΛΗ ΠΟΙΗΤΡΙΑ ΤΟΥ ΒΥΖΑΝΤΙΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ  Θεολόγου – Καθηγητού

     Η γυναίκα καταξιώθηκε, για πρώτη φορά, στον Χριστιανισμό και αναδείχτηκε ως ισότιμο, με τον άνδρα, ανθρώπινο πρόσωπο. Τρανή απόδειξη η ανάδειξη μυριάδων αγίων γυναικών, οι οποίες συναγωνίστηκαν επάξια τους άνδρες αγίους σε αγιότητα και αξιοσύνη. Μια από αυτές υπήρξε η αγία Κασσιανή, η λόγια μοναχή, η φημισμένη ποιήτρια και υμνογράφος του Βυζαντίου.

     Το όνομά της απαντάται ως Κασσιανή ή Κασ(σ)ία, ή Εικασία, ή Ικασία. Γεννήθηκε περί το 805 – 810 στην Κωνσταντινούπολη από οικογένεια επιφανών φεουδαρχών. Ο πατέρας της ήταν εξέχον μέλος της αυτοκρατορικής αυλής και είχε τον τίτλο του Κανδιδάτου. Οι γονείς της φρόντισαν να της παράσχουν λαμπρές σπουδές. Η υψηλή της μόρφωση, η σπάνια ομορφιάς της και τα σωματικά και ψυχικά της χαρίσματα, την ανέδειξαν ως μια από τις πλέον χαρισματικές κοπέλες του Βυζαντίου και περιζήτητη νύφη για τους ευγενείς νέους της Βασιλεύουσας. Οι βιογράφοι της Συμεών ο Μεταφραστής, Γεώργιος Αμαρτωλός και Λέων ο Γραμματικός, αναφέρουν πως υπήρξε υποψήφια νύφη του αυτοκράτορα Θεόφιλου (829-842). Σύμφωνα με το χρονικό, η μητέρα του Θεόφιλου Ευφροσύνη οργάνωσε τελετή επιλογής νύφης για τον αυτοκράτορα στο παλάτι, στην οποία πήρε μέρος και η όμορφη και καλλιεργημένη αρχοντοπούλα Κασσιανή. Το γεγονός αυτό τοποθετείται ανάμεσα στα έτη 821 – 830. Σύμφωνα με το τελετουργικό, περνούσαν μπροστά από τον αυτοκράτορα οι υποψήφιες νύφες και ο αυτοκράτορας εξέταζε την εξωτερική τους εμφάνιση και την πνευματική τους καλλιέργεια. Όταν κατέληγε, έδινε ένα χρυσό μήλο στην υποψήφια της αρεσκείας του.

      Όταν ήρθε η σειρά τη Κασσιανής να περάσει μπροστά από τον Θεόφιλο, εκείνος έμεινε έκθαμβος από την σωματική της ομορφιά και θέλησε να δοκιμάσει και την πνευματική της καλλιέργεια και το ήθος της. Της απεύθυνε το εξής: «Ως άρα δια γυναικός ερρύη τα φαύλα» δηλαδή:  «από μία γυναίκα έχουν προέλθει οι συμφορές στην ανθρωπότητα», εννοώντας την παρακοή της Εύας. Τότε η Κασσιανή του αποκρίθηκε με στόμφο: «Αλλά και δια γυναικός πηγάζει τα κρείττω», δηλαδή «όμως και από μια άλλη γυναίκα πηγάζουν οι ευλογίες για την ανθρωπότητα», εννοώντας το ρόλο της Θεοτόκου στη σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.

       Ο διάλογος αυτός και ο σπάνιος αυθορμητισμός της Κασσιανής πλήγωσε προφανώς τον εγωισμό και την υπεροψία του Θεόφιλου. Περισσότερο όμως τον θορύβησε η διαφαινόμενη δυναμικότητά της. Γι’ αυτό την απέρριψε και επέλεξε ως σύζυγό του την σεμνή αρχοντοπούλα Θεοδώρα από την Παφλαγονία.

      Πολλοί μελετητές θεωρούν το γεγονός αυτό ανύπαρκτο, υποστηρίζοντας ότι το δημιούργησαν οι υποστηρικτές των Ιερών Εικόνων, προκειμένω να μειώσουν τον εικονομάχο Θεόφιλο και να εξυψώσουν την Θεοδώρα, η οποία αναστήλωσε οριστικά τις Ιερές Εικόνες το 843 και έβαλε τέλος στην εκατονταετή εικονομαχική διαμάχη.

      Μετά από λίγο καιρό η Κασσιανή επέλεξε τη μοναχική ζωή. Στα 843 ίδρυσε δικό της κοινόβιο στα περίχωρα, δυτικά της Κωνσταντινουπόλεως, έξω από τα δυτικά τείχη, όπου έγινε ηγουμένη. Κάποιοι ερευνητές υποστηρίζουν ότι η απόφασή της να γίνει μοναχή ήταν αποτέλεσμα του πληγωμένου εγωισμού της για την μη επιλογή της ως σύζυγος του αυτοκράτορα. Όμως αυτό δεν μπορεί να είναι αλήθεια. Η υπέροχη εκείνη κόρη ήταν αδύνατον να κανονίζει τη ζωή της με τέτοια ευτελή πάθη. Μια επιστολή του αγίου Θεοδώρου Στουδίτου έρχεται να επιβεβαιώσει ότι η επιλογή της να γίνει μοναχή ήταν συνειδητή και απαλλαγμένη από φτηνά εγωιστικά κίνητρα. Μάλιστα είναι γνωστό ότι η Μονή της Κασσιανής είχε πνευματικούς δεσμούς με την περίφημη Μονή Στουδίου και ο άγιος Θεόδωρος τη γνώριζε καλά. Άλλωστε η Κασσιανή αποφάσισε να μονάσει υπερασπίζοντας την Κυρία Θεοτόκο, με την αυθόρμητη και σοφή απόκρισή της στον αυτοκράτορα. 

        Εκεί ασχολήθηκε με την πνευματική της τελείωση. Με προσευχή νηστεία, αγρυπνία και τον αγώνα της κατά των παθών της ανήλθε σε ανώτερα πνευματικά επίπεδα. Ταυτόχρονα με τον πνευματικό της αγώνα καλλιεργούσε και τη μεγάλη της αγάπη για την εκκλησιαστική ποίηση, ώστε αναδείχτηκε ως μια από τις μεγαλύτερες ποιητικές και υμνογραφικές φυσιογνωμίες της Εκκλησίας και της παγκοσμίου λογοτεχνίας.

       Δυστυχώς οι πληροφορίες μας είναι σχεδόν ανύπαρκτες για την κατοπινή ζωή της και μόνο από τα ποιήματά της παίρνουμε κάποιες πληροφορίες. Λέγεται ότι ταξίδεψε στα τέλη της ζωής της ως τη Ρώμη και την Κρήτη και τη Κάσο, όπου κοιμήθηκε ειρηνικά το 890. Η Εκκλησία μας εκτιμώντας την αγία ζωή της και την ανεκτίμητη προσφορά της στην υμνογραφία της, την κατέταξε στους αγίους και όρισε να εορτάζεται η μνήμη της στις 7 Σεπτεμβρίου.           

        Στην αγία Κασσιανή αποδίδονται αρκετοί ύμνοι της Εκκλησίας μας. Ξεχωρίζουμε το τετραώδιο του περίφημου κανόνα του Μεγάλου Σαββάτου. Της αποδίδονται επίσης 21 Στιχηρά Ιδιόμελα, σε Δεσποτικές, Θεομητορικές και εορτές Αγίων. Συνέγραψε επίσης μια σειρά από 789 θαυμαστά επιγράμματα, με τον χαρακτηρισμό «Γνώμαι», σε  βυζαντινό 12σύλλαβο ρυθμό. Σ’ αυτά περιγράφονται και στιγματίζονται ανθρώπινα πάθη, όπως η φιλαργυρία, το ψεύδος, η απάτη κ.α. και εξαίρονται ανθρώπινες αρετές και δεξιότητες, όπως η αγάπη, η φιλία, η εξυπνάδα, η σύνεση κλπ.

        Όμως η αγία Κασσιανή είναι γνωστή κυρίως για το θαυμάσιο ομώνυμο τροπάριό της, «Κύριε η εν πολλαίς αμαρτίαις περιπεσούσα γυνή». Το εξαίσιο δοξαστικό των  αποστίχων του όρθρου της Μεγάλης Τετάρτης, το οποίο ψάλλεται το βράδυ της Μεγάλης Τρίτης. Σε αυτό κάνει λόγο, σε πρώτο ενικό πρόσωπο, για την αμαρτωλή γυναίκα, η οποία, αφού μετανόησε, ένιψε τα πόδια του Χριστού με ακριβά μύρα, τα έπλυνε με τα δάκρυά της και τα σκούπισε με τα μαλλιά της. Πρόκειται για σπάνια μεγαλοφυή ποιητική σύνθεση, ένα αληθινό αριστούργημα λόγου, υψηλής θεολογίας και σοφίας, το οποίο εντάσσεται στα σπουδαιότερα ποιήματα όλων των εποχών. Επειδή η αγία ποιήτρια μεταχειρίζεται πρώτο ενικό πρόσωπο στον ύμνο, κάποιοι αμαθείς, χαρακτήρισαν την ίδια ως αμαρτωλή και γι’ αυτό είναι παρεξηγημένη, μη έχοντας αυτό σχέση με την αλήθεια. 



