"ΑΝΟΙΞΗ ΜΕ ΤΟΥΣ ΑΓΙΟΥΣ"

Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 24, 2026

Υπνωτισμός: Αποκρυφισμός και χειραγώγηση

Ι.Ν.ΑΓΙΩΝ ΤΑΞΙΑΡΧΩΝ ΙΣΤΙΑΙΑΣ

ΥΠΝΩΤΙΣΜΟΣ: ΑΠΟΚΡΥΦΙΣΜΟΣ ΚΑΙ ΧΕΙΡΑΓΩΓΗΣΗ

Κατά τη διάρκεια του 19ου αι., επινοήθηκε ο όρος ύπνωση που περιγράφει ένα φαινόμενο που πηγαίνει πίσω στους «ναούς ύπνου» της αρχαίας Αιγύπτου και των Ασκληπιείων της αρχαίας Ελλάδας. Και παρόλο που εν μέρει συγκαλυφθεί από πολλούς σύγχρονους πνευματικούς «δασκάλους», η ύπνωση βρίσκεται επίσης στη βάση του σύγχρονου αποκρυφισμού. Ας δούμε εν συντομία αυτή την ιστορία:

Στη Γαλλία, κατά τη διάρκεια του 18ου αι., ο χριστιανός μυστικιστής Louis Claude de Saint-Martin (1743-1803) προσχώρησε στην Εταιρεία Αρμονίας στο Παρίσι. Αυτό είχε ιδρυθεί από τον διάσημο υπνωτιστή Anton Mesmer για να διδάξει την πρακτική του υπνωτισμού. Τα γραπτά του Saint-Martin αποτέλεσαν αργότερα τη βάση της μυστικιστικής παράδοσης του «Μαρτινισμού», η οποία στοχεύει να «επιδιορθώσει» το ρήγμα μεταξύ ανθρώπου και Θεού που συνέβη (κατά την άποψη του Saint-Martin) με την πτώση και την εκδίωξη του Αδάμ και της Εύας από τον Κήπο της Εδέμ. Ο Saint-Martin αργότερα άρχισε να ανησυχεί ότι ο Μεσμερισμός θα μπορούσε να εκθέσει τους ασκούμενους στην επιρροή των πνευμάτων ή των «αστρικών νοημόνων». Αλλά άλλοι πνευματικοί αποστάτες ανακάλυπταν τον Μεσμερισμό περίπου την ίδια εποχή και, επιπλέον, εισήγαγαν τις τεχνικές του στον γαλλικό «υψηλού επιπέδου» Ελευθεροτεκτονισμό.

Ο Ελευθεροτεκτονισμός είχε προκύψει από τη συντεχνία των λιθοξόων της Μεγάλης Βρετανίας το 1717, αλλά, μέσα σε λίγες δεκαετίες, απολάμβανε τεράστια δημοτικότητα στην ηπειρωτική Ευρώπη. Εκεί δημιουργήθηκαν κάθε είδους νέα και ανταγωνιστικά Τεκτονικά Τάγματα και Ιεροτελεστίες. Τα Τάγματα αυτά καθώς και οι Ιεροτελεστίες επηρεάστηκαν από τον Ροδοσταυρισμό, την αλχημεία, τον Ερμητισμό και την Καμπάλα, μεταξύ άλλων εσωτερικών πνευματικών παραδόσεων. Οι υπνωτικές τεχνικές του Μέσμερ επέτρεψαν στους πιο μυστικιστικά διακείμενους Ελευθεροτέκτονες να εμποτίσουν το τελετουργικό με έκσταση, ειδικά με στόχο το άνοιγμα της συνείδησης στη θεϊκή επιρροή ή αποκάλυψη.

Τελικά, στα τέλη του 19ου και στις αρχές του 20ου αιώνα, από τον Τεκτονισμό προέκυψαν μαγικά Τάγματα όπως το Ερμητικό Τάγμα της Χρυσής Αυγής και το Ordo Templi Orientis. Ωστόσο, μέχρι τότε, η πτυχή της έκστασης είχε ήδη γίνει πιο περίπλοκη. Μαζί με τις πνευματικές έννοιες του Βουδισμού (Ντάρμα) και του Ινδουισμού (Σανατάνα Ντάρμα), οι ανατολικές τεχνικές διαλογισμού είχαν αρχίσει να πλημμυρίζουν τις δυτικές πνευματικές παραδόσεις:

Το ξεχασμένο πλέον κίνημα της Θεοσοφίας (που ιδρύθηκε στη Νέα Υόρκη από τη Ρωσίδα μετανάστρια Έλενα Μπλαβάτσκυ είχε δανειστεί σε μεγάλο βαθμό από τον Ινδουισμό.

Ο Arthur Avalon είχε εισαγάγει την πρακτική του διαλογισμού τσάκρα στον αγγλόφωνο κόσμο.

Και, έχοντας μάθει βουδιστικές τεχνικές διαλογισμού στα Ιμαλάια, ο διαβόητος μάγος που αναζητούσε δημοσιότητα Aleister Crowley τις περιέγραψε στο βιβλίο του Magick (1913). Αξίζει να σημειωθεί ότι ο Crowley παρουσίασε επίσης τον διαλογισμό και τα στάδια του ως θεμελιώδη στοιχεία της δυτικής τελετουργικής μαγείας. Και όμως, γνώριζε ότι τέτοιες πρακτικές ήταν παρόμοιες με την ύπνωση. Ως εκ τούτου, στο ποίημά του «Πεντηκοστή», που δημοσιεύθηκε στο Ξίφος του Τραγουδιού (1904), ο Crowley λέει:

Με κουράζεις με αρκετές
αποδείξεις ότι όλα αυτά τα πράγματα
διαλογισμού είναι αυτο-ύπνωση. Ας είναι έτσι!
Υποθέτετε ότι δεν ήξερα;

Συνδεδεμένος για λίγο με τον Crowley, ο Austin Osman Spare (1886-1956) ήταν ένας οραματιστής καλλιτέχνης και αποκρυφιστής που χρησιμοποίησε αυτόματο σχέδιο (όπως έκαναν αργότερα οι σουρεαλιστές) και αυτόματη γραφή. Το τελευταίο είχε, φυσικά, χρησιμοποιηθεί σε πνευματιστικές συναθροίσεις. Αλλά είχε επίσης μελετηθεί στον ιατρικό υπνωτισμό.

Ο Spare δημιούργησε τη δική του μαγική τεχνική για να επηρεάσει την πραγματικότητα. Θα έγραφε την επιθυμία του και, από αυτήν, θα δημιουργούσε ένα “sigil” (ένα είδος αφηρημένου, γεωμετρικού σχήματος) ή, μερικές φορές, ένα είδος αφηρημένου μάντρα. Στη συνέχεια, μπαίνοντας σε μια αλλαγμένη κατάσταση συνείδησης, θα εστίαζε όλη την προσοχή του στο σιγίλιο, για παράδειγμα, εμφυτεύοντάς το στο «ασυνείδητο» (μια έννοια που πιθανότατα προήλθε από τον Φρόιντ, ο οποίος, όπως και ο Γιούνγκ, είχε ασκήσει υπνωτισμό νωρίς στην καριέρα του).

Οι προηγούμενοι μάγοι είχαν προσπαθήσει να επικοινωνήσουν με εξωτερικές, θεϊκές διάνοιες, φυσικά. Οι προσπάθειες του Spare να επηρεάσει το υποσυνείδητο, ενώ βρίσκεται σε κατάσταση έκστασης, παραλληλίζεται ακριβώς με την πρακτική του υπνωτισμού και σίγουρα προήλθε (άμεσα ή έμμεσα) από αυτήν.

Αξίζει επίσης να σημειωθεί ότι ο Gerard Encausse (γνωστός και ως Papus) ήταν υπνωτιστής και ο George Ivanovich Gurdjieff ήταν επίσης εν ενεργεία υπνωτιστής Schrodter.

Βρίσκουμε σημαντικές ενδείξεις ή αναφορές στον υπνωτισμό αλλού στη δυτική εσωτερική παράδοση: το Ροδοσταυρικό Τετράδιο του Willy είναι γεμάτο αναφορές στον Μεσμέρ. Η πρακτική της Fraternitas Saturni για το εκκρεμές και η έννοια των «μαγνητικών περασμάτων» (που επηρεάζουν ένα άλλο άτομο με λεπτή, εσωτερική ενέργεια) μπορούν να αναχθούν στον Μεσμέρ. Τέλος, ο Israel Regardie αναφέρει επίσης τον υπνωτισμό εν συντομία στα έντονα επηρεασμένα από το Ζεν, τους Ινδουιστές και την Καμπάλα Θεμέλια της Πρακτικής Μαγείας.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων αιώνων, η «δυτική εσωτερική παράδοση» έχει προσελκύσει όλα τα είδη πνευματικών παραδόσεων (από όλο τον κόσμο), μαζί με ιδέες από την ψυχολογία, την επιστήμη, τους αρχαίους πολιτισμούς και τη λαϊκή κουλτούρα. Αλλά, στις ρίζες του, ο δυτικός εσωτερισμός είναι μια συγχώνευση του «υψηλού βαθμού» Ελευθεροτεκτονισμού με τον υπνωτισμό.

ΣΥΝΕΠΕΙΕΣ

Η χρήση υπνωτικών τεχνικών σε θρησκευτικές ομάδες είναι μια πρακτική που μετατρέπεται σε μέσο χειραγώγησης. Ιδιαίτερα σε κλειστές οργανώσεις όπου υπάρχει αυστηρός έλεγχος και συγκεντρωτική εξουσία, η μέθοδος μπορεί να προκαλέσει βαθιές πληγές στην προσωπικότητα και την ελευθερία του ατόμου αφού μπορεί να δημιουργεί μια ψυχολογική κατάσταση στην οποία το άτομο χάνει την κριτική του ικανότητα και παραδίδεται ουσιαστικά στον έλεγχο του ηγέτη ή της ομάδας. Πολλοί πρώην οπαδοί τέτοιων ομάδων έχουν περιγράψει πώς μετά από διαδοχικές τελετές και προσευχές σε κατάσταση υπνωτισμού, ένιωθαν ότι «ξεχνούσαν ποιοι ήταν» και δεν μπορούσαν να αρνηθούν ούτε μια εντολή, όσο και αν εσωτερικά διαφωνούσαν με αυτή!

