Το διαχριστιανικό όραμα του ΠΣΕ και η ομολογιακή αντίδραση του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς

Το διαθρησκειακό όραμα του συγκρητιστικού οργανισμού αποτυπώνεται στον έντυπο «οδηγό» της ΣΤ΄ Γενικῆς Συνελεύσεως του ΠΣΕ στο Βανκούβερ του Καναδά (24 Ιουλίου – 10 Αυγούστου 1983).

Σύμφωνα με τον κείμενο του ΠΣΕ, οι μεγάλες θρησκευτικές κοινότητες δεν θα εξαφανιστούν, κανείς δεν θα έχει το πάνω χέρι, και οι άνθρωποι θα εξακολουθήσουν να διαμένουν στη Βασιλεία του Θεού δίχως να έχουν πρωτίστως γίνει Χριστιανοί:

«Στό τέλος οἱ μεγάλες θρησκευτικές κοινότητες δέν θά ἐξαφανισθοῦν. Κανείς δέν θά ἔχει τό ἐπάνω χέρι. Οἱ Ἰουδαῖοι θά παραμείνουν Ἰουδαῖοι· οἱ Μουσουλμᾶνοι θά παραμείνουν Μουσουλμᾶνοι· καί οἱ ἀνήκοντες στά μεγάλα Ἀνατολικά θρησκεύματα θά παραμείνουν Ἰνδουϊστές, Βουδδιστές καί Ταοϊστές. Ἡ Ἀφρική θά ἐκφράζει τήν ἀντίληψή της περί τοῦ κόσμου· ἡ Κίνα θά διατηρήσει τήν κληρονομιά της.

Ὅπως πρίν, οἱ ἄνθρωποι θά ἐξακολουθήσουν νά ταξιδεύουν ἀπό τήν Ἀνατολή πρός τή Δύση, ἀπό τόν Βορρᾶ πρός τόν Νότο καί νά διαμένουν στή Βασιλεία τοῦ Θεοῦ δίχως, συνεπῶς, νά ἔχουν πρωτίστως γίνει Χριστιανοί, ὅπως καί ἐμεῖς» [3].

Μελέτη του οσιολογιωτάτου μοναχού Σεραφείμ Ζήση αποκαλύπτει τον σκοτεινό ρόλο που διαδραματίζει το ΠΣΕ (και γενικώς ο Οικουμενισμός) στη θρησκευτική «ένωση» της ανθρωπότητος.

Η γνωμάτευση του Αγίου Ιουστίνου Πόποβιτς για την συμμετοχή της Ορθοδόξου Εκκλησίας στο «Παγκόσμιο Συμβούλιο των Εκκλησιών» συντρίβει τις συγκρητιστικές πρακτικές και επιδιώξεις του πατριάρχη Κων/πόλεως Βαρθολομαίου και των συν αυτώ:

«Ήτο άραγε απαραίτητον η Ορθόδοξος Εκκλησία, αυτό το πανάχραντον Θεανθρώπινον σώμα και οργανισμός του Θεανθρώπου Χριστού, να ταπεινωθή τόσον τερατωδώς, ώστε οι αντιπρόσωποι της, Θεολόγοι, ακόμη και Ιεράρχες, να επιζητούν την οργανωτικήν μετοχήν και συμπερίληψιν εις το «Παγκόσμιον Συμβούλιον Εκκλησιών»; Αλίμονον, ανήκουστος προδοσία».