 

Μητροπολίτης Κυθήρων Σεραφείμ, Κυριακή ΙΔ΄ Ματθαίου

Τό Μήνυμα τῆς Κυριακῆς ἀπό τόν Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κυθήρων & Ἀντικυθήρων κ.ΣΕΡΑΦΕΙΜ- ΚΥΡΙΑΚΗ IΔ' ΜΑΤΘΑΙΟΥ - ΑΝΑΜΝΗΣΙΣ ΤΟΥ ΕΝ ΧΩΝΑΙΣ ΘΑΥΜΑΤΟΣ ΤΟΥ ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ & ΙΕΡΑ ΜΝΗΜΗ ΤΗΣ ΑΓΙΑΣ ΜΑΡΤΥΡΟΣ ΚΑΛΟΔΟΤΗΣ (06-09-2026)



 

Αγία Νεομάρτυς Λυγερή η Χιοπολίτης

agia lygeri

ΑΓΙΑ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΛΥΓΕΡΗ Η ΧΙΟΠΟΛΙΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού     

     Ανάμεσα στην πληθώρα των ηρωικών Νεομαρτύρων μας υπάρχουν και πολλές Χριστιανές κόρες, οι οποίες αντάλλαξαν με τη ζωή τους την ομολογία τους στο Χριστό και διαφύλαξαν την τιμή τους από τους αισχρούς και αλλόθρησκους τυράννους. Μια από αυτές είναι και η αγία και ένδοξος Νεομάρτυς Λυγερή η Χιοπολίτης.

     Γεννήθηκε περί το 1804 στο χωριό Ανάβατο του μαρτυρικού νησιού της Χίου, η οποία δοκίμασε το πλέον σκληρό πρόσωπο της τουρκικής δουλείας. Οι γονείς της ήταν απλοϊκοί νησιώτες, οι οποίοι όμως είχαν ακλόνητη πίστη στο Θεό, δίνοντάς τους δύναμη να συνεχίζουν την πικρή ζωή της δουλείας. Να υπομένουν τους εξευτελισμούς, τις αγγαρείες, τη βαριά φορολογία και τον υποβιβασμό τους στην κατηγορία των κτηνών. Ως «άπιστοι», σύμφωνα με το Κοράνιο και τις ισλαμικές παραδόσεις, η ζωή τους είχε μικρή αξία για τους μουσουλμάνους κατακτητές και τυράννους.

      Μια από τις μεγάλες χαρές τους ήταν η χαριτωμένη κορούλα τους Λυγερή, ένα πραγματικά θεόσταλτο δώρο στη ζωή τους. Την ανάθρεψαν με παιδεία και νουθεσία Κυρίου. Με την απλοϊκή, αλλά βαθειά πίστη τους στο Θεό, στάλαξαν στην αγνή ψυχή της την πίστη στον αληθινό Τριαδικό Θεό και με το παράδειγμά τους της δίδαξαν την αρετή, τη σεμνότητα, την τιμιότητα και την αγνότητα. Μεγάλωσε και έγινε μια άρτια προσωπικότητα, με πνευματικά χαρίσματα και σπάνιο σωματικό κάλλος. Οι χωριανοί της την αγαπούσαν, την τιμούσαν και τη θαύμαζαν.

     Στα 1822 ορίστηκε από την Υψηλή Πύλη (οθωμανική διοίκηση) ένας σκληρός, απάνθρωπος και φιλήδονος πασάς. Η πλειοψηφία των τούρκων αξιωματούχων θεωρούσαν τους υπόδουλους Χριστιανούς ως κτήμα τους και αντικείμενα εκμετάλλευσής τους. Τους άνδρες ως υποζύγια, να εργάζονται και να τους φορολογούν και τις γυναίκες να τις χρησιμοποιούν, τις μεν όμορφες και νεαρές για την ικανοποίηση των κτηνωδών ορέξεων τους, τις δε άσχημες και προχωρημένης ηλικίας για υπηρέτριες των σπιτιών τους. Όποια γυναίκα τους άρεσε, χωρίς να ρωτήσουν την ίδια, ή τους οικείους της, την άρπαζαν και την έκλειναν στα σκοτεινά και αμαρτωλά χαρέμια τους.

     Ο ακόλαστος αυτός πασάς, σε μια από τις περιοδείες του στο νησί έτυχε να δει την δεκαοχτάχρονη τότε Λυγερή. Η ομορφιά της και το αρχοντικό της παράστημα του  έκαμε εντύπωση και την επιθύμησε ερωτικά. Έδωσε εντολή να την οδηγήσουν μπροστά του και με παρακάλια και ταξίματα της ζήτησε να ενδώσει στις αμαρτωλές του έξεις. Της έταξε πλούτη, δόξα, τιμές και δύναμη, αν ήθελε να την πάρει στο σαράι του. Να την κάμει ερωμένη του. Αλλά εκείνη, χωρίς να το σκεφτεί καθόλου, απέρριψε τις ανήθικες προτάσεις του. Μάλιστα σήκωσε το κεφάλι της προς τον ουρανό, στο Νυμφίο της ψυχής της, προς τον Οποίο προσεύχονταν μυστικά, για να την ενδυναμώσει και να μη πέσει θύμα των δολωμάτων του πασά. Αναλογιζόταν τα ουράνια αγαθά, τα άφθαρτα και αιώνια, ασύγκριτα ανώτερα από αυτά που της έταζε ο ακόλαστος μουσουλμάνος αξιωματούχος. Σκεφτόταν την ατέρμονη Βασιλεία των Ουρανών, η οποία δεν έχει καμιά ομοιότητα με την σαθρή και τυραννική βασιλεία των τυράννων αλλοθρήσκων Οθωμανών.

     Ο πασάς προσπάθησε να συγκρατήσει το θυμό του, ελπίζοντας ότι με τον καιρό θα την έπειθε να ικανοποιήσει την αμαρτωλή του επιθυμία. Έστελνε συχνά ανθρώπους του στο χωριό της, παρακαλώντας την και παροτρύνοντάς την να δεχτεί τις προτάσεις του. Όσο περνούσε ο καιρός, τόσο θέριευε το αμαρτωλό του πάθος για την Χριστιανή κοπέλα. Αλλά εκείνη έμεινε αμετάπειστη.

      Στις 6 Σεπτεμβρίου του έτους 1822 οι κάτοικοι του χωριού είχαν πανηγύρι, γιόρταζαν την εορτή του εν «Χώναις θαύματος» του Αρχαγγέλου Μιχαήλ, όπου ο Ταξιάρχης των ουρανίων δυνάμεων είχε σώσει θαυματουργικά την πόλη της Μ. Ασίας. Αυτή την ημέρα διάλεξε ο ακόλαστος πασάς να αρπάξει την Λυγερή. Έστειλε ένα απόσπασμα στρατιωτών, για να τη συλλάβουν, την ώρα που οι χωριανοί της γλεντούσαν, χαίρονταν και χόρευαν αμέριμνοι. Οι χωριανοί, βλέποντας τους τούρκους στρατιώτες αναστατώθηκαν και άρχισαν να τρέχουν να σωθούν. Μόνο η Λυγερή έμεινε ατρόμητη στη θέση της. Της ζήτησαν να τους ακολουθήσει με τη θέλησή της και όταν αυτή αρνήθηκε, την άρπαξαν με το ζόρι και έτρεξαν προς το σημείο που λεγόταν Ελίντα, όπου την περίμενε ο πασάς.

       Η Λυγερή προσευχόταν καθ’ οδόν, παρακαλώντας το Χριστό, το Νυμφίο της ψυχής της να την ενδυναμώσει στη νέα περιπέτειά της. Να διατηρήσει ανόθευτη την πίστη της σε Εκείνον και αγνό το κορμί της. Όσο εκείνη αντιστέκονταν, τόσο οι τραχείς και σκληρόκαρδοι στρατιώτες την  κακομεταχειρίζονταν, την  έβριζαν, την έδερναν και την απειλούσαν. Όταν έφτασαν σε κάποιο απόκρημνο σημείο η Λυγερή πιάστηκε από μια αγριοβερυκοκιά, με τόση δύναμη, ώστε ήταν αδύνατο στους στρατιώτες να την  αποκολλήσουν από το δένδρο. Τότε άρχισαν να την κακοποιούν, να τη βρίζουν και να την απειλούν περισσότερο. Την βλασφημούσαν και την απειλούσαν ότι θα την σκότωναν επί τόπου, αν δεν άφηνε το δένδρο. Εκείνη απαντούσε: «Εγώ Χριστιανή γεννήθηκα και Χριστιανή θα πεθάνω, την πίστη δεν αλλάζω. Παρακάτω δεν πρόκειται να πάω, κάντε μου ό, τι θέλετε».