Παραδείγματα από Μαρτυρίες Πρώην Μελών

Ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι η περίπτωση μιας ομάδας νέων γυναικών που φοίτησαν στο Regnum Christi Boarding High School στο Ρόουντ Άιλαντ. Μέσω του διαδικτυακού τους μπλογκ «49 weeks…», καταθέτουν τις εμπειρίες τους, αποκαλύπτοντας πως υπέστησαν σοβαρή ψυχική και πνευματική βλάβη κατά τη διάρκεια της εκπαίδευσής τους, όπως:

Εκδήλωση βαριάς κατάθλιψης με σκέψεις και απόπειρες αυτοκτονίας.

Ψυχολογική απομόνωση και κατάχρηση από «πνευματικούς οδηγούς» που ήταν κακοποιητικοί.

Πνευματική χειραγώγηση που οδηγούσε τα μέλη να αισθάνονται ότι ήταν «μέσα σε ένα σύστημα» όπου το άτομο δεν είχε αξία πέρα από τη χρησιμότητά του στην ομάδα.

Σοβαρά ψυχοσωματικά προβλήματα, όπως ανορεξία, με περιστατικά όπου η διατροφική κατάσταση αγνοούνταν ή επιδεινώνονταν από τους υπεύθυνους.

Σεξουαλική κακοποίηση μέσω υπνωτισμού
Ένα από τα πιο σοβαρά περιστατικά κακοποίησης θυμάτων με χρήση υπνωτισμού αφορά τον Dr. Bernard Baran, ψυχίατρο που καταδικάστηκε για σεξουαλική κακοποίηση ασθενών του, τις οποίες υπνώτιζε για να τις ελέγχει και να τις χειραγωγεί. Το ρεπορτάζ του The New York Times (1997) περιγράφει λεπτομερώς τις μεθόδους του και τις ψυχολογικές επιπτώσεις στα θύματα. (The New York Times, “Psychiatrist Used Hypnosis to Abuse Patients,” 1997).

Ψευδείς αναμνήσεις και δικαστικές υποθέσεις
Η έρευνα της Elizabeth Loftus έχει αποδείξει ότι η χρήση υπνωτισμού μπορεί να προκαλέσει ψευδείς αναμνήσεις που έχουν οδηγήσει σε λάθος καταδίκες, ειδικά σε περιπτώσεις παιδικής κακοποίησης. Σε ένα κλασικό άρθρο της στο Journal of Psychology (1997), αναλύει τον μηχανισμό της δημιουργίας ψευδών αναμνήσεων και προειδοποιεί για την προσοχή που πρέπει να δείχνουν οι ψυχολόγοι. (Loftus, E. F. (1997). “Creating False Memories.” Journal of Psychology, 85(3), 244–258).

Κακοποίηση ανηλίκων σε ψυχιατρικές κλινικές
Στην έρευνα του Kluft (1999) παρουσιάζονται καταγραφές πολλαπλών περιπτώσεων παιδιών και εφήβων που υπεβλήθησαν σε υπνωτική θεραπεία και υπέστησαν ψυχικές βλάβες, καθώς και ψυχολογική εκμετάλλευση από τους θεραπευτές τους. Το άρθρο αυτό δημοσιεύτηκε στο American Journal of Clinical Hypnosis και αναλύει τις συνέπειες της μη επαρκούς κατάρτισης των υπνωτιστών. ^{https://doi.org/10.1080/00029157.1999.10403519}

Κατάχρηση υπνωτισμού σε ψυχιατρικές κλινικές
Στο βιβλίο του Barber (1996), The Hypnotic Reliving of Trauma, καταγράφεται η ιστορική χρήση υπνωτισμού για ψυχιατρικό έλεγχο και την αφαίρεση ελευθεριών ασθενών, κάτι που σήμερα θεωρείται κατάχρηση και παραβίαση δικαιωμάτων. Η έρευνα αυτή έγινε βάση μαρτυριών από πρώην ασθενείς. (Barber, J. (1996). The Hypnotic Reliving of Trauma. Guilford Press).

Θεολογικό Υπόβαθρο

Πολύ σωστά, ο γνώστης του αποκρυφιστικού χώρου κ. Ι. Μηλιώνης, συσχετίζει τον υπνωτισμό με τον διαλογισμό «θὰ διαπιστώσαμε ὅτι τὸ αὐτοϋπνωτιζόμενο πρόσωπο χρησιμοποίησε τὴν βαθιὰ χαλάρωση καὶ τὴν «κατευθυνόμενη φαντασία», πιστεύοντας ὅτι ἡ συχνὰ ἐπαναλαμβανόμενη αὐτὴ διαδικασία θὰ ἀποφέρει τοὺς καρποὺς τῶν ἐπιδιώξεών του μέσω τῆς διαδικασίας τῆς «θετικῆς σκέψης», ἡ ὁποία «ἕλκει θετικὴ ἐνέργεια» καὶ «ὑλοποιεῖ» τὴν ἐπιθυμία ἀπὸ τὸ «διανοητικὸ πεδίο» στὸ «φυσικὸ πεδίο» ὕπαρξης. Ὡς σύνοψη ὅλων τῶν ἀνωτέρω μποροῦμε νὰ θεωρήσουμε τὴν πρακτική τοῦ Διαλογισμοῦ».

Η Εκκλησία αντιμετωπίζει με μεγάλη επιφύλαξη την ύπνωση, καθώς τη θεωρεί επικίνδυνη πνευματικά. Η ύπνωση, με την αλλαγή της συνειδησιακής κατάστασης, αφήνει τον άνθρωπο ευάλωτο σε πνευματικές επιθέσεις ή ψευδαισθήσεις και σε δαιμονική επενέργεια. Στην Ορθοδοξία ο άνθρωπος καλείται να έχει συνειδητή συμμετοχή στη ζωή του και στη σχέση του με τον Θεό και όχι να εισέρχεται σε καταστάσεις υπνωτικής χειραγώγησης, που ακυρώνουν την ελεύθερη βούληση.

Η ύπνωση συχνά δημιουργεί ψευδείς μνήμες ή «πνευματικές» εμπειρίες που δεν ανταποκρίνονται στην αλήθεια. Αυτό μπορεί να παραπλανήσει τον πιστό και να τον οδηγήσει σε πλάνη. Η πνευματική ζωή στηρίζεται στην μετάνοια, στην προσευχή και στη θεία χάρη, όχι σε τεχνικές που βασίζονται σε ψυχολογικούς χειρισμούς.

Η ύπνωση συχνά χρησιμοποιείται σε αποκρυφιστικές και μυστικιστικές πρακτικές, όπως στον αποκρυφισμό, τη θετική σκέψη, το διαλογισμό, οραματισμό κλπ. Θεωρείται εργαλείο για την αλλαγή συνειδησιακών καταστάσεων, την αυθυποβολή ή την πνευματική «απελευθέρωση». Σε κάποιες μορφές διαλογισμού ή τεχνικών εσωτερισμού, υπάρχουν στοιχεία που μοιάζουν με ύπνωση ή υπνωτική κατάσταση.

Εδώ πρέπει να τονίσουμε για άλλη μια φορά την σημασία και τον ρόλο της φαντασίας στις τεχνικές του υπνωτισμού και πόσο ζημιογόνος είναι για την πνευματική πορεία του πιστού. Ο άγιος Ισαάκ ο Σύρος λέγει ότι «και όσα ομοιώματά τινα νομίζει ο νους υπέρ αυτών ποιείσθαι, φαντασία λέγεται και ουκ αλήθεια… Η αιτία της φαντασίας των εικόνων η ασθένεια, και ούχ η καθαρότης εστί τού νοός». ⁽^{ΦΑΝΤΑΣΤΙΚΟ, ΦΑΝΤΑΣΙΑ, ΦΑΝΤΑΣΜΑ}⁾και ο άγιος Νικόδημος: «Πάνω ἀπὸ ὅλα σου λέω, ὅτι γιὰ νὰ πολεμᾷς καὶ νὰ προφυλάγεσαι καλά, μὴν ἀφίνης τὴν φαντασία καὶ τὴν ἐνθύμησί σου νὰ θυμᾶται ὅλα ἐκεῖνα, ποὺ εἶδες ἢ ἄκουσες ἢ μυρίστηκες ἢ γεύτηκες ἢ ἔπιασες καὶ ἰδιαιτέρως, τὰ ἄσεμνα καὶ κακά. Γιατὶ ἔχει ἐπιβεβαιωθῆ μὲ τὴν δοκιμή, πὼς περισσότερο πόλεμο κάνει κάποιος νὰ ἐλευθερωθῆ ἀπὸ τὴν φαντασία καὶ τὴν ἐνθύμησι ἑνὸς πράγματος, παρὰ ἀπὸ τὴν ἰδία τὴν αἴσθησί του».

Πηγές:

•Hypnosis: Esoteric Spirituality’s Missing Key

•https://articlesicsahome.com/articles/the-utilization-of-hypnotic-techniques-csj-3-2

•Spiegel, D. (1998). Trance and Treatment: Clinical Uses of Hypnosis. American Psychiatric Press.

•Loftus, E. F. (1997). Creating False Memories. Scientific American.

