Από το ένθεο 1940 στο άθεο 2026

 

Από το ένθεο 1940 στο άθεο 2026:

Το πάλαι ποτέ ισχυρό θρησκευτικό συναίσθημα των Ελλήνων που κατακρημνίσθηκε

Κείμενο-ρετρό 100.0: Με αφορμή το βιβλίο του Αρχιμ. Χαρ. Βασιλόπουλου «Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα»

Ι. ΑΠΟ ΤΟ ΕΝΘΕΟ 1940…

Το 1980 είχε κυκλοφορήσει ένα βιβλιαράκι του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους Βασιλόπουλου, προηγουμένου της Ιεράς Μονής Ασωμάτων Πετράκη, με τίτλο «Το θαύμα των Ελλήνων του Σαράντα».

Στον επίλογο του βιβλίου καταγράφονται χαρακτηριστικά δείγματα της Πίστης του Λαού, του Στρατού αλλά και των ηγετικών φυσιογνωμιών της εποχής εκείνης:

«Ο Θεός και η Υπέρμαχος Θεοτόκος δώσανε την νίκη στην Ελλάδα [κατά του Μουσολίνι]. Και την δώσανε, διότι η πίστις των Ελλήνων στον Θεό ήταν γνήσια και ιερή. Διότι ο αγώνας ήταν δίκαιος. Διότι πολεμήσανε για ιερά και όσια. Και ακόμη, διότι όλος ο Ελληνισμός ζήτησε την προστασία του Θεού και της Παναγίας».

Ειδικά σε ό,τι αφορά το θρησκευτικό συναίσθημα των ηγητόρων, ο συγγραφέας αναφέρεται, μεταξύ άλλων, στα λόγια του Βασιλέως Γεωργίου Β΄, του πρωθυπουργού Ιωάννη Μεταξά, του Αρχιεπισκόπου Χρύσανθου, του Αρχιστράτηγου Αλέξανδρου Παπάγου:

Α. ΓΕΩΡΓΙΟΣ Β΄

Ο Βασιλεύς εις το διάγγελμά του έλεγεν:

«Η Θεία Πρόνοια ως εκλεκτόν της λαόν μας εκάλεσε να αποδείξωμεν αν είμεθα άξιοι της μεγάλης προγονικής κληρονομίας και ικανοί διά τα μεγάλα έργα του μέλλοντος. […] Με την βοήθειαν του Θεού, με την ευχήν της Παναγίας, με την δύναμιν και την θέλησιν του Έθνους, η Ελλάς, η αιωνία Ελλάς θα ζήση και θα θριαμβεύση, ανταξία των μεγάλων μας προγόνων, ανταξία των ηρώων και των μαρτύρων μας.

Β. ΙΩΑΝΝΗΣ ΜΕΤΑΞΑΣ

Ο Πρωθυπουργός Μεταξάς εις το διάγγελμά του και αυτός έλεγε:

«Να ευχαριστήσωμεν τον Ύψιστον με όλη μας την ψυχή, γιατί μας εδιάλεξεν υπερασπιστάς των πολυτιμοτέρων αγαθών, που έχει η ανθρωπότης και μας ύψωσεν από την ταπεινότητά μας εις σκεύος εκλογής.

Πιστεύω […] βαθύτατα εις τον Θεόν. Προσεύχομαι εις τας δυσκόλους στιγμάς με κατάνυξιν. Και ήμουν και εκείνην την νύκτα της 28ης Οκτωβρίου βέβαιος ότι ο Θεός και η Παναγία δεν ημπορούσαν παρά να βοηθήσουν έναν αγώνα τόσον τίμιον, τόσον δίκαιον όσον ο ιδικός μας».

Ο Ιωάννης Μεταξάς έλεγε προς ξένον ανταποκριτήν:

«Ο θάνατος δι’ ημάς τους Ορθοδόξους Έλληνας είναι απλούν επεισόδιον».

Γ. ΑΡΧΙΕΠΙΣΚΟΠΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΟΣ

Ο Αρχιεπίσκοπος Χρύσανθος:

«Το σχήμα, ένεκα του επιβληθέντος εις την χώραν ημών πολέμου μιμείται χειμερινήν και ζοφώδη ημέραν, καλεί δε ημάς πάντας, ίνα υψώσωμεν υπεράνω του πέριξ ημών μαινομένου χειμώνος και ανδροφόνου κλύδωνος και σταθώμεν επάνω εις την πέτραν της πίστεως, ατενίζοντες προς τον Χριστόν, μόνον δυνάμενον να επιτιμήση τοις ανέμοις και τη θαλάσση και να σκορπίση τα ζοφερά νέφη και να αποδώση εις ημάς και τον κόσμον την ειρήνην και το φως».

Δ. ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΑΠΑΓΟΣ

Ο Αρχιστράτηγος Αλέξανδρος Παπάγος εις ημερησίαν διαταγήν του προς τους μαχομένους είπε: «Ο Χριστός και η Παναγία θα είναι μαζί σας».