     Τότε πλησίασε ένας θηριώδης μαύρος σκλάβος Λαζός, ο οποίος έβγαλε το γιαταγάνι του και της έκοψε το κεφάλι, το άρπαξε και έφυγε τρέχοντας για την Ελίντα. Μερικοί Χριστιανοί τον κυνήγησαν μάταια να του το πάρουν. Το ιερό της σώμα σπαρταρούσε ακέφαλο και πότιζε με το τίμιο αίμα του το χώμα της χιακής γης. Έτρεξε και η μητέρα της, με κλαμένα μάτια, μα και καμάρι, καθότι η κόρη της αξιώθηκε του μαρτυρίου για το Χριστό, πήρε τρεις χούφτες από το αίμα της κάνοντας τρεις σταυρούς στα βράχια. Ο ένας από αυτούς διακρίνεται μέχρι σήμερα. Ο σκλάβος όταν πήγε το κεφάλι στον πασά εκείνος θύμωσε, διότι ήθελε ζωντανή την Λυγερή και αποκεφάλισε το σκλάβο, φεύγοντας λυπημένος για την πόλη της Χίου και υψώνοντας μαύρη σημαία στο πλοιάριό του. Ο τόπος του μαρτυρίου έγινε τόπος προσκυνήματος για τους Χιώτες, οι οποίοι ευλαβούνται την αγία Λυγερή.

    Η μνήμη της τιμάται στις 6 Σεπτεμβρίου.



Σάββατο, Σεπτεμβρίου 05, 2026

 

Άγιοι Ζαχαρίας και Ελισάβετ: Οι γονείς του Τιμίου Προδρόμου

 Η υπομονή και η εγκαρτέρηση γεννάει «καρπόν ευκλεή» - Ορθοδοξία News Agency

ΑΓΙΟΙ ΖΑΧΑΡΙΑΣ ΚΑΙ ΕΛΙΣΑΒΕΤ: ΟΙ ΓΟΝΕΙΣ ΤΟΥ ΤΙΜΙΟΥ ΠΡΟΔΡΟΜΟΥ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου – Καθηγητού

        Ένα από τα πλέον αξιοσέβαστα άγια ζευγάρια της Καινής Διαθήκης είναι και αυτό του Ζαχαρία και της Ελισάβετ, των γονέων του Τιμίου Προδρόμου. Σημαντικές πληροφορίες για την ζωή τους και τη δράση τους παίρνουμε από το ιερό Ευαγγέλιο του Λουκά, ο οποίος περιγράφει λεπτομερώς την γέννηση Ιωάννου του Προδρόμου.

      Ήταν ιουδαϊκής καταγωγής και  έζησαν στα χρόνια του Ηρώδη του Μεγάλου (37 π. Χ. – 4 π. Χ.). Ο Ζαχαρίας καταγόταν από τον οίκο Αβιά, ο όγδοος εκ των είκοσι τεσσάρων οίκων που ήταν διηρημένοι οι απόγονοι του Ελεάζαρ και του Ιθάμαρ (Α΄ Παραλ.24,10). Η δε σύζυγός του Ελισάβετ καταγόταν από την ιερατική φυλή του Ααρών (Λουκ.1,5) και ήταν συγγενής, πιθανόν εξαδέλφη, της Θεοτόκου (Λουκ.1,36). Ο ευαγγελιστής Λουκάς αναφέρει πως  «ἦσαν δὲ δίκαιοι ἀμφότεροι ἐνώπιον τοῦ Θεοῦ, πορευόμενοι ἐν πάσαις ταῖς ἐντολαῖς καὶ δικαιώμασι τοῦ Κυρίου ἄμεμπτοι» (Λουκ.1,6). Ανήκαν στην μικρή και εκλεκτή εκείνη μερίδα των ευσεβών και δικαίων Ιουδαίων, οι οποίοι περίμεναν με αδημονία την έλευση του Μεσσία. Διήνυσαν τη ζωή τους με βαθειά πίστη στο Θεό, ευσέβεια, προσευχή, δικαιοσύνη και φιλανθρωπία. Έφτασαν δε σε προχωρημένη ηλικία χωρίς να αξιωθούν να τεκνοποιήσουν, «οὐκ ἦν αὐτοῖς τέκνον, καθότι ἡ ᾿Ελισάβετ ἦν στεῖρα, καὶ ἀμφότεροι προβεβηκότες ἐν ταῖς ἡμέραις αὐτῶν ἦσαν» (Λουκ.1,7). Όπως είναι γνωστό, η ατεκνία ήταν μεγάλο όνειδος για τους Ιουδαίους και οι άτεκνοι ήταν στιγματισμένοι από την ιουδαϊκή κοινωνία, θεωρούμενοι περίπου ως καταραμένοι, αφού δεν είχαν την ελπίδα ότι από τους απογόνους τους θα γεννιόταν ο αναμενόμενος Μεσσίας.  Όμως ποτέ δεν γόγγυσαν κατά του Θεού και δεν απογοητεύτηκαν, προσευχόμενοι να τους χαρίσει τέκνο.   

     Ο Ζαχαρίας είχε το αξίωμα του ιερέα τον Ναό των Ιεροσολύμων, ανήκε στο πολυπληθές ιερατείο, το οποίο ιεράτευε με τη σειρά του. Κάποτε είχε έρθει και η δική του σειρά να ασκήσει το λειτουργικό καθήκον, να προσφέρει τη θυσία  του θυμιάματος μέσα στο Ναό.  Να σημειωθεί πως λόγω της ύπαρξης πληθώρας ιερέων,  ήταν πολύ σπάνιο το προνόμιο  του θυμιάματος, ίσως, λένε οι ειδικοί, να το άκουσε μία φορά στη ζωή του!

      Όταν ήρθε η ευλογημένη μέρα, να κάψει θυμίαμα στο θυσιαστήριο του Ναού έγινε το μεγάλο θαύμα. Παρουσιάστηκε μπροστά του άγγελος Κυρίου και του είπε: «Μη φοβάσαι, Ζαχαρία. Άκουσε ο Θεός την προσευχή σου. Η γυναίκα σου, η Ελισάβετ, θα γεννήσει γιο και θα τον ονομάσεις Ιωάννη. Η γέννησή του θα είναι χαρά για σένα αλλά και για πολλούς ανθρώπους. Αυτό το παιδί θα γίνει σπουδαίος άνθρωπος, αναγνωρισμένος από τον ίδιο τον Κύριο. Θα έρθει πριν από τον Μεσσία και θα ‘χει δύναμη προφητική. Θα ετοιμάσει τις καρδιές των ανθρώπων, για να δεχθούν τον Σωτήρα»! Ο σεβάσμιος και γηραιός ιερέας φοβήθηκε και σάστισε από το υπερφυσικό γεγονός και ρώτησε τον Άγγελο: «Και πώς θα βεβαιωθώ γι’ αυτό; Εγώ είμαι γέρος κι η γυναίκα μου σε προχωρημένη ηλικία». Ο φόβος τον οδήγησε σε κατάσταση αμφιβολίας, για την δύναμη του Θεού. Ο άγγελος του είπε: «Είμαι ο Γαβριήλ και μ’ έστειλε ο Θεός να σου αποκαλύψω το σχέδιό Του. Αφού όμως θέλεις σημάδι, σου λέω ότι θα μείνεις βουβός μέχρι την ημέρα που θα πραγματοποιηθούν όσα σου είπα. Κι αυτό θα είναι και η τιμωρία σου, επειδή δεν πίστεψες στα λόγια μου». Ο Αρχάγγελος Γαβριήλ του αποκάλυψε ότι θα βουβός μέχρι να γεννηθεί το παιδί.

     Ο ιερός ευαγγελιστής αναφέρει πως ο Ζαχαρίας σαστισμένος από το συγκλονιστικό συμβάν, δεν εξέρχονταν του Ναού, να ευλογήσει τα πλήθη που τον  περίμεναν και απορούσαν για την αργοπορία του. Όταν εξήλθε, κωφάλαλος όντας, δεν μπορούσε να τους εξηγήσει το υπερφυσικό γεγονός.

     Όταν τελείωσαν τα ιερατικά του καθήκοντα, γύρισε στο σπίτι τους στην ορεινή Ιουδαία (Λουκ.1,39), προσπαθώντας με νοήματα να εξηγήσει στην Ελισάβετ το θαύμα. Όμως, υπακούοντας στο θείο μήνυμα, έσμιξε μαζί της και πράγματι εκείνη έμεινε έγκυος. Για πέντε μήνες έκρυβε την  εγκυμοσύνη της και δοξολογώντας το Θεό έλεγε: «ο Θεός είδε την στεναχώρια μου Και φρόντισε να με απαλλάξει από την ντροπή μπροστά στους ανθρώπους για την ατεκνία μου» (Λουκ.1,25).