•https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/2816786/

Από https://www.entaksis.gr/hypnotism/

Βούλγαροι ἀπέστειλαν Ἀνοικτὴν Ἐπιστολὴν Ὀδύνης πρὸς τὸν Πατριάρχην Βαρθολομαῖον

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΑΥΤΟΥ ΠΑΝΑΓΙΟΤΗΤΑ ΒΑΡΘΟΛΟΜΑΙΟΝ Αʹ, ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥΠΟΛΕΩΣ — ΝΕΑΣ ΡΩΜΗΣ ΚΑΙ ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΚΟΝ ΠΑΤΡΙΑΡΧΗΝ

ΑΝΟΙΚΤΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΟΔΥΝΗΣ

τοῦ κλήρου, τῶν μοναχῶν καὶ τῶν λαϊκῶν τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας — Πατριαρχείου Βουλγαρίας, σχετικῶς μὲ τὴν ἐπικειμένην ἐπίσκεψιν Ὑμῶν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ῥίλας

Παναγιώτατε,
Ἀπευθυνόμεθα πρὸς Ὑμᾶς, οὐχὶ ὁρμώμενοι ἀπὸ κοσμικὴν ἔχθραν ἢ ἀνθρωπίνην μεροληψίαν, ἀλλὰ παρακινούμενοι ἀπὸ βαθεῖαν πνευματικὴν ὀδύνην. Ἡ ὀδύνη αὕτη καταλαμβάνει τὰς καρδίας ἡμῶν, ὅταν βλέπωμεν πῶς ὁ Οἰκουμενικὸς Θρόνος, ὁ ὁποῖος ἄλλοτε ὑπῆρξε στῦλος τῆς Ὀρθοδοξίας καὶ ὑπερασπιστὴς τῶν δογμάτων, ἔχει σήμερον μεταβληθῆ εἰς πηγὴν σκανδαλισμοῦ δι᾿ ὁλόκληρον τὴν Μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.

Ἀφορμὴ διὰ τὴν παροῦσαν ἐπιστολὴν εἶναι αἱ διαδοθεῖσαι πληροφορίαι περὶ τῆς ἐπικειμένης ἐπισκέψεως Ὑμῶν εἰς τὴν πνευματικὴν καρδίαν τῆς Βουλγαρίας — τὴν Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ῥίλας — ὅπου θὰ προεξάρξητε τῆς Θείας Εὐχαριστίας τὴν 19ην Ὀκτωβρίου 2026.

Ἡ Ἱερὰ Παράδοσις ἐπιβάλλει νὰ διαφυλάττωμεν τὴν καθαρότητα τῆς πίστεως περισσότερον καὶ ἀπὸ αὐτὴν τὴν ζωήν ἡμῶν. Ὅπως γράφει ὁ ἀείμνηστος ὁμολογητὴς Μητροπολίτης Φιλάρετος (Βοζνεσένσκυ) εἰς τὰς «Ἐπιστολὰς Ὀδύνης» αὐτοῦ: «Ἀγάπη ἡ ὁποία δὲν εἶναι ἡνωμένη μὲ τὴν Ἀλήθειαν δὲν εἶναι ἀγάπη Χριστοῦ. Τὸ νὰ ἀποσιωπᾶται ἡ Ἀλήθεια χάριν μιᾶς ψευδοῦς εἰρήνης σημαίνει προδοσίαν τοῦ ἰδίου τοῦ Θεοῦ». Δι᾿ αὐτὸ ἀκριβῶς, ὡς πιστὰ τέκνα τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, δὲν ἔχομεν τὸ δικαίωμα νὰ σιωπῶμεν.

Παναγιώτατε, κατὰ τὰς τελευταίας δεκαετίας, καὶ μὲ ἰδιαιτέραν θρασύτητα κατὰ τὸ τρέχον ἔτος 2026, κηρύσσετε ἀνοικτῶς καὶ συστηματικῶς διδασκαλίας αἱ ὁποῖαι ἔχουν ἀναθεματισθῆ ἀπὸ τοὺς Ἁγίους Πατέρας:

1. Ὑποστηρίζετε τὴν παναίρεσιν τοῦ οἰκουμενισμοῦ: Εἰς τὸ Βίλνιους (8 Ἰουνίου 2026) καὶ εἰς τὴν Βουδαπέστην (4 Σεπτεμβρίου 2026) ἐκηρύξατε τὴν καταδικασθεῖσαν «θεωρίαν τῶν κλάδων», ὁμιλοῦντες περὶ τῆς «ἀγωνίας τοῦ διῃρημένου Χριστιανισμοῦ». Ἐχαρακτηρίσατε τὸν ἱερὸν δογματικὸν ζῆλον ὡς «στεῖραν ὁμολογιακὴν περιχαράκωσιν» καὶ προεβάλατε τὸν ὀλέθριον «νομικὸν οἰκουμενισμόν», νομιμοποιοῦντες τὰς ρωμαιοπαπικὰς πλάνας καὶ ἀναγνωρίζοντες πρωτεῖον τοῦ Βατικανοῦ, χωρὶς νὰ ἔχῃ προηγηθῆ οἱαδήποτε μετάνοια ἐκ μέρους τῆς Ῥώμης.

2. Κηρύσσετε ὀλέθριον θρησκευτικὸν συγκρητισμόν: Εἰς τὴν Κωνσταντινούπολιν (29 Ἰουλίου 2025) ἐξισώσατε τὴν Θείαν Ἀποκάλυψιν μὲ τὰ εἰδωλολατρικὰ εἴδωλα καὶ τὰς ἀνατολικὰς λατρείας, ὑποστηρίζοντες ὅτι τὸ Ἱερὸν ἐκφράζεται ἐξίσου διὰ τοῦ «Θεοῦ, τοῦ Ἀλλάχ, τοῦ Μπράχμαν ἢ τῆς Φωτεινῆς Κενότητος». Διὰ τὴν Ὀρθόδοξον Ἐκκλησίαν αὐτὸ δὲν εἶναι διάλογος, ἀλλὰ βαρεῖα βλασφημία κατὰ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος καὶ καταπάτησις τῆς πρώτης ἐντολῆς τοῦ Θεοῦ.

3. Ἠνοίξατε τὴν αἱμορροοῦσαν πληγὴν εἰς τὴν Οὐκρανίαν: Ἡ ἀντικανονικὴ εἰσβολὴ Ὑμῶν εἰς ἀλλοτρίαν δικαιοδοσίαν τὸ 2019 ἐχρησίμευσεν ὡς δικαιολογία διὰ τὸν φοβερώτατον διωγμὸν κατὰ τῆς Ὀρθοδοξίας εἰς τὴν νεωτάτην ἱστορίαν. Τὸ αἷμα, τὰ δάκρυα, οἱ ἁρπαγέντες ναοὶ καὶ οἱ ἀρχιερεῖς, κληρικοὶ καὶ λαϊκοὶ τῆς κανονικῆς Οὐκρανικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, οἱ ὁποῖοι ἐρρίφθησαν εἰς δεσμωτήρια, βαρύνουν τὴν ἀρχιποιμαντικὴν συνείδησιν Ὑμῶν.

Ὑπενθυμίζομεν εἰς Ὑμᾶς ὅτι ἑτοιμάζεσθε νὰ ἐπισκεφθῆτε τὴν κανονικὴν ἐπικράτειαν τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας ἡ Ἱερὰ Σύνοδος τὸ 2016 ἀπέρριψε συνοδικῶς, κατηγορηματικῶς καὶ μὲ ὁμολογιακὸν φρόνημα τὴν Σύνοδον τῆς Κρήτης καὶ ἀπεφάνθη ὅτι «ἐκτὸς τῆς Ἁγίας Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας δὲν ὑπάρχουν ἄλλαι ἐκκλησίαι». Ἡ διδασκαλία Ὑμῶν εὑρίσκεται εἰς ἄμεσον καὶ ἀγεφύρωτον δογματικὴν σύγκρουσιν μὲ τὴν ὁμολογιακὴν στάσιν τῆς Ἐκκλησίας τῆς πατρίδος ἡμῶν.

Ἡ Θεία Εὐχαριστία εἶναι Μυστήριον τῆς τελείας ὁμοφροσύνης ἐν τῇ Πίστει. Δὲν δυνάμεθα νὰ ἐκφωνήσωμεν τὸ «Ἀγαπήσωμεν ἀλλήλους, ἵνα ἐν ὁμονοίᾳ ὁμολογήσωμεν...» μετὰ ἀρχιερέως κηρύσσοντος τὴν κατάλυσιν τῶν δογμάτων. Διὰ τοῦτο, ἀκολουθοῦντες τὸ παράδειγμα τῶν χιλιάδων πιστῶν κληρικῶν καὶ λαϊκῶν τῆς Γεωργίας τὸ 1997 καὶ στηριζόμενοι σταθερῶς εἰς τὸν ΙΕʹ Κανόνα τῆς Πρωτοδευτέρας (ἐν Κωνσταντινουπόλει) Συνόδου, δηλοῦμεν τὰ ἑξῆς:

Ἡμεῖς, ὁ ὀρθόδοξος κλῆρος, οἱ μοναχοὶ καὶ οἱ λαϊκοὶ τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας, ἀρνούμεθα νὰ ἔχωμεν κοινωνίαν ἐν προσευχῇ καὶ Εὐχαριστίᾳ μὲ προκαθήμενον ὁ ὁποῖος κηρύσσει δημοσίως αἵρεσιν. Τὸ νὰ προεξάρχητε τῆς Θείας Λειτουργίας κατὰ τὴν ἑορτὴν τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Ῥίλας εἶναι δι᾿ ἡμᾶς πνευματικῶς καὶ κανονικῶς ἀπαράδεκτον.

Καλοῦμεν Ὑμᾶς νὰ ἐπιδείξητε σύνεσιν καὶ νὰ ματαιώσητε τὴν ἐπίσκεψιν Ὑμῶν εἰς τὴν Ἱερὰν Μονὴν τῆς Ῥίλας. Μὴ μετατρέψητε τὴν λαμπροτέραν πανβουλγαρικὴν ἑορτὴν εἰς ἀφορμὴν σκανδαλισμοῦ, σχίσματος καὶ δημοσίας ἀναταραχῆς. Μὴ βιάζετε τὴν πνευματικὴν συνείδησιν τοῦ βουλγαρικοῦ ἐκκλησιαστικοῦ πληρώματος, τὸ ὁποῖον εἶναι ἀποφασισμένον νὰ τηρήσῃ τὴν Διαθήκην τοῦ ἁγίου Ἰωάννου τῆς Ῥίλας καὶ νὰ μὴ ἐπιτρέψῃ «εἰς τὸν πονηρὸν λύκον νὰ ταράξῃ τὸ εἰρηνικὸν ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ».