Ε. ΛΑΟΣ

Ο Λαός όλος κατέφυγεν εις τους Ναούς, έκαμνε λειτουργίας και παρακλήσεις εις τον Θεόν και την Παναγίαν διά τους μαχομένους. Εικόνες, Ευαγγέλια, Σταυρούς έβαζαν εις τας τσέπας των στρατιωτών.

ΣΤ. ΣΤΡΑΤΟ

Το Επιτελείον του Στρατού εις το πρώτον ανακοινωθέν της 28ης έγραφε λακωνικότατα: «Με την βοήθειαν του Θεού ο στρατός μας υπεράσπιζε το πάτριον έδαφος».

Έγραφεν αξιωματικός των πρόσω: «Εάν είσθε εδώ, θα εθαυμάζετε τον ενθουσιασμόν των ανδρών τον αυτόματον, τον ηρωισμόν των, την αντοχήν των, την προθυμίαν των εις θυσίας και ταλαιπωρίας. Ουδεμία αντιλογία. Όλοι εργάζονται να φέρουν εις πέρας κοινόν σκοπόν ιερόν, τον οποίον αισθάνονται και οι πλέον αγράμματοι. Όλοι εμπνέονται από την συναίσθησιν ότι έχουν επωμισθή την ευθύνην να προστατεύσουν την Ορθοδοξίαν. Είθε ο Κύριος να μας στεφανώση με τον στέφανον της Νίκης».

Έτερος πολεμιστής έγραφε: «Η πίστις του στρατού μας αυξάνει. Η αιτία είναι τα θαύματα, τα οποία γίνονται μπροστά μας. Τι να πη κανείς, ποιο να προωτοδιηγηθής και ποιο ν’ αφήσης».

ΙΙ. … ΣΤΟ ΑΘΕΟ 2026

Αν, όμως, η Ελλάδα δεχόταν επίθεση από άλλη χώρα σήμερα, είναι βέβαιον ότι όποιος πολιτικός θα τολμούσε να επικαλεσθεί Θεό, Χριστό, Αγία Τριάδα, Παναγία, Ταξιάρχες και Αγίους, για να ζητήσει την βοήθειά τους και έτσι να εμψυχώσει τις Ένοπλες Δυνάμεις μας, θα χλευαζόταν ως θρησκόληπτος ή ακόμη και ως ακροδεξιός, αφού στον χώρο της Ακροδεξιάς κατατάσσεται από την συμπαγή πλειοψηφία των δήθεν μοντέρνων και προοδευτικών όποιος τολμά να μιλά για πατρίδα και θρησκεία (φυσικά και για παραδοσιακή οικογένεια)!

Ενώ το 1940 ήταν απολύτως αναμενόμενο και αναγκαίο για έναν πολιτικό ηγέτη να εκφράσει δημοσίως το θρησκευτικό του συναίσθημα, σε ένα αντίστοιχο πολεμικό πλαίσιο της σύγχρονης εποχής τέτοια έκφραση θα θεωρείτο, κατά πάσαν πιθανότητα, επικοινωνιακό ατόπημα, αν όχι επονείδιστη έμπνευση.

Δυστυχώς, το ραδιούργο καθεστώς της υπερεθνικής ελίτ που προετοιμάζει πυρετωδώς την επίσημη εμφάνιση του Παγκόσμιου Κυβερνήτη κατάφερε ολίγον κατ’ ολίγον να αποχριστιανοποιήσει πρωτίστως το ελληνικό κέντρο της Ορθοδοξίας και να κάνει τους θρησκευόμενους πολιτικούς και πολίτες (όσοι έχουν απομείνει) να ντρέπονται να μιλήσουν ανοιχτά υπέρ του Χριστού και της Παναγίας.

Είναι δε φρικτό ότι, αν γινόταν σήμερα πόλεμος κατά της Ελλάδος, το θρησκευτικό συναίσθημα θα έλειπε ακόμη κι από τους εκπροσώπους της επίσημης Εκκλησίας, οι οποίοι θα προτιμούσαν, στο όνομα της συμπερίληψης (sic), να κάνουν έκκληση σε θρησκευτικά ουδέτερες αξίες, εκφωνώντας αγαπουλίστικα κηρύγματα γενικής και αφηρημένης φύσεως.

Δεν είναι τυχαίο ότι το «χριστιανικό πουλόβερ» έχει προ πολλού ξηλωθεί από το ελληνικό Σύνταγμα. Κλασική περίπτωση αποτελεί η αποψιλωμένη διατύπωση του άρθρου 16 παρ. 2, όπου αναγράφεται ότι:

«H παιδεία αποτελεί βασική αποστολή του Kράτους και έχει σκοπό την ηθική, πνευματική, επαγγελματική και φυσική αγωγή των Eλλήνων, την ανάπτυξη της εθνικής και θρησκευτικής συνείδησης και τη διάπλασή τους σε ελεύθερους και υπεύθυνους πολίτες».

Οι μη ειδικοί στο Συνταγματικό Δίκαιο και, φυσικά, ο μέσος πολίτης μάλλον αγνοεί ότι παλαιότερα η «ανάπτυξη της θρησκευτικής συνείδησης» συνοδευόταν από την φράση «κατά τα πρότυπα του ελληνοχριστιανικού πολιτισμού», η οποία, όμως, διεγράφη.