       Μετά από αυτό και ενώ διάνυε τον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης της,  η Ελισάβετ δοκίμασε νέα χαρά, με την υποδοχή της συγγενούς της Παρθένου Μαρίας στο ευλογημένο σπιτικό της. Όταν την πλησίασε και την ασπάστηκε «ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν τῇ κοιλίᾳ αὐτῆς· καὶ ἐπλήσθη Πνεύματος ῾Αγίου ἡ ᾿Ελισάβετ καὶ ἀνεφώνησε φωνῇ μεγάλῃ καὶ εἶπεν· εὐλογημένη σὺ ἐν γυναιξὶ καὶ εὐλογημένος ὁ καρπὸς τῆς κοιλίας σου. καὶ πόθεν μοι τοῦτο ἵνα ἔλθῃ ἡ μήτηρ τοῦ Κυρίου μου πρός με; ἰδοὺ γὰρ ὡς ἐγένετο ἡ φωνὴ τοῦ ἀσπασμοῦ σου εἰς τὰ ὦτά μου, ἐσκίρτησε τὸ βρέφος ἐν ἀγαλλιάσει ἐν τῇ κοιλίᾳ μου. καὶ μακαρία ἡ πιστεύσασα ὅτι ἔσται τελείωσις τοῖς λελαλημένοις αὐτῇ παρὰ Κυρίου» (Λουκ.1,41-45). Το Άγιο Πνεύμα την αξίωσε να γίνει προφήτιδα, να διαγνώσει ότι η Παρθένος Μαρία κυοφορούσε το Θεό! Είναι η πρώτη, από άνθρωπο, ομολογία, για την θεότητα του Χριστού!

      Μετά από εννέα μήνες ήρθε η ευλογημένη στιγμή να γεννήσει τον Τίμιο Πρόδρομο.  Σύμφωνα με την ιουδαϊκή συνήθεια, την όγδοη ημέρα συγκεντρώθηκαν στην οικία οι συγγενείς και φίλοι, για να δώσουν το όνομα στο παιδί. Όλοι ήθελαν να το ονομάσουν Ζαχαρία. Η μητέρα του παιδιού, φωτισμένη απ’ τον Θεό, είπε πως έπρεπε το όνομά του να είναι Ιωάννης. Όλοι απόρησαν, επειδή τέτοιο όνομα δεν υπήρχε στην οικογένεια. Ρώτησαν και τον πατέρα του παιδιού, που μέχρι εκείνη τη στιγμή ήταν βουβός. Εκείνος ζήτησε να του δώσουν μια πλάκα κι έγραψε επάνω: «Ιωάννης».   Αμέσως λύθηκε η γλώσσα του προφήτη Ζαχαρία κι άρχισε πάλι να μιλά καθαρά και να υμνεί και να δοξάζει τον Θεό, που τόσο τον ευεργέτησε. Φωτισμένος μάλιστα από το Άγιο Πνεύμα προφήτευσε ότι ο Θεός θα φανεί σαν Φως στις ψυχές των ανθρώπων που βρίσκονται στη σκιά και το σκοτάδι της αμαρτίας. Αυτό το Φως θα οδηγήσει τους πιστούς στον δρόμο της ειρήνης. Η φαινομενική τιμωρία, θεράπευσε την απιστία του Ζαχαρία. Και όταν ακόμη ο Θεός επισκέπτεται τους ανθρώπους και με δοκιμασίες και θλίψεις, δεν αναιρεί τις σωτήριες υποσχέσεις Του και δεν αποσύρει το έλεός Του από το πλάσμα Του (Λουκ.1,79).

        Με χαρά και απέραντη ευγνωμοσύνη στο Θεό ανάθρεψαν και μεγάλωσαν τον Ιωάννη, ο οποίος «ηὔξανε καὶ ἐκραταιοῦτο πνεύματι, καὶ ἦν ἐν ταῖς ἐρήμοις ἕως ἡμέρας ἀναδείξεως αὐτοῦ πρὸς τὸν ᾿Ισραήλ» (Λουκ.1,80). Μεγάλωνε και προετοιμάζονταν από παιδί για το σπουδαίο έργο, που είχε να φέρει εις πέρας, να γίνει ο πρόδρομος του Κυρίου!

      Η Καινή Διαθήκη δεν μας διέσωσε άλλα στοιχεία για την ζωή του αγίου ζεύγους. Η παράδοση Αναφέρει ότι ο Ζαχαρίας έκρυψε τον Ιωάννη σε σπήλαιο, πέρα από τον Ιορδάνη ποταμό, να τον διασώσει από την σφαγή των νηπίων διέταξε ο Ηρώδης, γεγονός του πληροφορήθηκε ο αιμοσταγής τύραννος και για αυτό τιμώρησε σκληρά τον Ζαχαρία. Επίσης είχε γίνει στόχος και τον φανατικών Ιουδαίων, διότι ομολογούσε στο Ναό και οπουδήποτε βρισκόταν, την Παρθένο Μαρία ως Θεοτόκο. Για αυτό τον συνέλαβαν στο Ναό και τον φόνευσαν μεταξύ του Ναού και του θυσιαστηρίου. Το αίμα του κύλησε έως το εσωτερικό του θυσιαστηρίου, μαρτυρώντας ενώπιον του Θεού την μιαιφονία των Εβραίων. Οι ιερείς ενταφίασαν το σώμα του στους τάφους των προγόνων του, στα Ιεροσόλυμα.

      Αυτή η φρικτή μιαιφονία είχε τρομερές συνέπειες στο ναό στο ναό, όπου έλαβαν χώρα σημεία και τέρατα, τα οποία προμήνυαν την κατάργηση της λατρείας, των θυσιών και αυτή την καταστροφή του Ναού. Οι ιερείς έπαυσαν πια να έχουν οπτασίες θεόσταλτων αγγέλων και τους αφαιρέθηκε το χάρισμα της προφητείας. Δεν μπορούσαν πλέον να δώσουν χρησμό από το Δαβήρ (άδυτο του ναού), ούτε να ρωτήσουν στο εφούδ (άμφιο του Ααρών) και να διασαφηνίσουν στον λαό τα δυσνόητα σημεία της Αγίας Γραφής.

      Το ιερό λείψανο του προφήτη Ζαχαρία βρέθηκε στα χρόνια του Θεοδοσίου του Μικρού, το 409, στο χωριό Κοφάρ της Ελευθερούπολης στην Παλαιστίνη, από κάποιο άνθρωπο πού ονομαζόταν Καλήμερος. Λέγεται ότι φορούσε λευκό ένδυμα, μίτρα χρυσή στο κεφάλι και σανδάλια χρυσά στα πόδια, όπως βρισκόταν στο θυσιαστήριο και λειτουργούσε την στιγμή που τον φόνευσαν, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει ο Δοσίθεος στη Δωδεκάβιβλο. Το Ιερό λείψανο του Προφήτη Ζαχαρία βρίσκεται τώρα στην Ιταλία.     

     Η μνήμη των αγίων Προφητών Ζαχαρία και Ελισάβετ εορτάζεται στις 5 Σεπτεμβρίου και η εύρεση του Ιερού Λειψάνου του Ζαχαρία στις 11 Φεβρουαρίου.



Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 03, 2026

 

Προσευχή στον Αρχάγγελο Ραφαήλ ή νεοεποχίτικη “Αγγελοθεραπεία” μέσα από μιά ορθόδοξη ιστοσελίδα;

  

Του πρωτοπρεσβύτερου και εφημέριου του Ι.Ν Αγίων Ταξιαρχών Ταξιάρχη Ιστιαίας Ευβοίας Στέφανου Στεφόπουλου

Είναι αλήθεια πως στις μέρες μας ο Διάβολος , όπως διαβάζουμε στην επιστολή Α’ Πετρου (5,8) “ως λέων ωρυόμενος περιπατεί ζητών τίνα καταπίη”.

Μεταξύ αυτών που “καταπίνη” φαίνεται πως είναι και οι ανυποψίαστοι χριστιανοί που μάλιστα δεν κατέχουν σε βάθος την ορθόδοξη χριστιανική διδασκαλία.

Μετά από μια τυχαία αναζήτηση στο διαδίκτυο , βρήκα μιά πολύ προβληματική ανάρτηση στο κατά τα άλλα πολύ ενδιαφέρον ιστολόγιο ekklisiaonline.gr (3/4/2024, 10:52 “Η προσευχή στον Αρχάγγελο Ραφαήλ γιά να φύγει κάθε πόνος”) σχετικά με τον Αρχάγγελο Ραφαήλ.