Πιστεύομεν ὅτι ἡ ἄρνησις ἡμῶν νὰ συλλειτουργήσωμεν μεθ᾿ Ὑμῶν ἀποτελεῖ τὴν ὑψίστην μορφὴν ἀληθινῆς ἀγάπης τοῦ Χριστοῦ, διότι μόνον ὁ αὐστηρὸς ἔλεγχος δύναται νὰ ἀφυπνίσῃ τὴν συνείδησιν. Μὲ αὐτὴν τὴν περίλυπον, ἀλλὰ σταθερὰν ἀγάπην προσευχόμεθα ὅπως ὁ Παντελεήμων Θεὸς φωτίσῃ τὴν καρδίαν Ὑμῶν, χαρίσῃ εἰς Ὑμᾶς πνεῦμα εἰλικρινοῦς μετανοίας καὶ ἐπαναφέρῃ Ὑμᾶς εἰς τοὺς κόλπους τῆς ἀνοθεύτου πατερικῆς Ὀρθοδοξίας.

Μέχρι τότε, ὅμως, ἡ παρουσία Ὑμῶν ἐνώπιον τῶν ἱερῶν θυσιαστηρίων τῆς Βουλγαρίας ἀποτελεῖ σκάνδαλον τὸ ὁποῖον δὲν θὰ ἐπιτρέψωμεν.

Κλῆρος, μοναχοὶ καὶ λαϊκοὶ τῆς Βουλγαρικῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας — Πατριαρχείου Βουλγαρίας

23 Σεπτεμβρίου 2026

Σόφια, Βουλγαρία

———

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΑ ΑΓΓΛΙΚΑ

Πηγή: Συντακτικὴ ὁμάδα «Χριστοφόροι», https://www.facebook.com/hristonostsi/posts/pfbid0GBrgEK6Zr4B4ZpEM3hAU2MBCymfgfttZ6tY1foYhJYb5YW9xhaY9zhAcbBsz8zRil

TO HIS ALL-HOLINESS BARTHOLOMEW I, ARCHBISHOP OF CONSTANTINOPLE – NEW ROME AND ECUMENICAL PATRIARCH

AN OPEN SORROWFUL EPISTLE from the clergy, monastics, and laity of the Bulgarian Orthodox Church – Bulgarian Patriarchate, regarding Your forthcoming visit to the Holy Monastery of Rila

Your All-Holiness,

We address You driven not by worldly enmity or human bias, but moved by profound spiritual sorrow. This sorrow overtakes our hearts as we behold how the Ecumenical Throne, which was once a pillar of Orthodoxy and a defender of the dogmas, has today become a wellspring of scandal and a stumbling block for the entire One, Holy, Catholic, and Apostolic Church.

The occasion for this epistle is the widespread information concerning Your forthcoming visit and presiding over the Holy Eucharist in the spiritual heart of Bulgaria—the Holy Monastery of Rila, on October 19, 2026.

Holy Tradition binds us to guard the purity of the Faith more than our very lives. As the ever-memorable confessor Metropolitan Philaret (Voznesensky) wrote in his Sorrowful Epistles: “Love which is not conjoined with Truth is not the love of Christ. To keep silent concerning the Truth for the sake of a false peace means to betray God Himself.” For this very reason, as faithful children of the Bulgarian Orthodox Church, we have no right to remain silent.

Your All-Holiness, over the past decades, and with particular audacity during the current year of 2026, You have openly and consistently preached teachings that have been anathematized by the Holy Fathers:

1. You affirm the pan-heresy of ecumenism: In Vilnius (June 8, 2026) and Budapest (September 4, 2026), You preached the condemned “Branch Theory,” speaking of the “agony of divided Christianity.” You referred to holy dogmatic zeal as “sterile confessional entrenchment” and introduced the ruinous concept of “juridical ecumenism,” legitimizing Roman Papal delusions and acknowledging a primacy of the Vatican without Rome having offered any repentance whatsoever.

2. You preach a pernicious religious syncretism: In Istanbul (July 29, 2025), You equated the Divine Revelation with pagan idols and Eastern cults, claiming that the Sacred is expressed equally as “God, Allah, Brahman, or the Luminous Emptiness.” For the Orthodox Church, this is not dialogue, but a grievous blasphemy against the Holy Spirit and a direct trampling of the First Commandment of God.

3. You tore open the bleeding wound in Ukraine: Your anti-canonical incursion into a foreign jurisdiction in 2019 served as a justification for the most terrible persecution against Orthodoxy in recent history. The blood, the tears, the seized temples, and the hierarchs, clergy, and laity of the canonical Ukrainian Orthodox Church cast into dungeons all weigh heavily upon Your archpastoral conscience.

We remind You that You are preparing to visit the diocese of the Bulgarian Orthodox Church, whose Holy Synod in 2016 conciliarity, categorically, and in a confessional manner rejected the Council of Crete and decreed that “outside the Holy Orthodox Church there are no other churches.” Your teaching is in direct and insurmountable dogmatic collision with the confessional stance of our native Church.

The Holy Eucharist is the Sacrament of perfect unity of mind in the Faith. We cannot pronounce the sacred exclamation “Let us love one another, that with one mind we may confess...” together with a hierarch who preaches the destruction of the dogmas.

Therefore, following the example of the thousands of faithful clergy and laity in Georgia in 1997, and standing firmly upon the 15th Canon of the First-Second (Constantinopolitan) Council, we declare the following:

We, the Orthodox clergy, monastics, and laity of the Bulgarian Orthodox Church, refuse to accept prayerful and eucharistic communion with a primate who publicly preaches heresy. Your presiding over the Holy Liturgy on the feast day of St. John of Rila is spiritually and canonically unacceptable to us.

We call upon You to exercise prudence and to cancel Your visit to the Holy Monastery of Rila. Do not turn the brightest all-Bulgarian feast into an occasion for scandal, schism, and public unrest. Do not violate the spiritual conscience of the Bulgarian ecclesiastical fullness, which is resolved to keep the Testament of St. John of Rila and to not allow “the evil wolf to trouble the peaceful flock of Christ.”

We believe that our refusal to concelebrate with You is the highest form of true Christian love, for only strict reproof can awaken the conscience. With this sorrowful yet firm love, we pray that the All-Merciful God will enlighten Your heart, grant You a spirit of sincere repentance, and restore You to the bosom of uncorrupted Patristic Orthodoxy.
Until then, however, Your presence before the holy altars of Bulgaria is a stumbling block that we shall not permit.

Clergy, monastics, and laity of the Bulgarian Orthodox Church – Bulgarian Patriarchate

23 September 2026

Sofia, Bulgaria

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 23, 2026

Ο Άγιος Νεομάρτυς Ιωάννης ο Εξ Αγαρηνών, ο Βραχωρίτης!

Ο ΑΓΙΟΣ ΝΕΟΜΑΡΤΥΣ ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΕΞ ΑΓΑΡΗΝΩΝ, Ο ΒΡΑΧΩΡΙΤΗΣ

ΛΑΜΠΡΟΥ Κ. ΣΚΟΝΤΖΟΥ Θεολόγου - Καθηγητού

Ανάμεσα στη χορεία των Νεομαρτύρων της Εκκλησίας μας υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι χαρακτηρίζονται: «εξ Αγαρηνών». Πρόκειται για πολλούς τούρκους μουσουλμάνους, οι οποίοι, κατά τη διάρκεια της τουρκοκρατίας, ασπάσθηκαν τον Χριστιανισμό και αξιώθηκαν του μαρτυρίου.

Ένας από αυτούς είναι και ο άγιος νεομάρτυρας Ιωάννης ο εξ Αγαρηνών, ο Βραχωρίτης, τούρκος στην καταγωγή, γιός του φημισμένου Σεΐχη της Κόνιτσας και δερβίσης, δηλαδή θρησκευτικός αρχηγός και δάσκαλος της περιοχής. Γεννήθηκε περί το 1790 στην Κόνιτσα και ονομαζόταν Χασάν. Ο πλούσιος και ευγενής πατέρας του φρόντισε να του εμπεδώσει τις αρχές του Ισλάμ και να σπουδάσει κοντά σε ξακουσμένους ιεροδιδασκάλους του Ισλάμ. Κατόπιν τον έστειλε στα Γιάννενα, όπου σε ηλικία είκοσι ετών έγινε και αυτός δερβίσης. Ο Αλή Πασάς εκτίμησε τα χαρίσματά του και τις ικανότητές του και τον έστειλε στον διοικητή της Αιτωλοακαρνανίας Γιουσούφ Αράπη, να υπηρετήσει στην αυλή του, στο Βραχώρι (σημερινό Αγρίνιο), ως δερβίσης. Εκείνος τον δέχτηκε με χαρά, διότι ήταν και φίλος του πατέρα του, αναθέτοντάς του την θρησκευτική επιστασία της περιοχής, διδάσκοντας το Κοράνιο και στηρίζοντας στους μουσουλμάνους.

Αλλά ο νεαρός δερβίσης Χασάν ήταν άνθρωπος καλής θελήσεως. Διέθετε αγαθή ψυχή και έδειχνε συμπόνια για όλους τους ανθρώπους, ανεξαρτήτως καταγωγής και θρησκείας. Μάτωνε η ψυχή του βλέποντας τα δεινά των υποδούλων Χριστιανών, ενοχλούμενος για τις θηριωδίες των ομοφύλων του. Δε μπορούσε να δικαιολογήσει τη διδασκαλία του Κορανίου για τους αλλοθρήσκους, οι οποίοι ήταν άξιοι τιμωριών και εξοντώσεως.

Μια απρόσμενη όμως συνάντηση και ένας σύντομος διάλογος με έναν σεβάσμιο ορθόδοξο ιερέα, έξω από τον ναό του Αγίου Δημητρίου Αγρινίου, άλλαξε τη ζωή του. Για πρώτη φορά άκουσε για την αγάπη του Θεού, της οποίας είναι αποδέκτες όλοι οι άνθρωποι, χωρίς διακρίσεις. Διαπίστωσε με έκπληξη ότι ο ραγιάς ιερέας δεν τον μισούσε!