Κι αν οι πολεμιστές του 1940 πίστευαν στα θαύματα, τα οποία βίωναν κιόλας, το σημερινό κατάντημα της Ελλάδος αντικατοπτρίζεται στην αμφισβήτηση των θαυμάτων εκ μέρους της ίδιας της επίσημης Εκκλησίας!

Ντροπιαστικό παράδειγμα αποτελεί η εγκύκλιος που είχε εκδώσει η Σύνοδος στις 20 Ιουνίου 2022, με την οποία καλούνταν οι πιστοί να μην παρασύρονται από όσους «εμφανίζουν ιερά αντικείμενα που δακρύζουν, αιμορροούν και παρουσιάζουν διάφορα άλλα έκτακτα και θαυμαστά φαινόμενα», ενώ αποσιωπώνταν όλες εκείνες οι περιπτώσεις επαληθεύσιμων διά γυμνού οφθαλμού θαυμάτων που, ιδίως στην εποχή του κορωνοϊού, συνετελέσθησαν, και εξακολουθούν να συντελούνται, εντός ιερών ναών.

Αμέτρητοι πιστοί, του γράφοντος συμπεριλαμβανομένου, αξιώθηκαν να δουν με τα ίδια τους τα μάτια να αιμορροεί ευωδιάζων ο Εσταυρωμένος και ο Επιτάφιός του σε ιερό ναό των Αθηνών, αλλά και να δακρυρροεί η εικόνα της Παναγίας της Παρηγορήτριας στον Άγιο Δημήτριο του Βύρωνα Αττικής1.

Το σημερινό 100ό κείμενο-ρετρό, το οποίο έτυχε να συμπέσει με την επέτειο του ΟΧΙ του Σαράντα, αξίζει να κλείσει με την ακόλουθη συγκινητική σκηνή από το βιβλιαράκι του μακαριστού Αρχιμανδρίτου Χαρ. Βασιλόπουλου (σελ. 60):

«Από άλλη μονάδα είχε συλληφθή Ιταλός αξιωματικός αιχμάλωτος. Οι φαντάροι που τον συνέλαβαν του αφήρεσαν τον οπλισμό, τα κυάλια και τα λοιπά, ως προβλέπεται διά τους αιχμαλώτους.

Όλα τα έδιδε ευχαρίστως. Και τις φωτογραφίες των παιδιών του και της γυναίκας του.

Μια μικρή εικονίτσα του Αγίου Γεωργίου δεν ήθελε να την δώση με κανέναν τρόπο.

Τελικά του την πήρανε. Τότε ζήτησε να δη τον Διοικητή. Μόλις τον συνάντησε, τον παρεκάλεσε να του δώσουν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου πίσω.

– Αυτή είναι δική μας, ορθόδοξη, τι την θέλεις εσύ ο παπικός;, του είπεν ο Διοικητής.

– Εγώ, απαντά ο Ιταλός λοχαγός, ωδηγούσα τον λόχο μου. Στην μάχη όμως επάνω δεν μπορούσα να σπάσω τις γραμμές των Ελλήνων. Γιατί μπροστά τους κι επάνω στον αέρα έβλεπα να τρέχη σ’ όλη την γραμμή του μετώπου ένα καβαλάρης με άσπρο άλογο, ο οποίος μας εμπόδιζε να προχωρήσουμε.

Στην οπισθοχώρησί μας, όμως, βρήκα στον δρόμο ένα ερημοκκλήσι. Εμπήκα μέσα να προσευχηθώ και βλέπω αυτό το εικονισματάκι. Ήταν ακριβώς ο Άγιος με το άσπρο άλογο που δεν μας άφηνε να προχωρήσουμε. Την επήρα και θα σας παρακαλέσω να μου την αφήσετε.

Του την άφησαν».

1

Δυστυχώς, λόγω αυτής της μαρτυρίας μου υπήρξε άτομο το οποίο με χαρακτήρισε αφελή θαυματολάγνο που, ως πνευματικό νήπιο, καταπίνει αμάσητο τον «ορθόδοξο» σανό που του προσφέρουν αγύρτες ρασοφόροι! Βλ. εδώ: https://www.seferou-maria.gr/%CE%BA%CE%B1%CF%84%CE%B1%CF%83%CE%BA%CE%B5%CF%85%CE%B1%CF%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%B1-%CE%B8%CE%B1%CF%8D%CE%BC%CE%B1%CF%84%CE%B1-%CE%B1%CE%BD%CE%AF%CE%B5%CF%81%CF%89%CE%BD-%CF%81%CE%B1/

Ως ηχηρό ράπισμα σε αυτό το κατάπτυστο δημοσίευμα μπορεί να χρησιμεύσει η ακόλουθη ανάρτηση:

Θρησκευτικά και τεχνοεπιστημονικά θαύματα στους εσχάτους καιρούς: Μία (ακόμη) ανάποδη σχέση

Konstantinos Vathiotis