Πριν δούμε που έγκειται το πρόβλημα , σκόπιμο κρίνεται να τονιστούν κάποιες λεπτομέρειες γιά την νεοεποχίτικη, καθόλου δε Ορθόδοξη, πρακτική της “Αγγελοθεραπείας”.

Η “αγγελοθεραπεία” αποτελεί σύγχρονη πρακτική του χώρου της εναλλακτικής και New Age “πνευματικότητας”.

Παρουσιάζεται ως μέθοδος κατά την οποία ο άνθρωπος μπορεί, μέσω ειδικών τεχνικών, διαλογισμού, οραματισμού ή «επικοινωνίας», να λάβει θεραπευτική βοήθεια από αγγέλους ή άλλες πνευματικές οντότητες.

Η χρήση όμως της λέξης «άγγελος» δεν αρκεί για να καταστήσει μία τέτοια πρακτική χριστιανική. Η Ορθόδοξη Εκκλησία πιστεύει στην πραγματικότητα των αγγέλων, αλλά τους κατανοεί μέσα σε ένα εντελώς διαφορετικό θεολογικό πλαίσιο.

Ποιοι είναι οι άγγελοι σύμφωνα με την Ορθοδοξία;
Σύμφωνα με την Ορθόδοξη πίστη, οι άγγελοι είναι κτιστά, ασώματα πνευματικά όντα, δημιουργήματα του Θεού. Δεν είναι απρόσωπες κοσμικές ή «θεραπευτικές» ενέργειες. Η Ορθόδοξη Εκκλησία διακρίνει μάλιστα διάφορες τάξεις των αγγελικών δυνάμεων, όπως Αγγέλους, Αρχαγγέλους, Αρχές, Εξουσίες, Δυνάμεις, Κυριότητες, Θρόνους, Χερουβείμ και Σεραφείμ.

Η Αγία Γραφή χαρακτηρίζει τους αγγέλους «λειτουργικά πνεύματα» που αποστέλλονται από τον Θεό για να υπηρετήσουν το έργο της σωτηρίας (Εβρ. 1:14). Η αποστολή τους, επομένως, δεν είναι αποτέλεσμα κάποιας ανθρώπινης τεχνικής ούτε εξαρτάται από την ικανότητα κάποιου να «ενεργοποιήσει» την αγγελική δύναμη.

Ο φύλακας άγγελος.
Η Ορθόδοξη Εκκλησία διδάσκει την ύπαρξη του φύλακα αγγέλου. Κατά το ιερό μυστήριο του Βαπτίσματος, στον κάθε πιστό ανατίθεται φύλακας άγγελος ο οποίος τον προστατεύει και τον καθοδηγεί.

“Σύζευξον τη ζωή αυτού(ης) Άγγελον φωτεινόν ρυόμενον αυτόν/(ήν) από πάσης επιβουλής του αντικειμένου…”.

Υπάρχει μάλιστα ειδική προσευχή προς τον φύλακα άγγελο στις ορθόδοξες προσευχές. Η προσευχή αυτή όμως δεν είναι τεχνική «αγγελικής θεραπείας». Ο πιστός ζητά από τον άγγελο να προσευχηθεί στον Θεό γι’ αυτόν και να τον προστατεύσει από τον πειρασμό.

Επομένως, υπάρχει μία θεμελιώδης διαφορά:

Στην Ορθοδοξία ο άνθρωπος προσεύχεται στον Θεό και ζητά τη μεσιτεία και προστασία του αγγέλου. Στην νεοεποχίτικη αγγελοθεραπεία ο άνθρωπος μπορεί να καλείται να χρησιμοποιήσει συγκεκριμένες τεχνικές για να επικοινωνήσει ή να «ενεργοποιήσει» αγγελικές δυνάμεις.

Οι δύο αντιλήψεις δεν είναι θεολογικά ταυτόσημες.

Η Αγία Γραφή και η προειδοποίηση για την πνευματική εξαπάτηση.
Η Αγία Γραφή δεν διδάσκει ότι ο άνθρωπος πρέπει να αναζητά τεχνικές επικοινωνίας με αγγέλους.

Αντίθετα, η Καινή Διαθήκη προειδοποιεί ότι η πνευματική εμφάνιση δεν αποτελεί από μόνη της απόδειξη θεϊκής προέλευσης. Ο Απόστολος Παύλος γράφει ότι ακόμη και ο Σατανάς μπορεί να «μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός» (Β΄ Κορ. 11:14).

Η προειδοποίηση αυτή είναι ιδιαίτερα σημαντική για την ορθόδοξη πνευματικότητα καθώς δεν πρέπει κάθε εσωτερική εμπειρία, όραμα, μήνυμα ή αίσθηση φωτός να θεωρείται αυτομάτως θεϊκή.

Η Ορθόδοξη Εκκλησία δίνει επομένως μεγάλη σημασία στη διάκριση των πνευμάτων.

Η πατερική έννοια της πλάνης.
Στην ασκητική παράδοση της Εκκλησίας υπάρχει η έννοια της πλάνης. Πρόκειται, μεταξύ άλλων, για τον κίνδυνο να θεωρήσει κάποιος μία εσωτερική ή υπερφυσική εμπειρία ως θεόσταλτη χωρίς να υπάρχει ασφαλές κριτήριο για την προέλευσή της.

Η Ορθόδοξη πνευματικότητα δεν ενθαρρύνει την επιδίωξη οραμάτων, υπερφυσικών εμπειριών ή προσωπικών «αποκαλύψεων». Η ταπείνωση και η διάκριση θεωρούνται ασφαλέστερη οδός από την επιδίωξη εντυπωσιακών πνευματικών εμπειριών.

Αυτό έχει ιδιαίτερη σημασία στην περίπτωση πρακτικών που υπόσχονται ότι ο άνθρωπος μπορεί να «ακούσει» έναν άγγελο, να λάβει συγκεκριμένα μηνύματα από αυτόν ή να θεραπεύσει τον εαυτό του μέσω κάποιας «αγγελικής ενέργειας».

Η Εκκλησία μας δεν αντιμετωπίζει μία τέτοια εμπειρία ως αυθεντική απλώς και μόνο επειδή το μήνυμα φαίνεται θετικό ή επειδή το άτομο αισθάνεται γαλήνη.

Ο άγγελος δεν είναι θεραπευτική «ενέργεια».
Εδώ βρίσκεται ίσως η σημαντικότερη θεολογική διαφορά.

Στη New Age αντίληψη μπορεί να χρησιμοποιείται ο όρος «ενέργεια» για να περιγραφεί μία απρόσωπη πνευματική δύναμη. Η Ορθόδοξη διδασκαλία όμως δεν ταυτίζει τους αγγέλους με μία τέτοια απρόσωπη δύναμη.

Οι άγγελοι είναι πρόσωπα της κτιστής πνευματικής δημιουργίας, με νοητική και βουλητική λειτουργία. Υπηρετούν τον Θεό και εκτελούν το θέλημά Του.

Γι’ αυτό η ιδέα ότι κάποιος μπορεί, μέσω μιας τεχνικής, να «καλέσει», να «ενεργοποιήσει», να «κατευθύνει» ή να χρησιμοποιήσει έναν άγγελο ως θεραπευτικό μηχανισμό δεν αποτελεί μέρος της Ορθόδοξης διδασκαλίας.

Ο κίνδυνος της σύγχυσης χριστιανισμού και New Age.
Η “αγγελοθεραπεία” μπορεί να γίνει ιδιαίτερα παραπλανητική όταν χρησιμοποιεί ακόμα και χριστιανικό λεξιλόγιο μαζί με έννοιες όπως:

«αγγελικές ενέργειες»,
«αγγελικές δονήσεις»,
ενεργειακά πεδία,
channeling,
πνευματικοί οδηγοί,
ειδικές τεχνικές επικοινωνίας,
κρυστάλλους,
οραματισμούς,
«μηνύματα» από συγκεκριμένους αγγέλους.

Ο κίνδυνος εδώ δεν είναι απλώς ορολογικός.

Μπορεί να δημιουργηθεί η εντύπωση ότι πρόκειται για μία μορφή χριστιανικής προσευχής ή θεραπείας, ενώ στην πραγματικότητα χρησιμοποιείται ένα διαφορετικό θρησκευτικό και φιλοσοφικό σύστημα.

Η Ορθοδοξία διαχωρίζει σαφώς την πίστη στους αγγέλους από την αναζήτηση αποκρυφιστικών ή εσωτερικών τεχνικών επικοινωνίας με τον αόρατο κόσμο.

Τί γίνεται, όμως, όταν ένα φαινομενικά χριστιανικό άρθρο που φιλοξενείται εδώ και χρόνια σε χριστιανική ιστοσελίδα και που στην πραγματικότητα είναι ένα καθαρά νεοεποχίτικο κείμενο που χρησιμοποιεί ορθόδοξη ορολογία για να παραπλανήσει και παρασύρει αφελείς;

Μετά πλείστης λύπης και έντονου προβληματισμού , διαβάσαμε στην ορθόδοξη ιστοσελίδα “ekklisiaonline.gr”, κείμενο σχετικό με τους αγγέλους και ειδικά τον Αρχάγγελο Ραφαήλ.