Μετά από αυτό, κάτι άλλαξε μέσα του. Κάποια ανεξήγητη δύναμη οδηγούσε συχνά τα βήματά του στον περίβολο του ναού. Ήταν Μεγάλη Τεσσαρακοστή, όταν αποφάσισε κάποιο βράδυ να μπει στο φτωχικό το ιερέα για να μάθει, ό, τι του απέκρυψαν οι δάσκαλοί του, για τη χριστιανική πίστη. Ακολούθως, τα βράδια της Μ. Εβδομάδος παρακολουθούσε κρυφά από κάποιο παράθυρο τις Ιερές Ακολουθίες. Η θέα του Εσταυρωμένου, το βράδυ της Μ. Πέμπτης, τον συντάραξε, παίρνοντας τη μεγάλη απόφαση να αρνηθεί το Ισλάμ και να ασπασθεί τον Χριστιανισμό.

Ζήτησε από τον ιερέα να τον βαπτίσει, αλλά εκείνος, φοβούμενος γενική σφαγή των κατοίκων, τον συμβούλεψε να πάει αλλού να βαπτισθεί. Κατέφυγε λοιπόν στην βενετοκρατούμενη Ιθάκη, όπου κατηχήθηκε, βαπτίστηκε και έλαβε το όνομα Ιωάννης. Δεν γύρισε πλέον στο Αγρίνιο, αλλά εγκαταστάθηκε στην περιοχή του Ξηρομέρου, στο χωριό Φυτείες, όπου νυμφεύτηκε μια ευσεβή νέα και προσλήφτηκε, από τον κτηματία Πάνο Γαλάνη, ως αγροφύλακας. Τον περισσότερο χρόνο τον περνούσε στην ύπαιθρο κρυμμένος, για να μην προδοθεί στους τούρκους, δοξολογώντας ασίγαστα το Χριστό, που τον αξίωσε να αναγεννηθεί και να γίνει πιστός του. Μια απόμακρη σπηλιά την είχε μεταβάλλει σε ναό, όπου προσεύχονταν με αστείρευτα δάκρυα ευγνωμοσύνης προς το Θεό. Στο χωριό έμπαινε για να λειτουργηθεί και να κοινωνήσει των Αχράντων Μυστηρίων.

Αλλά όμως τόσο οι δικοί του, όσο και οι τουρκικές αρχές του Βραχωρίου τον αναζητούσαν. Απεσταλμένοι του πατέρα του τον εντόπισαν. Προσπάθησαν να τον μεταπείσουν, χωρίς αποτέλεσμα. Ταυτόχρονα κάποιος τούρκος νερολόγος τον

αναγνώρισε και τον κατάγγειλε στον νέο διοικητή του Βραχωρίου Σουλεϊμάν Μπέη, ως αποστάτη του Ισλάμ. Αστυνομικό απόσπασμα τον συνέλαβε και τον οδήγησε στον Μουσελίμη του Βραχωρίου Ελμάς για απολογία, ο οποίος προσπάθησε με κολακείες να τον πείσει να ασπασθεί ξανά το Ισλάμ. Αλλά ο Ιωάννης με γαλήνια διάθεση, του απάντησε πως άδικα κουράζεται, διότι βρήκε την αλήθεια, που χρόνια έψαχνε και η οποία θα του χαρίσει την αιώνια ζωή. Αυτό που του ζητούσε ήταν ενάντια στην ευτυχία που βίωνε ως πιστός του Χριστού, του αληθινού και ζωντανού Θεού. Ήξερε βεβαίως πως τον περίμενε η θανατική καταδίκη, διότι αυτό προστάζει το Κοράνιο σε περίπτωση αλλαξοπιστίας μουσουλμάνου.

Ακούγοντας αυτά τα λόγια ο φανατικός Μουσελίμης έγινε θηρίο από το θυμό του, θεωρώντας τα μεγάλη προσβολή. Διέταξε να τον κλείσουν στο μπουντρούμι, αφού τον βασανίσουν χωρίς λύπηση, ελπίζοντας ότι έτσι θα μεταπείθονταν. Τον άρπαξαν οι στρατιώτες, φορώντας του βαριά αλυσίδα στο λαιμό και δένοντάς του τα πόδια σε βαρύ ξύλο. Τον ραβδίζανε ανελέητα, τον κλωτσούσαν και τον περιγελούσαν. Ο Ιωάννης υπόμεινε με υπεράνθρωπη καρτερία το μαρτύριο για μέρες, δεν φώναζε, δεν διαμαρτύρονταν, παρά μόνο προσευχόταν: «Θεέ μου βοήθησε με»!

Ο θηριώδης Μουσελίμης αφού είδε ότι δεν έφερναν αποτέλεσμα τα βασανιστήρια, αποφάσισε να τον θανατώσει, διότι δεν ήθελε μια νέα προσβολή από τον Μάρτυρα. Διέταξε να τον μεταφέρουν στον περίβολο του ναού του Αγίου Δημητρίου. Εκεί κάτω από τον θεόρατο πλάτανο, ο οποίος σώζεται μέχρι σήμερα, τον αποκεφάλισαν, αρνούμενοι να του επιτρέψουν να κάμει το σημείο του σταυρού. Ήταν 23 Σεπτεμβρίου του 1814. Απαγόρευσαν δε να ταφεί το λείψανό του, ρίχνοντάς το σε παρακείμενο βούρκο για να το φάνε τα σκυλιά. Κάποιοι όμως τολμηροί Χριστιανοί ζήτησαν και πήραν την άδεια ταφής του σε κοντινό χωράφι, με την προϋπόθεση να μην τελεσθεί χριστιανική κηδεία.

Λίγο καιρό μετά μετέφεραν τα τίμια λείψανά του, με κίνδυνο, στην ιστορική Ιερά Μονή Προυσού, όπου τα εντοίχισαν στο ναό. Βρέθηκαν το 1974 να ευωδιάζουν, επιτελώντας πολλά θαύματα.

Τόσο το Αγρίνιο, όσο και η γενέτειρά του η Κόνιτσα, τιμούν αρκούντως τον άγιο Ιωάννη. Μάλιστα εφέτος συμπληρώνονται διακόσια χρόνια από το μαρτυρικό του θάνατο. Η ιερή μνήμη του τιμάται στις 23 Σεπτεμβρίου, την ημέρα του ενδόξου μαρτυρίου του.

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (13ον- Τελευταίον)

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (13^ον - Τελευταίον).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 23η Σεπτεμβρίου 2026

Μέρος δέκατον τρίτον- Τελευταίον

Μετά τα όσα ελέχθησαν στο προηγούμενο μέρος για τη στάση που τήρησαν οι παπικοί απέναντι στην ψευδοσύνοδο, θα κλείσουμε τη σειρά των δημοσιεύσεών μας με ένα άλλο, εξ’ ίσου σοβαρό θέμα, που αναφέρεται στον κοινό βηματισμό της ψευδοσυνόδου με την Β΄ Βατικανή «Σύνοδο», το οποίο βρίσκεται σε στενή εξάρτηση με το προηγούμενο θέμα.

Τον κοινό βηματισμό μεταξύ της ψευδοσυνόδου και της Β΄ Βατικανής ανέπτυξε σε μια υπέροχη ομιλία του με τίτλο: «Από την Β΄ Βατικανή (1965) στην πανορθόδοξη Σύνοδο, (Κρήτη 2016)»[1] ο πρωτοπρ. π. Πέτρος Χιρς, Διδάκτορας της Θεολογικής Σχολής του Α.Π.Θ. και βαθύς γνώστης των αποφάσεων της Β΄ Βατικανής, (1962-65). Ο π. Πέτρος με βάση τη σχετική έρευνά του απέδειξε ότι μεταξύ της ψευδοσυνόδου και της Β΄ Βατικανής υφίσταται μια βαθειά εσωτερική σχέση. Πιο συγκεκριμένα απέδειξε με αδιάσειστα στοιχεία, ότι μεταξύ των δύο αυτών συνόδων υφίσταται μια καταπληκτική ομοιότης και ως προς την οργάνωση και ως προς την θεματολογία και ως προς τις αποφάσεις, έτσι ώστε αβίαστα να βγαίνει το συμπέρασμα, ότι η ψευδοσύνοδος σχεδόν αντιγράφει την Β΄ Βατικανή. Από την παραπάνω μελέτη του π. Πέτρου θα αντλήσουμε ορισμένα αποδεικτικά στοιχεία, τα οποία επιβεβαιώνουν αυτή την τραγική πραγματικότητα.

Ένα πρώτο αποδεικτικό στοιχείο είναι το γεγονός ότι η ψευδοσύνοδος συγκλήθηκε, όπως και η Β΄ Βατικανή, όχι για να αντιμετωπίσει δογματικά ζητήματα, ή να καταδικάσει σύγχρονες αιρέσεις της εποχής μας, όπως συνέβη με όλες τις προηγούμενες Οικουμενικές Συνόδους, αλλά για να επιφέρει «εκσυγχρονισμό και αναδιοργάνωση της Εκκλησίας». Όπως είναι γνωστό οι άγιοι Πατέρες σε κάθε εποχή και σε κάθε τοπική, ή Οικουμενική Σύνοδο, είχαν ως βασικό τους μέλημα την αφύπνιση της εκκλησιαστικής συνείδησης. Φρόντιζαν να εφιστούν την προσοχή του πληρώματος της Εκκλησίας στη νόθευση και αλλοίωση της ευαγγελικής αποκαλύψεως από τους «βαρείς λύκους», (Πραξ.20,29), τους «λαλούντας διεστραμμένα», (Πραξ.20,30), τους «ψευδοδιδασκάλους», (Β΄Πετρ.2,1), τις «αιρέσεις απωλείας», (Β΄ Πετρ.2,1). Αντίθετα μ’ αυτήν την πάγια αποστολική, Πατερική και συνοδική πρακτική της Εκκλησίας τόσο η Β΄ Βατικανή όσο και η ψευδοσύνοδος δεν επεσήμαναν καμία πλάνη, καμία αίρεση, καμία διαστροφή της εκκλησιαστικής διδασκαλίας και ζωής! Ήδη έχει επισημανθεί από πολλους ότι η λέξη αίρεση είναι άγνωστη στα κείμενά της ψευδοσυνόδου. Απεναντίας μάλιστα, στο κείμενο «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας με τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» οι αιρετικές παρεκκλίσεις από τη διδασκαλία των Πατέρων και των Οικουμενικών Συνόδων χαρακτηρίζονται απλώς «παραδεδομένες θεολογικές διαφορές, ή τυχόν νέες διαφοροποιήσεις» (παρ.11), τις οποίες καλούνται η Ορθόδοξη Εκκλησία και η ετεροδοξία να «υπερβούν» (παρ.11) Είναι, λοιπόν, εμφανέστατος ο επηρεασμός από την Β΄ Βατικανή και πιο συγκεκριμένα από το περί Οικουμενισμού διάταγμά της![2]

Μιμουμένη, λοιπόν, η ψευδοσύνοδος σχεδόν εξ’ ολοκλήρου την Β΄ Βατικανή ως προς το αντικείμενό της, εμφανίζει να έχει ως λόγον ύπαρξης αυτής, την ανανέωση και ανακαίνιση της εσωτερικής ζωής και οργάνωσης της Εκκλησίας. Την αλήθεια αυτή διακήρυξε ξεκάθαρα ο ίδιος ο Οικουμενικός Πατριάρχης κ. Βαρθολομαίος, ο οποίος σε παλαιότερο δημοσίευμά του στο Ρωμαιοκαθολικό περιοδικό The National Catholic Reporter έγραψε τα εξής αποκαλυπτικά των προθέσεών του για την ψευδοσύνοδο: «Οι δικοί μας στόχοι είναι ίδιοι με αυτούς του πάπα Ιωάννη 23ου, να εκσυγχρονίσουμε την Εκκλησία και να προωθήσουμε την ενότητα των Χριστιανών. Επίσης η Σύνοδος θα σημάνει το άνοιγμα της Ορθόδοξης Εκκλησίας στις μη Χριστιανικές θρησκείες και σε ολόκληρη την ανθρωπότητα. Αυτό σημαίνει μία νέα στάση έναντι του Ισλάμ, του Βουδισμού, του σύγχρονου πολιτισμού και όσον αφορά τις επιδιώξεις για αδελφότητα χωρίς ρατσιστικές διακρίσεις…Με άλλα λόγια θα σημάνει το τέλος δώδεκα αίώνων απομόνωσης της Ορθόδοξης Εκκλησίας…».[3]

Σε αντίθεση με αυτήν την προσέγγιση του κ. Βαρθολομαίου ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς εξηγεί: «Τυγχάνει αναμφισβήτητο γεγονός ότι οι Άγιες και Θεοσύλλεκτες Σύνοδοι των Αγίων και Θεοφόρων Πατέρων είχαν πάντοτε ενώπιόν τους ένα συγκεκριμένο πρόβλημα το πολύ δε δύο, ή τρία προβλήματα, που ετίθεντο ενώπιον της Εκκλησίας εκ μέρους των μεγάλων αιρέσεων και σχισμάτων και γενικώς εκείνων οι οποίοι διέστρεφαν την ορθή πίστη, έσχιζαν και διασπούσαν την ενότητα της Εκκλησίας και έθεταν σε σοβαρό κίνδυνο τη σωτηρία των πιστών, τη σωτηρία του ευσεβούς και περιούσιου λαού του Θεού και ολοκλήρου της κτίσεως. Διά τούτο οι Άγιες Οικουμενικές Σύνοδοι, όπως όλοι γνωρίζουμε, είχαν πάντοτε χριστολογικό, σωτηριολογικό, εκκλησιολογικό χαρακτήρα. Το γεγονός αυτό σημαίνει, ότι το κεντρικόν τους θέμα και το κύριον ευαγγέλιόν τους ήταν πάντοτε ο Θεάνθρωπος Ιησούς Χριστός και η εν Αυτώ σωτηρία μας, η εν Αυτώ θέωσίς μας».[4]

Ένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο είναι το γεγονός ότι η ψευδοσύνοδος, σε ευθεία αντίθεση με την Συνοδική μας Παράδοση, βρίσκεται σε κοινό βηματισμό με την Β΄ Βατικανή όχι μόνο σε μία συνοδική νομιμοποίηση του Οικουμενισμού, αλλά και σε μια σχεδόν πλήρη εναρμόνιση με την νέα οικουμενιστική εκκλησιολογία της. Όπως είναι γνωστό η Β΄ Βατικανή με το περί οικουμενισμού διάταγμά της έβαλε τα θεμέλια του παπικού Οικουμενισμού, νομοθέτησε δε μια νέα Εκκλησιολογία και μια νέα αντίληψη σχετικά με την εκκλησιολογική θέση των ετεροδόξων, αλλά και με την φύση της Ρωμαιοκαθολικής «Εκκλησίας» καθ’ εαυτήν. Πιο συγκεκριμένα «η εικόνα της Εκκλησίας που αναδύεται από τα κείμενα της Β΄ Βατικανής είναι μία ιδιάζουσα Εκκλησία δύο βαθμίδων με δύο είδη βαπτίσματος, ή δύο αποτελέσματα εκ του ενός βαπτίσματος. Σύμφωνα με τη διδασκαλία αυτή οι κατέχοντες μόνο το βάπτισμα, χωρίς την πραγματικότητα της Ευχαριστίας, δηλαδή οι περισσότεροι Προτεστάντες, ενσωματώνονται αληθινά στο Σώμα του Χριστού με το βάπτισμα, χωρίς όμως να μετέχουν στο Αίμα του Χριστού, στην Ευχαριστία. Όσοι θεωρούνται πως κατέχουν μια έγκυρη Ευχαριστία, επειδή έχουν Αποστολική Διαδοχή, δηλαδή οι Ορθόδοξοι, αυτοί παρ’ ότι συμμετέχουν αληθινά στο Σώμα και Αίμα του Χριστού, εν τούτοις παραμένουν ‘τραυματισμένοι’, στερούμενοι όχι το πλήρωμα του Χριστού, αλλά το πλήρωμα της κοινωνίας με τον εκπρόσωπο Αυτού, τον Ανώτατο Ποντίφικα».[5] Η παραπάνω δογματική διδασκαλία, μπορούμε να πούμε ότι εναρμονίζεται πλήρως με την απόδοση εκκλησιολογικής υποστάσεως στους ετεροδόξους αιρετικούς από την ψευδοσύνοδο. Όπως είναι γνωστό στο δογματικού περιεχομένου κείμενο με τίτλο: «Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν χριστιανικόν κόσμον» η ψευδοσύνοδος αντί να ανανεώσει την καταδίκη των ετεροδόξων ως αιρετικών και αντί να τους καλέσει σε μετάνοια και επιστροφή στην Ορθοδοξία, αναγνώρισε την ιστορική ονομασία τους ως «Εκκλησιών», νομιμοποιώντας συνοδικά, και αποδίδοντας σ’ αυτούς εκκλησιαστικότητα και διαγράφοντας έτσι μια Συνοδική Παράδοση δέκα αιώνων.

Ένα άλλο αποδεικτικό στοιχείο κοινού βηματισμού είναι ο κυρίαρχος και καθοριστικός ρόλος των ακαδημαϊκών θεολόγων τόσο στην ψευδοσύνοδο όσο και στην Β΄ Βατικανή. Όπως προκύπτει τόσο από τα πρακτικά της Β΄ Βατικανής, όσο και από την προπαρασκευαστική διαδικασία της συγκροτήσεώς της, οι ακαδημαϊκοί θεολόγοι ήταν οι σχεδιαστές των μεγάλων μεταρρυθμίσεων που εγκαινιάστηκαν σ’ αυτήν. Η συμβολή τους χαρακτηρίστηκε «αξιοσημείωτη». Τόσον ο Πάπας Παύλος ο ΣΤ΄ όσο και οι επίσκοποι της Β΄ Βατικανής είχαν επίγνωση της σπουδαιότητας των θεολόγων της. Η «Σύνοδος» αναγνώρισε επισήμως τις επί δεκαετίες εργώδεις προσπάθειες των για την αναμόρφωση της θεολογίας, ιδιαιτέρως δε της εκκλησιολογίας της.

Αλλά και στην ψευδοσύνοδο του Κολυμπαρίου καθιερώθηκε παρόμοια τακτική. Τόσο κατα το στάδιο προπαρασκευής της, όσο και κατά την διεξαγωγή των εργασιών της κυρίαρχο ρόλο είχαν οι ακαδημαϊκοί θεολόγοι, χωρίς να παραθεωρούνται και ελάχιστες επαινετές εξαιρέσεις. Οι Επίσκοποι, οι λοιποί κληρικοί, οι μοναχοί, ακόμα και οι Ιεραρχίες των τοπικών Εκκλησιών, κρατήθηκαν ουσιαστικά και σε μεγάλο βαθμό εκτός της προπαρασκευαστικής διαδικασίας. Μόνο μία μικρή ομάδα ακαδημαϊκών θεολόγων και συγκεκριμένων επισκόπων καθοδήγησαν και διαμόρφωσαν τα υποβληθέντα προς επικύρωση κείμενα στην ψευδοσύνοδο. Είναι επίσης γνωστός ο κυριάρχος ρόλος του μακαριστού επισκόπου Περγάμου και καθηγητού κυρού Ιωάννη Ζηζιούλα κατά την διάρκεια των εργασιών της ψευδοσυνόδου. Αυτό σημαίνει ότι η λογικοκρατούμενη σκέψη και η ακαδημαϊκή θεολογία έρχονται ουσιαστικά να αντικαταστήσουν την εμπειρία της θεώσεως. Παύει δηλαδή να προέχει η αναζήτηση αγίων και θεοφόρων ανδρών, με θείο φωτισμό, με αληθινά Ορθόδοξο, ομολογητικό, μαρτυρικό φρόνημα, ενώ επιλέγονται πρόσωπα με πανεπιστημιακές επιδόσεις και περγαμηνές, που εμπνέονται και εκφράζουν το οικουμενιστικό πνεύμα του θρησκευτικού συγκρητισμού της Νέας Εποχής. Για την Ορθόδοξη Θεολογία, για την οποία αληθής θεολόγος είναι αυτός που προσεύχεται αληθινά, το να καθοδηγούν οι ακαδημαϊκοί θεολόγοι την προπαρασκευή και τις εργασίες της ψευδοσυνόδου είναι ξένο προς την Ορθόδοξη συνοδική μας παράδοση. Δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι σε όλες τις άγιες Οικουμενικές και Τοπικές συνόδους η Ορθόδοξη πίστη ανακηρύχθηκε και ειπώθηκε από ασκητικούς επισκόπους και όχι από φιλοσοφίζοντες σχολαστικούς ακαδημαϊκούς, που δεν είχαν σχέση με τη νηπτική θεολογία και πράξη.