Επιλέγουμε κάποιες παραγράφους γιά να αποδείξουμε με ποιό τρόπο αλλοιώνεται το ορθόδοξο φρόνημα και παρασύρονται ψυχές σε δαιμονικές διδασκαλίες και ελπίζουμε ότι το κείμενο αυτο δεν αντανακλά τις πεποιθήσεις των υπευθύνων της ιστοσελίδας , αλλά πέρασε εκ παραδρομής και ακουσίως -το οποίο βεβαίως σημαίνει ότι θα πρέπει να αποσυρθεί.

“Ο Αρχάγγελος Ραφαήλ…Ελευθερώνει εκείνους που μαστίζονται από σκοτεινές ενέργειες, υπενθυμίζοντάς μας να επικεντρωθούμε στο φως του Θεού. Συνδέεται με το γέλιο και μας βοηθά να δούμε το χιούμορ σε όλες τις καταστάσεις…Η ουσία της προσευχής είναι η πράξη της προσέγγισης μιας θεότητας, μιας πνευματικής οντότητας ή μιας ανώτερης δύναμης για να δημιουργήσει μια σύνδεση, να μεταφέρει σκέψεις, συναισθήματα και επιθυμίες και να αναζητήσει παρηγοριά, καθοδήγηση ή παρέμβαση…”.

Η πλάνη δε κορυφώνεται με την “Προσευχή στον Αρχάγγελο Ραφαήλ”.

“Ώ ένδοξε Αρχάγγελε Ραφαήλ,
σπουδαίε πρίγκιπα της ουράνιας αυλής,
είσαι το «Φάρμακο του Θεού»,
σε σένα προσεύχομαι ταπεινά να θεραπεύσεις τις πολλές αδυναμίες της ψυχής μου,
και τα δεινά που ταλαιπωρούν το σώμα μου…

Παρακαλώ τύλιξε το σώμα μου στο σμαράγδι σου πράσινο φως
μέχρι να μην υπάρχει ασθένεια, να μην υπάρχει πόνος.

Επίτρεψέ μου να είμαι ολόκληρος για άλλη μια φορά,
αν είναι για το απώτερο καλό μου… Ζητώ ιδιαίτερα από εσένα μια αγγελική καθαρότητα,

η οποία μπορεί να με κάνει να είμαι ο ναός του Αγίου Πνεύματος.

Αρχάγγελε Ραφαήλ, οδήγησέ με προς αυτά που περιμένω,
αυτά που με περιμένουν.

Είθε όλες οι κινήσεις μας,
όλες οι κινήσεις τους,
να καθοδηγούνται από το Φως σου και να μεταμορφώνονται από τη χαρά σου.

Ξέρω ότι είσαι μαζί μας ανά πάσα στιγμή,
ζητώ τη βοήθειά σου κατά τη διάρκεια των ταξιδιών μας,
όπως βοήθησες τον νεαρό Tobias στα ταξίδια του… Παρακαλώ περίβαλέ με τώρα και γέμισέ με με υγεία, ευεξία και πληρότητα.

Βοήθησέ με να θεραπεύσω τυχόν πληγές σωματικά, διανοητικά, συναισθηματικά και πνευματικά από το παρελθόν ή το παρόν.

Θεράπευσε και αποκατέστησε κάθε πτυχή της ύπαρξής μου για το ύψιστο καλό όλων… και έτσι είναι…

Αμήν…

Που ακούστηκε να ζητάει χριστιανός ορθόδοξος στην προσευχή του “ευεξία”;

Πότε αναφέρθηκε σε προσευχή η αόριστη, νεφελώδης και αποκρυφιστική φράση “σπουδαίε πρίγκηπα της ουράνιας αυλής”;

Ποιός, πότε και πως συνέδεσε την παρουσία του Αρχαγγέλου Ραφαήλ με τα γέλια , τα χωρατά και το χιούμορ;

Ποιός μίλησε ποτέ για σμαραγδί χρώμα που περιβάλλει τον Αρχάγγελο;

Ποιό ακριβώς είναι το “ύψιστο καλό όλων”;

Για να μη συνεχίσω με τα δεκάδες ερωτήματα που γεννά αυτή η μη ορθόδοξη παρουσίαση.

Θα σταθώ όμως λίγο στο θέμα του πράσινου (σμαραγδί) χρώματος που υποτίθεται γελοιωδώς ότι εκπέμπει ο Αρχάγγελος το οποίο δεν είναι καθόλου απλό και αθώο

Δεν υπάρχει βιβλικό ή ορθόδοξο κείμενο που να λέει ότι ο Αρχάγγελος Ραφαήλ «εκπέμπει σμαραγδί χρώμα» ή ότι έχει σμαραγδί ακτίνα.

Η συγκεκριμένη αντίληψη προέρχεται από νεότερα εσωτεριστικά/New Age και «αγγελοθεραπευτικά» συστήματα.

Για παράδειγμα:

Η Doreen Virtue, σε υλικό για την «Angel Medicine», συνδέει ρητά τον Ραφαήλ με το emerald-green light και μάλιστα υποστηρίζει ότι όταν κάποιος επικαλείται τον Ραφαήλ, εκείνος «απλώνει» το σμαραγδί φως πάνω στον ασθενή.

Σε σύγχρονες New Age σελίδες ο Ραφαήλ χαρακτηρίζεται «Holder of the Emerald Green Ray» — «κάτοχος της Σμαραγδί Πράσινης Ακτίνας».

Άλλες αγγελοθεραπευτικές πηγές συνδέουν το σμαραγδί πράσινο με θεραπεία, καρδιακό chakra, ενεργειακή θεραπεία και «θεραπευτική ενέργεια».

Και εδώ βρίσκεται το σημαντικότερο
Στο βιβλίο του Τωβίτ, από όπου γνωρίζουμε τον Ραφαήλ στην αρχαία βιβλική παράδοση, δεν υπάρχει καμία αναφορά σε πράσινο ή σμαραγδί φως, ακτίνα, αύρα ή ενεργειακή δόνηση του Ραφαήλ.

Ούτε η φράση «σμαραγδί ακτίνα» αποτελεί μέρος της ορθόδοξης αγγελολογίας.

Άρα, αν κάποιος παρουσιάζει ως «αρχαία ορθόδοξη διδασκαλία» ότι:

«Ο Αρχάγγελος Ραφαήλ εκπέμπει σμαραγδί πράσινη ακτίνα»

αυτό αποτελεί εσωτεριστική διδασκαλία.

Η σύνδεση Ραφαήλ–πράσινη/σμαραγδί βρίσκεται σε νεότερα εσωτεριστικά συστήματα που μιλούν για «επτά ακτίνες» (Seven Rays).

Ένα πολύ χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η παράδοση των Ascended Masters / I AM Activity, από την οποία προέρχεται η ιδέα ότι κάθε Αρχάγγελος αντιστοιχεί σε συγκεκριμένη «ακτίνα» και χρώμα.

Σε κείμενο της A Bridge to Spiritual Freedom για την «Green Ray of Truth», ο Ραφαήλ χαρακτηρίζεται Αρχάγγελος της Αφιέρωσης/Consecration και συνδέεται με την Πέμπτη Ακτίνα, πράσινη. Το ίδιο κείμενο μιλά για «projected Light Rays» και για την ακτινοβολία της πράσινης ακτίνας.

Ακόμη πιο χαρακτηριστικά, υλικό της Theosophical Society / Pearls of Wisdom αναφέρει ότι οι «ascended masters» διδάσκουν πως ο Ραφαήλ είναι Αρχάγγελος της Πέμπτης (πράσινης) Ακτίνας και τη συνδέει με την αλήθεια, την επιστήμη και τη θεραπεία.

Και σε μεταγενέστερη διδασκαλία της Elizabeth Clare Prophet, ο Ραφαήλ παρουσιάζεται με «emerald green» ως χρώμα της Πέμπτης Ακτίνας.

Πώς πέρασε στην «αγγελοθεραπεία».
Αργότερα η ιδέα μεταφέρθηκε σε σύγχρονα συστήματα Angel Therapy / New Age.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η Doreen Virtue. Στο Angel Medicine γράφει ότι το emerald-green light συνδέεται με τον Αρχάγγελο Ραφαήλ και περιγράφει την πράσινη ακτίνα ως θεραπευτικό φως.

Σήμερα βρίσκουμε ακόμη πιο έντονη διατύπωση σε πρακτικές channeling: ο Ραφαήλ παρουσιάζεται ως «Holder of the Emerald Green Ray», δηλαδή «κάτοχος της Σμαραγδί Πράσινης Ακτίνας».