Σήμερα, δέκα χρόνια μετά την ψευδοσύνοδο, είμαστε πλέον σε θέση να αξιολογήσουμε καλύτερα και να βγάλουμε ασφαλέστερα συμπεράσματα γύρω από την οικουμενιστική ταυτότητα της ψευδοσυνόδου. Τώρα μπορούμε να κατανοήσουμε καλύτερα, ότι ένας από τους κύριους στόχους της ψευδοσυνόδου ήταν να προωθήσει την «ενότητα των χριστιανών» κατά τα πρότυπα της οικουμενιστικής πορείας την οποία χάραξε και εφάρμοσε η Β΄ Βατικανη «Σύνοδος».

Το γεγονός ότι αυτός ο στόχος δεν επετεύχθη μέχρι σήμερα, οφείλεται κατά την ταπεινή μου γνώμη, στη σθεναρή αντίσταση του πιστού λαού του Θεού και προ πάντων στην ευλογημένη αποτείχιση. Σε όλους δηλαδή εκείνους που με παλληκαριά και ομολογιακό φρόνημα ύψωσαν «τείχος», (εξ ού και αποτείχιση), ορθοδόξου αντιστάσεως απέναντι στα σκοτεινά σχέδια των οικουμενιστών, γενόμενοι μιμητές των αγίων Πατέρων. Είναι ενθαρυντικό το γεγονός ότι το «τείχος» αυτό ημέρα με την ημέρα αυξάνει και γιγαντώνεται όλο και περισσότερο, καθώς πληροφορούμεθα ότι όλο και περισσότεροι εν Χριστώ αδελφοί προστίθενται στην ευλογημένη αποτείχιση και καθίστανται «θεηγόροι οπλίται παρατάξεως Κυρίου». Περιμέναμε αυτό το «τείχος» να το υψώσει πρώτη η Διοικούσα Εκκλησία, ακυρώνοντας συνοδικά τις κακόδοξες αποφάσεις της ψευδοσυνόδου και μιμούμενη το παράδειγμα των τεσσάρων Εκκλησιών, που δεν έλαβαν μέρος σ’ αυτήν. Δυστυχώς όμως διαψευσθήκαμε. Δυστυχώς!

[1] Βλ. περιοδ. «Θεοδρομία», «Ούτε Αγία, ούτε Μεγάλη, ούτε Σύνοδος», έτος ΙΗ΄ τεύχη 3-4, Δεκέμβριος 2016, σελ. 577-596.

[2] Unitatis Redintergratιo παρ. 3,4 και Π. Χιρς, «Η εκκλησιολογική αναθεώρηση της Β΄ Βατικανής Συνόδου», εκδ. Uncut Mountain Press, 2014 σ.287-292

[3] Council Coming for Orthodox” interview by Desnond O΄Grady, The National Catholic Reporter, in the January 21,1977

[4] Βλ. Ορθόδοξος Τύπος , 304/10.2.1978, σ.3

[5] Ο.π. … σελ. 305.

Δείτε σχετικά και:

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (12ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (11ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (10ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (9ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (8ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (7ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (6ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (5ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (4ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (3ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (2ον)

-Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (1ον)

Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 21, 2026

Σειρά δημοσιεύσεων με αφορμή τη συμπλήρωση δέκα ετών από την ψευδοσύνοδο της Κρήτης, (2016). (12ον)

ΣΕΙΡΑ ΔΗΜΟΣΙΕΥΣΕΩΝ ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΤΗ ΣΥΜΠΛΗΡΩΣΗ ΔΕΚΑ ΕΤΩΝ ΑΠΟ ΤΗΝ ΨΕΥΔΟΣΥΝΟΔΟ ΤΗΣ ΚΡΗΤΗΣ, (12ον).

Αρχ. Παύλου Δημητρακοπούλου

Θεολόγου- συγγραφέως

Εν Θεσσαλονίκη τη 21η Σεπτεμβρίου 2026

Μέρος δωδέκατον

Συνεχίζουμε τη σειρά των δημοσιεύσεών μας με ένα θέμα που θεωρώ ότι έχει μια ειδική βαρύτητα και σημασία. Πρόκειται για τη στάση που τήρησαν οι παπικοί απέναντι στην ψευδοσύνοδο. Τέλος θα κλείσουμε τη σειρά των δημοσιεύσεών μας με ένα άλλο, εξ’ ίσου σοβαρό θέμα, που αναφέρεται στον κοινό βηματισμό της ψευδοσυνόδου με την Β΄ Βατικανή «Σύνοδο», το οποίο βρίσκεται σε στενή εξάρτηση με το πρώτο.

Η στάση των παπικών απέναντι στην ψευδοσύνοδο.

Μια σημαντική παράμετρος της ψευδοσύνοδου, η οποία δεν θα πρέπει να παραθεωρείται, ούτε να υποτιμάται, είναι και η θετική στάση που τήρησαν οι ετερόδοξοι παπικοί απέναντι σ’ αυτήν. Βέβαια γύρω από το θέμα αυτό, όπως και το σχετικό με την σχέση της ψευδοσύνοδου με την Β΄ Βατικανή «Σύνοδο», έχουν ήδη αναφερθεί άλλοι ερευνητές. Ωστόσο η ανάδειξη και επισήμανση αυτών σήμερα, δέκα χρόνια μετά την ψευδοσύνοδο, έχει μια ειδική βαρύτητα και σημασία, διότι μας βοηθάει να κατανοήσουμε καλύτερα, από μια άλλη σκοπιά τώρα, από τη σκοπιά των παπικών, τα σαθρά οικουμενιστικά θεμέλια πάνω στα οποία οικοδομήθηκε η ψευδοσύνοδος.

Το πρώτο που πρέπει να τονίσουμε είναι ότι στο Κολυμπάρι πραγματοποιήθηκε μια πρωτοφανής «παρέλαση» εκπροσώπων όλων σχεδόν των αιρετικών και ασφαλώς και των παπικών από κάθε γωνιά της γης. Ήδη ευθύς εξ’ αρχής οι διοργανωτές της ψευδοσυνόδου με την τιμητική παρουσία των ετεροδόξων μας έδωσαν το στίγμα των σχέσεών τους με τους ετεροδόξους. Τους προσκάλεσαν επίσημα ως παρατηρητές, αφ’ ενός μεν για να την «λαμπρύνουν» με την παρουσία τους και αφ’ ετέρου για να φανεί και έμπρακτα ότι δεν τους θεωρούν πλέον ως αιρετικές κοινότητες, αλλά ως Εκκλησίες. Μόνο στην Β΄ Βατικανή «Σύνοδο» εμφανίστηκε η καινοτομία των παρατηρητών, την οποία δυστυχώς αντέγραψε και η ψευδοσύνοδος.

Το φαινόμενο ήταν τραγικό. Μέσα στην αίθουσα των συνεδριάσεων, όπου κλήθηκε το «Πνεύμα της αληθείας» (Ιωάν.14,16) να ομιλήσει δια του στόματος των συνέδρων, παρίσταντο ψευδεπίσκοποι, φορείς της πλάνης και του ψεύδους, αμετανόητοι αιρετικοί, καταδικασμένοι από προγενέστερες Άγιες Συνόδους. Και αυτοί να δηλώνουν προκλητικά ότι αισθάνονται ευτυχείς και κατενθουσιασμένοι, που τους δόθηκε η ευκαιρία να παραβρεθούν στο «μεγάλο γεγονός της Ορθόδοξης Εκκλησίας»! Την χαρά τους εκδήλωσαν και μέσω ειδικής εκπομπής της κρατικής ελληνικής τηλεόρασης (ΕΡΤ1) της 24ης Ιουλίου 2016. Όπως μας πληροφορεί η επίσημη δημοσιογραφική ενημέρωση, ολόκληρος σχεδόν ο ετερόδοξος κόσμος εξεφράσθη με ενθουσιασμό και επαινετικά σχόλια για την ψευδοσύνοδο.

Μ’ ένα ιδιαίτερο τρόπο πανηγύρισε το Βατικανό. Ο έντυπος και ηλεκτρονικός τύπος όλων των απανταχού της γης παπικών αφιέρωσε πλήθος άρθρων και εγκωμιαστικών σχολίων γι’ αυτήν. Ο πρώην Πάπας κυρός Φραγκίσκος με ιδιαίτερη ικανοποίηση χαιρέτισε με ανάρτηση του στο τουΐτερ (twitter), την έναρξη της ψευδοσυνόδου. Έγραψε: «Ας ενώσουμε τις προσευχές μας με τους Ορθόδοξους αδελφούς μας για την Αγία και Μεγάλη Σύνοδο της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η οποία αρχίζει σήμερα στην Κρήτη». Αργότερα, μετά τη λήξη των εργασιών της σε συνέντευξή του στην εφημερίδα «Λα Στάμπα», («La Stampa»), δήλωσε ότι η ψευδοσύνοδος «ήταν ένα βήμα προς τα εμπρός, αν και δεν είναι 100% ...Πάρτε, για παράδειγμα, τα παιδιά…Πρώτα, σέρνονται, και στη συνέχεια, προχωρούν με τα πόδια. Το ίδιο το γεγονός ότι η Εκκλησία, [των ορθοδόξων], είχε μια συνάντηση, για να δει ο ένας κατά πρόσωπο τον άλλον, να προσευχηθούν μαζί και να μιλήσουν, είναι πολύ θετική εξέλιξη, και είμαι ευγνώμων στον Κυριο γι’ αυτό».[1] Καταλαβαίνει ο καθένας μας, τι μπορεί να σημαίνει αυτό, όταν δηλαδή πανηγυρίζουν οι εχθροί της Εκκλησίας και λυπούνται και θλίβονται τα μέλη Της! Παπικά ΜΜΕ ανέφεραν ότι οι εργασίες της ψευδοσυνόδου άρχισαν με ένα «εγκάρδιο ευχαριστώ» του Πατριάρχη κ. Βαρθολομαίου προς τον Πάπα Φραγκίσκο για την προσευχή του με πιστούς, που συγκεντρώθηκαν στην πλατεία του Αγίου Πέτρου.[2]