Η σμαραγδί ακτίνα είναι εσωτεριστική προσθήκη στον Ραφαήλ, όχι στοιχείο της βιβλικής αγγελολογίας.

Η Μπλαβάτσκυ και οι «Επτά Ακτίνες».
Η Έλενα Π. Μπλαβάτσκυ (1831–1891), μία από τις ιδρύτριες της Θεοσοφικής Εταιρείας, είναι το βασικό σημείο εκκίνησης της σύγχρονης δυτικής θεωρίας των «Seven Rays».

Η ίδια η Θεοσοφική Εταιρεία αναφέρει ότι η φράση «The Seven Rays» παρουσιάστηκε στον σύγχρονο κόσμο μέσα από το έργο της The Secret Doctrine.

Στη διδασκαλία της, όμως, οι Επτά Ακτίνες δεν είναι αρχικά επτά αρχάγγελοι με επτά συγκεκριμένα χρώματα. Είναι κοσμικές/μεταφυσικές αρχές ή «ακτίνες» από τις οποίες προέρχονται διάφορες μορφές ύπαρξης.

Η ίδια η θεοσοφική παράδοση αναφέρει ότι οι αρχέγονες επτά ακτίνες συνδέονται με τους Dhyani-Chohans, και αργότερα με διάφορες κατηγορίες πνευματικών όντων.

Η Μπλαβάτσκυ δεν λέει ότι “Ραφαήλ = πράσινο χρώμα” αλλά συνδέει τις ακτίνες με τα επτά χρώματα του φάσματος.
Η ίδια η θεοσοφική εγκυκλοπαίδεια εξηγεί ότι μεταγενέστεροι θεόσοφοι ανέπτυξαν περαιτέρω τη διδασκαλία των Επτά Ακτίνων, αποδίδοντάς τους χαρακτηριστικά, χρώματα, δραστηριότητες κ.λπ.

Άρα πρέπει να κάνουμε διάκριση:

Η Μπλαβάτσκυ μιλά για Επτά Ακτίνες ως κοσμική/εσωτερική θεωρία.

Ο μεταγενέστερος εσωτερισμός πήρε τη θεωρία αυτή και προσέδωσε στις 7 ακτίνες συγκεκριμένα χρώματα και ιδιότητες.

Ακόμη μεταγενέστερα, συγκεκριμένοι Αρχάγγελοι συνδέθηκαν με συγκεκριμένες Ακτίνες/χρώματα.

Τέλος η New Age / Angel Therapy απέδωσε στον Αρχάγγελο Ραφαήλ την πράσινη/σμαραγδί θεραπευτική ακτίνα.

 Πώς φτάνουμε στον Ραφαήλ
Στη μεταγενέστερη θεοσοφική και συγγενή εσωτεριστική παράδοση αρχίζει να διαμορφώνεται η αντιστοίχιση των Αρχαγγέλων με τις Επτά Ακτίνες.

Και τελικά φτάνουμε στη σύγχρονη «αγγελοθεραπεία».
Εδώ η σύνδεση γίνεται πλέον απολύτως συγκεκριμένη.

Η Doreen Virtue παρουσιάζει τον Ραφαήλ ως άγγελο με emerald-green light και περιγράφει το πράσινο φως ως θεραπευτικό φως που σχετίζεται με την παρουσία και την ενέργεια του Ραφαήλ.

Αυτό είναι πολύ χαρακτηριστικό, γιατί εδώ δεν μιλάμε πλέον απλώς για ένα θεοσοφικό σύμβολο. Το πράσινο φως γίνεται πρακτική τεχνική. Δηλαδή, επικαλούμαι τον Ραφαήλ , οραματίζομαι σμαραγδί φως και το φως χρησιμοποιείται για θεραπεία.

Αυτό είναι πλέον καθαρά Angel Therapy/New Age και όχι βιβλική αγγελολογία.

Ένα ακόμη ενδιαφέρον στοιχείο.

Η σύγχρονη θεωρία των χρωματιστών τσάκρα επίσης δεν είναι απλή μεταφορά μιας αρχαίας ινδικής παράδοσης στη Δύση.

Ιστορική έρευνα που δημοσιεύεται από τη Θεοσοφική Εταιρεία δείχνει ότι το δυτικό σύστημα των επτά τσάκρα και των χρωμάτων του διαμορφώθηκε σταδιακά από τον 19ο έως τον 20ό αιώνα, με σημαντικό ρόλο της Μπλαβάτσκυ και μεταγενέστερων θεοσοφικών συγγραφέων όπως ο Leadbeater, η Annie Besant και η Alice Bailey.

Αυτό έχει σημασία γιατί βλέπουμε να δημιουργείται ένα ολόκληρο ενιαίο εσωτεριστικό λεξιλόγιο:

ακτίνα , χρώμα , τσάκρα , ενέργεια , άγγελος , θεραπεία.

Και αυτό είναι πολύ διαφορετικό από το λεξιλόγιο της Αγίας Γραφής και της Ορθόδοξης Παράδοσης.

Συμπέρασμα
Επομένως, για τον συγκεκριμένο ισχυρισμό:

«Ο Αρχάγγελος Ραφαήλ εκπέμπει σμαραγδί πράσινη ακτίνα» δεν υπάρχει καμμία βιβλική βάση ή ορθόδοξη διδασκαλία.

Ο Ραφαήλ στο βιβλίο του Τωβίτ
Στην παραπανω “προσευχή” γίνεται αναφορά στο πρόσωπο του “Tobias”. Εννοεί του Τωβίτ.
Στο βιβλίο του Τωβίτ, όμως, που περιλαμβάνεται στα αναγνωστικά βιβλία της Παλαιάς Διαθήκης της Ορθόδοξης Εκκλησίας, ο αρχάγγελος Ραφαήλ εμφανίζεται με ανθρώπινη μορφή και συνοδεύει τον νεαρό Τωβία στο ταξίδι του.

Ο Τωβίας ταξιδεύει για να διεκπεραιώσει μια υπόθεση του πατέρα του. Ο Ραφαήλ τον συνοδεύει, τον καθοδηγεί και τον προστατεύει από τους κινδύνους του ταξιδιού. Μάλιστα, ο Τωβίας αρχικά δεν γνωρίζει ότι ο συνοδός του είναι άγγελος.

Όταν επιστρέφουν, ο Ραφαήλ αποκαλύπτει την ταυτότητά του και λέει ότι είναι ένας από τους επτά αγγέλους που στέκονται ενώπιον του Θεού.

Τι δεν υπάρχει στο βιβλίο αυτό της Π. Διαθήκης;
Δεν θα βρούμε αναφορά/φράση όπως:

  • «ενέργεια του Ραφαήλ»,
  • κρυστάλλους ή ειδικές πέτρες του Ραφαήλ,
  • επικλήσεις του Ραφαήλ,
  • «θεραπευτικές συχνότητες»,
  • κάρτες αγγέλων,
  • ειδικά χρώματα που πρέπει να χρησιμοποιήσει κάποιος,
  • «μηνύματα» που λαμβάνει κανείς από τον Ραφαήλ.

Και εδώ βρίσκεται το ενδιαφέρον για την Ορθόδοξη κριτική
Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν αρνείται την ύπαρξη και τη δράση των αγγέλων. Αντίθετα, η Αγία Γραφή και η λειτουργική παράδοση μιλούν συνεχώς γι’ αυτούς.

Αυτό που απορρίπτει είναι η μετατροπή τους σε ένα είδος «πνευματικής υπηρεσίας και εξυπηρέτησης», όπου κάποιος μαθαίνει εκφράσεις και τεχνικές για να επικοινωνεί με συγκεκριμένους αγγέλους και να ζητά συγκεκριμένα αποτελέσματα.

Έτσι, η φράση “Ο Ραφαήλ συνόδευσε τον Τωβία στο ταξίδι του», είναι βιβλική αφήγηση.

Ενώ το «Επικαλέσου τον Ραφαήλ για να σου τυλίξει το σώμα με το σμαραγδί του χρώμα» είναι εσωτεριστική – νεοεποχίτικη προσθήκη και όχι μόνο δεν αποτελεί ορθόδοξη διδασκαλία αλλά συνιστά και πλάνη του Διαβόλου.

Υπάρχει πραγματικός κίνδυνος από την αγγελοθεραπεία;

Από ορθόδοξη σκοπιά υπάρχουν συγκεκριμένα σημεία που δικαιολογούν σοβαρή επιφύλαξη:

Πρώτον, όταν η πρακτική παρουσιάζεται ως υπερφυσική θεραπεία χωρίς επιστημονική τεκμηρίωση.

Δεύτερον, όταν ο ασθενής ενθαρρύνεται να εγκαταλείψει ή να περιορίσει την ιατρική θεραπεία.

Τρίτον, όταν δημιουργείται εξάρτηση από τον «θεραπευτή», ο οποίος εμφανίζεται ως ειδικός με ιδιαίτερη πρόσβαση στον πνευματικό κόσμο.