Η μηνιαία εφημερίδα «Καθολική», όργανο των Ουνιτών στην Ελλάδα, στο φύλλο της 30ης Ιουνίου 2016, (Περίοδος Β΄ Αριθμ. 179), αφιερώνει πρωτοσέλιδο άρθρο με τίτλο: «Μήνυμα της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας». Στο δημοσίευμα παρουσιάζεται η ευχετήρια επιστολή της «Ιεράς Συνόδου της Καθολικής Ιεραρχίας της Ελλάδος» προς «Την Αυτού Θειοτάτην Παναγιότητα κ. κ. Βαρθολομαίον, Οικουμενικόν Πατριάρχην». Σ’ αυτήν μεταξύ άλλων αναφέρει: «Θεωρούμεν ευλογίαν δι' όλην την Εκκλησίαν του Χριστού και γεγονός ιστορικόν και ελπιδοφόρον δι' όλην την ανθρωπότητα την σύγκλησιν της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου των Ορθοδόξων Εκκλησιών, της οποίας αι εργασίαι αρχίζουν τας ημέρας αυτάς εις την Αποστολικήν Μεγαλόνησον Κρήτην. Σας συνοδεύομεν με την προσευχήν των μελών της Ιεράς Συνόδου της εν Ελλάδι Καθολικής Εκκλησίας και του πληρώματος αυτής. Ζητούμεν από τον Σωτήρα Χριστόν να πέμψη εις το σύγχρονον ‘υπερώον’ της Ορθοδόξου Ακαδημίας Κρήτης το Πανάγιον Πνεύμα, το οποίον ‘συγκροτεί τον θεσμόν της Εκκλησίας’. Να κατέλθει άφθονον εις τας κεφαλάς και τας καρδίας των Αγίων Προκαθημένων και όλων των Συνοδικών Πατέρων της Πανορθοδόξου Αγίας αυτής Συνόδου εις πνευματικόν όφελος όλης της χριστιανοσύνης. Ευχόμεθα κάθε επιτυχίαν εις τας εργασίας της εν Πνεύματι Αγίω συναγομένης Πανορθοδόξου Αγίας Συνόδου και ευελπιστούμεν ότι αύται θα διεξαχθούν εν αγαστή συνεργασία και ομοθυμία, ώστε το κοινόν αυτής Μηνυμα να αποτελέσει ‘χαράν και ελπίδα’ δι' όλον τον σύγχρονον χριστιανικόν κόσμον. Μεταφέρατε, Σας παρακαλούμεν, εις την Ιεράν Ομήγυριν την βεβαιότητα της προσευχής μας, του σεβασμού μας και της εν Χριστώ αγάπης μας, η οποία και οφείλει να ‘συνέχει ημάς’ όλους τους εν Χριστώ αδελφούς»[3].

Ο καρδινάλιος Κουρτ Κοχ, επικεφαλής του Ποντιφικού Συμβουλίου για την Προώθηση της Χριστιανικής Ενότητας, υπογράμμισε πώς «μία τέτοια Συνοδος θα έφερνε πιο κοντά τις δύο Εκκλησίες, γεφυρώνοντας διαφορές και παράγοντας παράλληλα νέες διαμορφωμένες σχέσεις μεταξύ Πάπα και Ορθόδοξης Εκκλησίας. ‘Θα ήταν ευχή να καθίσουν στο ίδιο τραπέζι στο μέλλον, Ρωμαιοκαθολική και Ορθόδοξη εκκλησία’, ήταν τα λόγια του καρδινάλιου και εκπροσώπου του ‘Παπα’ Κουρτ Κοχ, λίγο μετά τη συνάντηση αντιπροσωπείας ιεραρχών με τον Περιφερειάρχη Κρήτης. Όπως υπογράμμισε ‘μία ανάλογη Συνοδος, όπως αυτής που λαμβάνει χώρα στο Κολυμπάρι, θα είχε πολλά να αναδείξει ανάμεσα στον Καθολικισμό και την Ορθοδοξία’».[4]

Ο Αντριάνο Ροκούτσι, καθηγητής της ιστορίας στο Πανεπιστήμιο «Ρόμα Τρε», και Γενικός Γραμματέας της κοινότητας του «Αγίου Αιγιδίου» σε συνέντευξή του δήλωσε μεταξύ άλλων ότι: «Η Πανορθόδοξη έχει μεγάλη σημασία για το σύνολο του χριστιανικού κόσμου, αφού ενισχύει την ενότητα της Εκκλησίας γύρω από την πίστη, γύρω από το ευαγγέλιο σε όλο το χριστιανικό δόγμα, προς όφελος όλων των Χριστιανών …Όταν ένα τέτοιο σημαντικό κομμάτι του χριστιανισμού βρίσκει τη δύναμη να μιλήσει με μία φωνή, αγγίζει πολλές διαφορετικές χώρες, θρησκείες και πολιτισμούς, όλης της ανθρωπότητας».[5]

Το επίσημο περιοδικό των Ιησουητών στην Ελλάδα: «Ανοιχτοί ορίζοντες», (τευχ. 1101, Σεπτέμβριος-Οκτώβριος 2016, σελ. 6-11), δημοσίευσε άρθρο του ουνίτη ψευδοεπισκόπου Γρατιανουπόλεως κυρού Δημητρίου Σαλάχα με τίτλο: «Η πρόσφατη πανορθόδοξος Σύνοδος και οι Διαχριστιανικές σχέσεις». Ο συντάκτης κάνει εκτενή λόγο για τον Διαχριστιανικό Διάλογο μεταξύ Ορθοδόξων και Ρωμαιοκαθολικών και προσπαθεί να προσδιορίσει «πως διαμορφώνεται από δω και πέρα η εκκλησιολογική διάσταση αυτού του Διαλόγου με βάση την απόφαση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου της Ορθοδόξου Εκκλησίας», αλλά και «τι επιπτώσεις πιθανόν να έχει η απόφαση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου στην περαιτέρω πορεία του Θεολογικού Διαλόγου». Τέλος καταλήγει: «Θεωρώ ότι η απόφαση της Αγίας και Μεγάλης Συνόδου στην Κρήτη για τις ‘Σχέσεις της Ορθοδόξου Εκκλησίας προς τον λοιπόν Χριστιανικόν Κοσμον’ είναι ιστορική και σημαντική: Για πρώτη φορά πράγματι οι Ορθόδοξες Εκκλησίες, στην πλειοψηφία τους, με συνοδική πανορθόδοξη απόφαση επικυρώνουν και εμπεδώνουν τη βούληση ενεργούς συμμετοχής τους, παρά τις αρνητικές φωνές που ακούονται, εις την Οικουμενικήν Κινησιν των νεωτέρων χρόνων, εν τη πεποιθήσει ότι δια του Διαλόγου δίδουν δυναμικήν μαρτυρίαν του πληρώματος της εν Χριστώ αληθείας και των πνευματικών αυτής θησαυρών προς τούς εκτός αυτής, με αντικειμενικόν σκοπόν την προλείανσιν της οδού της οδηγούσης προς την ενότητα».[6]

Με όλα όσα προηγουμένως παραθέσαμε, πήραμε μια γεύση των εγκωμιαστικών σχολίων των παπικών για την ψευδοσύνοδο. Στο σημείο αυτό έχει σημασία να αναζητήσουμε τους βαθύτερους λόγους, για τους οποίους τόσον ο πρώην Πάπας Φραγκίσκος όσον και άλλες εξέχουσες προσωπικότητες από τον θεολογικό και εκκλησιαστικό κόσμο των παπικών θεωρούν την ψευδοσύνοδο «ιστορική και σημαντική». Την θεωρούν «ιστορική και σημαντική» ακριβώς διότι, όπως θα δούμε στο επόμενο και τελευταίο μέρος, σε πολλά σημεία αντιγράφει την Β΄ Βατικανή «Σύνοδο».

(Συνεχίζεται)

[1] Ὅταν ὁ Πάπας λέει γιά τήν Πανορθόδοξη πώς ἔγινε «ἕνα βήμα πρός τά ἐμπρός», νά ἀνησυχοῦμε γιά τό...ἐμπρός; 27-6-2016 http://www.vimaorthodoxias.gr/all/item/84234

[2] http://aktines.blogspot.gr/2016/06/blog-post_191.html

[3] Εὐχετήρια ἐπιστολή τῆς Καθολικῆς Ἱεραρχίας τῆς Ἑλλάδος πρός τήν Ἁγία καί Μεγάλη Σύνοδο τῆς Ορθοδοξίας, 17-6-2016, http://episkopisyrou.gr/efchitiria-epistoli-tis-katholikis-ierarchias-tis-ellados-pros-tin-agia-megali-sinodo-tis-orthodoxias/

[4] Βλ. Εισήγηση π. Αγγέλου Αγγελακοπούλου, Κληρικού τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Πειραιῶς, (MSc Θεολογίας), σε Ημερίδα με τίτλο: «Ο εκτός Εκκλησίας αιρετικός κόσμος επαινεί την ψευδοσύνοδο της Κρήτης», στο περιοδ. «Θεοδρομία», «Ούτε Αγία, ούτε Μεγάλη, ούτε Σύνοδος», έτος ΙΗ΄ τεύχη 3-4, Δεκέμβριος 2016, σελ. 281, http://www.vimaorthodoxias.gr/arxeio/item/84059-ανοιχτό-το-ενδεχόμενο-για-σύνοδο-ορθοδόξων-καθολικών

[5] http://www.vimaorthodoxias.gr/all/item/83626

[6] http://jesuits.gr/wp-content/uploads/2018/01/Τεύχος-1101.pdf