Τέταρτον, όταν ζητείται από τον άνθρωπο να αποδέχεται άκριτα προσωπικά «μηνύματα» ή «οδηγίες» που αποδίδονται σε αγγέλους.

Πέμπτον, όταν η πρακτική συνδέεται με αποκρυφισμό, channeling ή άλλες μορφές εσωτερικής πνευματικότητας.

Η Ορθόδοξη θέση δεν είναι «άρνηση των αγγέλων».
Είναι σημαντικό να μην γίνει ένα λανθασμένο συμπέρασμα.

Η Ορθοδοξία δεν απορρίπτει τους αγγέλους ούτε αρνείται την πνευματική τους δράση.

Αντίθετα, οι άγγελοι κατέχουν σημαντική θέση στην Αγία Γραφή, στη θεία λατρεία και στην παράδοση της Εκκλησίας. Η Εκκλησία τιμά τους Αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ και ολόκληρες τις αγγελικές δυνάμεις.

Αυτό που απορρίπτεται είναι η εργαλειακή σχέση με τον πνευματικό κόσμο. Η αντίληψη δηλαδή ότι ο άνθρωπος μπορεί να αποκτήσει ειδική πρόσβαση σε πνευματικές δυνάμεις μέσω τεχνικών και να τις χρησιμοποιήσει για προσωπικούς ή θεραπευτικούς σκοπούς.

Συμπέρασμα
Η αγγελοθεραπεία και η Ορθόδοξη πίστη στους αγγέλους χρησιμοποιούν σε ορισμένες περιπτώσεις παρόμοιες λέξεις, αλλά δεν εκφράζουν την ίδια πνευματική αντίληψη.

Η Ορθοδοξία διδάσκει ότι οι άγγελοι είναι κτιστά πνευματικά όντα, λειτουργοί και αγγελιοφόροι του Θεού. Ο φύλακας άγγελος προστατεύει τον άνθρωπο και προσεύχεται υπέρ αυτού, αλλά δεν αποτελεί απρόσωπη «ενέργεια» που μπορεί να ενεργοποιηθεί μέσω ειδικών τεχνικών.

Η Αγία Γραφή και η πατερική παράδοση καλούν τον χριστιανό σε διάκριση, ταπείνωση και προσοχή απέναντι σε υπερφυσικές εμπειρίες. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η βιβλική προειδοποίηση ότι το κακό μπορεί να εμφανιστεί με απατηλή μορφή, ακόμη και ως «άγγελος φωτός» (Β΄ Κορ. 11:14). Η Ορθόδοξη Εκκλησία, συνεπώς, δεν θεωρεί ασφαλή την άκριτη αναζήτηση πνευματικών μηνυμάτων ή υπερφυσικών εμπειριών.

Η ουσιαστική διαφορά είναι αυτή:

Ο Ορθόδοξος χριστιανός δεν προσπαθεί να χρησιμοποιήσει τον πνευματικό κόσμο. Εμπιστεύεται τον Θεό, προσεύχεται, ζητά τη βοήθεια και την προστασία Του και διακρίνει με προσοχή κάθε πνευματική εμπειρία.

Από αυτή την άποψη, η αγγελοθεραπεία δεν αποτελεί μορφή Ορθόδοξης θεραπευτικής ή πνευματικής πρακτικής, ακόμη και όταν χρησιμοποιεί χριστιανικούς όρους και αναφορές στους αγγέλους.

Ένα ακόμη σημαντικό κριτήριο

Αν κάποιος παρουσιάζει μια πρακτική ως «χριστιανική αγγελοθεραπεία», αξίζει να εξεταστούν συγκεκριμένα ερωτήματα:

  • Μιλά για τους αγγέλους ως κτιστά πνευματικά όντα ή ως «ενέργειες»;
  • Προσεύχεται στον Θεό ή διδάσκει τεχνικές επικοινωνίας με αγγέλους;
  • Υπάρχει channeling ή λήψη «μηνυμάτων»;
  • Υπάρχουν «αγγελικές δονήσεις», ενεργειακά πεδία ή κρύσταλλοι;
  • Υπόσχεται θεραπεία ασθενειών;
  • Ο θεραπευτής εμφανίζεται ως πρόσωπο με ειδική πρόσβαση στον πνευματικό κόσμο;
  • Ζητείται από τον ενδιαφερόμενο να εγκαταλείψει ή να περιορίσει την ιατρική θεραπεία;

Όσο περισσότερα από αυτά τα στοιχεία συνυπάρχουν, τόσο περισσότερο η πρακτική απομακρύνεται από την Ορθόδοξη προσευχή και προσεγγίζει το New Age/εσωτερικό μοντέλο πνευματικότητας.

Τι διαπιστώνεται στην Ελλάδα

Υπάρχουν σήμερα ελληνικοί φορείς και εκπαιδευτές που διαφημίζουν:

  • Αγγελικό Reiki
  • «αγγελική ενέργεια»
  • «κανάλι επικοινωνίας με το Αγγελικό Βασίλειο»
  • αγγελικό channeling
  • λήψη «αγγελικών μηνυμάτων»
  • «Angel Healing»
  • θεραπεία του εαυτού και άλλων μέσω αγγελικών τεχνικών.

Για παράδειγμα, το Angels House University διαφημίζει στην Αθήνα σεμινάρια Αγγελικού Reiki 1ου–4ου βαθμού. Αναφέρει ότι οι μαθητές λαμβάνουν «συντονισμούς» από Αγγέλους και Αναληφθέντες Διδασκάλους, μαθαίνουν να θεραπεύουν τον εαυτό τους και άλλους και ανοίγουν «κανάλι επικοινωνίας με το Αγγελικό Βασίλειο».

Ακόμη πιο χαρακτηριστικά, το συγκεκριμένο πρόγραμμα του 2026 αναφέρεται σε «βαθιά θεραπεία», «θεραπευτικές» τεχνικές και «Συγχώνευση με τον Θεϊκό Νου».

Υπάρχουν και άλλες ελληνικές ιστοσελίδες που περιγράφουν τον θεραπευτή ως «κανάλι επικοινωνίας ανάμεσα στον κόσμο των Αγγέλων και τον κόσμο των ανθρώπων», μέσω του οποίου μεταδίδεται «αγγελική ενέργεια» στον θεραπευόμενο.

Ακόμη, ο επίσημος κατάλογος του Angelic Reiki Greece Organization περιλαμβάνει αρκετούς εγγεγραμμένους εκπαιδευτές Αγγελικού Reiki σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Χαλκιδική, Βόλο και άλλες περιοχές.

Το ιδιαίτερα ενδιαφέρον σημείο
Η σύγκριση με την Ορθόδοξη διδασκαλία γίνεται πολύ συγκεκριμένη.

Το κείμενο της Εκκλησίας της Ελλάδος για την αγγελοθεραπεία επισημαίνει ακριβώς τη σύγχυση που μπορεί να δημιουργηθεί από τη χρήση της λέξης «άγγελος». Αναφέρει ότι ο «άγγελος» της νεοεποχίτικης αγγελοθεραπείας δεν έχει την ίδια σημασία με τον άγγελο της Ορθόδοξης πίστης.

Και το παλαιότερο κείμενο της Συνοδικής Επιτροπής επί των Αιρέσεων είναι εξαιρετικά αποκαλυπτικό, διότι καταγράφει ακριβώς τη γλώσσα που χρησιμοποιείται σε τέτοιες πρακτικές: «επικοινωνήστε με τους αγγέλους», «συνδεθείτε μαζί τους», «συντονιστείτε με την αγγελική ενέργεια», «αγγελικό Reiki», «θα σας θεραπεύσουν» κ.ά.

Άρα μπορούμε να κάνουμε μια πολύ καθαρή διάκριση:

Ορθόδοξη προσευχή → σχέση με τον Θεό και επίκληση της θείας βοήθειας.

Αγγελοθεραπεία → τεχνική επικοινωνίας/σύνδεσης με αγγελικές ή πνευματικές δυνάμεις με σκοπό, μεταξύ άλλων, τη θεραπεία.

Αυτή ακριβώς η διαφορά είναι που καθιστά, από την ορθόδοξη θεολογική σκοπιά, την αγγελοθεραπεία όχι απλώς «μια διαφορετική μορφή προσευχής», αλλά διαφορετικό πνευματικό σύστημα.

Και υπάρχει ένα ακόμη πολύ ενδιαφέρον στοιχείο: η σύγχρονη ελληνική “αγγελοθεραπεία” φαίνεται να συνδέεται στην πράξη με Reiki, channeling και γενικότερη ενεργειακή/New Age πνευματικότητα, όχι μόνο με την απλή πίστη στους αγγέλους. Αυτό φαίνεται καθαρά από τις ίδιες τις περιγραφές των ελληνικών φορέων.

Ι.Ν. Αγίων Ταξιαρχών Ιστιαίας